گفت و گوی من با خبرگزاری تسنیم درباره چرایی ناکارآمدی برنامه های پرورشی مدارس. البته خبرگزاری عنوان نامناسبی برای این مطلب انتخاب کرده است 👇👇
https://www.tasnimnews.com/fa/news/1398/02/20/2007495/وقتی-الفاظ-رکیک-جنسی-به-اسم-نشاط-به-خورد-دانش-آموزان-داده-می-شود
🔹گفت و گوی مهران صولتی با خبرگزاری تسنیم درباره دلایل شکل گیری پدیده ساسی مانکن!
🔹گفت و گوی مهران صولتی با خبرگزاری تسنیم درباره دلایل شکل گیری پدیده ساسی مانکن!
خبرگزاری تسنیم - Tasnim
وقتی الفاظ رکیک جنسی به اسم "نشاط" به خورد دانشآموزان داده میشود
به گزارش خبرنگار اجتماعی خبرگزاری تسنیم؛ ماجرا از پخش آهنگ خوانندهای خارجنشین در برخی مدارس کشور و همخوانی دانشآموزان با آن شروع شد، آهنگی که ترانه آن با فرهنگ مردم ایران سنخیتی ندارد و واژههای مبتذل آن هیچ نوع قرابتی با فرهنگ و ارزشهای مردم ما ندارد.
🔹 چرا اندیشه ها در ایران امروز به تغییر نمی انجامند؟!
@solati_mehran
🌱چندی پیش یکی از اساتید جامعه شناسی این پرسش مهم را مطرح نمود که چرا کتاب های گذشته برانگیزاننده بودند ولی کتاب های امروز از این ویژگی برخوردار نیستند؟ به طور مثال چرا برخی آثار دکتر شریعتی آتشی بر جان جامعه افکنده و مردم را حول یک آرمان بسیج می کرد ولی امروزه صدها کتاب نیز از انجام چنین رسالتی برخوردار نیستند؟ پرسشی که می کوشید تا راز کرختی جامعه امروز را جویا شده و از بی اثر بودن اندیشه های امروز در ایجاد تحولی معنادار سراغ گیرد. روشن است که اندیشه ها برای فراگیر شدن نیازمند وجود زمینه های اجتماعی مناسب هستند. بنابراین باید پرسش را در زمینه ای از رابطه متقابل میان اندیشه و زمینه جستجو کرد. اما واقعا چرا امروزه اندیشه ها به تغییر اجتماعی نمی انجامند؟
🖌 عدم شناخت کافی از حاملان تغییر اجتماعی: اندیشه ها در صورتی می توانند به تغییر منجر شوند که قادر به ایجاد پیوند مناسبی با نیروی اجتماعی هدف باشند. در فقدان چنین شناختی اندیشه ها صرفا در فضا رها می شوند و بعد از مدتی به فراموشی سپرده می شوند. بنابراین طرح این پرسش اهمیت دارد که واقعا در شرایط امروز ایران کدام ائتلاف از نیروهای اجتماعی از فرهنگیان، دانشجویان، زنان یا کارگران حامل پیام ایجاد تغییرات معنادار هستند؟
🖌 فقدان زبان ارتباطی مناسب: روشنفکران ایران همواره متهم بوده اند که توان همدلی و همزبانی با توده مردم را فاقد هستند! برج عاج نشینی، زبان ثقیل، محصور ماندن در فضای دانشگاه و بالاخره فاصله گیری از دغدغه های روزمره مردم هم در زمره سایر نقصان های آنان بوده است. شاید بتوان دکتر شریعتی را یک استثناء مهم در این میان تلقی کرد. روشن است که تا زبان اندیشه ها به شرایط جامعه نزدیک نشود تغییری ایجاد نخواهد شد!
🖌 کاهش مرجعیت روشنفکران: روشنفکری یک پدیده مدرن و روشنفکران مهم ترین منادیان تغییرات اجتماعی در جوامع هستند. در ایران امروز اما با افول نقش روشنفکران و ظهور شبکه های اجتماعی، این سلبریتی ها هستند که گوی سبقت را در جلب توجه توده های مردم از سایر مراجع فکری جامعه ربوده اند. بنابراین پرواضح است که گوشه نشینی روشنفکران می تواند با به حاشیه بردن پیام تحول خواهی، دوره ای از سکون و بی میلی نسبت به ضرورت ایجاد تغییرات معنادار را به همراه بیاورد!
🖌 فقدان قطب بندی های آشکار: بر خلاف نیم قرن اخیر ایران که حقانیت اندیشه ها موجب فراگیری و تحرک اجتماعی می شد، امروزه ظهور مجموعه ای از اندیشه های پست مدرن که حقیقت را نسبی و حتی توهم آمیز می دانند باعث سازگاری بیش از پیش مردم با نارسایی ها شده است. بحران اعتماد اجتماعی نیز از پژواک یافتن و پذیرش نداهای حق طلبانه معترضان از سوی مردم جلوگیری کرده و جامعه را بیش از پیش در غرقاب روزمرگی ها فرو می برد!
🔹 نکته پایانی: هیچ چیزی آزار دهنده تر از دویدن در مسیری نیست که پایانی برای آن متصور نباشد. احساس ناگوار تعلیق، تلاش کردن و نرسیدن، درجازدگی پس از گذشت یکصد سال پرداخت هزینه، ناامیدی فزاینده و احساس ژرف بی قدرتی سیاسی! آیا راهی برای ایجاد تغییرات معنادار گشوده خواهد شد؟
@solati_mehran
#روشنفکران
#تغییرات_اجتماعی
@solati_mehran
🌱چندی پیش یکی از اساتید جامعه شناسی این پرسش مهم را مطرح نمود که چرا کتاب های گذشته برانگیزاننده بودند ولی کتاب های امروز از این ویژگی برخوردار نیستند؟ به طور مثال چرا برخی آثار دکتر شریعتی آتشی بر جان جامعه افکنده و مردم را حول یک آرمان بسیج می کرد ولی امروزه صدها کتاب نیز از انجام چنین رسالتی برخوردار نیستند؟ پرسشی که می کوشید تا راز کرختی جامعه امروز را جویا شده و از بی اثر بودن اندیشه های امروز در ایجاد تحولی معنادار سراغ گیرد. روشن است که اندیشه ها برای فراگیر شدن نیازمند وجود زمینه های اجتماعی مناسب هستند. بنابراین باید پرسش را در زمینه ای از رابطه متقابل میان اندیشه و زمینه جستجو کرد. اما واقعا چرا امروزه اندیشه ها به تغییر اجتماعی نمی انجامند؟
🖌 عدم شناخت کافی از حاملان تغییر اجتماعی: اندیشه ها در صورتی می توانند به تغییر منجر شوند که قادر به ایجاد پیوند مناسبی با نیروی اجتماعی هدف باشند. در فقدان چنین شناختی اندیشه ها صرفا در فضا رها می شوند و بعد از مدتی به فراموشی سپرده می شوند. بنابراین طرح این پرسش اهمیت دارد که واقعا در شرایط امروز ایران کدام ائتلاف از نیروهای اجتماعی از فرهنگیان، دانشجویان، زنان یا کارگران حامل پیام ایجاد تغییرات معنادار هستند؟
🖌 فقدان زبان ارتباطی مناسب: روشنفکران ایران همواره متهم بوده اند که توان همدلی و همزبانی با توده مردم را فاقد هستند! برج عاج نشینی، زبان ثقیل، محصور ماندن در فضای دانشگاه و بالاخره فاصله گیری از دغدغه های روزمره مردم هم در زمره سایر نقصان های آنان بوده است. شاید بتوان دکتر شریعتی را یک استثناء مهم در این میان تلقی کرد. روشن است که تا زبان اندیشه ها به شرایط جامعه نزدیک نشود تغییری ایجاد نخواهد شد!
🖌 کاهش مرجعیت روشنفکران: روشنفکری یک پدیده مدرن و روشنفکران مهم ترین منادیان تغییرات اجتماعی در جوامع هستند. در ایران امروز اما با افول نقش روشنفکران و ظهور شبکه های اجتماعی، این سلبریتی ها هستند که گوی سبقت را در جلب توجه توده های مردم از سایر مراجع فکری جامعه ربوده اند. بنابراین پرواضح است که گوشه نشینی روشنفکران می تواند با به حاشیه بردن پیام تحول خواهی، دوره ای از سکون و بی میلی نسبت به ضرورت ایجاد تغییرات معنادار را به همراه بیاورد!
🖌 فقدان قطب بندی های آشکار: بر خلاف نیم قرن اخیر ایران که حقانیت اندیشه ها موجب فراگیری و تحرک اجتماعی می شد، امروزه ظهور مجموعه ای از اندیشه های پست مدرن که حقیقت را نسبی و حتی توهم آمیز می دانند باعث سازگاری بیش از پیش مردم با نارسایی ها شده است. بحران اعتماد اجتماعی نیز از پژواک یافتن و پذیرش نداهای حق طلبانه معترضان از سوی مردم جلوگیری کرده و جامعه را بیش از پیش در غرقاب روزمرگی ها فرو می برد!
🔹 نکته پایانی: هیچ چیزی آزار دهنده تر از دویدن در مسیری نیست که پایانی برای آن متصور نباشد. احساس ناگوار تعلیق، تلاش کردن و نرسیدن، درجازدگی پس از گذشت یکصد سال پرداخت هزینه، ناامیدی فزاینده و احساس ژرف بی قدرتی سیاسی! آیا راهی برای ایجاد تغییرات معنادار گشوده خواهد شد؟
@solati_mehran
#روشنفکران
#تغییرات_اجتماعی
Forwarded from اتچ بات
🔹 آسیب شناسی حضور روحانیان در مدارس!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🔹 اپیزود اول: محمد بطحایی وزیر آموزش و پرورش در دیدار علمای حوزه علمیه قم خواستار دمیدن روح تازه از سوی حوزه در آموزش و پرورش شده است. وی با تاکید بر اهمیت تعامل میان این دو نهاد خواستار ارائه طرح های جدید و مفید تربیتی از سوی حوزه برای اجرا در آموزش و پرورش شده است!
