مهران صولتی
6.15K subscribers
172 photos
56 videos
21 files
536 links
دانش آموخته دکترای جامعه شناسی سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی

@mehran_solati : ارتباط با نویسنده

https://instagram.com/solati_mehran
Download Telegram
علم بهتر است یا ثروت ؟ /تاملی جامعه شناختی درباره یک پرسش قدیمی ! //واقعااین پرسش تا چه حد درست بنظر می رسد؟ باید گفت مهمترین ایراد این پرسش ناشی از وجود صفت تفضیلی "بهتر " در آن است . "بهتر" یا " بدتر" بودن نوعی فردیت و قضاوت فردی را به ذهن متبادر می سازد که نمی تواند به درستی به این پرسش ، پاسخ دهد. به عبارت دیگر پرسش را به وادی ذوق و سلیقه می کشاندکه گمان می رود فرد می تواند در آن و با اختیار کامل دست به انتخاب بزند. مناسب تر آنست که عبارت را به این شکل تصحیح نماییم ؛ علم برتر است یا ثروت؟ اگر بپذیریم که هر نظام اجتماعی از چند خرده نظام کوچکتر مانند؛ سیاست ، اقتصاد ، فرهنگ و خانواده تشکیل شده است ، آنگاه می توانیم ادعا کنیم که هر خرده نظام هم از منطق خاص خود برخوردار می باشد. به طور مثال منطق سیاست ؛ قدرت و کنترل / منطق اقتصاد ؛ بازار و سود / منطق فرهنگ ؛ خلاقیت و انسجام/ و منطق خانواده عبارت از ؛ مشروعیت تولید نسلی می باشد. در این میان می توان علم را متعلق به خرده نظام فرهنگ ، و ثروت را متعلق به خرده نظام اقتصاد دانست. همچنین در مقایسه برای دریافتن برتری میان این دو باید به ویژگی های خاص هر جامعه توجه کرد، به طور مثال مورد ایران نشان می دهد که اکنون ثروت موفق شده تا حد زیادی منطق درونی خود را بر منطق علم برتری بخشد . پولی شدن دانشگاه ها به علت تنگناهای بودجه ای آموزش عالی کشور، رشد فزاینده بازار سیاه خرید مقاله ، پایان نامه و مدرک ،حاکمیت کنکور در زندگی روزمره و کالایی شدن آموزش( رشد فزاینده موسسات کنکور ) ، کاهش منزلت معلمان تا حد پرولتاریای اموزشی در جامعه ، تفوق یافتن آموزش، بر پرورش در مدارس و... همگی نشان از برتری سود و بازار( منطق اقتصاد ) بر خلاقیت و انسجام ( منطق فرهنگ ) دارد بنابراین می توان به جرئت گفت که در ایران کنونی ؛ ثروت از علم برتر است.البته که چنین برتری به طور نسبی در سراسر جهان وجود دارد، چون سرمایه داری افسارگسیخته با منطق سود و انباشت ثروت، بر همه عرصه های فردی و اجتماعی سیطره یافته است. همچنین مقایسه میان جایگاه فرهنگ (علم ) و اقتصاد (ثروت ) در ایران با جهان توسعه یافته نشان می دهد که متاسفانه بر خلاف حضور مستقل علم در غرب، علم در ایران همواره ابزاری جهت کسب پرستیژ حکومت ها بوده است. از گذشته های دور که دانشمندانی همچون ابن سینا ، بیرونی و ... زینت المجالس دربار شاهان بوده اند، تا ورود تجدد به ایران و تاسیس دانشگاه تهران ، علم همواره ابزاری برای کنترل بیشتر جامعه قلمداد می شد.بنابراین می توان به این گزاره رسید که در ایران کنونی؛ قدرت و ثروت از علم برتر هستند ، البته می توان امیدوار بود که با دموکراتیک شدن قدرت و کسب استقلال هرچه بیشتر دانشگاه از سیاست و اقتصاد ، شاهد ارتقاء جایگاه علم در ایران باشیم. شاید در آن زمان بتوان ادعا کرد که علم از ثروت برتر است. @solati_mehran
پیام های رد صلاحیت گسترده نامزدهای مجلس توسط شورای نگهبان ! 🔹🔹 پدیده احراز یا عدم احراز صلاحیت ها بوسیله شورای نگهبان اگرچه بی سابقه نیست و حتی قابل پیش بینی بود ولی به دلیل مقارن شدن با به فرجام رسیدن "برجام" ، موجب شکل گیری نوعی احساس یاس و سرخوردگی در میان بخش هایی از جامعه و کنش گران سیاسی شد. در این یادداشت می کوشم تا به برخی ازپیام های مندرج دراین اقدام برای جامعه ایران و پهنه ی جهانی اشاره کنم ؛ 1-نخستین پیام این است که ایران هنوز به توازن کارآمدی میان سیاست داخلی و خارجی دست نیافته است ، اگر موفقیت در دیپلماسی هسته ای را نتیجه منطقی تفاهم نیروهای سیاسی درون کشور بر سر این موضوع بدانیم ، داستان ردصلاحیت ها این پیام را به جهان مخابره می کند که " برجام" چیزی بیش از یک تاکتیک کوتاه مدت نبوده و نباید جهان نگاهی استراتژیک به ورود ایران به عرصه مشارکت جهانی داشته باشد ، لذا حداکثر باید به ایران نگاهی در حد یک بازار مصرف جدید داشت ،2- رویکرد نوین ایران به تعامل سازنده با جهان ، نه یک دستاورد ملی، بلکه یک توافق موقت در سطوح فوقانی قدرت برای خروج از وضعیت پیشا توافق محسوب می شود که حداکثر انتظار از آن بر طرف شدن تحریم های ظالمانه می باشد. ، 3- این که هنوز اختلافات بسیاری در سیاست داخلی بر سر بدیهی ترین نوع حضور در سیاست ( پارلمان ) وجود دارد ، چرا که عرصه انتخابات در ایران همواره مرادف مناقشات بسیار میان نیروهای سیاسی بوده است ،4- پیام بعدی اینکه مدیریت احساسات و مهندسی رضایت در ایران چندان جایگاهی ندارد؛ می توان مردم را به سختی نسبت به یک دستاورد خارجی امیدوار کرد ولی اندکی بعد و به آسانی، آنان رانسبت به آینده ناامید و سرخورده نمود. ، 5- اینکه اتخاذمواضع شفاف سیاسی می تواند منجر به ایجادمحدودیت برای افراد جهت
ورود به ساختار قدرت شود. با این نگاه ؛ رویکرد حزبی و برنامه ای بلاموضوع شده و حوزه سیاست داخلی به افراد گمنام و با انگیزه تعقیب منافع شخصی سپرده می شود ،6-ایران هنوز هم هم یک جامعه کوتاه مدت است(کاتوزیان )، به این معنا که تحولات بزرگ نتوانسته به مبنایی مستحکم برای دگرگونی های بلندمدت جهت توسعه یافتگی ایران تبدیل شود حتی اگر این تحولات از جنس رویدادهای تاثیرگذاری همچون " برجام " باشد. ، 7- عرصه سیاست در ایران همچنان پرریسک و خطرخیز است آن چنانکه کنش گران از سرمایه گذاری در این حوزه هراس دارند. در چنین وضعیتی بخش عمده ای از نیروهای سیاسی عرصه های پرفایده تر و امن تری همچون اقتصاد را برمی گزینند و پهنه سیاسی از حضور تاثیر گذار و تصمیم ساز کنش گران تهی می شود ، تکمله : فرصت ها برای حضور تاثیر گذار ایران در جهان به علت؛ وجود رقبای قدرتمند منطقه ای ،و رفع مشکلات داخلی به علت؛ رشد فزاینده ی آسیب های منجر به فروپاشی اجتماعی ، هر روز کمتر می شود. لذا تجدید نظر شورای نگهبان در رد صلاحیت های موجود می تواند فرصت های جدیدی برای ایران خلق کند. @solati_mehran
رئیس جمهور در نخستین اجلاس فعالان اقتصادی غیردولتی تأکید کرد:
واگذاری بهداشت و آموزش به بخش خصوصی
«حسن روحانی» در نخستین اجلاس فعالان اقتصادی غیردولتی که هم اکنون در حال برگزاری است با بیان اینکه پس از تحریم‌ها غل و زنجیر از پای اقتصاد ایران باز شده است گفت: دولت به جای ساخت مدرسه و بیمارستان باید بهداشت و آموزش را به بخش خصوصی واگذار کند و فقط خرید خدمت کند.
http://tamin24.ir/fa/news/8973
سخنرانی من در نقد آسیب های سیاست خصوصی سازی در آموزش و پرورش (27 اردیبهشت 94 ) ،به بهانه سخنان امروز رییس جمهور در این زمینه 👇👇
مهران صولتی؛ مدرس جامعه شناسی دانشگاه و عضو شورای مرکزی انجمن اسلامی معلمان سبزوار به عنوان اولین سخنران گفت: صحبت من درباره چشم انداز آموزش و پرورش در دولت تدبیر و امید مبتنی بر پیشینه ای تاریخی است و سعی می کنم با اتکا به رویکرد جامعه شناسی تاریخی به این چشم انداز بپردازم.

بسیاری از نهادهای جوامع غربی، در حرکت خود؛ نوعی سیر طبیعی را مضمر داشتند. اگر آموزش و پرورش مدرن در دنیا شکل گرفت، در ادامه آموزش سنتی بود. اگر دانشگاه ها در غرب نضج گرفته و قوام پیدا کردند در ادامه سیر منطقی کلیساها و حوزه های علمیه بود. بنابراین شکل گیری این نهادها؛ کمترین کج تابی ها را در اذهان ایجاد می کرد. اتّفاقاً چون شکل گیری آن ها طبیعی بود؛ به بسیاری از نیازهای جوامع خود نیز پاسخگو بودند. بنابراین چه در سطح دانشگاه ها و چه در سطح آموزش و پرورش، معمولا به اهداف خود رسیدند اگر چه هنوز منتقدانی در جوامع مدرن هستند که معتقدند جنبه های رهایی بخش محیط های آکادمیک و آموزش و پرورش باید افزایش پیدا کند و به نوعی خلاقیت در آن جا رونق بیش تری بیابد.

