🔹مهمترین تفاوت ما با کشورهای پیشرفته چیست؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱به تازگی کتاب درآمدی بر جامعه شناسی؛ اثر نیکلاس ابرکرامبی را مطالعه می کردم. وی در این کتاب بر پاره ای از مشکلات جوامع مدرن در روزگار کنونی انگشت نهاده که می توان برخی از آن ها را در ایران هم مشاهده کرد؛ بی ثباتی خانواده ها، رشد آمار طلاق، افزایش ناامنی در تمامی ابعاد زندگی اعم از بی اعتمادی به اطرافیان تا عدم اطمینان به نهادهای سیاسی - اقتصادی، کاهش فراینده سرمایه اجتماعی، افزایش شکاف طبقاتی و ...همه و همه نشان از ترک برداشتن اسطوره زندگی بی دردسر در غرب نزد شهروند ایرانی دارد. پرواضح است که بسیاری از این مشکلات در سطحی گسترده تر در ایران هم جریان دارد چون ایران به مثابه یک کشور پیرامونی در نظام جهانی، در حالی از عوارض مدرنیته رنج می برد که از قدرت و ابتکار لازم برای مقابله با این پیامدها هم برخوردار نیست. در کنار تمام این شباهت ها آن چه درونمایه اصلی این یادداشت را تشکیل می دهد ذکر مهم ترین تفاوت موجود میان ما با کشورهای پیشرفته، در زمینه انبوه مشکلاتی است که امروزه گریبان گیر جوامع بشری است. جوامع لیبرال نگاهی واقع بینانه به انسان و نیازهایش دارند؛ اینکه نیازهای اولیه ای وجود دارند از قبیل خوراک، پوشاک و مسکن، که تا تامین نشوند نوبت به نیازهای ثانویه نمی رسد. اینکه مهم ترین اصل برای انسان افزایش لذت و کاهش درد است. امروزه این نگاه واقع بینانه، نسبت به جامعه در غرب وجود دارد. اندیشمندان پست مدرن بر خلاف دو قرن گذشته به دنبال ایجاد و تاسیس جامعه ای بی عیب و نقص نیستند و اصولا تشکیل آن را نشانه خوبی برای زندگی اجتماعی نمی دانند، لذا با پذیرش ایرادات و نقایص جوامع غربی می کوشند با ایجاد حساسیت در مردم و دولتمردان نسبت به وجود این آسیب ها، نقشی در اصلاح جامعه خود داشته باشند. برعکس، ما از آن جا که هنوز به دنبال دستیابی به یک مدینه فاضله در درون کشور هستیم، مترصد هر فرصتی برای انکار این مشکلات هستیم. به جای طرح معضلات در حوزه عمومی، آگاهی بخشی به مردم و کشاندن پای شهروندان به عرصه بهبود هرچند اندک اوضاع، دولت را مسئول تمام مشکلات معرفی و از او انتظار حل مشکلات را داریم. اصولا در هیچ جای دنیا دولت ها وظیفه حل کلیه مسائل را ندارند و بسیاری از آن ها را به وسیله حضور پررنگ NGO ها حل و فصل می کنند. مهمترین جلوه این تفاوت را می توان در حضور متفاوت روسای جمهوری دنیا در اجلاس اقتصادی داووس سوییس در زمستان هر سال دید. در حالی که مسولین سایر کشورها با ذکر آمار و ارقام مستند بر وجود بسیاری از نارسایی های عمدتا اقتصادی در کشورهای خود تاکید و برای حل آن ها از سایر کارشناسان و متخصصان جهانی چاره جویی می کنند، روسای جمهوری ایران در تمام ادوار گذشته سرگرم فلسفه پردازی، کلی بافی و ارائه نصایح اخلاقی برای نجات بشریت بوده اند. بنابراین در شرایطی که دنیا با اذعان به مشکلات خود قدم در راه اصلاح گام به گام مشکلات می گذارد ما هنوز می کوشیم با انکار یا نسبت دادن معضلات موجود به قدرت های خارجی مانع از ترک برداشتن ذهنیت تصلب یافته خود نسبت به این مسائل شویم. برای مهار انبوه آسیب های اجتماعی کشور فرصت چندانی در اختیار نداریم. شاید فردا بسیار دیر باشد...
@solati_mehran
#نیکلاس_ابرکرامبی
#بازنشر
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱به تازگی کتاب درآمدی بر جامعه شناسی؛ اثر نیکلاس ابرکرامبی را مطالعه می کردم. وی در این کتاب بر پاره ای از مشکلات جوامع مدرن در روزگار کنونی انگشت نهاده که می توان برخی از آن ها را در ایران هم مشاهده کرد؛ بی ثباتی خانواده ها، رشد آمار طلاق، افزایش ناامنی در تمامی ابعاد زندگی اعم از بی اعتمادی به اطرافیان تا عدم اطمینان به نهادهای سیاسی - اقتصادی، کاهش فراینده سرمایه اجتماعی، افزایش شکاف طبقاتی و ...همه و همه نشان از ترک برداشتن اسطوره زندگی بی دردسر در غرب نزد شهروند ایرانی دارد. پرواضح است که بسیاری از این مشکلات در سطحی گسترده تر در ایران هم جریان دارد چون ایران به مثابه یک کشور پیرامونی در نظام جهانی، در حالی از عوارض مدرنیته رنج می برد که از قدرت و ابتکار لازم برای مقابله با این پیامدها هم برخوردار نیست. در کنار تمام این شباهت ها آن چه درونمایه اصلی این یادداشت را تشکیل می دهد ذکر مهم ترین تفاوت موجود میان ما با کشورهای پیشرفته، در زمینه انبوه مشکلاتی است که امروزه گریبان گیر جوامع بشری است. جوامع لیبرال نگاهی واقع بینانه به انسان و نیازهایش دارند؛ اینکه نیازهای اولیه ای وجود دارند از قبیل خوراک، پوشاک و مسکن، که تا تامین نشوند نوبت به نیازهای ثانویه نمی رسد. اینکه مهم ترین اصل برای انسان افزایش لذت و کاهش درد است. امروزه این نگاه واقع بینانه، نسبت به جامعه در غرب وجود دارد. اندیشمندان پست مدرن بر خلاف دو قرن گذشته به دنبال ایجاد و تاسیس جامعه ای بی عیب و نقص نیستند و اصولا تشکیل آن را نشانه خوبی برای زندگی اجتماعی نمی دانند، لذا با پذیرش ایرادات و نقایص جوامع غربی می کوشند با ایجاد حساسیت در مردم و دولتمردان نسبت به وجود این آسیب ها، نقشی در اصلاح جامعه خود داشته باشند. برعکس، ما از آن جا که هنوز به دنبال دستیابی به یک مدینه فاضله در درون کشور هستیم، مترصد هر فرصتی برای انکار این مشکلات هستیم. به جای طرح معضلات در حوزه عمومی، آگاهی بخشی به مردم و کشاندن پای شهروندان به عرصه بهبود هرچند اندک اوضاع، دولت را مسئول تمام مشکلات معرفی و از او انتظار حل مشکلات را داریم. اصولا در هیچ جای دنیا دولت ها وظیفه حل کلیه مسائل را ندارند و بسیاری از آن ها را به وسیله حضور پررنگ NGO ها حل و فصل می کنند. مهمترین جلوه این تفاوت را می توان در حضور متفاوت روسای جمهوری دنیا در اجلاس اقتصادی داووس سوییس در زمستان هر سال دید. در حالی که مسولین سایر کشورها با ذکر آمار و ارقام مستند بر وجود بسیاری از نارسایی های عمدتا اقتصادی در کشورهای خود تاکید و برای حل آن ها از سایر کارشناسان و متخصصان جهانی چاره جویی می کنند، روسای جمهوری ایران در تمام ادوار گذشته سرگرم فلسفه پردازی، کلی بافی و ارائه نصایح اخلاقی برای نجات بشریت بوده اند. بنابراین در شرایطی که دنیا با اذعان به مشکلات خود قدم در راه اصلاح گام به گام مشکلات می گذارد ما هنوز می کوشیم با انکار یا نسبت دادن معضلات موجود به قدرت های خارجی مانع از ترک برداشتن ذهنیت تصلب یافته خود نسبت به این مسائل شویم. برای مهار انبوه آسیب های اجتماعی کشور فرصت چندانی در اختیار نداریم. شاید فردا بسیار دیر باشد...
@solati_mehran
#نیکلاس_ابرکرامبی
#بازنشر
🔹 آیا نظام سیاسی در ایران اصلاح پذیر است؟!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🖌 اپیزود اول: احمد زید آبادی: این پرسش از اساس غلط است. نظام حقوقی پوسته ای از نظام حقیقی است و اگر توازن قوا تغییر کند اوضاع هم عوض می شود!
🖌 اپیزود دوم: عباس عبدی: اگر بگوییم نظام اصلاح پذیر نیست یعنی خودمان اصلاح نمی شویم. در ایران اپوزیسیون بیشتر از سیستم دچار مشکل است!
🔸 پرسش از اصلاح پذیر بودن یا نبودن نظام سیاسی ایران اکنون برای دومین بار است که طی چهاردهه گذشته به طور جدی مطرح می شود. بار نخست بعد از پیروزی برق آسای امریکا در عراق و همزمان با آن به گل نشستن کشتی دولت اصلاحات بود که موج ناامیدی فضای سیاسی کشور را به سرعت درنوردید و فرصت مناسبی را برای طرح این پرسش در عرصه عمومی کشور فراهم آورد.
🔸 مهمترین مشکل طرح این پرسش اما ارائه تحلیل های ایستا از تحولات جامعه و حکومت در ایران است. به این معنا که این دو به مثابه کل هایی یکپارچه در نظر گرفته می شوند که فاقد تنوع و تفاوت هستند. حال آنکه جامعه و حکومت را مجموعه ای پویا از نیروهای فعال تشکیل می دهند که در تنازع با یکدیگر به سر می برند. بنابراین در حالی که برخی نیروها دست اندرکار حفظ وضع موجودند بعضی دیگر به دنبال تغییر اوضاع کنونی هستند. مهم این است که در مقطع مورد نظر کفه کدام طرف سنگین تر می شود.
🔸 واقعیت این است که در سال های اخیر نهادهای انتصابی پیشروی های بیشتری را نسبت به گذشته در زمین نهادهای انتخابی انجام داده و با موازی سازی های سازمانی هر چه بیشتر از تاثیر آنها کاسته اند بنابراین واقع بینانه است که بگوییم اکنون انجام اصلاحات دشوارتر شده است. از سوی دیگر باید پرسید منظور از اصلاحات چیست، در حالی که هنوز استراتژی مشخصی برای ایجاد تحول عرضه نشده است! اینکه از میان توسعه سیاسی، اقتصادی و فرهنگی کدام یک و به چه دلایلی اولویت دارند هنوز هم از مبهم ترین امور در این عرصه تلقی می شود. بنابراین چگونه می توانیم اصلاح پذیر بودن یا نبودن یک نظام سیاسی را بدون داشتن معیارهای واضح درباره چیستی اصلاحات مورد داوری قرار دهیم؟!
🔸 همچنین به رغم مواجه شدن نظام سیاسی با تغییرات اجتماعی فزاینده در جامعه از جمله جوانی جمعیت، تنوع سبک زندگی، گسترش ارتباطات جهانی، تغییر گروه های مرجع و ... که ایجاب می کند انعطاف بیشتری را برای اعطای آزادی های اجتماعی از سوی حکومت شاهد باشیم به نحو غیر قابل توجیهی با افزایش محدودیت های اجتماعی برای زنان و جوانان روبرو هستیم. امری که می تواند با افزایش بیگانگی سیاسی و بی تفاوتی اجتماعی از شکل گیری یک نیروی اجتماعی تحول خواه جهت بهبود وضعیت کشور جلوگیری نماید!
🔸 اما آنچه بیش از امکان یا عدم امکان اصلاحات نگران کننده است تداوم گسست در سطوح فوقانی قدرت است. اینکه هیچ گونه اجماع ایجابی( هم اکنون امکان سلبی برای مقاومت و عدم مذاکره با امریکا وجود دارد)، برای برون رفت از وضعیت کنونی شکل نگرفته است. بحران ابرچالش ها، نظام انتخاباتی، تعریف توسعه، اولویت دادن به داخل یا منطقه، فساد سیستمی، و ... اکنون مرزهای پررنگ تری از ناکارآمدی را در برابر سیستم ترسیم کرده اند. وضعیتی که می توان از آن به "بی حکومتی" هم تعبیر کرد. اینکه هم حکومت هست و هم نیست. نیست چون نمی تواند وظایف ذاتی و تعریف شده خود در سراسر جهان مانند تامین رفاه، آرامش و امنیت همه جانبه را در قبال شهروندان خود انجام دهد، و هست چون در حریم خصوصی شهروندان و تحدید آزادی های اجتماعی آنها فعالانه مداخله دارد!