🔹 اپیزود دوم: در کلیپ پیوست این یادداشت یک دختر دانش آموز دبیرستان تیزهوشان با ناراحتی از تجربه ناگوار حضور یک روحانی در کلاس درس خود سخن به میان آورده است. به گفته وی شنیدن حرف های اروتیک درباره ضرورت ازدواج موقت برای جلوگیری از تجاوز جنسی در جامعه ایران و تشویق این امر از منظر بسیاری از دختران کلاس توهین آمیز تلقی شده است!
🌱 بیش از یک دهه از حضور مناسبتی روحانیان در مدارس ایران می گذرد. در همین راستا ایام محرم و رمضان فرصت مناسبی تلقی می شود تا افراد برگزیده ای از این قشر در کلاس های درس حضور یافته و معنویت را برای دانش آموزان به ارمغان آورند. در این میان معلمان هم گشاده دستانه کلاس های خود را به روحانیان عزیز تقدیم می کنند تا بلکه زمان کوتاهی هم از تحمل فشار یک کلاس متراکم بر روح و روان خود بکاهند. اما آسیب شناسی این حضور نشان می دهد که لزوما نیت های خیرخواهانه به نتیجه مطلوب منتهی نمی شود. بر اساس تجربه زیسته چندین ساله در مدارس ایران و دریافت بازخورد دانش آموزان از این حضور اکنون می توانیم این تجربه را شکست خورده ارزیابی کنیم. مهمترین دلیل این است که روحانیان حاضر در مدارس هیچ گونه شناختی از پیچیدگی های آموزش و پرورش مدرن نداشته و هنوز هم تربیت را فرآیندی یک سویه و مبتنی بر تجربه منبر رفتن تصور می کنند. بر اساس این فهم؛ دانش آموزان همان لوح های سفید و موجودات بی آلایشی هستند که می توان به آنها به وسیله گفتار درمانی شکل داد. از همین رو این معلمان موقتی می کوشند تا با بیان شورانگیز و بعضا غیر مستند از مذهب، عواطف مخاطبان خود را برانگیخته و آنها را احساساتی نمایند. از سوی دیگر روی گشاده روحانیان، به دانش آموزان مجالی برای طرح پرسش های خود درباره روابط و مسائل جنسی بخشیده و ناگزیر کلاس ها را به سمت و سوی گفت و گوهای اروتیک هدایت می کند که برای پسران بسیار جذاب است. البته در این میان کم اطلاعی روحانیان اعزامی نسبت به رشد گرایشات فمینیستی در میان دانش آموزان دختر زمینه برخوردهای پراکنده میان ایشان با مخاطب را فراهم می آورد. همین می شود که روحانیان، مدارس شمال شهر تهران را با پاره ای کلاس های روستاهای دوردست اشتباه گرفته و بر اموری مانند ازدواج در سنین پایین یا ضرورت وجود صیغه در جامعه دینی تاکید می ورزند. امری که لاجرم موجب افزایش فاصله میان دختران دانش آموز با حاملان دین در جامعه خواهد شد. به نظر می رسد اگر روحانیان نخواهند یا نتوانند پیچیدگی های جامعه متکثر ایران رافهم کنند، همچنان خود را به عنوان دانای کل در مدارس معرفی نمایند و به جای نقش همدلی بر جایگاه هدایت گری خود تاکید ورزند افق مناسبی از همزبانی با نسل جدید پیش روی خود نخواهند یافت. بدیهی است که اصحاب دین هم باید فرزند زمان خود باشند!
@solati_mehran
#روحانیان
#مدارس
#آسیب_شناسی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🔹 اپیزود اول: محمد بطحایی وزیر آموزش و پرورش در دیدار علمای حوزه علمیه قم خواستار دمیدن روح تازه از سوی حوزه در آموزش و پرورش شده است. وی با تاکید بر اهمیت تعامل میان این دو نهاد خواستار ارائه طرح های جدید و مفید تربیتی از سوی حوزه برای اجرا در آموزش و پرورش شده است!
🔹 اپیزود دوم: در کلیپ پیوست این یادداشت یک دختر دانش آموز دبیرستان تیزهوشان با ناراحتی از تجربه ناگوار حضور یک روحانی در کلاس درس خود سخن به میان آورده است. به گفته وی شنیدن حرف های اروتیک درباره ضرورت ازدواج موقت برای جلوگیری از تجاوز جنسی در جامعه ایران و تشویق این امر از منظر بسیاری از دختران کلاس توهین آمیز تلقی شده است!
🌱 بیش از یک دهه از حضور مناسبتی روحانیان در مدارس ایران می گذرد. در همین راستا ایام محرم و رمضان فرصت مناسبی تلقی می شود تا افراد برگزیده ای از این قشر در کلاس های درس حضور یافته و معنویت را برای دانش آموزان به ارمغان آورند. در این میان معلمان هم گشاده دستانه کلاس های خود را به روحانیان عزیز تقدیم می کنند تا بلکه زمان کوتاهی هم از تحمل فشار یک کلاس متراکم بر روح و روان خود بکاهند. اما آسیب شناسی این حضور نشان می دهد که لزوما نیت های خیرخواهانه به نتیجه مطلوب منتهی نمی شود. بر اساس تجربه زیسته چندین ساله در مدارس ایران و دریافت بازخورد دانش آموزان از این حضور اکنون می توانیم این تجربه را شکست خورده ارزیابی کنیم. مهمترین دلیل این است که روحانیان حاضر در مدارس هیچ گونه شناختی از پیچیدگی های آموزش و پرورش مدرن نداشته و هنوز هم تربیت را فرآیندی یک سویه و مبتنی بر تجربه منبر رفتن تصور می کنند. بر اساس این فهم؛ دانش آموزان همان لوح های سفید و موجودات بی آلایشی هستند که می توان به آنها به وسیله گفتار درمانی شکل داد. از همین رو این معلمان موقتی می کوشند تا با بیان شورانگیز و بعضا غیر مستند از مذهب، عواطف مخاطبان خود را برانگیخته و آنها را احساساتی نمایند. از سوی دیگر روی گشاده روحانیان، به دانش آموزان مجالی برای طرح پرسش های خود درباره روابط و مسائل جنسی بخشیده و ناگزیر کلاس ها را به سمت و سوی گفت و گوهای اروتیک هدایت می کند که برای پسران بسیار جذاب است. البته در این میان کم اطلاعی روحانیان اعزامی نسبت به رشد گرایشات فمینیستی در میان دانش آموزان دختر زمینه برخوردهای پراکنده میان ایشان با مخاطب را فراهم می آورد. همین می شود که روحانیان، مدارس شمال شهر تهران را با پاره ای کلاس های روستاهای دوردست اشتباه گرفته و بر اموری مانند ازدواج در سنین پایین یا ضرورت وجود صیغه در جامعه دینی تاکید می ورزند. امری که لاجرم موجب افزایش فاصله میان دختران دانش آموز با حاملان دین در جامعه خواهد شد. به نظر می رسد اگر روحانیان نخواهند یا نتوانند پیچیدگی های جامعه متکثر ایران رافهم کنند، همچنان خود را به عنوان دانای کل در مدارس معرفی نمایند و به جای نقش همدلی بر جایگاه هدایت گری خود تاکید ورزند افق مناسبی از همزبانی با نسل جدید پیش روی خود نخواهند یافت. بدیهی است که اصحاب دین هم باید فرزند زمان خود باشند!
@solati_mehran
#روحانیان
#مدارس
#آسیب_شناسی
Telegram
attach 📎
🔹 درس هایی از رویداد دوم خرداد ۷۶
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱رویداد سترگ دوم خرداد امروز بیست و دو ساله شد! جلوه ای از درآمیختن تحول خواهی عمیق ایرانیان، با انتخاب سید محمد خاتمی که آمده بود تا فردای بهتری را برای ایران اسلامی رقم زند. در این دو دهه، جامعه و سیاست ایران دوران پرفراز و نشیبی را پشت سر گذاشت؛ نهال های امید گرچه به دلیل برخورد با سد ستبر حفظ وضعیت موجود مجالی برای تناور شدن نیافتند ولی در برابر تندبادهای موجود هم نشکستند. همین شد که ثمره بیست سال سیاست ورزی ایرانیان در سفری طولانی از اصلاحات به اعتدال، و از خاتمی تا روحانی ، جامعه ای بالغ تر و رشیدتر است. هم اکنون می توان بخشی از درس های بیست و دو ساله اخیر را به شرح زیر فهرست کرد:
✏️ اصلاحات نیازمند حضور همزمان در قدرت و جامعه است. نمی توان به بهانه فعالیت مدنی، از حضور در قدرت چشم پوشید. حضور اصلاح طلبان در قدرت می تواند حاشیه امن فعالیت های مدنی را افزایش دهد.
✏️ اصلاحات در صورتی می تواند موفق باشد که خواست دموکراسی را با عدالت طلبی، آزادی خواهی و تنوع سبک زندگی پیوند زند. ارائه خوانش های تنگ نظرانه از اصلاحات می تواند تاثیر گذاری ان را محدود سازد. اصلاح طلبی باید به گفتمان غالب جامعه تبدیل شود.
✏️ اصلاح طلبی اگرچه از صندوق های رای می گذرد ولی در آن متوقف نمی ماند. مشارکت مدنی برای پیگیری مطالبات جامعه در کنار وجود نقشه راه برای حضور موثر اصلاح طلبان در قدرت می تواند ترکیب کارآمدی را برای پاسخ به عطش تحول خواهی ایرانیان رقم زند.