ورود آموزش و پرورش و دانشگاه در طلیعه شکل گیری ایران مدرن؛ یعنی از ابتدای مشروطه تا زمانی که مشروطه به دولت مطلقه شاهی پیوند خورد، هیچگونه سیر طبیعی نداشت و ما این ها را به شکل فرم هایی از قبل آماده شده وارد کردیم و طبیعی بود که این فرم ها محتوایی متفاوت از فرهنگ ما را در بطن خود می پرورد و البته چاره ای هم نداشتیم چرا که ایران در نظم جهانی که شرایط سرمایه داری بر آن غالب بود، یک کشور پیرامونی محسوب می شد و بسیاری از مقدرات ما را نظم جهانی رقم می زد و برای این که بیش از پیش از دنیا عقب نماند مجبور بود بسیاری ازدستاوردها را وارد کند ولی به این نکته ظریف دقت نکردند که اگر فرم و شکل را وارد می کنند، لزوماً به معنی ورود محتوا نیست.

از طرف دیگر یک سری مناقشات سیاسی هم در این میانه نقش داشت. رضا شاه بنا داشت نفوذ روحانیت را در ایران کاهش دهد بنابراین سعی می کرد با یک سری اصلاحات، قدرت اجتماعی آن ها را تقلیل دهد. شکل گیری دادگستری، آموزش و پرورش مدرن و بنیاد نهادن دانشگاه تهران حداقل به لحاظ داخلی پاسخی به این مناقشات و مجادلات سیاسی بود که در کنار عامل خارجی که ایرانیان به دلیل این که از دوره مواجهه با روسیه و جنگ های دوگانه ای که با روسیه داشتند به این نتیجه رسیدند که ما عقب ماندیم و علت عقب ماندگی خود را نداشتن تسلیحات و جنگ افزار می دانستند پس به این نتیجه رسیدند که باید در ابتدا تسلیحات و جنگ افزار را به دست آوریم و سپس این جریان به اصلاحات امیرکبیر می رسد، شکل گیری دارالفنون، ارتش منظم و الی آخر. یعنی دغدغه عقب ماندگی از دنیا همواره حکمرانان را برمی انگیخت که سعی کنند بهترین دستاوردهای جامعه بشری را برای ایران به ارمغان بیاورند ولی به لحاظ این که این دستاوردها متعلق به فرهنگ و زمینه دیگری بود زمانی که وارد ایران شدند، به نوعی ناسازگاری با فرهنگ سنتی ایران دچار شدند.

یکی از کارکردهای آموزش و پرورش مدرن در دوره رضا شاه؛ وظیفه کارمندسازی بود چرا که ادارات ایران داشت نضج می گرفت و بوروکراسی اداری کم کم شکل می گرفت، بنابراین نیاز بود که کارمندان ورزیده ای آموزش ببینند و در آموزش و پرورش مدرن و رسمی تربیت شوند ولی به لحاظ این که آموزش و پرورش در آن دوران واجد یک نگاه سیستمی نبود به این معنا که اگر جامعه را یک کل فرض کنیم که خرده نظام هایی مثل اقتصاد، آموزش و پرورش، سیاست و خانواده دارد که همه این خرده نظام ها رابطه ای متقابل و دیالکتیکی با هم دارند و اگر جایی این رابطه از جنبه دوطرفه اش به سمت یک طرفه شدن گام بردارد، دچار آسیب می شویم. این نگاه سیستمی شکل نگرفت و آموزش و پرورش مدرن جز وظیفه کارمندسازی که خوب انجام داد، تقریباً از انجام وظایف دیگرش بازماند و پس از مدتی به یک دستگاه حجیم، متورم و آماس کرده تبدیل شد و به سمتی حرکت کرد که کمترین تحول را می توانست پذیرا باشد. این دستگاه؛ ارمغانی از چیزی است که وارد ایران شد و الآن شما با میراثی مواجه هستید که همه این مشخصات را دارد.

سؤالی که مطرح می شود این است که چرا آموزش و پرورش ایران از کارکردهای خود عقب مانده است؟ آموزش و پرورش در دنیای مدرن؛ کارمند، دانش آموز و دانشجو تربیت کرد و آن ها را به جامعه عرضه کرد و این ها جامعه مدرن را سامان دادند. سخت افزار این کار عبارت بود از این که بیایند و آموزش هایی را دریافت کنند و بعد وارد جامعه شوند ولی ما در تزریق نرم افزار آن عاجز ماندیم. نرم افزارش چه چیزی بود؟ نرم افزارش این بود که کارکرد آموزش و پرورش حداقل این بود که نسل نو و نونهالان جامعه را جامعه پذیر کند. یعنی از سنینی که بیشترین تأثیر را می پذیرند، نوعی تعلق ملّی را در بطن دانش آموزان وارد کنند و روح ملّیّت و ایثار و فداکاری برای ملّیّت را در آن ها بدمد تا اگ
ر بعدها آن ها کارمند، مهندس و پزشک موفقی شدند به توسعه و پیشرفت کشور خود پایبند و وفادار بمانند ولی این اتفاق در ایران نیافتاد. یعنی ما سالیانه دانش آموزان بسیار خوبی تربیت می کنیم و این ها دانشجویان بسیار خوبی می شوند ولی ما بالاترین آمار فرار مغزها را داریم و مطابق آمار بانک جهانی؛ سالیانه150هزار نفر از ایران مهاجرت می کنند که اکثرا آن ها برنمی گردند. یعنی آموزش و پرورش توانسته دانش آموزان را به لحاظ سخت افزاری و آموزش حرفه ای تعلیم بدهد و لی نتوانسته وجدان و غیرت ملّی را در وجود آن ها تزریق کند، بنابراین ما بهترین تربیت کنندگان نیروی انسانی برای جهان پیشرفته امروز تلقی می شویم.

از طرف دیگر در آموزش و پرورش مدرن، شاهد بیگانگی فزاینده دانش آموزان و معلمان نسبت به یکدیگر و هر دو این ها نسبت به نظام آموزشی هستیم. ما بهترین ساختمان ها را به عنوان مدارس بنیاد می گذاریم ولی از ایجاد شوری که بتواند دانش آموزان را به یک محیط فرح بخش و نشاط آور وابسته کند، عاجز مانده ایم. معلمان نیز به همین نسبت از وضع موجود ناراضی هستند.

آموزش و پرورش فعلی؛ دستگاهی حجیم و متورم و فاقد کمترین تحول و نوآوری است که به شدّت مصرفی شده و "چاه ویلی" است که هر چه بودجه داخل آن بریزید به دلیل عدم کارآمدی، اتلاف می شود. وقت ها اتلاف می شود. وقت کارمندان تلف می شود. دانش آموزان وقت خود را هدر می دهند.

مهم ترین اولویتی که در این سیستم می تواند وجود داشته باشد این است که مطالبه ما نوعی اصلاح ساختاری باشد، یعنی به سمتی برویم که هر چه بیشتر این ساختار، دموکراتیزه و مشارکتی شود و بتواند به سمتی برود که هر چه بیشتر فاصله و بیگانگی دانش آموز با معلم، و هر دو با نظام آموزشی را تقلیل دهد وگرنه اطمینان داشته باشید با این سیستم موجود هر چه بودجه به آموزش و پرورش تزریق شود، آورده چندانی نخواهد داشت.

حال چاره چیست؟ در کشورهای مبتنی بر سیستم اقتصاد بازار آزاد، چاره را در این دیدند که سیستم را کوچک کنند یعنی تصدی ها را به بخش خصوصی و غیر دولتی واگذار کرده و انتقال دهند تا اعتبار بیشتری برای کیفیت بخشی وجود داشته باشد. رییس جمهور محترم در سخنرانی که در جمع معلمان نمونه کشوری داشتند به این نکات اشاره کردند و دو نکته محوری در سخنان رییس جمهور بود که دراین جا به آن ها می پردازم؛ دکتر روحانی گفت: «بخش عمده ای از بودجه کشور به آموزش و پرورش اختصاص پیدا می کند و این بخش، دولتی است و باید به سمت مدارس غیر انتفاعی برویم.» البته تا این جا چیز جدیدی نبود ولی دو کد مطرح شد، یکی این که ما باید به سمت خصوصی سازی برویم و دیگر این که به سمت خرید خدمت حرکت کنیم. در پارادایم اقتصاد بازار آزاد که در جهان پیشرفته مرسوم است و سرمایه داری رقابتی و صنعتی است، این راه حل ها خوب است چرا که افزایش بهره وری و بهینه کردن نیروی کار را به دنبال دارد ولی در ایران که نیروی کار وقتی استخدام رسمی می شود، تا مدت های مدیدی ادامه دارد، این کار با مشکلاتی مواجه خواهد شد.

هدف چیست؟ کلیدواژه خصوصی سازی چیست؟ اولاً بایدفضا را رقابتی کنیم. سیستم آموزش و پرورش باید کوچک، چابک، خودگردان و تخصصی شود چرا که ما مدتهاست از اقتصاد دولتی غیرکارآمد و متورم رنج می بریم و به واسطه اقتصاد رانتی و نفتی خود 60تا70درصد اقتصاد دست دولت است.