🔹 نکته پایانی: اصلاح پذیر بودن یا نبودن نظام سیاسی طی دو دهه گذشته به اسم رمز " انفعال" و راحت طلبی در میان کنشگران تبدیل شده است. بعضی که معتقدند نظام اصلاح پذیر است فقط به حضور فصلی در انتخابات آن دلخوش کرده اند، و برخی دیگر که معتقد به اصلاح ناپذیری آن هستند از اندیشیدن به بدیل های دیگر برای برون رفت از وضعیت کنونی عاجز مانده اند. چاره کار اما اندیشیدن به چیزی فراسوی این پرسش کلیشه شده است!
@solati_mehran
#نظام_سیاسی
#اصلاح_پذیر
#اصلاح_ناپذیر
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🖌 اپیزود اول: احمد زید آبادی: این پرسش از اساس غلط است. نظام حقوقی پوسته ای از نظام حقیقی است و اگر توازن قوا تغییر کند اوضاع هم عوض می شود!
🖌 اپیزود دوم: عباس عبدی: اگر بگوییم نظام اصلاح پذیر نیست یعنی خودمان اصلاح نمی شویم. در ایران اپوزیسیون بیشتر از سیستم دچار مشکل است!
🔸 پرسش از اصلاح پذیر بودن یا نبودن نظام سیاسی ایران اکنون برای دومین بار است که طی چهاردهه گذشته به طور جدی مطرح می شود. بار نخست بعد از پیروزی برق آسای امریکا در عراق و همزمان با آن به گل نشستن کشتی دولت اصلاحات بود که موج ناامیدی فضای سیاسی کشور را به سرعت درنوردید و فرصت مناسبی را برای طرح این پرسش در عرصه عمومی کشور فراهم آورد.
🔸 مهمترین مشکل طرح این پرسش اما ارائه تحلیل های ایستا از تحولات جامعه و حکومت در ایران است. به این معنا که این دو به مثابه کل هایی یکپارچه در نظر گرفته می شوند که فاقد تنوع و تفاوت هستند. حال آنکه جامعه و حکومت را مجموعه ای پویا از نیروهای فعال تشکیل می دهند که در تنازع با یکدیگر به سر می برند. بنابراین در حالی که برخی نیروها دست اندرکار حفظ وضع موجودند بعضی دیگر به دنبال تغییر اوضاع کنونی هستند. مهم این است که در مقطع مورد نظر کفه کدام طرف سنگین تر می شود.
🔸 واقعیت این است که در سال های اخیر نهادهای انتصابی پیشروی های بیشتری را نسبت به گذشته در زمین نهادهای انتخابی انجام داده و با موازی سازی های سازمانی هر چه بیشتر از تاثیر آنها کاسته اند بنابراین واقع بینانه است که بگوییم اکنون انجام اصلاحات دشوارتر شده است. از سوی دیگر باید پرسید منظور از اصلاحات چیست، در حالی که هنوز استراتژی مشخصی برای ایجاد تحول عرضه نشده است! اینکه از میان توسعه سیاسی، اقتصادی و فرهنگی کدام یک و به چه دلایلی اولویت دارند هنوز هم از مبهم ترین امور در این عرصه تلقی می شود. بنابراین چگونه می توانیم اصلاح پذیر بودن یا نبودن یک نظام سیاسی را بدون داشتن معیارهای واضح درباره چیستی اصلاحات مورد داوری قرار دهیم؟!
🔸 همچنین به رغم مواجه شدن نظام سیاسی با تغییرات اجتماعی فزاینده در جامعه از جمله جوانی جمعیت، تنوع سبک زندگی، گسترش ارتباطات جهانی، تغییر گروه های مرجع و ... که ایجاب می کند انعطاف بیشتری را برای اعطای آزادی های اجتماعی از سوی حکومت شاهد باشیم به نحو غیر قابل توجیهی با افزایش محدودیت های اجتماعی برای زنان و جوانان روبرو هستیم. امری که می تواند با افزایش بیگانگی سیاسی و بی تفاوتی اجتماعی از شکل گیری یک نیروی اجتماعی تحول خواه جهت بهبود وضعیت کشور جلوگیری نماید!
🔸 اما آنچه بیش از امکان یا عدم امکان اصلاحات نگران کننده است تداوم گسست در سطوح فوقانی قدرت است. اینکه هیچ گونه اجماع ایجابی( هم اکنون امکان سلبی برای مقاومت و عدم مذاکره با امریکا وجود دارد)، برای برون رفت از وضعیت کنونی شکل نگرفته است. بحران ابرچالش ها، نظام انتخاباتی، تعریف توسعه، اولویت دادن به داخل یا منطقه، فساد سیستمی، و ... اکنون مرزهای پررنگ تری از ناکارآمدی را در برابر سیستم ترسیم کرده اند. وضعیتی که می توان از آن به "بی حکومتی" هم تعبیر کرد. اینکه هم حکومت هست و هم نیست. نیست چون نمی تواند وظایف ذاتی و تعریف شده خود در سراسر جهان مانند تامین رفاه، آرامش و امنیت همه جانبه را در قبال شهروندان خود انجام دهد، و هست چون در حریم خصوصی شهروندان و تحدید آزادی های اجتماعی آنها فعالانه مداخله دارد!
🔹 نکته پایانی: اصلاح پذیر بودن یا نبودن نظام سیاسی طی دو دهه گذشته به اسم رمز " انفعال" و راحت طلبی در میان کنشگران تبدیل شده است. بعضی که معتقدند نظام اصلاح پذیر است فقط به حضور فصلی در انتخابات آن دلخوش کرده اند، و برخی دیگر که معتقد به اصلاح ناپذیری آن هستند از اندیشیدن به بدیل های دیگر برای برون رفت از وضعیت کنونی عاجز مانده اند. چاره کار اما اندیشیدن به چیزی فراسوی این پرسش کلیشه شده است!
@solati_mehran
#نظام_سیاسی
#اصلاح_پذیر
#اصلاح_ناپذیر
🔹 چرا به این سرعت تغییر کردیم؟!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ پس از بازداشت عبدا... پوری حسینی؛ رییس سابق سازمان خصوصی سازی تصویر مشترکی از او در کنار شهید حمید باکری؛ جانشین فرمانده لشکر عاشورا، شبکه های مجازی را آکنده است که از دو سرنوشت متفاوت برای دو همرزم سخن می گویند. شهادت برای یکی و زندان برای دیگری! در سال های اخیر نمونه های مشابه دیگری را نیز دیده ام که به رغم سوابق درخشان ایثارگری دچار لغزش هایی غیر متعارف به ویژه در زمینه بهره برداری های مالی شده اند. همان هایی که احساس کرده اند با سرگرم شدن به جنگ، در رسیدگی مادی به اوضاع خود و خانواده شان عقب مانده اند و حالا باید جبران مافات کنند. اگر هم نگاهی دیگر به سیر تحولات سی ساله اخیر بیفکنیم از سرعت تغییرات شکل گرفته در جامعه دچار شگفتی می شویم. گویا به جای سی، سیصد سال راه آمده ایم. اما واقعا چرا با این سرعت تغییر کرده ایم؟!
🖌 عدم استقلال اخلاق از دین: روحانیان احکام را بر اخلاق ترجیح می دهند. روشنفکران دینی هم دین را پشتوانه اخلاق می دانند و معتقدند که دینداران به دلیل توصیه دین به اخلاق رو می کنند. از همین رو در جامعه دینی کمتر شاهد استقلال اخلاق از دین هستیم(البته جریان هایی در سال های اخیر در جهت کاهش وابستگی میان این دو تلاش می کنند). زمانی که جامعه ای دینی برای ارزش های اخلاقی ارزش ذاتی و مستقل قائل نشود بیم آن می رود که با افول دین و متولیان آن با بحران فروریختن ارزش های اخلاقی مواجه شود. در سی سال گذشته جامعه ایران مسیری این چنین را طی کرده است!
🖌 کالایی شدن و چیرگی منطق بازار: جامعه ایران در سی سال گذشته به شدت در گردونه کالایی شدن فرو رفته است. اینک به جرئت می توان ادعا کرد که همه ارزش ها قابل خرید و فروش اند به شرط آنکه قیمت مناسب برای آنها پرداخت شود. گسترش رانت خواری، سرمایه داری رفاقتی، نهادینه شدن اقتصاد دلالی و ورود برخی نهادهای مذهبی- نظامی به عرصه فعالیت های اقتصادی را می توان از علل بازاری شدن مناسبات فرهنگی - اخلاقی در سی سال گذشته دانست. هم اکنون حاکمیت منطق بازار یعنی افزایش سود، موجب فروریختن سریع ارزش های اخلاقی در جامعه شده است!
🖌 فراهم نبودن زمینه های مشارکت: زمانی که ارزش های پیشین فرو می ریزند تعادل جامعه بر هم می خورد. پس از آن مدت زمانی لازم است که ارزش های نوین شکل گرفته و تعادل را دوباره به جامعه برگردانند. شرط ضروری برای خلق ارزش های نوین هم عبارت از مشارکت شهروندان در راستای افزایش پیوندهای اجتماعی و در نهایت شکل گیری نوعی اخلاق جدید است که بتواند روابط اجتماعی را در ابعاد مختلف تنظیم کند. شهروندان ایرانی سالیان اخیر اما از آزادی لازم جهت تولید این نوع اخلاق برخوردار نبوده اند. در عوض ورود سخت افزاری نظام سیاسی در جهت پمپاژ ارزش های پیشین، بدون در نظر گرفتن شرایط نوین نسلی، ارتباطی، اجتماعی، خانوادگی و جهانی موجب افزایش بحران اخلاقی در جامعه شده است!
🖌 اعتماد به جای نظارت: دوگانه تعهد- تخصص اگر چه ذاتی هر انقلابی است ولی با جایگزینی اعتماد به جای نظارت می تواند عوارض ناگواری به دنبال داشته باشد. در سی سال گذشته اما فقدان نظارت آزاد مطبوعات و پویش های ضدفساد موجب شد که بخشی از متعهدان خود را در تصرف آنچه به امانت در اختیارشان بود محق بدانند. همچنین پیشروی خزنده فساد سیستمی و گسترده بودن سفره رانت هم شدت لغزش ها را افزایش داد. از سوی دیگر شکسته شدن قبح فساد و جابجایی میان ارزش های اخلاقی و غیراخلاقی نزد افکار عمومی موجب سرعت گرفتن روند فروریختن ارزش ها در جامعه شده است!
@solati_mehran
#فروپاشی_ارزشها
#باکری
#پوری_حسینی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ پس از بازداشت عبدا... پوری حسینی؛ رییس سابق سازمان خصوصی سازی تصویر مشترکی از او در کنار شهید حمید باکری؛ جانشین فرمانده لشکر عاشورا، شبکه های مجازی را آکنده است که از دو سرنوشت متفاوت برای دو همرزم سخن می گویند. شهادت برای یکی و زندان برای دیگری! در سال های اخیر نمونه های مشابه دیگری را نیز دیده ام که به رغم سوابق درخشان ایثارگری دچار لغزش هایی غیر متعارف به ویژه در زمینه بهره برداری های مالی شده اند. همان هایی که احساس کرده اند با سرگرم شدن به جنگ، در رسیدگی مادی به اوضاع خود و خانواده شان عقب مانده اند و حالا باید جبران مافات کنند. اگر هم نگاهی دیگر به سیر تحولات سی ساله اخیر بیفکنیم از سرعت تغییرات شکل گرفته در جامعه دچار شگفتی می شویم. گویا به جای سی، سیصد سال راه آمده ایم. اما واقعا چرا با این سرعت تغییر کرده ایم؟!
🖌 عدم استقلال اخلاق از دین: روحانیان احکام را بر اخلاق ترجیح می دهند. روشنفکران دینی هم دین را پشتوانه اخلاق می دانند و معتقدند که دینداران به دلیل توصیه دین به اخلاق رو می کنند. از همین رو در جامعه دینی کمتر شاهد استقلال اخلاق از دین هستیم(البته جریان هایی در سال های اخیر در جهت کاهش وابستگی میان این دو تلاش می کنند). زمانی که جامعه ای دینی برای ارزش های اخلاقی ارزش ذاتی و مستقل قائل نشود بیم آن می رود که با افول دین و متولیان آن با بحران فروریختن ارزش های اخلاقی مواجه شود. در سی سال گذشته جامعه ایران مسیری این چنین را طی کرده است!
🖌 کالایی شدن و چیرگی منطق بازار: جامعه ایران در سی سال گذشته به شدت در گردونه کالایی شدن فرو رفته است. اینک به جرئت می توان ادعا کرد که همه ارزش ها قابل خرید و فروش اند به شرط آنکه قیمت مناسب برای آنها پرداخت شود. گسترش رانت خواری، سرمایه داری رفاقتی، نهادینه شدن اقتصاد دلالی و ورود برخی نهادهای مذهبی- نظامی به عرصه فعالیت های اقتصادی را می توان از علل بازاری شدن مناسبات فرهنگی - اخلاقی در سی سال گذشته دانست. هم اکنون حاکمیت منطق بازار یعنی افزایش سود، موجب فروریختن سریع ارزش های اخلاقی در جامعه شده است!
