Forwarded from اتچ بات
🔹 جامعه شناسی بحران مهاجرت در ایران
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
زمانی محمد امین قانعی راد، رئیس فقید انجمن جامعه شناسی ایران گفته بود؛ نخبه کسی است که در ایران بماند و آن را بسازد. این در حالی است که ایران در پنجاه سال اخیر پنج موج مهاجرت را تجربه کرده؛ اوایل دهه پنجاه، ماه های قبل از انقلاب، اوایل دهه شصت، بعد از انتخابات ۸۸، و از سال ۹۷ تا کنون. در این میان با وجود ابعاد نگران کننده موج آخر مسئولان همچنان از رویکرد تکذیب و تهدید بهره می گیرند (فشار به رصدخانه مهاجرت نمونه آشکار آن است).
اگر امواج پیشین مهاجرت صرفا سیاسی و معطوف به قشر خاصی از ناراضیان بود، به نظر می رسد موج اخیر شمولیتی تمام عیار یافته و همزمان پزشکان، استادان دانشگاه، کارآفرینان اقتصادی، دانش آموزان و حتی برخی از مردم عادی را در بر گرفته است. برخی برآوردها نشان می دهد که فقط در سال گذشته ۳۰۰۰ پزشک و ۹۰۰ استاد دانشگاه کشور را ترک کرده اند و آمار مهاجرت روزانه مهندسین به ۲۰ نفر رسیده است. با این اوصاف اکنون شایسته است که بپرسیم چرا با بحران مهاجرت مواجه شده ایم؟
✅ ناامیدی از آینده: نظر سنجی ایسپا در آخرین دوره فعالیت خود نشان داد که بیش از ۶۰ درصد ایرانیان امیدی به بهبود اوضاع کشور در آینده نزدیک ندارند. جدا از آن تداوم نرخ بالای تورم، نوسانات بورس و رکود فراگیر کسب و کارها نیز چشم انداز امیدوار کننده ای فراروی شهروندان ترسیم نمی کند. دولت رئیسی هم که گمان می رفت به دنبال یکدست کردن پرهزینه حکومت بتواند گام های بلندی در جهت بهبود اوضاع اسف بار کنونی بردارد بیش از اندازه بی برنامه و ناکارآمد ظاهر شده است. روشن است که در فقدان هرگونه امکانی برای تغییرات معنادار در آیین حکمرانی مهاجرت ها ابعادی چنین بی سابقه می یابند.
✅ پایمال شدن کرامت انسانی: به موازات یکدست شدن حکومت، ایرانیان شاهد افزایش سخت گیری ها در حوزه آزادی های اجتماعی، حق انتخاب و سبک زندگی خود هستند. مداخله طرح جوانی و جمعیت در خصوصی ترین ابعاد زندگی شهروندان، طرح صیانت و محدودیت اینترنت، تسریع در تصویب لایحه سختگیرانه عفاف و حجاب، افزایش بلاهت گویی از پاره ای تریبون های رسمی، و بی اعتنایی نسبت به حقوق مدنی ایرانیان از جمله اقداماتی هستند که کرامت انسانی را مخدوش و چشم اندازهای آینده را به ویژه برای زنان و جوانان تیره و تار ساخته است.
✅ اقتصاد نابسامان و معضل اشتغال: فشار تحریم ها اگر چه بر تنگناهای کشور افزوده است ولی هرگز نمی تواند توجیه گر بی تدبیری سیاست گذارانی باشد که با نادیده انگاشتن تفاوت میان تورم و گرانی همچنان از قیمت گذاری دستوری در عرصه اقتصاد دفاع می کنند. خطایی آشکار که با بی توجهی به ضرورت پذیرش Fatf، رفع تحریم ها و اهمیت جذب سرمایه خارجی عرصه ای نامطمئن را برای آینده تولید، اشتغال، رفع فقر و کاهش تورم فراهم آورده است. نخبگانی که در این شرایط مجالی برای فعالیت و امکانی برای داشتن شغل متناسب با توانمندی خود نمی یابند چه راهی جز مهاجرت دارند؟
✅ تداوم تنش های خارجی و تشدید توسعه نیافتگی: سیاست خارجی ایران در سال های گذشته واکنشی، فاقد ابتکارات دیپلماتیک و عمدتا پیش بینی ناپذیر بوده است. سیاستی که کوشیده است تا با نفی نظم موجود جهانی نوعی استثناگرایی را برای کشور تبلیغ نماید. اکنون دیگر روشن شده است که به دلیل سهم ناچیز ایران در اقتصاد جهانی و تداوم تحریم ها این رویکرد نتایجی جز افزایش فقر، طلاق، حاشیه نشینی، ترک تحصیل، و رشد آسیب های اجتماعی به دنبال نداشته است. این در حالی است که نخبگان کشور برای تداوم فعالیت خود نیازمند شرایط متفاوتی هستند تا بتوانند در سایه آن مراودات آزاد و امنی را با مراکز علمی جهان داشته باشند. وضعیتی که در کوتاه مدت نمی توانند به آن امیدوار باشند.
🔹 نکته پایانی: تداوم مهاجرت شغلی (نخبگانی که مجبور به کار در اسنپ هستند) در کنار مهاجرت جغرافیایی (مهاجرت بی بازگشت نخبگان به خارج از میهن) واقعیتی است که می تواند با تهدید گوهر ایران فرآیند فرسایش تمدنی کشور را تسریع نماید (تعبیر محسن رنانی). تحلیل های ارائه شده از تریبون های رسمی اما نشان می دهد که مخاطرات کنونی هنوز توسط مسئولان به خوبی درک نشده اند.
@solati_mehran
#مهاجرت
#نخبگان
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
زمانی محمد امین قانعی راد، رئیس فقید انجمن جامعه شناسی ایران گفته بود؛ نخبه کسی است که در ایران بماند و آن را بسازد. این در حالی است که ایران در پنجاه سال اخیر پنج موج مهاجرت را تجربه کرده؛ اوایل دهه پنجاه، ماه های قبل از انقلاب، اوایل دهه شصت، بعد از انتخابات ۸۸، و از سال ۹۷ تا کنون. در این میان با وجود ابعاد نگران کننده موج آخر مسئولان همچنان از رویکرد تکذیب و تهدید بهره می گیرند (فشار به رصدخانه مهاجرت نمونه آشکار آن است).
اگر امواج پیشین مهاجرت صرفا سیاسی و معطوف به قشر خاصی از ناراضیان بود، به نظر می رسد موج اخیر شمولیتی تمام عیار یافته و همزمان پزشکان، استادان دانشگاه، کارآفرینان اقتصادی، دانش آموزان و حتی برخی از مردم عادی را در بر گرفته است. برخی برآوردها نشان می دهد که فقط در سال گذشته ۳۰۰۰ پزشک و ۹۰۰ استاد دانشگاه کشور را ترک کرده اند و آمار مهاجرت روزانه مهندسین به ۲۰ نفر رسیده است. با این اوصاف اکنون شایسته است که بپرسیم چرا با بحران مهاجرت مواجه شده ایم؟
✅ ناامیدی از آینده: نظر سنجی ایسپا در آخرین دوره فعالیت خود نشان داد که بیش از ۶۰ درصد ایرانیان امیدی به بهبود اوضاع کشور در آینده نزدیک ندارند. جدا از آن تداوم نرخ بالای تورم، نوسانات بورس و رکود فراگیر کسب و کارها نیز چشم انداز امیدوار کننده ای فراروی شهروندان ترسیم نمی کند. دولت رئیسی هم که گمان می رفت به دنبال یکدست کردن پرهزینه حکومت بتواند گام های بلندی در جهت بهبود اوضاع اسف بار کنونی بردارد بیش از اندازه بی برنامه و ناکارآمد ظاهر شده است. روشن است که در فقدان هرگونه امکانی برای تغییرات معنادار در آیین حکمرانی مهاجرت ها ابعادی چنین بی سابقه می یابند.
✅ پایمال شدن کرامت انسانی: به موازات یکدست شدن حکومت، ایرانیان شاهد افزایش سخت گیری ها در حوزه آزادی های اجتماعی، حق انتخاب و سبک زندگی خود هستند. مداخله طرح جوانی و جمعیت در خصوصی ترین ابعاد زندگی شهروندان، طرح صیانت و محدودیت اینترنت، تسریع در تصویب لایحه سختگیرانه عفاف و حجاب، افزایش بلاهت گویی از پاره ای تریبون های رسمی، و بی اعتنایی نسبت به حقوق مدنی ایرانیان از جمله اقداماتی هستند که کرامت انسانی را مخدوش و چشم اندازهای آینده را به ویژه برای زنان و جوانان تیره و تار ساخته است.
✅ اقتصاد نابسامان و معضل اشتغال: فشار تحریم ها اگر چه بر تنگناهای کشور افزوده است ولی هرگز نمی تواند توجیه گر بی تدبیری سیاست گذارانی باشد که با نادیده انگاشتن تفاوت میان تورم و گرانی همچنان از قیمت گذاری دستوری در عرصه اقتصاد دفاع می کنند. خطایی آشکار که با بی توجهی به ضرورت پذیرش Fatf، رفع تحریم ها و اهمیت جذب سرمایه خارجی عرصه ای نامطمئن را برای آینده تولید، اشتغال، رفع فقر و کاهش تورم فراهم آورده است. نخبگانی که در این شرایط مجالی برای فعالیت و امکانی برای داشتن شغل متناسب با توانمندی خود نمی یابند چه راهی جز مهاجرت دارند؟
✅ تداوم تنش های خارجی و تشدید توسعه نیافتگی: سیاست خارجی ایران در سال های گذشته واکنشی، فاقد ابتکارات دیپلماتیک و عمدتا پیش بینی ناپذیر بوده است. سیاستی که کوشیده است تا با نفی نظم موجود جهانی نوعی استثناگرایی را برای کشور تبلیغ نماید. اکنون دیگر روشن شده است که به دلیل سهم ناچیز ایران در اقتصاد جهانی و تداوم تحریم ها این رویکرد نتایجی جز افزایش فقر، طلاق، حاشیه نشینی، ترک تحصیل، و رشد آسیب های اجتماعی به دنبال نداشته است. این در حالی است که نخبگان کشور برای تداوم فعالیت خود نیازمند شرایط متفاوتی هستند تا بتوانند در سایه آن مراودات آزاد و امنی را با مراکز علمی جهان داشته باشند. وضعیتی که در کوتاه مدت نمی توانند به آن امیدوار باشند.
🔹 نکته پایانی: تداوم مهاجرت شغلی (نخبگانی که مجبور به کار در اسنپ هستند) در کنار مهاجرت جغرافیایی (مهاجرت بی بازگشت نخبگان به خارج از میهن) واقعیتی است که می تواند با تهدید گوهر ایران فرآیند فرسایش تمدنی کشور را تسریع نماید (تعبیر محسن رنانی). تحلیل های ارائه شده از تریبون های رسمی اما نشان می دهد که مخاطرات کنونی هنوز توسط مسئولان به خوبی درک نشده اند.
@solati_mehran
#مهاجرت
#نخبگان
Telegram
attach 📎
👍29❤4
🔹 چرا در مدارس ایران از آموزش مهارت های زندگی خبری نیست ؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
آن چه از نظرات جامعه شناسان و روان شناسان مرتبط با مقوله تعلیم و تربیت بر می آید حاکی از آن است که در کشورهای توسعه یافته و پیشتاز در مقوله آموزش و پرورش از جمله فنلاند و ژاپن، اولویت نظام آموزش رسمی عبارت از آموختن مهارت های زندگی از قبیل اعتماد به نفس، تعامل سازنده با دوستان، تمایل به مشارکت در فعالیت های گروهی، مستقل بودن، قدرت مخالفت یا " نه " گفتن، قدرت حل مساله، تفکر منطقی، هنر گفت و گو، کنترل خشم، عزت نفس می باشد.
به عبارت دیگر نظام آموزشی در کشورهای مذکور می کوشد تا با بهره گیری مناسب از سن پایین نوآموزان، گام های بلندی را در جهت پرورش شخصیت، جامعه پذیری و تربیت شهروندانی مشارکت جو، قانون محور و اخلاق مدار بردارد. اما در ایران اوضاع دیگرگونه است. دوران طلایی آموزش ابتدایی بیشتر صرف آموختن محفوظاتی می شود که از قابلیت عملیاتی شدن در زندگی آینده دانش آموزان برخوردار نیست.
فقدان زیر ساخت های مناسب جهت آموزش مهارت های زندگی، کلاس ها را به فضایی تکراری و کسل کننده با مطالب تکراری تبدیل کرده و حاکمیت گفتمان کنترل سخت افزاری، هر گونه تفاوت معنادار میان دانش آموزان با قالب استاندارد در ساختار بسیار متمرکز آموزش و پرورش را، به نوعی همسانی و همشکلی ملال آور میان نوآموزان مبدل می کند. همچنین این تمرکز گرایی جایی برای مشارکت واقعی و معنادار دانش آموزان و جامعه در چگونگی مدیریت مدارس باقی نگذاشته است.
از معلمان و دانش آموزان گرفته تا والدین و صاحب نظران، هیچ یک سهمی در تغییر این نظم متصلب آموزشی ندارند؛ از کلاس هایی که از دانش آموزان خسته و بی انگیزه انباشته می شوند، تا معلمانی که فقط قرار است بخشی از نیروی انتظامی باشند و تا والدینی که فقط به اندازه پرداخت شهریه و کمک مادی به مدرسه می توانند در این نظام آموزشی مشارکت داشته باشند، نمای کلی آموزش و پرورش ایران امروز را ترسیم می کند. مدارسی که می توان در آن سه تیپ از دانش آموزان را مشاهده کرد :
1⃣ دانش آموزان درسخوان (نه لزوما خلاق) که با ذوب شدن در دیگری بزرگی به نام کنکور، می آموزند که بزرگترین مهارت زندگی، عبارت از حضور در کلاس های کنکور و آموختن مهارت های پیچیده تست زنی می باشد. کاهش تفریحات، کنار گذاشتن معاشرت با دوستان، محبوس کردن خود در اتاق، غیرسیاسی شدن فزاینده و بی تفاوتی نسبت به فرآیندهای اجتماعی در زمره سایر عادت های زندگی این گروه می باشد.
2⃣ دانش آموزان ارزشی (نه لزوما مستقل) که با ذوب شدن در دیگری بزرگی به نام نظم ایدئولوژیک، می آموزند که ارزش های تیپ بهنجار یک دانش آموز مثبت را در خود نهادینه کنند. حضور در مجامع مذهبی، محدود کردن دایره خودی ها (تماس با غیرخودی ها می تواند موجب تشویش ذهن شود)، میل به هدایت و ارشاد، عادت به مونولوگ به جای دیالوگ، از جمله عادت های روزمره توسط این دسته می باشد.
3⃣ دانش آموزان متفاوت (تعدادشان رو به افزایش است) که نه می توانند در کنکور حل شوند و نه قادرند سرباز خوبی برای نظم ایدئولوژیک باشند. دانش آموزانی که به راحتی اقتدار دبیران را در کلاس به چالش می کشند. کسانی که می کوشند تا مدل مو، لباس و رفتار متفاوتی را با تیپ بهنجار از خود نشان دهند. علاقه مفرطی به زیر پا گذاشتن استانداردهای موجود مدارس از خود نشان داده و عطش بسیاری به داشتن تجربه های جدید در هر زمینه ای دارند.
🔹 نکته پایانی: آموزش و پرورش ما به مهارت های زندگی نمی پردازد چون برای ما ایرانیان، زندگی یک متغیر مستقل محسوب نمی شود. زندگی برای ما ذیل جنگ، ایدئولوژی و غیریت سازی تعریف می شود. نظام آموزشی ما به آموزش مهارت های زندگی بی توجه است چون زندگی امروز ما، گروگان محرومیت های دیروز و آرزوهای فرداست. همان زندگی که درحقیقت هدف نیست، بلکه وسیله ای است در خدمت اهدافی که مشخص نیست تا چه حد واقع بینانه انتخاب شده اند. در جامعه ای که همچنان منقاد بودن برتر از منتقد بودن می نشیند و تبعیت گوی سبقت از استقلال می رباید، تفکر منطقی و هنر گفت و گو فقط می تواند زینت بخش کتاب های درسی و پیروی از مد زمانه تلقی شود.
@solati_mehran
#توسعه
#آموزش_و_پرورش
#مهارتهای_زندگی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
آن چه از نظرات جامعه شناسان و روان شناسان مرتبط با مقوله تعلیم و تربیت بر می آید حاکی از آن است که در کشورهای توسعه یافته و پیشتاز در مقوله آموزش و پرورش از جمله فنلاند و ژاپن، اولویت نظام آموزش رسمی عبارت از آموختن مهارت های زندگی از قبیل اعتماد به نفس، تعامل سازنده با دوستان، تمایل به مشارکت در فعالیت های گروهی، مستقل بودن، قدرت مخالفت یا " نه " گفتن، قدرت حل مساله، تفکر منطقی، هنر گفت و گو، کنترل خشم، عزت نفس می باشد.
