ردّد في سرِّك إن الصمت مريحٌ لك وللآخرين، وبخاصةً الآخرين.
-----------------------------------------
در دلت تکرار کن که سکوت برای خودت و دیگران تسلی‌بخش است، به‌ویژه دیگران.

لــ الطاهر بن جلون.
ترجمه: #محمد_حمادي

@sherarabimoaser

نحن وحيدون يا صديقي، وحيدون جدًا. ولم أعد أدرك، هل أنا شخص قادمٌ أم شخصٌ يذهبُ.
-----------------------
ما تنهاییم دوستِ من، خیلی تنها. و دیگر نمی‌دانم که فردی در حال آمدنم، یا رفتن.

قاسم حداد
ترجمه: #محمد_حمادي
@sherarabimoaser

‏عيناكِ بحُسنِها يقفُ الكلامُ..
‏بسمتكِ تُحيي ورداً قد ذبل من الزمانّ.
-----------------------
سخن، نزد زیبائی چشمانت بازمی‌ایستد..
لبخندت، به گل‌هایی جان می‌بخشد که از روزگار پژمردند.

#أحمد_شوقي
ترجمه: #محمد_حمادي
@sherarabimoaser

@sherarabimoaser
یسیر الجسر
تحت عباءة الظلمات
بين قناطر الأصوات
يسير الماء في القرميد،
يهوي قطرة قطرة
فيجري صوته المجنون
یخمش اوجه الجدران
و نحن اثنان تحت قناطر الأصوات
یرتعشان
تدوس حوافر الأصوات وجهینا
فیرتعدان.
--------------------------
راه می‌رود
پل
در شولای شب
میان پل‌های صداها
راه می‌رود
آب
میان خشت‌ها
و می‌چکد
چکه
چکه
و صدای دیوانه‌اش
می‌رود و می‌خراشد
چهره‌ی دیوارها
و من و تو
می‌لرزیم
زیر پل‌های صداها
و له می‌کنند
سم‌های صداها
چهره‌ی من و تو را
آن‌گاه
چهره‌ی من و تو
به لرزه می‌افتد!

#محمد_عفيفي_مطر
#شاعری_مصری
#برگردان_صالح_بوعذار

@sherarabimoaser

@sherarabimoaser
وسأسمَعُ صوتَكَ كلّ مَسَاءْ 
حين يغفو الضياءْ 
وتلوذُ المتاعبُ بالأحلامْ 
وينامُ الطموحُ تنامُ المُنَى والغَرَامْ 
وتنامُ الحياةُ, ويبقى الزَّمَانْ 
ساهرًا لا يَنَامْ
------------------------
هر شب؛ صدایت را خواهم شنید
آن‌گاه که روشنایی بیارامد
و مشقت‌ها به رؤياها پناه آورند
و آرزومندی، تمناها و عشق به‌ خواب روند
زندگی به خواب رود و زمانْ شب‌زنده‌دار و بیدار بماند