🖌 فراهم نبودن زمینه های مشارکت: زمانی که ارزش های پیشین فرو می ریزند تعادل جامعه بر هم می خورد. پس از آن مدت زمانی لازم است که ارزش های نوین شکل گرفته و تعادل را دوباره به جامعه برگردانند. شرط ضروری برای خلق ارزش های نوین هم عبارت از مشارکت شهروندان در راستای افزایش پیوندهای اجتماعی و در نهایت شکل گیری نوعی اخلاق جدید است که بتواند روابط اجتماعی را در ابعاد مختلف تنظیم کند. شهروندان ایرانی سالیان اخیر اما از آزادی لازم جهت تولید این نوع اخلاق برخوردار نبوده اند. در عوض ورود سخت افزاری نظام سیاسی در جهت پمپاژ ارزش های پیشین، بدون در نظر گرفتن شرایط نوین نسلی، ارتباطی، اجتماعی، خانوادگی و جهانی موجب افزایش بحران اخلاقی در جامعه شده است!
🖌 اعتماد به جای نظارت: دوگانه تعهد- تخصص اگر چه ذاتی هر انقلابی است ولی با جایگزینی اعتماد به جای نظارت می تواند عوارض ناگواری به دنبال داشته باشد. در سی سال گذشته اما فقدان نظارت آزاد مطبوعات و پویش های ضدفساد موجب شد که بخشی از متعهدان خود را در تصرف آنچه به امانت در اختیارشان بود محق بدانند. همچنین پیشروی خزنده فساد سیستمی و گسترده بودن سفره رانت هم شدت لغزش ها را افزایش داد. از سوی دیگر شکسته شدن قبح فساد و جابجایی میان ارزش های اخلاقی و غیراخلاقی نزد افکار عمومی موجب سرعت گرفتن روند فروریختن ارزش ها در جامعه شده است!
@solati_mehran
#فروپاشی_ارزشها
#باکری
#پوری_حسینی
Telegram
attach 📎
🔹 گفت و گوی مهران صولتی با هفته نامه " تجارت فردا" درباره وضعیت امید در جامعه ایران!
Telegram
attach 📎
مهران صولتی pinned « 🔹 چرا به این سرعت تغییر کردیم؟! @solati_mehran ✍ مهران صولتی ☘ پس از بازداشت عبدا... پوری حسینی؛ رییس سابق سازمان خصوصی سازی تصویر مشترکی از او در کنار شهید حمید باکری؛ جانشین فرمانده لشکر عاشورا، شبکه های مجازی را آکنده است که از دو سرنوشت متفاوت برای…»
گفت و گوی تلگرامی با یکی از دوستان اصولگرا (دکتر محبی) که نامزد نمایندگی برای انتخابات مجلس آینده نیز هستند 👇👇
خاطره ای قابل تامل از آیت الله علوی..
✍ بهروز محبی
....کاندیدای مجلس نهم بودم...قرار شد با حضور در منزل ایشان معارفه ای صورت گیرد.....ایشان سالها حقیر را به چهره می شناخت دوستان مستحضرند که در رفتار ایشان شیوه های منحصر بفردی وجود دارد....افراد را به نام کوچکشان خطاب میکنند واگر نامی مثل حقیر ایرانی باشد....سکوت میکنند.....در ذهنم بود که از ایشان بخواهم نامی دینی خودشان انتخاب کنند......بعد از ورود و مصافحه ایشان بی درنگ فرمودند....محمود آقا دیگه......اولین اتفاق رقم خورد و دوستانی همان شب در پیام ها حقیر را به نام محمود خطاب کردند......معتمد ایشان و شخصیت بارز در گرایشات انقلابی و اخلاق یعنی برادر مجاهدم جواد آقا کوره پز حقیر و سوابق را خدمت آقا معرفی کردند.....و ایشان با دو توصیه ی راهبردی که با ظاهری ساده اما بسیار پر معنا هدیه ای بود که از این روحانی عامل دریافت کردم....خلاصه و مفید....فرمودند....
۱)توجه شود به دیگران اهانتی و یا تعرضی نشود
۲) هر آنچه هستی به مردم بفرمایید...مواظبت شود بر واقعیات.....
در حقیقت این دو راهبردِ دینیِ تبلیغات بود که در اندیشه ی من که به هندسه ی جمهوری اسلامی در حوزه ی نظر و عملکرد معطوف بودم.....جالب و راهگشا بود......
✍ بهروز محبی
....کاندیدای مجلس نهم بودم...قرار شد با حضور در منزل ایشان معارفه ای صورت گیرد.....ایشان سالها حقیر را به چهره می شناخت دوستان مستحضرند که در رفتار ایشان شیوه های منحصر بفردی وجود دارد....افراد را به نام کوچکشان خطاب میکنند واگر نامی مثل حقیر ایرانی باشد....سکوت میکنند.....در ذهنم بود که از ایشان بخواهم نامی دینی خودشان انتخاب کنند......بعد از ورود و مصافحه ایشان بی درنگ فرمودند....محمود آقا دیگه......اولین اتفاق رقم خورد و دوستانی همان شب در پیام ها حقیر را به نام محمود خطاب کردند......معتمد ایشان و شخصیت بارز در گرایشات انقلابی و اخلاق یعنی برادر مجاهدم جواد آقا کوره پز حقیر و سوابق را خدمت آقا معرفی کردند.....و ایشان با دو توصیه ی راهبردی که با ظاهری ساده اما بسیار پر معنا هدیه ای بود که از این روحانی عامل دریافت کردم....خلاصه و مفید....فرمودند....
۱)توجه شود به دیگران اهانتی و یا تعرضی نشود
۲) هر آنچه هستی به مردم بفرمایید...مواظبت شود بر واقعیات.....
در حقیقت این دو راهبردِ دینیِ تبلیغات بود که در اندیشه ی من که به هندسه ی جمهوری اسلامی در حوزه ی نظر و عملکرد معطوف بودم.....جالب و راهگشا بود......
✍ مهران صولتی
سلام جناب محبی. خاطره ای که نقل کردید اتفاقا برای من هم بسیار قابل تامل بود اما از منظری دیگر. با آیت ا... علوی از نزدیک دیدار نداشته ام ولی دوستان معتمدی از ایشان به نیکی یاد می کنند. تصور می کنم بخش مهمی از وجاهت ایشان ناشی از دوری جستن از وادی خطرخیز قدرت برای روحانیت باشد. گفتید که ایشان با لطافت به جای نام ایرانی" بهروز"، " محمود" را برگزیده اند. سلمنا! در حوزه روابط اجتماعی این اقدامات پیامدهای منفی ندارد و معطوف به سلایق است ولی برای شما که قرار است نامزد انتخابات مجلس در اسفند ۹۸ باشد بسیار قابل تامل است. بکوشید تا در آن ژرف تر بنگرید. تجدد برای ما فرهنگ سومی به ارمغان آورد: مدرن بودن! پیش از آن شاهد تلفیق کارآمد ایرانیت و اسلامیت بودیم. متاسفانه در یکصد سال گذشته به جای رسمیت بخشیدن به سه فرهنگ ایرانی، اسلامی و مدرن کوشیدیم تا یکی از اینها را به نفع بقیه مصادره کنیم. مثلا کنار زدن اسلامیت به نفع ایرانیت و مدرنیت در دوران پهلوی ها. امری که موجب شکل گیری بحران های مختلف از جمله انقلاب ۵۷ شد. در چهاردهه پیش هم بدون اعتنا به تلفیق مهمی مانند "جمهوری اسلامی" کوشیدیم تا با اضافه کردن پسوند" اسلامی" بسیاری از روابط را تغییر دهیم: سیاست اسلامی، علم اسلامی، اقتصاد اسلامی، دانشگاه اسلامی، بانک اسلامی، بازار اسلامی، مدرسه اسلامی و ... حال آنکه لزوما با تغییر نام و فرم، مسما و محتوا تغییر نمی کنند. لذا می بینیم که ماهیت امور در برخی موارد برخلاف عنوان اسلامی آن عمل می کنند. از جمله بانک های ما که نه اسلامی اند و نه کارآمد. تغییر فرم ها لزوما به تغییر ساختارها نمی انجامند. نکته ای که در چهل سال گذشته مغفول مانده است. حال مایلم به عنوان برادری مشفق ولو در جناح سیاسی مقابل شما چند توصیه به جناب عالی داشته باشم.
۱- فرهنگ سه گانه ایرانی، اسلامی و مدرن را به رسمیت بشناسید و در جهت مصادره یکی به نفع دیگران نباشید.
۲- از بازی تغییر نام ها پرهیز کنید. به مناسبات و ساختارها نظر کنید. با تعویض نام ها، ساختارها تغییر نمی یابند.
۳- از به کار بردن مفاهیم مبهمی مانند هندسه اسلامی و ... پرهیز کنید. شما به عنوان نامزد مجلس باید درک روشنی از مشکلات موجود جامعه مانند ابرچالش هایی از قبیل بحران آب، نظام بانکی، فساد سیستمی، سقوط سرمایه اجتماعی، افول اعتماد عمومی، ترافیک و آلودگی هوا، آسیب های اجتماعی و بسیاری از مسائل و بحران های مبتلابه داشته باشید.
۴- نیت های خوب لزوما به اقدامات مناسب نمی انجامند. بکوشید تا به شناخت بهتری از جامعه ایران و مسائل آن دست یابید تا خدای ناکرده دچار خسران مضاعف نشوید. شاید آن جا دریابید که به رغم نیکخواهی تان چه بسا در جایگاه معلمی مفیدتر بوده اید.
پیروز باشید 🙏🙏
@solati_mehran
سلام جناب محبی. خاطره ای که نقل کردید اتفاقا برای من هم بسیار قابل تامل بود اما از منظری دیگر. با آیت ا... علوی از نزدیک دیدار نداشته ام ولی دوستان معتمدی از ایشان به نیکی یاد می کنند. تصور می کنم بخش مهمی از وجاهت ایشان ناشی از دوری جستن از وادی خطرخیز قدرت برای روحانیت باشد. گفتید که ایشان با لطافت به جای نام ایرانی" بهروز"، " محمود" را برگزیده اند. سلمنا! در حوزه روابط اجتماعی این اقدامات پیامدهای منفی ندارد و معطوف به سلایق است ولی برای شما که قرار است نامزد انتخابات مجلس در اسفند ۹۸ باشد بسیار قابل تامل است. بکوشید تا در آن ژرف تر بنگرید. تجدد برای ما فرهنگ سومی به ارمغان آورد: مدرن بودن! پیش از آن شاهد تلفیق کارآمد ایرانیت و اسلامیت بودیم. متاسفانه در یکصد سال گذشته به جای رسمیت بخشیدن به سه فرهنگ ایرانی، اسلامی و مدرن کوشیدیم تا یکی از اینها را به نفع بقیه مصادره کنیم. مثلا کنار زدن اسلامیت به نفع ایرانیت و مدرنیت در دوران پهلوی ها. امری که موجب شکل گیری بحران های مختلف از جمله انقلاب ۵۷ شد. در چهاردهه پیش هم بدون اعتنا به تلفیق مهمی مانند "جمهوری اسلامی" کوشیدیم تا با اضافه کردن پسوند" اسلامی" بسیاری از روابط را تغییر دهیم: سیاست اسلامی، علم اسلامی، اقتصاد اسلامی، دانشگاه اسلامی، بانک اسلامی، بازار اسلامی، مدرسه اسلامی و ... حال آنکه لزوما با تغییر نام و فرم، مسما و محتوا تغییر نمی کنند. لذا می بینیم که ماهیت امور در برخی موارد برخلاف عنوان اسلامی آن عمل می کنند. از جمله بانک های ما که نه اسلامی اند و نه کارآمد. تغییر فرم ها لزوما به تغییر ساختارها نمی انجامند. نکته ای که در چهل سال گذشته مغفول مانده است. حال مایلم به عنوان برادری مشفق ولو در جناح سیاسی مقابل شما چند توصیه به جناب عالی داشته باشم.
۱- فرهنگ سه گانه ایرانی، اسلامی و مدرن را به رسمیت بشناسید و در جهت مصادره یکی به نفع دیگران نباشید.
۲- از بازی تغییر نام ها پرهیز کنید. به مناسبات و ساختارها نظر کنید. با تعویض نام ها، ساختارها تغییر نمی یابند.
۳- از به کار بردن مفاهیم مبهمی مانند هندسه اسلامی و ... پرهیز کنید. شما به عنوان نامزد مجلس باید درک روشنی از مشکلات موجود جامعه مانند ابرچالش هایی از قبیل بحران آب، نظام بانکی، فساد سیستمی، سقوط سرمایه اجتماعی، افول اعتماد عمومی، ترافیک و آلودگی هوا، آسیب های اجتماعی و بسیاری از مسائل و بحران های مبتلابه داشته باشید.
۴- نیت های خوب لزوما به اقدامات مناسب نمی انجامند. بکوشید تا به شناخت بهتری از جامعه ایران و مسائل آن دست یابید تا خدای ناکرده دچار خسران مضاعف نشوید. شاید آن جا دریابید که به رغم نیکخواهی تان چه بسا در جایگاه معلمی مفیدتر بوده اید.
