Forwarded from javad kashi (Javad Kashi)
لگوها و عروسکهای شکسته
*********
چیزی در نسل جدید وجود دارد که برای هم نسلان من قابل فهم نیست: آنها میخواهند زندگی کنند. این درست همان نکته ساده و بدیهی است که برای نسل من، و برای دنیایی که ما در آن بالیدیم قابل فهم نیست.
دنیایی که ما در آن بالیدیم یک دست نبود. رنگها و تنوعات و تعارضهای فراوانی در آن موج میزد. اما چیزی بود که همه آنها را به هم پیوند میداد. همه ما حس سنگینی از زندگی در این دنیا داشتیم. چیزی بود که بر روان همه ما سنگینی میکرد و سبب میشد تبعیض، ستم، نابرابری و استبداد را تحمل نکنیم. ما برای تحقق الگویی آرمانی از زندگی، میخواسیتم همه چیز را به یک نقطه آغاز پاک و بی آلایش بازگردانیم. پر از عشق نسبت به آن نقطه آغاز بودیم و پر از اشتیاق به آن الگوی آرمانی زندگی. در پرتو آن عشق و اشتیاق، پر بودیم از میل به ویرانی هر آنچه در روزگارمان جاری بود. ما پر از حس نفرت و کینه بودیم نسبت به هر آنچه بود. اساساً آشتی و سازش با بودهای این عالم را خیانت به آرمانها میدانستیم.
نسلهایی که پس از ما آمدند، درست در نقطه مقابل ما قرار دارند. آنها میخواهند زندگی کنند. میل به زندگی، آنان را با هر آنچه هست در نسبت قرار میدهد. از زندگی موجود ناراضیاند، بسیار بسیار بیش از ما. اما تامین رضایت خود را در از میان بردن هر آنچه هست نمیجویند. نه نقطه آغاز بی آلایشی برای آنها وجود دارد نه الگویی آرمانی از زندگی. آنها آرایش تازه هر آنچه هست را جستجو میکنند. آرزو دارند هر آنچه هست را به هم بریزند و از قطعات آن شکلی تازه خلق کنند.
بیشتر به خلاقیت در فرم میاندیشند تا به خلاقیت در محتوا. به جای روایتی حقیقت طلبانه از زندگی و سیاست، روایتی زیبایی شناختی دارند.
ما به کودکانی شبیه بودیم، که عروسک اسباب بازیمان را میشکستیم، اما اینها به کودکانی شبیهاند که اسباب بازیشان لگوست.. هر چه را پیش رویشان هست جدی میگیرند، اما لزوماً دوستش ندارند. ممکن است شکل موجودش را در ذهن و روانشان تخریب کنند، اما در جستجوی آنند تا قطعات آن را در یک صورت بندی تازه سرهم کنند. آنها به هزار شکل ممکن زندگی با همین قطعات میاندیشند، و ما به یک فراروی میاندیشیدیم که نسبتی با زمان حال نداشت.
نسل من رو به انقراض است. اما برای نسل جدید بن بست ساخته است. نسل من، اگر در مناصب سیاسی و حاکمیتی نشسته، از مواهب مالی و رانتی فراوان بهره مند است، اما مرتب دار و ندار جهان را تحقیر میکند و میل جوانان به زندگی را تقبیح میکند. به آنان راه نمیدهد، موقعیتهای خود را به آنان واگذار نمیکند. از جهان پر از زهد خود دیواری ساخته برای نسل جدید. خود زاهدانه از مواهب دنیا بهرهمند است و جوانان طالب زندگی و دنیا را بی کار و محروم از زندگی رها کرده است. نسل من اگر در موقعیت اپوزیسیون است، نسل جدید را تحقیر میکند که چرا به اندازه کافی فداکار نیست. چرا به هیزم تنور آتشین او تبدیل نمیشود.
نسل جدید اگر احساس ناامیدی و یاس کند، ناشی از سکونت ناگزیر در بن بستی است که ما برای او ساختهایم. تاب نمیآورند، با ما میستیزند، اگر مایوس و ناامید باشند، ناشی از بی نتیجه ماندن تلاش هایشان است و طولانی شدن عمر این بن بست. چه فاجعهای است اگر فرزندان برای گشایش زندگی شان منتظر مرگ پدر بمانند.
به خلاف آنچه ما فکر میکنیم، میل نسل جدید به زندگی، خودخواهانه نیست. آنها نماینده دورانی هستند که نه مرگ بلکه زندگی رانه روانی معطوف به رهایی است. تداوم ما، مشروط به آن است که میل زندگی و میل مرگ، اروس و تاناتوس، به توازن برسند. آنها با جانبداری سویه زندگی، رو به روی سویه مرگ زندگی ایستادهاند.
اگر نمیخواهیم فرزندان منتظر مرگ پدران بمانند، باید کارکرد خود را دگرگون کنیم.
فرزندان ما به هر حال بر ما غلبه خواهند کرد. اما غلبه تام و تمام سویه زندگی بر سویه معطوف به مرگ، زندگی را دستخوش بحرانهایی از سنخ دیگر میکند. بحرانهایی که دوباره سویه مرگ را فراخوان خواهد کرد و دوباره نسلی مشابه نسل ما را متولد خواهد ساخت. باید به توازن اندیشید. ما میتوانیم پیش از مرگ، به توازن جامعه کمک کنیم. نسل جدید را به رسمیت بشناسیم، راه را برای او بازکنیم، به تدریج به نفع او عقب بنشینیم، دنیای آنان را جدی بگیریم، به جد منتقد دنیای خود باشیم، تا آنها به ما اعتماد کنند. آنوقت از ما خواهند شنید که مسیر زندگی گاهی به نقطههای بحرانی خواهد رسید و عبور از آن نقاط، جز با فداکاری، از خود گذشتگی، و پذیرش قهرمانانه مرگ امکان پذیر نخواهد بود.
@javadkashi
*********
چیزی در نسل جدید وجود دارد که برای هم نسلان من قابل فهم نیست: آنها میخواهند زندگی کنند. این درست همان نکته ساده و بدیهی است که برای نسل من، و برای دنیایی که ما در آن بالیدیم قابل فهم نیست.
دنیایی که ما در آن بالیدیم یک دست نبود. رنگها و تنوعات و تعارضهای فراوانی در آن موج میزد. اما چیزی بود که همه آنها را به هم پیوند میداد. همه ما حس سنگینی از زندگی در این دنیا داشتیم. چیزی بود که بر روان همه ما سنگینی میکرد و سبب میشد تبعیض، ستم، نابرابری و استبداد را تحمل نکنیم. ما برای تحقق الگویی آرمانی از زندگی، میخواسیتم همه چیز را به یک نقطه آغاز پاک و بی آلایش بازگردانیم. پر از عشق نسبت به آن نقطه آغاز بودیم و پر از اشتیاق به آن الگوی آرمانی زندگی. در پرتو آن عشق و اشتیاق، پر بودیم از میل به ویرانی هر آنچه در روزگارمان جاری بود. ما پر از حس نفرت و کینه بودیم نسبت به هر آنچه بود. اساساً آشتی و سازش با بودهای این عالم را خیانت به آرمانها میدانستیم.
نسلهایی که پس از ما آمدند، درست در نقطه مقابل ما قرار دارند. آنها میخواهند زندگی کنند. میل به زندگی، آنان را با هر آنچه هست در نسبت قرار میدهد. از زندگی موجود ناراضیاند، بسیار بسیار بیش از ما. اما تامین رضایت خود را در از میان بردن هر آنچه هست نمیجویند. نه نقطه آغاز بی آلایشی برای آنها وجود دارد نه الگویی آرمانی از زندگی. آنها آرایش تازه هر آنچه هست را جستجو میکنند. آرزو دارند هر آنچه هست را به هم بریزند و از قطعات آن شکلی تازه خلق کنند.
بیشتر به خلاقیت در فرم میاندیشند تا به خلاقیت در محتوا. به جای روایتی حقیقت طلبانه از زندگی و سیاست، روایتی زیبایی شناختی دارند.
ما به کودکانی شبیه بودیم، که عروسک اسباب بازیمان را میشکستیم، اما اینها به کودکانی شبیهاند که اسباب بازیشان لگوست.. هر چه را پیش رویشان هست جدی میگیرند، اما لزوماً دوستش ندارند. ممکن است شکل موجودش را در ذهن و روانشان تخریب کنند، اما در جستجوی آنند تا قطعات آن را در یک صورت بندی تازه سرهم کنند. آنها به هزار شکل ممکن زندگی با همین قطعات میاندیشند، و ما به یک فراروی میاندیشیدیم که نسبتی با زمان حال نداشت.
