مهران صولتی pinned « 🔹 محرم ۹۸ و یک سخنرانی درخشان از دکتر محمدجواد غلامرضا کاشی با عنوان: #جامعه_دروغ فرازهای مهم: 🖌 جامعه دروغ از آفات یک جامعه دینی است! 🖌 در جامعه دروغ شعائر و مناسک رو به گسترش ولی اخلاق رو به افول است! 🖌 در جامعه دروغ واژه ها توسط حکومت مصادره به مطلوب…»
🔹 چند نکته درباره مطالبه شفافیت آرای نمایندگان!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘اگر چه از رای منفی نمایندگان نسبت به طرح شفافیت آرای شان در مجلس مدت ها می گذرد ولی سخنان تهاجمی و عتاب آلود علیرضا پناهیان کافی بود تا بار دیگر آتش زیر خاکستر برخی مباحثات پیرامون این مطالبه را شعله ور نماید. هر چند لحن تحکمی و قیم مابانه پناهیان مجالی را فراهم آورد که حتی برخی از اصولگرایان نیز وی را تخطئه نمایند ولی می توان دوباره از زوایای مختلف به این درخواست نگریست و آن را مورد بررسی دقیق تر قرار داد. در ادامه می کوشم تا به برخی از نکات در این باره اشاراتی داشته باشم:
🖌 شفافیت یک پروژه همه یا هیچ است که همزمان می تواند نهادهای انتخابی و انتصابی را شامل شود. بنابراین از هر منظری که به آن بنگریم نمی توانیم فقط آن را به آرای نمایندگان محدود نماییم. اگر مردم صاحبان اصلی انقلاب هستند باید نسبت به جریان مذاکرات در نهادهای انتصابی مانند شورای نگهبان، مجمع تشخیص و مجلس خبرگان نیز اشراف و آگاهی داشته باشند. در این میان شاید فقط بتوان شورای عالی امنیت ملی را به دلیل پاره ای از ملاحظات از جریان شفافیت مستثنی کرد. بنابراین هر گونه تاکید بر تفسیر گزینشی از مفهوم شفافیت و محدود کردن آن به آرای نمایندگان مجلس شورای اسلامی به نوعی مخدوش کردن مطالبه ای است که همزمان می تواند موجبات کارآمدی نظام و افزایش اعتماد عمومی شهروندان ایران اسلامی شود!
🖌 در ایران امروز شاهد پیشروی نهادهای انتصابی و عقب نشینی نهادهای انتخابی هستیم. مشروط شدن مصوبه های مجلس به عدم مخالفت با سیاست های کلی نظام که مجمع تشخیص نماینده تصمیم گیری در مورد آن می باشد آخرین نمونه از تحدید اختیارات مجلس شورای اسلامی محسوب می شود. همچنین قانون گذاری همزمان در یازده نهاد موازی دیگر هم از تاثیر گذاری مجلس بر مناسبات سیاسی کشور بیش از پیش کاسته است. در چنین شرایطی مطالبه شفاف شدن آرای نمایندگان تنها می تواند به افزایش حاشیه های سیاسی در سپهر به شدت سیاست زده ایران بینجامد. به عبارت دیگر معطوف شدن نگاه ها به نهادی کم اختیار و غفلت از اصلاح پاره ای ساختارهای معیوب که موجب شکل گیری بسیاری از نارسایی های کشور شده اند تنها بخشی از نتایج پیش بینی نشده چنین درخواستی است!
🖌 درخواست شفافیت آرای نمایندگان مجلس زمانی ارزشمند است که نظام انتخاباتی کشور حزبی بوده و فراکسیون بندی های مجلس نه بر اساس ارزش های عقیدتی بلکه مبتنی بر برنامه های کارشناسی احزاب شناسنامه دار باشد. فقط در چنین شرایطی است که آشکار شدن آرای نمایندگان می تواند بیان گر وفاداری یا تخلف از مواضع روشنی باشد که پیش از این رای شهروندان بر اساس آن ها اخذ شده است. در وضعیت کنونی که نامزدها به دلیل هراس از رد صلاحیت شدن ناچار به اخذ دیدگاه های مبهم می باشند و نمایندگان مجلس نیز ناچار به انتخاب هویت ژلاتینی هستند مطالبه شفافیت آراء تنها می تواند به سرگردانی بیشتر در شهروندان منجر شود!
🔹 نکته پایانی: پناهیان در حالی خواستار رای دادن نمایندگان بر مبنای کار کارشناسی شده است که شورای نگهبان به عنوان مرجع تایید صلاحیت نمایندگان خود بر اساس مسائل عقیدتی به گزینش نامزدهای اصلح دست می زند. بنابراین تا زمانی که معیارهای اصلی در انتخاب نمایندگان عبارت از ارزش های عقیدتی می باشد چگونه می توان انتظار داشت که مجلس صرفا بر اساس موازین کارشناسی تصمیم گیری کند؟! نکته ای که پناهیان در این سخنرانی به آن نپرداخته است.