پیروز باشید 🙏🙏
@solati_mehran
🔹 چرا گفت و گو با اصولگرایان به سختی پیش می رود؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ در روزهای گذشته گفت و گویی را در تلگرام بایکی از اصولگرایان واقعی که در زمره ناب گرایان اسلامی( کسانی که معتقدند برای مشکلات و مسائل جامعه ایران راه های بدیع، آزمون نشده و موثری دارند که می تواند همه مشکلات موجود را به سرعت حل کند) قرار می گیرد، پیش بردم که تجربه ای درس آموز محسوب می شد. به نظر می رسد در شرایط عدم توازنی که در ساختار قدرت موجود وجود دارد و اصلاح طلبان را به مرزهای بی تاثیری رسانده است دامن زدن به مجموعه گفت و گوهایی که بتواند با رعایت احترام متقابل اصولگرایان واقعی و متنفذ را نسبت به ضرورت اتخاذ تصمیم های سخت و انجام اصلاحات ساختاری متقاعد سازد کاملا توجیه پذیر است. اما واقعیت این است که در عین ضرورت شکل گیری چنین گفت و گویی، پیشرفت آن با کندی و دشواری روبرو است. تصور می کنم توضیحات زیر می تواند برخی از دلایل سختی این فرآیند را تبیین نماید:
🖌 سیاست زدگی: از آنجا که اصولگرایان عینک تیرهی توطئه اندیشی را به چشم زده اند همواره به جستجوی کشف رازهای پنهان در پستوهای تاریک مشغول اند. زمانی هم که به تمدن غرب می رسند داستان لژهای فراماسونری را چنان پررنگ روایت می کنند که انگیزه ای برای پیروان شان جهت بررسی آرای اندیشمندان غربی باقی نمی ماند. از همین رو دیری نمی پاید که در گفت و گوهای نظری به یکباره پای مسائل سیاسی از جنس ژورنالیسم زرد را به میان می کشند تا بتوانند رقیب خود را منکوب کنند. به جای تکیه بر رویکردها بیشتر از مصادیق سخن می گویند و انبوهی از فاکت های درست یا غلط را یک جا در سفره گفت و گو فرو می ریزند. مدعیاتی ابطال ناپذیر که فرآیند یک گفتگوی مساله محور را مخدوش و به شدت آن را سیاست زده می کند!
🖌 اتکا به قدرت: وجود محافظه کاران در جهان امروز بسیار مفید است چون می توانند سرعت فزاینده تحولات را تعدیل و نوعی بازاندیشی نسبت به دستاوردهای مدرنیته ارائه دهند. اما در ایران رانت قدرت برای اصولگرایان به مثابه مخدری عمل کرده که آنها را از تلاش برای بازسازی خود و نزدیکی به خواست های جامعه بازداشته است. همین امر موجب بی نیازی اصولگرایان نسبت به مقوله گفت و گو شده است. گفت و گو زمانی معنا دارد که شما رقیب سیاسی خود را به رسمیت بشناسید و در پی دستیابی به توافقی با او بر سر راه حل های جدید برای عبور از بحران ها باشید. بنابراین دسترسی به رانت قدرت نه تنها اصولگرایان را دچار تنبلی ذهنی کرده بلکه از آنجا که در بازی های سیاسی میدان، جهت باد، داور و ...پیشاپیش در اختیار آنهاست، هر گونه بازاندیشی در عملکرد گذشته برای شان غیر ضروری تلقی می شود!
🖌 هراس از تجدید نظر: اصولگرایان هویت خود را بر اساس اصولی خدشه ناپذیر و غیرقابل تغییر تعریف می کنند. از همین رو تجدید نظر در مواضع برای آنها به نوعی خط قرمز آنها محسوب می شود. امری که می تواند موجبات طرد شدن برخی نیروهای تجدید نظر طلب از هسته سخت قدرت را فراهم آورد. گفت و گو ابزاری برای کشف حقیقت و تجدید نظر در مواضع متصلب پیشین است. شاید بتوان این تعریف از دموکراسی را برای چنین مقوله ای نیز به کار برد؛ گفت و گو عبارت است از روش های معین برای رسیدن به نتایج نامعین! بنابراین کسانی باید وارد گفت و گو شوند که پیشاپیش از کشف حقایق جدید هراسناک نباشند. لذا اصولگرایان چون پیشاپیش حقایق را برای خود بدیهی تلقی می کنند از ورود به فرآیند گفت و گویی که ممکن است این نتایج را مخدوش کند پرهیز می کنند!
🖌 انحصار حقیقت: در دوران پست مدرن حقیقت بیش از پیش نسبی و متکثر شده است. حقیقت در این معنا همان آینه است که از دست کودکی افتاده و هزار تکه شده است. از این پس ما هریک واجد قطعه ای کوچک از آینه به مثابه بخش کوچکی از حقیقت هستیم. گفت و گو به ما کمک می کند که این قطعات کوچک را کنار یکدیگر قرار داده و دنیایی بهتر و زیباتر را برای یکدیگر خلق کنیم. از این منظر حقیقت امری پیشینی یا بسته آماده ای نیست که یکباره فراچنگ آید بلکه ورود در راهی ناهموار با یاری گرفتن از دیگران است. به عبارت دیگر دستیابی به حقیقت مستلزم یک مشارکت همگانی است. برای اصولگرایان اما حقیقت پیشاپیش معین است لذا ورود در وادی گفت و گو برایشان امری زائد و خطیر تلقی می شود!
@solati_mehran
#گفت_و_گو
#اصولگرایان
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ در روزهای گذشته گفت و گویی را در تلگرام بایکی از اصولگرایان واقعی که در زمره ناب گرایان اسلامی( کسانی که معتقدند برای مشکلات و مسائل جامعه ایران راه های بدیع، آزمون نشده و موثری دارند که می تواند همه مشکلات موجود را به سرعت حل کند) قرار می گیرد، پیش بردم که تجربه ای درس آموز محسوب می شد. به نظر می رسد در شرایط عدم توازنی که در ساختار قدرت موجود وجود دارد و اصلاح طلبان را به مرزهای بی تاثیری رسانده است دامن زدن به مجموعه گفت و گوهایی که بتواند با رعایت احترام متقابل اصولگرایان واقعی و متنفذ را نسبت به ضرورت اتخاذ تصمیم های سخت و انجام اصلاحات ساختاری متقاعد سازد کاملا توجیه پذیر است. اما واقعیت این است که در عین ضرورت شکل گیری چنین گفت و گویی، پیشرفت آن با کندی و دشواری روبرو است. تصور می کنم توضیحات زیر می تواند برخی از دلایل سختی این فرآیند را تبیین نماید:
🖌 سیاست زدگی: از آنجا که اصولگرایان عینک تیرهی توطئه اندیشی را به چشم زده اند همواره به جستجوی کشف رازهای پنهان در پستوهای تاریک مشغول اند. زمانی هم که به تمدن غرب می رسند داستان لژهای فراماسونری را چنان پررنگ روایت می کنند که انگیزه ای برای پیروان شان جهت بررسی آرای اندیشمندان غربی باقی نمی ماند. از همین رو دیری نمی پاید که در گفت و گوهای نظری به یکباره پای مسائل سیاسی از جنس ژورنالیسم زرد را به میان می کشند تا بتوانند رقیب خود را منکوب کنند. به جای تکیه بر رویکردها بیشتر از مصادیق سخن می گویند و انبوهی از فاکت های درست یا غلط را یک جا در سفره گفت و گو فرو می ریزند. مدعیاتی ابطال ناپذیر که فرآیند یک گفتگوی مساله محور را مخدوش و به شدت آن را سیاست زده می کند!
🖌 اتکا به قدرت: وجود محافظه کاران در جهان امروز بسیار مفید است چون می توانند سرعت فزاینده تحولات را تعدیل و نوعی بازاندیشی نسبت به دستاوردهای مدرنیته ارائه دهند. اما در ایران رانت قدرت برای اصولگرایان به مثابه مخدری عمل کرده که آنها را از تلاش برای بازسازی خود و نزدیکی به خواست های جامعه بازداشته است. همین امر موجب بی نیازی اصولگرایان نسبت به مقوله گفت و گو شده است. گفت و گو زمانی معنا دارد که شما رقیب سیاسی خود را به رسمیت بشناسید و در پی دستیابی به توافقی با او بر سر راه حل های جدید برای عبور از بحران ها باشید. بنابراین دسترسی به رانت قدرت نه تنها اصولگرایان را دچار تنبلی ذهنی کرده بلکه از آنجا که در بازی های سیاسی میدان، جهت باد، داور و ...پیشاپیش در اختیار آنهاست، هر گونه بازاندیشی در عملکرد گذشته برای شان غیر ضروری تلقی می شود!
🖌 هراس از تجدید نظر: اصولگرایان هویت خود را بر اساس اصولی خدشه ناپذیر و غیرقابل تغییر تعریف می کنند. از همین رو تجدید نظر در مواضع برای آنها به نوعی خط قرمز آنها محسوب می شود. امری که می تواند موجبات طرد شدن برخی نیروهای تجدید نظر طلب از هسته سخت قدرت را فراهم آورد. گفت و گو ابزاری برای کشف حقیقت و تجدید نظر در مواضع متصلب پیشین است. شاید بتوان این تعریف از دموکراسی را برای چنین مقوله ای نیز به کار برد؛ گفت و گو عبارت است از روش های معین برای رسیدن به نتایج نامعین! بنابراین کسانی باید وارد گفت و گو شوند که پیشاپیش از کشف حقایق جدید هراسناک نباشند. لذا اصولگرایان چون پیشاپیش حقایق را برای خود بدیهی تلقی می کنند از ورود به فرآیند گفت و گویی که ممکن است این نتایج را مخدوش کند پرهیز می کنند!
🖌 انحصار حقیقت: در دوران پست مدرن حقیقت بیش از پیش نسبی و متکثر شده است. حقیقت در این معنا همان آینه است که از دست کودکی افتاده و هزار تکه شده است. از این پس ما هریک واجد قطعه ای کوچک از آینه به مثابه بخش کوچکی از حقیقت هستیم. گفت و گو به ما کمک می کند که این قطعات کوچک را کنار یکدیگر قرار داده و دنیایی بهتر و زیباتر را برای یکدیگر خلق کنیم. از این منظر حقیقت امری پیشینی یا بسته آماده ای نیست که یکباره فراچنگ آید بلکه ورود در راهی ناهموار با یاری گرفتن از دیگران است. به عبارت دیگر دستیابی به حقیقت مستلزم یک مشارکت همگانی است. برای اصولگرایان اما حقیقت پیشاپیش معین است لذا ورود در وادی گفت و گو برایشان امری زائد و خطیر تلقی می شود!
@solati_mehran
#گفت_و_گو
#اصولگرایان
🔹 چرا سیدجواد حسینی به عنوان وزیر آموزش و پرورش معرفی نشد؟!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ بالاخره پس از گذشت بیش از دوماه از گمانه زنی های مختلف پیرامون تداوم یا توقف فعالیت سیدجواد حسینی به عنوان وزیر آینده آموزش و پرورش، معرفی محسن حاجی میرزایی به مجلس قطعی شد. حال باید منتظر بمانیم و ببینیم که آیا وی موفق به اخذ رای اعتماد از مجلس می شود یا خیر؟ ورود حسینی از همان ابتدا اما چنان محکم بود که توانست در مدت کوتاهی نوید بخش فرارسیدن روزهای بهتری برای این وزارتخانه باشد. برنامه محوری، نگاه سیستمی، گفتمان سازی و بهره گیری مناسب از ظرفیت های رسانه ای کشور توانست وی را به عنوان چهره ای توانمند به فرهنگیان مشکل پسند و بی اعتماد نسبت به مسئولین گذشته این وزارتخانه معرفی نماید. اما چرا حسینی در عین شایستگی به مجلس معرفی نشد؟ به نظر می رسد مهمترین دلیل عبارت از واقع شدن آموزش و پرورش در کانون حساسیت مقامات نسبت به پروژه نفوذ فرهنگی باشد. از سوی دیگر ورود حسینی می توانست روح تازه ای در کالبد بی جان این دستگاه دمیده و باعث افزایش نشاط در میان فرهنگیان شود. شوری که می توانست امید به ایجاد تغییرات معنادار را در آستانه انتخابات مجلس ۹۸ در سطح وسیعی در میان نخبگان فرهنگی رای ساز منتشر نماید. حال آن که در شرایط کنونی اصولگرایان توفیق خود را در ناامیدی هر چه بیشتر رای دهندگان و شکل گیری نوعی قهر انتخاباتی گسترده جستجو می کنند! عدم معرفی حسینی به عنوان وزیر آینده آموزش و پرورش از وجود پیوندی استوار میان دولت و جامعه پرده برداشت. اینکه تنها در هنگام پویایی و نشاط جامعه مدنی می توان چشم انتظار وزرا و مسئولین اصلاح طلب و توانمند بود. تنها رویداد دوم خرداد ۷۶ و آزاد شدن انرژی عظیم مردمی بود که توانست افرادی مانند معین، مهاجرانی و نوری را به وزارت برساند و تنها پیروزی غیر منتظره روحانی در خرداد ۹۲ بود که توانست به رغم حساسیت های موجود نجفی را به مرزهای وزارت نزدیک کند. از همان ابتدا هم تقریبا مشخص بود که در روزگار حضیض دولت و افول ستاره اقبال اصلاح طلبان حسینی از شانس چندانی برای تصدی وزارت برخوردار نخواهد بود. به عبارت دیگر زمانی که فشار اجتماعی وجود نداشته باشد نمی توان به بهبود کارآمدی دولت از طریق انتصاب افراد شایسته امیدوار بود. در این میان البته نمی توان از وزن کمتر عواملی مانند نزدیک بودن حسینی به جهانگیری و نزاع قدیمی واعظی- جهانگیری، تصمیم اصلاح طلبان به عدم ائتلاف با اعتدال گرایان در انتخابات امسال مجلس، انشقاق در فراکسیون امید بر سر معرفی حسینی یا یک خانم به عنوان وزیر، مخالفت لاریجانی و نزدیکی طیف وی به تندروها در مجلس و ... در عدم معرفی حسینی چشم پوشید!