✏️ اصلاح طلبی زمانی می تواند موفق باشد که از تشدید یافتن نابرابری های اقتصادی، طرد شدگی اجتماعی و انحصارگرایی سیاسی پرهیز کند. اصلاحات باید منطق حاکم بر عرصه های مختلف زیست اجتماعی را به رسمیت بشناسد و بر بهره گیری از رانت های قدرت چشم بپوشد.
✏️ اصلاحات اگر چه داعیه تغییر در رویه های حکمرانی را دارد ولی واقع بینانه خود را در تقابل با ساختار قدرت تعریف نمی کند. اصلاحات می کوشد تا با تکیه بر نیروی اجتماعی خود به نوعی توافق پایدار با قدرت در جهت پاسخگو کردن حکومت دست یابد.
✏️ اصلاح طلبی یک مرام است نه یک نشان! مروت با دوستان، مدارا با دشمنان، به رسمیت شناختن مخالف، خردمندی در تصمیم گیری، شجاعت در دانستن، پرهیز از تعصب و جزم اندیشی، صلح طلبی، تعامل سازنده با جهان، احترام به نظر اکثریت، تفسیر رحمانی از دین و ... از جمله معیارهای اصلاح طلبی می باشد.
✏️ اصلاحات نشان داد که تا شکل گیری حداقلی از توازن قوای سیاسی، سیاست همچنان مساله اصلی جامعه است. وجود نابرابری سیاسی، روند نابرابری های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی را تشدید می کند. از همین رو پیش بردن پروژه توسعه سیاسی، با لحاظ کردن ویژگی های خاص جامعه ایران، از مسیر شکل گیری اجماع میان جامعه و حکومت بر سر مبانی حکمرانی خوب می تواند پایدارترین و موثرترین مسیر برای اصلاحات باشد.
@solati_mehran
#دوم_خرداد
#خاتمی
#اصلاحات
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱رویداد سترگ دوم خرداد امروز بیست و دو ساله شد! جلوه ای از درآمیختن تحول خواهی عمیق ایرانیان، با انتخاب سید محمد خاتمی که آمده بود تا فردای بهتری را برای ایران اسلامی رقم زند. در این دو دهه، جامعه و سیاست ایران دوران پرفراز و نشیبی را پشت سر گذاشت؛ نهال های امید گرچه به دلیل برخورد با سد ستبر حفظ وضعیت موجود مجالی برای تناور شدن نیافتند ولی در برابر تندبادهای موجود هم نشکستند. همین شد که ثمره بیست سال سیاست ورزی ایرانیان در سفری طولانی از اصلاحات به اعتدال، و از خاتمی تا روحانی ، جامعه ای بالغ تر و رشیدتر است. هم اکنون می توان بخشی از درس های بیست و دو ساله اخیر را به شرح زیر فهرست کرد:
✏️ اصلاحات نیازمند حضور همزمان در قدرت و جامعه است. نمی توان به بهانه فعالیت مدنی، از حضور در قدرت چشم پوشید. حضور اصلاح طلبان در قدرت می تواند حاشیه امن فعالیت های مدنی را افزایش دهد.
✏️ اصلاحات در صورتی می تواند موفق باشد که خواست دموکراسی را با عدالت طلبی، آزادی خواهی و تنوع سبک زندگی پیوند زند. ارائه خوانش های تنگ نظرانه از اصلاحات می تواند تاثیر گذاری ان را محدود سازد. اصلاح طلبی باید به گفتمان غالب جامعه تبدیل شود.
✏️ اصلاح طلبی اگرچه از صندوق های رای می گذرد ولی در آن متوقف نمی ماند. مشارکت مدنی برای پیگیری مطالبات جامعه در کنار وجود نقشه راه برای حضور موثر اصلاح طلبان در قدرت می تواند ترکیب کارآمدی را برای پاسخ به عطش تحول خواهی ایرانیان رقم زند.
✏️ اصلاح طلبی زمانی می تواند موفق باشد که از تشدید یافتن نابرابری های اقتصادی، طرد شدگی اجتماعی و انحصارگرایی سیاسی پرهیز کند. اصلاحات باید منطق حاکم بر عرصه های مختلف زیست اجتماعی را به رسمیت بشناسد و بر بهره گیری از رانت های قدرت چشم بپوشد.
✏️ اصلاحات اگر چه داعیه تغییر در رویه های حکمرانی را دارد ولی واقع بینانه خود را در تقابل با ساختار قدرت تعریف نمی کند. اصلاحات می کوشد تا با تکیه بر نیروی اجتماعی خود به نوعی توافق پایدار با قدرت در جهت پاسخگو کردن حکومت دست یابد.
✏️ اصلاح طلبی یک مرام است نه یک نشان! مروت با دوستان، مدارا با دشمنان، به رسمیت شناختن مخالف، خردمندی در تصمیم گیری، شجاعت در دانستن، پرهیز از تعصب و جزم اندیشی، صلح طلبی، تعامل سازنده با جهان، احترام به نظر اکثریت، تفسیر رحمانی از دین و ... از جمله معیارهای اصلاح طلبی می باشد.
✏️ اصلاحات نشان داد که تا شکل گیری حداقلی از توازن قوای سیاسی، سیاست همچنان مساله اصلی جامعه است. وجود نابرابری سیاسی، روند نابرابری های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی را تشدید می کند. از همین رو پیش بردن پروژه توسعه سیاسی، با لحاظ کردن ویژگی های خاص جامعه ایران، از مسیر شکل گیری اجماع میان جامعه و حکومت بر سر مبانی حکمرانی خوب می تواند پایدارترین و موثرترین مسیر برای اصلاحات باشد.
@solati_mehran
#دوم_خرداد
#خاتمی
#اصلاحات
🔵 آن که روزهایش همه، بی قدر است، شب قدر به چه کار آیدش؟
✍ علی زمانیان
روزها، هفتهها و ماهها را در بیهودگی، عصیان و در بی حاصلی و در غفلتی مذموم سپری میکنیم. زندگی و عمرمان را در سرگردانی و بیاخلاقی میگذرانیم، آن گاه به قصد زدودنِ زنگارها از درون، ساعتی و در شبی به نام "شبقدر" مینشینیم و دعایی میخوانیم که حتی ترجمهی سادهی آن را نیز نمیدانیم، . قرآن بر سر مینهیم و سپس شادمان از این که وظیفهمان را انجام دادهایم و "قدر" را قدر نهادهایم، سر بر بالین آسودگیِ غافلانه میگذاریم. سالها از پسِ این همه تکرارِ چنین شبی، هیچ گاه از خود نپرسیدیم اگر "شبقدرِ" ما شبی عزیز بود که از هزار شب برتر است، چرا پیش از "قدر" و پس از آن، تغییری نکردهایم، بهتر نشدهایم و بلکه اوضاعمان بدتر و تباهتر شدهاست. تعجب نکردیم از این که اگر قرار بود "شب قدر"، قدرمان را بیفزاید چرا چنین حقیرانه زندگی میکنیم.
✅ خطا در تصویری است که از شبِ قدر داریم. تصویری که از شب قدر داریم، این است: "رستگاری در دو دقیقه".
نمیدانیم همچنان که اخلاقی زیستن، سخت و دشوار است، رستگار شدن نیز بسیار صعب و گاه طاقتفرسا است. زیرا هم برای اخلاقی زیستن و هم برای رستگاری آن جهانی، باید از آنات زندگی، پاسداری و مراقبت و از خویشتن در برابر زشتیها و بدیها مستمرا محافظت کنیم. امیال درونی را کنترل و بسیاری از خوشایندهایی که ما را از "سودای سر بالا داشتن" باز میدارد، بگذریم و نادیدهشان بینگاریم. یله و رها زیستن و خود را به هیچ حد ومرزی محدود نکردن، پاس فضیلتها را نگه نداشتن و زندگی را در تعلیق و بیهودگی نهادن، اینها همان کارهای است که میکنیم، اما انتظار داریم با سرگرفتن قرآن و خواندن دعایی که نمیدانیم چه میگوید، گناهمان بخشیده و در درگاه خداوند، قدر ببینیم. نمیدانیم ما بیش از آن که به خدا بدهکار باشیم به انسانهایی بدهکاریم که سبب رنجشان شدهایم و آسمان زندگیشان را تیره و خودشان را تباه کردهایم. خطر آن تصور سادهانگارانهای که بعضا روحانیون مسببش بودهاند، این است که زندگی نسنجیده و محاسبه نشدهای را پیش میگیریم و دلخوشیم به این که میتوان در اسرع وقت و فقط در دو دقیقه رستگار شد.
آن چه آمد برای آن نبود که شب قدر را بیهوده بپنداریم و از قدر و قیمیتش بیندازیم، بلکه از آن رو است که بگوییم اگر شب قدر را احترام میکنیم و آن را واقعا پاس میداریم، چرا چنین میزییم که با آن سازگار نیست؟ تعارض میان این که زندگی ما به رنگ شبِ قدر نیست، نشان میدهد شب قدری که برپا میکنیم فاقد اصالت است. ما خود را فریب میدهیم و نمیدانیم شب قدر هر کس به سانِ زندگی زیستهی اوست. رستگاری مانند اخلاقی بودن، نتیجه و ماحصل فرایندی است که در طی زمان و با تحمل مضایق و محدودیتها همراه است. رستگاری و هم اخلاق، یک رخداد تصادفی، آنی، بی زحمت و رنج نیست. بلکه همان گونه که اشاره شد، نتیجهی یک پروسهی طولانی مدت است. شب قدر، یک رخ داد است. اما اگر این رخداد در زندگی سرایت پیدا نکند به آن نتیجهی دلخواه نمیرسیم.