نسل من رو به انقراض است. اما برای نسل جدید بن بست ساخته است. نسل من، اگر در مناصب سیاسی و حاکمیتی نشسته، از مواهب مالی و رانتی فراوان بهره مند است، اما مرتب دار و ندار جهان را تحقیر میکند و میل جوانان به زندگی را تقبیح میکند. به آنان راه نمیدهد، موقعیتهای خود را به آنان واگذار نمیکند. از جهان پر از زهد خود دیواری ساخته برای نسل جدید. خود زاهدانه از مواهب دنیا بهرهمند است و جوانان طالب زندگی و دنیا را بی کار و محروم از زندگی رها کرده است. نسل من اگر در موقعیت اپوزیسیون است، نسل جدید را تحقیر میکند که چرا به اندازه کافی فداکار نیست. چرا به هیزم تنور آتشین او تبدیل نمیشود.
نسل جدید اگر احساس ناامیدی و یاس کند، ناشی از سکونت ناگزیر در بن بستی است که ما برای او ساختهایم. تاب نمیآورند، با ما میستیزند، اگر مایوس و ناامید باشند، ناشی از بی نتیجه ماندن تلاش هایشان است و طولانی شدن عمر این بن بست. چه فاجعهای است اگر فرزندان برای گشایش زندگی شان منتظر مرگ پدر بمانند.
به خلاف آنچه ما فکر میکنیم، میل نسل جدید به زندگی، خودخواهانه نیست. آنها نماینده دورانی هستند که نه مرگ بلکه زندگی رانه روانی معطوف به رهایی است. تداوم ما، مشروط به آن است که میل زندگی و میل مرگ، اروس و تاناتوس، به توازن برسند. آنها با جانبداری سویه زندگی، رو به روی سویه مرگ زندگی ایستادهاند.
اگر نمیخواهیم فرزندان منتظر مرگ پدران بمانند، باید کارکرد خود را دگرگون کنیم.
فرزندان ما به هر حال بر ما غلبه خواهند کرد. اما غلبه تام و تمام سویه زندگی بر سویه معطوف به مرگ، زندگی را دستخوش بحرانهایی از سنخ دیگر میکند. بحرانهایی که دوباره سویه مرگ را فراخوان خواهد کرد و دوباره نسلی مشابه نسل ما را متولد خواهد ساخت. باید به توازن اندیشید. ما میتوانیم پیش از مرگ، به توازن جامعه کمک کنیم. نسل جدید را به رسمیت بشناسیم، راه را برای او بازکنیم، به تدریج به نفع او عقب بنشینیم، دنیای آنان را جدی بگیریم، به جد منتقد دنیای خود باشیم، تا آنها به ما اعتماد کنند. آنوقت از ما خواهند شنید که مسیر زندگی گاهی به نقطههای بحرانی خواهد رسید و عبور از آن نقاط، جز با فداکاری، از خود گذشتگی، و پذیرش قهرمانانه مرگ امکان پذیر نخواهد بود.
@javadkashi
🔹 خیلی دیر شده جناب روحانی!! 🔹
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 در خبرها آمده که در ادامه دیدار رییس جمهور با صاحب نظران از جمله اصلاح طلبان و اقتصاددانان، فردا هم جلسه ای با حضور جامعه شناسان برگزار خواهد شد. جدا از کم و کیف چنین دیداری که لاجرم بعد از جلسه در رسانه ها بازتاب خواهد یافت می توان پرسید که آیا حرفی هم مانده است که باید گفته شود؟! در همه این سال ها و به ویژه بعد از پیروزی روحانی جامعه شناسان کوشیدند که هر چند با احتیاط نسبت به آینده کشور هشدار دهند. شاید نقطه آغاز این تذکرات به نقدهای یوسف اباذری بازمی گشت که در مراسم ختم مرتضی پاشایی بی پرده نسبت به چشم انداز پیش روی سیاست های دولت روحانی هشدار داد. اصولا جامعه شناسی دانشی معطوف به آینده است و از همین رو می کوشد تا افق های فراروی جامعه را هر چه بیشتر رویت پذیر کند. در همه این سال ها جامعه شناسان کوشیدند تا از یک سو جامعه و به تبع آن دولت مردان را از پیامدهای سیاست هایی همچون کالایی شدن دانش و آموزش، گرفتار آمدن دولت در حلقه بسته مدیریتی، سقوط سرمایه اجتماعی و افول اعتماد عمومی، چوب حراج خوردن به دانشگاه، آموزش و پرورش و بهداشت و درمان به دنبال انجام سیاست های خصوصی سازی آگاه سازند و از طرف دیگر بر لزوم تسهیل راه های مشارکت مردم در عرصه های مختلف، ضرورت انجام گفتگوی ملی و تمرکز بر سیاست داخلی، لزوم اتخاذ تصمیم های سخت و ... تاکید نمایند. بعید است که رییس جمهور تا کنون از این مباحث بی خبر مانده باشند! اما آن چه روی داد بی اعتبار شدن دولت در همان سال چهارم در اثر بی اعتنایی نسبت به هشدارهای صاحب نظران بود. شکاف میان حرف و عمل، و ناامیدی فزاینده جامعه هم در ادامه به اعتراضات دی ماه انجامید که زلزله ای در بستر سیاست ایران تلقی می شد. بنابراین در حالی که ترکیب وزرای معرفی شده برای ترمیم کابینه نشان می دهد که روحانی هنوز به لزوم تغییر نگرش خود نسبت به کاستی ها و نارسایی های جامعه پی نبرده و به روشنی از وعده های جوان گرایی و شایسته سالاری خود عدول می کند، نشست فردا با جامعه شناسان چه دستاوردی می تواند در پی داشته باشد؟! احتمالا برخی از نقدهای پیشین عالمان اجتماعی تکرار شده و جناب روحانی خواهند کوشید تا با رویکرد گفتاردرمانی خود در همه این سال ها به اقناع جامعه شناسان بپردازند. جامعه هم البته به راه خودش می رود و صاحب نظران حداکثر تماشاچی و توصیف گر نارسایی های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی آن خواهند ماند.
خیلی دیر شده جناب روحانی!
@solati_mehran
#جامعه_شناسان
#روحانی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 در خبرها آمده که در ادامه دیدار رییس جمهور با صاحب نظران از جمله اصلاح طلبان و اقتصاددانان، فردا هم جلسه ای با حضور جامعه شناسان برگزار خواهد شد. جدا از کم و کیف چنین دیداری که لاجرم بعد از جلسه در رسانه ها بازتاب خواهد یافت می توان پرسید که آیا حرفی هم مانده است که باید گفته شود؟! در همه این سال ها و به ویژه بعد از پیروزی روحانی جامعه شناسان کوشیدند که هر چند با احتیاط نسبت به آینده کشور هشدار دهند. شاید نقطه آغاز این تذکرات به نقدهای یوسف اباذری بازمی گشت که در مراسم ختم مرتضی پاشایی بی پرده نسبت به چشم انداز پیش روی سیاست های دولت روحانی هشدار داد. اصولا جامعه شناسی دانشی معطوف به آینده است و از همین رو می کوشد تا افق های فراروی جامعه را هر چه بیشتر رویت پذیر کند. در همه این سال ها جامعه شناسان کوشیدند تا از یک سو جامعه و به تبع آن دولت مردان را از پیامدهای سیاست هایی همچون کالایی شدن دانش و آموزش، گرفتار آمدن دولت در حلقه بسته مدیریتی، سقوط سرمایه اجتماعی و افول اعتماد عمومی، چوب حراج خوردن به دانشگاه، آموزش و پرورش و بهداشت و درمان به دنبال انجام سیاست های خصوصی سازی آگاه سازند و از طرف دیگر بر لزوم تسهیل راه های مشارکت مردم در عرصه های مختلف، ضرورت انجام گفتگوی ملی و تمرکز بر سیاست داخلی، لزوم اتخاذ تصمیم های سخت و ... تاکید نمایند. بعید است که رییس جمهور تا کنون از این مباحث بی خبر مانده باشند! اما آن چه روی داد بی اعتبار شدن دولت در همان سال چهارم در اثر بی اعتنایی نسبت به هشدارهای صاحب نظران بود. شکاف میان حرف و عمل، و ناامیدی فزاینده جامعه هم در ادامه به اعتراضات دی ماه انجامید که زلزله ای در بستر سیاست ایران تلقی می شد. بنابراین در حالی که ترکیب وزرای معرفی شده برای ترمیم کابینه نشان می دهد که روحانی هنوز به لزوم تغییر نگرش خود نسبت به کاستی ها و نارسایی های جامعه پی نبرده و به روشنی از وعده های جوان گرایی و شایسته سالاری خود عدول می کند، نشست فردا با جامعه شناسان چه دستاوردی می تواند در پی داشته باشد؟! احتمالا برخی از نقدهای پیشین عالمان اجتماعی تکرار شده و جناب روحانی خواهند کوشید تا با رویکرد گفتاردرمانی خود در همه این سال ها به اقناع جامعه شناسان بپردازند. جامعه هم البته به راه خودش می رود و صاحب نظران حداکثر تماشاچی و توصیف گر نارسایی های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی آن خواهند ماند.