به عبارت دیگر نظام آموزشی در کشورهای مذکور می کوشد تا با بهره گیری مناسب از سن پایین نوآموزان، گام های بلندی را در جهت پرورش شخصیت، جامعه پذیری و تربیت شهروندانی مشارکت جو، قانون محور و اخلاق مدار بردارد. اما در ایران اوضاع دیگرگونه است. دوران طلایی آموزش ابتدایی بیشتر صرف آموختن محفوظاتی می شود که از قابلیت عملیاتی شدن در زندگی آینده دانش آموزان برخوردار نیست.
فقدان زیر ساخت های مناسب جهت آموزش مهارت های زندگی، کلاس ها را به فضایی تکراری و کسل کننده با مطالب تکراری تبدیل کرده و حاکمیت گفتمان کنترل سخت افزاری، هر گونه تفاوت معنادار میان دانش آموزان با قالب استاندارد در ساختار بسیار متمرکز آموزش و پرورش را، به نوعی همسانی و همشکلی ملال آور میان نوآموزان مبدل می کند. همچنین این تمرکز گرایی جایی برای مشارکت واقعی و معنادار دانش آموزان و جامعه در چگونگی مدیریت مدارس باقی نگذاشته است.
از معلمان و دانش آموزان گرفته تا والدین و صاحب نظران، هیچ یک سهمی در تغییر این نظم متصلب آموزشی ندارند؛ از کلاس هایی که از دانش آموزان خسته و بی انگیزه انباشته می شوند، تا معلمانی که فقط قرار است بخشی از نیروی انتظامی باشند و تا والدینی که فقط به اندازه پرداخت شهریه و کمک مادی به مدرسه می توانند در این نظام آموزشی مشارکت داشته باشند، نمای کلی آموزش و پرورش ایران امروز را ترسیم می کند. مدارسی که می توان در آن سه تیپ از دانش آموزان را مشاهده کرد :
1⃣ دانش آموزان درسخوان (نه لزوما خلاق) که با ذوب شدن در دیگری بزرگی به نام کنکور، می آموزند که بزرگترین مهارت زندگی، عبارت از حضور در کلاس های کنکور و آموختن مهارت های پیچیده تست زنی می باشد. کاهش تفریحات، کنار گذاشتن معاشرت با دوستان، محبوس کردن خود در اتاق، غیرسیاسی شدن فزاینده و بی تفاوتی نسبت به فرآیندهای اجتماعی در زمره سایر عادت های زندگی این گروه می باشد.
2⃣ دانش آموزان ارزشی (نه لزوما مستقل) که با ذوب شدن در دیگری بزرگی به نام نظم ایدئولوژیک، می آموزند که ارزش های تیپ بهنجار یک دانش آموز مثبت را در خود نهادینه کنند. حضور در مجامع مذهبی، محدود کردن دایره خودی ها (تماس با غیرخودی ها می تواند موجب تشویش ذهن شود)، میل به هدایت و ارشاد، عادت به مونولوگ به جای دیالوگ، از جمله عادت های روزمره توسط این دسته می باشد.
3⃣ دانش آموزان متفاوت (تعدادشان رو به افزایش است) که نه می توانند در کنکور حل شوند و نه قادرند سرباز خوبی برای نظم ایدئولوژیک باشند. دانش آموزانی که به راحتی اقتدار دبیران را در کلاس به چالش می کشند. کسانی که می کوشند تا مدل مو، لباس و رفتار متفاوتی را با تیپ بهنجار از خود نشان دهند. علاقه مفرطی به زیر پا گذاشتن استانداردهای موجود مدارس از خود نشان داده و عطش بسیاری به داشتن تجربه های جدید در هر زمینه ای دارند.
🔹 نکته پایانی: آموزش و پرورش ما به مهارت های زندگی نمی پردازد چون برای ما ایرانیان، زندگی یک متغیر مستقل محسوب نمی شود. زندگی برای ما ذیل جنگ، ایدئولوژی و غیریت سازی تعریف می شود. نظام آموزشی ما به آموزش مهارت های زندگی بی توجه است چون زندگی امروز ما، گروگان محرومیت های دیروز و آرزوهای فرداست. همان زندگی که درحقیقت هدف نیست، بلکه وسیله ای است در خدمت اهدافی که مشخص نیست تا چه حد واقع بینانه انتخاب شده اند. در جامعه ای که همچنان منقاد بودن برتر از منتقد بودن می نشیند و تبعیت گوی سبقت از استقلال می رباید، تفکر منطقی و هنر گفت و گو فقط می تواند زینت بخش کتاب های درسی و پیروی از مد زمانه تلقی شود.
@solati_mehran
#توسعه
#آموزش_و_پرورش
#مهارتهای_زندگی
👍44❤10
🔹 چرا اخراج استادان منتقد برای نظام سیاسی زیان بار است؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
بالاخره پس از اخراج یا تعلیق علی سرزعیم، امیر مازیار و آرش رئیسی نژاد نوبت به حسن باقری نیا، مهدی خویی و علی شریفی زارچی رسید تا از تدریس در دانشگاه محروم شوند. بخشی از لیستی بلند بالا که فقط در همین دو سال اخیر حدود شصت نفر از استادان دانشگاه را در خود جای داده است.
فارغ از تفاوت های جزئی در بهانه هایی که برای حاشیه نشینی این استادان گرفته شد، شباهت مشترک میان همگی عبارت از دغدغه مند بودن، حضور در حوزه عمومی، تلاش برای پیوند زدن آکادمی با جامعه، و هشدار به سیاست گذاران برای اصلاح رویه های حکمرانی می باشد. حال شاید بتوان برخی دلایل چنین اخراج هایی را به شرح زیر فهرست کرد:
🔺 نگاه بدبینانه حکومت نسبت به علوم انسانی متعارف جهانی و تلاش برای رونق بخشیدن به بدیل اسلامی آن
🔺 تلاش برای قطع ارتباط استادان الهام بخش و دگر اندیش با دانشجویان
🔺 هدف گذاری برای جایگزینی استادان منتقد با مدرسان وفادار به نظام سیاسی
🔺 تلاش برای پرهزینه کردن فعالیت های تاثیر گذار استادان در حوزه عمومی
در این میان اما برخی از واقعیت های دورمانده از چشم مسئولان می تواند موجبات ناکامی این پروژه سیاسی را فراهم آورد؛ انتقال مرجعیت اجتماعی از آکادمی به موسسات مطالعاتی غیر دولتی، نارضایتی فزاینده دانشجویان از بی عملی دانشگاه در قبال تحولات اجتماعی، گسترش ناامیدی از اصلاح پذیری سیستم و در نهایت پولاریزه شدن فضای سیاسی کشور میان موافقان و مخالفان نظام سیاسی موجود!
بدیهی است که حضور استادان منتقد در دانشگاه ها می تواند با تعدیل رادیکالیسم ظهور یافته در میان دانشجویان، فراهم آوردن امکانی برای گفت و گوی میان جامعه و حکومت، امیدآفرینی نسبت به انجام برخی تغییرات کوچک، کاهش مهاجرت نخبگان، ایجاد دغدغه مندی نسبت به آینده ایران و تمرکز یافتن بر چرایی توسعه نیافتگی به مثابه خطیرترین مسئله امروز کشور به تحقق یافتن ایران پایدار در میانه درگیری با بحران های متعدد کنونی کمک شایانی نماید!
🔹 نکته پایانی: قدرت سیاسی همزمان مانند بهمن، انباشتی و همچون شراب، سکر آور است. همین امر موجب می شود که بسیاری از پیامدهای تصمیمات ایدئولوژیک، سیاست زده و غیر کارشناسی مورد سنجش قرار نگیرند. وجود استادان منتقد در دانشگاه ها نه تنها می تواند نمایشی از هاضمه فراخ نظام سیاسی تلقی شود بلکه با دامن زدن به نوعی گفت و گوی انتقادی میان دانشگاه و حکومت این امکان را فراهم می آورد که راهکارهایی را برای اصلاح یا بهبود آیین حکمرانی پیشنهاد کند. افسوس اما این جاست که عینک نزدیک بین مسئولان به آن ها مجالی برای دیدن چشم اندازهای وسیع تر را نمی بخشد!
@solati_mehran
https://instagram.com/solati_mehran
#دانشگاه
#خویی
#باقری_نیا
#شریفی_زارچی
#مازیار
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
بالاخره پس از اخراج یا تعلیق علی سرزعیم، امیر مازیار و آرش رئیسی نژاد نوبت به حسن باقری نیا، مهدی خویی و علی شریفی زارچی رسید تا از تدریس در دانشگاه محروم شوند. بخشی از لیستی بلند بالا که فقط در همین دو سال اخیر حدود شصت نفر از استادان دانشگاه را در خود جای داده است.
فارغ از تفاوت های جزئی در بهانه هایی که برای حاشیه نشینی این استادان گرفته شد، شباهت مشترک میان همگی عبارت از دغدغه مند بودن، حضور در حوزه عمومی، تلاش برای پیوند زدن آکادمی با جامعه، و هشدار به سیاست گذاران برای اصلاح رویه های حکمرانی می باشد. حال شاید بتوان برخی دلایل چنین اخراج هایی را به شرح زیر فهرست کرد:
🔺 نگاه بدبینانه حکومت نسبت به علوم انسانی متعارف جهانی و تلاش برای رونق بخشیدن به بدیل اسلامی آن
🔺 تلاش برای قطع ارتباط استادان الهام بخش و دگر اندیش با دانشجویان
🔺 هدف گذاری برای جایگزینی استادان منتقد با مدرسان وفادار به نظام سیاسی
🔺 تلاش برای پرهزینه کردن فعالیت های تاثیر گذار استادان در حوزه عمومی
در این میان اما برخی از واقعیت های دورمانده از چشم مسئولان می تواند موجبات ناکامی این پروژه سیاسی را فراهم آورد؛ انتقال مرجعیت اجتماعی از آکادمی به موسسات مطالعاتی غیر دولتی، نارضایتی فزاینده دانشجویان از بی عملی دانشگاه در قبال تحولات اجتماعی، گسترش ناامیدی از اصلاح پذیری سیستم و در نهایت پولاریزه شدن فضای سیاسی کشور میان موافقان و مخالفان نظام سیاسی موجود!
بدیهی است که حضور استادان منتقد در دانشگاه ها می تواند با تعدیل رادیکالیسم ظهور یافته در میان دانشجویان، فراهم آوردن امکانی برای گفت و گوی میان جامعه و حکومت، امیدآفرینی نسبت به انجام برخی تغییرات کوچک، کاهش مهاجرت نخبگان، ایجاد دغدغه مندی نسبت به آینده ایران و تمرکز یافتن بر چرایی توسعه نیافتگی به مثابه خطیرترین مسئله امروز کشور به تحقق یافتن ایران پایدار در میانه درگیری با بحران های متعدد کنونی کمک شایانی نماید!
🔹 نکته پایانی: قدرت سیاسی همزمان مانند بهمن، انباشتی و همچون شراب، سکر آور است. همین امر موجب می شود که بسیاری از پیامدهای تصمیمات ایدئولوژیک، سیاست زده و غیر کارشناسی مورد سنجش قرار نگیرند. وجود استادان منتقد در دانشگاه ها نه تنها می تواند نمایشی از هاضمه فراخ نظام سیاسی تلقی شود بلکه با دامن زدن به نوعی گفت و گوی انتقادی میان دانشگاه و حکومت این امکان را فراهم می آورد که راهکارهایی را برای اصلاح یا بهبود آیین حکمرانی پیشنهاد کند. افسوس اما این جاست که عینک نزدیک بین مسئولان به آن ها مجالی برای دیدن چشم اندازهای وسیع تر را نمی بخشد!
@solati_mehran
https://instagram.com/solati_mehran
#دانشگاه
#خویی
#باقری_نیا
#شریفی_زارچی
#مازیار
👍42👎2❤1
🔹 علم و دانشگاه در ایران؛ از استحاله تا انحلال!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ رضا داوری اردکانی رئیس سابق فرهنگستان علوم در مراسم تودیع خود سخنانی درباره علم بر زبان رانده که در این روزها که دانشگاه مورد تاراج علم ستیزان قرار گرفته واجد اهمیت مضاعف است:
یکم این که ما در این سال ها به اشتباه مباحث انتزاعی مربوط به علم را دنبال کردیم در حالی که مسئله ما وجود علم است نه مفهوم علم
دوم آن که سیاست قصد بهره برداری از علم را دارد، اما اصولا علم از کسی فرمان نمی برد
✅ نهاد علم در ایران پس از انقلاب دو دوره استحاله را تجربه کرده و اکنون در آستانه انحلال است. انقلاب اسلامی با داعیه خلق جان و جهانی جدید به پیروزی رسید. قرار بود که جامعه ای سرشار از آزادی و معنویت بنا شود که در آن تلفیق به ظاهر ناممکن هایی مانند؛ دین و دنیا، تدین و تجدد، پیشرفت و عدالت، و دین و آزادی ممکن شده و نظمی نوین بدون حضور قدرت های زورگو در جهان حاکم شود.
✅ استحاله نخست با وقوع انقلاب فرهنگی در سال ۱۳۵۹ آغاز شد. التهاب ناشی از حضور جریان های سیاسی در دانشگاه ها اگر چه بهانه اصلی برای تعطیلی آن تلقی شد ولی پاکسازی دانشگاه از استادان غیرانقلابی در وجه سلبی و تاسیس دانش هایی مانند اقتصاد، جامعه شناسی و روان شناسی اسلامی در وجه ایجابی دو هدف اصلی بودند. اقدامی که به دلیل پایمردی افرادی مانند عبدالکریم سروش و غلام عباس توسلی به جایی نرسید.
✅ استحاله دوم به معنای فاز بعدی اسلامی سازی علوم در دوره ریاست جمهوری احمدی نژاد آغاز و سعی شد تا علوم انسانی اسلامی با محوریت وحی و نگاه الهی به جامعه و جهان تاسیس شود. حرکتی که اگر چه توفانی شروع شد ولی به دلیل بلندپروازی های غیر واقعی راه به جایی نبرد. آثار متعدد انتشار یافته صرفا در حد نقد ارزشی علوم انسانی متعارف محدود ماند و تولیدات به اصطلاح معرفتی به مشتی لفاظی های ایدئولوژیک منحصر شد.
✅ اما تجربه مواجهه دو ساله دولت ابراهیم رئیسی با دانشگاه حکایت از عزمی جزم برای انحلال نهاد علم دارد. تولید شبه علم در موسسات پژوهشی، حضور رو به گسترش روحانیان در مدارس، اخراج استادان علوم انسانی و جایگزینی ایشان با مدرسان وفادار به نظام، فشار بر انجمن های علمی و مستقل دانشگاهی، گسترش بی سابقه شاخه طب اسلامی و ناامنی فزاینده برای دانشجویان و استادان فضایی را ایجاد کرده است که از آن فقط می توان با تعابیری مانند انحلال نهاد علم و هضم دانشگاه در قدرت تعبیر کرد
🔹 نکته پایانی: تذکر مهم داوری اردکانی نشان می دهد که تا پیش از رفع خطر از موجودیت نهاد علم در هجوم سیاست زدگان و علم ستیزان هر گونه سرگرم شدن به مناقشات نظری درباره مفهوم و ماهیت علم می تواند به غایت بی فایده و گمراه کننده باشد. دانشگاه که در ابتدای ایران مدرن از بطن دولت زاده شده و کارکردی کارمند ساز یافته بود در دهه های بعد و با قوام یافتن بنیان های علوم انسانی توانست رویکردی موثر و انتقادی در قبال حکومت و جامعه در پیش گیرد. اینک اما قدرت مصمم است تا دانشگاه را فروبلعیده و در هاضمه خود حل نماید. تاریخ اما نشان داده که علم برده و بنده دائمی قدرت نمی ماند.
@solati_mehran
#علم
#دانشگاه
#توسعه
#داوری_اردکانی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ رضا داوری اردکانی رئیس سابق فرهنگستان علوم در مراسم تودیع خود سخنانی درباره علم بر زبان رانده که در این روزها که دانشگاه مورد تاراج علم ستیزان قرار گرفته واجد اهمیت مضاعف است:
یکم این که ما در این سال ها به اشتباه مباحث انتزاعی مربوط به علم را دنبال کردیم در حالی که مسئله ما وجود علم است نه مفهوم علم
دوم آن که سیاست قصد بهره برداری از علم را دارد، اما اصولا علم از کسی فرمان نمی برد
✅ نهاد علم در ایران پس از انقلاب دو دوره استحاله را تجربه کرده و اکنون در آستانه انحلال است. انقلاب اسلامی با داعیه خلق جان و جهانی جدید به پیروزی رسید. قرار بود که جامعه ای سرشار از آزادی و معنویت بنا شود که در آن تلفیق به ظاهر ناممکن هایی مانند؛ دین و دنیا، تدین و تجدد، پیشرفت و عدالت، و دین و آزادی ممکن شده و نظمی نوین بدون حضور قدرت های زورگو در جهان حاکم شود.
✅ استحاله نخست با وقوع انقلاب فرهنگی در سال ۱۳۵۹ آغاز شد. التهاب ناشی از حضور جریان های سیاسی در دانشگاه ها اگر چه بهانه اصلی برای تعطیلی آن تلقی شد ولی پاکسازی دانشگاه از استادان غیرانقلابی در وجه سلبی و تاسیس دانش هایی مانند اقتصاد، جامعه شناسی و روان شناسی اسلامی در وجه ایجابی دو هدف اصلی بودند. اقدامی که به دلیل پایمردی افرادی مانند عبدالکریم سروش و غلام عباس توسلی به جایی نرسید.