✅ آیینها و مناسک، با همهی کارکرد مثبتشان اما عموما، مفاهیم متعالی را از میان تهی کرده و آنها را به نمایش جمعی تبدیل میکند. اکنون، "شب قدر" نزد ما نیز کارکرد آیینی پیدا کرده است. نمایشی که در آن شرکت کرده و کنشِ دینی که به صورت دستهجمعی اجرا میکنیم. اما پس از تمام شدنش، باز ما همان هستیم که بودیم. زندگی ما همان خواهد بود که تا کنون بوده است. زیرا آیین ها عموما اثرات زودگذر و سطحی دارند. ما در آیینها تغییر نمیکنیم زیرا عمق درون و جان ما درگیر آیین نمیشود. وقتی جانها درگیر میشود که در سکوتی عمیق خلوت کنیم و به محاسبهی خویش بپردازیم و صادقانه خود را در ترازوی اخلاق و معنویت بگذاریم. خود را در آیینهی معیارها ببینیم و به ارزیابی خویش همت کنیم.
✔️شبِ قدرِ هر کس به رنگ روزها و ماههای زیستهی اوست. از این رو در انتظار شبی عزیز که از هزار شب برتر است نباشیم، مگر آن که روزهای زیستهمان را به محک ارزشهایی متعالی بسنجیم و چنان بزییم که بتوانیم سرفرازانه از آن دفاع کنیم. شب قدر کسانی از هزار شب برتر است که روزشان نه هزار روز که دست کم به اندازهی یک روز بیرزد. آن که روزهایش ارزشمند است، شب قدرش نیز قدر و قیمت دارد و بلکه به هزار شب برتری دارد.
@solati_mehran
@kherade_montaghed
✍ علی زمانیان
روزها، هفتهها و ماهها را در بیهودگی، عصیان و در بی حاصلی و در غفلتی مذموم سپری میکنیم. زندگی و عمرمان را در سرگردانی و بیاخلاقی میگذرانیم، آن گاه به قصد زدودنِ زنگارها از درون، ساعتی و در شبی به نام "شبقدر" مینشینیم و دعایی میخوانیم که حتی ترجمهی سادهی آن را نیز نمیدانیم، . قرآن بر سر مینهیم و سپس شادمان از این که وظیفهمان را انجام دادهایم و "قدر" را قدر نهادهایم، سر بر بالین آسودگیِ غافلانه میگذاریم. سالها از پسِ این همه تکرارِ چنین شبی، هیچ گاه از خود نپرسیدیم اگر "شبقدرِ" ما شبی عزیز بود که از هزار شب برتر است، چرا پیش از "قدر" و پس از آن، تغییری نکردهایم، بهتر نشدهایم و بلکه اوضاعمان بدتر و تباهتر شدهاست. تعجب نکردیم از این که اگر قرار بود "شب قدر"، قدرمان را بیفزاید چرا چنین حقیرانه زندگی میکنیم.
✅ خطا در تصویری است که از شبِ قدر داریم. تصویری که از شب قدر داریم، این است: "رستگاری در دو دقیقه".
نمیدانیم همچنان که اخلاقی زیستن، سخت و دشوار است، رستگار شدن نیز بسیار صعب و گاه طاقتفرسا است. زیرا هم برای اخلاقی زیستن و هم برای رستگاری آن جهانی، باید از آنات زندگی، پاسداری و مراقبت و از خویشتن در برابر زشتیها و بدیها مستمرا محافظت کنیم. امیال درونی را کنترل و بسیاری از خوشایندهایی که ما را از "سودای سر بالا داشتن" باز میدارد، بگذریم و نادیدهشان بینگاریم. یله و رها زیستن و خود را به هیچ حد ومرزی محدود نکردن، پاس فضیلتها را نگه نداشتن و زندگی را در تعلیق و بیهودگی نهادن، اینها همان کارهای است که میکنیم، اما انتظار داریم با سرگرفتن قرآن و خواندن دعایی که نمیدانیم چه میگوید، گناهمان بخشیده و در درگاه خداوند، قدر ببینیم. نمیدانیم ما بیش از آن که به خدا بدهکار باشیم به انسانهایی بدهکاریم که سبب رنجشان شدهایم و آسمان زندگیشان را تیره و خودشان را تباه کردهایم. خطر آن تصور سادهانگارانهای که بعضا روحانیون مسببش بودهاند، این است که زندگی نسنجیده و محاسبه نشدهای را پیش میگیریم و دلخوشیم به این که میتوان در اسرع وقت و فقط در دو دقیقه رستگار شد.
آن چه آمد برای آن نبود که شب قدر را بیهوده بپنداریم و از قدر و قیمیتش بیندازیم، بلکه از آن رو است که بگوییم اگر شب قدر را احترام میکنیم و آن را واقعا پاس میداریم، چرا چنین میزییم که با آن سازگار نیست؟ تعارض میان این که زندگی ما به رنگ شبِ قدر نیست، نشان میدهد شب قدری که برپا میکنیم فاقد اصالت است. ما خود را فریب میدهیم و نمیدانیم شب قدر هر کس به سانِ زندگی زیستهی اوست. رستگاری مانند اخلاقی بودن، نتیجه و ماحصل فرایندی است که در طی زمان و با تحمل مضایق و محدودیتها همراه است. رستگاری و هم اخلاق، یک رخداد تصادفی، آنی، بی زحمت و رنج نیست. بلکه همان گونه که اشاره شد، نتیجهی یک پروسهی طولانی مدت است. شب قدر، یک رخ داد است. اما اگر این رخداد در زندگی سرایت پیدا نکند به آن نتیجهی دلخواه نمیرسیم.
✅ آیینها و مناسک، با همهی کارکرد مثبتشان اما عموما، مفاهیم متعالی را از میان تهی کرده و آنها را به نمایش جمعی تبدیل میکند. اکنون، "شب قدر" نزد ما نیز کارکرد آیینی پیدا کرده است. نمایشی که در آن شرکت کرده و کنشِ دینی که به صورت دستهجمعی اجرا میکنیم. اما پس از تمام شدنش، باز ما همان هستیم که بودیم. زندگی ما همان خواهد بود که تا کنون بوده است. زیرا آیین ها عموما اثرات زودگذر و سطحی دارند. ما در آیینها تغییر نمیکنیم زیرا عمق درون و جان ما درگیر آیین نمیشود. وقتی جانها درگیر میشود که در سکوتی عمیق خلوت کنیم و به محاسبهی خویش بپردازیم و صادقانه خود را در ترازوی اخلاق و معنویت بگذاریم. خود را در آیینهی معیارها ببینیم و به ارزیابی خویش همت کنیم.
✔️شبِ قدرِ هر کس به رنگ روزها و ماههای زیستهی اوست. از این رو در انتظار شبی عزیز که از هزار شب برتر است نباشیم، مگر آن که روزهای زیستهمان را به محک ارزشهایی متعالی بسنجیم و چنان بزییم که بتوانیم سرفرازانه از آن دفاع کنیم. شب قدر کسانی از هزار شب برتر است که روزشان نه هزار روز که دست کم به اندازهی یک روز بیرزد. آن که روزهایش ارزشمند است، شب قدرش نیز قدر و قیمت دارد و بلکه به هزار شب برتری دارد.
@solati_mehran
@kherade_montaghed
🔻يکى از تکان دهنده ترين جملات فرهنگ بشرى!
✍ مصطفی ملکیان
حضرت علی (ع) در یک دعایی که مربوط به احوال آدمی است و اینکه روح آدمی میتواند چه استعلاهایی پیدا کند، دعایی دارند که من آن را همیشه در قنوت میخوانم:
اللهم اجعل نفسی اول کریمه تنتزعها من کرائمی(خطبه۲۱۵):
خدایا کاری کن که از چیزهای ارزشمند زندگی، جانم اولین چیزی باشد، که از من میگیری؛
نکند قبل از این که جانم را میگیری، انصافم گرفته شده باشد، شرفم، عدالتم، راستگویی و ادب و دیگر مکرمت های اخلاقی ام گرفته شده باشد و تفالهای شده باشم که تو جانم را میگیری.
خدایا از میان چیزهای شریف، اولین چیزی را که میگیری، جانم باشد و وقتی میمیریم شرفم، صداقتم، عدالتم، شفقت و عشق ورزی به انسانها در من سر جایش باشد. تواضعم، انسان دوستیام سر جایش باشد. نه اینکه تا جانم به لبم برسد و بمیرم ؛عدالتم، انصافم و مروت و جوانمردی و صداقت و تواضعم را از دست داده باشم.
این یکی از تکان دهندهترین جملاتی است که در فرهنگ بشری گفته شده است. یعنی کریمههای وجود من زیاد است اما جان من اولین کریمهای باشد که از من میگیری. این جمله، شبیه به جمله حضرت عیسی است که میفرمایند نمی ارزد جهان را بگیری و در مقابلش روح خودت را بفروشی، ولو جهان را در مقابل روحت به تو بدهند.
استاد مصطفی ملکیان، تحلیل فلسفی،ص۱۴۶
@solati_mehran
@mostafamalekian
✍ مصطفی ملکیان
حضرت علی (ع) در یک دعایی که مربوط به احوال آدمی است و اینکه روح آدمی میتواند چه استعلاهایی پیدا کند، دعایی دارند که من آن را همیشه در قنوت میخوانم:
اللهم اجعل نفسی اول کریمه تنتزعها من کرائمی(خطبه۲۱۵):
خدایا کاری کن که از چیزهای ارزشمند زندگی، جانم اولین چیزی باشد، که از من میگیری؛
نکند قبل از این که جانم را میگیری، انصافم گرفته شده باشد، شرفم، عدالتم، راستگویی و ادب و دیگر مکرمت های اخلاقی ام گرفته شده باشد و تفالهای شده باشم که تو جانم را میگیری.