@solati_mehran
#آموزش_وپرورش
#سید_جواد_حسینی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ بالاخره پس از گذشت بیش از دوماه از گمانه زنی های مختلف پیرامون تداوم یا توقف فعالیت سیدجواد حسینی به عنوان وزیر آینده آموزش و پرورش، معرفی محسن حاجی میرزایی به مجلس قطعی شد. حال باید منتظر بمانیم و ببینیم که آیا وی موفق به اخذ رای اعتماد از مجلس می شود یا خیر؟ ورود حسینی از همان ابتدا اما چنان محکم بود که توانست در مدت کوتاهی نوید بخش فرارسیدن روزهای بهتری برای این وزارتخانه باشد. برنامه محوری، نگاه سیستمی، گفتمان سازی و بهره گیری مناسب از ظرفیت های رسانه ای کشور توانست وی را به عنوان چهره ای توانمند به فرهنگیان مشکل پسند و بی اعتماد نسبت به مسئولین گذشته این وزارتخانه معرفی نماید. اما چرا حسینی در عین شایستگی به مجلس معرفی نشد؟ به نظر می رسد مهمترین دلیل عبارت از واقع شدن آموزش و پرورش در کانون حساسیت مقامات نسبت به پروژه نفوذ فرهنگی باشد. از سوی دیگر ورود حسینی می توانست روح تازه ای در کالبد بی جان این دستگاه دمیده و باعث افزایش نشاط در میان فرهنگیان شود. شوری که می توانست امید به ایجاد تغییرات معنادار را در آستانه انتخابات مجلس ۹۸ در سطح وسیعی در میان نخبگان فرهنگی رای ساز منتشر نماید. حال آن که در شرایط کنونی اصولگرایان توفیق خود را در ناامیدی هر چه بیشتر رای دهندگان و شکل گیری نوعی قهر انتخاباتی گسترده جستجو می کنند! عدم معرفی حسینی به عنوان وزیر آینده آموزش و پرورش از وجود پیوندی استوار میان دولت و جامعه پرده برداشت. اینکه تنها در هنگام پویایی و نشاط جامعه مدنی می توان چشم انتظار وزرا و مسئولین اصلاح طلب و توانمند بود. تنها رویداد دوم خرداد ۷۶ و آزاد شدن انرژی عظیم مردمی بود که توانست افرادی مانند معین، مهاجرانی و نوری را به وزارت برساند و تنها پیروزی غیر منتظره روحانی در خرداد ۹۲ بود که توانست به رغم حساسیت های موجود نجفی را به مرزهای وزارت نزدیک کند. از همان ابتدا هم تقریبا مشخص بود که در روزگار حضیض دولت و افول ستاره اقبال اصلاح طلبان حسینی از شانس چندانی برای تصدی وزارت برخوردار نخواهد بود. به عبارت دیگر زمانی که فشار اجتماعی وجود نداشته باشد نمی توان به بهبود کارآمدی دولت از طریق انتصاب افراد شایسته امیدوار بود. در این میان البته نمی توان از وزن کمتر عواملی مانند نزدیک بودن حسینی به جهانگیری و نزاع قدیمی واعظی- جهانگیری، تصمیم اصلاح طلبان به عدم ائتلاف با اعتدال گرایان در انتخابات امسال مجلس، انشقاق در فراکسیون امید بر سر معرفی حسینی یا یک خانم به عنوان وزیر، مخالفت لاریجانی و نزدیکی طیف وی به تندروها در مجلس و ... در عدم معرفی حسینی چشم پوشید!
@solati_mehran
#آموزش_وپرورش
#سید_جواد_حسینی
🔹 فساد ستیزی برای توسعه یا بقاء!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ در روزهای گذشته موج فساد ستیزی برخاسته از قوه قضاییه سواحل جدیدی را درنوردید و در اقدامی بی سابقه دامان برخی نمایندگان مجلس را نیز گرفت. همچنین برخی از مدیران دولتی هم بازداشت و روانه دادگاه شدند. به نظر می رسد اکنون به جایی رسیده ایم که گسترش فساد و سیستمی شدن آن مجموعه نظام سیاسی را ناگزیر به رویارویی عریان تر با این پدیده کشانده است. آفتی که در سالهای اخیر حتی اعتراض و ناامیدی برخی چهره های جوان و عدالتخواه را نیز موجب شده بود. اما به نظر می رسد موج برخاسته اخیر به رغم گسترده بودن کاملا بی هدف است. فسادستیزی اگر در بستر چشم اندازی کلان تر دیده نشود تنها می تواند تا سطح نوعی پروپاگاندای تبلیغاتی یا تسویه حساب جناحی فروکاسته شده و با گذشت زمان بی نتیجه رها شود. از همین رو است که شناخت فسادستیزی در دو بستر توسعه یا بقاء، می تواند به شناخت موج جدید آن در ایران کمک نماید:
🔹 فساد ستیزی برای توسعه: توسعه مستلزم مشارکت همگانی، شفافیت و دولت پاسخگو است. در این میان دولت با بهره گیری از امکان اجماع سازی و بسیج توده ای می تواند نقش موتور محرکه را در فرآیند توسعه ایفا کند. همچنین توسعه نیازمند آموزش همگانی، سرمایه اجتماعی، اعتماد عمومی و امکان پرورش نسلی پرسش گر، پرانگیزه و پیشرفت گرا است. در چنین بستری فساد می تواند با ایجاد نوعی اندک سالاری به افزایش تبعیض میان اقشار مختلف شهروندان منجر شده و موجب قطبی سازی جامعه شود. فساد همچنین می تواند جنبه های نرم افزاری توسعه یعنی اخلاق اجتماعی و اعتماد عمومی را نیز مخدوش سازد. فساد ستیزی برای توسعه، دقیقا پروژه ای با هدف احیای ارزش های توسعه است که اکنون با گسترش فساد دچار مخاطره و فروپاشی شده است. بنابراین محوریت توسعه است که می تواند فسادستیزی راموجه یا ناموجه سازد!
🔹 فساد ستیزی برای بقاء: زندگی برای بقاء نازل ترین مرحله زیست اجتماعی و انسانی است. مردمی که برای تامین حداقل معاش خود درمانده اند ولی باید دلخوش به آموزه های ایدئولوژیکی باشند که به آنها آرامش بخشد. از قبیل اینکه قومی برگزیده اند که باید جهان را مدیریت کرده و از سلطه ابرقدرت ها نجات دهند. با چیرگی سیاست بر اقتصاد اما پروژه فساد ستیزی به برخوردهای قضایی تقلیل می یابد ولی در ماهیت مشکل بهبودی ایجاد نمی شود. فساد سیستمی اندک باقیمانده های سلامت اداری و شرافت حرفه ای را در خود هضم می کند و رابطه سالاری بیش از پیش عرصه را بر شایسته سالاری تنگ می کند. پروژه فساد ستیزی در چنین شرایطی تنها بر شناسایی و برخورد با معلول ها تمرکز می یابد و می کوشد با استخدام تبلیغات برای اهداف سیاسی از ایجاد تغییرات واقعی با هدف افزایش مردم سالاری و پاسخگو کردن روندهای حکمرانی اجتناب نماید!
🔹 نکته پایانی: به همان اندازه که فسادستیزی در غرب مبتنی بر تغییر و بهبود ساختارها در جهت افزایش مشارکت، شفافیت و پاسخگو کردن مناسبات سیاسی- اقتصادی است، فساد ستیزی در منطقه خاورمیانه بیشتر مبتنی بر بگیر و ببندهای فصلی و خلق اسطوره های ضدیت با فساد می باشد. تلاش هایی که به سرعت در معرض آلوده شدن به اقتضائات جناحی قرار می گیرند. از همین رو بانیان ضدیت با فساد ابتدا باید چند نکته را برای مخاطبان خود روشن کنند: اول اینکه فسادستیزی چگونه می تواند به توسعه پایدار کشور منجر شود؟ دوم آنکه چه رابطه ای میان انحصار سیاسی و فساد اقتصادی در کشور وجود دارد؟ و سوم اینکه چه سازوکارهایی برای تحول در ساختارهای سیاسی جهت افزایش سلامت اداری پیشنهاد می کنند؟ تنها پس از پاسخ روشن به چنین پرسش هایی است که می توان نسبت به چشم انداز پیش روی مبارزه فساد در کشور امیدوار بود!
@solati_mehran
#توسعه
#فساد
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ در روزهای گذشته موج فساد ستیزی برخاسته از قوه قضاییه سواحل جدیدی را درنوردید و در اقدامی بی سابقه دامان برخی نمایندگان مجلس را نیز گرفت. همچنین برخی از مدیران دولتی هم بازداشت و روانه دادگاه شدند. به نظر می رسد اکنون به جایی رسیده ایم که گسترش فساد و سیستمی شدن آن مجموعه نظام سیاسی را ناگزیر به رویارویی عریان تر با این پدیده کشانده است. آفتی که در سالهای اخیر حتی اعتراض و ناامیدی برخی چهره های جوان و عدالتخواه را نیز موجب شده بود. اما به نظر می رسد موج برخاسته اخیر به رغم گسترده بودن کاملا بی هدف است. فسادستیزی اگر در بستر چشم اندازی کلان تر دیده نشود تنها می تواند تا سطح نوعی پروپاگاندای تبلیغاتی یا تسویه حساب جناحی فروکاسته شده و با گذشت زمان بی نتیجه رها شود. از همین رو است که شناخت فسادستیزی در دو بستر توسعه یا بقاء، می تواند به شناخت موج جدید آن در ایران کمک نماید:
🔹 فساد ستیزی برای توسعه: توسعه مستلزم مشارکت همگانی، شفافیت و دولت پاسخگو است. در این میان دولت با بهره گیری از امکان اجماع سازی و بسیج توده ای می تواند نقش موتور محرکه را در فرآیند توسعه ایفا کند. همچنین توسعه نیازمند آموزش همگانی، سرمایه اجتماعی، اعتماد عمومی و امکان پرورش نسلی پرسش گر، پرانگیزه و پیشرفت گرا است. در چنین بستری فساد می تواند با ایجاد نوعی اندک سالاری به افزایش تبعیض میان اقشار مختلف شهروندان منجر شده و موجب قطبی سازی جامعه شود. فساد همچنین می تواند جنبه های نرم افزاری توسعه یعنی اخلاق اجتماعی و اعتماد عمومی را نیز مخدوش سازد. فساد ستیزی برای توسعه، دقیقا پروژه ای با هدف احیای ارزش های توسعه است که اکنون با گسترش فساد دچار مخاطره و فروپاشی شده است. بنابراین محوریت توسعه است که می تواند فسادستیزی راموجه یا ناموجه سازد!
🔹 فساد ستیزی برای بقاء: زندگی برای بقاء نازل ترین مرحله زیست اجتماعی و انسانی است. مردمی که برای تامین حداقل معاش خود درمانده اند ولی باید دلخوش به آموزه های ایدئولوژیکی باشند که به آنها آرامش بخشد. از قبیل اینکه قومی برگزیده اند که باید جهان را مدیریت کرده و از سلطه ابرقدرت ها نجات دهند. با چیرگی سیاست بر اقتصاد اما پروژه فساد ستیزی به برخوردهای قضایی تقلیل می یابد ولی در ماهیت مشکل بهبودی ایجاد نمی شود. فساد سیستمی اندک باقیمانده های سلامت اداری و شرافت حرفه ای را در خود هضم می کند و رابطه سالاری بیش از پیش عرصه را بر شایسته سالاری تنگ می کند. پروژه فساد ستیزی در چنین شرایطی تنها بر شناسایی و برخورد با معلول ها تمرکز می یابد و می کوشد با استخدام تبلیغات برای اهداف سیاسی از ایجاد تغییرات واقعی با هدف افزایش مردم سالاری و پاسخگو کردن روندهای حکمرانی اجتناب نماید!