مشکل کجاست؟ باز طرحی دارد پیاده می شود که با زمینه های خودش در جایی که مطرح شده مطابقت ندارد. این طرح؛ برای کشورهای توسعه یافته مبتنی بر اقتصاد بازار غربی خوب است ولی در ایران سرمایه داری صنعتی نداریم. سرمایه داری ما؛ تجاری - مالی در منحط ترین شکل خود یعنی سرمایه داری دلالی است که فقط به این می اندیشد پول خود را در بانک سرمایه گذاری کند و سودش را دریافت نماید. بنابراین با توجه به این که حجم عظیمی از نقدینگی در سرمایه داری مالی - تجاری به نفع تولید نیست چگونه می شود در این زمینه بهینه سازی داشت؟

خصوصی سازی در آموزش و پرورش ایران چه تبعاتی دارد؟ در سرمایه داری مالی - تجاری باید هزینه ها را کاهش و سود را افزایش دهیم و معنی آن این است که در پروژه خرید خدمت با مؤسساتی توافق می کنند که از نیروی آزاد و نه لزوماً معلم بهره می برند که ثبات شغلی و تعهد کاری ندارند، برای معلمی آموزش ندیده اند و در نتیجه عشق معلمی که جوهره و درون مایه یک معلم در این ها نیست، بنابراین برای ایجاد ثبات شغلی خود، بالاترین نمرات را به دانش آموزان می دهند چرا که در معادله هزینه – فایده اقتضا می کند که این وضعیت پیش بیاید. پولی شدن آموزش و پرورش، تولید فارغ التحصیلان بی سواد، تولید مدرک و حذف اخلاق حرفه ای، سیطره اقتصاد بر فرهنگ، کاهش دغدغه های ملی را خواهیم داشت. بنابراین در بستر سرمایه داری تجاری – مالی ایران طرح های این چنینی اثر معکوس دارد.

پیشنهاد چیست؟ ما باید به جای خصوصی سازی به سمت مردمی سازی برویم. مردمی سا
زی؛ یک شعار نیست. مردمی سازی؛ پروژه ای است که در کشورهای اسکاندیناوی (نروژ و فنلاند) انجام شده است. منظور از مردمی سازی این است که هرچه بیشتر زمینه مشارکت والدین، فرهنگیان و دانش آموزان را در مدیریت آموزش و پرورش رسمی افزایش دهیم. یکی از راه های مردمی سازی این است که از شوراهای دانش آموزی که الآن نقش تشریفاتی دارند شروع کنیم تا به مجالس دانش آموزی، پارلمان اولیا و پارلمان معلمان برسیم و این ها نه نقش تزئینی که نقش واقعی داشته باشند و باید به این سمت برویم که اگر والدین به مدرسه می آیند به جای دریافت پول، به فکر دریافت مشارکت فکری و عملی آن ها باشیم. تنها چاره مردمی سازی؛ این است که دانش آموزان و معلمان هرچه بیشتر به سمت هم افزایی، احساس تعلق ملّی و کاهش بیگانگی پیش بروند.

خصوصی سازی از دانش آموزان ما مهندسین خوبی تربیت می کند ولی این مهندسان، کسانی هستند که نیروی خود را در بازار جهانی عرضه می کنند و به عنوان کسانی نیستند که به این کشور علاقه ای داشته باشند و بخواهند آن را آباد کنند و این مملکت را سامان دهند. بنابراین در کنار خصوصی سازی و گفتمان معیشتی که در این ایام بر اذهان فرهنگیان حاکم است و همه به دنبال این هستیم که معیشت خود را سامان دهیم، همان طور که در قطعنامه فرهنگیان آمده بود به سمت تکرار مطالباتی از این جنس برویم که چاره آموزش و پرورش ایران، نه خصوصی سازی بلکه مردمی سازی است.@solati_mehran
چرا جنبش دانشجویی نداریم ؟ 🔹🔹 حدود یک دهه از اعمال مضایق و سخت گیری های زایدالوصف در دانشگاه می گذرد. دورانی که در آن نه با دوستان مروت و نه با دشمنان مدارا شد . روزگاری که در آن آکادمی، حداقل استقلال نیم بند خود را از کف داد و تن به تصمیمات خلق الساعه دولت و تلاطم های قدرت سپرد. در چنین فضایی بود که جنبش دانشجویی ایران با حضور تاریخی پنجاه ساله خود رو به افول و رکود نهاد .هم اکنون پس از گذشت هشت سال تاریک در تاریخ دانشگاه های کشور و با روی کارآمدن دولت تدبیر و امید، بارقه هایی از حیات و نشاط در بدنه آکادمی پدیدار شده است که برخی از آن به احیای دوباره جنبش دانشجویی تعبیر می کنند ، ولی اساس استدلال من در این نوشتار این است که اساسا امروز چیزی به این نام در عرصه عمومی کشور وجود ندارد. دلایل من برای فقدان خصوصیات جنبشی در میان دانشجویان عبارت است از : 1 ) جنبش دانشجویی به عنوان زیر مجموعه جنبش های اجتماعی جدید ویژگی هایی دارد از قبیل : رهبری ، هویت مشخص و متمایز ، معنا بخشی به فضای سیاسی - اجتماعی و بهره گیری از رسانه های جمعی ، انصاف حکم می کند که بگوئیم این ویژگی ها در فضای تحرکات دانشجویی اخیر مفقود است ، 2 ) اگر روشنفکران را مولدان و دانشجویان را موزعان دانش در جامعه بدانیم چندی است که از روشنفکران این دیار آموزه ای روشنی بخش برای خروج جامعه امروز ایران از حالت تعلیق صادر نشده است . در حقیقت ایران امروز ازنوعی فقر تئوریک رنج می برد که خود از علل سرگردانی همگانی در عرصه عمومی بشمار می رود بنابراین جنبش دانشجویی پیام و معنایی برای توزیع در جامعه در اختیار ندارد، 3 ) جنبش دانشجویی بیش از همه مرهون جوانان بی دغدغه و سرشار از امیدی است که بنای آن دارند تا تغییرات جدی در پهنه زیست اجتماعی خود ایجاد کنند پرواضح است که در روزگار کنونی بخش عمده ای از مطالبات دانشجویان ما نه معطوف به گشایش در فضای سیاسی بلکه تلاش برای برآوردن نیازهای اولیه و مشروعی چون اشتغال ، ازدواج ، مسکن و ... می باشد ، 4 ) جنبش دانشجویی معمولا در دورانی رونق دارد که سیاست به طور فراگیر در جامعه حضور دارد ( شعار جنبش دانشجویی می 68 فرانسه را به یاد آوریم ؛ امر شخصی ، امر سیاسی است ) ، فضایی که در آن امکان گردهمایی های سیاسی در جامعه وجود دارد و به طور خلاصه ؛ فضا از سیاست سرشار است بنابراین در ایران امروز که اقتصاد و دیپلماسی سایر عرصه ها را به تسخیر خود درآورده است چندان نمی توان از امکان شکل گیری امرسیاسی و وجود جنبش دانشجویی سخن گفت ، 5 ) سیاست طی دهه گذشته برای جوانان بسیار پرهزینه و پیش بینی ناپذیر شده است بنابراین از آنجا که جنبش دانشجویی بیش از همه به دانشجویان ریسک پذیر نیازمند می باشد طبیعی است که امروزه با اندوخته چندانی از نیروی انسانی پیشتاز و تحول آفرین مواجه نباشد ، 6 ) به نظر میرسد ایرانیان ( نخبگان و مردم ) در توافقی نانوشته به این جمع بندی رسیده اند که جامعه تا اطلاع ثانوی نیاز به سکون و آرامش دارد ( رکود سیاسی به اندازه رکود اقتصادی خطرناک نیست ) بنابراین جنبش دانشجویی با امتناع استقبال از سوی مردم روبرو شده و طبیعی است که نتواندجلوه چندانی درجامعه داشته باشد / سخن پایانی : اگر امروز جنبش دانشجویی نداریم پس تحرکات دانشجویی امروز ذیل کدام مفهوم اجتماعی تبیین می شود ؟ واقعیت این است که ما امروزه با نوعی " پویش دانشجویی گلخانه ای" مواجه هستیم ؛ از یک سو بخش اندکی از دانشجویان به کمک رانت قدرت توانسته اند به صورت گلخانه ای رشد کنند ، خود را به عنوان نماینده دانشجویان معرفی کرده و حتی خود را مستقل بخوانند !! ، و از سوی دیگر حکومت برای خالی نبودن عریضه فضایی اندک و مختصر در اختیار دانشجویان دموکراسی خواه و اصلاح طلب قرار داده است ، در هر صورت نوعی فضای گلخانه ای و نه طبیعی بر جریان دانشجویی کشور حاکم است که با مفهوم جنبش دانشجویی ایران در دهه 70 فرسنگ ها فاصله دارد. @solati_mehran
انتخابات به مثابه فرصتی برای گفتگوی ملی !