✅ استحاله دوم به معنای فاز بعدی اسلامی سازی علوم در دوره ریاست جمهوری احمدی نژاد آغاز و سعی شد تا علوم انسانی اسلامی با محوریت وحی و نگاه الهی به جامعه و جهان تاسیس شود. حرکتی که اگر چه توفانی شروع شد ولی به دلیل بلندپروازی های غیر واقعی راه به جایی نبرد. آثار متعدد انتشار یافته صرفا در حد نقد ارزشی علوم انسانی متعارف محدود ماند و تولیدات به اصطلاح معرفتی به مشتی لفاظی های ایدئولوژیک منحصر شد.
✅ اما تجربه مواجهه دو ساله دولت ابراهیم رئیسی با دانشگاه حکایت از عزمی جزم برای انحلال نهاد علم دارد. تولید شبه علم در موسسات پژوهشی، حضور رو به گسترش روحانیان در مدارس، اخراج استادان علوم انسانی و جایگزینی ایشان با مدرسان وفادار به نظام، فشار بر انجمن های علمی و مستقل دانشگاهی، گسترش بی سابقه شاخه طب اسلامی و ناامنی فزاینده برای دانشجویان و استادان فضایی را ایجاد کرده است که از آن فقط می توان با تعابیری مانند انحلال نهاد علم و هضم دانشگاه در قدرت تعبیر کرد
🔹 نکته پایانی: تذکر مهم داوری اردکانی نشان می دهد که تا پیش از رفع خطر از موجودیت نهاد علم در هجوم سیاست زدگان و علم ستیزان هر گونه سرگرم شدن به مناقشات نظری درباره مفهوم و ماهیت علم می تواند به غایت بی فایده و گمراه کننده باشد. دانشگاه که در ابتدای ایران مدرن از بطن دولت زاده شده و کارکردی کارمند ساز یافته بود در دهه های بعد و با قوام یافتن بنیان های علوم انسانی توانست رویکردی موثر و انتقادی در قبال حکومت و جامعه در پیش گیرد. اینک اما قدرت مصمم است تا دانشگاه را فروبلعیده و در هاضمه خود حل نماید. تاریخ اما نشان داده که علم برده و بنده دائمی قدرت نمی ماند.
@solati_mehran
#علم
#دانشگاه
#توسعه
#داوری_اردکانی
👍33❤4
🔹 اقتصاد سیاسی جمهوری اسلامی چگونه توسعه نیافتگی ایران را توضیح می دهد؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ کتاب اقتصاد سیاسی جمهوری اسلامی مجموعه ای از گفت و گوهای بهمن احمدی امویی با برخی از مسئولین سازمان برنامه و بودجه کشور در دوران پس از انقلاب است. عزت الله سحابی، محسن نوربخش، مسعود نیلی، حسین عادلی و محمدعلی نجفی از جمله کسانی هستند که در آغاز دهه هشتاد خورشیدی و در این کتاب با ایشان گفت و گو شده است. اقتصاد سیاسی رویکردی برای مطالعه پدیده های اجتماعی است که تاثیرات متقابل اقتصاد و سیاست بر یکدیگر را بررسی می کند. اگر چه یافتن نکات مشترک برای علل توسعه نیافتگی ایران از میانه این گفت و گوها دشوار است ولی برخی از علت ها را می توان به شرح زیر فهرست کرد:
✅ چپ زدگی اقتصاد کشور: سیطره اندیشه های مارکسیستی بر سپهر سیاست ایران در دوران قبل از انقلاب واقعیتی انکار ناپذیر است. عطش برابری خواهی هم تاسیس دولتی را مطالبه می کرد که با تمرکزگرایی قادر به تحقق عدالت و برخورداری مستضعفین باشد. اندیشه های چپ همچنین با فروکوفتن سرمایه داری در افکار عمومی برخی از عمده ترین مفاهیم اقتصاد بازار از جمله مالکیت خصوصی، رقابت آزاد و مکانیسم بازار را به معنای همنوایی با امپریالیسم و قربانی کردن طبقه کارگر ارزیابی می کردند. به جز بازرگان و مطهری اکثریت روشنفکران و روحانیان از جمله شریعتی، بنی صدر، سحابی و بهشتی نیز از این فضا متاثر بودند.
✅ تلاش برای طراحی اقتصاد اسلامی: انقلاب ها پس از گذار از وجه سلبی خود یعنی برانداختن رژیم پیشین به سراغ وجه ایجابی می روند یعنی می کوشند تا در عمل نشان دهند که طرحی نو درافکنده و در مسیری متفاوت از گذشته راه می پویند. ایده ایجاد اقتصاد اسلامی در سال های نخستین انقلاب نیز از چنین منطقی پیروی می کرد ولی هر چه پیشتر رفتند انبان خود را تهی تر یافتند. آن چه در کتاب های محدود متفکران مسلمان درباره اقتصاد اسلامی آمده بود صرفا اشاراتی در حد بسیار کلی بود که نمی شد از آن ها راهکارهایی برای عملیاتی شدن استخراج کرد. تلاشی ناکام که صرفا باعث اتلاف زمان و منابع انسانی کشور شد.
✅ فقدان برنامه روشن اقتصادی: سیر پیروزی انقلاب ۵۷ به قدری سریع و غیر منتظره بود که ناظران را شگفت زده و انقلابیون را غافلگیر کرد. حاصل اما به قدرت رسیدن کسانی بود که نه از تجربه حکمرانی برخوردار بودند و نه برنامه ای برای رفع مشکلات اقتصادی موجود داشتند. این واقعیت موجب شد که سهم سیاست مداران در تصمیم سازی های اقتصادی افزایش یافته و دورانی طولانی از به کارگیری روش آزمون و خطا آغاز شود. قانون اساسی هم به مثابه راهنمای حکمرانی کشور از چنین شرایطی تاثیر پذیرفت و به ملغمه ای از اندیشه های متعارض تبدیل شد.
✅ موازی سازی نهادی: برخی از اقتصاددانان پدیده تداخل نهادهای موازی را علت اصلی بسیاری از ناکارآمدی های پس از انقلاب به ویژه در عرصه اقتصادی می دانند. انقلاب ها توطئه اندیشند و با بزرگنمایی خطر ضد انقلاب به غیریت سازی دامن می زنند. هراس از بازگشت ضد انقلاب و بی اعتمادی به ساختارهای باقی مانده از رژیم پیشین به حدی است که انقلابیون چاره ای جز بدیل سازی برای نهادهای موجود ندیده و سازمان های موازی را شکل می دهند. مصیبت اما این جاست که پس از فرونشستن التهابات انقلابی نه تنها این نهادهای موازی برچیده نمی شوند بلکه موجبات تشدید ناکارآمدی ها را نیز فراهم می آورند.
✅ فقدان برنامه های اقتصادی در احزاب: در کشورهای توسعه یافته این احزاب هستند که ابتدا برنامه های اقتصادی/ سیاسی/ فرهنگی خود را ارائه و سپس نامزدهای معتقد به این برنامه ها را در معرض آرای عمومی قرار می دهند. اما در ایران احزاب صرفا در حد و اندازه گعده های سیاسی ظاهر شده و قادر به ارائه دیدگاه های دقیق اقتصادی خود نیستند. از سوی دیگر معمولا افراد استخوان دار و صاحب نظر نیز قادر به اخذ تایید صلاحیت جهت ورود به پارلمان نمی باشند. نتیجه چنین رویکردی برآمدن نامزدهای خلق الساعه، بدون برنامه و ژلاتینی هستند که بیش از منافع ملی به منافع منطقه ای/ شخصی پایبند بوده و فرصت طلبانه در بین جناح های سیاسی جا به جا می شوند.
@solati_mehran
#توسعه
#اقتصاد_سیاسی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ کتاب اقتصاد سیاسی جمهوری اسلامی مجموعه ای از گفت و گوهای بهمن احمدی امویی با برخی از مسئولین سازمان برنامه و بودجه کشور در دوران پس از انقلاب است. عزت الله سحابی، محسن نوربخش، مسعود نیلی، حسین عادلی و محمدعلی نجفی از جمله کسانی هستند که در آغاز دهه هشتاد خورشیدی و در این کتاب با ایشان گفت و گو شده است. اقتصاد سیاسی رویکردی برای مطالعه پدیده های اجتماعی است که تاثیرات متقابل اقتصاد و سیاست بر یکدیگر را بررسی می کند. اگر چه یافتن نکات مشترک برای علل توسعه نیافتگی ایران از میانه این گفت و گوها دشوار است ولی برخی از علت ها را می توان به شرح زیر فهرست کرد:
✅ چپ زدگی اقتصاد کشور: سیطره اندیشه های مارکسیستی بر سپهر سیاست ایران در دوران قبل از انقلاب واقعیتی انکار ناپذیر است. عطش برابری خواهی هم تاسیس دولتی را مطالبه می کرد که با تمرکزگرایی قادر به تحقق عدالت و برخورداری مستضعفین باشد. اندیشه های چپ همچنین با فروکوفتن سرمایه داری در افکار عمومی برخی از عمده ترین مفاهیم اقتصاد بازار از جمله مالکیت خصوصی، رقابت آزاد و مکانیسم بازار را به معنای همنوایی با امپریالیسم و قربانی کردن طبقه کارگر ارزیابی می کردند. به جز بازرگان و مطهری اکثریت روشنفکران و روحانیان از جمله شریعتی، بنی صدر، سحابی و بهشتی نیز از این فضا متاثر بودند.
✅ تلاش برای طراحی اقتصاد اسلامی: انقلاب ها پس از گذار از وجه سلبی خود یعنی برانداختن رژیم پیشین به سراغ وجه ایجابی می روند یعنی می کوشند تا در عمل نشان دهند که طرحی نو درافکنده و در مسیری متفاوت از گذشته راه می پویند. ایده ایجاد اقتصاد اسلامی در سال های نخستین انقلاب نیز از چنین منطقی پیروی می کرد ولی هر چه پیشتر رفتند انبان خود را تهی تر یافتند. آن چه در کتاب های محدود متفکران مسلمان درباره اقتصاد اسلامی آمده بود صرفا اشاراتی در حد بسیار کلی بود که نمی شد از آن ها راهکارهایی برای عملیاتی شدن استخراج کرد. تلاشی ناکام که صرفا باعث اتلاف زمان و منابع انسانی کشور شد.
✅ فقدان برنامه روشن اقتصادی: سیر پیروزی انقلاب ۵۷ به قدری سریع و غیر منتظره بود که ناظران را شگفت زده و انقلابیون را غافلگیر کرد. حاصل اما به قدرت رسیدن کسانی بود که نه از تجربه حکمرانی برخوردار بودند و نه برنامه ای برای رفع مشکلات اقتصادی موجود داشتند. این واقعیت موجب شد که سهم سیاست مداران در تصمیم سازی های اقتصادی افزایش یافته و دورانی طولانی از به کارگیری روش آزمون و خطا آغاز شود. قانون اساسی هم به مثابه راهنمای حکمرانی کشور از چنین شرایطی تاثیر پذیرفت و به ملغمه ای از اندیشه های متعارض تبدیل شد.
✅ موازی سازی نهادی: برخی از اقتصاددانان پدیده تداخل نهادهای موازی را علت اصلی بسیاری از ناکارآمدی های پس از انقلاب به ویژه در عرصه اقتصادی می دانند. انقلاب ها توطئه اندیشند و با بزرگنمایی خطر ضد انقلاب به غیریت سازی دامن می زنند. هراس از بازگشت ضد انقلاب و بی اعتمادی به ساختارهای باقی مانده از رژیم پیشین به حدی است که انقلابیون چاره ای جز بدیل سازی برای نهادهای موجود ندیده و سازمان های موازی را شکل می دهند. مصیبت اما این جاست که پس از فرونشستن التهابات انقلابی نه تنها این نهادهای موازی برچیده نمی شوند بلکه موجبات تشدید ناکارآمدی ها را نیز فراهم می آورند.
✅ فقدان برنامه های اقتصادی در احزاب: در کشورهای توسعه یافته این احزاب هستند که ابتدا برنامه های اقتصادی/ سیاسی/ فرهنگی خود را ارائه و سپس نامزدهای معتقد به این برنامه ها را در معرض آرای عمومی قرار می دهند. اما در ایران احزاب صرفا در حد و اندازه گعده های سیاسی ظاهر شده و قادر به ارائه دیدگاه های دقیق اقتصادی خود نیستند. از سوی دیگر معمولا افراد استخوان دار و صاحب نظر نیز قادر به اخذ تایید صلاحیت جهت ورود به پارلمان نمی باشند. نتیجه چنین رویکردی برآمدن نامزدهای خلق الساعه، بدون برنامه و ژلاتینی هستند که بیش از منافع ملی به منافع منطقه ای/ شخصی پایبند بوده و فرصت طلبانه در بین جناح های سیاسی جا به جا می شوند.
@solati_mehran
#توسعه
#اقتصاد_سیاسی
👍29👎2❤1
Forwarded from سازمان معلمان ایران-سخن معلم
از وزیر آموزش و پرورش توضیح بخواهید!
🔹 نامه سرگشاده فرهنگیان محروم شده از مزایای طرح رتبه بندی به نمایندگان مجلس
نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی
با سلام و تحیت
درست در روزهایی که جمعی از شما برای حضور در مجلس آینده به هر کوی و برزن سر می زنید تا با سخن گفتن از اهمیت قانون در پیشرفت و تعالی کشور سبد آرای خود را سنگین تر سازید جمعی از دغدغه مند ترین فرهنگیان این کشور نسبت به بهبود کیفیت آموزش و پرورش و آینده فرزندان این سرزمین ورود به ششمین ماه محرومیت از مزایای طرح رتبه بندی را تجربه می کنند.
انصاف بدهید داعیه های تان درباره ضرورت حاکمیت قانون تا چه حد می تواند برای جامعه پذیرش داشته باشد در حالی که بیخ گوش تان در وزارت آموزش و پرورش این قانون شکنی آشکار نسبت به حقوق مسلم جمعی از معلمان این کشور صورت پذیرفته است؟! راستی چگونه می توانید در آستانه انتخابات بار دیگر چشم در چشم ما دوخته و از جایگاه بلند فرهنگیان سخن بگویید؟!
در روزگاری که اوضاع اسف بار اقتصادی چشم انداز آینده را تیره ساخته و معیشت را به تنها دغدغه ایرانیان تبدیل کرده است چرا باید معلمان به مثابه مورد اعتمادترین گروه شغلی این چنین مورد جفا و بی مهری قرار گیرند؟ پرسش دیگر این که مطابق کدام موازین اسلامی- اخلاقی خانواده فعالین صنفی باید از طریق تنگناهای معیشتی مجازات شوند؟
اکنون ما به عنوان جمعی از فرهنگیان محروم شده از مزایای طرح رتبه بندی که در جرگه فعالین صنفی نیز قرار داریم از اعضای محترم کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس می خواهیم تا با دعوت از وزیر آموزش و پرورش از ایشان درباره این جفای آشکار در حق ما پرسش نموده و توضیح بخواهند. همچنین از سایر نمایندگان محترم نیز درخواست داریم تا این موضوع را تا حصول نتیجه یعنی احقاق حقوق مان به معنای اعطای رتبه استحقاقی و پرداخت معوقات ماه های گذشته آن را مورد پیگیری قرار دهید.