خدایا از میان چیزهای شریف، اولین چیزی را که میگیری، جانم باشد و وقتی میمیریم شرفم، صداقتم، عدالتم، شفقت و عشق ورزی به انسانها در من سر جایش باشد. تواضعم، انسان دوستیام سر جایش باشد. نه اینکه تا جانم به لبم برسد و بمیرم ؛عدالتم، انصافم و مروت و جوانمردی و صداقت و تواضعم را از دست داده باشم.
این یکی از تکان دهندهترین جملاتی است که در فرهنگ بشری گفته شده است. یعنی کریمههای وجود من زیاد است اما جان من اولین کریمهای باشد که از من میگیری. این جمله، شبیه به جمله حضرت عیسی است که میفرمایند نمی ارزد جهان را بگیری و در مقابلش روح خودت را بفروشی، ولو جهان را در مقابل روحت به تو بدهند.
استاد مصطفی ملکیان، تحلیل فلسفی،ص۱۴۶
@solati_mehran
@mostafamalekian
✅طرفداران واقع گرایی در سیاست
و علاقه مندان به بیان ساده ی مفاهیم و تحلیل بی طرف رویدادها،
👈 برای آموختن روش تحلیل سیاسی به این آدرس مراجعه فرمایید:
🆔 @politicology
و علاقه مندان به بیان ساده ی مفاهیم و تحلیل بی طرف رویدادها،
👈 برای آموختن روش تحلیل سیاسی به این آدرس مراجعه فرمایید:
🆔 @politicology
🔹چرا امروزه درک علی(ع) دشوار شده است ؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 امشب شب شهادت علی (ع) است. الگویی از حقیقت، عدالت و سیاست برای شیعیان و مسلمانان. از دید پیروانش او نه تنها واصل به حقیقت بلکه تجسم آن بود. در طول زمام داری اش الگویی از عدالت اجتماعی -اقتصادی به بشریت عرضه کرد و سیاست او نمونه ای از اخلاق مداری، حرمت به مخالفان و شفقت بر فرودستان بود. اما امروزه با گذشت حدود ۱۴۰۰ سال از شهادت اش، شناخت میراث اش هرچه بیشتر دشوار می باشد. پرسش اصلی اما چرایی این امر است؟ میراثی که می توان آن را تالیفی از حقیقت ، عدالت و سیاست دانست.
🔹حقیقت چیست؟ برداشتی شخصی! کلان روایتی به فراموشی سپرده شده! توصیفی مبهم از امری موهوم در روزگار پست مدرن! تعصبی کور یا توهمی از سر جهل و بیچارگی!حقیقت امروزه در جامعه ما کم و بیش با چنین خوانش هایی مواجه است. پمپاژ حقیقت و اخلاق بخشنامه ای از سوی حکومت کار را به آنجا رسانده که کمتر کسی را می توان یافت که امیدوار به کشف حقیقت باشد. نسبی گرایی هم که به مقتضای روزگار پست مدرن بر زیست اجتماعی ما سایه افکنده است کار را بیش از پیش بر مدعیان راستین حقیقت در اثبات ادعای خود سخت کرده است. از همین رو امروزه درک علی به عنوان معیار حقیقت، دشوارتر از پیش شده است!
🔹عدالت چیست؟ تجربه عدالت با چالش بیشتری مواجه است. سرمایه داری به خوبی توانسته این مفهوم را به مرده ریگی تبدیل کند که فقط می تواند رانتی برای حفظ ناشایستگان در عرصه زیست جمعی محسوب شود. حکومت های عدالت طلب هم با تمرکز قدرت بی نظارت، تجربه ناخوشایندی از حاکمیت این مفهوم به جا نهاده اند. عدالت امروزه از چنان سیالیتی برخوردار شده است که می توان در ذیل آن سختگیرانه ترین سیاست های نئولیبرالی را هم به معرض اجرا گذاشت. هنوز هم در هزاره سوم برخی آن را به معنای رعایت سلسله مراتب در جایگاه مردان و زنان تعبیر و از آن نوعی دوام مردسالاری را بیرون می کشند. درک میراث علی در این زمینه هم امروز با دشواری هایی مواجه است!
🔹سیاست چیست؟ تدبیر امور بر اساس عقلانیت، یا تمشیت حداکثری منافع شخصی و فامیلی! موجودیت موهومی که پدر و مادر ندارد! می توان از اخلاق سیاسی سخن گفت ولی از سیاست اخلاقی هرگز! اقتضای آن در جهان مدرن گوش سپردن به نصایح ماکیاولی به شهریار است. می توان دروغ گفت، تهمت زد، لابی کرد و بر خلاف عهد نخستین عمل کرد. می توان همه را هم به نام سیاست توجیه کرد. مهم این است که بتوانیم معادله فایده - هزینه را به خوبی در محاسبات شخصی به کار ببندیم!سیاستی که امروزه نه در خدمت آرمان های بشری، بلکه در خدمت تثبیت وضع موجود و تحکیم سلطه معنا می یابد. سیاستی که می تواند موجد شکاف های طبقاتی فزاینده و پایمال کردن کرامت فرودستان در جهان باشد. با چنین ملاحظاتی امروزه سخت می توان ازپیوند میان اخلاق و سیاست در مدل حکومتی علی سخن گفت!
🔸نکته پایانی: درک علی و کارنامه او در سه بعد حقیقت، عدالت و سیاست مستلزم بازگشت و پرسش از بنیادهای تشکیل دهنده این سه مفهوم است. البته به نظر می رسد در جهانی که فقط دغدغه کارآمدی و دستیابی به اهداف با هر وسیله ای را دارد این کار بسیار دشوار است!
@solati_mehran
#علی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 امشب شب شهادت علی (ع) است. الگویی از حقیقت، عدالت و سیاست برای شیعیان و مسلمانان. از دید پیروانش او نه تنها واصل به حقیقت بلکه تجسم آن بود. در طول زمام داری اش الگویی از عدالت اجتماعی -اقتصادی به بشریت عرضه کرد و سیاست او نمونه ای از اخلاق مداری، حرمت به مخالفان و شفقت بر فرودستان بود. اما امروزه با گذشت حدود ۱۴۰۰ سال از شهادت اش، شناخت میراث اش هرچه بیشتر دشوار می باشد. پرسش اصلی اما چرایی این امر است؟ میراثی که می توان آن را تالیفی از حقیقت ، عدالت و سیاست دانست.
🔹حقیقت چیست؟ برداشتی شخصی! کلان روایتی به فراموشی سپرده شده! توصیفی مبهم از امری موهوم در روزگار پست مدرن! تعصبی کور یا توهمی از سر جهل و بیچارگی!حقیقت امروزه در جامعه ما کم و بیش با چنین خوانش هایی مواجه است. پمپاژ حقیقت و اخلاق بخشنامه ای از سوی حکومت کار را به آنجا رسانده که کمتر کسی را می توان یافت که امیدوار به کشف حقیقت باشد. نسبی گرایی هم که به مقتضای روزگار پست مدرن بر زیست اجتماعی ما سایه افکنده است کار را بیش از پیش بر مدعیان راستین حقیقت در اثبات ادعای خود سخت کرده است. از همین رو امروزه درک علی به عنوان معیار حقیقت، دشوارتر از پیش شده است!
🔹عدالت چیست؟ تجربه عدالت با چالش بیشتری مواجه است. سرمایه داری به خوبی توانسته این مفهوم را به مرده ریگی تبدیل کند که فقط می تواند رانتی برای حفظ ناشایستگان در عرصه زیست جمعی محسوب شود. حکومت های عدالت طلب هم با تمرکز قدرت بی نظارت، تجربه ناخوشایندی از حاکمیت این مفهوم به جا نهاده اند. عدالت امروزه از چنان سیالیتی برخوردار شده است که می توان در ذیل آن سختگیرانه ترین سیاست های نئولیبرالی را هم به معرض اجرا گذاشت. هنوز هم در هزاره سوم برخی آن را به معنای رعایت سلسله مراتب در جایگاه مردان و زنان تعبیر و از آن نوعی دوام مردسالاری را بیرون می کشند. درک میراث علی در این زمینه هم امروز با دشواری هایی مواجه است!
🔹سیاست چیست؟ تدبیر امور بر اساس عقلانیت، یا تمشیت حداکثری منافع شخصی و فامیلی! موجودیت موهومی که پدر و مادر ندارد! می توان از اخلاق سیاسی سخن گفت ولی از سیاست اخلاقی هرگز! اقتضای آن در جهان مدرن گوش سپردن به نصایح ماکیاولی به شهریار است. می توان دروغ گفت، تهمت زد، لابی کرد و بر خلاف عهد نخستین عمل کرد. می توان همه را هم به نام سیاست توجیه کرد. مهم این است که بتوانیم معادله فایده - هزینه را به خوبی در محاسبات شخصی به کار ببندیم!سیاستی که امروزه نه در خدمت آرمان های بشری، بلکه در خدمت تثبیت وضع موجود و تحکیم سلطه معنا می یابد. سیاستی که می تواند موجد شکاف های طبقاتی فزاینده و پایمال کردن کرامت فرودستان در جهان باشد. با چنین ملاحظاتی امروزه سخت می توان ازپیوند میان اخلاق و سیاست در مدل حکومتی علی سخن گفت!
🔸نکته پایانی: درک علی و کارنامه او در سه بعد حقیقت، عدالت و سیاست مستلزم بازگشت و پرسش از بنیادهای تشکیل دهنده این سه مفهوم است. البته به نظر می رسد در جهانی که فقط دغدغه کارآمدی و دستیابی به اهداف با هر وسیله ای را دارد این کار بسیار دشوار است!