🌱 ایران یک جامعه بدون گفتگوست. جامعه ای که در هیچ یک از سطوح آن نشانی از حضور یک دیالوگ اقناع کننده به چشم نمی خورد یا کمتر به چشم می خورد ؛ خانواده ، مدرسه ، دانشگاه ، پارلمان و در انتها شبکه های مجازی از جمله فضاهایی هستند که بیشتر تحت سیطره مونولوگ هستند تا دیالوگ ! از همین روست که تا نطفه کمترین گفتگویی فراتر از گعده های دوستانه منعقد می شود خیلی زود در مرحله جنینی، و به شکل دلخوری ، کدورت ، افترا و ترک فضای بحث ، سقط می شود.شاید انتخابات از معدود فرصت هایی است که با مغناطیس خود ایرانیان را جذب می کند تا با بسیج و عضوگیری اجتماعی بتوانند اندکی از غلظت فردگرایی فاقد اجتماع بکاهند و پیرامون یک امر سیاسی سازمان یابند.فرآیند انتخابات می تواند به فرصتی برای گفتگو میان توده مردم ، مردم و نخبگان، و نهایتا نخبگان و الیت قدرت تبدیل شود. انتخابات به مثابه جلوه ای از مدنیت می تواند اعتراضات اجتماعی را به سمت و سوی رویت پذیری از طریق صندوق های رای هدایت و نوعی اجماع ملی ایجاد کند.ایران امروز ازبحران های ملی فراوانی همچون آب ، محیط زیست ، آلودگی هوا، کاهش سرمایه اجتماعی و افزایش آسیب های اجتماعی رنج می برد. حل این بحران ها نیز فقط از سوی حکومت امکان پذیر نیست ( گذشته از اینکه هیچ اجماع ملی بر سر راه حل ها نیز وجود ندارد ). دستیابی به راه حل های ملی پیش از هرچیز منوط به نضج گرفتن نوعی حساسیت اجتماعی پیرامون این مسائل و سپس شکل گیری گفتگویی ملی بر سر راه حل های ارائه شده می باشد.از همین منظر می توان ادعا کرد که فرآیند یکی دو ماهه برگزاری هر انتخابات بسیار مهمتر از اصل و نتیجه انتخابات است. چگونه می توان انتظار داشت نمایندگانی که فقط از کریدور مشارکت چندساعته رای دهندگان به مجلس راه یافته اند قادر باشند بدون درک دغدغه های منطقه ای و ملی مردم و بدون شکل گیری نوعی گفتگوی سازنده بر سر این مسائل ، گره گشای بحران های ملی ایران امروز در پارلمان باشند؟متاسفانه پدیده ی تکراری ردصلاحیت ها در عرصه انتخابات، همواره موجب غلبه حاشیه بر متن شده و افکار عمومی را به جای تلاش برای شکل دادن به یک گفتگوی ملی حول برنامه های احزاب ، درگیر تلاش برای روشنگری افکار عمومی و کاهش تعداد نامزدهای ردشده ساخته و فرصت ارزشمند پروسه انتخابات را منتفی، و محدود به شکل گیری کارناوال های تبلیغاتی در یک هفته آخر کرده است.بنابراین جامعه به شدت سیاست زده ی ایران ، هربارفرصت اندیشیدن به مسائل کلان کشور را از دست می دهد و با فهرستی از مشکلات و معضلات انباشت شده پیشین مواجه می شودکه هیچ راه حل کارشناسی و مورد توافقی هم برای آنها وجود ندارد ، از همین روست که جامعه ایران تاکنون از فیصله بخشیدن به مسائل خود عاجز مانده و همچون همیشه سیکل معیوب عدم توسعه یافتگی متوازن و پایدار تکرار می شود. ⬅️@solati_mehran
"خوشنامی " یا "کامیابی" ؛ مساله این است!

🌱 در تاریخ معاصر ایران چند چهره سیاسی "خوشنام" را می شناسید؟ مدرس، مصدق، بازرگان خاتمی و.../حالا چند چهره سیاسی "کامیاب " را نام ببرید؛ فروغی ، قوام السلطنه ، هاشمی ، روحانی و ..."خوشنام" ها معمولا کسانی هستند که به دنبال راه های اصیل در سیاست هستند، برای خود اصولی دارند که از آنها عدول نمی کنند، همچنین پایبند به ارزش هایی هستند که آنها را در مبارزات سیاسی خود حفظ می کنند و در یک کلام؛ بنای آن دارند که نام و مشی سیاسی خود را در تاریخ به یادگار بگذارند؛مدرس به عنوان یک نماینده شجاع و آزادیخواه ، مصدق به واسطه مقاومت ملی و ضداستعماری با هدف احقاق حقوق ملت ، بازرگان به دلیل حفظ اصول آزادیخواهانه و دموکراتیک و بالاخره خاتمی با ایستادن بر سر اخلاقی کردن سیاست در تاریخ ایران جادوانه شدند ولی همگی در تحقق آرمان های خود ناکام ماندند. به عبارت دیگر در اوج "خوشنامی " با سیاست رسمی وداع کردند ولی همچنان الهام بخش باقی ماندند.اما در سوی دیگر "کامیاب " ها قرار می گیرند ، ایشان در سیاست بیشتر به دنبال راه های بدیل هستند ، همچنین مهمترین اصل آنها عبارت از تحقق هدف می باشد و چندان هم در قیدوبند برداشت های مردم و داوری تاریخ نیستند و در یک کلام نگرشی پراگماتیستی و عملگرایانه به عرصه سیاست دارند.فروغی مسیر انتقال مسالمت آمیز قدرت از رضاشاه به محمدرضاشاه را هموارکرد ، قوام السلطنه با فراست، نیروهای شوروی را به ترک اذربایجان ایران پس از پایان جنگ جهانی دوم تشویق کرد ، هاشمی با تدبیر خود زمینه ساز رای آوردن دولت تدبیر و امید شد، و بالاخره روحانی با تحقق بخشیدن به مهمترین وعده انتخاباتی خود؛ "برجام " را به فرجام رساند.ایران معاصر تاکنون در کمند سیاستمداران " خوشنام " به حیات سیاسی خود ادامه داده است . چهره هایی سیاسی که بدل به قهرمانانی شکست ناپذیر شده اند و نزد جوانان از محبوبیت فوق العاده ای برخوردار بوده اند. اما اگر سیاست را به تعبیر ژاک دریدا ؛ " تصمیم گیری، در شرایط عدم تصمیم" قلمداد کنیم ، شرایط و تحلیل متفاوت می شود.در این مفهوم ؛ سیاست عرصه ی ممکن کردن غیر ممکن هاست ، امید داشتن در عین ناامیدی ، و جستجوی کور سوی تدبیر در فضای تاریک و ظلمانی بی تدبیری .ایران امروز باید به سمت و سوی قرار گرفتن " خوشنامی " در ذیل " کامیابی " حرکت کند.امروزه برای ساختن ایران به چیزی بیشتر از خوشنامی سیاسی صرف نیازمندیم و آن عبارت از کامیابی سیاسی است.خوشبختانه در سال های اخیر نشانه های مناسبی از پذیرش اولویت کامیابی ، نزد نخبگان و مردم به چشم آمده است .شرکت خاتمی در انتخابات مجلس نهم به رغم حضور سرد اصلاح طلبان ، عدم خروج هاشمی از گردونه تاثیرگذاری سیاسی به رغم رد صلاحیت باورنکردنی، توصیه خاتمی به انصراف عارف از عرصه ی انتخابات 92 و سپس پیروزی روحانی ، همه و همه از نشانه های ظهور عقلانیت در فضای سیاسی ایران محسوب می شود.بنابراین امروزه بیش از آنکه نیازمند حضور شهاب هایی در سپهر سیاست ایران باشیم که درخشش بسیار ولی عمری کوتاه دارند ، محتاج حضور ستاره هایی قطبی هستیم تا مسیر کنش سیاسی در مسیری دور و طولانی را به ما نشان دهند. افق هایی که به ما بیاموزند فقط با حضور خستگی ناپذیر در عرصه سیاست می توان به کامیابی دست یافت. حضوری از جنس شرکت در انتخابات مجلس و خبرگان اسفند ماه ! ⬅️@solati_mehran
🔹چگونه انتخابات سیاست را دور می زند؟🔹

🌴 با نزدیک شدن به موعد انتخابات هفتم اسفند هر روز پرسش های بیشتری به ذهن خطور می کند.یکی این که چه زمانی انتخابات می تواند روح و روان سیاسی یک جامعه را تخدیر کند ؟کارل اشمیت ؛ امر سیاسی را تخاصم میان دوست و دشمن در عرصه سیاست تعریف می کند و آن را ماهیت اصلی حیات سیاسی قلمداد می کند. بعدها همفکران اشمیت امر سیاسی را وجود شورو نشاط درون رقابت های سیاسی - انتخاباتی ، با حفظ اصولی همچون تمامیت ارضی و آزادی های دموکراتیک تعریف کردند. شور و نشاطی که از رقابت معنادار جناح های سیاسی در آستانه هر انتخابات ناشی می شود و می تواند مردم را در انتخاب درست یاری کند.اما اگر چنین شرایطی تمهید نشود ، انتخابات می تواند به نوعی دوربرگردان سیاست تبدیل شود ؛ "مشارکت" به معنای حضور در فرآیند رقابت سیاسی و استحکام پایه های تحزب ، به "شرکت "در انتخابات در یک روز معین، تقلیل می یابد. احزاب دارای مانیفست و برنامه های متمایز و مشخص ، به ماشین های رای در آستانه انتخابات ترجمه می شوند. شهروندان بجای گفتگو درباره برنامه های احزاب تنها به مجادله درباره ویژگی های شخصیتی نامزدها می پردازند. انتخاب میان بد و بدتر ، جایگزین انتخاب میان خوب و بد می شود. انتخابات بجای دامن زدن به یک گفتگوی همگانی بر سر بحران های فراگیر ملی ، تبدیل به درگیر شدن در تبلیغاتی یک سویه و مقطعی می شود ، و بالاخره ، مردم به جای پیگیری مطالبات در فردای انتخابات ، در گیر سهم خواهی در ایام قبل از انتخابات می شوند.در چنین شرایطی است که انتخابات تبدیل به دارویی برای تسکین و فراموشی دردهای فردی و بن بست های اجتماعی می شود. همگی در انتخابات شرکت می کنیم و سپس با وجدانی آسوده از انجام یک تکلیف اجتماعی ، عرصه سیاست را تا انتخاباتی دیگر رها و به کنج خانه پناه می بریم .همیشه احساس آرامش از انجام یک وظیفه اجتماعی ، خطرناک تر از دغدغه داشتن درباره آن است. انتخابات در حیات سیاسی یک جامعه باید نقطه آغاز باشد نه پایان . آغازی برای نقد وضعیت موجود ، تعبیه سازوکارهایی برای پیگیری مطالبات ، تشکل یافتن جامعه در قالب احزاب ، حضور در جنبش های اجتماعی و بالاخره کمک به شکل گیری یک حوزه عمومی برای انجام گفتگوهای معنادار ملی - منطقه ای . ولی انتخابات در ایران بیش از همه به یک مناسک شبیه شده است ؛ توالی مراحلی از ثبت نام تا اعلام نتایج ، با حاشیه ای بنام تایید صلاحیت ها که در جای خود متن انتخابات را به شدت تحت تاثیر قرار می دهد.آنچه در این مناسک مورد توجه قرار می گیرد نه کنکاش درباره فلسفه ، ماهیت و کیفیت انتخابات ،بلکه حضور در صفوف اخذ رای در روز پایانی می باشد. خطر اینجاست؛ زمانی که سیاست به مثابه ی تمایز میان انسان و حیوان ، در انتخابات خلاصه و به یک کالبد بی روح تبدیل شود ، باید انتظار داشت که زندگی اجتماعی هم به نوعی زیست فرمال و فاقد معانی جمعی استحاله یابد.⬇️@solati_mehran
🔹چرا رای می دهم ؟ چرا رای می دهیم؟🔹