شهریور ماه ۱۴۰۲
اسامی معلمان محروم از مزایای طرح رتبه بندی
البرز
1-سارا سیاهپور پرسنلی ۶۷۱۸۸۲۹۷
2- غلامعلی شهریاری پرسنلی۷۸۹۹۵۲۴۲ 3-زهره اسكندري پرسنلي ٢١٥٥٠٥٢٣
ایلام
4- حیدر دارائی پرسنلی ۱۲۵۲۳۱۲۹ دهلران
تهران
5- ابوالفضل رحیمی شاد پرسنلی ۱۱۴۶۱۵۶۴
6- احمد حیدری پرسنلی ۲۱۵۰۶۷۹۴
خراسان رضوی
7- عبدالرضا قندهاری پرسنلی ۳۲۸۲۱۵۰۱ نیشابور
8- صفیه رکنی پرسنلی۳۲۲۸۳۷۵۱ مشهد
9-سید جواد حسینی پرسنلی ۳۲۷۲۱۹۰۷ مشهد 10- محمد رضا شریعتی نیا پرسنلی۳۲۵۵۴۷۷۲- دولت آباد زاوه
خراسان شمالی
11- محمود صفدری پرسنلی ۳۱۰۸۰۴۹۷ بجنورد 12- یعقوب یزدانی پرسنلی ۳۱۱۶۹۹۵۳ بجنورد
13- زهرا عوض زاده مقدم پرسنلی ۳۱۱۶۳۶۸۸ بجنورد
14- الهه صادقی پرسنلی۹۶۱۳۳۷۳۲ بجنورد
15- اعظم سرخوش طرقبهی پرسنلی ۳۲۰۹۶۱۰۵ شیروان
16- ملیحه واعظ ترشیزی پرسنلی۳۲۰۹۰۹۱۵ شیروان
خوزستان
17- پیروز نامی پرسنلی ۶۷۸۵۸۰۶۷ اهواز
18- کوکب بداغی پگاه پرسنلی ۶۶۴۷۰۲۹۷ ایذه
19- حمزه کیانی شاهوندی پرسنلی۹۴۰۰۰۳۸۶ ایذه(صیدون)
20- شهروز فروتن کیا پرسنلی ۶۶۲۲۷۷۸۹ اندیمشک
21- بهرنگ زنگنه پرسنلی ۶۶۳۱۷۷۱۶ باغملک
فارس
22- مژگان باقری پرسنلی ۶۱۱۲۸۸۷۰ شیراز 23- ژیلا خیر پرسنلی ٢٧٠٨١٢۴۶ کازرون
قزوین
24- مریم زیرک پرسنلی ۸۸۶۹۰۴۸۱
25- اسماعیل خدایاری پرسنلی ۸۸۶۳۴۲۱۹ خرمدشت
26- مهین صفاری پرسنلی ۹۴۰۴۷۳۴۴
کردستان
(دیواندره)
27- امید شاه محمدی پرسنلی ۸۴۱۶۱۰۶۴
28- پرویز احسنی پرسنلی ٨٤١٦٥٢٤٨
29- خالد سلیمانی پرسنلی ٨٤١٦٤٤٨٦
30- زاگرس رضایی پرسنلی ۱۸۷۸۵۱۰۱
31- کاوه محمدزاده پرسنلی ۱۸۷۸۴۸۰۸
32- هیوا قریشی پرسنلی ٨٨٦٣٨٨٨١
🔹 نامه سرگشاده فرهنگیان محروم شده از مزایای طرح رتبه بندی به نمایندگان مجلس
نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی
با سلام و تحیت
درست در روزهایی که جمعی از شما برای حضور در مجلس آینده به هر کوی و برزن سر می زنید تا با سخن گفتن از اهمیت قانون در پیشرفت و تعالی کشور سبد آرای خود را سنگین تر سازید جمعی از دغدغه مند ترین فرهنگیان این کشور نسبت به بهبود کیفیت آموزش و پرورش و آینده فرزندان این سرزمین ورود به ششمین ماه محرومیت از مزایای طرح رتبه بندی را تجربه می کنند.
انصاف بدهید داعیه های تان درباره ضرورت حاکمیت قانون تا چه حد می تواند برای جامعه پذیرش داشته باشد در حالی که بیخ گوش تان در وزارت آموزش و پرورش این قانون شکنی آشکار نسبت به حقوق مسلم جمعی از معلمان این کشور صورت پذیرفته است؟! راستی چگونه می توانید در آستانه انتخابات بار دیگر چشم در چشم ما دوخته و از جایگاه بلند فرهنگیان سخن بگویید؟!
در روزگاری که اوضاع اسف بار اقتصادی چشم انداز آینده را تیره ساخته و معیشت را به تنها دغدغه ایرانیان تبدیل کرده است چرا باید معلمان به مثابه مورد اعتمادترین گروه شغلی این چنین مورد جفا و بی مهری قرار گیرند؟ پرسش دیگر این که مطابق کدام موازین اسلامی- اخلاقی خانواده فعالین صنفی باید از طریق تنگناهای معیشتی مجازات شوند؟
اکنون ما به عنوان جمعی از فرهنگیان محروم شده از مزایای طرح رتبه بندی که در جرگه فعالین صنفی نیز قرار داریم از اعضای محترم کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس می خواهیم تا با دعوت از وزیر آموزش و پرورش از ایشان درباره این جفای آشکار در حق ما پرسش نموده و توضیح بخواهند. همچنین از سایر نمایندگان محترم نیز درخواست داریم تا این موضوع را تا حصول نتیجه یعنی احقاق حقوق مان به معنای اعطای رتبه استحقاقی و پرداخت معوقات ماه های گذشته آن را مورد پیگیری قرار دهید.
شهریور ماه ۱۴۰۲
اسامی معلمان محروم از مزایای طرح رتبه بندی
البرز
1-سارا سیاهپور پرسنلی ۶۷۱۸۸۲۹۷
2- غلامعلی شهریاری پرسنلی۷۸۹۹۵۲۴۲ 3-زهره اسكندري پرسنلي ٢١٥٥٠٥٢٣
ایلام
4- حیدر دارائی پرسنلی ۱۲۵۲۳۱۲۹ دهلران
تهران
5- ابوالفضل رحیمی شاد پرسنلی ۱۱۴۶۱۵۶۴
6- احمد حیدری پرسنلی ۲۱۵۰۶۷۹۴
خراسان رضوی
7- عبدالرضا قندهاری پرسنلی ۳۲۸۲۱۵۰۱ نیشابور
8- صفیه رکنی پرسنلی۳۲۲۸۳۷۵۱ مشهد
9-سید جواد حسینی پرسنلی ۳۲۷۲۱۹۰۷ مشهد 10- محمد رضا شریعتی نیا پرسنلی۳۲۵۵۴۷۷۲- دولت آباد زاوه
خراسان شمالی
11- محمود صفدری پرسنلی ۳۱۰۸۰۴۹۷ بجنورد 12- یعقوب یزدانی پرسنلی ۳۱۱۶۹۹۵۳ بجنورد
13- زهرا عوض زاده مقدم پرسنلی ۳۱۱۶۳۶۸۸ بجنورد
14- الهه صادقی پرسنلی۹۶۱۳۳۷۳۲ بجنورد
15- اعظم سرخوش طرقبهی پرسنلی ۳۲۰۹۶۱۰۵ شیروان
16- ملیحه واعظ ترشیزی پرسنلی۳۲۰۹۰۹۱۵ شیروان
خوزستان
17- پیروز نامی پرسنلی ۶۷۸۵۸۰۶۷ اهواز
18- کوکب بداغی پگاه پرسنلی ۶۶۴۷۰۲۹۷ ایذه
19- حمزه کیانی شاهوندی پرسنلی۹۴۰۰۰۳۸۶ ایذه(صیدون)
20- شهروز فروتن کیا پرسنلی ۶۶۲۲۷۷۸۹ اندیمشک
21- بهرنگ زنگنه پرسنلی ۶۶۳۱۷۷۱۶ باغملک
فارس
22- مژگان باقری پرسنلی ۶۱۱۲۸۸۷۰ شیراز 23- ژیلا خیر پرسنلی ٢٧٠٨١٢۴۶ کازرون
قزوین
24- مریم زیرک پرسنلی ۸۸۶۹۰۴۸۱
25- اسماعیل خدایاری پرسنلی ۸۸۶۳۴۲۱۹ خرمدشت
26- مهین صفاری پرسنلی ۹۴۰۴۷۳۴۴
کردستان
(دیواندره)
27- امید شاه محمدی پرسنلی ۸۴۱۶۱۰۶۴
28- پرویز احسنی پرسنلی ٨٤١٦٥٢٤٨
29- خالد سلیمانی پرسنلی ٨٤١٦٤٤٨٦
30- زاگرس رضایی پرسنلی ۱۸۷۸۵۱۰۱
31- کاوه محمدزاده پرسنلی ۱۸۷۸۴۸۰۸
32- هیوا قریشی پرسنلی ٨٨٦٣٨٨٨١
👍10
Forwarded from سازمان معلمان ایران-سخن معلم
(دهگلان)
33- امجد بختیاری بگه جان پرسنلی ۸۴۱۲۰۲۰۴
(سقز)
34- آمانج امینی پرسنلی ٨٤١٢٤٢٩٧
35- احمد قادری پرسنلی ٨٣٨٤٩٨٤٤
36- اسماعیل لامعزاده پرسنلی ١٢٥١٦٨٥٨
37- خالد عبدالهی پرسنلی ٨٣٧٣٥٠٦٧
38- سلیمان عبدی پرسنلی ٨٤١١١٩٦١
39- صلاح الدین سرخی پرسنلی ۸۳۵۶۵۹۳۴ 40- طاهر قادرزاده پرسنلی ٨٤١٤١٤٥٦
41- لیلا عنایت زاده پرسنلی ٨٣٦٦١٣٠٧
42- لقمان اللهمرادی پرسنلی ٨٤١٦٠٥١٣(زیویه)
(سنندج)
43- ژیلا رحیمی پرسنلی۵۵۵۱۹۷۰۷
44- غیاث نعمتی پرسنلی ١٣٤٤٠٥٢٦
45- فیصل نوری پرسنلی ۷۰۰۲۱٨٦۵
46- مجید کریمی پرسنلی٨٣٨٥٣١٠٢
47- مختار اسدی پرسنلی ۸۳۵۶۶۳۸۱
48- مختار محمدی پرسنلی ٨٣٩٩٧٣٩٦
(مریوان)
49- آرام قادری پرسنلی ۸۴۱۶۶۰۳۱
50- تحسین مصطفی پرسنلی ٨٤٠٣٣٨٠٤ 51- سامان کوشش پرسنلی ۱۲۷۰۱۴۳۵
52- شیدا شمس پرسنلی ٧٨٩٨٥١٢٦
53- فاطمه غلامی پرسنلی ۷۱۱۱۲۰۱۸
54- فاروق سعیدزاده پرسنلی ۸٤۱۲۱۹۱۱
گیلان
(بندرانزلی)
55- رقیه انامی پرسنلی ۷۴۸۹۳۳۱۷
56- زهرا صیاد دلشاد پور پرسنلی ۷۵۴۸۳۴۱۰ 57_ سکینه ملکی هدک پرسنلی ۷۴۴۴۹۶۳۹
58- روح اله مردانی پرسنلی ۳۹۰۷۴۰۵۹ تالش 59- حسن نظریان پرسنلی ۹۳۹۹۳۵۳۷ لاهیجان
مازندران
60- تارا اکبرزاده پرسنلی ۱۱۵۷۴۴۸۱ آمل
مرکزی
(اراک)
61- احمد نعیمی پرسنلی ۱۸۶۳۱۴۳۶
62- ایرج کاردان پرسنلی ۱۸۲۷۳۹۹۸
63- حسین سهراب نسب پرسنلی۱۸۱۷۱۳۵۸
64- عباس علیدادی پرسنلی ۱۸۴۴۸۰۵۹
65- مریم خورشیدی پرسنلی ۹۶۲۸۴۵۸۹
66- معصومه خورشیدی پرسنلی ۸۱۰۱۲۷۰۶
67- محمد قناتی پرسنلی ۱۸۲۷۳۸۸۵
68- مهران صولتی پرسنلی ۳۱۹۶۶۳۰۵خراسان رضوی سبزوار
69- سید حمید اخلمدی ۳۲۱۶۷۸۵۷ خراسان رضوی مشهد
70-علی دلاویز پرسنلی ۸۳۹۹۸۵۷۴ کردستان مریوان
71- ابراهیم فضلی پرسنلی ۱۲۴۲۱۰۹۶ قم
سازمان معلمان ایران
🔵با كليك بر روي www.iranto.ir وارد سايت سازمان معلمان شويد.
🔴و با كليك بر روی @sokhanemoallem به كانال تلگرامي سازمان معلمان ايران بپيونديد.
33- امجد بختیاری بگه جان پرسنلی ۸۴۱۲۰۲۰۴
(سقز)
34- آمانج امینی پرسنلی ٨٤١٢٤٢٩٧
35- احمد قادری پرسنلی ٨٣٨٤٩٨٤٤
36- اسماعیل لامعزاده پرسنلی ١٢٥١٦٨٥٨
37- خالد عبدالهی پرسنلی ٨٣٧٣٥٠٦٧
38- سلیمان عبدی پرسنلی ٨٤١١١٩٦١
39- صلاح الدین سرخی پرسنلی ۸۳۵۶۵۹۳۴ 40- طاهر قادرزاده پرسنلی ٨٤١٤١٤٥٦
41- لیلا عنایت زاده پرسنلی ٨٣٦٦١٣٠٧
42- لقمان اللهمرادی پرسنلی ٨٤١٦٠٥١٣(زیویه)
(سنندج)
43- ژیلا رحیمی پرسنلی۵۵۵۱۹۷۰۷
44- غیاث نعمتی پرسنلی ١٣٤٤٠٥٢٦
45- فیصل نوری پرسنلی ۷۰۰۲۱٨٦۵
46- مجید کریمی پرسنلی٨٣٨٥٣١٠٢
47- مختار اسدی پرسنلی ۸۳۵۶۶۳۸۱
48- مختار محمدی پرسنلی ٨٣٩٩٧٣٩٦
(مریوان)
49- آرام قادری پرسنلی ۸۴۱۶۶۰۳۱
50- تحسین مصطفی پرسنلی ٨٤٠٣٣٨٠٤ 51- سامان کوشش پرسنلی ۱۲۷۰۱۴۳۵
52- شیدا شمس پرسنلی ٧٨٩٨٥١٢٦
53- فاطمه غلامی پرسنلی ۷۱۱۱۲۰۱۸
54- فاروق سعیدزاده پرسنلی ۸٤۱۲۱۹۱۱
گیلان
(بندرانزلی)
55- رقیه انامی پرسنلی ۷۴۸۹۳۳۱۷
56- زهرا صیاد دلشاد پور پرسنلی ۷۵۴۸۳۴۱۰ 57_ سکینه ملکی هدک پرسنلی ۷۴۴۴۹۶۳۹
58- روح اله مردانی پرسنلی ۳۹۰۷۴۰۵۹ تالش 59- حسن نظریان پرسنلی ۹۳۹۹۳۵۳۷ لاهیجان
مازندران
60- تارا اکبرزاده پرسنلی ۱۱۵۷۴۴۸۱ آمل
مرکزی
(اراک)
61- احمد نعیمی پرسنلی ۱۸۶۳۱۴۳۶
62- ایرج کاردان پرسنلی ۱۸۲۷۳۹۹۸
63- حسین سهراب نسب پرسنلی۱۸۱۷۱۳۵۸
64- عباس علیدادی پرسنلی ۱۸۴۴۸۰۵۹
65- مریم خورشیدی پرسنلی ۹۶۲۸۴۵۸۹
66- معصومه خورشیدی پرسنلی ۸۱۰۱۲۷۰۶
67- محمد قناتی پرسنلی ۱۸۲۷۳۸۸۵
68- مهران صولتی پرسنلی ۳۱۹۶۶۳۰۵خراسان رضوی سبزوار
69- سید حمید اخلمدی ۳۲۱۶۷۸۵۷ خراسان رضوی مشهد
70-علی دلاویز پرسنلی ۸۳۹۹۸۵۷۴ کردستان مریوان
71- ابراهیم فضلی پرسنلی ۱۲۴۲۱۰۹۶ قم
سازمان معلمان ایران
🔵با كليك بر روي www.iranto.ir وارد سايت سازمان معلمان شويد.
🔴و با كليك بر روی @sokhanemoallem به كانال تلگرامي سازمان معلمان ايران بپيونديد.
👍14
Forwarded from اتچ بات
🔹 چرا با پدیده خالص سازی مواجه شده ایم؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
#اپیزود_یکم: حداد عادل رئیس شورای ائتلاف نیروهای انقلاب اسلامی گفت: همین مجلس شورای اسلامی انقلابی است و ما می خواهیم مجلس دوازدهم انقلابی تر باشد، برای تحقق این رویکرد باید افرادی با انگیزه، با ایمان، با تجربه، خردمند و اهل فکر انتخاب شوند.
#اپیزود_دوم: علی لاریجانی مشاور رهبری و رییس سابق مجلس شورای اسلامی می گوید: از ابتدای انقلاب عده ای خالص ساز می گفتند فقط ما انقلابی هستیم و دنبال حذف دیگران بودند. تلاش برای دو قطبی سازی وجود دارد و انقلابی های کاسب کار می گویند همه پست ها را ما باید بگیریم.
✅ فقدان خرد سیاسی: سپهر سیاست ایران در طول تاریخ بلند خود از رسمیت بخشیدن به رقابت سیاسی ناتوان بوده است. فارغ از هیمنه سنگین استبداد که عرصه سیاست را خالی از رقیب می پسندید فرهنگ سیاسی رایج هم با مدارا جویی و مشارکت طلبی در این حوزه نسبتی برقرار نمی کرد. در حقیقت فقدان خرد سیاسی مانع از این می شد که رقابت مسالمت آمیزی میان رقبا بر سر کسب قدرت شکل گرفته و به جابجایی آرام حاکمان بینجامد. حتی تا اوایل دوره قاجار هم مسئله جانشینی شاهان امری توام با دلهره و عدم قطعیت بوده است. شاید به این دلایل بود که هرگز از شکل گیری اپوزیسیون واقعی خبری نشد و روند خالص سازی ادامه یافت.
✅حاکمیت ایدئولوژی: نظام سیاسی در ایران پس از انقلاب مبتنی بر روایتی ایدئولوژیک از اسلام سیاسی- شیعی بوده است. برداشتی که همچنان با قوت در هسته سخت قدرت به حیات خود ادامه می دهد و در تبلیغات رسمی هم جریان دارد. ایدئولوژی ها به طور ذاتی میل به مرزبندی داشته و می کوشند تا از طریق غیریت سازی با ایدئولوژی های رقیب حقانیت خود را اثبات نمایند. سرمایه داری، مارکسیسم و لیبرالیسم برخی از رقبای این روایت از اسلام در نیم قرن اخیر ایران بوده اند که نمایندگان شان به تدریج غیر خودی تلقی شده اند. روال رایج هم عبارت از خالص سازی و حذف رقیبان از عرصه رقابت و مشارکت سیاسی بوده است.