#نازك_الملائكة
ترجمه: #محمد_حمادی
@sherarabimoaser

مجموعه دوزبانه عربی – فارسی شعرهای یک بانو شاعر عراقی در ایران منتشر شده است.
«راهب انگور» عنوان مجموعه دوزبانه #نضال_القاضی، شاعر عراقی مقیم برزیل است که با برگردان فارسی #محمد_حمادی در ایران انتشار یافته است.
در این مجموعه که توسط انتشارات آرادمان با مقدمه «موسی بیدج» انتشار یافته، برگردان فارسی شعرها در حدود 115 صفحه و اصل شعرها به‌همراه برگردان عربی مقدمه، در حدود 125 صفحه آمده است.
#موسی_بیدج در مقدمه کتاب گفته است: «در تعداد زیادی از شعرهای این مجموعه، سورئالیسم با رمانس آمیزش می‌یابد و معناها در هاله‌ای از واقعيت و خيال آونگ می‌شوند. این یک ویژگی برای شعری است که واژه واقعیت برای آن کفایت نمی‌کند و به رؤياها و خیال متوسل می‌شود... خواننده در بسیاری از جمله‌های مجموعه، شاعرانگی و قریحه‌ای آذین شده با خیال‌پردازی و گفتمانی با هستی به‌وسیله ادواتی ملموس حس می‌کند که موجب استمرار در خواندن همراه با لذت و تأمل را برایش پیش می‌آورد».
در ابتدای کتاب نیز در شناخت‌نامه شاعر آمده است:
«خانم نضال ‌القاضی، شاعر و نویسنده عراقی متولد سال 1964 است. او فعالیت ادبی خود را در اواسط دهه هشتاد با نوشتن در روزنامه‌های محلی و همچنین جراید کشورهای عربی آغاز کرد.
در سال 1999 اولین مجموعه داستانی خود را با عنوان «مکانی آشنا برای من» بعد از آنکه موفق به کسب جایزه باشگاه‌های ادبی بانوان شارقه شد، به انتشارات المسار سپرد.
در سال 2001 نخستین دفتر شعر او با نام «سپرده‌های آقای مطمئن» از نشر المدی روانه بازار کتاب شد و در همان سال دومین مجموعه داستان او با عنوان «گنجشک می‌مانم» توسط نشر الحریه در بغداد انتشار یافت.
ترجمه مجموعه شعر «قلب اقيانوس منجمد شمالی» سروده شاعر و نویسنده کانادایی خانم کریتیل ایرلش، از زبان انگلیسی به عربی، از دیگر کارهای اوست که به‌صورت کامل در مجله الثقافه الاجنبیه چاپ شد.
در سال 2009 کار نوشتن رمان «سیرت سایه» را به پایان رساند و آن را در نشر المؤسسه العربیه للدراسات و النشر – لبنان چاپ کرد.
در سال 2013 دفتر شعری دیگر از او با عنوان «بینالی، زوزه‌ها و بیسکویت» منتشر شد که در انتشارات الشؤون الثقافيه – بغداد به چاپ رسید.
حال در سال 2018 نیز مجموعه شعر دوزبانه (فارسی – عربی) او با عنوان «راهب انگور» و با برگردان فارسی «محمد حمادی» توسط انتشارات آرادمان در تهران به چاپ رسیده است.
آرادمان پیش‌تر نیز مجموعه شعر شاعر لبنانی «جوزف دعبول» را با ترجمه حمادی و با عنوان «با برگ‌هایی سرگرمم» منتشر کرده بود.
@aradmanpub

مُحزِن جدا بعد كُلّ هذه المُحاولات، أنْ تفشَل في العَودة إلى شَكلك القَديم.. لا الوَقت ولا النَّاس ولا الأغاني والليل قادرين على هَدم شيء قد بَناهُ الحُزن.
-------------------------
خیلی غم‌انگیز است که بعد از تمام این تلاش‌ها، در بازگشت به وضع سابق‌ خود ناکام بمانی.. نه زمان، نه آدم‌ها و نه ترانه‌ها و شب، توانِ ویران‌کردنِ چیزی را ندارند که اندوه ساخته است.

منقول
ترجمه: #محمد_حمادی
@sherarabimoaser

🔲


أفتّشُ في الهروبِ عن فَرَسٍ أهرِّبُها..
مثل كلمة ٍ لا تسكتُ..
فأسرِقُ فمَها
ولاأسكُتُ..!
فتسرقُ فمي
ولاتسكُتُ..
ونُفتّشُ في الهروب
عن فَرَسٍ نـُهرِّ بُــها!

@SherTarjome
🔲🔲🔲🔲🔲🔲


ﺑﻪ دﻧﺒﺎل راه ﮔﺮﻳﺰی ﺑﺮای ﻗﺎﭼﺎق اسبی
می‌ﮔﺮدم
ﭼﻮﻧﺎن ﻛﻠﻤﻪ‌ای ﻛﻪ از ﺳﻜﻮت اﺑﺎ دارد...
ﭘﺲ دﻫﺎﻧﺶ را ﺑﻪ ﺳﺮﻗﺖ میﺑﺮم و
آرام نمیﮔﻴﺮم!...
دﻫﺎﻧﻢ را ﺑﻪ ﺳﺮﻗﺖ میﺑﺮد و
آرام نمیﮔﻴﺮد...
و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل راه ﮔﺮﻳﺰی
ﺑﺮای ﻗﺎﭼﺎق اسبی میﮔﺮدﻳﻢ!