@solati_mehran
#شفافیت
#پناهیان
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘اگر چه از رای منفی نمایندگان نسبت به طرح شفافیت آرای شان در مجلس مدت ها می گذرد ولی سخنان تهاجمی و عتاب آلود علیرضا پناهیان کافی بود تا بار دیگر آتش زیر خاکستر برخی مباحثات پیرامون این مطالبه را شعله ور نماید. هر چند لحن تحکمی و قیم مابانه پناهیان مجالی را فراهم آورد که حتی برخی از اصولگرایان نیز وی را تخطئه نمایند ولی می توان دوباره از زوایای مختلف به این درخواست نگریست و آن را مورد بررسی دقیق تر قرار داد. در ادامه می کوشم تا به برخی از نکات در این باره اشاراتی داشته باشم:
🖌 شفافیت یک پروژه همه یا هیچ است که همزمان می تواند نهادهای انتخابی و انتصابی را شامل شود. بنابراین از هر منظری که به آن بنگریم نمی توانیم فقط آن را به آرای نمایندگان محدود نماییم. اگر مردم صاحبان اصلی انقلاب هستند باید نسبت به جریان مذاکرات در نهادهای انتصابی مانند شورای نگهبان، مجمع تشخیص و مجلس خبرگان نیز اشراف و آگاهی داشته باشند. در این میان شاید فقط بتوان شورای عالی امنیت ملی را به دلیل پاره ای از ملاحظات از جریان شفافیت مستثنی کرد. بنابراین هر گونه تاکید بر تفسیر گزینشی از مفهوم شفافیت و محدود کردن آن به آرای نمایندگان مجلس شورای اسلامی به نوعی مخدوش کردن مطالبه ای است که همزمان می تواند موجبات کارآمدی نظام و افزایش اعتماد عمومی شهروندان ایران اسلامی شود!
🖌 در ایران امروز شاهد پیشروی نهادهای انتصابی و عقب نشینی نهادهای انتخابی هستیم. مشروط شدن مصوبه های مجلس به عدم مخالفت با سیاست های کلی نظام که مجمع تشخیص نماینده تصمیم گیری در مورد آن می باشد آخرین نمونه از تحدید اختیارات مجلس شورای اسلامی محسوب می شود. همچنین قانون گذاری همزمان در یازده نهاد موازی دیگر هم از تاثیر گذاری مجلس بر مناسبات سیاسی کشور بیش از پیش کاسته است. در چنین شرایطی مطالبه شفاف شدن آرای نمایندگان تنها می تواند به افزایش حاشیه های سیاسی در سپهر به شدت سیاست زده ایران بینجامد. به عبارت دیگر معطوف شدن نگاه ها به نهادی کم اختیار و غفلت از اصلاح پاره ای ساختارهای معیوب که موجب شکل گیری بسیاری از نارسایی های کشور شده اند تنها بخشی از نتایج پیش بینی نشده چنین درخواستی است!
🖌 درخواست شفافیت آرای نمایندگان مجلس زمانی ارزشمند است که نظام انتخاباتی کشور حزبی بوده و فراکسیون بندی های مجلس نه بر اساس ارزش های عقیدتی بلکه مبتنی بر برنامه های کارشناسی احزاب شناسنامه دار باشد. فقط در چنین شرایطی است که آشکار شدن آرای نمایندگان می تواند بیان گر وفاداری یا تخلف از مواضع روشنی باشد که پیش از این رای شهروندان بر اساس آن ها اخذ شده است. در وضعیت کنونی که نامزدها به دلیل هراس از رد صلاحیت شدن ناچار به اخذ دیدگاه های مبهم می باشند و نمایندگان مجلس نیز ناچار به انتخاب هویت ژلاتینی هستند مطالبه شفافیت آراء تنها می تواند به سرگردانی بیشتر در شهروندان منجر شود!
🔹 نکته پایانی: پناهیان در حالی خواستار رای دادن نمایندگان بر مبنای کار کارشناسی شده است که شورای نگهبان به عنوان مرجع تایید صلاحیت نمایندگان خود بر اساس مسائل عقیدتی به گزینش نامزدهای اصلح دست می زند. بنابراین تا زمانی که معیارهای اصلی در انتخاب نمایندگان عبارت از ارزش های عقیدتی می باشد چگونه می توان انتظار داشت که مجلس صرفا بر اساس موازین کارشناسی تصمیم گیری کند؟! نکته ای که پناهیان در این سخنرانی به آن نپرداخته است.
@solati_mehran
#شفافیت
#پناهیان
Telegram
attach 📎
🔹 چرا امروزه در ایران آزادی های اجتماعی از آزادی های سیاسی مهمتر شده اند؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ درگذشت جانگداز سحر خدایاری یا همان دختر آبی ایران، بخش مهمی از فعالان حقوق زنان در سراسر جهان را اندوهگین و شگفت زده کرد. اینکه ایران هنوز تنها کشوری در جهان است که زنان اش حق رفتن به استادیوم ها را ندارند و جوانان اش هم با محدودیت های زیادی در زمینه آزادی های اجتماعی روبرو هستند. از همین رو فرصتی فراهم شد تا ارتباط میان جامعه و سیاست، و آزادی های اجتماعی با آزادی های سیاسی مورد کنکاش قرار گرفته و به امکانی برای گفت و گوی ثمربخش تبدیل شود. اما چرا در ایران امروز آزادی های اجتماعی برای جوانان از آزادی های سیاسی مهمتر شده است؟
🖌 به بن بست رسیدن اصلاحات سیاسی: رویداد سترگ دوم خرداد ۷۶ محصول تشخیص درست برخی از نظریه پردازان اصلاح طلب در لزوم اولویت یافت توسعه سیاسی بر سایر ابعاد توسعه بود. اما گذشت زمان نه تنها دستاوردهای دوران اصلاحات را بازگشت ناپذیر نکرد بلکه با ورود کشور به وادی یک سیاست خارجی پرریسک و ماجراجو، دیپلماسی و اقتصاد عرصه را بر گذار کشور به سوی دموکراسی و توسعه تنگ تر از پیش ساختند. اینک اما با جامعه ای روبرو هستیم که با انواع ابرچالش ها مواجه است و با بی خاصیت شدن نهادهای انتخابی با بحران ناکارآمدی فزاینده روبرو شده است. نوعی بن بست سیاسی که بیش از همه با محدود شدن تخیل هر نوع راه برون رفت از وضعیت جاری نمود یافته است!