🌱با نزدیک شدن به ایام انتخابات، مناقشه برسر شرکت یا عدم شرکت هر روز ابعاد تازه تری می یابد. تردیدی که معمولا ارتباط نزدیکی با مقوله ردصلاحیت ها در هر انتخابات دارد .رای دادن یا ندادن؟ ؛ مساله این است !اما فارغ از ادله موافقان ومخالفان شرکت در انتخابات ، من به دلایل زیر در انتخابات شرکت می کنم و سایرین را هم به آن دعوت می کنم ؛ 1-برخلاف نظر دوستانی که با توجه به رد صلاحیت 99 درصدی اصلاح طلبان ، شانسی بیش از یک اقلیت سی نفری( در بهترین شرایط ) برای این جریان قائل نیستند، تجربه نشان داده است که بخش قابل توجهی از نمایندگان هر مجلس فاقد گرایش سیاسی عریان بوده و به تناسب، معمولا به سمت دولت یا مخالف آن سیر می کنند که البته این امر بستگی به مصالح کشور ، فعالیت نمایندگان حامی دولت و معاونت پارلمانی رئیس جمهور دارد ،2- چیزی به نام اصلاح طلب مادرزاد نداریم یا آن قدر کم داریم که به چشم نمی آیند ، این ضرورت های تاریخی و زمینه های اجتماعی است که از بسیاری از اصولگرایان دیروز ، اصلاح طلبان امروز را ساخته است ، بنابراین نباید در دام ذات گرایی افتاد ( حسن روحانی و علی مطهری بدون مارک اصلاح طلبی ، عملا در جهت گشایش فضای سیاسی عمل می کنند که فعالیتی اصلاح طلبانه است ) ،3-تحریم انتخابات در ایران مشتری چندانی ندارد ؛ عدم به رسمیت شناخته شدن اپوزیسیون داخلی از سوی حاکمیت ، مجرمانه بودن تشویق علنی به عدم شرکت در انتخابات(اظهارات محسنی اژه ای در آستانه انتخابات 92 ) ،وجود تشتت و تفرق در میان مخالفان ، عدم ارائه بدیلی واقع بینانه برای گزینه عدم شرکت ، عدم پژواک پیام تحریم فعال در بخش قابل توجهی از جامعه ، و بالاخره ویژگی های محلی - منطقه ای انتخابات مجلس از دلایل شکست گزینه تحریم می باشد ،4-معمولا مخالفان شرکت در انتخابات بر گزینه ترجیح فعالیت در جامعه مدنی، بر حضور در ساختار قدرت تاکید می ورزند ، ولی تجربه نشان داده است که گشایش در جامعه مدنی بیش از همه نیاز به حمایت و پشتیبانی دولتی دموکراتیک و توسعه گرا دارد ، بنابراین باید به گزینه های جامعه مدنی و حضور در قدرت نگاهی طولی و هم افزا داشت ، نه نگاهی عرضی و متقابل .5-عمده نظریات متاخر جامعه شناسی سیاسی درباره مقوله "چگونگی گذار به دموکراسی" ، بر حضور یک اقلیت میانه رو ( نه لزوما اصلاح طلب ! ) در الیت قدرت و حضور یک اکثریت تحول خواه در جامعه تاکید می کنند، آنچنان که می تواند در یک بزنگاه تاریخی گذار پیش بینی نشده به دموکراسی اتفاق بیفتد . بنابراین حفظ اعتدال گرایان ( طیف روحانی ) در الیت قدرت از طریق تشکیل مجلسی معتدل و غیر افراطی از اصلاح طلبانه ترین اقدامات تلقی می شود ،6- با توجه به متصور نبودن هیچ معجزه ای در افق سیاسی ، اقتصادی ایران (به علت نارسایی های ساختاری )، باید به حضور همزمان درجامعه و حکومت چشم دوخت ، باید فرصت طلبانه(معنای مثبت ) ، از هر روزنی برای حرکت به سوی تحقق نوعی توسعه دموکراتیک بهره برد ( حتی اگر برخورداری از مواهب آن نصیب نسل های آتی شود ) ،بنابراین نباید به دام دوگانه انگاری میان جامعه و حکومت افتاد؛ به جای عبارت " یا جامعه ، یا حکومت " باید گفت " هم جامعه ، هم حکومت " و کوشید تا میان این دو سنتزی کارآمد و راهگشاایجاد کرد ،7- خطر عمده برای آینده ایران عدم وجود اجماع و اراده ای برای کاهش حجم و خطر بحران های ملی ( آب ، آلودگی هوا ، محیط زیست ، اشتغال و کاهش منابع مولد ) ، کاهش سرمایه اجتماعی و افزایش آسیب های گریبان گیر نسل جوان است . بحران هایی که حل آنها از عهده یک جناح خارج بوده و نیازمند نوعی اجماع ملی و مشارکت همگانی است ، از همین منظر می توان انتخابات را فارغ از نتیجه آن ؛ فرصتی برای گفتگو پیرامون ابعاد چنین بحران هایی دانست، بنابراین نباید به امید آینده ای نامعلوم ، امروز را واگذاشت و از فرصت تشکیل مجلسی معتدل تر و کارشناسی تر از مجلس نهم چشم پوشید ،8- شکل گیری مجلسی معتدل از دل انتخابات اسفند ماه میتواند شانس انتخاب شدن روحانی در سال 96 را افزایش دهد، باید برای یکبار هم که شده به این روند تاریخی آزمون و خطا ، و تغییر مزاج سیاسی در آستانه هر انتخابات پایان داد . با عدم شرکت در انتخابات فقط می توانیم منفعلانه در میدان تندروهایی بازی کنیم که امیدوارند با گوشه نشینی اکثریت مردم بتوانند به مجلس راه یابند ،بنابراین با توجه به سیالیت مجلس ( مورد 1 ) ، شرکت در انتخابات و رای به افراد عاقل ، متخصص و حتی غیر سیاسی می تواند در تداوم پروژه دموکراسی خواهی از طریق تقویت دولت تدبیر و امید در افق سال 1400 ، موثر باشد . @solati_mehran
🔹نسل سوخته ای به نام نوجوانان دهه 80 🔹

🌱گزارش منتشر شده ی اخیر درباره ابعاد هولناک آسیب های اجتماعی گریبان گیر نوجوانان دهه 80 ، یک طنز تلخ تاریخی را با چالش مواجه ساخت. این که برخلاف متولدین دهه 60 ، این متولدین دهه 70 هستند که شایسته ی عنوان " نسل سوخته " هستند.مطابق گزارش ؛ حدود 50 درصد نوجوانان تجربه قلیان/ حدود 40درصد تجربه سیگار/ حدود 30 درصد تجربه الکل /و حدود 40 درصد تجربه نزاع های خیابانی بعد از مدرسه را داشته اند . چرا اینچنین است؟ چرا نسلی متولد سال های پس از انقلابی که بنا بود آدم سازی کند ، چنین فرجامی یافته است؟در ادامه به پاره ای از عوامل پدیدآورنده این وضع اسف بار اشاره می کنم ؛ 1- وقوع انقلاب و تحمیل جنگ در دهه نخست تاسیس جمهوری اسلامی اگرچه خسارت های فیزیکی و انسانی زیادی به کشور وارد کرد ولی در تقویت سرمایه اجتماعی نقش زیادی داشت؛ حس نوع دوستی ، اعتماد اجتماعی ، پیوندهای گروهی، همدردی ها و همدلی های جمعی در زمره ی پیامدهای ناخواسته ی این دو رویداد مهم بودند ، ولی با ورود کشور به دوران بازسازی وکانالیزه شدن سرمایه های اجتماعی در راستای توسعه ی اقتصادی کشور ،نوعی احساس منفعت طلبی ، آسایش مداری و استحاله جمع در فرد اتفاق افتاد که نتیجه ای جز افول ارزش های انسانی -اخلاقی به دنبال نداشت ،2-با پایان جنگ ، دولت وقت کوشید تا به بخش خصوصی میدان بیشتری برای فعالیت بدهد، این نیت قابل دفاع متاسفانه با همراهی سایر بخش ها برای تحقق آزادی های سیاسی ، شفافیت اقتصادی و حقوق شهروندی مقارن نشد ، از همین رو به پیدایش قشری نوکیسه انجامید که قادر بود چوب حراج بر کلیه سرمایه های اجتماعی کشور زده و نوعی افسار گسیختگی ارزشی ایجاد نماید،3- دردوران بازسازی؛ خصوصی سازی مبتنی بر سرمایه داری مالی ، به کالایی شدن تمام پدیده های اجتماعی منجر می شد، از بهداشت ، آموزش و دانش گرفته تا اخلاق ، شرافت و انسانیت ، همه و همه در چرخه بازار قرارگرفته و قیمت گذاری شدند . کار به جایی رسید که همه ارزش ها قابلیت خرید و فروش پیدا کردند ، فقط قیمت آن ها بر اساس قانون عرضه و تقاضا متفاوت بود. روشن است که در چنین زمینه ای از بی هنجاری گسترده که تاکنون نیز تداوم یافته است ، مجالی برای دفاع از اخلاقی شدن جامعه باقی نمی ماند. ،4-جامعه ی درگیر روند کالایی شدن گسترده، متعالی ترین ارزش ها را نیز به بهایی اندک سودا می کند، فردیت فاقد جامعه را ترویج می کند و با دخالت حکومت در همه عرصه ها ، به هزار و یک زبان به شهروندان خود می آموزد که باید حل تمام مشکلات را از حکومت متوقع باشند . بنابراین حقوق فردی بر مسئولیت های اجتماعی تفوق یافته و موازنه میان این دو مولفه به فراموشی سپرده می شود . لذا نسلی پا به عرصه حیات می گذارد که فاقد مهارت های لازم برای تعامل اجتماعی بوده و از پرخاش گری یا افسردگی ، رنج می برد. ،5-معمولا جوامعی که درگیر فردگرایی افراطی می شوند پادزهر آن را در تشکیل گسترده ی NGO ها جستجو می کنند. در روزگار اضمحلال جماعت های سنتی ، جوامع مدرن می کوشند تا همبستگی های جدیدی را بنیان گذارند که بیش از همه متکی بر به رسمیت شناختن تفاوت ها و ترسیم پیوندهای شبکه ای میان اعضاء می باشد. متاسفانه در ایران امروز ، ما همچنان در کمند نوعی نگاه بدبینانه و امنیتی نسبت به این تشکل ها گرفتار بوده و فرصت حل بحران های هویتی نوجوانان دهه 80 را به سرعت از دست می دهیم ، 6 -برخلاف نوجوانان دهه50و 60 که توانستند با پیروزی انقلاب و جنگ ، سوژگی سیاسی خود را به نمایش گذاشته و در عمل تاثیرگذاری خود بر روند تحولات جامعه را تجربه کنند، نوجوانان دهه 70 و 80 فاقد چنین نقش مهمی بودند ، پدیده مبارک دوم خرداد هم زودتر از آنچه تصور می شد به سردی گرایید و در اثر کارشکنی های مخالفان نتوانست امید به نقش آفرینی جوانان در سیاست را همچنان زنده نگه دارد، بنابراین امیدی شکوفا شده ، به پژمردگی آسیب زا انجامید که تبعات آن هنوز هم قابل مشاهده است /تکمله : به نظر می رسد حل مشکل جوانان این نسل راه حل فوری ندارد ، شکل گیری نوعی عزم و اراده ملی پیش نیاز گره گشایی از این بحران و سایر معضلات مشابه است ، پس از آن باید به سمت تحقق نوعی توسعه متوازن و پایدار رفت که قرار است با محوریت سرمایه اجتماعی به تدریج مشکلات گریبان گیر این نسل سوخته را مرتفع نماید.⬅️@solati_mehran
🔹 انتخابات و سرمایه اجتماعی در ایران 🔹