@solati_mehran
#علی
👍1
🔹 آیا رفراندوم برگزار می شود؟! 🔹
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 در چند روز گذشته بحث از امکان یا عدم امکان برگزاری رفراندوم در فضای رسانه ای کشور رونق بیشتری یافته ای است. تاکید رییس جمهور بر بن بست گشایی این راه حل در کنار خبر موافقت ضمنی رهبر انقلاب با برگزاری این امر در سال ۱۳۸۳ برخی از تحلیل گران را نسبت به امکان اجرایی شدن اصل ۵۹ قانون اساسی در مقطع کنونی امیدوارتر از پیش ساخته است. اما به نظر می رسد مجموعه ای از دلایل می توانند ما را نسبت به امکان تحقق یافتن این امر بدون تغییرات بنیادین در آیین حکمرانی موجود بدگمان سازند. بر همین اساس معتقدم که به دلایل زیر و تا اطلاع ثانوی برگزاری رفراندوم در کشور محقق نخواهد شد؛ نخست اینکه رفراندوم قرار است بن بستی را در روند تصمیم گیری کشور مرتفع کند حال آنکه نظام سیاسی وجود هر گونه بن بستی را به طور کلی انکار می کند. واقعیت این است که پذیرش چنین بن بستی از سوی حاکمیت پیامدهای نظری و گفتمانی زیادی را به همراه دارد؛ اعتراف تلویحی نسبت به وجود ناکارآمدی، لزوم تغییر سیاست ها و تاکید بر ضرورت اتخاذ تصمیم های سخت، حال آنکه فعلا نظام سیاسی آمادگی پذیرش چنین تبعاتی را ندارد! دوم آنکه رفراندوم شور و حال بی سابقه ای را به فضای کشور پمپاژ می کند و مشارکت بخش مهمی از جامعه را برای حضور در عرصه سیاست برمی انگیزد. امری که می تواند موجی از نشاط سیاسی را برای انتخابات مجلس در دوم اسفند ماه را به ارمغان آورده و پیشاپیش گستره تایید صلاحیت های شورای نگهبان را وسیع تر سازد. بنابراین در شرایطی که بخشی از اصول گرایان چشم انتظار خانه نشینی و کاهش مشارکت رای دهندگان جهت شکست اصلاح طلبان و تسخیر مجلس آینده هستند چرا باید امیدهای خود را به یکباره تبدیل به ناکامی سازند؟! سوم اینکه برگزاری رفراندوم پیامدهای سیاسی بیشتری حتی نسبت به برقراری رابطه مستقیم با امریکا دارد. رفراندوم می تواند با کشاندن پای مردم به عرصه تصمیم گیری ها از تمرکز گرایی سیاسی جلوگیری و مقادیر قابل توجهی از پیش بینی ناپذیری را در سپهر سیاست ایران تزریق کند. همچنین رویه ای را ایجاد می کند که مردم می توانند در بسیاری از امور مهم دیگر نیز خواستار برگزاری همه پرسی شوند. بنابراین در خوانش الفبای حروف فارسی، " الف" ای می باشد که لاجرم تا "ی" امتداد خواهد یافت. روشن است که با شکسته شدن این تابو دیگر نمی توان افکار عمومی را برای عدم برگزاری آن در مسائل دیگر به راحتی متقاعد ساخت. چهارم آنکه شرایط فعلی هنوز به اندازه کافی خطیر نیست. لحن آشتی جویانه اخیر ترامپ هم گواهی بر این مساله است که در وضعیت کنونی، مذاکره با ایران برای امریکا اولویت دارد. از سوی دیگر دستیابی به توافق میان ایران و امریکا در فقدان حضور سیاسی مردم بسیار مطمئن تر و سهل الوصول تر است. حتی با پیچیده تر شدن اوضاع هم این امکان برای حکومت وجود خواهد داشت که یک جانبه منافع ملی را باز تعریف و از تصمیم خود در وقت اضافی دفاع نماید، امری که در هر صورت از برگزاری رفراندوم کم دردسرتر خواهد بود! خلاصه بگویم تا زمانی که شاهد نوعی تغییر بنیادین در آیین حکمرانی و نگرش حکومت نسبت به شیوه ارتباط خود با جامعه و پذیرش اقتضائات بعضا غیر قابل پیش بینی آن نباشیم باید مطرح شدن پیشنهاد رفراندوم در فضای رسانه ای کنونی را به حساب نوعی تغییر ذائقه زودگذر سیاسی بگذاریم!
@solati_mehran
#رفراندوم
#روحانی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 در چند روز گذشته بحث از امکان یا عدم امکان برگزاری رفراندوم در فضای رسانه ای کشور رونق بیشتری یافته ای است. تاکید رییس جمهور بر بن بست گشایی این راه حل در کنار خبر موافقت ضمنی رهبر انقلاب با برگزاری این امر در سال ۱۳۸۳ برخی از تحلیل گران را نسبت به امکان اجرایی شدن اصل ۵۹ قانون اساسی در مقطع کنونی امیدوارتر از پیش ساخته است. اما به نظر می رسد مجموعه ای از دلایل می توانند ما را نسبت به امکان تحقق یافتن این امر بدون تغییرات بنیادین در آیین حکمرانی موجود بدگمان سازند. بر همین اساس معتقدم که به دلایل زیر و تا اطلاع ثانوی برگزاری رفراندوم در کشور محقق نخواهد شد؛ نخست اینکه رفراندوم قرار است بن بستی را در روند تصمیم گیری کشور مرتفع کند حال آنکه نظام سیاسی وجود هر گونه بن بستی را به طور کلی انکار می کند. واقعیت این است که پذیرش چنین بن بستی از سوی حاکمیت پیامدهای نظری و گفتمانی زیادی را به همراه دارد؛ اعتراف تلویحی نسبت به وجود ناکارآمدی، لزوم تغییر سیاست ها و تاکید بر ضرورت اتخاذ تصمیم های سخت، حال آنکه فعلا نظام سیاسی آمادگی پذیرش چنین تبعاتی را ندارد! دوم آنکه رفراندوم شور و حال بی سابقه ای را به فضای کشور پمپاژ می کند و مشارکت بخش مهمی از جامعه را برای حضور در عرصه سیاست برمی انگیزد. امری که می تواند موجی از نشاط سیاسی را برای انتخابات مجلس در دوم اسفند ماه را به ارمغان آورده و پیشاپیش گستره تایید صلاحیت های شورای نگهبان را وسیع تر سازد. بنابراین در شرایطی که بخشی از اصول گرایان چشم انتظار خانه نشینی و کاهش مشارکت رای دهندگان جهت شکست اصلاح طلبان و تسخیر مجلس آینده هستند چرا باید امیدهای خود را به یکباره تبدیل به ناکامی سازند؟! سوم اینکه برگزاری رفراندوم پیامدهای سیاسی بیشتری حتی نسبت به برقراری رابطه مستقیم با امریکا دارد. رفراندوم می تواند با کشاندن پای مردم به عرصه تصمیم گیری ها از تمرکز گرایی سیاسی جلوگیری و مقادیر قابل توجهی از پیش بینی ناپذیری را در سپهر سیاست ایران تزریق کند. همچنین رویه ای را ایجاد می کند که مردم می توانند در بسیاری از امور مهم دیگر نیز خواستار برگزاری همه پرسی شوند. بنابراین در خوانش الفبای حروف فارسی، " الف" ای می باشد که لاجرم تا "ی" امتداد خواهد یافت. روشن است که با شکسته شدن این تابو دیگر نمی توان افکار عمومی را برای عدم برگزاری آن در مسائل دیگر به راحتی متقاعد ساخت. چهارم آنکه شرایط فعلی هنوز به اندازه کافی خطیر نیست. لحن آشتی جویانه اخیر ترامپ هم گواهی بر این مساله است که در وضعیت کنونی، مذاکره با ایران برای امریکا اولویت دارد. از سوی دیگر دستیابی به توافق میان ایران و امریکا در فقدان حضور سیاسی مردم بسیار مطمئن تر و سهل الوصول تر است. حتی با پیچیده تر شدن اوضاع هم این امکان برای حکومت وجود خواهد داشت که یک جانبه منافع ملی را باز تعریف و از تصمیم خود در وقت اضافی دفاع نماید، امری که در هر صورت از برگزاری رفراندوم کم دردسرتر خواهد بود! خلاصه بگویم تا زمانی که شاهد نوعی تغییر بنیادین در آیین حکمرانی و نگرش حکومت نسبت به شیوه ارتباط خود با جامعه و پذیرش اقتضائات بعضا غیر قابل پیش بینی آن نباشیم باید مطرح شدن پیشنهاد رفراندوم در فضای رسانه ای کنونی را به حساب نوعی تغییر ذائقه زودگذر سیاسی بگذاریم!
@solati_mehran
#رفراندوم
#روحانی
Forwarded from مجمع اسلامی دانشجویان حکیم سبزواری
📣 مجمع اسلامی دانشجویان برگزار میکند؛
کرسی آزاد اندیشی با موضوع "آیا هنوز اصلاحات زنده است؟"
اساتید راهنما: دکتر مهران صولتی، دکتر حسن باقری نیا
زمان: سهشنبه، ۹۸/۳/۷، ساعت ۱۳ الی ۱۴
مکان: تالار اسرار، دانشکده الهیات و معارف اسلامی
📌 حضور برای تمامی اساتید و دانشجویان آزاد است!
✅ @majmaeeslami_hakim ✅
کرسی آزاد اندیشی با موضوع "آیا هنوز اصلاحات زنده است؟"
اساتید راهنما: دکتر مهران صولتی، دکتر حسن باقری نیا
زمان: سهشنبه، ۹۸/۳/۷، ساعت ۱۳ الی ۱۴
مکان: تالار اسرار، دانشکده الهیات و معارف اسلامی
📌 حضور برای تمامی اساتید و دانشجویان آزاد است!
✅ @majmaeeslami_hakim ✅
اصلاحات در چالش با چهار بدیل.m4a
19.8 MB
🔹 مهران صولتی در این سخنرانی با معرفی ویژگی های دو نوع اصلاح طلبی مرده و زنده، چالش اصلاحات با چهار بدیل؛ تداوم وضع موجود، انقلاب، شورش و تهاجم خارجی را تشریح می کند!