🔹 نکته پایانی: به همان اندازه که فسادستیزی در غرب مبتنی بر تغییر و بهبود ساختارها در جهت افزایش مشارکت، شفافیت و پاسخگو کردن مناسبات سیاسی- اقتصادی است، فساد ستیزی در منطقه خاورمیانه بیشتر مبتنی بر بگیر و ببندهای فصلی و خلق اسطوره های ضدیت با فساد می باشد. تلاش هایی که به سرعت در معرض آلوده شدن به اقتضائات جناحی قرار می گیرند. از همین رو بانیان ضدیت با فساد ابتدا باید چند نکته را برای مخاطبان خود روشن کنند: اول اینکه فسادستیزی چگونه می تواند به توسعه پایدار کشور منجر شود؟ دوم آنکه چه رابطه ای میان انحصار سیاسی و فساد اقتصادی در کشور وجود دارد؟ و سوم اینکه چه سازوکارهایی برای تحول در ساختارهای سیاسی جهت افزایش سلامت اداری پیشنهاد می کنند؟ تنها پس از پاسخ روشن به چنین پرسش هایی است که می توان نسبت به چشم انداز پیش روی مبارزه فساد در کشور امیدوار بود!
@solati_mehran
#توسعه
#فساد
🔹 در حکومت های خودکامه چگونه بی اخلاقی مجاز می شود؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🔸 اپیزود اول: حدود سه سال پیش و در جریان برگزاری یک کنفرانس خبری، نتانیاهو کوشید تا اتهام یهودسوزی در جریان هولوکاست را به گردن مفتی مسلمان بیت المقدس انداخته و هیتلر را تطهیر نماید. اما یک جمله مرکل بسیار درخشان بود؛" ما آلمانی ها مسئول هولوکاست هستیم!" هر ساله و در روز جهانی یادبود هولوکاست آلمانی ها به خود یادآوری می کنند که فراموش نکنند مسئول بزرگترین کشتار جمعی یهودیان در آشوویتس بوده اند. نوعی توبه ملی!
🔸 اپیزود دوم: کوچر بیرکار ریاضیدان مهاجر ایرانی تاکنون به موفقیت های درخشانی دست یافته است. او بعد از کسب دومین مدال فیلدز بعد از مریم میرزاخانی، اکنون به عنوان برترین اندیشمند جهان معرفی شده است. داستان چگونگی مهاجرت بیرکار به سرعت به موضوعی مورد مناقشه تبدیل شد( استفاده از وثیقه وزارت علوم، پناهندگی و ایجاد محدودیت سفر برای دانشجویان بعد از خود!). اقلیتی مسیر مهاجرت او را غیراخلاقی قلمداد کردند ولی اکثریت او را برای گریز از ایران جهت نیل به موفقیت های بعدی محق دانسته و تحسین کردند!
🔹 حکومت های خودکامه در سراسر جهان نه تنها فرصت های پیشرفت را از شهروندان خود می ستانند بلکه امکان نقد جامعه را نیز از آنها سلب می کنند. همه چیز به نقد و نفی دولت ها تقلیل می یابد و احساس مسئولیت اخلاقی شهروندان به خاطره ها می پیوندد. همین می شود که نظام های سیاسی یکی پس از دیگری در می رسند ولی تغییر قابل توجهی در زیست جمعی مردم اتفاق نمی افتد. شیوه حکمرانی نامناسب، تلاش برای تغییر در دولت ها را توجیه، و نقادی نارسایی های جامعه را از دستور کار حذف می کند. در معنای دیگر چنین حکومت هایی نه تنها اخلاق را در تصمیمات خود نقض می کنند بلکه از جامعه نیز اخلاق زدایی کرده و هر گونه رفتار غیر اخلاقی را برای شهروندان توجیه پذیر می سازند. داستان مهاجرت کوچر بیرکار نیز دقیقا از همین منطق پیروی می کند. تا زمانی که نقد صرفا متوجه عملکرد نادرست دولت شده و کنش های شهروندان مصون از هرگونه ارزیابی اخلاقی تلقی شوند نمی توان به بهبود اوضاع امیدوار بود. درست آن است که سهم هر کدام از دو سوی دولت و جامعه در شکل گیری وضعیت ناگوار کنونی ارزیابی و براساس آن اتخاذ تصمیم شود. بنابراین می توان هم به نقد محدودیت های انجام شده از سوی حکومت در مناطق کردنشین پرداخت، و هم سوء استفاده احتمالی برخی از افراد در مسیر دستیابی شان به پیشرفت را مورد نقادی قرار داد. برای آلمانی ها بسیار ساده بود اگر گناه هولوکاست را یکسره به گردن هیتلر انداخته و خود را از ناهمراهی توجیه ناپذیرشان با نازی ها مبرا می ساختند ولی یادآوری سالانه و توبه جمعی آلمانی ها نه تنها احساس شرم را در آنها زنده نگهداشته است بلکه توانسته به مانعی بر سر راه تکرار اشتباهات گذشته ایشان در مسیر نژاد پرستی منجر شود! بنابراین اگر قرار است کورسوی امیدی در افق زیست ایرانیان پدیدار شود تنها از مسیر نقد همزمان نارسایی های دولت، جامعه و مردم، قابل دستیابی است. باید پذیرفت که تنها همدستی و همداستانی دولت و ملت می توانند چنین اوضاع نامساعدی را در کشور رقم زنند!
@solati_mehran
#کوچر_بیرکار
#آلمان
#بازنشر
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🔸 اپیزود اول: حدود سه سال پیش و در جریان برگزاری یک کنفرانس خبری، نتانیاهو کوشید تا اتهام یهودسوزی در جریان هولوکاست را به گردن مفتی مسلمان بیت المقدس انداخته و هیتلر را تطهیر نماید. اما یک جمله مرکل بسیار درخشان بود؛" ما آلمانی ها مسئول هولوکاست هستیم!" هر ساله و در روز جهانی یادبود هولوکاست آلمانی ها به خود یادآوری می کنند که فراموش نکنند مسئول بزرگترین کشتار جمعی یهودیان در آشوویتس بوده اند. نوعی توبه ملی!
🔸 اپیزود دوم: کوچر بیرکار ریاضیدان مهاجر ایرانی تاکنون به موفقیت های درخشانی دست یافته است. او بعد از کسب دومین مدال فیلدز بعد از مریم میرزاخانی، اکنون به عنوان برترین اندیشمند جهان معرفی شده است. داستان چگونگی مهاجرت بیرکار به سرعت به موضوعی مورد مناقشه تبدیل شد( استفاده از وثیقه وزارت علوم، پناهندگی و ایجاد محدودیت سفر برای دانشجویان بعد از خود!). اقلیتی مسیر مهاجرت او را غیراخلاقی قلمداد کردند ولی اکثریت او را برای گریز از ایران جهت نیل به موفقیت های بعدی محق دانسته و تحسین کردند!
🔹 حکومت های خودکامه در سراسر جهان نه تنها فرصت های پیشرفت را از شهروندان خود می ستانند بلکه امکان نقد جامعه را نیز از آنها سلب می کنند. همه چیز به نقد و نفی دولت ها تقلیل می یابد و احساس مسئولیت اخلاقی شهروندان به خاطره ها می پیوندد. همین می شود که نظام های سیاسی یکی پس از دیگری در می رسند ولی تغییر قابل توجهی در زیست جمعی مردم اتفاق نمی افتد. شیوه حکمرانی نامناسب، تلاش برای تغییر در دولت ها را توجیه، و نقادی نارسایی های جامعه را از دستور کار حذف می کند. در معنای دیگر چنین حکومت هایی نه تنها اخلاق را در تصمیمات خود نقض می کنند بلکه از جامعه نیز اخلاق زدایی کرده و هر گونه رفتار غیر اخلاقی را برای شهروندان توجیه پذیر می سازند. داستان مهاجرت کوچر بیرکار نیز دقیقا از همین منطق پیروی می کند. تا زمانی که نقد صرفا متوجه عملکرد نادرست دولت شده و کنش های شهروندان مصون از هرگونه ارزیابی اخلاقی تلقی شوند نمی توان به بهبود اوضاع امیدوار بود. درست آن است که سهم هر کدام از دو سوی دولت و جامعه در شکل گیری وضعیت ناگوار کنونی ارزیابی و براساس آن اتخاذ تصمیم شود. بنابراین می توان هم به نقد محدودیت های انجام شده از سوی حکومت در مناطق کردنشین پرداخت، و هم سوء استفاده احتمالی برخی از افراد در مسیر دستیابی شان به پیشرفت را مورد نقادی قرار داد. برای آلمانی ها بسیار ساده بود اگر گناه هولوکاست را یکسره به گردن هیتلر انداخته و خود را از ناهمراهی توجیه ناپذیرشان با نازی ها مبرا می ساختند ولی یادآوری سالانه و توبه جمعی آلمانی ها نه تنها احساس شرم را در آنها زنده نگهداشته است بلکه توانسته به مانعی بر سر راه تکرار اشتباهات گذشته ایشان در مسیر نژاد پرستی منجر شود! بنابراین اگر قرار است کورسوی امیدی در افق زیست ایرانیان پدیدار شود تنها از مسیر نقد همزمان نارسایی های دولت، جامعه و مردم، قابل دستیابی است. باید پذیرفت که تنها همدستی و همداستانی دولت و ملت می توانند چنین اوضاع نامساعدی را در کشور رقم زنند!
@solati_mehran
#کوچر_بیرکار
#آلمان
#بازنشر
🔹 امروزه به کدام چهره از حسین(ع) نیازمندیم؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ حسین در تمام سیزده قرن گذشته مهمترین رکن هویت بخش شیعیان بوده است. پیامی برای؛ همه نسل ها در همه عصرها، که در گوش زمان پیچید و تحولات سیاسی- مذهبی فراوانی را رقم زد. در همه این سال ها اما شیعیان به تناسب روزگاری که در آن می زیسته اند با چهره های متفاوتی از حسین روبرو شده اند. خوانش هایی از نهضت حسینی که می توانسته توجیه گر وضع موجود یا نوید بخش وضع مطلوب باشد! دوگانه معروف علی شریعتی یعنی تشیع اشک/ تشیع خون هم گواهی بر سیال بودن فهم شیعیان از واقعه عاشورای حسینی بود. حال قرار است بپرسیم کدام چهره از حسین می تواند پاسخگوی نیازهای امروز ما باشد؟ به نظر می رسد مولفه های زیر در این خوانش می توانند موثر باشند:
🖌 خودآیینی: حسین آموزگار بزرگ خودآیینی است. اعتقاد به حقانیت راهی که برگزیده و پرهیز از همنوایی با اجتماعی که او را به سکوت فرا می خواند! بنابراین در حالی که آداب و سنن قبیله ای او را به تمکین دعوت کرده و قدرت بر جسم و جان او مهار می زدند کوشید تا راهی دیگر برگزیند. ناتمام گذاشتن طواف کعبه و روان شدن به سوی فرجامی تراژیک، بخشی از هزینه سنگینی بود که حسین برای زیست اصیل انسانی و تاکیدبر اهمیت خودآیینی خویش پرداخت! در این مسیر پرفراز و فرود اما تاکید مدام بر حق انتخاب بود که مدام در گوش همراهان نجوا می شد. اراده ای برای گزینش میان حق و باطل بی آنکه قدرتی برای تحمیل خوبی بر بدی وجود داشته باشد. حسین به جای هدایت با زنجیر به سوی بهشت، زنجیر از دست و پای روح و جان پیروان برگرفت تا مجالی برای تبلور آزادی در انتخاب فراهم آید!
🖌 آزادگی: در روزگاری که آموزه های تزویر، حسین را نزد عوام به عنوان فتنه گر معرفی کرده و زر و زور خواص را به همراهی با قدرت مستقر فرامی خوانند، فقط " نداشتن" و " نخواستن " است که می توانند حسین را روئین تن سازد! انتخابی که می تواند مرزهای زندگی را به سرحدات اخلاق نزدیک سازد. آزادگی در اینجا به معنای نبرد با هر آن چیزی است که آدمی را خاضع و حقیر می خواهد. عزت نفس در مقابل قدرتی که تو را زانو زده و هم اندازه دیگران می خواهد، غریق در نیازهای روزمره، و حتی نشسته بر سجاده عبادت برای توجیه مصلحت امت محمد(ص). و حسین آزاده است زمانی که با یک انتخاب پرهزینه خود را از همه ترس ها و تعلق ها، مصلحت ها و منفعت ها، تمکین ها و تحمیل ها رها می سازد!
🖌 تفاوت: بعثت اگر چه رفتن به راهی خلاف جاهلیت بود اما دیری نپایید که در چنبره همنوایی با سنت های قبیلگی، معنای خود را بر باد رفته دید. خلافت به پشتوانه زر و زور بر امامت غلبه یافت و جماعت، فردیت را فروبلعید. علی به اتهام تلاش برای ایجاد تفرقه در امت رسول ا... خانه نشین شد و فرزندان اش استحاله نهضت پیامبر را دل نگران به نظاره ایستادند. سنت های ستبر جاهلی سربرآوردند و روابط بر ضوابط پیشی گرفتند. در چنین شرایطی قیام حسین متفاوت ترین رویدادی بود که می توانست سلطه عوام فریب حاکم را به چالش کشد. حسین آموزگار بزرگ احیای اسلام راستین در روزگاری بود که متفاوت بودن گناهی نابخشودنی شمرده می شد. قد برافراشتن در برابر هر آنچه آدمی را به حقارت فرا می خواند هر چند بهایی به اندازه زر و سیم یا عمارت و حکومت یافته باشد!