🌴 با اینکه از طرح مفهوم سرمایه اجتماعی بیش از 30 سال نمی گذرد ولی در همین مدت توانسته به یکی از فراگیرترین مفاهیم جامعه شناختی تبدیل شود. جامعه شناسان انواع سرمایه را به چهار دسته تقسیم می کنند : سرمایه فیزیکی / سرمایه مالی/ سرمایه انسانی/ و سرمایه اجتماعی .در میان این چهار نوع سرمایه ، سرمایه اجتماعی از همه مهمتر و حیاتی تر است. سرمایه اجتماعی از دو جزء تشکیل شده است ؛ 1- پیوند های عینی میان افراد ( ارتباط شبکه ای افراد با یکدیگر) ، 2- پیوندهای ذهنی میان افراد ( اعتماد و هیجان مثبت ) /پیوندهای عینی هم به دو بخش تقسیم می شود : الف ) پیوند افراد با اعضای خانواده ، دوستان و خویشاوندان و ب ) پیوند افراد با نهادها و NGO ها / همچنین پیوندهای ذهنی ( اعتماد) افراد هم به سه بخش تقسیم می شود ؛ الف ) اعتماد به خانواده و دوستان، ب ) اعتماد به نهادها و سازمان ها ، ج ) اعتماد به حکومت و دولت مردان /متاسفانه آمارهای بر گرفته از نظرسنجی های ملی در دوسال 79 و 84 نشان می دهد که جامعه ایران با سرعت در مسیر فرسایش سرمایه های اجتماعی پیش می رود.ایران امروز به شدت از فقدان ارتباطات شبکه ای شهروندان رنج می برد ؛ بیش از 90 درصد شهروندان با شوراها یا دیگر گروه های علمی ، صنفی ، سیاسی همکاری نمی کنند . همچنین میزان عدم همکاری مردم با مدارس، بسیج ، گروه های خیریه و ورزشی به بیش از 70 درصد می رسد. ایران امروز تنها نام جامعه را یدک می کشد و بیشتر درگیر نوعی فردگرایی افراطی شده است.از سوی دیگر میزان اعتماد نیز به دلیل همین فقدان ارتباطات اجتماعی و شبکه ای وضعیت مخاطره آمیزی یافته است ؛ در سال 84 ، بیش از 70 درصد مردم میزان چاپلوسی، دورویی ، تقلب و کلاهبرداری در جامعه را "زیاد" ارزیابی کرده اند. برعکس بیش از 50 درصد مردم میزان گذشت ، امانتداری ،انصاف ، تعهد و صداقت در جامعه را " کم " دانسته اند .( پرواضح است که به دلیل تاثیر مخرب دولت پیشین در فروپاشی بنیان های اخلاقی جامعه این آمارها هم اکنون در وضعیت بسیار اسف بارتری به سر می برند ).حال پس از این مقدمه به ارتباط میان انتخابات و سرمایه اجتماعی می پردازیم. برای جامعه شدیدا فاصله گرفته از ارتباطات شبکه ای و دغدغه های ملی ، انتخابات واقعا یک غنیمت محسوب می شود و می تواند به مثابه فرصتی برای تقویت سرمایه اجتماعی تلقی شود. البته این امر منوط به این است که نوعی گفتگو و هم اندیشی پیرامون بحران های ملی بین نخبگان و توده مردم در ایام منجر به روز رای گیری صورت گیرد ، نامزدها از دادن وعده های بی ثمر که می تواند در صورت عدم تحقق ، منجر به افزایش ناامیدی و بی اعتمادی در میان مردم نسبت به ساختار قدرت شود بپرهیزند، از فرصت انتخابات برای تشکیل احزاب واقعی، و نه ماشین های اخذ رای در آستانه انتخابات استفاده شود،نامزدها از تخریب تمام عیار یکدیگر خودداری کنند و فرصت برای حضور تمام جناح ها در عرصه انتخابات فراهم باشد. در آن سو پاره ای نارسایی ها در فرآیند انتخابات می تواند منجر به فرسایش بیشتر سرمایه اجتماعی شود ؛این که روند رد صلاحیت ها از منظر افکار عمومی غیر قابل دفاع و موجب بی اعتمادی مردم به اعتبار نهاد بررسی کننده صلاحیت نامزدها ، و به تبع آن موجب بدبینی به حکومت شود ، دیگر آنکه تایید صلاحیت ها به مساله اصلی در فرآیند انتخابات تبدیل شود و مردم از گفتگو پیرامون بحران های ملی غافل بمانند و در نهایت اینکه شبهه مهندسی انتخابات موجب بدبینی و بی اعتمادی هر چه بیشتر مردم نسبت به نهادهای برگزار کننده شود./نکته پایانی : وضعیت اسف بار سرمایه اجتماعی اینک زنگ خطر فروپاشی جامعه ایران را به صدا درآورده است . جلوگیری از تعمیق این بحران بیش از همه نیازمند اقدامات رادیکالی از قبیل فراهم آوردن زمینه مشارکت تمام عیار آحاد ملت در عرصه های سیاسی ، اقتصادی ، فرهنگی و ... می باشد. اگر شتاب نکنیم فردا بسیار دیر است...

Telegram.me/solati_mehran
🔹 شرایط تحقق " برجام داخلی " ! 🔹

🌴 پس از به فرجام رسیدن برجام به معنای شکل گیری توافق هسته ای و اجرایی شدن لغو تحریم ها ، برخی از جمله حسن روحانی از لزوم تحقق " برجام داخلی " و برقراری نوعی آشتی ملی سخن می گویند. در این روایت ؛ حل مناقشات و منازعات داخلی به عنوان پیش شرط لازم برای برخورداری از فواید توافق هسته ای تلقی می شود که قرار است بخشی از مشکلات اقتصادی کشور از قبیل کمبود منابع سرمایه گذاری ، نرخ پایین رشد اقتصادی ، اشتغال ، نوسازی صنایع و ... را مرتفع نماید.ولی واقعیت این است که تحقق " برجام داخلی " بیش از همه یک تصمیم سیاسی است تا اقتصادی ، و تا اراده ی سیاسی بر انجام آن تعلق نگیرد نمی توان به رفع منازعات جناحی و به تبع آن حل مشکلات اقتصادی کشور امیدوار بود. واقعیت این است که اقتصاد ایران هم اکنون از نارسایی هایی رنج می برد که پیش از همه سیاسی بوده و بنابراین نیازمند ایجاد تحولاتی در عرصه سیاست می باشد. از همین رو می کوشم تا در این یادداشت نگاهی به برخی از پیش شرط های سیاسی تحقق " برجام داخلی " بیندازم ؛ 1-برخلاف بسیاری که نزاع سیاسی در کشور را کاذب و" دعوایی بر سر لحاف ملا " ارزیابی می کنند ، واقعیت ها نشان می دهد که تفاوت های سیاسی میان اصلاح طلبان و اصول گرایان آنچنان زیاد است که امکان یک کاسه کردن آن ها در یک جناح وجود ندارد بنابراین حذف یک جناح از عرصه سیاست در ایران به روش های مسالمت آمیز غیر ممکن بوده و تنها از طریق قوه قهریه امکان پذیر است ، ولی تجربه نشان داده که این اقدام هم جامعه را دچار بحران می کند لذا نخستین پیش شرط دستیابی به " برجام داخلی " پذیرش ضرورت حضور دو جناح در سیاست کشور است ،2- ایران امروز به شدت از عدم کارآمدی رنج می برد ؛ فقدان مشارکت سازمان یافته مردم در عرصه های سیاسی ، اقتصادی و فرهنگی ، ترجیح وفاداری جناحی بر تخصص و کارآمدی ، اتلاف منابع فیزیکی و انسانی ، کاهش فزاینده سرمایه اجتماعی و... موجب شکل گیری بیگانگی و بحران انگیزش در میان بخش های مهمی از شهروندان نسبت به تصمیم گیری ها شده است ، با این وضعیت تحقق"برجام داخلی" فقط در سایه ی افزایش کارآمدی نظام از طریق هموار کردن مسیر مشارکت برای آحاد مردم امکان پذیر است ، 3- ایران امروز باید به سمت و سوی حل و فصل معضلات سیاسی از مسیر راهکارهای سیاسی حرکت کند. در یکصد سال گذشته حکومت ها در ایران کوشیده اند تا مشکل سیاست در ایران را به وسیله راهکارهای اقتصادی یا امنیتی حل و فصل نمایند و از همین رو به حذف موقت بحران ها و در عوض به تعمیق هر چه بیشتر آن کمک کرده اند .حال آنکه حل مشکلات سیاسی منوط به کاهش نابرابری ها و حرکت به سوی تحقق نوعی موازنه مثبت میان نیروهای سیاسی جامعه است ، 4-طی یکصد سال گذشته ،تاکید بر امنیت دولت محور، از عوامل اصلی عدم شکل گیری ثبات پایدار در جامعه تلقی بوده است. در این خوانش ، امنیت منوط به حذف مخالفان سیاسی ، کنترل عرصه سیاست و تحدید آزادی های مدنی است و از همین رو جنبه ای شکننده دارد . برای تحقق " برجام داخلی " باید به سوی پذیرش امنیت جامعه محور حرکت کنیم. به این معنا که دستیابی به امنیت پایدار مستلزم وجود آزادی های سیاسی - اجتماعی ، رعایت حقوق شهروندان و کاهش نابرابری های اقتصادی در جامعه است ، فقط چنین امنیتی می تواند مکمل توسعه پایدار و ضامن بهبود کیفی زندگی شهروندان باشد. نکته پایانی : دستیابی به توافق هسته ای نشان داد که می توان به آینده تعامل سیاسی در جامعه ایران امید بست ، اما بیم آن می رود اگر تکرار چنین تجربه ای به یک رویه تبدیل نشود در اثر افزایش تضادهای سیاسی -اجتماعی با خطر فروپاشی مواجه شویم.