دانشگاه حکیم سبزواری- ۷ خرداد ۹۸
زمان فایل: ۲۱ دقیقه
@solati_mehran
#اصلاح_طلبی
#انقلاب
#شورش
دانشگاه حکیم سبزواری- ۷ خرداد ۹۸
زمان فایل: ۲۱ دقیقه
@solati_mehran
#اصلاح_طلبی
#انقلاب
#شورش
Forwarded from اتچ بات
🔹 آیا ایران پس از انقلاب در مسیر توسعه پیش رفته است؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱محسن رنانی اقتصاددان و نظریه پرداز توسعه در آخرین سخنرانی خود در دانشگاه تربیت مدرس( کلیپ پیوست) به زعم خود به نکات مهمی اشاره کرده است. او پس از طرح این پرسش که آیا وقوع انقلاب فرصتی برای توسعه بود یا آن را به تاخیر افکند؟ پاسخ می دهد که انقلاب فرصتی بی بدیل برای توسعه بود چون با تاثیر گذاشتن روی سه نیروی اجتماعی مهم حافظ سنت یعنی زنان، روستاییان و روحانیان، گام بلندی را به سوی توسعه برداشت. به باور رنانی در پی دگردیسی صورت گرفته هم اکنون این سه نیرو در خدمت فرآیند توسعه یافتگی ایران قرار گرفته اند. حال پرسش این است که تا چه حد رنانی در مورد این سه قشر دقیق سخن می گوید؟
🔹 زنان: مهمترین قشر و محرک توسعه در همه جوامع زنان به شمار می روند. شاید از همین رو بود که پهلوی ها کوشیدند تا حضور اجتماعی زنان را به عنوان دستاوردی سیاسی به رخ کشیده و پروژه شبه تجدد خود را پیش برند. انقلاب هم باعث شد که حضور سیاسی زنان پررنگ تر شود. اما جدی شدن مساله حجاب، چالش پوشش و سبک زندگی را در کانون توجهات جامعه قرار داد. تاکید حکومت بر لزوم مدیریت اجتماعی بدن زنان و در نقطه مقابل مقاومت زنان برای کسب آزادی های اجتماعی گذشته، مشارکت موثر زنان در فرآیند توسعه کشور را با چالش های کاذب مواجه ساخت. بنابراین در شرایطی که به رغم حضور ۷۰ درصدی دختران در دانشگاه ها، نرخ مشارکت اقتصادی زنان ۱۳.۵% و میزان حضور ایشان در مناصب مدیریتی حداکثر ۳% می باشد، به دشواری می توان از نقش ممتاز زنان در توسعه بعد از انقلاب سخن به میان آورد. لذا اگر چه زنان، امروز مدرن تر هستند ولی درگیر شدن در فرآیند احیای آزادی های اجتماعی از دست رفته بخش مهمی از توان آنها را مصروف فتح سنگرهای گذشته ساخته است!
🔹 روستاییان: انقلاب ایران، رویدادی شهری بود به این معنا که روستاییان در آن حضوری جدی نداشتند. البته بخشی از این قشر که به دلیل سرخوردگی از وقوع اصلاحات ارضی به کلان شهر تهران مهاجرت و به ناگزیر حاشیه نشین شده بودند در شکل گیری انقلاب سهیم بودند. بعد از انقلاب و با افزایش روند شهرنشینی شاهد معکوس شدن نسبت جمعیتی روستا نشینان بودیم به طوری که هم اکنون ۷۵% جمعیت در شهرها و ۲۵% ساکن روستاها هستند. در دوران بعد از انقلاب اما با حضور فزاینده حاشیه نشینی در کشور روبرو شده ایم. هم اکنون حدود ۱۹ میلیون نفر از افراد عمدتا روستایی در بدترین شرایط زیست جمعی در حاشیه شهرها به سر می برند. روشن است که در چنین شرایطی نمی توان از نقش سازنده این افراد در فرآیند توسعه نامی به میان آورد. حتی اگر تنها به افزایش نیروی کار توجه کنیم حضور این حاشیه نشینان بیشتر معطوف به مشاغل خدماتی خرده پا است تا حضور در واحدهای صنعتی انگلستان قرن نوزدهم یا چین امروز!
🔹 روحانیان: انقلاب به روایت رنانی موجب جدایی میان ایمان و شریعت و کاهش نقش دومی به نفع توسعه شده است. اگر چه حرکت جامعه ایران در مسیر سکولاریزه شدن طی چهاردهه گذشته اکنون دیگر بدیهی به نظر می رسد اما اتکای روحانیت به حکومت طی این سالها موجب کند شدن فرآیند توسعه شده است. تاکید بر دینی کردن امور جامعه، اسلامی سازی علوم انسانی، به چالش کشیدن آزادی های اجتماعی، کند کردن حضور زنان در مدیریت های کلان سیاسی در کنار عدم آمادگی برای دیالوگ برابر با روشنفکران، بدبینی فزاینده نسبت به دستاوردهای غرب و تمنای بازتعریف همه مفاهیم و الزامات توسعه نتوانسته به افزایش سهم این حافظان سنت در تغییر طبیعی جامعه بینجامد. اتفاقا اگر روحانیت می توانست بدون پیوند با قدرت و صرفا بر اساس نقش ذاتی خود به عنوان حاملان سنت در فرآیند توسعه کشور ایفای نقش کند داستان تجدد در ایران تا این حد با گره های کور و ناگشودنی روبرو نمی شد!
🔸 نکته پایانی: توسعه پایدار زمانی اتفاق می افتد که حکومت و جامعه به توافقی برای افزایش توانمندی های آحاد جامعه دست یابند. بنابراین در وضعیت کنونی که زنان درگیر تلاش برای انتخاب سبک دلخواه زندگی، روستاییان حاشیه ای و خاکستر نشین و روحانیان مشغول باز تدوین الفبای توسعه هستند مدعای محسن رنانی با چالش های نظری و عملی جدی مواجه می باشد!
@solati_mehran
#توسعه
#رنانی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱محسن رنانی اقتصاددان و نظریه پرداز توسعه در آخرین سخنرانی خود در دانشگاه تربیت مدرس( کلیپ پیوست) به زعم خود به نکات مهمی اشاره کرده است. او پس از طرح این پرسش که آیا وقوع انقلاب فرصتی برای توسعه بود یا آن را به تاخیر افکند؟ پاسخ می دهد که انقلاب فرصتی بی بدیل برای توسعه بود چون با تاثیر گذاشتن روی سه نیروی اجتماعی مهم حافظ سنت یعنی زنان، روستاییان و روحانیان، گام بلندی را به سوی توسعه برداشت. به باور رنانی در پی دگردیسی صورت گرفته هم اکنون این سه نیرو در خدمت فرآیند توسعه یافتگی ایران قرار گرفته اند. حال پرسش این است که تا چه حد رنانی در مورد این سه قشر دقیق سخن می گوید؟
🔹 زنان: مهمترین قشر و محرک توسعه در همه جوامع زنان به شمار می روند. شاید از همین رو بود که پهلوی ها کوشیدند تا حضور اجتماعی زنان را به عنوان دستاوردی سیاسی به رخ کشیده و پروژه شبه تجدد خود را پیش برند. انقلاب هم باعث شد که حضور سیاسی زنان پررنگ تر شود. اما جدی شدن مساله حجاب، چالش پوشش و سبک زندگی را در کانون توجهات جامعه قرار داد. تاکید حکومت بر لزوم مدیریت اجتماعی بدن زنان و در نقطه مقابل مقاومت زنان برای کسب آزادی های اجتماعی گذشته، مشارکت موثر زنان در فرآیند توسعه کشور را با چالش های کاذب مواجه ساخت. بنابراین در شرایطی که به رغم حضور ۷۰ درصدی دختران در دانشگاه ها، نرخ مشارکت اقتصادی زنان ۱۳.۵% و میزان حضور ایشان در مناصب مدیریتی حداکثر ۳% می باشد، به دشواری می توان از نقش ممتاز زنان در توسعه بعد از انقلاب سخن به میان آورد. لذا اگر چه زنان، امروز مدرن تر هستند ولی درگیر شدن در فرآیند احیای آزادی های اجتماعی از دست رفته بخش مهمی از توان آنها را مصروف فتح سنگرهای گذشته ساخته است!
🔹 روستاییان: انقلاب ایران، رویدادی شهری بود به این معنا که روستاییان در آن حضوری جدی نداشتند. البته بخشی از این قشر که به دلیل سرخوردگی از وقوع اصلاحات ارضی به کلان شهر تهران مهاجرت و به ناگزیر حاشیه نشین شده بودند در شکل گیری انقلاب سهیم بودند. بعد از انقلاب و با افزایش روند شهرنشینی شاهد معکوس شدن نسبت جمعیتی روستا نشینان بودیم به طوری که هم اکنون ۷۵% جمعیت در شهرها و ۲۵% ساکن روستاها هستند. در دوران بعد از انقلاب اما با حضور فزاینده حاشیه نشینی در کشور روبرو شده ایم. هم اکنون حدود ۱۹ میلیون نفر از افراد عمدتا روستایی در بدترین شرایط زیست جمعی در حاشیه شهرها به سر می برند. روشن است که در چنین شرایطی نمی توان از نقش سازنده این افراد در فرآیند توسعه نامی به میان آورد. حتی اگر تنها به افزایش نیروی کار توجه کنیم حضور این حاشیه نشینان بیشتر معطوف به مشاغل خدماتی خرده پا است تا حضور در واحدهای صنعتی انگلستان قرن نوزدهم یا چین امروز!