✅ ناتوانی در حل مسئله: اگر مهمترین مسئله ایران در یک صد سال اخیر را توسعه یافتگی بدانیم اکنون دیگر روشن شده است که ما در مواجهه عالمانه با این مسئله ناکام بوده ایم. وقوع سه نهضت و انقلاب در این مدت هم نشان از بحرانی شدن این رویارویی در کشور داشته است. از همین رو برخی معتقدند که دشمن تراشی و خالص سازی می تواند راهی برای گریز از حل این مسئله و حتی پاک کردن صورت آن باشد. بعضی هم اعتقاد دارند که تداوم وضعیت پیش بینی ناپذیر و استثنایی چهل سال گذشته بهانه ای برای به فراموشی سپردن علل توسعه نیافتگی کشور بوده است.
✅ هویت سازی توده ای: نهضت ها و انقلاب ها از آن جا که با حضور سیاسی مردم نسبتی وثیق دارند مستعد آن هستند که به سرعت به ورطه پوپولیسم غلتیده و بر مطالبات توده های تشکل نیافته مهر تایید زنند. لزوم حفظ توده ها برای حمایت از نظام سیاسی نیز ایجاب می کند که سوخت لازم برای کوره غیریت سازی همواره فراهم بوده و از سرد شدن آن جلوگیری شود. از همین رو شعار خالص سازی می تواند با هویت بخشیدن به توده ها، وفاداری آن ها را حتی برای زمانی کوتاه خریداری کند.
@solati_mehran
#خرد_سیاسی
#ایدئولوژی
#خالص_سازی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
#اپیزود_یکم: حداد عادل رئیس شورای ائتلاف نیروهای انقلاب اسلامی گفت: همین مجلس شورای اسلامی انقلابی است و ما می خواهیم مجلس دوازدهم انقلابی تر باشد، برای تحقق این رویکرد باید افرادی با انگیزه، با ایمان، با تجربه، خردمند و اهل فکر انتخاب شوند.
#اپیزود_دوم: علی لاریجانی مشاور رهبری و رییس سابق مجلس شورای اسلامی می گوید: از ابتدای انقلاب عده ای خالص ساز می گفتند فقط ما انقلابی هستیم و دنبال حذف دیگران بودند. تلاش برای دو قطبی سازی وجود دارد و انقلابی های کاسب کار می گویند همه پست ها را ما باید بگیریم.
✅ فقدان خرد سیاسی: سپهر سیاست ایران در طول تاریخ بلند خود از رسمیت بخشیدن به رقابت سیاسی ناتوان بوده است. فارغ از هیمنه سنگین استبداد که عرصه سیاست را خالی از رقیب می پسندید فرهنگ سیاسی رایج هم با مدارا جویی و مشارکت طلبی در این حوزه نسبتی برقرار نمی کرد. در حقیقت فقدان خرد سیاسی مانع از این می شد که رقابت مسالمت آمیزی میان رقبا بر سر کسب قدرت شکل گرفته و به جابجایی آرام حاکمان بینجامد. حتی تا اوایل دوره قاجار هم مسئله جانشینی شاهان امری توام با دلهره و عدم قطعیت بوده است. شاید به این دلایل بود که هرگز از شکل گیری اپوزیسیون واقعی خبری نشد و روند خالص سازی ادامه یافت.
✅حاکمیت ایدئولوژی: نظام سیاسی در ایران پس از انقلاب مبتنی بر روایتی ایدئولوژیک از اسلام سیاسی- شیعی بوده است. برداشتی که همچنان با قوت در هسته سخت قدرت به حیات خود ادامه می دهد و در تبلیغات رسمی هم جریان دارد. ایدئولوژی ها به طور ذاتی میل به مرزبندی داشته و می کوشند تا از طریق غیریت سازی با ایدئولوژی های رقیب حقانیت خود را اثبات نمایند. سرمایه داری، مارکسیسم و لیبرالیسم برخی از رقبای این روایت از اسلام در نیم قرن اخیر ایران بوده اند که نمایندگان شان به تدریج غیر خودی تلقی شده اند. روال رایج هم عبارت از خالص سازی و حذف رقیبان از عرصه رقابت و مشارکت سیاسی بوده است.
✅ ناتوانی در حل مسئله: اگر مهمترین مسئله ایران در یک صد سال اخیر را توسعه یافتگی بدانیم اکنون دیگر روشن شده است که ما در مواجهه عالمانه با این مسئله ناکام بوده ایم. وقوع سه نهضت و انقلاب در این مدت هم نشان از بحرانی شدن این رویارویی در کشور داشته است. از همین رو برخی معتقدند که دشمن تراشی و خالص سازی می تواند راهی برای گریز از حل این مسئله و حتی پاک کردن صورت آن باشد. بعضی هم اعتقاد دارند که تداوم وضعیت پیش بینی ناپذیر و استثنایی چهل سال گذشته بهانه ای برای به فراموشی سپردن علل توسعه نیافتگی کشور بوده است.
✅ هویت سازی توده ای: نهضت ها و انقلاب ها از آن جا که با حضور سیاسی مردم نسبتی وثیق دارند مستعد آن هستند که به سرعت به ورطه پوپولیسم غلتیده و بر مطالبات توده های تشکل نیافته مهر تایید زنند. لزوم حفظ توده ها برای حمایت از نظام سیاسی نیز ایجاب می کند که سوخت لازم برای کوره غیریت سازی همواره فراهم بوده و از سرد شدن آن جلوگیری شود. از همین رو شعار خالص سازی می تواند با هویت بخشیدن به توده ها، وفاداری آن ها را حتی برای زمانی کوتاه خریداری کند.
@solati_mehran
#خرد_سیاسی
#ایدئولوژی
#خالص_سازی
Telegram
attach 📎
👍14👎8❤2
🔹 بوسه اسپانیایی و حکمرانی ایرانی!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ بوسه رئیس فدراسیون فوتبال اسپانیا بر لب های کاپیتان تیم ملی فوتبال زنان این کشور هیاهوی بسیاری در اروپا و جهان ایجاد کرد. رویدادی که صرفا در عرصه ورزش باقی نماند و به بحث هایی در مورد کیفیت حکمرانی در کشور ما نیز انجامید. به طور مثال مهدی نصیری زلزله ایجاد شده در اسپانیا را با سکوت حاکمیت در قبال رسوایی های جنسی اخیر در کشور مقایسه کرد.
✅ اما آیا می توان ارتباطی میان بوسه اسپانیایی با حکمرانی ایرانی یافت؟ به نظر می رسد برای درک بهتر موضوع نیازمند رویکردی جامعه شناختی هستیم. اروینگ گافمن جامعه شناس امریکایی با مقایسه میان عرصه زندگی و صحنه تئاتر، زیست اجتماعی را به دو بخش پشت صحنه و جلوی صحنه تقسیم می کند.
✅ به باور گافمن کنش گران اگر چه در پشت صحنه آزاد و در حقیقت خودشان هستند ولی در جلوی صحنه می کوشند تا بهترین و زیباترین تصویر را از خود ارائه نمایند. دو ترفند هاله پوشی به معنای محدود کردن ارتباط میان بازیگر با بینندگان، و مدیریت تاثیرگذاری به معنای جلوگیری از ورود تماشاگران به پشت صحنه و پرهیز از خطاهای سهوی برای بر قراری بهترین ارتباط ضروری می باشند.
✅ بر اساس نظریه گافمن می توان گفت که تفاوت میان اسپانیا و ایران در این جا نهفته است؛ در جهان مدرن فاصله میان پشت صحنه و جلوی صحنه به حداقل رسیده است. رسوایی های مالی و جنسی به سرعت در رسانه ها بازتاب می یابند، میان رفتار شهروندان در خلوت و جلوت فاصله چندانی وجود ندارد و حکومت نه تنها تعرض های جنسی را انکار نمی کند بلکه تمام قامت در برابر آن ها می ایستد.
✅ اما در ایران فاصله میان پشت صحنه و جلوی صحنه به قدری زیاد است که به ناگزیر نفاق و ریاکاری را به ارمغان می آورد، رفتار دوگانه شهروندان باعث شکل گیری نوعی اختلال شخصیت در آن ها شده و زیست اخلاقی شان را مخدوش می سازد. همچنین روابط جنسی نامتعارف اگر چه زیر پوست جامعه وجود دارد ولی به شدت از سوی مقامات سیاسی انکار می شود.
✅ تفاوت دوم در مواجهه متفاوت نظام سیاسی با قربانیان تعرض جنسی نهفته است. در حالی که کشورهای مدرن به قربانیان اعتماد به نفس کافی و رسانه مناسب برای افشای آن چه بر آن ها گذشته است را می بخشند در ایران قربانیان همزمان از سوی جامعه و حکومت مورد فشار واقع می شوند. برچسب آبروریزی از سوی جامعه و اتهام اشاعه فحشا از طرف حکومت دو اهرم فشار بر قربانی برای پنهان کردن یک تجربه تحقیرآمیز جنسی تلقی می شوند.
🔹نکته پایانی: بوسه اسپانیایی نشان داد که به رغم تصویری که اصول گرایان از شب های غرب ترسیم کرده و آن دیار را غرق در فساد جنسی معرفی می کنند روزهای غرب بر اساس احترام به حقوق شهروندان و افکار عمومی سامان یافته است. این در حالی است که حکمرانی در ایران آن چنان نسبت به حضور برهنگی در عرصه عمومی حساس شده که حتی از تابلوهای نقاشی در یک گالری هنری هم نمی گذرد، اما در پشت صحنه ظاهرا داستان های دیگری در جریان است!
@solati_mehran
#بوسه
#اسپانیا
#گالری_نقاشی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ بوسه رئیس فدراسیون فوتبال اسپانیا بر لب های کاپیتان تیم ملی فوتبال زنان این کشور هیاهوی بسیاری در اروپا و جهان ایجاد کرد. رویدادی که صرفا در عرصه ورزش باقی نماند و به بحث هایی در مورد کیفیت حکمرانی در کشور ما نیز انجامید. به طور مثال مهدی نصیری زلزله ایجاد شده در اسپانیا را با سکوت حاکمیت در قبال رسوایی های جنسی اخیر در کشور مقایسه کرد.
✅ اما آیا می توان ارتباطی میان بوسه اسپانیایی با حکمرانی ایرانی یافت؟ به نظر می رسد برای درک بهتر موضوع نیازمند رویکردی جامعه شناختی هستیم. اروینگ گافمن جامعه شناس امریکایی با مقایسه میان عرصه زندگی و صحنه تئاتر، زیست اجتماعی را به دو بخش پشت صحنه و جلوی صحنه تقسیم می کند.
✅ به باور گافمن کنش گران اگر چه در پشت صحنه آزاد و در حقیقت خودشان هستند ولی در جلوی صحنه می کوشند تا بهترین و زیباترین تصویر را از خود ارائه نمایند. دو ترفند هاله پوشی به معنای محدود کردن ارتباط میان بازیگر با بینندگان، و مدیریت تاثیرگذاری به معنای جلوگیری از ورود تماشاگران به پشت صحنه و پرهیز از خطاهای سهوی برای بر قراری بهترین ارتباط ضروری می باشند.
✅ بر اساس نظریه گافمن می توان گفت که تفاوت میان اسپانیا و ایران در این جا نهفته است؛ در جهان مدرن فاصله میان پشت صحنه و جلوی صحنه به حداقل رسیده است. رسوایی های مالی و جنسی به سرعت در رسانه ها بازتاب می یابند، میان رفتار شهروندان در خلوت و جلوت فاصله چندانی وجود ندارد و حکومت نه تنها تعرض های جنسی را انکار نمی کند بلکه تمام قامت در برابر آن ها می ایستد.
✅ اما در ایران فاصله میان پشت صحنه و جلوی صحنه به قدری زیاد است که به ناگزیر نفاق و ریاکاری را به ارمغان می آورد، رفتار دوگانه شهروندان باعث شکل گیری نوعی اختلال شخصیت در آن ها شده و زیست اخلاقی شان را مخدوش می سازد. همچنین روابط جنسی نامتعارف اگر چه زیر پوست جامعه وجود دارد ولی به شدت از سوی مقامات سیاسی انکار می شود.
✅ تفاوت دوم در مواجهه متفاوت نظام سیاسی با قربانیان تعرض جنسی نهفته است. در حالی که کشورهای مدرن به قربانیان اعتماد به نفس کافی و رسانه مناسب برای افشای آن چه بر آن ها گذشته است را می بخشند در ایران قربانیان همزمان از سوی جامعه و حکومت مورد فشار واقع می شوند. برچسب آبروریزی از سوی جامعه و اتهام اشاعه فحشا از طرف حکومت دو اهرم فشار بر قربانی برای پنهان کردن یک تجربه تحقیرآمیز جنسی تلقی می شوند.
🔹نکته پایانی: بوسه اسپانیایی نشان داد که به رغم تصویری که اصول گرایان از شب های غرب ترسیم کرده و آن دیار را غرق در فساد جنسی معرفی می کنند روزهای غرب بر اساس احترام به حقوق شهروندان و افکار عمومی سامان یافته است. این در حالی است که حکمرانی در ایران آن چنان نسبت به حضور برهنگی در عرصه عمومی حساس شده که حتی از تابلوهای نقاشی در یک گالری هنری هم نمی گذرد، اما در پشت صحنه ظاهرا داستان های دیگری در جریان است!
@solati_mehran
#بوسه
#اسپانیا
#گالری_نقاشی
Telegram
attach 📎
👍41❤3👎2
Tavalodi Digar
Forough Farrokhzad
🎧 «تولدی دیگر» شعری که #فروغ_فرخزاد به ابراهیم گلستان (در کتاب: ا. گ.) تقدیم کرده بود، با صدای فروغ
@solati_mehran
@ehsanname
@solati_mehran
@ehsanname
❤18👍1👎1
🔹 اهمیت تفکر انتقادی در آموزش و پرورش
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
آموزش و پرورش یک دستگاه حقیقت ساز است. دستگاهی که می کوشد تا با پوشاندن جامهی حقیقت به قامت برخی از گزاره های آموزشی و تربیتی در سنین پایین، نسلی با رفتار پیش بینی پذیر و قابل کنترل را پرورش دهد. اهمیت این موضوع به حدی است که جامعه شناسی همچون لویی آلتوسر دستگاه آموزش و پرورش را یکی از سازوبرگ های ایدئولوژیک دولت می داند که توانسته با نهادینه کردن ارزش های نظام سرمایه داری جهانی، به تداوم آن کمک نماید و جامعه شناس دیگری همچون پی یر بوردیو، نظام آموزش و پرورش را عامل مهم بازتولید نابرابری های اجتماعی معرفی می کند.
آموزش و پرورش یک دستگاه حقیقت ساز است چون می تواند برخی از منویات ساختار قدرت را در قالب کتاب های درسی و برنامه های پرورشی به عنوان امور بدیهی و بی نیاز از اندیشیدن به مخاطبان خود عرضه و انتظار پیروی از آنان را داشته باشد. البته پرواضح است که به دلیل ناسازگاری میان خرده نظام های سیاسی، اقتصادی، فرهنگی، و خانواده در ایران، نظام رسمی آموزش و پرورش کشور هرگز نتوانسته به اندازه کافی برنامه های ساختار قدرت را اجرایی و در نسل های آتی نهادینه سازد. برخی از واقعیت های موجود در نظام آموزشی کشور به شرح زیر می باشند:
✅ پدیده کنکور که به باور جامعه شناسان اکنون به یک سامانه نظم آفرین برای زندگی دانش آموزان تبدیل شده و تدارک کسب آمادگی برای موفقیت در آن از؛ تاکید بر دروس خاص در مدارس ابتدایی و رقابت برای قبولی در مدارس تیزهوشان گرفته تا برنامه ریزی برای مطالعه و یادگیری روش های تندخوانی و تست زنی به یک امر بدیهی مبدل شده است. در عوض مدارس هیچ برنامه ای برای آموزش مشارکتی مهارت های زندگی نداشته و عملا نسلی تک ساحتی، غیر اجتماعی و فاقد حداقل قابل قبولی از جامعه پذیری را به عرصه زیست جمعی تحویل می دهند.
✅ لزوم رعایت رفتار استاندارد از سوی دانش آموزان در زمینه هایی از قبیل نوع پوشش، آرایش مو و سلوک رفتاری به عنوان یک حقیقت بدیهی، منجر به محو شدن تفاوت های فردی در نظم ایدئولوژیک مدارس و حاکمیت نوعی یکدست سازی مکانیکی شده است. در همین راستا مسئولان مدارس محدودیت های نامتعارفی را برای دانش آموزان متفاوت فراهم آورده و این امر را جزء افتخارات خود محسوب می کنند.