نضال القاضی - شاعر عراقی
از کتاب "راهبِ انگور"
ترجمه : محمد حمادی


@SherTarjome
🔲🔲🔲🔲🔲🔲

@sherarabimoaser

"مسافر بلا حقائب"

من لا مكان
لا وجه، لا تاريخ لي، من لا مكان
تحت السماء، وفي عويل الريح أسمعها تناديني:
"تعال" !
لا وجه، لا تاريخ.. أسمعها تناديني: "تعال"!
عبر التلال
مستنقع التاريخ يعبره رجال
عدد الرمال
والأرض مازالت ، وما زال الرجال
يلهو بهم عبث الظلال
مستنقع التاريخ والأرض الحزينة والرجال
عبر التلال
ولعل قد مرت علي.. على آلاف الليال
وأنا -سدى- في الريح أسمعها تناديني "تعال"
عبر التلال
وأنا وآلاف السنين
متثائب، ضجر، حزين
من لا مكان
تحت السماءْ
في داخلي نفسي تموت، بلا رجاء
وأنا آلاف السنين
متثائب ، ضجر، حزين
سأكون! لا جدوى، سأبقى دائماً من لا مكان
لا وجه، لا تاريخ لي، من لا مكان
الضوء يصدمني، وضوضاء المدينة من بعيد
نَفْسُ الحياة يعيد رصف طريقها، سأم جديد
أقوى من الموت العنيد
سأم جديد
وأسير لا ألوي على شيء، وآلاف السنين
لا شيء ينتظر المسافر غير حاضره الحزين
وحل وطين
وعيون آلاف الجنادب والسنين
وتلوح أسوار المدينة، أي نفع أرتجيه؟
من عالم ما زال والأمس الكريه
يحيا، وليس يقول: "إيه"
يحيا على جيف معطرة الجباه
نفس الحياة يعيد رصف طريقها، سأم جديد
أقوى من الموت العنيد
تحت السماء
بلا رجاء
في داخلي نفسي تموت
كالعنكبوت
نفسي تموت
وعلى الجدار
ضوء النهار
يمتص أعوامي، ويبصقها دما، ضوء النهار
أبداً لأجلي، لم يكن هذا النهار
الباب أغلق الهم يكن هذا النهار
أبدا لأجلي لم يكن هذا النهار
سأكون! لا جدوى، سأبقى دائماً من لا مكان
لا وجه، لا تاريخ لي، من لا مكان

-------------------------------
"مسافری بی چمدان"

از بی‌مکان

نه چهره‌ای دارم و نه تاریخی، از بی‌مکانم.

زیر آسمان و در مویه‌ی باد، او را می‌شنوم که صدایم می‌زند: بیا!

نه چهره‌ای، نه تاریخی ....او را می‌شنوم که صدایم می‌زند: بیا!

از ماورای پشته‌ها.

باتلاق تاریخ را،

مردانی به فراوانی ماسه‌ها،

عبور می‌کنند

و زمین و مردان را،

همچنان

عبثِ سایه‌ها،

به بازی می‌گیرد.

باتلاق تاریخ و زمین حزین و مردان،
از ماورای پشته‌ها .

و شاید بر من هزاران شبان

گذشته است

و من- بیهوده - در باد،
او را
می‌شنوم که از ماورای پشته‌ها،
صدایم می‌زند: بیا .

در حالی‌که من و هزاران هزار سال

خمیازه‌کنان، پُر ستوه و حزین

از لا مکان

زیر آسمان.

درونم،

روحم بی هیچ امیدی،

می‌میرد

و من هزاران هزار سال

خمیازهکنان، پر ستوه و حزین

خواهم بود، بی‌هیچ فایده‌ای، برای همیشه از ناکجا.

نه چهره‌ای دارم و نه تاریخی، از بی‌مکانم

نورها و غوغای شهر مرا،

می‌کوبد از دور

و خود زندگی،

چینش مسیرش،

ملالی تازه بر می‌انگیزد،

قوی‌تر از مرگ نستوه.

ملالی تازه؛

راه‌می‌روم ؛ مرا اندیشه‌ی چیزی نیست.
و هزاران سال،
هیچ چیز مسافر را،

جز اکنون حزینش،

انتظار نمی‌کشد.

گل و لای،

و چشمان هزاران ملخ و سال‌ها...

هویدا می‌شوند دیوار های شهر،

من در انتظار کدامین سود باشم؟
از جهانی که پابرجاست هنوز و از دیروز منفوری،
که زنده می‌ماند و نمی‌گوید :ناگوارا.