خیلی دیر شده جناب روحانی!
@solati_mehran
#جامعه_شناسان
#روحانی
مهران صولتی pinned «🔹 خیلی دیر شده جناب روحانی!! 🔹 @solati_mehran ✍ مهران صولتی 🌱 در خبرها آمده که در ادامه دیدار رییس جمهور با صاحب نظران از جمله اصلاح طلبان و اقتصاددانان، فردا هم جلسه ای با حضور جامعه شناسان برگزار خواهد شد. جدا از کم و کیف چنین دیداری که لاجرم بعد از…»
🔹 نهاد سازی در حکومت، نهاد زدایی در جامعه!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱داستان ورود هیات نظارت بر سیاست های کلان مجمع تشخیص به داستان FATF با دیگر یک زخم کهنه و نارسایی بزرگ را به رخ کشید. نهاد سازی های بی رویه طی چهاردهه! از شکل گیری نهادهایی مانند دادگاه ویژه روحانیت و شورای عالی انقلاب فرهنگی خارج از قانون اساسی و در دهه اول انقلاب که بگذریم، روند نهادسازی در ساختار سیاسی در سال های بعد همچنان از سرعت زیادی برخوردار بوده است. انواع شوراها و هیات های گوناگونی که ابتدا با هدف کارآمدسازی نظام تصمیم سازی شکل گرفتند ولی در عمل قوای رسمی کشور را فشل و بی خاصیت ساختند. تازه همه این ها جدا از موازی سازی های غیررسمی است که به آن دولت پنهان اطلاق می شود. در مجموع افزایش تعدد مراکز تصمیم سازی موجبات اتلاف وقت، سرمایه و اعتماد شهروندان شده است. اما در سوی دیگر یعنی جامعه شاهد روند متفاوتی بوده ایم. اینکه بر خلاف روند " نهادسازی در حکومت"، شاهد "نهادزدایی در جامعه" بوده ایم. روشن است که جامعه بدون نهادهای مدنی به توده ای بی شکل شباهت می یابد که با هر تلاطم به سویی غلتیده و به دلیل پیش بینی ناپذیری می تواند پیام آور ظهور پوپولیسم در ادوار مختلف باشد. واقعیت این است که در همه این سال ها اراده ای وجود داشته که مایل بوده جامعه را در چهره ای فاقد تشکل یافتگی مورد خطاب قرار دهد. غیر حزبی بودن انتخابات وجلوگیری از شکل گیری احزاب قدرتمند در کنار وجود نگرش امنیتی نسبت به امر تشکل یافتگی و نهاد سازی در حوزه های مختلف وضعیتی را به وجود آورده که در آن جامعه دچار فقر مدنی شده است. موقعیتی که دولت را در شرایطی پارادوکسیکال قرار می دهد. فقدان نهادهای جامعه مدنی که می توانند زندگی شهروندان را در قبال امواج مخاطره آلود خشونت، طرد شدگی و نابرابری های اجتماعی محافظت کنند موجب اقبال مجدد مردم به سوی دولت می شود در حالی که ناکارآمدی دولت بار دیگر شهروندان را از خود می راند. گزاف نیست اگر بگوییم که سیر چهل ساله این دو مسیر موازی( نهاد سازی و نهاد زدایی) یکی از علل اصلی مشکلات عدیده ایران امروز محسوب می شود. بنابراین اگر قرار است که تحولی در شیوه حکمرانی کشور روی دهد جز از مسیر واژگونه کردن روند قبلی قابل حصول نیست. کاستن از تعداد نهادهای موازی و زائد در سطوح مختلف حکومت و به تبع آن بازگرداندن توانمندی به جامعه از طریق تشکل یافتگی و نهاد سازی. فرآیندی که اگر چه ممکن است دربدو امر با نوعی هراس از چگونگی اداره یک جامعه پویا و پرسش گر همراه باشد ولی تصویر چشم نواز تر و امیدبخش تری از آینده را پیش روی جامعه و حکومت به نمایش می گذارد!
@solati_mehran
#نهاد_سازی
#نهاد_زدایی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱داستان ورود هیات نظارت بر سیاست های کلان مجمع تشخیص به داستان FATF با دیگر یک زخم کهنه و نارسایی بزرگ را به رخ کشید. نهاد سازی های بی رویه طی چهاردهه! از شکل گیری نهادهایی مانند دادگاه ویژه روحانیت و شورای عالی انقلاب فرهنگی خارج از قانون اساسی و در دهه اول انقلاب که بگذریم، روند نهادسازی در ساختار سیاسی در سال های بعد همچنان از سرعت زیادی برخوردار بوده است. انواع شوراها و هیات های گوناگونی که ابتدا با هدف کارآمدسازی نظام تصمیم سازی شکل گرفتند ولی در عمل قوای رسمی کشور را فشل و بی خاصیت ساختند. تازه همه این ها جدا از موازی سازی های غیررسمی است که به آن دولت پنهان اطلاق می شود. در مجموع افزایش تعدد مراکز تصمیم سازی موجبات اتلاف وقت، سرمایه و اعتماد شهروندان شده است. اما در سوی دیگر یعنی جامعه شاهد روند متفاوتی بوده ایم. اینکه بر خلاف روند " نهادسازی در حکومت"، شاهد "نهادزدایی در جامعه" بوده ایم. روشن است که جامعه بدون نهادهای مدنی به توده ای بی شکل شباهت می یابد که با هر تلاطم به سویی غلتیده و به دلیل پیش بینی ناپذیری می تواند پیام آور ظهور پوپولیسم در ادوار مختلف باشد. واقعیت این است که در همه این سال ها اراده ای وجود داشته که مایل بوده جامعه را در چهره ای فاقد تشکل یافتگی مورد خطاب قرار دهد. غیر حزبی بودن انتخابات وجلوگیری از شکل گیری احزاب قدرتمند در کنار وجود نگرش امنیتی نسبت به امر تشکل یافتگی و نهاد سازی در حوزه های مختلف وضعیتی را به وجود آورده که در آن جامعه دچار فقر مدنی شده است. موقعیتی که دولت را در شرایطی پارادوکسیکال قرار می دهد. فقدان نهادهای جامعه مدنی که می توانند زندگی شهروندان را در قبال امواج مخاطره آلود خشونت، طرد شدگی و نابرابری های اجتماعی محافظت کنند موجب اقبال مجدد مردم به سوی دولت می شود در حالی که ناکارآمدی دولت بار دیگر شهروندان را از خود می راند. گزاف نیست اگر بگوییم که سیر چهل ساله این دو مسیر موازی( نهاد سازی و نهاد زدایی) یکی از علل اصلی مشکلات عدیده ایران امروز محسوب می شود. بنابراین اگر قرار است که تحولی در شیوه حکمرانی کشور روی دهد جز از مسیر واژگونه کردن روند قبلی قابل حصول نیست. کاستن از تعداد نهادهای موازی و زائد در سطوح مختلف حکومت و به تبع آن بازگرداندن توانمندی به جامعه از طریق تشکل یافتگی و نهاد سازی. فرآیندی که اگر چه ممکن است دربدو امر با نوعی هراس از چگونگی اداره یک جامعه پویا و پرسش گر همراه باشد ولی تصویر چشم نواز تر و امیدبخش تری از آینده را پیش روی جامعه و حکومت به نمایش می گذارد!