✅ در ارائه برنامه های پرورشی مفروض اصلی عبارت از تصور کودکان به عنوان لوح سفید، و لزوم هدایت یک سویه و شعار زده آن ها می باشد. از همین رو است که روش های غیر مشارکتی در تربیت، به محور نظام آموزشی تبدیل، و سعی شده تا با بمباران تبلیغی دانش آموزان با برخی آموزه های ناکارآمد پرورشی، نسلی تابع و خاضع در برابر ساختار قدرت تربیت شود. تلاش هایی که نه تنها موفق نبوده بلکه به دلیل نادیده انگاشتن واقعیت های اجتماعی موجب شکل گیری شخصیتی دوگانه در میان دانش آموزان شده است.
🔹 نکته پایانی : در ایران امروز بسیاری از عرصه های فرهنگی - اجتماعی از جمله نظام آموزش و پرورش به جولانگاه تاخت و تاز دولت و بازار تبدیل شده و از وظیفه ذاتی خود یعنی پرورش انسان هایی شجاع، مسئول و خودآیین باز مانده اند. از همین رو ترویج تفکر انتقادی در مدارس می تواند اعتماد به نفس بیشتری برای دانش آموزان در این مصاف نابرابر به ارمغان آورد.
@solati_mehran
#تفکر_انتقادی
#آموزش_و_پرورش
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
آموزش و پرورش یک دستگاه حقیقت ساز است. دستگاهی که می کوشد تا با پوشاندن جامهی حقیقت به قامت برخی از گزاره های آموزشی و تربیتی در سنین پایین، نسلی با رفتار پیش بینی پذیر و قابل کنترل را پرورش دهد. اهمیت این موضوع به حدی است که جامعه شناسی همچون لویی آلتوسر دستگاه آموزش و پرورش را یکی از سازوبرگ های ایدئولوژیک دولت می داند که توانسته با نهادینه کردن ارزش های نظام سرمایه داری جهانی، به تداوم آن کمک نماید و جامعه شناس دیگری همچون پی یر بوردیو، نظام آموزش و پرورش را عامل مهم بازتولید نابرابری های اجتماعی معرفی می کند.
آموزش و پرورش یک دستگاه حقیقت ساز است چون می تواند برخی از منویات ساختار قدرت را در قالب کتاب های درسی و برنامه های پرورشی به عنوان امور بدیهی و بی نیاز از اندیشیدن به مخاطبان خود عرضه و انتظار پیروی از آنان را داشته باشد. البته پرواضح است که به دلیل ناسازگاری میان خرده نظام های سیاسی، اقتصادی، فرهنگی، و خانواده در ایران، نظام رسمی آموزش و پرورش کشور هرگز نتوانسته به اندازه کافی برنامه های ساختار قدرت را اجرایی و در نسل های آتی نهادینه سازد. برخی از واقعیت های موجود در نظام آموزشی کشور به شرح زیر می باشند:
✅ پدیده کنکور که به باور جامعه شناسان اکنون به یک سامانه نظم آفرین برای زندگی دانش آموزان تبدیل شده و تدارک کسب آمادگی برای موفقیت در آن از؛ تاکید بر دروس خاص در مدارس ابتدایی و رقابت برای قبولی در مدارس تیزهوشان گرفته تا برنامه ریزی برای مطالعه و یادگیری روش های تندخوانی و تست زنی به یک امر بدیهی مبدل شده است. در عوض مدارس هیچ برنامه ای برای آموزش مشارکتی مهارت های زندگی نداشته و عملا نسلی تک ساحتی، غیر اجتماعی و فاقد حداقل قابل قبولی از جامعه پذیری را به عرصه زیست جمعی تحویل می دهند.
✅ لزوم رعایت رفتار استاندارد از سوی دانش آموزان در زمینه هایی از قبیل نوع پوشش، آرایش مو و سلوک رفتاری به عنوان یک حقیقت بدیهی، منجر به محو شدن تفاوت های فردی در نظم ایدئولوژیک مدارس و حاکمیت نوعی یکدست سازی مکانیکی شده است. در همین راستا مسئولان مدارس محدودیت های نامتعارفی را برای دانش آموزان متفاوت فراهم آورده و این امر را جزء افتخارات خود محسوب می کنند.
✅ در ارائه برنامه های پرورشی مفروض اصلی عبارت از تصور کودکان به عنوان لوح سفید، و لزوم هدایت یک سویه و شعار زده آن ها می باشد. از همین رو است که روش های غیر مشارکتی در تربیت، به محور نظام آموزشی تبدیل، و سعی شده تا با بمباران تبلیغی دانش آموزان با برخی آموزه های ناکارآمد پرورشی، نسلی تابع و خاضع در برابر ساختار قدرت تربیت شود. تلاش هایی که نه تنها موفق نبوده بلکه به دلیل نادیده انگاشتن واقعیت های اجتماعی موجب شکل گیری شخصیتی دوگانه در میان دانش آموزان شده است.
🔹 نکته پایانی : در ایران امروز بسیاری از عرصه های فرهنگی - اجتماعی از جمله نظام آموزش و پرورش به جولانگاه تاخت و تاز دولت و بازار تبدیل شده و از وظیفه ذاتی خود یعنی پرورش انسان هایی شجاع، مسئول و خودآیین باز مانده اند. از همین رو ترویج تفکر انتقادی در مدارس می تواند اعتماد به نفس بیشتری برای دانش آموزان در این مصاف نابرابر به ارمغان آورد.
@solati_mehran
#تفکر_انتقادی
#آموزش_و_پرورش
👍31❤3
🔹 نهاد سازی در حکومت، نهاد زدایی در جامعه!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ داستان ورود هیات عالی نظارت مجمع تشخیص مصلحت نظام به عرصه تطبیق مصوبات مجلس با سیاست های کلان جمهوری اسلامی بار دیگر یک نارسایی بزرگ را به رخ کشید. فرآیند نهاد سازی های حکومتی که در دهه اول انقلاب با شکل گیری دادگاه ویژه روحانیت و شورای عالی انقلاب فرهنگی آغاز شده بود در سال های بعد سرعتی افزون تر یافته و به ایجاد ساختاری انجامید که در آن به موازات مجلس حدود یازده شورای دیگر به امر قانون گذاری می پردازند.
✅ انواع نهادها و هیات هایی که اگر چه در ابتدا با هدف کارآمدسازی نظام تدبیر شکل گرفتند ولی در عمل عرصه سیاست گذاری رسمی کشور را فشل و بی خاصیت ساختند. تازه این ها همه جدا از موازی سازی های غیررسمی است که به آن دولت پنهان اطلاق می شود. در مجموع شاید بتوان گفت تعدد مراکز تصمیم سازی موجبات اتلاف منابع، کند شدن روند توسعه، و افول اعتماد عمومی را در این سال ها فراهم آورده است.
✅ اما در سوی دیگر یعنی جامعه شاهد روند متفاوتی بوده ایم. این که بر خلاف فرآیند نهاد سازی در حکومت، با نهاد زدایی در جامعه مواجه شده ایم. روشن است که جامعه بدون نهادهای مدنی به توده ای بی شکل شباهت می یابد که با هر تلاطم به سویی غلتیده و به دلیل پیش بینی ناپذیری می تواند پیام آور ظهور پوپولیسم در ادوار مختلف باشد. واقعیت غیر قابل کتمان اما این است که در همه این سال ها اراده ای وجود داشته که مایل بوده جامعه را در چهره ای فاقد تشکل یافتگی مورد خطاب قرار دهد.
✅ غیر حزبی شدن انتخابات وجلوگیری از شکل گیری احزاب قدرتمند در کنار وجود نگرش امنیتی نسبت به امر تشکل یافتگی و نهاد سازی در حوزه های مختلف وضعیتی را به وجود آورده که در آن جامعه دچار فقر مدنی شده است. موقعیتی که رابطه شهروندان و حکومت را پارادوکسیکال ساخته است. فقدان نهادهای جامعه مدنی که می توانند زندگی شهروندان را در قبال امواج مخاطره آمیز خشونت، طرد شدگی و نابرابری های اجتماعی محافظت کنند موجب بازگشت مجدد مردم به سوی حکومت می شود در حالی که ناکارآمدی حکومت بار دیگر شهروندان را از خود می راند.
✅ از این رو گزاف نیست اگر بگوییم که شکل گیری این دو مسیر موازی (نهاد سازی و نهاد زدایی) در دوران پس از انقلاب یکی از مهمترین علل پیدایش ناکارآمدی ها در کشور بوده است. بنابراین اگر قرار است که اصلاحی در شیوه حکمرانی روی دهد جز از مسیر برعکس کردن روند موجود قابل حصول نیست. ایجاد حکومت با ظرفیت از طریق حذف یا ادغام نهادهای موازی در سطوح مختلف حاکمیت از یک سو، و توانمند سازی جامعه از طریق تشکل یافتگی و نهاد سازی از سوی دیگر چاره این معضل محسوب می شود. فرآیندی که اگر چه ممکن است دربدو امر با نوعی هراس از چگونگی اداره یک جامعه پویا و پرسش گر همراه باشد ولی تصویر امیدبخش تری از آینده را پیش روی جامعه و حکومت به نمایش می گذارد.
@solati_mehran
#نهاد_سازی
#نهاد_زدایی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ داستان ورود هیات عالی نظارت مجمع تشخیص مصلحت نظام به عرصه تطبیق مصوبات مجلس با سیاست های کلان جمهوری اسلامی بار دیگر یک نارسایی بزرگ را به رخ کشید. فرآیند نهاد سازی های حکومتی که در دهه اول انقلاب با شکل گیری دادگاه ویژه روحانیت و شورای عالی انقلاب فرهنگی آغاز شده بود در سال های بعد سرعتی افزون تر یافته و به ایجاد ساختاری انجامید که در آن به موازات مجلس حدود یازده شورای دیگر به امر قانون گذاری می پردازند.
✅ انواع نهادها و هیات هایی که اگر چه در ابتدا با هدف کارآمدسازی نظام تدبیر شکل گرفتند ولی در عمل عرصه سیاست گذاری رسمی کشور را فشل و بی خاصیت ساختند. تازه این ها همه جدا از موازی سازی های غیررسمی است که به آن دولت پنهان اطلاق می شود. در مجموع شاید بتوان گفت تعدد مراکز تصمیم سازی موجبات اتلاف منابع، کند شدن روند توسعه، و افول اعتماد عمومی را در این سال ها فراهم آورده است.
✅ اما در سوی دیگر یعنی جامعه شاهد روند متفاوتی بوده ایم. این که بر خلاف فرآیند نهاد سازی در حکومت، با نهاد زدایی در جامعه مواجه شده ایم. روشن است که جامعه بدون نهادهای مدنی به توده ای بی شکل شباهت می یابد که با هر تلاطم به سویی غلتیده و به دلیل پیش بینی ناپذیری می تواند پیام آور ظهور پوپولیسم در ادوار مختلف باشد. واقعیت غیر قابل کتمان اما این است که در همه این سال ها اراده ای وجود داشته که مایل بوده جامعه را در چهره ای فاقد تشکل یافتگی مورد خطاب قرار دهد.
✅ غیر حزبی شدن انتخابات وجلوگیری از شکل گیری احزاب قدرتمند در کنار وجود نگرش امنیتی نسبت به امر تشکل یافتگی و نهاد سازی در حوزه های مختلف وضعیتی را به وجود آورده که در آن جامعه دچار فقر مدنی شده است. موقعیتی که رابطه شهروندان و حکومت را پارادوکسیکال ساخته است. فقدان نهادهای جامعه مدنی که می توانند زندگی شهروندان را در قبال امواج مخاطره آمیز خشونت، طرد شدگی و نابرابری های اجتماعی محافظت کنند موجب بازگشت مجدد مردم به سوی حکومت می شود در حالی که ناکارآمدی حکومت بار دیگر شهروندان را از خود می راند.
✅ از این رو گزاف نیست اگر بگوییم که شکل گیری این دو مسیر موازی (نهاد سازی و نهاد زدایی) در دوران پس از انقلاب یکی از مهمترین علل پیدایش ناکارآمدی ها در کشور بوده است. بنابراین اگر قرار است که اصلاحی در شیوه حکمرانی روی دهد جز از مسیر برعکس کردن روند موجود قابل حصول نیست. ایجاد حکومت با ظرفیت از طریق حذف یا ادغام نهادهای موازی در سطوح مختلف حاکمیت از یک سو، و توانمند سازی جامعه از طریق تشکل یافتگی و نهاد سازی از سوی دیگر چاره این معضل محسوب می شود. فرآیندی که اگر چه ممکن است دربدو امر با نوعی هراس از چگونگی اداره یک جامعه پویا و پرسش گر همراه باشد ولی تصویر امیدبخش تری از آینده را پیش روی جامعه و حکومت به نمایش می گذارد.
@solati_mehran
#نهاد_سازی
#نهاد_زدایی
Telegram
attach 📎
👍24
Forwarded from Ashkan
*بوی ماه مهر بوی مدرسه*
خرید و جمع آوری لوازم تحریر و
کفش برای دانش آموزان محروم
عشایری و دانش آموزان دارای والدین آسیب دیده ی اجتماعی
*هزینه تهیه ی پک لوازم و تحریر همراه با کفش: یک میلیون تومان*
شماره کارت نزد بانک کشاورزی به نام موسسه پایکار آدلان تاراز:
*۶۰۳۷۷۰۷۰۰۰۳۷۴۶۴۹*
*شبا:ir۹۷۰۱۶۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۹۹۹۵۱۸۳۸۹*
*شماره حساب*
*۹ ' ۹۹۵۱۸۳۸ ' ۹*
شماره تماس جهت دریافت اطلاعات بیشتر و ارسال فیش واریزی:۰۹۹۳۹۴۳۳۹۵۰
آدرس:خوزستان-شهرستان اندیکا-قلعه خواجه-روبروی اداره شیلات
*لطفا فراخوان را در گروه ها و فضای مجازی که در اختیار دارید انتشار دهید.*
خرید و جمع آوری لوازم تحریر و
کفش برای دانش آموزان محروم
عشایری و دانش آموزان دارای والدین آسیب دیده ی اجتماعی
*هزینه تهیه ی پک لوازم و تحریر همراه با کفش: یک میلیون تومان*
شماره کارت نزد بانک کشاورزی به نام موسسه پایکار آدلان تاراز:
*۶۰۳۷۷۰۷۰۰۰۳۷۴۶۴۹*
*شبا:ir۹۷۰۱۶۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۹۹۹۵۱۸۳۸۹*
*شماره حساب*
*۹ ' ۹۹۵۱۸۳۸ ' ۹*
شماره تماس جهت دریافت اطلاعات بیشتر و ارسال فیش واریزی:۰۹۹۳۹۴۳۳۹۵۰
آدرس:خوزستان-شهرستان اندیکا-قلعه خواجه-روبروی اداره شیلات
*لطفا فراخوان را در گروه ها و فضای مجازی که در اختیار دارید انتشار دهید.*
👍4
🔹 دینداری ایرانیان و راه طی شده در نیم قرن اخیر!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
راه طی شده یکی از معروف ترین کتاب های مهدی بازرگان است. او اگر چه در فرانسه مهندسی خوانده بود ولی به دلیل تعلقات مذهبی اش به ویژه در روزگاری که دین از سوی مارکسیسم زیر شدید ترین هجمه ها بود کوشید تا راه منتقدان مادی گرای دین را همان راه طی شده توسط انبیاء معرفی کرده و از تلفیق میان علم و دین دفاع نماید. به عبارت دیگر بازرگان در این کتاب کوشید تا از مدعیات علمی و آموزه های قرآنی به صورت علمی دفاع کند.
اما هر چه جلوتر آمدیم دین در منازعه با مادی گرایی دست بالاتری پیدا می کرد. خوانش رادیکال و عدالت طلبانه علی شریعتی از اسلام و به ویژه تشیع در اقبال جوانان به مذهب در اوایل دهه پنجاه نقش ممتازی داشت. جهان نیز در دوران پس از جنگ دوم جهانی و افزایش رشد اقتصادی به ویژه در اروپا میل به ارزش های فرامادی پیدا کرده بود (اینگلهارت).
کتاب صدایی که شنیده نشد به کوشش عبدی- گودرزی گزارشی است از طرح آینده نگری که در قالب یک نظر سنجی درباره نگرش های اجتماعی و فرهنگی ایرانیان در سال ۱۳۵۳ توسط اسدی- تهرانیان انجام شد. ذکر نتایج این پژوهش در حوزه هایی مانند نگرش نسبت به ازدواج، خانواده، نقش مطلوب زنان و گرایش های مذهبی به خوبی نشان می دهد که در این راه طی شده ما از کجا تا به کجا راه پیموده ایم:
🔺 ۷۴ درصد مردان مخالف کار همسرشان در بیرون خانه بوده اند
🔺 ۷۸ درصد مردان زن با حجاب را برای ازدواج مناسب دانسته اند
🔺 ۸۳ درصد مردان و زنان نماز، ۷۹ درصد روزه، ۵۳ درصد امر به معروف، و ۷۱ درصد رفتن به مسجد را همیشه انجام می داده اند
انقلاب اسلامی و نظام بر آمده از آن که داعیه گسترش دیانت و حاکمیت احکام اسلامی بر روابط اجتماعی را داشت در چهل و چهار سال گذشته کارکردهای دو گانه ای را از خود به نمایش گذاشته است. برخی مانند حسن محدثی معتقدند که ما اکنون در ایران وارد عصر پسادینی شده ایم و شاهد افول جلوه های دینداری مانند نماز، روزه، حجاب و جایگاه اجتماعی روحانیون هستیم.