🔹 نکته پایانی: در عصر ظهور ارزش هایی مانند خودآیینی، تفاوت و انتخاب نمی توان تنها به ارائه چهره پیشین از حسین مبتنی بر ارزش هایی مانند مظلومیت، تکلیف گرایی و شهادت طلبی امید بست. جامعه ای که با سقوط سرمایه اجتماعی، افول اعتماد عمومی و استهلاک مرجعیت های مذهبی مواجه است گریزی به جز بازخوانی شخصیت های مانند حسین در افق اقتضائات اکنون خود ندارد!
@solati_mehran
#حسین
#خود_آیینی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ حسین در تمام سیزده قرن گذشته مهمترین رکن هویت بخش شیعیان بوده است. پیامی برای؛ همه نسل ها در همه عصرها، که در گوش زمان پیچید و تحولات سیاسی- مذهبی فراوانی را رقم زد. در همه این سال ها اما شیعیان به تناسب روزگاری که در آن می زیسته اند با چهره های متفاوتی از حسین روبرو شده اند. خوانش هایی از نهضت حسینی که می توانسته توجیه گر وضع موجود یا نوید بخش وضع مطلوب باشد! دوگانه معروف علی شریعتی یعنی تشیع اشک/ تشیع خون هم گواهی بر سیال بودن فهم شیعیان از واقعه عاشورای حسینی بود. حال قرار است بپرسیم کدام چهره از حسین می تواند پاسخگوی نیازهای امروز ما باشد؟ به نظر می رسد مولفه های زیر در این خوانش می توانند موثر باشند:
🖌 خودآیینی: حسین آموزگار بزرگ خودآیینی است. اعتقاد به حقانیت راهی که برگزیده و پرهیز از همنوایی با اجتماعی که او را به سکوت فرا می خواند! بنابراین در حالی که آداب و سنن قبیله ای او را به تمکین دعوت کرده و قدرت بر جسم و جان او مهار می زدند کوشید تا راهی دیگر برگزیند. ناتمام گذاشتن طواف کعبه و روان شدن به سوی فرجامی تراژیک، بخشی از هزینه سنگینی بود که حسین برای زیست اصیل انسانی و تاکیدبر اهمیت خودآیینی خویش پرداخت! در این مسیر پرفراز و فرود اما تاکید مدام بر حق انتخاب بود که مدام در گوش همراهان نجوا می شد. اراده ای برای گزینش میان حق و باطل بی آنکه قدرتی برای تحمیل خوبی بر بدی وجود داشته باشد. حسین به جای هدایت با زنجیر به سوی بهشت، زنجیر از دست و پای روح و جان پیروان برگرفت تا مجالی برای تبلور آزادی در انتخاب فراهم آید!
🖌 آزادگی: در روزگاری که آموزه های تزویر، حسین را نزد عوام به عنوان فتنه گر معرفی کرده و زر و زور خواص را به همراهی با قدرت مستقر فرامی خوانند، فقط " نداشتن" و " نخواستن " است که می توانند حسین را روئین تن سازد! انتخابی که می تواند مرزهای زندگی را به سرحدات اخلاق نزدیک سازد. آزادگی در اینجا به معنای نبرد با هر آن چیزی است که آدمی را خاضع و حقیر می خواهد. عزت نفس در مقابل قدرتی که تو را زانو زده و هم اندازه دیگران می خواهد، غریق در نیازهای روزمره، و حتی نشسته بر سجاده عبادت برای توجیه مصلحت امت محمد(ص). و حسین آزاده است زمانی که با یک انتخاب پرهزینه خود را از همه ترس ها و تعلق ها، مصلحت ها و منفعت ها، تمکین ها و تحمیل ها رها می سازد!
🖌 تفاوت: بعثت اگر چه رفتن به راهی خلاف جاهلیت بود اما دیری نپایید که در چنبره همنوایی با سنت های قبیلگی، معنای خود را بر باد رفته دید. خلافت به پشتوانه زر و زور بر امامت غلبه یافت و جماعت، فردیت را فروبلعید. علی به اتهام تلاش برای ایجاد تفرقه در امت رسول ا... خانه نشین شد و فرزندان اش استحاله نهضت پیامبر را دل نگران به نظاره ایستادند. سنت های ستبر جاهلی سربرآوردند و روابط بر ضوابط پیشی گرفتند. در چنین شرایطی قیام حسین متفاوت ترین رویدادی بود که می توانست سلطه عوام فریب حاکم را به چالش کشد. حسین آموزگار بزرگ احیای اسلام راستین در روزگاری بود که متفاوت بودن گناهی نابخشودنی شمرده می شد. قد برافراشتن در برابر هر آنچه آدمی را به حقارت فرا می خواند هر چند بهایی به اندازه زر و سیم یا عمارت و حکومت یافته باشد!
🔹 نکته پایانی: در عصر ظهور ارزش هایی مانند خودآیینی، تفاوت و انتخاب نمی توان تنها به ارائه چهره پیشین از حسین مبتنی بر ارزش هایی مانند مظلومیت، تکلیف گرایی و شهادت طلبی امید بست. جامعه ای که با سقوط سرمایه اجتماعی، افول اعتماد عمومی و استهلاک مرجعیت های مذهبی مواجه است گریزی به جز بازخوانی شخصیت های مانند حسین در افق اقتضائات اکنون خود ندارد!
@solati_mehran
#حسین
#خود_آیینی
مهران صولتی pinned «🔹 امروزه به کدام چهره از حسین(ع) نیازمندیم؟ @solati_mehran ✍ مهران صولتی ☘ حسین در تمام سیزده قرن گذشته مهمترین رکن هویت بخش شیعیان بوده است. پیامی برای؛ همه نسل ها در همه عصرها، که در گوش زمان پیچید و تحولات سیاسی- مذهبی فراوانی را رقم زد. در همه این سال…»
🔹 چرا حسین (ع) ، قابل احترام است؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🖤 شهادت حسین یک تراژدی بود. مظلومیت قتل عام گروهی از پاکبازترین و آزاده ترین انسان ها در نبردی نابرابر با جباریت! جلوه ای از ماندن بر سر اصول، تا پای جان باختن خود و خانواده . رخدادی تراژیک برای انسانیت که متاسفانه در مرزهای عقیدتی اسلام باقی ماند و به اندازه کافی ابعاد جهانی نیافت. حسین با ما و جان ما کاری کرد که می توان متدین نبود، می توان مسلمان نبود، ولی نمی توان او را تحسین نکرد و دوست نداشت، شاید به دلایل زیر؛
🔹حسین " متفاوت " بود و هزینه تفاوت و همنوایی نکردن با دیگران را پرداخت. در روزگاری که همگان در قبال جباریت، با تطمیع یا تهدید زبان در کام کشیده بودند، حسین به ما آموخت که هزینه زیست اصیل انسانی، مرگی " دردناک " و " تراژیک " است! حسین آموزگار بزرگ" ایستادن "در مقابل تمام چیزهایی بود که انسان و انسانیت را به تباهی می کشاند. از همین رو بود که قدرت تمامیت طلب همگان را در مقابل یک انتخاب قرار داده بود؛ تسلیم، یا مرگ!
🔹حسین آزاده بود و به آزادی دیگران نیز احترام می گذاشت. آزادی انتخاب در "بودن" یا" نبودن " با او! حسین در هیچ زمانی، بودن با خود را به دیگران تحمیل نکرد. برای او کرامت انسان نه در تبعیت، بلکه در انتخاب است که می تواند تجلی یابد. انتخابی که می تواند زندگی یا مرگ را برگزیند! از همین رو در منازل مختلف سفر، پایان ماجرا را بارها به همراهان یادآوری و بر پرهیز از تحمیل خواست خود بر دیگران تاکید می ورزید!
🔹حسین بزرگ بود، ولی نه آن قدر که دیگران را قربانی خود بخواهد! در قیاس با نسلی از رهبران جهان که مردم را ابزاری برای دستیابی به قدرت و فدایی خود می پسندند، حسین برای تحقق آرمان هایش هزینه ای سنگین پرداخت؛ هزینه ای از جنس خانواده و فرزندان! حسین به ما آموخت که " انسان فی نفسه هدف است نه وسیله" (کانت)، و از همین رو تا انتها می کوشید تا از وقوع این حادثه ناگوار پرهیز کند!
🔹حسین زندگی را دوست داشت و به آن عشق می ورزید. برای او سویهی مقابل زندگی ذلت بار نه مرگ، بلکه رهایی بود! این دشمن بود که او را مجبور به انتخاب میان تسلیم یا مرگ کرد! برای حسین شهادت گزینه نخست نبود. از همین رو از انجام مذاکره با دشمن ابایی نداشت. حسین آموزگار بزرگ زندگی توام با کرامت و ارزش های بلند اخلاقی است!
🔹حسین اصلاح گری بزرگ بود که اصلاح امت جدش برای او اولویتی کاستی ناپذیر داشت (به عمر سعد گفته بود که حاضر است از مرزهای خلافت یزید خارج شود ولی هرگز از امر به معروف دست نمی کشد). پدرش هم در این مسیر از مشاوره دادن به خلفای پیش از خود دریغ نمی ورزید. مسئولیت پذیری او در قبال جامعه برای پیروانش درس آموز است؛ تاثیر بگذار حتی به اندازه یک واژه!
🔺 نکته پایانی: مناسکی شدن عاشورا اگر چه روندی اجتناب ناپذیر است ولی از امکان زیادی برای تقلیل دادن ابعاد انسانی این رخداد به فرآیندی تکراری و غفلت آمیز برخوردار است! به نظر می رسد شناخت ارزش های اخلاقی بعضا به فراموشی سپرده شده این حادثه به تلاش های تئوریک بیشتری نیازمند است.
#حسین
#عاشورا
#شهادت
#بازنشر
@solati_mehran
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🖤 شهادت حسین یک تراژدی بود. مظلومیت قتل عام گروهی از پاکبازترین و آزاده ترین انسان ها در نبردی نابرابر با جباریت! جلوه ای از ماندن بر سر اصول، تا پای جان باختن خود و خانواده . رخدادی تراژیک برای انسانیت که متاسفانه در مرزهای عقیدتی اسلام باقی ماند و به اندازه کافی ابعاد جهانی نیافت. حسین با ما و جان ما کاری کرد که می توان متدین نبود، می توان مسلمان نبود، ولی نمی توان او را تحسین نکرد و دوست نداشت، شاید به دلایل زیر؛
🔹حسین " متفاوت " بود و هزینه تفاوت و همنوایی نکردن با دیگران را پرداخت. در روزگاری که همگان در قبال جباریت، با تطمیع یا تهدید زبان در کام کشیده بودند، حسین به ما آموخت که هزینه زیست اصیل انسانی، مرگی " دردناک " و " تراژیک " است! حسین آموزگار بزرگ" ایستادن "در مقابل تمام چیزهایی بود که انسان و انسانیت را به تباهی می کشاند. از همین رو بود که قدرت تمامیت طلب همگان را در مقابل یک انتخاب قرار داده بود؛ تسلیم، یا مرگ!
🔹حسین آزاده بود و به آزادی دیگران نیز احترام می گذاشت. آزادی انتخاب در "بودن" یا" نبودن " با او! حسین در هیچ زمانی، بودن با خود را به دیگران تحمیل نکرد. برای او کرامت انسان نه در تبعیت، بلکه در انتخاب است که می تواند تجلی یابد. انتخابی که می تواند زندگی یا مرگ را برگزیند! از همین رو در منازل مختلف سفر، پایان ماجرا را بارها به همراهان یادآوری و بر پرهیز از تحمیل خواست خود بر دیگران تاکید می ورزید!
🔹حسین بزرگ بود، ولی نه آن قدر که دیگران را قربانی خود بخواهد! در قیاس با نسلی از رهبران جهان که مردم را ابزاری برای دستیابی به قدرت و فدایی خود می پسندند، حسین برای تحقق آرمان هایش هزینه ای سنگین پرداخت؛ هزینه ای از جنس خانواده و فرزندان! حسین به ما آموخت که " انسان فی نفسه هدف است نه وسیله" (کانت)، و از همین رو تا انتها می کوشید تا از وقوع این حادثه ناگوار پرهیز کند!
🔹حسین زندگی را دوست داشت و به آن عشق می ورزید. برای او سویهی مقابل زندگی ذلت بار نه مرگ، بلکه رهایی بود! این دشمن بود که او را مجبور به انتخاب میان تسلیم یا مرگ کرد! برای حسین شهادت گزینه نخست نبود. از همین رو از انجام مذاکره با دشمن ابایی نداشت. حسین آموزگار بزرگ زندگی توام با کرامت و ارزش های بلند اخلاقی است!