🖌 گستره جهانی آزادی های اجتماعی: با پایان یافتن چیرگی نظام های ایدئولوژیک که می کوشیدند تا نوع خاصی از سبک زندگی را بر شهروندان تحمیل کنند( نمونه انقلاب فرهنگی چین در دوره مائو)، اکنون اما شاهد جهانگیر شدن مقوله آزادی های اجتماعی در سراسر گیتی هستیم. حتی برخی حکومت های خودکامه مانند روسیه و چین نیز کوشیده اند تا از این مساله به عنوان سوپاپ اطمینانی برای تداوم حکمرانی خود بهره گیرند. همچنین سیطره گفتمان حقوق بشر توانسته نوعی محکومیت در افکار عمومی را علیه کشورهای محدود کننده این دسته از آزادی ها در جهان به ارمغان آورد. بنابراین بیراه نیست اگر بگوییم مقوله آزادی های اجتماعی امروزه به پاشنه آشیل برخی از کشورهای ناقض آن در گستره گیتی تبدیل شده است!
🖌 خودآیینی به مثابه شرط شکوفایی: گذار جهان از دوران مدرن به پست مدرن، افزایش قدرت انتخاب گری در برابر هجوم رسانه ها وخارج شدن فرهنگ از حاکمیت بلامنازع اقتصاد امکانات نوینی را برای کنشگران زیر عنوان جنبش های اجتماعی فراهم آورده است. همچنین پیدایش نوعی آگاهی انتقادی نسبت به سنت های فرهنگی و تهاجمات رسانه ای به پررنگ شدن مقوله" خودآیینی" در برابر" دگر آیینی" به مثابه شرط لازم برای شکوفایی روانی انجامیده است. حالا دیگر شهروندان، انتخاب کنندگانی هستند که با گزینش های خود اهمیت می یابند و می کوشند تا معمارانه شخصیت خود را از نو بسازند. در همین راستا آزادی های اجتماعی نیز شرط لازم برای تحقق خودآیینی نزد شهروندان محسوب می شوند!
🖌 نقش بی بدیل زنان در تحولات اجتماعی: امروزه پرواضح است که زنان مبداء پیدایش تحولات عمیق در جامعه تلقی می شوند. از همین رو است که قدرت در ایران می کوشد تا با محدود کردن آزادی های اجتماعی از امکان کنترل و مدیریت بدن زنان جهت به عقب راندن تحولات فرهنگی بهره جوید. این در حالی است که افزایش ارتباطات رسانه ای به نوعی نزدیکی میان خواست های زنان در سراسر جهان دامن زده است. فراگیر شدن همدلی فعالان زن منطقه و جهان با هشتگ #دختر_آبی در روزهای اخیر نشان از قدرت گرفتن زنان در روزگار اخیر دارد. در چنین شرایطی است که آزادی های اجتماعی بر آزادی های سیاسی ترجیح می یابد!
🔹 نکته پایانی: محدودیت آزادی های اجتماعی در ایران از آنجا که ناگزیر با مقاومت شهروندان مواجه می شود شعله مطالبات سیاسی را همواره فروزان نگه می دارد. امری که اگر چه مطلوب حکومت نیست ولی در سایه نگاه ایدئولوژیک و غیرواقعی به ویژگی های جامعه ایرانی در طول چهاردهه گذشته همچنان تداوم یافته است!
@solati_mehran
#دختر_آبی
#آزادی_اجتماعی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ درگذشت جانگداز سحر خدایاری یا همان دختر آبی ایران، بخش مهمی از فعالان حقوق زنان در سراسر جهان را اندوهگین و شگفت زده کرد. اینکه ایران هنوز تنها کشوری در جهان است که زنان اش حق رفتن به استادیوم ها را ندارند و جوانان اش هم با محدودیت های زیادی در زمینه آزادی های اجتماعی روبرو هستند. از همین رو فرصتی فراهم شد تا ارتباط میان جامعه و سیاست، و آزادی های اجتماعی با آزادی های سیاسی مورد کنکاش قرار گرفته و به امکانی برای گفت و گوی ثمربخش تبدیل شود. اما چرا در ایران امروز آزادی های اجتماعی برای جوانان از آزادی های سیاسی مهمتر شده است؟
🖌 به بن بست رسیدن اصلاحات سیاسی: رویداد سترگ دوم خرداد ۷۶ محصول تشخیص درست برخی از نظریه پردازان اصلاح طلب در لزوم اولویت یافت توسعه سیاسی بر سایر ابعاد توسعه بود. اما گذشت زمان نه تنها دستاوردهای دوران اصلاحات را بازگشت ناپذیر نکرد بلکه با ورود کشور به وادی یک سیاست خارجی پرریسک و ماجراجو، دیپلماسی و اقتصاد عرصه را بر گذار کشور به سوی دموکراسی و توسعه تنگ تر از پیش ساختند. اینک اما با جامعه ای روبرو هستیم که با انواع ابرچالش ها مواجه است و با بی خاصیت شدن نهادهای انتخابی با بحران ناکارآمدی فزاینده روبرو شده است. نوعی بن بست سیاسی که بیش از همه با محدود شدن تخیل هر نوع راه برون رفت از وضعیت جاری نمود یافته است!