@solati_mehran
#نهاد_سازی
#نهاد_زدایی
این یادداشت سال گذشته در کانال درج شد. شاید برخی از دوستان آن را نخوانده باشند 👇👇
🔹 گرامی داشت کوروش؛ مساله این نیست!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 هفتم آبان ماه، روز گرامی داشت یکی از بزرگان ایران زمین، کوروش کبیر است. هر چند که سال هاست این روز در ذهن و ضمیر ایرانیان به نیکی ثبت شده ولی از چندسال پیش و به دلیل برگزاری تجمعاتی در پاسارگاد، از اهمیت زیادی در فضای مجازی و شبکه های اجتماعی برخوردار شده است. گذشته از موافقت ها و مخالفت های دیرینه با اصل و جایگاه کوروش در تاریخ ایران، فراخوان های سال های اخیر برای برگزاری این تجمعات هم حساسیت آفرین بوده است! به طوری که می توان پررنگ شدن تدریجی دوگانه؛ ممانعت - مقاومت را در آن مشاهده کرد. یعنی به همان میزان که برگزاری چنین مراسمی از طرف حکومت امنیتی تلقی شود، می توان برانگیخته شدن مقاومت هایی را از سوی شهروندان علاقمند به ایران باستان انتظار داشت! البته داستان هویت در این سرزمین، قصه ای پر خاطره و عبرت آموز است! شاید در تاریخ بلند ایران، هیچ زمانی چون یکصد سال اخیر هویت این چنین برای مردم و حکومت مهم تلقی نشده باشد. با ورود جدی اندیشه های مدرن به کشور در آستانه انقلاب مشروطه، شهروندان ایرانی سه ساحت جداگانه یافتند؛ " ایرانی"، "اسلامی" و" غربی". متاسفانه تجربه حاکمیت های معاصر نشان داده است که نه تنها تلاشی برای به رسمیت شناختن این عرصه های سه گانه صورت نگرفته، بلکه همواره کوشیده شده است تا یک ساحت بر سایرین تحمیل و نوعی مصادره به مطلوب صورت گیرد! در دوران پهلوی اول و دوم، تلاش های حاکمیت بر حذف اسلامیت به نفع ایرانیت متمرکز بود. حکومت پهلوی تصور می کرد که می تواند هویتی یکسان را بر جامعه تحمیل و نتیجه مطلوب را اخذ کند، ولی واقعیت بسیار متفاوت بود! عباس عبدی در پژوهشی نشان داده است که به موازات تاکید محمدرضاشاه بر وجه ایرانیت حکومت در دهه پنجاه، شواهد آماری از اوج گرفتن نام گذاری های اسلامی بر فرزندان در میان خانواده های کشور حکایت داشت( روندی که البته در دوران پس از انقلاب و در بیست ساله اخیر معکوس شده است!). در دوران پس از انقلاب هم سعی شد تا دو ساحت" ایرانی" و" غربی" شهروندان انکار، یا در ساحت" اسلامی" مستحیل شود! نتیجه کار هم البته متفاوت از تجربه پیش از انقلاب نبود. هر چه در صدا و سیما و کتاب های درسی از ایرانیت تبری جسته شد، اقبال به ایرانی بودن و تظاهر به آن افزایش یافت! هویت با مقاومت گره خورد و ملیت صبغه ای سیاسی یافت! پاسارگاد به قبله آمال برخی جوانان تبدیل شد و بار دیگر حاشیه بر متن غلبه یافت! اگر حکومت در چهاردهه پیش مجالی برای فعالیت آزادانه روشنفکران فراهم می کرد هم اکنون می توانستیم شاهد به بارنشستن تلاش هایی ثمربخش برای ارائه تلفیقی کارآمد میان سه ساحت" ایرانی"، "اسلامی" و "غربی" در میان شهروندان این سرزمین باشیم، اما افسوس که کلید خوردن پروژه اسلامی سازی جامعه و حتی علوم انسانی از دوراندیشی مورد انتظار بسیار فاصله داشت. امروز که فیلم حصارکشی بر گرداگرد آرامگاه کوروش، پیش از هفتم آبان را در شبکه های اجتماعی دیدم، متوجه شدم که شاید بتوان ایران را" سرزمین حاشیه ها "نامید! با وجود بسیاری از مسائل اجتماعی که برخی از آنها هم به بحران گراییده اند، ما همچنان می کوشیم تا با ایجاد محدودیت، جامعه ای یکدست و فرمال را شکل دهیم! در زمانه ای که باید به توافقی بر سر انجام اصلاحات ساختاری جهت خروج از وضعیت موجود دست یابیم، همچنان بر طبل سیاست های خسارت بار گذشته کوبیده و بر عمق شکاف های موجود میان اسلامیت و ایرانیت می افزاییم! فقط شاید بتوان گفت: به کجا چنین شتابان؟!...
#کوروش
#ایرانی
#اسلامی
#غربی
@solati_mehran
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 هفتم آبان ماه، روز گرامی داشت یکی از بزرگان ایران زمین، کوروش کبیر است. هر چند که سال هاست این روز در ذهن و ضمیر ایرانیان به نیکی ثبت شده ولی از چندسال پیش و به دلیل برگزاری تجمعاتی در پاسارگاد، از اهمیت زیادی در فضای مجازی و شبکه های اجتماعی برخوردار شده است. گذشته از موافقت ها و مخالفت های دیرینه با اصل و جایگاه کوروش در تاریخ ایران، فراخوان های سال های اخیر برای برگزاری این تجمعات هم حساسیت آفرین بوده است! به طوری که می توان پررنگ شدن تدریجی دوگانه؛ ممانعت - مقاومت را در آن مشاهده کرد. یعنی به همان میزان که برگزاری چنین مراسمی از طرف حکومت امنیتی تلقی شود، می توان برانگیخته شدن مقاومت هایی را از سوی شهروندان علاقمند به ایران باستان انتظار داشت! البته داستان هویت در این سرزمین، قصه ای پر خاطره و عبرت آموز است! شاید در تاریخ بلند ایران، هیچ زمانی چون یکصد سال اخیر هویت این چنین برای مردم و حکومت مهم تلقی نشده باشد. با ورود جدی اندیشه های مدرن به کشور در آستانه انقلاب مشروطه، شهروندان ایرانی سه ساحت جداگانه یافتند؛ " ایرانی"، "اسلامی" و" غربی". متاسفانه تجربه حاکمیت های معاصر نشان داده است که نه تنها تلاشی برای به رسمیت شناختن این عرصه های سه گانه صورت نگرفته، بلکه همواره کوشیده شده است تا یک ساحت بر سایرین تحمیل و نوعی مصادره به مطلوب صورت گیرد! در دوران پهلوی اول و دوم، تلاش های حاکمیت بر حذف اسلامیت به نفع ایرانیت متمرکز بود. حکومت پهلوی تصور می کرد که می تواند هویتی یکسان را بر جامعه تحمیل و نتیجه مطلوب را اخذ کند، ولی واقعیت بسیار متفاوت بود! عباس عبدی در پژوهشی نشان داده است که به موازات تاکید محمدرضاشاه بر وجه ایرانیت حکومت در دهه پنجاه، شواهد آماری از اوج گرفتن نام گذاری های اسلامی بر فرزندان در میان خانواده های کشور حکایت داشت( روندی که البته در دوران پس از انقلاب و در بیست ساله اخیر معکوس شده است!). در دوران پس از انقلاب هم سعی شد تا دو ساحت" ایرانی" و" غربی" شهروندان انکار، یا در ساحت" اسلامی" مستحیل شود! نتیجه کار هم البته متفاوت از تجربه پیش از انقلاب نبود. هر چه در صدا و سیما و کتاب های درسی از ایرانیت تبری جسته شد، اقبال به ایرانی بودن و تظاهر به آن افزایش یافت! هویت با مقاومت گره خورد و ملیت صبغه ای سیاسی یافت! پاسارگاد به قبله آمال برخی جوانان تبدیل شد و بار دیگر حاشیه بر متن غلبه یافت! اگر حکومت در چهاردهه پیش مجالی برای فعالیت آزادانه روشنفکران فراهم می کرد هم اکنون می توانستیم شاهد به بارنشستن تلاش هایی ثمربخش برای ارائه تلفیقی کارآمد میان سه ساحت" ایرانی"، "اسلامی" و "غربی" در میان شهروندان این سرزمین باشیم، اما افسوس که کلید خوردن پروژه اسلامی سازی جامعه و حتی علوم انسانی از دوراندیشی مورد انتظار بسیار فاصله داشت. امروز که فیلم حصارکشی بر گرداگرد آرامگاه کوروش، پیش از هفتم آبان را در شبکه های اجتماعی دیدم، متوجه شدم که شاید بتوان ایران را" سرزمین حاشیه ها "نامید! با وجود بسیاری از مسائل اجتماعی که برخی از آنها هم به بحران گراییده اند، ما همچنان می کوشیم تا با ایجاد محدودیت، جامعه ای یکدست و فرمال را شکل دهیم! در زمانه ای که باید به توافقی بر سر انجام اصلاحات ساختاری جهت خروج از وضعیت موجود دست یابیم، همچنان بر طبل سیاست های خسارت بار گذشته کوبیده و بر عمق شکاف های موجود میان اسلامیت و ایرانیت می افزاییم! فقط شاید بتوان گفت: به کجا چنین شتابان؟!...
#کوروش
#ایرانی
#اسلامی
#غربی
@solati_mehran
مهران صولتی pinned «🔹 نهاد سازی در حکومت، نهاد زدایی در جامعه! @solati_mehran ✍ مهران صولتی 🌱داستان ورود هیات نظارت بر سیاست های کلان مجمع تشخیص به داستان FATF با دیگر یک زخم کهنه و نارسایی بزرگ را به رخ کشید. نهاد سازی های بی رویه طی چهاردهه! از شکل گیری نهادهایی مانند دادگاه…»
🔹 چرا به توسعه نمی رسیم؟! 🔹
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🖌 اپیزود اول: محسن رنانی اقتصاددان و نظریه پرداز توسعه معتقد است که ایرانیان به دلیل کودکی نکردن موفق به توسعه یافتگی نشده اند. به گفته رنانی غفلت عمومی از اهمیت و تاثیر نظام آموزش و پرورش در پرورش انسان های توسعه گرا عامل اصلی عقب ماندن ما از کاروان توسعه یافتگی جهانی شده است!