زنده می‌ماند‌، بر لاشه‌های پیشانیْ معطر.

و خود زندگی،

چینش مسیرش،

ملالی تازه بر می‌انگیزد؛

قوی‌تر از مرگ نستوه.

زیر آسمان

بی‌هیچ امیدی

به‌سان عنکبوت،

می‌میرد درونم،

روحم .

روحم می‌میرد

و بر دیوار،

روشنایی روز،

روزگارانم را می‌مکد

و آن ها را خون تف می‌کند.

روشنایی روز؛

این روز،

هرگز برای من نبوده است.

در بسته شد، هرگز برایم نبوده است این روز .

هرگز، این روز برایم نبوده است.

خواهم بود بی‌هیچ سودی، همیشه از بی‌مکان.

نه چهرهای خواهم داشت و نه تاریخی؛

از بی‌مکان.

#عبد_الوهاب_البیاتی

#ترجمه_صالح_بوعذار
@sherarabimoaser

‏يدٌ واحدة لا تُصفّق لكنها تمسح ألف دمعة.
‏------------------------
یک دست صدا ندارد، اما هزاران اشک را پاک می‌کند.

#نبال_قندس
ترجمه: #محمد_حمادی
@sherarabimoaser

الماءُ في ناظري والنار في كبدي
إنْ شِئتِ فاغترِفي، أوْ شئتِ فاقتبسِي..
----------------------------
آب در چشمان خود داریم و آتش در جگر
خواه نور چشم خود برگیر و خواهی آب را..

#الشريف_الرضي
#حسين_دهلوی

@sherarabimoaser

"الوجه‏"

وجهك في المرآة: وجهان‏

فلا تكذب‏

فإن الله‏

يراك في المرآة.
--------------------------
"چهره"

در آینه،
چهره‌ات:
دو چهره است.
پس دروغ مگو.
همانا خداوند
تو را در آینه می‌بیند!

#عبد_الوهاب_البياتي
#ترجمه_صالح_بوعذار
@sherarabimoaser

دسیسه عصیان کلمات علیه ثبات تاریخ واقعیت

محبوبه افشاری شاعری ایرانی و فارسی سرا است ، یعنی این که به عنوان یک شاعر ایرانی با نگاه و اندیشه شرقی و ازساز و کار تاریخی این زبان و ایجاب‌های روزآمد ان استفاده می کند که مانند هر ملیت و زبان دیگر جهان ، ضمن حفظ خواص عمومی اش ، دارای بطن و جغرافیای درونی و مخصوص خود نیز هست و به خاطر ماهیت تاریخی‌اش ، ویژگی ی امروزین خاورمیانه‌ایی بودن را هم پاسداری می کند . این تاکید به این دلیل است که الزاما در شعرهای او از حوادثی سخن گفته می شود ، از شیوه بیانی‌ایی برگزیده استفاده می شود ، تصاویری رخنمایی می کند ، استعاراتی به کار برده می شود ، معانی‌ایی ارائه می شود ، و بالاخره ساختار درونی معنایی‌ایی اتفاق می افتد که متاثر از آن نموده‌های منطقه‌ایی و زبانی است که نشانگر هم حساسیت مستقیم شاعر به آن و هم دخالت آن در اندیشیدن و تفکر شاعرانه شاعر است . در عین حال به خاطر داریم که شاعر یک زن است و حوادث شعری این منطقه و این زبان ، از شبکه قابلیت احساسات و عواطف زنانه او عبور کرده و به این ترتیب در میان سیطره یک زبان و اندیشه تاریخی مردسالارانه ، به یافتن جایگاه دیگرگون خود میل می کند . پس باور می کنیم که محبوبه شاعر در یک موقعیت شاق‌تر سخن می گوید که در آن نبرد شاعری و مبارز بودن در قبال استبداد و تسلط تاریخ و اجتماع و فرهنگ و زبان ، توامان پیش برده می شود که این سختی و دشواری ، کوشش او را در قالب شعرهای نموده ، معین‌تر ، اما خدشه‌دار ، بروز خواهد داد و داده است . مثلا او در میان کثرت واقعیات سرسام‌آور و هولناک روزانه این منطقه ، ناچار است روابط عاطفی خود با ضمیر عاشقانه را هم در زبان روز به بیانیه‌ایی سخت و کوتاه و پیام‌آور تبدیل کند :
بازی من و تو
بازی ادکلن و عرق بود
عرقی که بوی زندگی میداد
ادکلنی که بوی شعر!