🖌 گستره جهانی آزادی های اجتماعی: با پایان یافتن چیرگی نظام های ایدئولوژیک که می کوشیدند تا نوع خاصی از سبک زندگی را بر شهروندان تحمیل کنند( نمونه انقلاب فرهنگی چین در دوره مائو)، اکنون اما شاهد جهانگیر شدن مقوله آزادی های اجتماعی در سراسر گیتی هستیم. حتی برخی حکومت های خودکامه مانند روسیه و چین نیز کوشیده اند تا از این مساله به عنوان سوپاپ اطمینانی برای تداوم حکمرانی خود بهره گیرند. همچنین سیطره گفتمان حقوق بشر توانسته نوعی محکومیت در افکار عمومی را علیه کشورهای محدود کننده این دسته از آزادی ها در جهان به ارمغان آورد. بنابراین بیراه نیست اگر بگوییم مقوله آزادی های اجتماعی امروزه به پاشنه آشیل برخی از کشورهای ناقض آن در گستره گیتی تبدیل شده است!
🖌 خودآیینی به مثابه شرط شکوفایی: گذار جهان از دوران مدرن به پست مدرن، افزایش قدرت انتخاب گری در برابر هجوم رسانه ها وخارج شدن فرهنگ از حاکمیت بلامنازع اقتصاد امکانات نوینی را برای کنشگران زیر عنوان جنبش های اجتماعی فراهم آورده است. همچنین پیدایش نوعی آگاهی انتقادی نسبت به سنت های فرهنگی و تهاجمات رسانه ای به پررنگ شدن مقوله" خودآیینی" در برابر" دگر آیینی" به مثابه شرط لازم برای شکوفایی روانی انجامیده است. حالا دیگر شهروندان، انتخاب کنندگانی هستند که با گزینش های خود اهمیت می یابند و می کوشند تا معمارانه شخصیت خود را از نو بسازند. در همین راستا آزادی های اجتماعی نیز شرط لازم برای تحقق خودآیینی نزد شهروندان محسوب می شوند!
🖌 نقش بی بدیل زنان در تحولات اجتماعی: امروزه پرواضح است که زنان مبداء پیدایش تحولات عمیق در جامعه تلقی می شوند. از همین رو است که قدرت در ایران می کوشد تا با محدود کردن آزادی های اجتماعی از امکان کنترل و مدیریت بدن زنان جهت به عقب راندن تحولات فرهنگی بهره جوید. این در حالی است که افزایش ارتباطات رسانه ای به نوعی نزدیکی میان خواست های زنان در سراسر جهان دامن زده است. فراگیر شدن همدلی فعالان زن منطقه و جهان با هشتگ #دختر_آبی در روزهای اخیر نشان از قدرت گرفتن زنان در روزگار اخیر دارد. در چنین شرایطی است که آزادی های اجتماعی بر آزادی های سیاسی ترجیح می یابد!
🔹 نکته پایانی: محدودیت آزادی های اجتماعی در ایران از آنجا که ناگزیر با مقاومت شهروندان مواجه می شود شعله مطالبات سیاسی را همواره فروزان نگه می دارد. امری که اگر چه مطلوب حکومت نیست ولی در سایه نگاه ایدئولوژیک و غیرواقعی به ویژگی های جامعه ایرانی در طول چهاردهه گذشته همچنان تداوم یافته است!
@solati_mehran
#دختر_آبی
#آزادی_اجتماعی
🔹 ده تفاوت میان چین و ایران در مسیر توسعه!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ حدود چهل سال پیش محسن امین زاده؛ معاون وزیر خارجه در دولت اصلاحات، با مرحوم هاشمی رفسنجانی راهی چین می شوند و آنجا در دیدار با رییس جمهور چین، از عزم این کشور برای ورود به عرصه توسعه جهت جبران عقب ماندگی های خود با همسایه دیرینه شان ژاپن می شنوند. در دوران پس از انقلاب چین کشور دوست و برادر ایران بوده است. حتی در مقطعی هیاتی از طرف حزب موتلفه به آن سرزمین رفت تا آیین و رموز حکمرانی را از چشم بادامی های فعال در حزب کمونیست چین بیاموزد. امین زاده در برشی از سخنرانی خود( کلیپ پیوست) تاسف می خورد که چرا ایرانیان حرکت در مسیر توسعه را از چینی ها نیاموختند و تصریح می کند که نمی داند چرا ایران توسعه نیافته است! اگر چه پرواضح است که قوانین توسعه ثابت ولی مدل های آن بر اساس ویژگی های فرهنگی- اجتماعی کشورهای مختلف متفاوت می باشند. اما تفاوت های چین و ایران در این بازه چهل ساله چه بوده است؟
🖌 چهل سال پیش چین دریافت که تعامل سازنده با جهان شرط لازم برای توسعه است ولی ایران به دنبال انقلاب ۵۷ تقابل با جهان را تمرین می کرد!