Telegram.me/solati_mehran
🔹با شرکت در انتخابات چه چیزهایی از دست می دهیم و چه چیزهایی بدست می آوریم؟🔹

🌱با نزدیک شدن به موعد انتخابات مجلس در هفتم اسفند ماه فرصتی فراهم شده که می توان به طرح پرسش های مختلف درباره ماهیت و پیامدهای شرکت در انتخابات پرداخت و همچنین از دستاوردهای آن سخن گفت. از همین رو با لحاظ کردن اصل فایده - هزینه در هر کنش سیاسی می توان پرسید که ؛ با شرکت در انتخابات چه چیزهایی را از دست می دهیم و یا چه چیزهایی را بدست می آوریم ؟ ؛1-مهم ترین چیزی که با شرکت در انتخابات از دست می دهیم فرصتی برای پرداختن به دغدغه های جدی درباره مسائل کلان کشور است ، انتخابات در ایران بیشتر حول نام ها و معضلات ریز منطقه ای شکل می گیرد لذا در آن مجال چندانی برای پرداختن به مسائل ملی وجود ندارد ،2-شرکت در انتخابات می تواند در مقاطعی به عنوان مخدر عمل کند چرا که فرد احساس می کند با شرکت در آن عمده ی مسئولیت های اجتماعی خود را انجام داده و بنابراین می تواند تا انتخابات بعدی فارغ البال به امور فردی و خانوادگی خود بپردازد ،3-انتخابات و رخدادهای غیرقابل پیش بینی آن از جمله مسئله ی ردصلاحیت ها لطمه ای جدی به فعالیت های حزبی در ایران وارد می کند ، به عبارت دیگر عرصه انتخابات ایران ترجمان امتناع برنامه ریزی ( حتی کوتاه مدت ) برای کنش گران تلقی می شود ،و به نوعی همگان را به حضورخلق الساعه ، تصادفی و بدون برنامه ریزی در این عرصه دعوت می کند ،4-با شرکت در انتخابات غیر حزبی فرصت جدی انگاشتن شکاف های اجتماعی و بازتاب آنها در برنامه احزاب سیاسی از دست می رود ، شکاف ها همچنان به قوت در عرصه اجتماعی باقی می مانند و بدون دستیابی به راه حلی برای کاهش آنها به منبعی برای افزایش بی ثباتی در کشور تبدیل می شوند ،5-شرکت در انتخابات اگر به مثابه مناسک تلقی شود بیم آن می رود که به فرم خالی از محتوا تبدیل شود و از این رهگذر فرصت اندیشیدن به فلسفه و ماهیت انتخابات به فراموشی سپرده شود./ اما اینک زمان آن است که بپرسیم با شرکت در انتخابات چه چیزهایی بدست می آوریم؟ ؛1-اگر انتخابات را یک فرآیند مستمر و تکرار شدنی در یکصد سال گذشته در نظر بگیریم ، می توان به گذار ایران از وضعیت یک جامعه کوتاه مدت در افق آینده امیدوار بود، به این معنا که ایرانیان توانسته اند انتخابات را به مثابه یک سنت دموکراتیک نهادینه کنند ،2-انتخابات بر آرزوهای دور و دراز و آرمان های دست نیافتنی مهر ابطال می زند ( درست بر خلاف انقلاب که امر محال را ممکن می کند ) ، بنابراین انتخابات به مردمی که رکورد دار تحولات ژرف و پیش بینی ناپذیر در یکصد سال گذشته بوده اند می آموزد که صبورتر و واقع بین تر باشند ،3-انتخابات در ایران گاهی به رفراندوم تبدیل می شود؛ برای مردمی که راه های تغییر معنادار شرایط چندان به رویشان گشوده نیست ، صندوق های رای می تواند تبدیل به روزنی برای پژواک فریادهای در گلو مانده شان در گستره وسیع تری شده و امکان تغییرات مسالمت آمیز را فراهم آورد ،4-با انتخابات می آموزیم که اگر در کشور برای حل و فصل منازعات به مرجعی نیازمندیم این فقط دموکراسی و صندوق رای است که از شایستگی اخلاقی کافی برای مرجعیت سیاسی -اجتماعی برخوردار است، به عبارت دیگر نهادها جایگزین اشخاص می شوند ،5-انتخابات فرصتی برای ایجاد رخنه در باور شهروندان به مطلق بودن روایت های کلان از قدرت ، دین و ایدئولوژی محسوب می شود. از همین منظر نقش شهروندان در خلق نسبی گرایی از طریق شرکت در فرآیند دموکراسی و انتخابات مهم تلقی می شود ، البته به شرطی که " مردم" خود به یک کلان روایت جدید تبدیل نشود.

Telegram.me/solati_mehran
🔹 چرا حسین مقصودی پیروز شد ؟ 🔹
نگاهی جامعه شناختی به عوامل خلق یک شگفتی

🌱 حسین مقصودی با کسب آرایی بیش از یکصد هزار توانست به شگفتی انتخابات اخیر سبزوار تبدیل شود.اصولا شکل گیری پدیده های انتخاباتی ارتباط نزدیکی با حجم و میزان مشارکت مردم دارند. از همین رو است که در انتخابات مجلس پنجم به عنوان پرطرفدارترین انتخابات تاریخ بعد از انقلاب هم شاهد رخ نمایی پدیده ای به نام مرحوم افقهی در سبزوار و فرهاد جعفری در مشهد بودیم. در انتخابات کنونی هم می توان این رابطه را مشاهده کرد. هر زمان که با مشارکت فزاینده ی شهروندان مواجه می شویم می توان چشم انتظار خلق پدیده ها و شگفتی ها بود. در سطح کلان نیز پیروزی خاتمی در سال 76 محصول این مشارکت بود. اما به جز این توجیه ساختاری می توان عواملی به شرح زیر را برای پیروزی مقصودی برشمرد :1-حسین مقصودی در دوره شهرداری خود به مرکزیت گفتمان سازندگی شهر تبدیل شد. البته این سازندگی با حاشیه هایی نزد افکار عمومی و کارشناسان شهرسازی همراه بود که چون نتوانست به ضد گفتمان مناسبی در مقابله با وی تبدیل شود راه به جایی نبرد. 2- شهردار بعدی نتوانست به ایجاد تلفیق مناسبی میان عملیات زیربنایی و رضایت شهروندان دست یابد و از همین رو در تثبیت گفتمان سازندگی مقصودی نقش موثری ایفا کرد ؛ پلمپ ساختمان های نوساز به قیمت بیکاری کارگران ، اخذ عوارض متعدد از شهروندان و غفلت از مبلمان شهری از جمله عوامل پررنگ تر شدن نقش مثبت دوران شهرداری مقصودی نزد افکار عمومی بود، 3-برخلاف نظر بسیاری از مردم ، پیروزی مقصودی در انتخابات اخیر معلول حضور بیش از یک ساله ی وی در گستره سبزوار بزرگ ( از مهر 93 تا اسفند 94 ) و شکل گیری موج فراگیر هفته تبلیغات است. از اتصال این دو رویداد در ظرف مشارکت گسترده ی مردم بود که این شگفتی رقم خورد./4-مقصودی در یک دهه اخیر توانست ارتباط ارگانیک و همدلانه ای با بخش های حاشیه نشین و فرو دست جامعه سامان دهد. از همین رو بخش عمده ای از آرای وی متعلق به شهروندان این مناطق می باشد. لذا با قاطعیت می توان از لزوم نزدیکی نیروهای سیاسی -اجتماعی کشور با اقشار فرودست جامعه جهت توفیق در برنامه های توسعه ای کشور سخن گفت ،/5-بخش قابل توجهی از رای مقصودی حاصل حضور لایه های غیرسیاسی فرهنگیان بر سر صندوق های رای گیری بود. پایگاه فرهنگی مقصودی در کنار شیوع فراگیر این ذهنیت که شهردار موفقی هم بوده است توانست به هدایت بخش عمده ای از آرای طبقه متوسط فرهنگی به سبد وی نقش آفرین باشد ،/6-پدیده رد صلاحیت در سال های اخیر به سیاسی شدن انتخاب های مردم انجامیده است. رد صلاحیت اولیه مقصودی نه تنها بخشی از افکار عمومی را به سرنوشت حضور یا عدم حضور وی در انتخابات معطوف کرد بلکه دربسیج و انباشتن احساسات و انرژی هوادارانش پشت سد تایید یا عدم تایید وی موثر بود . همین هم شد که سرانجام با ترک برداشتن این سد سترگ شاهد به راه افتاده سیلابی از آراء به سمت وی بودیم . نکته پایانی : شکل گیری پدیده های انتخاباتی از جنس مقصودی استثنایی و زود گذر می باشند. هم اکنون حول نام ایشان مجموعه ی متنوعی از مطالبات اقشار مختلف شکل گرفته که اگر نتواند با عملکرد مناسب وی در چهارسال آینده توام شود خود می تواند به شکل گیری یک موج واگشتی علیه نتایج شگفت آور امروز تبدیل شود همچنان که در مورد سلف ایشان ( مرحوم افقهی ) شاهد بودیم.