اما برخی دیگر مانند علیرضا شجاعی زند اعتقاد دارند که رونق آیین هایی مانند بزرگداشت عید غدیر، راه پیمایی اربعین و به طور کلی برگزاری مناسک مذهبی دلیل محکمی بر نقش مثبت جمهوری اسلامی در گسترش دینداری در جامعه ایران می باشد. این گروه از جامعه شناسان تبلیغات رسانه های بیگانه را در شکل گیری ایده افول دینداری در عصر جمهوری اسلامی موثر می دانند.
🔹 نکته پایانی: به رغم تغییرات شگرف در عرصه روابط اجتماعی و تحولات دینداری مواجهه نظام سیاسی تاکنون عمدتا مبتنی بر تکذیب و انکار بوده است. در حقیقت پایبندی به نظریه جنگ روایت ها آن چنان برای حاکمیت اصالت یافته که حاضر نیست حتی با وجود آشکار بودن بسیاری از تغییرات اجتماعی از روایت رسمی خود درباره دینداری دست بردارد. مسیر بن بستی که نیم قرن ادامه یافته است!
پ.ن: کلیپ پیوست اگر چه گزینشی به نظر می رسد و نمی تواند کاملا منطبق با رعایت اصول علمی در نظر سنجی ها باشد ولی از حیث صراحت نظر پاسخگویان می تواند به عنوان نشانه ای از تغییرات عمیق فرهنگی در جامعه تلقی شود.
@solati_mehran
#دینداری
#راه_طی_شده
#بازرگان
#تهرانیان
#اسدی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
راه طی شده یکی از معروف ترین کتاب های مهدی بازرگان است. او اگر چه در فرانسه مهندسی خوانده بود ولی به دلیل تعلقات مذهبی اش به ویژه در روزگاری که دین از سوی مارکسیسم زیر شدید ترین هجمه ها بود کوشید تا راه منتقدان مادی گرای دین را همان راه طی شده توسط انبیاء معرفی کرده و از تلفیق میان علم و دین دفاع نماید. به عبارت دیگر بازرگان در این کتاب کوشید تا از مدعیات علمی و آموزه های قرآنی به صورت علمی دفاع کند.
اما هر چه جلوتر آمدیم دین در منازعه با مادی گرایی دست بالاتری پیدا می کرد. خوانش رادیکال و عدالت طلبانه علی شریعتی از اسلام و به ویژه تشیع در اقبال جوانان به مذهب در اوایل دهه پنجاه نقش ممتازی داشت. جهان نیز در دوران پس از جنگ دوم جهانی و افزایش رشد اقتصادی به ویژه در اروپا میل به ارزش های فرامادی پیدا کرده بود (اینگلهارت).
کتاب صدایی که شنیده نشد به کوشش عبدی- گودرزی گزارشی است از طرح آینده نگری که در قالب یک نظر سنجی درباره نگرش های اجتماعی و فرهنگی ایرانیان در سال ۱۳۵۳ توسط اسدی- تهرانیان انجام شد. ذکر نتایج این پژوهش در حوزه هایی مانند نگرش نسبت به ازدواج، خانواده، نقش مطلوب زنان و گرایش های مذهبی به خوبی نشان می دهد که در این راه طی شده ما از کجا تا به کجا راه پیموده ایم:
🔺 ۷۴ درصد مردان مخالف کار همسرشان در بیرون خانه بوده اند
🔺 ۷۸ درصد مردان زن با حجاب را برای ازدواج مناسب دانسته اند
🔺 ۸۳ درصد مردان و زنان نماز، ۷۹ درصد روزه، ۵۳ درصد امر به معروف، و ۷۱ درصد رفتن به مسجد را همیشه انجام می داده اند
انقلاب اسلامی و نظام بر آمده از آن که داعیه گسترش دیانت و حاکمیت احکام اسلامی بر روابط اجتماعی را داشت در چهل و چهار سال گذشته کارکردهای دو گانه ای را از خود به نمایش گذاشته است. برخی مانند حسن محدثی معتقدند که ما اکنون در ایران وارد عصر پسادینی شده ایم و شاهد افول جلوه های دینداری مانند نماز، روزه، حجاب و جایگاه اجتماعی روحانیون هستیم.
اما برخی دیگر مانند علیرضا شجاعی زند اعتقاد دارند که رونق آیین هایی مانند بزرگداشت عید غدیر، راه پیمایی اربعین و به طور کلی برگزاری مناسک مذهبی دلیل محکمی بر نقش مثبت جمهوری اسلامی در گسترش دینداری در جامعه ایران می باشد. این گروه از جامعه شناسان تبلیغات رسانه های بیگانه را در شکل گیری ایده افول دینداری در عصر جمهوری اسلامی موثر می دانند.
🔹 نکته پایانی: به رغم تغییرات شگرف در عرصه روابط اجتماعی و تحولات دینداری مواجهه نظام سیاسی تاکنون عمدتا مبتنی بر تکذیب و انکار بوده است. در حقیقت پایبندی به نظریه جنگ روایت ها آن چنان برای حاکمیت اصالت یافته که حاضر نیست حتی با وجود آشکار بودن بسیاری از تغییرات اجتماعی از روایت رسمی خود درباره دینداری دست بردارد. مسیر بن بستی که نیم قرن ادامه یافته است!
پ.ن: کلیپ پیوست اگر چه گزینشی به نظر می رسد و نمی تواند کاملا منطبق با رعایت اصول علمی در نظر سنجی ها باشد ولی از حیث صراحت نظر پاسخگویان می تواند به عنوان نشانه ای از تغییرات عمیق فرهنگی در جامعه تلقی شود.
@solati_mehran
#دینداری
#راه_طی_شده
#بازرگان
#تهرانیان
#اسدی
Telegram
attach 📎
👍34❤4👎2
🔹چرا ایده حاکمیت یکدست شکست خورد؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
سخنان اخیر احمد زید آبادی درباره کارنامه
دولت رئیسی در عدم توقیف مطبوعات، تثبیت تورم پنجاه درصدی و بهبود روابط خارجی بار دیگر ایده کانونی او با عنوان لزوم یکدست سازی حکومت برای نیل به کارآمدی را زیر ذره بین برده است. او در آستانه انتخابات ۱۴۰۰ و در واکنش به بحران های اواخر دولت روحانی معتقد بود که اگر از دوگانگی در ساختار قدرت رها شویم حاکمان مجبورند برای بقای خودشان هم که شده بسیاری از گره ها را بگشایند و به سوی کارآمدی حرکت کنند.
اما تجربه دوساله دولت از موفقیت ایده حاکمیت یکدست خبر نمی دهد. تورم نه تنها نصف نشد بلکه بر اساس آمارهای رسمی افزایش یافت، وعده ساخت یک میلیون مسکن در سال به محاق رفت، شمار شاغلان همچنان از سال ۹۸ کمتر است، چشم انداز روشنی برای احیای برجام و رفع تحریم ها وجود ندارد، اگر چه فروش نفت رسما افزایش یافته ولی سفره های مردم همچنان کوچک تر می شود و دوران جدیدی از سخت گیری ها بر هنرمندان، معلمان، استادان دانشگاه و فعالان جامعه مدنی آغاز شده است.
اما چرا ایده حاکمیت یکدست شکست خورد؟
✅ حاکمیت یکدست محور توسعه در کشورهای شرق آسیا بوده است. به عبارت دیگر شعار محوری این دسته از نظام های سیاسی؛ اول توسعه بعد دموکراسی است. حکومت هایی که موفق شدند تا با ایجاد اجماع در ساختار قدرت حول ضرورت توسعه اقتصادی، کاهش فساد، رابطه سازنده با دنیا، بوروکراسی کارآمد و در یک کلام ایجاد دولت با ظرفیت در عمل به اهدافی مانند رشد اقتصادی، فقر زدایی، افزایش طبقه متوسط و کاهش نابرابری دست یابند. اما در دولت سیزدهم نه تنها باوری به ضرورت نیل به توسعه وجود ندارد بلکه اقداماتی همچون تنگناهای اقتصادی و فشارهای سیاسی موجب رشد فزاینده مهاجرت و کاهش سرمایه های انسانی به مثابه محور توسعه شده است.
✅ گرانیگاه توسعه در کشورهای شرق آسیا جدی گرفتن تخصص گرایی، تاکید بر شایسته سالاری و توجه به سرمایه های انسانی می باشد. این در حالی است که به دلیل دست اندازی های حوزه سیاست به عرصه بوروکراسی در پنجاه سال اخیر دیوان سالاری ایران به میدانی برای توزیع رانت، ارادت سالاری و رابطه گرایی تبدیل شده است. حاکمیت یکدست هم با بی اعتنایی به نقش نظارتی اصل تفکیک قوا در جلوگیری از گسترش فساد، در عمل موجب فراهم شدن بسترهای جدیدتری برای ظهور فساد سیستمی به ویژه در عرصه انتصابات، ارتقاء اداری، نظام پاداش دهی، و چشم پوشیدن بر تعارض منافع کارکنان دولت شده است.
✅ تجربه توسعه در کشورهای شرق آسیا نشان می دهد که یکدست سازی حکومت جنبه ایجابی داشته و برای نیل به توسعه انجام گرفته است. به بیان دیگر حزب حاکم برنامه روشنی برای بهره گیری از ظرفیت های ملی جهت اصلاحات اقتصادی، گسترش روابط خارجی و تقویت روحیه میهن دوستی ارائه و آموزش نیروی انسانی را به پیشران توسعه تبدیل کرده است. در حالی که یکدست سازی حکومت در ایران ۱۴۰۰ بیشتر جنبه سلبی داشت و با هدف اخراج یک جناح از قدرت صورت پذیرفت. به عبارت دیگر میل به انحصار قدرت و رانت های ناشی از آن حتی پرداخت هزینه هایی مانند ناامیدی ملی، کاهش مشارکت انتخاباتی، و افول اعتماد عمومی را برای حکومت قابل تحمل ساخت.
@solati_mehran
#توسعه
#زید_آبادی
#یکدست_سازی_حاکمیت
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
سخنان اخیر احمد زید آبادی درباره کارنامه
دولت رئیسی در عدم توقیف مطبوعات، تثبیت تورم پنجاه درصدی و بهبود روابط خارجی بار دیگر ایده کانونی او با عنوان لزوم یکدست سازی حکومت برای نیل به کارآمدی را زیر ذره بین برده است. او در آستانه انتخابات ۱۴۰۰ و در واکنش به بحران های اواخر دولت روحانی معتقد بود که اگر از دوگانگی در ساختار قدرت رها شویم حاکمان مجبورند برای بقای خودشان هم که شده بسیاری از گره ها را بگشایند و به سوی کارآمدی حرکت کنند.
اما تجربه دوساله دولت از موفقیت ایده حاکمیت یکدست خبر نمی دهد. تورم نه تنها نصف نشد بلکه بر اساس آمارهای رسمی افزایش یافت، وعده ساخت یک میلیون مسکن در سال به محاق رفت، شمار شاغلان همچنان از سال ۹۸ کمتر است، چشم انداز روشنی برای احیای برجام و رفع تحریم ها وجود ندارد، اگر چه فروش نفت رسما افزایش یافته ولی سفره های مردم همچنان کوچک تر می شود و دوران جدیدی از سخت گیری ها بر هنرمندان، معلمان، استادان دانشگاه و فعالان جامعه مدنی آغاز شده است.
اما چرا ایده حاکمیت یکدست شکست خورد؟
✅ حاکمیت یکدست محور توسعه در کشورهای شرق آسیا بوده است. به عبارت دیگر شعار محوری این دسته از نظام های سیاسی؛ اول توسعه بعد دموکراسی است. حکومت هایی که موفق شدند تا با ایجاد اجماع در ساختار قدرت حول ضرورت توسعه اقتصادی، کاهش فساد، رابطه سازنده با دنیا، بوروکراسی کارآمد و در یک کلام ایجاد دولت با ظرفیت در عمل به اهدافی مانند رشد اقتصادی، فقر زدایی، افزایش طبقه متوسط و کاهش نابرابری دست یابند. اما در دولت سیزدهم نه تنها باوری به ضرورت نیل به توسعه وجود ندارد بلکه اقداماتی همچون تنگناهای اقتصادی و فشارهای سیاسی موجب رشد فزاینده مهاجرت و کاهش سرمایه های انسانی به مثابه محور توسعه شده است.
✅ گرانیگاه توسعه در کشورهای شرق آسیا جدی گرفتن تخصص گرایی، تاکید بر شایسته سالاری و توجه به سرمایه های انسانی می باشد. این در حالی است که به دلیل دست اندازی های حوزه سیاست به عرصه بوروکراسی در پنجاه سال اخیر دیوان سالاری ایران به میدانی برای توزیع رانت، ارادت سالاری و رابطه گرایی تبدیل شده است. حاکمیت یکدست هم با بی اعتنایی به نقش نظارتی اصل تفکیک قوا در جلوگیری از گسترش فساد، در عمل موجب فراهم شدن بسترهای جدیدتری برای ظهور فساد سیستمی به ویژه در عرصه انتصابات، ارتقاء اداری، نظام پاداش دهی، و چشم پوشیدن بر تعارض منافع کارکنان دولت شده است.
✅ تجربه توسعه در کشورهای شرق آسیا نشان می دهد که یکدست سازی حکومت جنبه ایجابی داشته و برای نیل به توسعه انجام گرفته است. به بیان دیگر حزب حاکم برنامه روشنی برای بهره گیری از ظرفیت های ملی جهت اصلاحات اقتصادی، گسترش روابط خارجی و تقویت روحیه میهن دوستی ارائه و آموزش نیروی انسانی را به پیشران توسعه تبدیل کرده است. در حالی که یکدست سازی حکومت در ایران ۱۴۰۰ بیشتر جنبه سلبی داشت و با هدف اخراج یک جناح از قدرت صورت پذیرفت. به عبارت دیگر میل به انحصار قدرت و رانت های ناشی از آن حتی پرداخت هزینه هایی مانند ناامیدی ملی، کاهش مشارکت انتخاباتی، و افول اعتماد عمومی را برای حکومت قابل تحمل ساخت.
@solati_mehran
#توسعه
#زید_آبادی
#یکدست_سازی_حاکمیت
Telegram
attach 📎
👍21👎5❤4
🔹 جامعه شناسی یک استقبال 🔹
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
اگر چه از همان ابتدا مشخص بود که ورود کریستیانو رونالدو به تهران می تواند افکار عمومی ایرانیان را به شدت متاثر سازد ولی نحوه استقبال از اتوبوس حامل تیم النصر و هجوم جوانان هوادار رونالدو به هتل اسپیناس پرسش های فراوانی را در فضای مجازی ایجاد کرد. برخی این برانگیختگی شدید عاطفی را نشانه ای از جهان سومی بودن ما تلقی کرده و به شکل گیری نوعی سرزنش ملی دامن زدند.
بعضی دیگر اما استقبال از رونالدو را علامتی از میل شدید ایرانیان به خروج از انزوای جهانی تعبیر کردند و نوشتند که در پی دهه ها محرومیت جوانان از ارتباطات جهانی که می توانست مجالی برای آشنایی بی واسطه با ستارگان ورزشی و هنری در سطح جهان باشد آن ها به سوی هتل روانه شده اند تا شاید یکی از نادر خاطرات نسلی شان را رقم زنند. در مجموع هر چه هست این استقبال به مثابه پدیده ای اجتماعی می تواند مورد بررسی جامعه شناختی قرار گیرد:
✅ این نحوه استقبال از رونالدو پیش از هر چیز در چارچوب نوعی شیفتگی جمعی نسبت به سلبریتی ها در جهان قابل تحلیل است. در دنیای رسانه ای شده امروز که واقعیت ها به صورت مجازی خلق و عرضه می شوند ورزش های به شدت توده ای مانند فوتبال می توانند امواج قدرت مندی از هدایت احساسات را ایجاد کنند. در حقیقت بخش مهمی از نوجوانان تنها با فوق ستاره هایی مانند رونالدو و مسی است که همزاد پنداری و هویت یابی می کنند.
✅ مفهوم دیگری که می تواند استقبال از رونالدو را توضیح دهد انبوه خلق است که به جمعیتی اشاره دارد که فاقد پیوندها و منافع خودآگاه طبقاتی بوده و صرفا به صورت موقت در کنار همدیگر قرار می گیرند. مجموعه ای که پیوندهای شکننده ای با یکدیگر داشته و تنها می توانند در بروز نوعی غلیان عواطف با یکدیگر مشترک باشند. در انبوه خلق ابراز احساسات تعداد محدودی در میان جمع می تواند منجر به پیروی و واکنش سیل آسای بقیه شده و حتی به نوعی تخریب جمعی بینجامد.
✅ جمهوری اسلامی با غیر اخلاقی تلقی کردن تجربیات سینمایی/ موسیقیایی پیش از انقلاب کوشید تا از این دو عرصه اعتبار زدایی کند. نتیجه آن که تعداد زیادی از هنرمندان مردمی فرصت نقش آفرینی را از کف داده و به مهاجرت اجباری، حضور در فیلم های خارجی یا برگزاری کنسرت در کشورهای همسایه تن دادند. در عرصه فوتبال هم با افزایش انزوای دیپلماتیک تیم ملی از برگزاری دیدارهای دوستانه با تیم های مطرح جهان و ورود ستارگان شان به کشور بازماند. نتیجه آن که گویا اکنون با نوعی انباشت محرومیت و طغیان احساسات جمعی به دنبال انزوای جهانی روبرو شده ایم.
