نغلق أعيننا عندما نبكي وعندما نحلم وعندما نتعانق، لأن الأشياء الجميلة في الحياة لا نراها بالعين، بل نشعر بها بالقلب٠
---------------------
چشمان‌مان را به وقتِ گریه، آرزومندی و در آغوش گرفتن، می‌بندیم، زیرا زیبایی‌های زندگی را با چشم نمی‌بینیم، با دل احساس می‌کنیم.

جبران خليل جبران
ترجمه: #محمد_حمادی
@sherarabimoaser

‏ففيك من الشمس المنيرة ضوؤها
وَلَيْس لهَا مِنْكِ التّبَسُّمُ وَالثَّغْرُ ⁧
-----------------------------
در وجودت نوری از خورشید تابان داری
خورشید اما، تبسم و لب لعل تو را کم دارد

قيس ابن الملوَّح (مجنونِ ليلى)
ترجمه: #محمد_حمادی
@sherarabimoaser

آه صوتك صوتك !
وهذا الليل الشتائي
يصير شفافاً ورقيقاً
وفي الخارج خلف النافذة
لابد ان ضباباً مضيئاً
يتصاعد من زوايا العتمة
كما في قلبي
-------------------
آه، صدایت صدایت!
و این شب زمستانی
شفاف و بالطافت می‌شود
و بیرون و پشت پنجره
حتما باید مِهی روشن
از گوشه و کنار ظلمت بالا می‌رود
آن‌سان که در دل من است

غاده السمان
(بخشی از یک شعر)
ترجمه: #محمد_حمادی
@sherarabimoaser

شقراء! يا أحلى أغاني الصبا
و يا إبتسامات الجمال الثري
.
الشوق! ما الشوق سوى قبلةٍ
تهيمُ فوق الجدولِ الأشقرِ
.
و العمرُ؟ هل عمري سوى لحظةٍ
ع جناح الموعد الأخضرِ
------------------------------
بورِ مو طلا! ای زیباترین ترانه‌ی عشق
و ای تبسم‌های زیباییِ پُرغنا
.
اشتیاق! اشتیاق چیزی نیست جز بوسه‌ای
که بر فراز جویباری طلایی سرگردان است
۰
و عمر؟ آیا عمرم چیزی بیشتر از لحظه‌ای‌ست
که بر بالِ قراری سبز جا دارد