یا رنگ زندگی و امید را از رویش علف‌هایی روی گورهایی ببیند که اطراف او را پر کرده است و تنها باد است که از میان زشتی و هراس متبلور پیرامون ، آهسته از میان آنها می گذرد . چنین نگاه هولناک و ناچار اگر چه در وهله اول گزارشی از یک موقعیت با حدوث فاجعه در واقعیتی متراکم است ، اما در وهله دوم امید شاعر به استمرار دوباره زندگی در جایی است که مرگ با آن امید مقابله جدی را آغاز کرده و ادامه داده است . اراده برای آغاز چیزی است که گویا به انهدام آخر رسیده است ، اما تنها شاعر و علف و باد ، هنوز آن را باور نمی کنند و همه این جدال بین دوکسی اتفاق می افتد که در یک استحاله معنایی جای خود را به معنای مرگ و زندگی بخشیده‌اند :
بازی من و تو
بازی ادکلن و عرق بود
عرقی که بوی زندگی می‌داد
ادکلنی که بوی شعر
واقعیات پیرامون شاعر ، بیش از هر چیز به روایتی از گذشته دلالت کرده و وابسته مانده است . آن گذشته به جای تبدیل شدن به رویا ، چون ویرانگر بوده به شکل کابوس در ذهن او پیدا می شود که مرز خود را از واقعیت و فاجعه جدا نمی کند . پس عناصر استعاری طبیعت هم به جای زیبایی دادن و آراستن خاطرات به یاد آورده ، مانند عامل‌های انسانی با او در جهت ترمیم دردناک ویرانی ها همیاری می کند :
شب
شکسته بندی ست
زیر نور ماه
که استخوانهای خیابان را جا می اندازد
در موقعیتی که شاعر در آن گرفتار مانده است ، انسان‌های دیگر جامعه انسانی ، جایگاه دیگری دارند . یا می میرانند یا می میرند . یا به اموری دست زده‌اند که نتیجه آن خالی بودن شهر و تنهایی شاعر و کلمات است ، چیزی که از این همه زندگی ممکن برای شعر باقی مانده است ، تنها موقعیتی انتزاعی است که در نهانگاهی حسرتبار برای شاعر دیده می شود . یعنی چراغ‌ها و کلمات پشت برگ‌ها ، که تنها پس از خاموشی خورشید و روشنایی آن ، خود را به تماشای شاعر می آورند :
خورشید که خاموش می شود
چراغهای خیابان
به یکدیگر چشمک می زنند
و کلمات از پشت برگ

استفاده از عناصر طبیعی در شعرهای افشاری در وهله اول گول زننده و ناتورالیستی می نماید ، اما این حقیقت ندارد . بلکه او به قول شیمبورسکا با یک تفکر مدرن آن عناصر را به همیاری فراخوانده و پاسخ گرفته است . از همیاری سخن گفتیم ! بله ، همه چیز پیرامون به آشفتگی در مکان و معنا نه حتی در شکل مطلوب شاعر ، که در بایستگی قابل توقع معمولی ، منجر شده است ، و جز شاعر ضرورت همایش همه عناصر واقعی و معنایی برای به سامان دادن دوباره پیش آمده است ، اگر نه فاجعه به تثبیت خواهد رسید :
میخواهم امشب همین که تا مهتاب طولانی عاشقم
تو را صدا بزنم
از بام آسمان خراش‌هایی که علامت زده ای همه را
در سینه کش خلخال انداخته کوه های لواسان
که قول داده ام
جایی در شعر من به ارتفاع بامداد برسند
آنجا که کرگدن ها از رقص که خسته می شوند
کودتا می کنند
شاید تو با سینه بند فلزی افسر گاردی باشی
که به مستی انگور و دشنه سقوط کرده است

خنده می زنم
و کلمات از انتهای لبان رژ خورده ی این جاده فاصله می گیرند

کسی کنار ماه نشسته / مثل من
و تمام شب
دور خودش موج و انحناء و دایره بکشد
سیبم کن
و بوی چترهای خیس ِ باران را
از هر جا که دور است نفس بکش
کسی حتما
با پنجره ای در دست از این دیوارها بیرون خواهد آمد
حتی اگر هیچگاه نبوسمت
خلاصه این که محبوبه افشار مانند هر شاعر مدرن دیگر ، با واقعیاتی خراشنده و تیز زخمی می شود و کوشش می کند با درک شاعرانه از این موقعیت ، با مرهم شعر برای آلام خود و دیگران ، که دیگران شامل همه عناصر پیرامون است ، پیش آمده باشد . او منظری را جسته و یافته است که او را نسبت به چنین رسالتی ، متعهد نگه می دارد . پیروز بادا !