🖌 چهل سال پیش چین نظم حاکم بر جهان را پذیرفت( اقتصاد پیش شرط سیاست است) ولی ایران به دنبال آفرینش نظم جدیدی در جهان بود!
🖌 چهل سال پیش چین اختلافات داخلی خود در حزب کمونیست را برای گذار به توسعه کنار گذاشت ولی ایران به دنبال انقلاب ۵۷ شاهد اوج گرفتن اختلافات داخلی بود!
🖌 چهل سال پیش چین دریافت که رشد اقتصادی بر عدالت اجتماعی مقدم است( عدالت بدون رشد همان توزیع عادلانه فقر است) ولی در ایران هنوز هم نسبت میان این دو روشن نیست!
🖌 چهل سال پیش چین دریافت که اگر چه رابطه با امریکا توسعه نمی آورد ولی چالش با امریکا قبل از تبدیل شدن هر کشوری به یک ابر قدرت اقتصادی قطعا ضد توسعه است!
🖌 چهل سال پیش چین دریافت که ابتدا اقتصاد خود را بسازد و سپس بر جهان تاثیر بگذارد ولی ایران ابتدا می خواست جهان را تغییر دهد و سپس خود را بسازد!
🖌 چهل سال پیش چین دریافت که سیاست خارجی باید به اقتصاد داخلی یارانه پرداخت کنند ولی در ایران هنوز هم اقتصاد داخلی به سیاست خارجی یارانه پرداخت می کند!
🖌 چهل سال پیش چین دریافت که اصول توسعه در سراسر جهان مشترک ولی مدل های آن متفاوت است ولی در ایران نه تنها اصول توسعه پذیرفته نشده بلکه موجودیت آن نیز همچنان مورد اختلاف است!
🖌 چهل سال پیش چینی ها تاریخ گذشته خود را رها کردند تا آینده ای بهتر را بسازند ولی در ایران به گذشته تاریخی خود آویختند تا توجیهی برای کاستی های آینده خود بسازند!
🖌 چهل سال پیش چین شجاعانه اشتباهات خود را پذیرفت تا به توسعه دست یابد ولی در ایران چهل سال است که انکار یا توجیه اشتباهات ما را رها نمی کند!
@solati_mehran
#توسعه
#ایران
#چین
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ حدود چهل سال پیش محسن امین زاده؛ معاون وزیر خارجه در دولت اصلاحات، با مرحوم هاشمی رفسنجانی راهی چین می شوند و آنجا در دیدار با رییس جمهور چین، از عزم این کشور برای ورود به عرصه توسعه جهت جبران عقب ماندگی های خود با همسایه دیرینه شان ژاپن می شنوند. در دوران پس از انقلاب چین کشور دوست و برادر ایران بوده است. حتی در مقطعی هیاتی از طرف حزب موتلفه به آن سرزمین رفت تا آیین و رموز حکمرانی را از چشم بادامی های فعال در حزب کمونیست چین بیاموزد. امین زاده در برشی از سخنرانی خود( کلیپ پیوست) تاسف می خورد که چرا ایرانیان حرکت در مسیر توسعه را از چینی ها نیاموختند و تصریح می کند که نمی داند چرا ایران توسعه نیافته است! اگر چه پرواضح است که قوانین توسعه ثابت ولی مدل های آن بر اساس ویژگی های فرهنگی- اجتماعی کشورهای مختلف متفاوت می باشند. اما تفاوت های چین و ایران در این بازه چهل ساله چه بوده است؟
🖌 چهل سال پیش چین دریافت که تعامل سازنده با جهان شرط لازم برای توسعه است ولی ایران به دنبال انقلاب ۵۷ تقابل با جهان را تمرین می کرد!
🖌 چهل سال پیش چین نظم حاکم بر جهان را پذیرفت( اقتصاد پیش شرط سیاست است) ولی ایران به دنبال آفرینش نظم جدیدی در جهان بود!
🖌 چهل سال پیش چین اختلافات داخلی خود در حزب کمونیست را برای گذار به توسعه کنار گذاشت ولی ایران به دنبال انقلاب ۵۷ شاهد اوج گرفتن اختلافات داخلی بود!
🖌 چهل سال پیش چین دریافت که رشد اقتصادی بر عدالت اجتماعی مقدم است( عدالت بدون رشد همان توزیع عادلانه فقر است) ولی در ایران هنوز هم نسبت میان این دو روشن نیست!
🖌 چهل سال پیش چین دریافت که اگر چه رابطه با امریکا توسعه نمی آورد ولی چالش با امریکا قبل از تبدیل شدن هر کشوری به یک ابر قدرت اقتصادی قطعا ضد توسعه است!
🖌 چهل سال پیش چین دریافت که ابتدا اقتصاد خود را بسازد و سپس بر جهان تاثیر بگذارد ولی ایران ابتدا می خواست جهان را تغییر دهد و سپس خود را بسازد!