#غازي_القصيبي
ترجمه: #محمد_حمادی
@sherarabimoaser

كل واحد عنده سر جوه منه ومداريه

هر کس در زندگیش رازی دارد که آن  را در اعماق وجودش پنهان کرده است


مية حقيقة ومداريها عن اقرب الناس ليه

حقیقت تلخی که از نزدیکترین شخص زندگیش پنهان نموده است


وانت اقرب حد ليا

و تو نزدیکترین شخص به من هستی


يا حبيبى لو عليا كنت اقولك

عزیزم اگر دست من بود باور کن راز زندگیم را به تو می گفتم


بس خايف ايوه خايف واعمل ايه 

ولی می ترسم.. آری می ترسم به من بگو چه کنم



كل ماجى عشان اصرحك 

هر زمان که به سوی تو می آیم تا رازم را پیش تو فاش کنم


فجأه انا بيمنعنى شوقى

ناگهان اشتیاق و عشقی که به تو دارم مانع این کار می شود


ده اللى انا بنيته فى ليالى

می ترسم تمام آن عشقی را که در شب های طولانی بنا کردم


كل ده يتهده فوقى

به یکباره بر سرم نابود و خراب شود



كل ما اتقدمت خطوه

هر زمان که یک قدم به تو نزدیک می شدم


فى لحظة برجع خطوتين

در همان لحظه دو قدم به عقب بر می گشتم


خايف احكيلك حقيقتى

 می ترسم حقیقت زندگیم را به تو بگویم


تيجى تسالنى انت مين

و تو از من بپرسی تو واقعا که هستی



نفسى اشوف نفسى فى عينيك 

چقدر آرزو دارم که وجودم را در چشمانت ببینم


ان انا صعبان عليك

و بدانم که دوری از من باعث دلتنگی تو می شود


واللى فات من عمرى مات

و تمام گذشته ای که داشتم را فراموش کنم


واتولدت انا بين ايديك

و دوباره در بین دستای تو از نو متولد شوم



كل ماجى عشان اصرحك 

هر زمان که به سوی تو می آیم تا رازم را پیش تو فاش کنم


فجاه انا بيمنعنى شوقى

ناگهان اشتیاق و عشقی که به تو دارم مانع این کار می شود


ده اللى انا بنيته فى ليالى

می ترسم تمام آن عشقی را که در شب های طولانی بنا کردم


كل ده يتهده فوقى

به یکباره بر سرم نابود و خراب شود


كل ما اتقدمت خطوه

هر زمان که یک قدم به تو نزدیک می شدم


فى لحظه برجع خطوتين

در همان لحظه دو قدم به عقب بر می گشتم


خايف احكيلك حقيقتى

 می ترسم حقیقت زندگیم را به تو بگویم


تيجى تسالنى انت مين

و تو از من بپرسی تو واقعا که هستی
@Musiceyes

جانا همه آنِ تو شدم من
من آنِ توام تو آنِ من باش
—---------------—
أصبحتُ كلي لكِ يا فؤادي
إني لكِ، فكوني لي أنتِ أيضا

فريد الدين العطار
تعریب: #محمد_حمادی

@sherarabimoaser

أصعب لحظة هي لحظة الاصطدام باليقظة حين يرن المنبه و أدرك بأن علي أن أبدأ استعداداتي للعودة إلى الماراثون الإجباري. حتى أسوأ الكوابيس بشاعة يظل فيه أمل اليقظة. لكن لا يمكنني أن أستيقظ من اليقظة نفسها و من هذا الكابوس الأبدي .
------------------------------
سخت‌ترین لحظه، لحظه‌ی برخورد با بیداری به هنگام صدای زنگ بیداری‌ست، و درمی‌یابم که باید خودم را برای بازگشت به ماراتن اجباری آماده کنم. حتی در وحشتناک‌ترین کابوس‌ها هم امید به بیداری وجود دارد. من اما نمی‌توانم از خودِ بیداری، و این کابوس ابدی بیدار شوم.

— سنان أنطوان
(وحدها شجرة الرمان)
@sherarabimoaser

عِندما تغضب المرأة ..!
تفقِد ربع جَمَالها، ونصف أنوثتها
وكُل حُبّها.
-----------------------
آنگاه که زن خشمگین شود..!
یک‌چهارم زیبایی، نیمی از زنانگی
و تمام عشقش را از دست می‌دهد.


#نجيب_محفوظ
ترجمه: #محمد_حمادی
@sherarabimoser

"محبوبي دارم..."
@Qatreyebaran

محبوبی دارم،
عشقش مرا سوزاند و شکوهش جان و دیده را حیران کرد...

آن‌که صورتگر حسن بر پیچ‌وتاب اندام زیبایش صورت‌به‌صورت افسون تراشید...

با چشمان فریبا و نگاهی افسونگر،
و سفر در نور آن دو چشمش به کامم چه شیرین بود...

و طنین خنده‌هایش به گوشم خوشتر از نغمه عود و نوای ساز بود.

نشان لبان نوشینش را از جام شراب‌های عطرآگین بخواه،
جام می‌داند عشق کجا لبخند می‌زند.

@Qatreyebaran

 تقدیر عشق را برایمان پسندید،
اما هجران رسید و از چشمم ربودش...

در تنهایی‌ام او را طلب می‌کنم،
چون درختان تشنه صحرا که باران را ..

محبوبم،
هر بار آتش دلتنگی‌ام زبانه می‌کشد، به نام تو نغمه سر می‌دهم؛

اگر بازگردی، روزگارمان باز به زیبایی رؤیایی می‌شود غوطه‌ور در نور ماه...

شعر: استاد عبدالعزيز سعود البابطين
ترجمه: #دلارام_نوري_فرد
@Qatreyebaran

لا شيء في آخر هذا الليل إلا علامات الفجر القلق، ووجهك الحزين الذي يعاتبني عن صمت خلوة القلب، وهذا الصوت الملوكتي الذي يعبر بنشيده السماوات المغلقة ليسترجع جزءا يسيرا من طفولة مسروقة.
-------------------------
در انتهای این شب، چیزی نیست جز نشانه‌های سپیده‌دمی دل‌نگران، و چهره‌ی غم‌زده‌ات که از من به‌خاطر سکوت خلوتگه دل گلایه می‌کند، و این صدای ملکوتی که با آوايش از آسمان‌های بسته می‌گذرد تا بخش کوچکی از کودکیِ به یغما رفته را باز‌گرداند.