مظاهرشهامت

لستِ أمام عيني، لكنّكِ كُل مَا أرى
------------------
در برابر چشمانم نیستی، اما تمام آن‌چه می‌بینم، تویی

#احمد_شوقي
ترجمه: #محمد_حمادی
@sherarabimoaser

وطن المرء، ليس المكان الذي ولد فيه، بل هو المكان الذي تنتهي فيه جميع محاولاته للهروب!
----------------------
وطنِ انسان، جائی نیست که در آن متولد شده باشد، بلکه جائی است که در آن، تمام تلاش‌هایش برای فرار به پایان برسد!

#نجيب_محفوظ
ترجمه: #محمد_حمادی
@sherarabimoaser

اكتب لي،
فالورود كلها التي أهديتها لي ذبلت وماتت في آنيتها الكريستالية،
ووحدها الوردة في قصيدتك لي ظلت نضرة.
من ورود العالم كله و الأزمنة كلها، لا يبقى إلا العطر في القصائد..
--------------------
برایم بنویس...
زیرا همه‌ی گل‌های سرخی که به من هدیه کردی،
در گُلدانِ بلورین خود پژمرده‌اند!
و تنها گل‌های سرخِ اشعارت که برایم سرودی،
هنوز سر زنده‌اند...

از همه‌ی گل‌های جهان و همه‌ی زمان‌ها،
تنها بوی عطر،
در اشعار باقی می‌ماند...

#غاده_السمان
ترجمه: #عبدالحسین_فرزاد
@sherarabimoaser

إلى أية غيمة تنتمي..
كي أسافر في حقيبة مطرك..
وأحط حيث تهطل!
------------------------
به کدامین ابر تعلق داری..
تا در چمدانِ بارانت سفر کنم..
و آن‌جا که بباری، فرود آیم!

أحلام مستغانمي
ترجمه: #محمد_حمادی
@sherarabimoaser

(دوستم بدار)
Marwan Khoury
Hebbini
#Pop_Arabic #Lebanon
@TheSoul_OfMusic
از بس که در برخورد با من تغییر کردی
ای صدای من، دیگر نمی‌دانم از آنِ که هستی
چشمان من است آیا، نه چشمان من نیست
و نه آن خنده‌ای که سال‌هاست از لبان نمی‌افتاد
و از بس که دلم با غم و اندوه دست به گریبان است
شک و گمان‌هایی بر چهره‌ام ترسیم می‌کند
به اطراف نگاه می‌کنم تا بلکه
تصویری ببینم که ماهیتم را یادم بیاورد

از بس که این زورق مرا در دریائی می‌برد
که نه سواحلی دارد و نه ستاره‌هایی
دستم به دامنت عزیزم می‌ترسم که غرق شوم
مرا روی دستانت بگذار قبل از آن‌که بمیرم
از بس که حس می‌کنم چیزی درونم تغییر کرده
و احساس می‌کنم زمان وجود خارجی ندارد
اگر تو را ببینم وجنات صورتم گمان می‌کنند
که از کنار تو مثل غریبه‌ها رد می‌شوم

دوستم بدار و دوستم بدار تا چهره‌ام برای من بماند
دوستم بدار و دوستم بدار که از این مرحله، ترس به دل دارم
که آرام‌آرام غرقم کند و نه کسی به دیدنم بیاید و نه احدی مرا بشناسد
دوستم بدار و دوستم بدار تا صدایم برای من بماند
به دیدارم بیا و اگر راه را گم کردی
از این ستاره، از این افق، از آن‌که می‌آید و آن‌که می‌رود بپرس
نوری که در چشم من است
آرام‌آرام غرقم کند و نه کسی به دیدنم بیاید و نه احدی مرا بشناسد
دوستم بدار دوستم بدار
@TheSoul_OfMusic