Telegram.me/solati_mehran
🔹چه چیزی جامعه ایران را به شدت سیاسی می کند ؟ 🔹

🌱نتایج انتخابات ایران شگفت آور و مبهوت کننده بود ولی بیش از آن میزان مشارکت در این عرصه است که به شگفتی ها دامن می زند ( ردصلاحیت های انجام شده با هدف کاهش مشارکت و تشکیل یک مجلس ایمن اتفاق افتاد ). اما بسیج سیاسی انجام شده حول لیست امید توانست رای دهندگان را قانع کند که با حضور در انتخابات به اصلاح طلبان و حامیان دولت رای دهند. جامعه ایران در بیست سال گذشته یک منحنی سینوسی از سیاسی و عدم سیاسی شدن را به نمایش گذاشته است ؛ 76-82 ؛ سیاسی /82-88 ؛ غیر سیاسی / 88-90؛ سیاسی / 90-92 ؛ غیر سیاسی و بالاخره 92 -94 ؛ سیاسی .زمانی سعید حجاریان پرسیده بود چگونه می توان میان جوانان و دموکراسی پیوند برقرار کرد؟ به نظرم پاسخ به این پرسش می تواند پاسخگوی چرایی سیاسی شدن فزاینده جامعه ایران نیز باشد .در روزگار پست مدرن که در آن کلان روایت هایی همچون آزادی ، عدالت و حقیقت بی اعتبار شده اند فقط سبک زندگی است که می تواند همچنان مستعد سیاسی شدن باشد. " هر امر شخصی ، سیاسی است " نه شعار انحصاری جنبش دانشجویی می 68 فرانسه ، بلکه شعار امروز جامعه ایران هم محسوب می شود.در ایران امروز دموکراسی خواهان اگر خواستار پذیرفته شدن شعارهای شان از سوی جوانان هستند باید درستی این گزاره را به آن ها اثبات و القا کنند که ؛ " دموکراسی بهترین نظامی است که می توان در آن آزادانه ترین سبک زندگی را انتخاب و به نمایش گذاشت ".از همین رو " حق انتخاب " ، نقطه اتصال امر شخصی با امر سیاسی محسوب می شود. این حق انتخاب اموری از قبیل حق پوشش ، ازدواج ، اشتغال ، گرایش سیاسی و بالاخره حق انتخاب نماینده در نهادهای سیاسی را شامل می شود.در تمام مقاطعی که بالاتر ذکر شد به خطر افتادن حق فرد در انتخاب های پیش رو ، به سیاسی شدن امر شخصی ، و به تبع آن کلیت جامعه انجامیده است. در انتخابات اخیر هم داستان ردصلاحیت ها توانست برای چندمین بار محرک سیاسی شدن جامعه باشد.اما چگونه می توان غیرسیاسی شدن جامعه را در مقاطع بینابینی تبیین کرد ؟ به نظر می رسد قدرت سرکوب ناشی از یکدستی قوای حکومتی در این بازه های زمانی توانسته آنچنان شهروندان را از تحقق حقوق مسلم خود ناامید کند که منجر به غیر سیاسی شدن موقت جامعه و کاهش مشارکت شهروندان در همه عرصه ها شده است .و برعکس ایجاد شکاف در ساختار قدرت به وسیله حضور دولت یا مجلسی میانه رو می تواند به زمینه ای برای افزایش مشارکت سیاسی شهروندان تبدیل شود.

Telegram.me/solati_mehran
🔹 من اتهام می زنم ! پس هستم ! 🔹
در حاشیه اتهام زنی های نادر قاضی پور ؛ نماینده ارومیه

🌱 سخنان نادر قاضی پور نه عجیب بود ، نه بدیع ، فقط چون فاش شد و بسیار صریح بود واکنش های فراوانی را موجب شد. بدشانسی قاضی پور هم این بود که رسوایی اش پس از پیروزی اصلاح طلبان در انتخابات مجلس رخ داد تا همه تصور کنیم با یک اعتراض یا کمپین می توانیم به یک پیروزی فرهنگی هم دست یابیم ، ولی واقعیت این است که قاضی پور فقط بخشی از ناخودآگاه جمعی ما را بازتاب داد . جوک های قومیتی ، ناسزاهای جنسیتی ، اتهامات جنسی ، تقلیل مرد به جنس مذکر ، تخفیف زن به جنس مونث ،تقدیس خشونت با مارک دلربای غیرت ، تمجید از قانون شکنی با عنوان مردانگی و ... فقط و فقط گوشه ای از انحطاط فراگیری است که مردمان این سرزمین کهن با آن دست وپنجه نرم می کنند، بگذریم از این که همین تاریخ پرافتخار هم گاهی دستمایه تحقیر همسایگان مان را فراهم آورده است .ما همان هایی هستیم که برایش کف زدیم ! سوت کشیدیم ! هلهله کردیم ! و فرصت بیشتر و انرژی افزون تری به قاضی پور بخشیدیم تا "بودنش" را با" اتهام زدن" هر چه بیشتر اثبات کند .از این دست تجربه ها در زندگی روزمره ما فراوان به چشم می خورد اما چون یواشکی است درز نمی کند ، ولی قاضی پور فراموش کرده بود که در روزگاری که موبایل و تلگرام در همه جا حاضر و ناظر است نباید با صدای بلند فکر کرد !حالا هم این رسوایی با یک معذرت خواهی یا نهایتا رد یک اعتبارنامه به پایان می رسد و بعد از آن تازه ما می مانیم که باید برای رد اعتبار اخلاقی یک جامعه چاره ای بیندیشیم . پیروزی سیاسی به معنای پیروزی فرهنگی نیست . از مسیر انتخابات هم نمی گذرد . فقط باید یادمان باشد که دغدغه های فرهنگی مان در کشاکش رقابت های سیاسی فراموش نشود . جامعه ایران به جد نیازمند اندیشیدن به انحطاطی است که گریبان گیر آن شده است .

Telegram.me/solati_mehran
🔹اسطوره مصدق حذف شدنی نیست 🔹

🌱امروز 14 اسفند مصادف با سالگرد درگذشت مرحوم دکتر محمد مصدق است . اسطوره ای که در کشاکش نهضت ملی شدن صنعت نفت شکل گرفت و با پایمردی بر سر آرمان های ملت ایران ، به نمادی الهام بخش برای مبارزات نیم قرن اخیر ایران تبدیل شد. البته در یک دهه گذشته جریانی در نقد کارنامه سیاسی مصدق شکل گرفت که چون نتوانست همزمان اشاراتی به نقاط قوت وی نماید با اقبال چندانی مواجه نشد. چه بخواهیم ، چه نخواهیم مصدق به اسطوره ای برای مردم این سرزمین تبدیل شده است. اسطوره ها به میل کسی نیامده اند تا به اراده دیگری بروند. اسطوره ها بازتاب نیازهای عمیق روانی -اجتماعی یک ملت هستند که در برهه ای عمیقا دچار احساس ناامنی و نارضایتی شده اند. اسطوره ها جزء ماندگارترین عناصر فرهنگی یک ملت هستند که حذف ناشدنی محسوب می شوند. هرگونه تلاش برای حذف یک اسطوره به تقویت و پایداری هرچه بیشتر آن می انجامد ! البته اسطوره ها در طی زمان فرسایش می یابند ، کمرنگ می شوند و حتی ممکن است با اسطوره های کارآمد تر جایگزین شوند ولی هرگز از خاطره جمعی یک ملت حذف نمی شوند. ستیز دائمی حکومت ها با اسطوره های مردمی همواره تلاشی منجر به شکست بوده است چرا که به تعبیر فوکو ؛ " هرجا قدرت هست ، مقاومت نیز هست ". برعکس حکمرانی خوب اقتضاء می کند تا حکومت ها از اسطوره های ملی برای انسجام بخشی به ملت و توسعه یافتگی کشور استفاده کنند، نه اینکه با تلاشی نافرجام ،برنامه های خود را منوط به تاریخ زدایی از یک ملت و هویت سازی جدید برای او تعریف نمایند .البته در این میان ناقدان مصدق باید میان نقد شخصیت مصدق و کارنامه سیاسی وی تفکیک قائل شوند( هرچند ما در این زمینه از تجربه مناسبی برخوردار نیستیم و به سرعت این دو عرصه را به هم می آمیزیم ). نقد کارنامه سیاسی مصدق به معنای درس آموزی از تجارب درست و نادرست یک دولتمرد در عرصه های سیاسی ، اقتصادی و دیپلماتیک( با لحاظ کردن شرایط زمانی -مکانی ) و پرهیز از افتادن به دام تخطئه شخصیت وی است. اسطوره ها جزء لاینفک حیات جمعی انسان ها هستند. دنیای مدرن هم اسطوره های خود را می پروراند. با اسطوره های خود مهربان تر باشیم . ملت بدون اسطوره ، ملتی تنها و بی پناه است !

Telegram.me/solati_mehran