🔹 روحانیان: انقلاب به روایت رنانی موجب جدایی میان ایمان و شریعت و کاهش نقش دومی به نفع توسعه شده است. اگر چه حرکت جامعه ایران در مسیر سکولاریزه شدن طی چهاردهه گذشته اکنون دیگر بدیهی به نظر می رسد اما اتکای روحانیت به حکومت طی این سالها موجب کند شدن فرآیند توسعه شده است. تاکید بر دینی کردن امور جامعه، اسلامی سازی علوم انسانی، به چالش کشیدن آزادی های اجتماعی، کند کردن حضور زنان در مدیریت های کلان سیاسی در کنار عدم آمادگی برای دیالوگ برابر با روشنفکران، بدبینی فزاینده نسبت به دستاوردهای غرب و تمنای بازتعریف همه مفاهیم و الزامات توسعه نتوانسته به افزایش سهم این حافظان سنت در تغییر طبیعی جامعه بینجامد. اتفاقا اگر روحانیت می توانست بدون پیوند با قدرت و صرفا بر اساس نقش ذاتی خود به عنوان حاملان سنت در فرآیند توسعه کشور ایفای نقش کند داستان تجدد در ایران تا این حد با گره های کور و ناگشودنی روبرو نمی شد!
🔸 نکته پایانی: توسعه پایدار زمانی اتفاق می افتد که حکومت و جامعه به توافقی برای افزایش توانمندی های آحاد جامعه دست یابند. بنابراین در وضعیت کنونی که زنان درگیر تلاش برای انتخاب سبک دلخواه زندگی، روستاییان حاشیه ای و خاکستر نشین و روحانیان مشغول باز تدوین الفبای توسعه هستند مدعای محسن رنانی با چالش های نظری و عملی جدی مواجه می باشد!
@solati_mehran
#توسعه
#رنانی
Telegram
attach 📎
https://www.isna.ir/news/98031205043/
گفت و گوی مهران صولتی با خبرگزاری ایسنا درباره ابعاد جامعه شناختی تراژدی نجفی- استاد!
@solati_mehran
گفت و گوی مهران صولتی با خبرگزاری ایسنا درباره ابعاد جامعه شناختی تراژدی نجفی- استاد!
@solati_mehran
ایسنا
زوایایی کمتردیدهشده از ماجرای «هفتم خرداد»
بعد از اعتراف شهردار سابق تهران به قتل همسرش در روز هفتم خردادماه، جامعه ایران دچار شوک شد. اما این شوک اجازه نداد که مردم طبق عادت همیشگی در فضای مجازی و غیرمجازی از بیان اظهارنظرهای شخصیشان غافل شوند. برخی از این موضوع به نفع خودشان بهرهبرداری سیاسی کردند،…
🖌 مقاله مهران صولتی در مجله مروارید با عنوان؛ موانع نقد رادیکال در جامعه ایران 👇
🔹 آیا علی مطهری رییس جمهور آینده است؟!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 علی مطهری در گفت و گوی چندی پیش خود با یکی از رسانه ها از احتمال نامزدی خویش در انتخابات ریاست جمهوری آینده سخن به میان آورده بود. همین امروز هم خبر رسید که وی خواستار برخورد با جوانانی شده است که در سد لفور با پوششی نامناسب مشغول قایقرانی بوده اند. دومین دعوت مطهری به برخورد قضایی در ماه های اخیر بعد از جنجال همخوانی آهنگ ساسی مانکن در برخی از مدارس تهران! از شواهد و قرائن پیداست که مطهری بر خلاف اعتقاد به ضرورت آزادی های سیاسی، نه تنها با وجود آزادی های اجتماعی بر سر مهر نیست بلکه طرفدار ایجاد محدودیت بر سر راه آنهاست. البته او به وجود چنین پارادوکسی در آراء خود معتقد نیست و جمع این دو موضع متناقض را امکان پذیر می داند ولی واقعیت این است که داستان به این سادگی ها نیست. تا کنون روسای جمهوری ایران پس از انقلاب کوشیده اند تا به دلیل اهمیت آزادی های اجتماعی و تنوع سبک زندگی برای جوانان دست کم خود را در سخن مدافع این قشر نشان داده و از حق آنها برای زیست متفاوت با ایدئولوژی جمهوری اسلامی دفاع کنند. موضعی واقع بینانه در زمانه ای که سیاست رسمی بیش از پیش نزد جامعه بی اعتبار شده و بخشی از جوانان تخلف از معیارهای حکومتی رایج را نوعی سیاست شخصی تلقی می کنند. از همین رو بیراه نیست اگر در فرآیندهای انتخاباتی آینده پررنگ شدن ضرورت های آزادی های اجتماعی را بیش از پیش شاهد باشیم. در حقیقت جوانان در صورتی در انتخابات شرکت خواهند کرد که رییس جمهور برگزیده را مدافع آزادی در انتخاب سبک زندگی و مانعی بر سر راه یکدست شدن جامعه از نظر فرهنگی قلمداد کنند. اگر چه مسئولین کشور هرگز از این فراست برخوردار نبوده اند که با آزادی دادن به جامعه اندک مجاری تنفس را باز نگهداشته و از افزایش بحران های جاری جلوگیری نمایند ولی تضاد چهل سال گذشته میان نهادهای انتخابی و انتصابی حداقل در این زمینه اندک غنیمتی برای جوانان محسوب می شده است. در روزگاری که احساس بی قدرتی سیاسی و بیگانگی ناشی از آن در حال گسترش است و بسیاری تحقق آرمان های سیاسی را دست نیافتنی می دانند، این وعده های اجتماعی- اقتصادی است که می تواند جوانان، زنان و بخش فرودست جامعه را حول شعارهای یک نامزد در انتخابات آینده بسیج نماید. بنابراین اگر مطهری نتواند به خوانشی از اندیشه های خود دست یابد که با ضرورت آزادی های اجتماعی سازگار باشد شانسی برای پیروزی در انتخابات آتی نخواهد داشت. از سوی دیگر بی اعتنایی مطهری نسبت به پوپولیسم اقتصادی از توان او برای جلب آرای مردم عادی هم کاسته و کار او را دشوارتر از پیش می سازد. بنابراین می توان فقط به او توصیه کرد تا زمانی که از ویژگی های جامعه شناختی ایران امروز در ابعاد مختلف اطلاع پیدا نکرده است گام در مسیر چنین انتخاباتی نگذارد!
@solati_mehran
#علی_مطهری
#آزادی_های_اجتماعی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 علی مطهری در گفت و گوی چندی پیش خود با یکی از رسانه ها از احتمال نامزدی خویش در انتخابات ریاست جمهوری آینده سخن به میان آورده بود. همین امروز هم خبر رسید که وی خواستار برخورد با جوانانی شده است که در سد لفور با پوششی نامناسب مشغول قایقرانی بوده اند. دومین دعوت مطهری به برخورد قضایی در ماه های اخیر بعد از جنجال همخوانی آهنگ ساسی مانکن در برخی از مدارس تهران! از شواهد و قرائن پیداست که مطهری بر خلاف اعتقاد به ضرورت آزادی های سیاسی، نه تنها با وجود آزادی های اجتماعی بر سر مهر نیست بلکه طرفدار ایجاد محدودیت بر سر راه آنهاست. البته او به وجود چنین پارادوکسی در آراء خود معتقد نیست و جمع این دو موضع متناقض را امکان پذیر می داند ولی واقعیت این است که داستان به این سادگی ها نیست. تا کنون روسای جمهوری ایران پس از انقلاب کوشیده اند تا به دلیل اهمیت آزادی های اجتماعی و تنوع سبک زندگی برای جوانان دست کم خود را در سخن مدافع این قشر نشان داده و از حق آنها برای زیست متفاوت با ایدئولوژی جمهوری اسلامی دفاع کنند. موضعی واقع بینانه در زمانه ای که سیاست رسمی بیش از پیش نزد جامعه بی اعتبار شده و بخشی از جوانان تخلف از معیارهای حکومتی رایج را نوعی سیاست شخصی تلقی می کنند. از همین رو بیراه نیست اگر در فرآیندهای انتخاباتی آینده پررنگ شدن ضرورت های آزادی های اجتماعی را بیش از پیش شاهد باشیم. در حقیقت جوانان در صورتی در انتخابات شرکت خواهند کرد که رییس جمهور برگزیده را مدافع آزادی در انتخاب سبک زندگی و مانعی بر سر راه یکدست شدن جامعه از نظر فرهنگی قلمداد کنند. اگر چه مسئولین کشور هرگز از این فراست برخوردار نبوده اند که با آزادی دادن به جامعه اندک مجاری تنفس را باز نگهداشته و از افزایش بحران های جاری جلوگیری نمایند ولی تضاد چهل سال گذشته میان نهادهای انتخابی و انتصابی حداقل در این زمینه اندک غنیمتی برای جوانان محسوب می شده است. در روزگاری که احساس بی قدرتی سیاسی و بیگانگی ناشی از آن در حال گسترش است و بسیاری تحقق آرمان های سیاسی را دست نیافتنی می دانند، این وعده های اجتماعی- اقتصادی است که می تواند جوانان، زنان و بخش فرودست جامعه را حول شعارهای یک نامزد در انتخابات آینده بسیج نماید. بنابراین اگر مطهری نتواند به خوانشی از اندیشه های خود دست یابد که با ضرورت آزادی های اجتماعی سازگار باشد شانسی برای پیروزی در انتخابات آتی نخواهد داشت. از سوی دیگر بی اعتنایی مطهری نسبت به پوپولیسم اقتصادی از توان او برای جلب آرای مردم عادی هم کاسته و کار او را دشوارتر از پیش می سازد. بنابراین می توان فقط به او توصیه کرد تا زمانی که از ویژگی های جامعه شناختی ایران امروز در ابعاد مختلف اطلاع پیدا نکرده است گام در مسیر چنین انتخاباتی نگذارد!
@solati_mehran
#علی_مطهری
#آزادی_های_اجتماعی