🔲



أﻳﻦ أﺿﻊ اﻟﺸﻤﺲ وأﻧﺎ أﺟﻤﻊ اﻟﻨﻮاﻓﺬَ
ﻗُﻞْ ﻟﻲ ﻛﻞﱠ ﻣﺎﻟﺪﻳﻚ ﻣﻦ ﻋﺸﺒﺔ
إﻧّﻲ أﺳﻴﺮُ إﻟﻰ ﻧﻮﻣﻚ ﺑﻼ ﻧﻬﺮ
ﺧُﺬْ ﻣﻴﺎﻫﻪ ودﻋﻨﻲ أﻋﻤﻖ
أﺧﺰُ اﻟﻐﺮقَ ..

وﻣﻦ ﻃﺮَف ﻏﺎﺑﺔ
أﻗﻒ ﻛﻲ أﻧﺪه وﻛﻲ ﻻ ﺗﺮُد!
وﻟﻜﻲ ﻻﺗﺨﻄﺊ اﻟﻐﻴﻮم ﻃﺮﻳﻖَ اﻟﻌﻮدةِ
رﺗّﺒﺖ ﻟﻬﺎ اﻟﺼﺨﻮر ﻋﻠﻰ اﻷرض
ﻓﺮﻓَﻌﺘْﻬﺎ اﻟﺮﻳﺢ ﻛﺬراعٍ وﻫﻲ ﺗﺄﻛﻞ ..
رﻓَﻌﺖ اﻷرض أﻳﻀﺎ !
اﻟﺮﻳﺢ ﺟﺎﺋﻌﺔٌ ..
واﻧﺎ ﻻ أدري أﻳﻦ أﺿﻊ اﻟﺸﻤﺲ !



نضال القاضي
ﺑﻮرﺗﻮ اﻟﻴﻐﺮي 6/1/2102


@SherTarjome
🔲🔲🔲🔲🔲🔲


آن دم ﻛﻪ ﭘﻨﺠﺮهﻫﺎ را ﺟﻤﻊ می‌کنم، آﻓﺘﺎب را ﻛﺠﺎ ﺑﮕﺬارم
ﻫﺮ آﻧﭽﻪ از ﺳﺒﺰهﻫﺎ داری ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺎزﮔﻮ
ﻣﻦ بیﻫﻴﭻ ﻧﻬﺮی ﭘﺎ ﺑﻪ ﺧﻮاب ﺗﻮ میﮔﺬارم...
آبﻫﺎﻳﺶ را ﺑﺒﺮ و ﺑﮕﺬار ﻋﻤﻴﻖﺗﺮ ﺑﻤﺎﻧﻢ
ﺗﺎ ﻏﺮق ﺷﺪن را ﺧﺮاش دﻫﻢ ...

و از ﺳﻤﺖ جنگلی
ﺑﺎﻳﺴﺘﻢ ﺗﺎ ﺻﺪاﻳﺖ ﻛﻨﻢ و ﺟﻮابی ﻧﺸﻨﻮم!
و ﺑﺮای اﻳﻨﻜﻪ اﺑﺮﻫﺎ راه ﺑﺎزﮔﺸﺖ را ﮔﻢ ﻧﻜﻨﻨﺪ
ﺳﻨﮓﻫﺎ را ﺑﺮاﻳﺸﺎن روی زﻣﻴﻦ ﻣﺮﺗﺐ ﻛﺮدم
ﺑﺎد ﺑﺴﺎن دستی ﻛﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮردن اﺳﺖ، آﻧﻬﺎ را ﺑﻠﻨﺪ ﻛﺮد
زﻣﻴﻦ را ﻧﻴﺰ ﺑﻠﻨﺪ ﻛﺮد !
ﺑﺎد ﮔﺮﺳﻨﻪ اﺳﺖ ...
و ﻣﻦ نمی‌دانم آﻓﺘﺎب را ﻛﺠﺎ ﺑﮕﺬارم !




نضال القاضی - شاعر عراقی
ﭘﻮرﺗﻮ آﻟﮕﺮي/ ﺑﺮزﻳﻞ 6/1/ 2012
از کتابِ : راهب انگور
ترجمه : محمد حمادی

@SherTarjome
🔲🔲🔲🔲🔲🔲