واسيني الأعرج
ترجمه: #محمد_حمادی
@sherarabimoaser

كانت عيناها السوداوان،
تبوح بسر الليل
وترتل آيات الضياء..
—---------------------
چشمان سیاهش،
پرده از راز شب می‌درید
و آیات روشنایی را تلاوت می‌کرد..

(#محمد_حمادی)
@sherarabimoaser

لا أری سیداً فی الجمع والبجع یتمطی فی البحیرة ولانسر فی الأفق،المياه راكدة، والضفاف أقرب من الأنف. الهواء ثقيل. النور ثقيل. الحمار ينطق، لا بأعجوبة. الأعمى يبصر، لا بأعجوبة. الميّت يقوم، لا بأعجوبة. الأعجوبة رقم في آلة، والسماء بقيت في المجاهل.

كنت صامتاً وأنا أتكلم. المرأة إلى جانبي رداء قاحل. سأجرع الكأس. والكأس فارغة. سأبتسم وفمي بلا شفاه. سأحصد حقلاً زرعته في الظلمة.

أنا الليل واللصوص ينتظرونني.
—------------------------------------—
سَروری میان جمع نمی بینم . قو در دریاچه می خرامد و هیچ عقابی در افق نیست . آب ها راکد است و کناره ها نزدیک تر از نوک بینی . هوا سنگین است . نور سنگین است . چارپا به سخن در می آید بی هیچ شگفتی . نابینا بینا می شود بی هیچ شگفتی . مرده بر می خیزد بی هیچ شگفتی . شگفتی رقمی است در افزاری ، و آسمان در ناشناخته ــ جای مانده است .
من خاموش بودم و سخن می گفتم . زن در کنار من جامه ای است بی آب و علف .
جرعه نوش ِ جام خواهم شد و جام تهی است . لبخند خواهم زد و دهانم بی لبان است . از کشتگاهی درو خواهم کرد که در تاریکی اش بذر افشانده ام .
من شبم و دزدان به انتظارم نشسته اند .

یوسف الخال
ترجمه: موسی اسوار
@sherarabimoaser

أنا ريحٌ حزينة تهزُّ الغصنَ، وتراكِ تسقطين في سلالِ الآخرين.
----------------------
بادی غمگینم من، شاخه را تکان می‌دهم
و تو را می‌بینم که در سبد دیگران می‌افتی.

#عبد_العظيم_فنجان
ترجمه: #محمد_حمادی

@sherarabimoaser

واستَقْبَلَتْ قَمَرَ السّماءِ بوَجْهِها
فأرَتْنيَ القَمَرَينِ في وقْتٍ مَعَاً
---------------------------
با چهره‌اش به پیشواز ماهِ آسمان برفت
هم‌زمان هر دو ماه را نشانم داد

#المُتنَبّي
ترجمه: #محمد_حمادی
@sherarabimoaser

@sherarabimoaser
ترجمه شعری ( حفنة من رماد القمر) از شاعر و رمان نویس عراقی، آقای برهان شاوی
ترجمه: ستار جلیل زاده
(حفنة من رماد القمر)
****
أحبك بألف قلب
وأنشد لك بمليون فم..
أنت بابي إلى الرحمة الأبدية
وضوء عيوني٠٠٠!
في ظل قامتك تستريح الغزلان
بينما يتوقف النسر...!
مفرداً جناحيه حين تمرين...،
ساكناً فى السماء
أيتها اللغة
أبحث فيك من صمتي
إنني أمشي..
وظل جناح الموت يتبعني
أدخل اروقة
أدخل غابة من أعمدة رخامية
تضللها أقواس
من عرائش الكروم.
هناك
حيثُ الذكريات تتعفن
في القاعات الفارغة٠٠،
مثل جثث
ملقاة على بلاط المشرحة..!
النور يضيع فى أروقة المعبد..
والفانوس
يتدلى فى أعماقي..
أدفن ظلي في الجدار
حيث الأحجار ترتد ثوباً داكناً..
أراك..
فى يدك مشعل
والعتمة
في أعماقك..،
تقودين قطيعاً عن الحملان
متجهة نحو المسلخ..،
نحو بوابة شيخوختك المبكرة..!
حيث الصحراء تتقدم كالمثية..،
و المتاهة تصرخ..
في سريرك الحجري الرحيب.
تنظري إلي..
من شرفتك التي في السماء..،
ترينني...
أطلق أشرعة المستحيل أمام العاصفة،
باحثاً عن الأزلية..
في قطرة ماء.
إذاً
كلماتك رمل ذرته الرياح..!
اذاً
فلتمش روحي حافية القدمين على الماء.
إننى أسقط من حافة الكون..،
إلى أعماق ذاتي..
إنني أهوى..أهوى... أهوى...
إننى لا أبلغ القاع..!؟
@sherarabimoaser
—---------------------------------------—