🖌 چهل سال پیش چین دریافت که سیاست خارجی باید به اقتصاد داخلی یارانه پرداخت کنند ولی در ایران هنوز هم اقتصاد داخلی به سیاست خارجی یارانه پرداخت می کند!
🖌 چهل سال پیش چین دریافت که اصول توسعه در سراسر جهان مشترک ولی مدل های آن متفاوت است ولی در ایران نه تنها اصول توسعه پذیرفته نشده بلکه موجودیت آن نیز همچنان مورد اختلاف است!
🖌 چهل سال پیش چینی ها تاریخ گذشته خود را رها کردند تا آینده ای بهتر را بسازند ولی در ایران به گذشته تاریخی خود آویختند تا توجیهی برای کاستی های آینده خود بسازند!
🖌 چهل سال پیش چین شجاعانه اشتباهات خود را پذیرفت تا به توسعه دست یابد ولی در ایران چهل سال است که انکار یا توجیه اشتباهات ما را رها نمی کند!
@solati_mehran
#توسعه
#ایران
#چین
Telegram
attach 📎
مهران صولتی pinned « 🔹 ده تفاوت میان چین و ایران در مسیر توسعه! @solati_mehran ✍ مهران صولتی ☘ حدود چهل سال پیش محسن امین زاده؛ معاون وزیر خارجه در دولت اصلاحات، با مرحوم هاشمی رفسنجانی راهی چین می شوند و آنجا در دیدار با رییس جمهور چین، از عزم این کشور برای ورود به عرصه…»
🔹 چرا به " شجریان" نیازمندیم ؟ 🔹
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱اول مهر ماه، زاد روز استاد محمدرضا شجریان است. هنرمند موسیقی سنتی و خواننده قطعاتی مانند ربنا و تصنیف های معروفی از شعر فارسی. شجریان اگر چه همواره در خاطره جمعی ایرانیان حضور داشت ولی مشارکت فعال در رویدادهای سال ۸۸ و پیامدهای ناشی از آن، به هنرش آشکارا رنگ و بویی سیاسی بخشید و اهمیتش را افزون تر ساخت. البته در این میان بخشی از قدرت هم کوشید تا با سانسور چهره و صدای وی در رسانه رسمی کشور از میزان محبوبیتش بکاهد که روشن است در این زمینه ناکام ماند. شجریان اینک به اسطوره ای تاثیر گذار در فرهنگ ایرانی - اسلامی ما تبدیل شده است که حذف یا فراموشی آن به سودایی محال شباهت دارد. اسطوره ای که البته می تواند برای ایران امروز کارکردهای جامعه شناختی مفیدی هم داشته باشد. می کوشم تا در این یادداشت به نیاز جامعه ایرانی به پدیده ای به نام "شجریان " نگاهی بیفکنم.
🔹شجریان نمادی از احیای سنت در روزگار سیطره مدرنیته است. سنتی که می کوشد در قالب لطیف ترین وجوه هنری، انسان مدرن را با عمیق ترین مضامین اخلاقی و انسانی آشنا کند. اهمیت موضوع آن جایی بیشتر می شود که ایرانیان در روزگار بعد از انقلاب با یک سنت اسلامی پمپاژ شده از سوی حکومت مواجه و از ایجاد یک سنت برخورد انتقادی سازنده میان دین و مدرنیته بازماندند(رویکرد روشنفکری دینی سیاسی تلقی، و از گسترش آن جلوگیری شد). در چنین وضعیتی موج شیفتگی نسبت به دستاوردهای دنیای مدرن افزایش یافته و ایجاد تلفیقی میان سنت و مدرنیته به دلیل احساس ناکارآمدی به فراموشی سپرده می شود.
🔹شجریان امروزه به نمادی برای وفاق ایرانیان حول هنر اصیل، و هنرمند حساس به دغدغه ها و دردهای مردم تبدیل شده است. هنرو هنرمندی که بیش از هرچیز به اعتلای ایران و ایرانی می اندیشد. به نظر می رسد در روزگار بی اعتباری شخصیت های مرجع جامعه، و در برهوت سیاست زده شدن تمام ساحت های اجتماعی این سرزمین، که می تواند تهدیدی برای انسجام ملی و زنگ خطری برای فروپاشی اجتماعی کشور باشد، شجریان می تواند ایفاگر نقشی وحدت بخش حداقل در عرصه تاثیر گذار فرهنگ باشد.
🔹شجریان همچنین نمادی برای معرفی عرصه فرهنگ به عنوان بستری برای رویش سیاست و اقتصاد می باشد. فرهنگ اگرچه همواره در زندگی ایرانیان جایگاهی رفیع داشته است ولی حداقل در روزگار کنونی به دلیل سیطره دولت و بازار بر زندگی ایرانیان تا اندازه زیادی به حاشیه رفته است. دولت با دخالت های مکرر در حریم خصوصی ایرانیان ، نوعی احساس دوگانه نسبت به خود را در جامعه دامن زده است (گریز از دولت و همزمان پناه بردن به دولت)، و بازار هم با کالایی کردن همه چیز، ارزش های اخلاقی و انسانی را دچار فرسایش کرده است. در چنین وضعیتی بازگشت به شجریان می تواند الهام بخش افرادی باشد که هنوز هم دل در گرو نقش بی بدیل فرهنگ در روزگار کنونی دارند.