🖌 اپیزود دوم: ۹۰۰ استاد بسیجی در پاسخ به بیانیه هشدار آمیز ۲۹۰ دانشگاهی اصلاح طلب درباره بحران های موجود، کوشیده اند تا ثابت کنند اوضاع به گونه دیگری است. مطالعه این دو بیانیه نشان می دهد که گویی نیروهای سیاسی ایران از دو سیاره متفاوت به زمین آمده اند و صرفا می کوشند تا در پاسخ گویی از یکدیگر عقب نمانند!
بیش از دو سده است که ایران در مسیر توسعه به پیش می رود ولی هنوز به مرحله قابل قبولی نرسیده است. کافی است ایران را با کشورهایی مقایسه کنیم که اکنون بسیار از ما جلو افتاده اند. از ژاپن می گذاریم که دهه ای بعد از صدارت امیر کبیر و در دوران میجی تکلیف خود را با تجدد روشن کرد و کوشید تا در عین بومی گرایی آن را بپذیرد. به کره جنوبی و مالزی اگر نظری بیفکنیم روشن می شود که آن ها فقط در طول سی سال چه گام های بلندی برداشته اند. البته روشن است که در دوسده کنونی اگر چه به مدد منابع نفتی پیشرفت هایی داشته ایم ولی هنوز به توسعه نرسیده ایم. مثلا در مقایسه با مالزی روشن می شود که پدیده استعمار، تساهل مذهبی و همراهی روحانیون با فرآیند تجدد از عوامل اصلی توسعه یافتگی در آن دیار بوده است. برخی معتقدند که ظهور یک چهره اقتدار گرا در ایران مشابه ژنرال چونگ هی در کره یا ماهاتیر محمد در مالزی می تواند چاره کار باشد ولی واضح است که بر خلاف کشورهای آسیای جنوب شرقی، ایرانیانی که فقط در طی یک سده با عصیان گری موفق به ایجاد سه نهضت یا انقلاب سترگ شده و پدرسالاری سیاسی را وداع گفته اند به یک نظم آهنین تمکین نخواهند کرد. این که باید از چه راهی به توسعه رسید به رغم تجربیات متعدد جهانی همچنان در ایران محل اختلاف است. مناقشه بر سر اولویت توسعه یافتگی داخلی، یا نفوذ ایدئولوژیک و منطقه ای همچنان با قوت در جریان بوده و سایه سیاست زدگی بر بسیاری از مراکز تصمیم سازی( انتصابی و انتخابی) دستیابی کوتاه مدت به حداقلی از تفاهم بر سر چگونگی برون رفت از اوضاع کنونی را با بن بست مواجه ساخته است. عمق اختلافات تا آن جاست که به نظر می رسد گروهی از یمین و دسته ای از یسار سخن می گویند! در حالی که اصلاح طلبان با درکی واقع بینانه از بحران های موجود و لزوم انجام جراحی در ابعاد مختلف سیاست خارجی، داخلی و اقتصادی سخن می گویند، اصول گرایان از موضعی فرادست معتقدند که اندک مشکلات موجود ناشی از وجود اصلاح طلبان و یک دولت غیر انقلابی است. روشن است که در چنین شرایطی دستیابی به توسعه ناممکن به نظر می رسد. اگر بتوانیم اهداف پیش روی یک کشور را به خرد، کلان و توسعه ای تقسیم کنیم به نظر می رسد که به جز پدیده انقلاب اسلامی، سال ها است که اهداف توسعه ای را به بایگانی سپرده ایم. تغییر دولت ها نهایتا ما را به سوی اهداف کلانی همچون سازندگی، توسعه سیاسی، هدفمندی یارانه ها و برجام هدایت کرده ولی از آن جا که حداقلی از تفاهم میان حکومت و جامعه وجود نداشته به موفقیت مورد نظر دست نیافته است. از چندی پیش هم در منجلاب روزمره گی دست و پا می زنیم. مدیران اجرایی از بیم پرونده سازی سراغ اقدامات بزرگ نمی روند و نهادهای اجرایی به گذران اوقات برای بدتر نشدن وضعیت جاری مشغول اند. به نظر می رسد اگر اوضاع به همین منوال پیش رود با کاستی پذیرفتن منابع فیزیکی و مهاجرت منابع انسانی، ورود در رقابت توسعه یافتگی برای ما بیش از پیش دشوار و حتی ناممکن می شود. آلوده شدن فرهنگ عمومی به بی هنجاری هایی از جمله گریز از کار، دروغ گویی، پارتی بازی، رابطه سالاری، دلال صفتی و زرنگ بازی به موانع جدی فرهنگی برای گذار از وضعیت موجود تبدیل شده و رقابت بی فرجام با قدرت های جهانی و منطقه ای توان ملی ما را بیش از پیش فرسوده ساخته است. به پرسش نخست باز می گردیم و آن را چنین تقریر می کنیم: چه زمانی به توسعه می رسیم؟ با شرایط موجود دشوار می توان پاسخ داد. شاید بتوان گفت فقط زمانی که از آسمان ماموریت های جهانی و ایدئولوژیک ترسیم کرده برای خود فرود آییم و بر زمین واقعیت ها و بحران های موجود آرام گیریم. شاید وقتی دیگر...
@solati_mehran
#توسعه
#ایران
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🖌 اپیزود اول: محسن رنانی اقتصاددان و نظریه پرداز توسعه معتقد است که ایرانیان به دلیل کودکی نکردن موفق به توسعه یافتگی نشده اند. به گفته رنانی غفلت عمومی از اهمیت و تاثیر نظام آموزش و پرورش در پرورش انسان های توسعه گرا عامل اصلی عقب ماندن ما از کاروان توسعه یافتگی جهانی شده است!
🖌 اپیزود دوم: ۹۰۰ استاد بسیجی در پاسخ به بیانیه هشدار آمیز ۲۹۰ دانشگاهی اصلاح طلب درباره بحران های موجود، کوشیده اند تا ثابت کنند اوضاع به گونه دیگری است. مطالعه این دو بیانیه نشان می دهد که گویی نیروهای سیاسی ایران از دو سیاره متفاوت به زمین آمده اند و صرفا می کوشند تا در پاسخ گویی از یکدیگر عقب نمانند!
بیش از دو سده است که ایران در مسیر توسعه به پیش می رود ولی هنوز به مرحله قابل قبولی نرسیده است. کافی است ایران را با کشورهایی مقایسه کنیم که اکنون بسیار از ما جلو افتاده اند. از ژاپن می گذاریم که دهه ای بعد از صدارت امیر کبیر و در دوران میجی تکلیف خود را با تجدد روشن کرد و کوشید تا در عین بومی گرایی آن را بپذیرد. به کره جنوبی و مالزی اگر نظری بیفکنیم روشن می شود که آن ها فقط در طول سی سال چه گام های بلندی برداشته اند. البته روشن است که در دوسده کنونی اگر چه به مدد منابع نفتی پیشرفت هایی داشته ایم ولی هنوز به توسعه نرسیده ایم. مثلا در مقایسه با مالزی روشن می شود که پدیده استعمار، تساهل مذهبی و همراهی روحانیون با فرآیند تجدد از عوامل اصلی توسعه یافتگی در آن دیار بوده است. برخی معتقدند که ظهور یک چهره اقتدار گرا در ایران مشابه ژنرال چونگ هی در کره یا ماهاتیر محمد در مالزی می تواند چاره کار باشد ولی واضح است که بر خلاف کشورهای آسیای جنوب شرقی، ایرانیانی که فقط در طی یک سده با عصیان گری موفق به ایجاد سه نهضت یا انقلاب سترگ شده و پدرسالاری سیاسی را وداع گفته اند به یک نظم آهنین تمکین نخواهند کرد. این که باید از چه راهی به توسعه رسید به رغم تجربیات متعدد جهانی همچنان در ایران محل اختلاف است. مناقشه بر سر اولویت توسعه یافتگی داخلی، یا نفوذ ایدئولوژیک و منطقه ای همچنان با قوت در جریان بوده و سایه سیاست زدگی بر بسیاری از مراکز تصمیم سازی( انتصابی و انتخابی) دستیابی کوتاه مدت به حداقلی از تفاهم بر سر چگونگی برون رفت از اوضاع کنونی را با بن بست مواجه ساخته است. عمق اختلافات تا آن جاست که به نظر می رسد گروهی از یمین و دسته ای از یسار سخن می گویند! در حالی که اصلاح طلبان با درکی واقع بینانه از بحران های موجود و لزوم انجام جراحی در ابعاد مختلف سیاست خارجی، داخلی و اقتصادی سخن می گویند، اصول گرایان از موضعی فرادست معتقدند که اندک مشکلات موجود ناشی از وجود اصلاح طلبان و یک دولت غیر انقلابی است. روشن است که در چنین شرایطی دستیابی به توسعه ناممکن به نظر می رسد. اگر بتوانیم اهداف پیش روی یک کشور را به خرد، کلان و توسعه ای تقسیم کنیم به نظر می رسد که به جز پدیده انقلاب اسلامی، سال ها است که اهداف توسعه ای را به بایگانی سپرده ایم. تغییر دولت ها نهایتا ما را به سوی اهداف کلانی همچون سازندگی، توسعه سیاسی، هدفمندی یارانه ها و برجام هدایت کرده ولی از آن جا که حداقلی از تفاهم میان حکومت و جامعه وجود نداشته به موفقیت مورد نظر دست نیافته است. از چندی پیش هم در منجلاب روزمره گی دست و پا می زنیم. مدیران اجرایی از بیم پرونده سازی سراغ اقدامات بزرگ نمی روند و نهادهای اجرایی به گذران اوقات برای بدتر نشدن وضعیت جاری مشغول اند. به نظر می رسد اگر اوضاع به همین منوال پیش رود با کاستی پذیرفتن منابع فیزیکی و مهاجرت منابع انسانی، ورود در رقابت توسعه یافتگی برای ما بیش از پیش دشوار و حتی ناممکن می شود. آلوده شدن فرهنگ عمومی به بی هنجاری هایی از جمله گریز از کار، دروغ گویی، پارتی بازی، رابطه سالاری، دلال صفتی و زرنگ بازی به موانع جدی فرهنگی برای گذار از وضعیت موجود تبدیل شده و رقابت بی فرجام با قدرت های جهانی و منطقه ای توان ملی ما را بیش از پیش فرسوده ساخته است. به پرسش نخست باز می گردیم و آن را چنین تقریر می کنیم: چه زمانی به توسعه می رسیم؟ با شرایط موجود دشوار می توان پاسخ داد. شاید بتوان گفت فقط زمانی که از آسمان ماموریت های جهانی و ایدئولوژیک ترسیم کرده برای خود فرود آییم و بر زمین واقعیت ها و بحران های موجود آرام گیریم. شاید وقتی دیگر...