🔹حسین اصلاح گری بزرگ بود که اصلاح امت جدش برای او اولویتی کاستی ناپذیر داشت (به عمر سعد گفته بود که حاضر است از مرزهای خلافت یزید خارج شود ولی هرگز از امر به معروف دست نمی کشد). پدرش هم در این مسیر از مشاوره دادن به خلفای پیش از خود دریغ نمی ورزید. مسئولیت پذیری او در قبال جامعه برای پیروانش درس آموز است؛ تاثیر بگذار حتی به اندازه یک واژه!
🔺 نکته پایانی: مناسکی شدن عاشورا اگر چه روندی اجتناب ناپذیر است ولی از امکان زیادی برای تقلیل دادن ابعاد انسانی این رخداد به فرآیندی تکراری و غفلت آمیز برخوردار است! به نظر می رسد شناخت ارزش های اخلاقی بعضا به فراموشی سپرده شده این حادثه به تلاش های تئوریک بیشتری نیازمند است.
#حسین
#عاشورا
#شهادت
#بازنشر
@solati_mehran
✍️ محمد فاضلی
🖊 این سخنرانی شایسته میلیونها بار شنیدهشدن است.
✅ محرم هر سال متون بسیاری درباره عاشورا میخوانیم و سخنرانیهای بسیاری میشنویم؛ اما معدودی از آنها آدمی را به فکر فرو میبرند، و در اندکی از آنها شعور، شجاعت و دانش موج میزند.
✅ سخنرانیهای بسیار کمتری هستند که به غیر از شیعیان و علاقمندان به امام حسین، بتوانند از آن بیاموزند و حادثهای اسلامی-شیعی را در بستر نظریههای علوم اجتماعی، و در چارچوبی مفید برای کل بشریت تحلیل کنند.
@sokhanranihaa
✅ سخنرانی دکتر داود فیرحی، محقق و استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران، با عنوان #عاشورا_و_بحران_خلافت از آن معدود سخنرانیهاست که علیرغم کوتاه بودن، توضیحی عمیق از شرایط اجتماعی و سیاسی منجر به پیدایش حادثه عاشورا ارائه میکند. چند خصیصه این سخنرانی، آنرا به محتوایی ارزشمند برای شنیدن بدل میکند.
✅ بهکار گرفتن نظریات علوم سیاسی و جامعهشناسی برای توضیح شرایط اجتماعی منجر به پیدایش واقعه عاشورا
🔹تبیین سازوکارهای پیدایش فساد سیستماتیک در جامعه
🔹تبیین نسبت جامعه رانتی و کردار و اخلاق حاکمان
🔹فراتر بردن حادثه عاشورا از چارچوبی اسلامی-شیعی، و قرار دادن آن در چارچوب دولتپژوهی و شناختهای علوم انسانی و اجتماعی
🔹ذکر سخنانی از حسین بن علی بالاخص در آخرین فراز سخنرانی که در آن امام حسین، منطق خود برای پا نهادن به میدان عاشورا را تشریح میکند.
🔊 فایل صوتی
سخنرانی #داود_فیرحی
#عاشورا_و_بحران_خلافت
فایل متن و خلاصه همین سخنرانی اینجا
🆔 @sokhanranihaa
🆔 @sokhanranihaa
🆑کانال سخنرانی ها
🌹
🖊 این سخنرانی شایسته میلیونها بار شنیدهشدن است.
✅ محرم هر سال متون بسیاری درباره عاشورا میخوانیم و سخنرانیهای بسیاری میشنویم؛ اما معدودی از آنها آدمی را به فکر فرو میبرند، و در اندکی از آنها شعور، شجاعت و دانش موج میزند.
✅ سخنرانیهای بسیار کمتری هستند که به غیر از شیعیان و علاقمندان به امام حسین، بتوانند از آن بیاموزند و حادثهای اسلامی-شیعی را در بستر نظریههای علوم اجتماعی، و در چارچوبی مفید برای کل بشریت تحلیل کنند.
@sokhanranihaa
✅ سخنرانی دکتر داود فیرحی، محقق و استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران، با عنوان #عاشورا_و_بحران_خلافت از آن معدود سخنرانیهاست که علیرغم کوتاه بودن، توضیحی عمیق از شرایط اجتماعی و سیاسی منجر به پیدایش حادثه عاشورا ارائه میکند. چند خصیصه این سخنرانی، آنرا به محتوایی ارزشمند برای شنیدن بدل میکند.
✅ بهکار گرفتن نظریات علوم سیاسی و جامعهشناسی برای توضیح شرایط اجتماعی منجر به پیدایش واقعه عاشورا
🔹تبیین سازوکارهای پیدایش فساد سیستماتیک در جامعه
🔹تبیین نسبت جامعه رانتی و کردار و اخلاق حاکمان
🔹فراتر بردن حادثه عاشورا از چارچوبی اسلامی-شیعی، و قرار دادن آن در چارچوب دولتپژوهی و شناختهای علوم انسانی و اجتماعی
🔹ذکر سخنانی از حسین بن علی بالاخص در آخرین فراز سخنرانی که در آن امام حسین، منطق خود برای پا نهادن به میدان عاشورا را تشریح میکند.
🔊 فایل صوتی
سخنرانی #داود_فیرحی
#عاشورا_و_بحران_خلافت
فایل متن و خلاصه همین سخنرانی اینجا
🆔 @sokhanranihaa
🆔 @sokhanranihaa
🆑کانال سخنرانی ها
🌹
Telegram
attach 📎
🔹 محرم ۹۸ و یک سخنرانی درخشان از دکتر محمدجواد غلامرضا کاشی با عنوان:
#جامعه_دروغ
فرازهای مهم:
🖌 جامعه دروغ از آفات یک جامعه دینی است!
🖌 در جامعه دروغ شعائر و مناسک رو به گسترش ولی اخلاق رو به افول است!
🖌 در جامعه دروغ واژه ها توسط حکومت مصادره به مطلوب می شود آنچنان که در اثر فشار تبلیغات ظلم به جای عدالت و محدودیت به جای آزادی می نشیند!
🖌 مهمترین رسالت در جامعه دروغ نجات واژه ها از چنگ روایت حاکم است!
🖌 راه گریز از جامعه دروغ مواجهه با آن به نیت آشکار کردن تناقض ها و پلشتی هایش است!
🖌 حسین کوشید تا با شهادت اش جامعه دروغ را با واقعیت های زشت خود مواجه کند شاید راهی به رهایی بیابد!
زمان فایل: ۳۹ دقیقه
@solati_mehran
#جامعه_دروغ
فرازهای مهم:
🖌 جامعه دروغ از آفات یک جامعه دینی است!
🖌 در جامعه دروغ شعائر و مناسک رو به گسترش ولی اخلاق رو به افول است!
🖌 در جامعه دروغ واژه ها توسط حکومت مصادره به مطلوب می شود آنچنان که در اثر فشار تبلیغات ظلم به جای عدالت و محدودیت به جای آزادی می نشیند!
🖌 مهمترین رسالت در جامعه دروغ نجات واژه ها از چنگ روایت حاکم است!
🖌 راه گریز از جامعه دروغ مواجهه با آن به نیت آشکار کردن تناقض ها و پلشتی هایش است!
🖌 حسین کوشید تا با شهادت اش جامعه دروغ را با واقعیت های زشت خود مواجه کند شاید راهی به رهایی بیابد!
زمان فایل: ۳۹ دقیقه
@solati_mehran
Telegram
attach 📎
مهران صولتی pinned «✍️ محمد فاضلی 🖊 این سخنرانی شایسته میلیونها بار شنیدهشدن است. ✅ محرم هر سال متون بسیاری درباره عاشورا میخوانیم و سخنرانیهای بسیاری میشنویم؛ اما معدودی از آنها آدمی را به فکر فرو میبرند، و در اندکی از آنها شعور، شجاعت و دانش موج میزند. ✅ سخنرانیهای…»
درگذشت #دختر_آبی اندوهی بزرگ بر جان ایرانیان نهاد. در میان تمام یادداشت هایی که به این مناسبت انتشار یافت مقاله #عقیل_دغاقله پژوهشگر جامعه شناسی دانشگاه راتگرز را حائز ویژگی هایی منحصر به فرد یافتم از آن رو که این رویداد اسفبار را در تداوم یک تحول عمیق اجتماعی در میان نسل چهارم انقلاب به نظاره و تحلیل نشسته است 👇👇
اولین نماد زنانه نسل آبی: نسلی که با پاشایی شروع شد و با سحر تداوم یافت
✍️ عقیل دغاقله
پس از تظاهرات دی ماه سال ۹۶ یادداشتی را درباه ظهور نسلی جدید در ایران نوشتم. نسلی که از آن به عنوان نسل آبی یاد کردم. آن یادداشت تحت عنوان A “Blue” Generation and Protests in Iran در مریپ منتشر شد. شاید اولین ظهور اجتماعی نسل آبی گردهمایی آنان پس از فوت خواننده محبوب شان مرتضی پاشایی باشد. انتشار خبر درگذشت پاشایی هزاران تن از جوانان و نوجوانان ایرانی را برای تشییع جنازه او به خیابان های تهران کشاند. ترانه های سودازده پاشایی، حال و هوای غم زده این نسل را نمایندگی می کرد.
امروز که خبر فوت دختر آبی را شنیدم به نظرم آمد که عبارت «دختر آبی» چقدر پر معناست. دختر آبی اولین نماد زنانه نسل آبی است. دختر آبی نماد خواسته های این نسل، مطالبات این نسل و حتی شاید بتوان گفت شیوه های مبارزه این نسل است. اگر تشیع جنازه پاشایی را بتوان اولین ظهور اجتماعی این نسل دانست و اگر اعتراضات دی ماه ۹۶ را اولین حضور سیاسی آشکار این نسل ، آنگاه دختر آبی را شاید بتوان اولین نماد زنانه این نسل دانست. نسلی که در دوران کوتاه و گذرای ۱۰ تا ۱۵ سال اخیر شکل گرفته است و تصورش از حاکمیت، نهادی است که گردهم آیی موسیقی را لغو می کند، دستورالعمل های اجباری پوشش وضع می کند، فعالیت های فرهنگی و تفریحی را قدغن می کند و داغ رفتن به یک ورزشگاه را بر دل آنان می گذارد.
متن کامل این یادداشت در لینک زیر (یا لمس اینستنت ویو) بخوانید:
https://telegra.ph/نسل-آبی-09-10
«اگر میپسندید، با دوستان خود به اشتراک بگذارید.»
t.me/adagha
✍️ عقیل دغاقله
پس از تظاهرات دی ماه سال ۹۶ یادداشتی را درباه ظهور نسلی جدید در ایران نوشتم. نسلی که از آن به عنوان نسل آبی یاد کردم. آن یادداشت تحت عنوان A “Blue” Generation and Protests in Iran در مریپ منتشر شد. شاید اولین ظهور اجتماعی نسل آبی گردهمایی آنان پس از فوت خواننده محبوب شان مرتضی پاشایی باشد. انتشار خبر درگذشت پاشایی هزاران تن از جوانان و نوجوانان ایرانی را برای تشییع جنازه او به خیابان های تهران کشاند. ترانه های سودازده پاشایی، حال و هوای غم زده این نسل را نمایندگی می کرد.
امروز که خبر فوت دختر آبی را شنیدم به نظرم آمد که عبارت «دختر آبی» چقدر پر معناست. دختر آبی اولین نماد زنانه نسل آبی است. دختر آبی نماد خواسته های این نسل، مطالبات این نسل و حتی شاید بتوان گفت شیوه های مبارزه این نسل است. اگر تشیع جنازه پاشایی را بتوان اولین ظهور اجتماعی این نسل دانست و اگر اعتراضات دی ماه ۹۶ را اولین حضور سیاسی آشکار این نسل ، آنگاه دختر آبی را شاید بتوان اولین نماد زنانه این نسل دانست. نسلی که در دوران کوتاه و گذرای ۱۰ تا ۱۵ سال اخیر شکل گرفته است و تصورش از حاکمیت، نهادی است که گردهم آیی موسیقی را لغو می کند، دستورالعمل های اجباری پوشش وضع می کند، فعالیت های فرهنگی و تفریحی را قدغن می کند و داغ رفتن به یک ورزشگاه را بر دل آنان می گذارد.
متن کامل این یادداشت در لینک زیر (یا لمس اینستنت ویو) بخوانید:
https://telegra.ph/نسل-آبی-09-10
«اگر میپسندید، با دوستان خود به اشتراک بگذارید.»
t.me/adagha
Telegraph
اولین نماد زنانه نسل آبی: نسلی که با پاشایی شروع شد و با سحر تداوم یافت
ریزوم- پس از تظاهرات دی ماه سال ۹۶ یادداشتی را درباه ظهور نسل آبی در ایران، A “Blue” Generation and ،Protests in Iran نوشتم که در مریپ منتشر شد. آبی را برای معرفی این نسل جدید انتخاب کردم چرا که آبی نوعی غم و حزن را در دل خود دارد. آبی -حداقل در انگلیسی-با…