🔸نکته پایانی: نوع مواجهه حکومت با پدیده شجریان می تواند نشان و نشانه ای از عقلانیت حاکم بر کشور در ایام کنونی باشد؛ سپردن عرصه بهره گیری مناسب از سرمایه های فرهنگی به جامعه، یا سودای کنترل و انحصار عرصه های فرهنگی به کمک قدرت سیاسی؟! گذشت زمان بهتر می تواند در مورد این انتخاب داوری کند...
#شجریان
#اول_مهر_ماه
#احیای_سنت
#باز_نشر
@solati_mehran
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱اول مهر ماه، زاد روز استاد محمدرضا شجریان است. هنرمند موسیقی سنتی و خواننده قطعاتی مانند ربنا و تصنیف های معروفی از شعر فارسی. شجریان اگر چه همواره در خاطره جمعی ایرانیان حضور داشت ولی مشارکت فعال در رویدادهای سال ۸۸ و پیامدهای ناشی از آن، به هنرش آشکارا رنگ و بویی سیاسی بخشید و اهمیتش را افزون تر ساخت. البته در این میان بخشی از قدرت هم کوشید تا با سانسور چهره و صدای وی در رسانه رسمی کشور از میزان محبوبیتش بکاهد که روشن است در این زمینه ناکام ماند. شجریان اینک به اسطوره ای تاثیر گذار در فرهنگ ایرانی - اسلامی ما تبدیل شده است که حذف یا فراموشی آن به سودایی محال شباهت دارد. اسطوره ای که البته می تواند برای ایران امروز کارکردهای جامعه شناختی مفیدی هم داشته باشد. می کوشم تا در این یادداشت به نیاز جامعه ایرانی به پدیده ای به نام "شجریان " نگاهی بیفکنم.
🔹شجریان نمادی از احیای سنت در روزگار سیطره مدرنیته است. سنتی که می کوشد در قالب لطیف ترین وجوه هنری، انسان مدرن را با عمیق ترین مضامین اخلاقی و انسانی آشنا کند. اهمیت موضوع آن جایی بیشتر می شود که ایرانیان در روزگار بعد از انقلاب با یک سنت اسلامی پمپاژ شده از سوی حکومت مواجه و از ایجاد یک سنت برخورد انتقادی سازنده میان دین و مدرنیته بازماندند(رویکرد روشنفکری دینی سیاسی تلقی، و از گسترش آن جلوگیری شد). در چنین وضعیتی موج شیفتگی نسبت به دستاوردهای دنیای مدرن افزایش یافته و ایجاد تلفیقی میان سنت و مدرنیته به دلیل احساس ناکارآمدی به فراموشی سپرده می شود.
🔹شجریان امروزه به نمادی برای وفاق ایرانیان حول هنر اصیل، و هنرمند حساس به دغدغه ها و دردهای مردم تبدیل شده است. هنرو هنرمندی که بیش از هرچیز به اعتلای ایران و ایرانی می اندیشد. به نظر می رسد در روزگار بی اعتباری شخصیت های مرجع جامعه، و در برهوت سیاست زده شدن تمام ساحت های اجتماعی این سرزمین، که می تواند تهدیدی برای انسجام ملی و زنگ خطری برای فروپاشی اجتماعی کشور باشد، شجریان می تواند ایفاگر نقشی وحدت بخش حداقل در عرصه تاثیر گذار فرهنگ باشد.
🔹شجریان همچنین نمادی برای معرفی عرصه فرهنگ به عنوان بستری برای رویش سیاست و اقتصاد می باشد. فرهنگ اگرچه همواره در زندگی ایرانیان جایگاهی رفیع داشته است ولی حداقل در روزگار کنونی به دلیل سیطره دولت و بازار بر زندگی ایرانیان تا اندازه زیادی به حاشیه رفته است. دولت با دخالت های مکرر در حریم خصوصی ایرانیان ، نوعی احساس دوگانه نسبت به خود را در جامعه دامن زده است (گریز از دولت و همزمان پناه بردن به دولت)، و بازار هم با کالایی کردن همه چیز، ارزش های اخلاقی و انسانی را دچار فرسایش کرده است. در چنین وضعیتی بازگشت به شجریان می تواند الهام بخش افرادی باشد که هنوز هم دل در گرو نقش بی بدیل فرهنگ در روزگار کنونی دارند.
🔸نکته پایانی: نوع مواجهه حکومت با پدیده شجریان می تواند نشان و نشانه ای از عقلانیت حاکم بر کشور در ایام کنونی باشد؛ سپردن عرصه بهره گیری مناسب از سرمایه های فرهنگی به جامعه، یا سودای کنترل و انحصار عرصه های فرهنگی به کمک قدرت سیاسی؟! گذشت زمان بهتر می تواند در مورد این انتخاب داوری کند...