@solati_mehran
#توسعه
#ایران
Forwarded from اتچ بات
گفت و گوی مهران صولتی با مجله " کرگدن" درباره پدیده رو به گسترش "خودتخریبی ملی!"
Telegram
attach 📎
مهران صولتی pinned « گفت و گوی مهران صولتی با مجله " کرگدن" درباره پدیده رو به گسترش "خودتخریبی ملی!"»
🔹 نامه ای که ارزش چندبارخواندن را دارد!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱نامه سرگشاده ۴۰۰ نفر از فعالین دانشجویی خطاب به روشنفکران ایران( پست بعدی)، از آن دست متونی است که ارزش بارها خواندن را دارد. لحن دردمندانه نامه در کنار صداقت عریان آن به اندازه کافی در مخاطب شور می آفریند و بر جانش شرر می ریزد. دانشجویان دغدغه مند در این نامه کوشیده اند تا با کنار زدن لفافه ها و تعارف های مرسوم به اصل مطلب پرداخته و از حاشیه روی پرهیز کنند. خواسته آشکار دانشجویان هم این است که در هنگامه بحران های مختلف که گریبان گیر جامعه ایران شده است روشنفکران بکوشند تا با گذار از کلی گویی های مرسوم و منتقدانه نقش تاریخی خود را ایفا نمایند. جدی گرفتن جامعه و امر اجتماعی، گذار از مدل های کلاسیک تحول خواهی، ورود به عرصه گفت و گوی جدی با یکدیگر، تبدیل آرمان ها به برنامه های امکان پذیر و نقد کارنامه جریان های سیاسی از سوی خود سیاستمداران بخشی از پیشنهادهای دانشجویان به روشنفکران در این نامه است. اهمیت این نامه بیش از همه در تاکید بر سازمان یافتگی فعالیت ها است. به باور برخی از جامعه شناسان مسئله اصلی جامعه ایران عبارت از " بی مسئله" بودن آن است. به عبارت دیگر از آن جا که میان روشنفکران بر سر مسئله بودن یا نبودن مشکلات کنونی جامعه اختلاف وجود دارد هیچ گونه اجماعی بر سر پروبلماتیزه یا مسئله مند شدن یک معضل شکل نمی گیرد. بنابراین دعوت به فاصله گرفتن روشنفکران از پراکندگی در تشخیص مسائل می تواند راه موثری برای خروج از بن بست کنونی باشد. از سوی دیگر جامعه فاقد گفت و گوی ایران با پدیده عجیب دیگری نیز روبرو است. بر خلاف جوامع دیگر که در آن ها روشنفکران با یکدیگر گفت و گو و جامعه از روشنگری های آنان سود می برد، در ایران ما شاهد حاکمیت روابط مرید- مرادی در عرصه روشنفکری و به تبع آن مونولوگ روشنفکران با پیروان شان مواجه هستیم. روشن است که در چنین شرایطی نه تنها ما شاهد رشد تقکر انتقادی نیستیم بلکه با تبدیل روشنفکران به رهبران سیاسی هر چه بیشتر از حوزه اندیشه ورزی فاصله می گیریم. بنابراین تلاش سازمان یافته برای شکل گیری گفت وگو میان روشنفکران می تواند از اهمیت زیادی برخوردار باشد. اما آن چه در نامه سرگشاده دانشجویان مفقود بود و باید بیش از پیش به آن پرداخته شود مباحثه بر سر تعیین نیروی تغییر در جامعه ایران است. روشن است که بدون وجود جنبش های اجتماعی نمی توان نسبت به تحقق مطالبات ذکر شده خوش بین بود. اینکه در افق ۱۴۰۰ می توان به کارگران، معلمان، دانشجویان یا ائتلافی از آن ها برای پایه گذاری یک جنبش اجتماعی فراگیر برای تغییر امید بست می تواند یکی از محورهای گفت و گوهای آتی باشد. همچنین برای نقد خودخواسته جریان های سیاسی نیز راه کاری مشخص نشده است. پرواضح است که هیچ جریانی بدون مطالبه جامعه به سوی خودانتقادی حرکت نمی کند بنابراین تجمیع درخواست های نقد گذشته گرایش های فکری- سیاسی باید به صورت سازمان یافته مورد پیگیری قرار گیرد. در مجموع نقاط قوت این نامه ان قدر زیاد است که می توان به راحتی بر وجود برخی کاستی های آن چشم پوشید. فقط باید امیدوار بود که پروژه گفت و گوی اجتماعی مورد نظر دانشجویان در این فضای سرد و ناامید کننده به حال خود رها نشده و به صورت جدی و سازمان یافته مورد پیگیری قرار گیرد.
#نامه_سرگشاده
#دانشجویان
#روشنفکران
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱نامه سرگشاده ۴۰۰ نفر از فعالین دانشجویی خطاب به روشنفکران ایران( پست بعدی)، از آن دست متونی است که ارزش بارها خواندن را دارد. لحن دردمندانه نامه در کنار صداقت عریان آن به اندازه کافی در مخاطب شور می آفریند و بر جانش شرر می ریزد. دانشجویان دغدغه مند در این نامه کوشیده اند تا با کنار زدن لفافه ها و تعارف های مرسوم به اصل مطلب پرداخته و از حاشیه روی پرهیز کنند. خواسته آشکار دانشجویان هم این است که در هنگامه بحران های مختلف که گریبان گیر جامعه ایران شده است روشنفکران بکوشند تا با گذار از کلی گویی های مرسوم و منتقدانه نقش تاریخی خود را ایفا نمایند. جدی گرفتن جامعه و امر اجتماعی، گذار از مدل های کلاسیک تحول خواهی، ورود به عرصه گفت و گوی جدی با یکدیگر، تبدیل آرمان ها به برنامه های امکان پذیر و نقد کارنامه جریان های سیاسی از سوی خود سیاستمداران بخشی از پیشنهادهای دانشجویان به روشنفکران در این نامه است. اهمیت این نامه بیش از همه در تاکید بر سازمان یافتگی فعالیت ها است. به باور برخی از جامعه شناسان مسئله اصلی جامعه ایران عبارت از " بی مسئله" بودن آن است. به عبارت دیگر از آن جا که میان روشنفکران بر سر مسئله بودن یا نبودن مشکلات کنونی جامعه اختلاف وجود دارد هیچ گونه اجماعی بر سر پروبلماتیزه یا مسئله مند شدن یک معضل شکل نمی گیرد. بنابراین دعوت به فاصله گرفتن روشنفکران از پراکندگی در تشخیص مسائل می تواند راه موثری برای خروج از بن بست کنونی باشد. از سوی دیگر جامعه فاقد گفت و گوی ایران با پدیده عجیب دیگری نیز روبرو است. بر خلاف جوامع دیگر که در آن ها روشنفکران با یکدیگر گفت و گو و جامعه از روشنگری های آنان سود می برد، در ایران ما شاهد حاکمیت روابط مرید- مرادی در عرصه روشنفکری و به تبع آن مونولوگ روشنفکران با پیروان شان مواجه هستیم. روشن است که در چنین شرایطی نه تنها ما شاهد رشد تقکر انتقادی نیستیم بلکه با تبدیل روشنفکران به رهبران سیاسی هر چه بیشتر از حوزه اندیشه ورزی فاصله می گیریم. بنابراین تلاش سازمان یافته برای شکل گیری گفت وگو میان روشنفکران می تواند از اهمیت زیادی برخوردار باشد. اما آن چه در نامه سرگشاده دانشجویان مفقود بود و باید بیش از پیش به آن پرداخته شود مباحثه بر سر تعیین نیروی تغییر در جامعه ایران است. روشن است که بدون وجود جنبش های اجتماعی نمی توان نسبت به تحقق مطالبات ذکر شده خوش بین بود. اینکه در افق ۱۴۰۰ می توان به کارگران، معلمان، دانشجویان یا ائتلافی از آن ها برای پایه گذاری یک جنبش اجتماعی فراگیر برای تغییر امید بست می تواند یکی از محورهای گفت و گوهای آتی باشد. همچنین برای نقد خودخواسته جریان های سیاسی نیز راه کاری مشخص نشده است. پرواضح است که هیچ جریانی بدون مطالبه جامعه به سوی خودانتقادی حرکت نمی کند بنابراین تجمیع درخواست های نقد گذشته گرایش های فکری- سیاسی باید به صورت سازمان یافته مورد پیگیری قرار گیرد. در مجموع نقاط قوت این نامه ان قدر زیاد است که می توان به راحتی بر وجود برخی کاستی های آن چشم پوشید. فقط باید امیدوار بود که پروژه گفت و گوی اجتماعی مورد نظر دانشجویان در این فضای سرد و ناامید کننده به حال خود رها نشده و به صورت جدی و سازمان یافته مورد پیگیری قرار گیرد.