(مشتی از خاکستر ماه)

دوستت دارم با هزار قلب
و با یک ملیون دهان ستایش کنان برایت می سرایم

تو دروازه ی منی به سوی رحمت ابدی
و نور چشمان منی..،

در سایه سار قامتت
آهوان آرام می گیرند
در حالی که کرکس با بال گشوده
می ایستد در آسمان
وقتی تو می گذری

ای واژه
پی تو می گردم در سکوتم
من راه می روم
و سایه ی بال مرگ دنبالم می کند
درون ایوانی می روم
درون جنگلی با ستون هایی از سنگ مرمر
و قوس هایی از داربست تاک ها
سایه می افکنند بر آن

آن جا
جایی که خاطره ها می گندند
در سالن های خالی...،
بسان جسدهایی فروافتادن بر سکوی پزشک قانونی...!

نور گم می شود زیر طاق معبد..
و فانوس از ژرفایم آویزان می شود..

سایه ام را در دیوار دفن می کنم..
آن جا که سنگ ها پیراهنی تیره به تن می کنند

تو را می بینم
در دستت مشعلی است
و اندوهی در ژرفایت..

رمه ای از ستوران را
به سوی مسلخ راهبری می کنی..،
سوی دروازه ی پیری زودرست..!

آن جا که
بیابان بسان شن های روان پیش می روند
و هزار تویی در بستر سنگی پهناورت فریاد می زند
به من می نگری
از بالکن ات که در آسمان است..،

مرا می بینی
که بادبان ناممکن را در برابر توفان رها می کنم
پی ازلی در قطره ای آب..

از این رو
کلمه هایت شن هایی هستندبا ذراتی از باد

بنابراین
مگذار روحم برهنه بر آب راه برود

من از لبه ی هستی
به ژرفای ذاتم سقوط کرده ام...

من فرو می افتم... فرو می افتم... فرو می افتم...
و به ژرفا نمی رسم...!؟
@sherarabimoaser

المسافة ظالمة...
وحلاج القلب ينادي باستمرار:
متى سأعثر على ضالتي المجهولة؟!
—---------------—
فاصله، ستمگر است...
و حلاجِ قلبم مدام ندا سرمی‌‌دهد:
کی گمشده‌‌ی مجهولم را خواهم یافت؟!

(محمد حمادی)
@sherarabimoaser

وقدْ قادتْ فؤادي في هواها
وطاعَ لها الفؤادُ وما عصاها
------------------------
دلم را در هوایش رهبری کرد
دلم فرمانبر و تسلیم او شد

الأحوَص الأنصاري
ترجمه: محمد حمادی

پ.ن:
عبدالله بن محمد بن عبدالله بن عاصم بن ثابت انصاری، از شاعران عصر اموی، و از معاصران جریر و فرزدق بود، و چون دنباله چشمش تنگ بود چنان‌كه گوئى به‌هم دوخته شده باشد، به او لقب الأحوَص دادند. وی در سال 105 هـ/723 م، در دمشق چشم از جهان فروبست.
@sherarabimoaser

وَالهَجْرُ أقْتَلُ لي مِمّا أُراقِبُه
ُأنَا الغَريقُ فَما خَوْفي منَ البَلَلِ
—------------------------—
هجران کُشنده‌‌تر بُوَد زان‌‌چه حذر می‌‌کنم
من غریقم و چه ترسم که شوم خیس ز آبی

المتنبي
ترجمه: محمد حمادي


@mahbube_afshar

🔹« ُأنَا الغَريقُ فَما خَوْفي منَ البَلَل»

#المتنبيِ

آب که از سر گذشت چه یک وجب چه صد وجب.


@mahbube_afshar

از کتاب: تهذيب الكمال في أسماء الرجال
تأليف: الحافظ جمال الدين أبو الحجاج المزي

(654 هـ - 742 هـ)