با تمام خشم خویش؛
با تمام نفرت دیوانه‌وار خویش
می‌کِشم فریاد
ای جلاد، ننگت باد!
آه، هنگامی که یک انسان می‌کُشد انسان دیگر را.
می‌کُشد در خویشتن انسان بودن را.
بشنو ای جلاد!
می‌رسد آخر روز دیگرگون؛
روز کیفر، روز کین‌خواهی.
روز بار آوردنِ این شوره‌زار خون.
زیر این باران خونین سبز خواهد گشت بذر کین.
@shafiazad

از دیدار تو بازمی‌گردم
با دست‌هایی که در دست‌های‌ام جا مانده‌اند
و حرف‌هایی که در دهان‌ام...

از دیدار تو بازمی‌گردم
با چشم‌هایی،
که راه خانه را بازنمی‌شناسد

کسی در رگ‌های‌ام راه می‌رود
کسی در قلب‌ا‌م می‌ایستد
و در جیب‌هایم دستی‌ست
که بوی ِ عشق می‌دهد...

در آیینه نگاه می‌کنم
تو را می‌بینم..

@shafiazad

گاهی تمام چیزی که از یک عشق می‌ماند، سکوتی است که هر شب بلندتر از هر صدایی شنیده می‌شود...


@shafiazad

خوابیدن خیلی غم‌انگیزه. خواب آدم‌ها رو از هم جدا می‌کنه. حتی وقتی هم که با همدیگه ‌خوابیده باشین، تو کاملاً تنها هستی.


–Breathless 1960
–Dir: Jean-Luc Godard
@shafiazad

My bounty is as boundless as the sea,

My love as deep; the more I give to thee,

The more I have, for both are infinite.

بخشندگی من به پهناوری دریا است،
و عشق من به همان اندازه ژرف.
هرچه بیشتر از آن را به تو ارزانی دارم،
فزون‌تر از پیش از آن بهره‌مند می‌شوم؛
چرا که عشق و بخشش من هر دو نامتناهی‌اند.

📚 رومئو_و_ژولیت
✍شکسپیر
@shafiazad

در منطق عادی، وقتی چیزی را می‌بخشیم، از مقدار آن کاسته می‌شود. اگر پولی بدهیم، کمتر می‌شود، اگر چیزی ببخشیم، دیگر آن را نداریم. اما ژولیت از چیزی سخن می‌گوید که از قوانین اقتصاد مادی پیروی نمی‌کند، از عشق.

او می‌گوید عشق حقیقی شبیه دریا است. وقتی از آن به دیگری می‌بخشی، تهی نمی‌شوی و برعکس، خود عمل بخشیدن، ظرفیت عشق را در تو گسترش می‌دهد. به همین دلیل هرچه بیشتر عشق می‌ورزی، بیشتر احساس می‌کنی که توان عشق ورزیدن داری.

عشق تنها دارایی‌ ما است که با خرج کردنش، بیشتر می‌شود.

اگر بخواهیم آن را از نگاه روانکاوانه نیز بخوانیم، می‌توان گفت ژولیت در لحظه‌ای سخن می‌گوید که هنوز عشق برای او در قلمرو فقدان و کمبود قرار نگرفته است. او عشق را چون امری نامتناهی تجربه می‌کند، گویی معشوق نه چیزی را از او می‌گیرد و نه او را تهی می‌کند، بلکه خود رابطه، سرچشمه‌ای پایان‌ناپذیر از میل و شور می‌شود. به همین دلیل بخشیدن در اینجا مترادف از دست دادن نیست، بلکه به شکلی پارادوکسیکال همان داشتن بیشتر است.

شکسپیر در سه سطر کوتاه، تصویری خلق می‌کند که هنوز پس از قرن‌ها زنده است.

عشق بورزیم، به انسان‌ها، به طبیعت، به حیوانات، تنها عشق است که ما را نجات می‌دهد.
@shafiazad

+تو همه چیز دلری جز یک چیز؟!
_اون چیه؟!
+دیوانگی
@shafiazad

با تو گناهی نمی‌دیدم
‏قلب تو را با زغالِ نیم‌روز گداخته بودند
‏تا دیگر مهر نَوَرزی.

✍بیژن_الهی
@shafiazad

رابطه جنسی خالی از احساسات ، به صحرائی می ماند که در آن، آدم نه از بی آبی ، که از اندوه می میرد.
@shafiazad