✅ بخش مهمی از آشفتگی های بروز یافته در مراسم استقبال از رونالدو را می توان در مفهوم نظم آشوبی باز یافت که جلوه های متعددی از آن را می توان در زندگی جمعی ایرانیان یافت. ترافیک و سبک رانندگی، به هم ریختگی نظام اداری، فقدان برنامه ریزی در بحران هایی مانند سیل و زلزله و بالاخره شیوه مدیریت حضور یک سوپر استار در تهران از این جمله به شمار می روند. در حقیقت نظم آشوبی به وضعیتی معلق میان آشفتگی و نظم یافتگی اشاره دارد.
🔹 نکته پایانی: در تحلیل این استقبال اگر چه نمی توان بر برخی از ویژگی های رفتاری ایرانیان مانند هیجان زدگی، برون گرایی، شتاب زدگی و جمع گرایی چشم پوشید ولی واقعیت این است که وجود تجربیات مشابه در استقبال جهانی از فوق ستاره هایی مانند رونالدو ما را از دامن زدن به خود تخریبی ملی بر حذر می دارد. لذا به نظر می رسد اگر آمیزه ای از مولفه هایی مانند؛ ضعف مدیریت استقبال، میل فزاینده ارتباط با جهان، انبوه خلق، احساس محرومیت جمعی، و پمپاژ رسانه ای در هر کجای جهان جمع می شد تجربه ای مانند دوشنبهی تهران تکرار می شد.
@solati_mehran
#رونالدو
#انبوه_خلق
#شیفتگی_جمعی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
اگر چه از همان ابتدا مشخص بود که ورود کریستیانو رونالدو به تهران می تواند افکار عمومی ایرانیان را به شدت متاثر سازد ولی نحوه استقبال از اتوبوس حامل تیم النصر و هجوم جوانان هوادار رونالدو به هتل اسپیناس پرسش های فراوانی را در فضای مجازی ایجاد کرد. برخی این برانگیختگی شدید عاطفی را نشانه ای از جهان سومی بودن ما تلقی کرده و به شکل گیری نوعی سرزنش ملی دامن زدند.
بعضی دیگر اما استقبال از رونالدو را علامتی از میل شدید ایرانیان به خروج از انزوای جهانی تعبیر کردند و نوشتند که در پی دهه ها محرومیت جوانان از ارتباطات جهانی که می توانست مجالی برای آشنایی بی واسطه با ستارگان ورزشی و هنری در سطح جهان باشد آن ها به سوی هتل روانه شده اند تا شاید یکی از نادر خاطرات نسلی شان را رقم زنند. در مجموع هر چه هست این استقبال به مثابه پدیده ای اجتماعی می تواند مورد بررسی جامعه شناختی قرار گیرد:
✅ این نحوه استقبال از رونالدو پیش از هر چیز در چارچوب نوعی شیفتگی جمعی نسبت به سلبریتی ها در جهان قابل تحلیل است. در دنیای رسانه ای شده امروز که واقعیت ها به صورت مجازی خلق و عرضه می شوند ورزش های به شدت توده ای مانند فوتبال می توانند امواج قدرت مندی از هدایت احساسات را ایجاد کنند. در حقیقت بخش مهمی از نوجوانان تنها با فوق ستاره هایی مانند رونالدو و مسی است که همزاد پنداری و هویت یابی می کنند.
✅ مفهوم دیگری که می تواند استقبال از رونالدو را توضیح دهد انبوه خلق است که به جمعیتی اشاره دارد که فاقد پیوندها و منافع خودآگاه طبقاتی بوده و صرفا به صورت موقت در کنار همدیگر قرار می گیرند. مجموعه ای که پیوندهای شکننده ای با یکدیگر داشته و تنها می توانند در بروز نوعی غلیان عواطف با یکدیگر مشترک باشند. در انبوه خلق ابراز احساسات تعداد محدودی در میان جمع می تواند منجر به پیروی و واکنش سیل آسای بقیه شده و حتی به نوعی تخریب جمعی بینجامد.
✅ جمهوری اسلامی با غیر اخلاقی تلقی کردن تجربیات سینمایی/ موسیقیایی پیش از انقلاب کوشید تا از این دو عرصه اعتبار زدایی کند. نتیجه آن که تعداد زیادی از هنرمندان مردمی فرصت نقش آفرینی را از کف داده و به مهاجرت اجباری، حضور در فیلم های خارجی یا برگزاری کنسرت در کشورهای همسایه تن دادند. در عرصه فوتبال هم با افزایش انزوای دیپلماتیک تیم ملی از برگزاری دیدارهای دوستانه با تیم های مطرح جهان و ورود ستارگان شان به کشور بازماند. نتیجه آن که گویا اکنون با نوعی انباشت محرومیت و طغیان احساسات جمعی به دنبال انزوای جهانی روبرو شده ایم.
✅ بخش مهمی از آشفتگی های بروز یافته در مراسم استقبال از رونالدو را می توان در مفهوم نظم آشوبی باز یافت که جلوه های متعددی از آن را می توان در زندگی جمعی ایرانیان یافت. ترافیک و سبک رانندگی، به هم ریختگی نظام اداری، فقدان برنامه ریزی در بحران هایی مانند سیل و زلزله و بالاخره شیوه مدیریت حضور یک سوپر استار در تهران از این جمله به شمار می روند. در حقیقت نظم آشوبی به وضعیتی معلق میان آشفتگی و نظم یافتگی اشاره دارد.
🔹 نکته پایانی: در تحلیل این استقبال اگر چه نمی توان بر برخی از ویژگی های رفتاری ایرانیان مانند هیجان زدگی، برون گرایی، شتاب زدگی و جمع گرایی چشم پوشید ولی واقعیت این است که وجود تجربیات مشابه در استقبال جهانی از فوق ستاره هایی مانند رونالدو ما را از دامن زدن به خود تخریبی ملی بر حذر می دارد. لذا به نظر می رسد اگر آمیزه ای از مولفه هایی مانند؛ ضعف مدیریت استقبال، میل فزاینده ارتباط با جهان، انبوه خلق، احساس محرومیت جمعی، و پمپاژ رسانه ای در هر کجای جهان جمع می شد تجربه ای مانند دوشنبهی تهران تکرار می شد.
@solati_mehran
#رونالدو
#انبوه_خلق
#شیفتگی_جمعی
Telegram
attach 📎
👍25👎5❤3
مهران صولتی pinned « 🔹 جامعه شناسی یک استقبال 🔹 @solati_mehran ✍ مهران صولتی اگر چه از همان ابتدا مشخص بود که ورود کریستیانو رونالدو به تهران می تواند افکار عمومی ایرانیان را به شدت متاثر سازد ولی نحوه استقبال از اتوبوس حامل تیم النصر و هجوم جوانان هوادار رونالدو به هتل…»
🔹 چرا پیشرفت های ایران در دوران جمهوری اسلامی دیده نمی شود؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
ابراهیم رئیسی در آیین بازگشایی مدارس کشور با خطاب قرار دادن دانش آموزان از آن ها خواسته تا پیشرفت های شگفت انگیز کشور در شهرها و روستاها را در قالب متن یا تصویر به مدرسه ارائه دهند. او همچنین از ارائه طرحی به نام راهیان پیشرفت برای بازدید از جلوه های توسعه کشور خبر داد. این نخستین بار نیست که مسئولان جمهوری اسلامی بر کارنامه پر و پیمان خود در این زمینه تاکید می کنند.
جمهوری اسلامی معتقد است در زمانه جنگ روایت ها واقع شده و رسانه های قدرت های استکباری نه تنها پیشرفت های شگرف کشور را سانسور می کنند بلکه با سیاه نمایی و یاس آفرینی می کوشند تا نقاط قوت نظام را به عنوان نقاط ضعف آن معرفی نمایند. از همین رو جمهوری اسلامی سعی می کند تا با بسیج تمام امکانات خود در صدا و سیما و سایر رسانه های دولتی این پیشرفت ها را برای نسل آینده بیان کند. اما چرا این تلاش تا کنون ناموفق بوده است؟
✅ مقایسه شدن با کشورهای دیگر: اگر در سال های گذشته بسیاری از صاحب نظران تحولات رخ داده در خاور دور را معجزه اقتصادی نام نهادند امروزه در خاورمیانه و در میان کشورهای حوزه خلیج فارس این تحول در حال تکرار شدن است. در حقیقت پیشرفت های اخیر در این ممالک به اندازه ای خیره کننده بوده است که برخی از اقتصاددانان معتقدند که بعد از این شاهد شکافی عمیق میان جنوب و شمال خلیج فارس از نظر توسعه اقتصادی خواهیم بود. روشن است که مقایسه وضعیت کنونی کشور با این کشورها می تواند برای قاطبه ایرانیان تاسف آور باشد.
✅ عدم تاثیر بر کاهش تورم و ثبات اقتصادی: ایران در نیم قرن اخیر رکوردار یک تورم دو رقمی پایدار و در پنج سال اخیر حائز یک تورم فراتر از ۳۵ درصد بوده است. بنابراین در حالی که برخی از اندیشمندان تورم را به دلیل اضطراب آفرینی و ایجاد حس بی آیندگی در میان شهروندان مهمترین عامل گسترش بی اخلاقی در جامعه تلقی می کنند چگونه می توان بر دیده نشدن پیشرفت های شگرف از سوی مردم خرده گرفت؟! شاید بتوان گفت پیشرفتی که نتواند با ایجاد رفاه، رشد قدرت خرید و افزایش ارزش پول ملی موجب بهبود کیفیت زندگی مردم شود از سوی آن ها دیده نخواهد شد.
✅ ارتباط پیشرفت اقتصادی با مشارکت سیاسی: خاطرات اسدالله علم نشان می دهد که شاه معتقد بوده اگر بتواند حداقلی از رفاه را برای ایرانیان فراهم آورد مشکلی برای تداوم حکومت نخواهد داشت حال آن که علم نسبت به افزایش بیگانگی مردم از نظام سیاسی احساس نگرانی می کرده است. واقعیت این است که در فقدان مشارکت سیاسی شهروندان پروژه توسعه اقتصادی نمی تواند به نحوی پایدار ادامه یابد، از همین رو به موازات کاهش تدریجی نقش مردم در ایجاد تغییرات معنادار سیاسی در سال های اخیر بر حجم نارضایتی ها از اوضاع اقتصادی و خیابانی شدن اعتراضات نیز افزوده شده است.
✅ سقوط سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی: پیشرفت اقتصادی بدون وجود پیوندهای اجتماعی و اعتماد برآمده از آن قابل حصول نیست. یکی از نمونه های کلاسیک برای اثبات این رابطه مطالعه رابرت پاتنام درباره تفاوت میان رشد اقتصادی در شمال ایتالیا (سرمایه اجتماعی بالا) با جنوب آن (سرمایه اجتماعی پایین) می باشد. پاتنام نشان می دهد که وجود انجمن های داوطلبانه و مشارکت اجتماعی- سیاسی بالا در شهرهای شمالی به توسعه اقتصادی و فقدان آن در شهرهای جنوبی به افزایش فقر و رونق فعالیت های مافیایی انجامیده است. بر همین اساس به نظر می رسد اقداماتی مانند برگزاری انتخابات مشارکت سوز ۱۴۰۰ که موجبات تنگ تر شدن فضای جامعه و بی اعتمادی شهروندان نسبت به حکومت را فراهم آورد نقش مهمی در این زمینه داشته است.
@solati_mehran
#ابراهیم_رئیسی
#قطار_پیشرفت
#بازگشایی_مدارس
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
ابراهیم رئیسی در آیین بازگشایی مدارس کشور با خطاب قرار دادن دانش آموزان از آن ها خواسته تا پیشرفت های شگفت انگیز کشور در شهرها و روستاها را در قالب متن یا تصویر به مدرسه ارائه دهند. او همچنین از ارائه طرحی به نام راهیان پیشرفت برای بازدید از جلوه های توسعه کشور خبر داد. این نخستین بار نیست که مسئولان جمهوری اسلامی بر کارنامه پر و پیمان خود در این زمینه تاکید می کنند.
جمهوری اسلامی معتقد است در زمانه جنگ روایت ها واقع شده و رسانه های قدرت های استکباری نه تنها پیشرفت های شگرف کشور را سانسور می کنند بلکه با سیاه نمایی و یاس آفرینی می کوشند تا نقاط قوت نظام را به عنوان نقاط ضعف آن معرفی نمایند. از همین رو جمهوری اسلامی سعی می کند تا با بسیج تمام امکانات خود در صدا و سیما و سایر رسانه های دولتی این پیشرفت ها را برای نسل آینده بیان کند. اما چرا این تلاش تا کنون ناموفق بوده است؟
✅ مقایسه شدن با کشورهای دیگر: اگر در سال های گذشته بسیاری از صاحب نظران تحولات رخ داده در خاور دور را معجزه اقتصادی نام نهادند امروزه در خاورمیانه و در میان کشورهای حوزه خلیج فارس این تحول در حال تکرار شدن است. در حقیقت پیشرفت های اخیر در این ممالک به اندازه ای خیره کننده بوده است که برخی از اقتصاددانان معتقدند که بعد از این شاهد شکافی عمیق میان جنوب و شمال خلیج فارس از نظر توسعه اقتصادی خواهیم بود. روشن است که مقایسه وضعیت کنونی کشور با این کشورها می تواند برای قاطبه ایرانیان تاسف آور باشد.
✅ عدم تاثیر بر کاهش تورم و ثبات اقتصادی: ایران در نیم قرن اخیر رکوردار یک تورم دو رقمی پایدار و در پنج سال اخیر حائز یک تورم فراتر از ۳۵ درصد بوده است. بنابراین در حالی که برخی از اندیشمندان تورم را به دلیل اضطراب آفرینی و ایجاد حس بی آیندگی در میان شهروندان مهمترین عامل گسترش بی اخلاقی در جامعه تلقی می کنند چگونه می توان بر دیده نشدن پیشرفت های شگرف از سوی مردم خرده گرفت؟! شاید بتوان گفت پیشرفتی که نتواند با ایجاد رفاه، رشد قدرت خرید و افزایش ارزش پول ملی موجب بهبود کیفیت زندگی مردم شود از سوی آن ها دیده نخواهد شد.
✅ ارتباط پیشرفت اقتصادی با مشارکت سیاسی: خاطرات اسدالله علم نشان می دهد که شاه معتقد بوده اگر بتواند حداقلی از رفاه را برای ایرانیان فراهم آورد مشکلی برای تداوم حکومت نخواهد داشت حال آن که علم نسبت به افزایش بیگانگی مردم از نظام سیاسی احساس نگرانی می کرده است. واقعیت این است که در فقدان مشارکت سیاسی شهروندان پروژه توسعه اقتصادی نمی تواند به نحوی پایدار ادامه یابد، از همین رو به موازات کاهش تدریجی نقش مردم در ایجاد تغییرات معنادار سیاسی در سال های اخیر بر حجم نارضایتی ها از اوضاع اقتصادی و خیابانی شدن اعتراضات نیز افزوده شده است.
✅ سقوط سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی: پیشرفت اقتصادی بدون وجود پیوندهای اجتماعی و اعتماد برآمده از آن قابل حصول نیست. یکی از نمونه های کلاسیک برای اثبات این رابطه مطالعه رابرت پاتنام درباره تفاوت میان رشد اقتصادی در شمال ایتالیا (سرمایه اجتماعی بالا) با جنوب آن (سرمایه اجتماعی پایین) می باشد. پاتنام نشان می دهد که وجود انجمن های داوطلبانه و مشارکت اجتماعی- سیاسی بالا در شهرهای شمالی به توسعه اقتصادی و فقدان آن در شهرهای جنوبی به افزایش فقر و رونق فعالیت های مافیایی انجامیده است. بر همین اساس به نظر می رسد اقداماتی مانند برگزاری انتخابات مشارکت سوز ۱۴۰۰ که موجبات تنگ تر شدن فضای جامعه و بی اعتمادی شهروندان نسبت به حکومت را فراهم آورد نقش مهمی در این زمینه داشته است.
@solati_mehran
#ابراهیم_رئیسی
#قطار_پیشرفت
#بازگشایی_مدارس
Telegram
attach 📎
👍39👎2
کنکوریزه شدن مدارس مهارتهای زندگی را به حاشیه رانده است!
🔹 پاسخ های دکتر مهران صولتی به پرسش های عصر ایران درباره حال و آینده مدارس
https://www.asriran.com/003oVI
🔹 پاسخ های دکتر مهران صولتی به پرسش های عصر ایران درباره حال و آینده مدارس
https://www.asriran.com/003oVI
عصر ایران
"مدرسه چگونه میتواند دوست داشتنیتر باشد؟"/ کنکوریزه شدن مدارس مهارتهای زندگی را به حاشیه رانده
کنکوریزه شدن زیست جهان دانش آموزان زندگی آن ها را مهندسی و تحت نظم آهنینی درآورد که به کلی با اهداف تربیتی ترسیم شده منافات داشت.
👍26