#نامه_سرگشاده
#دانشجویان
#روشنفکران
✅هشدار ۴۰۰ فعال دانشجویی به استادان و روشنفکران: همگرایی و همافقی گفتمانی، نیاز کنونی ایران است
📌بیش از ۴۰۰ نفر از فعالان دانشجویی سراسر کشور، نامهای را با عنوان «روشنفکری و مسئولیت مغفول» خطاب به روشنفکران و استادان دانشگاهی نوشتهاند و در آن با یادآوری نقش روشنفکران برای برونرفت از بحرانهای کشور، لزوم ورود آنها را به صحنه در شرایط کنونی مورد تأکید قرار دادند.
📌امضاکنندگان، روشنفکر را روشنفکر حوزه عمومی خواندند و او را انسانی دانستند که «کلیتی بهنام جامعه ایران را بر رویکردهای هویتی و گروهی ارجح دانسته و اندیشه و زندگیاش را در بهزیستی و بهبودی مردم و ایرانشان، در همزیستی مسالمتآمیز و همراهی با رنج بشریت در منطقه و هرکجای جهان بهکار میگیرد. فردی که چراغ راه است، اما نه بر فراز، که پیش پای ملت، راه را روشن میکند» و خواستار پیوند آنها با مردم و ملت ایران شدند.
📌فعالان دانشجویی در خلال این نامه با پیش پا قرار دادن مسائل جامعه ایران، «ایرانی که از اساس چند فرهنگی، متکثر و بهگونهای تاریخی ساختهشده و از ارزشهای جمعی و تقویت سعادت همگان تأثیر میگیرد»، تأکید کردند که «مسائل جامعه ایران، تنها و تنها از «درون» و با تکیه بر پتانسیلِ موجودِ داخلی، قابل حل و فصل است.»
📌آنها گفتهاند که «ایران و همه نیروهایی که دل در گرو روابط جمعی ما دارند، میتوانند با وجود همه آسیبها و غلبه روح تفرد و جدا افتادگی بر زیست ایرانی، دگرباره خویشتنشان را چونان یک ملت بازیابند.»
📌این دانشجویان که دغدغه ماندگاری کشور را در جای جای نامه بروز دادهاند، از روشنفکران و استادان دانشگاهی خواستهاند تا به «طرحاندازی نظریهای برای حل بنیادیترین مسائل جامعه ایران، نظریهای که بتواند باوجود همه تعارضات فکری، همه ظرفیت نیروها را حول مسأله ایران بسیج گرداند» کمک کنند و برای این کار لازم است تا «همه پروژههای دیگر را در جهت حل اساسیترین مسائل جامعه ایران به تعویق اندازند» و «روشنفکرانی که در دانشگاه مأمن و مأوا دارند ضروری است تا زمانبندی پروژههایشان را با زمان مسأله مردم ایران کوک کنند.»
✅ برای خواندن متن کامل این بیانیه روی "INSTANT" بزنید:
https://goo.gl/5jAana
#نامه_به_روشنفکران
@solati_mehran
📌بیش از ۴۰۰ نفر از فعالان دانشجویی سراسر کشور، نامهای را با عنوان «روشنفکری و مسئولیت مغفول» خطاب به روشنفکران و استادان دانشگاهی نوشتهاند و در آن با یادآوری نقش روشنفکران برای برونرفت از بحرانهای کشور، لزوم ورود آنها را به صحنه در شرایط کنونی مورد تأکید قرار دادند.
📌امضاکنندگان، روشنفکر را روشنفکر حوزه عمومی خواندند و او را انسانی دانستند که «کلیتی بهنام جامعه ایران را بر رویکردهای هویتی و گروهی ارجح دانسته و اندیشه و زندگیاش را در بهزیستی و بهبودی مردم و ایرانشان، در همزیستی مسالمتآمیز و همراهی با رنج بشریت در منطقه و هرکجای جهان بهکار میگیرد. فردی که چراغ راه است، اما نه بر فراز، که پیش پای ملت، راه را روشن میکند» و خواستار پیوند آنها با مردم و ملت ایران شدند.
📌فعالان دانشجویی در خلال این نامه با پیش پا قرار دادن مسائل جامعه ایران، «ایرانی که از اساس چند فرهنگی، متکثر و بهگونهای تاریخی ساختهشده و از ارزشهای جمعی و تقویت سعادت همگان تأثیر میگیرد»، تأکید کردند که «مسائل جامعه ایران، تنها و تنها از «درون» و با تکیه بر پتانسیلِ موجودِ داخلی، قابل حل و فصل است.»
📌آنها گفتهاند که «ایران و همه نیروهایی که دل در گرو روابط جمعی ما دارند، میتوانند با وجود همه آسیبها و غلبه روح تفرد و جدا افتادگی بر زیست ایرانی، دگرباره خویشتنشان را چونان یک ملت بازیابند.»
📌این دانشجویان که دغدغه ماندگاری کشور را در جای جای نامه بروز دادهاند، از روشنفکران و استادان دانشگاهی خواستهاند تا به «طرحاندازی نظریهای برای حل بنیادیترین مسائل جامعه ایران، نظریهای که بتواند باوجود همه تعارضات فکری، همه ظرفیت نیروها را حول مسأله ایران بسیج گرداند» کمک کنند و برای این کار لازم است تا «همه پروژههای دیگر را در جهت حل اساسیترین مسائل جامعه ایران به تعویق اندازند» و «روشنفکرانی که در دانشگاه مأمن و مأوا دارند ضروری است تا زمانبندی پروژههایشان را با زمان مسأله مردم ایران کوک کنند.»
✅ برای خواندن متن کامل این بیانیه روی "INSTANT" بزنید:
https://goo.gl/5jAana
#نامه_به_روشنفکران
@solati_mehran
Telegraph
هشدار 400 فعال دانشجویی به استادان و روشنفکران: همگرایی و همافقی گفتمانی، نیاز کنونی ایران است
بیش از 400 فعال فعلی و سابق دانشجویی در نامهای سرگشاده خطاب به «فعالان فکری و اجتماعی، روشنفکران، اساتید و دانشگاهیان» نوشتند: به نام خدا فعالان فکری و اجتماعی، روشنفکران، اساتید و دانشگاهیان عزیز! اوایل سال گذشته بود که یکی از مراکز تحقیقاتی کشور فهرستی…
🔹 الگوی ایرانی - اسلامی پیشرفت در بوته نقد!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 بالاخره پس از گذشت هفت سال و با صرف هزینه های مادی و معنوی بسیار سند الگوی اسلامی- ایرانی پیشرفت در اختیار محافل علمی و دانشگاهی کشور قرار گرفت تا مورد نقادی قرار گرفته و افق پنجاه ساله پیشرفت کشور را ترسیم کند. سند منتشر شده بیش از هر چیز به انشایی زیبا شباهت دارد که سعی شده در آن همه آرمان های زیبای چهاردهه گذشته درج شود. به نظر می رسد قرار است این سند مبنای تاسیس تمدن نوین اسلامی قرار گیرد که پیش از این بارها به افکار عمومی وعده داده شده است. واقعیت این است که هیچ تمدنی تاکنون با اعلان عمومی و بر اساس یک طرح قبلی ایجاد نشده است بلکه این کلان ترین واحد فرهنگی دستاورد مجموعه ای از داشته های مادی و معنوی می باشد که در کنار هم قرار گرفته و تمدن نامیده شده اند. تمدنی غرب هم امروزه با پشتوانه توسعه یافتگی در همه ابعاد اقتصادی، سیاسی و فرهنگی و مبتنی بر نظم سرمایه دارانه موفق به فتح جهان شده است، نه بر اساس الگویی پیشینی که مجموعه ای از آرمان ها را به جای آمارها عرضه کرده است. ایراد دیگر سند این است که برداشت عمیقی از دنیای امروز و رقابت های بی پایان آن ارائه نداده است. اینکه ایران در پنجاه سال آینده به یکی از پنج قدرت برتر تولید علم جهان و برترین در تولید علوم انسانی اسلامی تبدیل خواهد شد فقط در صورتی امکان پذیر است که جهانیان بپذیرند تا نیم سده ناقابل را به تعطیلات رفته و عرصه را برای تاخت و تاز ما فراهم نمایند. از سوی دیگر در تدوین سند نه تنها شاهد مشارکت گسترده صاحب نظران نبوده ایم بلکه با فروکاستن نویسندگان به یک جریان سیاسی خاص از دریافت سایر نظریات متفاوت دریغ شده است. همین انحصارگرایی موجب عدم تبدیل این مطالبه به یک گفتمان و تاثیر گذاری مناسب بر جامعه گردید. اشکال دیگر سند عدم توجه به سازوکار تحقق اهداف ذکر شده است. شاید در جهان کمتر کشوری مانند ما پیدا شود که این حجم از اسناد مصوب ولی بدون استفاده را دلشته باشد. همچنان که میزان قوانین تصویب شده در ایران تقریبا ۲۰ برابر سایر کشورها است. ولی نه آن اسناد و نه این قوانین منجر به توسعه یافتگی کشور به رغم وجود منابع غنی مادی و انسانی نشده است! از سوی دیگر در حالی که کشورهای دیگر توسعه یافتگی را در آمار و ارقام عینی جستجو می کنند مسئولان ایرانی کوشیده اند تا حتی در محافل اقتصادی مانند اجلاس سالیانه داوس هم بیشتر مواعظ و نصایح اخلاقی ارائه دهند. در هر صورت حجم کلی گویی های سند الگوی اسلامی- ایرانی پیشرفت چندان زیاد است که بیشتر آن را به یک انشای شعارگونه و ملال آور تبدیل کرده است. در انتها فقط باید به رویا پردازان خالق سند پیشرفت عرض کنیم که تاسیس یک تمدن بیش از طراحی یک الگو، نیازمند آزادی بیان، بنیان اقتصادی قدرتمند، روابط بی هراس با دنیا و مشارکت همه شهروندان در مدیریت جامعه است. هیچ کشوری هم تا کنون نتوانسته با حصار کشی پیرامون خود، مهندسی اجتماعی و تاکید بر حکومت ایدئولوژیک نتوانسته حتی اندکی به توسعه متوازن و پایدار دست یابد. رسیدن به تمدن نوین پیشکش!
@solati_mehran
#سند
#الگوی_پیشرفت
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 بالاخره پس از گذشت هفت سال و با صرف هزینه های مادی و معنوی بسیار سند الگوی اسلامی- ایرانی پیشرفت در اختیار محافل علمی و دانشگاهی کشور قرار گرفت تا مورد نقادی قرار گرفته و افق پنجاه ساله پیشرفت کشور را ترسیم کند. سند منتشر شده بیش از هر چیز به انشایی زیبا شباهت دارد که سعی شده در آن همه آرمان های زیبای چهاردهه گذشته درج شود. به نظر می رسد قرار است این سند مبنای تاسیس تمدن نوین اسلامی قرار گیرد که پیش از این بارها به افکار عمومی وعده داده شده است. واقعیت این است که هیچ تمدنی تاکنون با اعلان عمومی و بر اساس یک طرح قبلی ایجاد نشده است بلکه این کلان ترین واحد فرهنگی دستاورد مجموعه ای از داشته های مادی و معنوی می باشد که در کنار هم قرار گرفته و تمدن نامیده شده اند. تمدنی غرب هم امروزه با پشتوانه توسعه یافتگی در همه ابعاد اقتصادی، سیاسی و فرهنگی و مبتنی بر نظم سرمایه دارانه موفق به فتح جهان شده است، نه بر اساس الگویی پیشینی که مجموعه ای از آرمان ها را به جای آمارها عرضه کرده است. ایراد دیگر سند این است که برداشت عمیقی از دنیای امروز و رقابت های بی پایان آن ارائه نداده است. اینکه ایران در پنجاه سال آینده به یکی از پنج قدرت برتر تولید علم جهان و برترین در تولید علوم انسانی اسلامی تبدیل خواهد شد فقط در صورتی امکان پذیر است که جهانیان بپذیرند تا نیم سده ناقابل را به تعطیلات رفته و عرصه را برای تاخت و تاز ما فراهم نمایند. از سوی دیگر در تدوین سند نه تنها شاهد مشارکت گسترده صاحب نظران نبوده ایم بلکه با فروکاستن نویسندگان به یک جریان سیاسی خاص از دریافت سایر نظریات متفاوت دریغ شده است. همین انحصارگرایی موجب عدم تبدیل این مطالبه به یک گفتمان و تاثیر گذاری مناسب بر جامعه گردید. اشکال دیگر سند عدم توجه به سازوکار تحقق اهداف ذکر شده است. شاید در جهان کمتر کشوری مانند ما پیدا شود که این حجم از اسناد مصوب ولی بدون استفاده را دلشته باشد. همچنان که میزان قوانین تصویب شده در ایران تقریبا ۲۰ برابر سایر کشورها است. ولی نه آن اسناد و نه این قوانین منجر به توسعه یافتگی کشور به رغم وجود منابع غنی مادی و انسانی نشده است! از سوی دیگر در حالی که کشورهای دیگر توسعه یافتگی را در آمار و ارقام عینی جستجو می کنند مسئولان ایرانی کوشیده اند تا حتی در محافل اقتصادی مانند اجلاس سالیانه داوس هم بیشتر مواعظ و نصایح اخلاقی ارائه دهند. در هر صورت حجم کلی گویی های سند الگوی اسلامی- ایرانی پیشرفت چندان زیاد است که بیشتر آن را به یک انشای شعارگونه و ملال آور تبدیل کرده است. در انتها فقط باید به رویا پردازان خالق سند پیشرفت عرض کنیم که تاسیس یک تمدن بیش از طراحی یک الگو، نیازمند آزادی بیان، بنیان اقتصادی قدرتمند، روابط بی هراس با دنیا و مشارکت همه شهروندان در مدیریت جامعه است. هیچ کشوری هم تا کنون نتوانسته با حصار کشی پیرامون خود، مهندسی اجتماعی و تاکید بر حکومت ایدئولوژیک نتوانسته حتی اندکی به توسعه متوازن و پایدار دست یابد. رسیدن به تمدن نوین پیشکش!
@solati_mehran
#سند
#الگوی_پیشرفت
the_Islamic-Iranian_Model_of_Progress.pdf
522.7 KB
متن کامل سند پایه الگوی اسلامی - ایرانی پیشرفت
http://bojnourd.iribnews.ir/fa/news/2282726/مدیریت-اتوبوسی-در-خراسان-شمالی
گفت و گوی مهران صولتی با خبرگزاری صدا و سیما درباره" علل جامعه شناختی بی ثباتی مدیریت در کشور"
@solati_mehran
گفت و گوی مهران صولتی با خبرگزاری صدا و سیما درباره" علل جامعه شناختی بی ثباتی مدیریت در کشور"
@solati_mehran
Forwarded from سیدجواد میری مینق
کتابچه_چکیده_همایش_شریعتی_و_تفکر.pdf
1 MB
کتابچه چکیده سمینار "بازخوانی اندیشه شریعتی و آینده تفکر در ایران"
شنبه ۳ آذر ۱۳۹۷
هیأت داوران علمی:
دکتر حمید تنکابنی
دکتر بیژن عبدالکریمی
دکتر رحیم محمدي
دکتر آتنا غلام نیارمی
دکتر زهرا حاجی شاه کرم
دبیر علمی: سید جواد میری
@seyedjavadmiri
شنبه ۳ آذر ۱۳۹۷
هیأت داوران علمی:
دکتر حمید تنکابنی
دکتر بیژن عبدالکریمی
دکتر رحیم محمدي
دکتر آتنا غلام نیارمی
دکتر زهرا حاجی شاه کرم
دبیر علمی: سید جواد میری
@seyedjavadmiri