#شجریان
#اول_مهر_ماه
#احیای_سنت
#باز_نشر
@solati_mehran
🔹 نظام تصمیم سازی کشور از چه نوع عقلانیتی پیروی می کند؟!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ یکی از دوستان پرسیده است با وجود حجم بحران های موجود از قبیل پیامدهای خروج امریکا از برجام، تورم فزاینده، تخریب محیط زیست، افزایش بیکاری، رنگ باختن امید اجتماعی، ورشکستگی صندوق های بازنشستگی و گسترش آسیب های اجتماعی، چرا هیچ اقدام جدی از سوی نهادهای تصمیم گیر کشور در جهت رفع یا حداقل کاهش ابعاد این بحران ها انجام نمی شود؟ آیا مسئولین از وجود این بحران ها بی خبرند یا اینکه خود را عامدانه، به بی خبری زده اند؟ پر واضح است که تصمیم سازان کشور به اطلاعات و اخباری دسترسی دارند که بسیاری از آنها از چشم مردم پوشیده است، بنابراین فرض بی خبری مسئولین از بحران های موجود منتفی می باشد. لذا به نظر می رسد باید پاسخ درست را در ویژگی های منطق، یا عقلانیت حاکم بر فضای تصمیم گیری کشور جستجو کرد. به عبارت روشن تر باید پرسید؛ حاکمیت کدام منطق یا عقلانیت بر فضای ذهنی و عینی جامعه و حکومت، وجود چنین بحران هایی را تداوم بخشیده است؟ به نظر می رسد ما در چهاردهه پیش با حاکمیت دو منطق بر عرصه تصمیم گیری های نظام سیاسی مواجه بوده ایم؛
۱- عقلانیت تحویلی: تحویل را در لغت به معنای جابجا کردن آورده اند و آنچه از این نوع عقلانیت مدنظر ماست عبارت از احاله کردن است. عقلانیت تحویلی به منطقی گفته می شود که می کوشد تا منشاء مشکلات را از یک منبع، به منبعی دیگر منتقل کند. به طور ویژه این عقلانیت در چهاردهه پیش کوشیده است تا منشاء مشکلات داخلی را در خارج از کشور و سرانگشت توطئه گر خارجیان جستجو کند. از یکصد سال پیش که نقش پیرامونی ایران در نظام جهانی محرز شد، حضور ژئوپلیتیک ایران در منطقه حساس خاورمیانه، دخالت دو قدرت روسیه، انگلیس و سپس امریکا را در مقدرات کشور اجتناب ناپذیر ساخت. یعنی در یک نگاه واقع بینانه می توان ریشه برخی از مشکلات کشور در ابعاد مختلف را در سیاست های استعماری و مداخله جویانه این قدرت ها جستجو کرد، ولی واقعیت این است که در دوران پس از انقلاب ما شاهد نوعی افراط و بزرگنمایی در سهم و تاثیر این قدرت ها بر تحولات داخلی بوده ایم، آنچنان که به جای استقبال از جریان اصلاح طلب داخلی، صرفا همه نارسایی های موجود را به خارج از کشور نسبت داده ایم. این جاست که می توان از چیرگی نوعی عقلانیت تحویلی بر عرصه سیاست گذاری کشور یاد کرد. منطقی که البته با شدت و ضعف هایی در دوران پیش از انقلاب نیز وجود داشته است!
۲-عقلانیت تسویفی: تسویف در لغت به معنای به تاخیر انداختن و امروز و فردا کردن است. این منطق به نحو بارزی در چهاردهه بعد از انقلاب بر نظم سیاسی ایران سیطره داشته است. دو تصمیم سرنوشت ساز پذیرش قطعنامه ۵۹۸، و برجام هم در زمانی صورت گرفت که کارد به استخوان رسیده، و تداوم روند پیشین امکان پذیر نبود. عقلانیت تسویفی ابتکار عمل و شجاعت تصمیم گیری را سلب کرده و کشور را از مزیت اخذ یک تصمیم بهنگام و فایده بخش محروم می کند. هم اکنون داستان بحران هایی مانند آب، محیط زیست، ورشکستگی بانک ها و آسیب های اجتماعی هم از تداوم وجود این منطق در عرصه سیاست گذاری حکایت دارد. در همه این حوزه ها کشور فاقد یک نگاه کلان و راهبردی است، اقدامات جنبه موقتی و کوتاه مدت داشته و اخذ تصمیم های بزرگ در حوزه های بحرانی مداوم به تاخیر می افتد. کاملا روشن است که خروج کشور از بحران های زنجیره ای پدیدآمده مستلزم پرداخت هزینه می باشد. اما نگاه پوپولیستی حاکم بر بخشی از نظم سیاسی کشور مانع اصلی بر سر اتخاذ چنین تصمیم هایی تلقی می شود. برداشت خاص از دو مفهوم انقلاب و مردم، دیری است که برخی از سیاستمداران را اسیر، و خلاقیت و شجاعت گذار از وضع موجود را برای ایشان دشوار کرده است!
🔹 نکته پایانی: خروج از وضعیت ناگوار کنونی پیش از هر چیز مستلزم شناخت عقلانیت حاکم بر آن است. همان منطقی که ارتباط مستقیمی با وجود ساختارهای معیوب فعلی دارد. به نظر می رسد شکل گیری نوعی خودآگاهی ملی درباره آسیب های حاکمیت چنین عقلانیتی، پیش نیاز خروج از چنین وضعیتی می باشد. امری که البته با عدم توازن نیروهای سیاسی موجود چندان آسان به نظر نمی رسد...
#عقلانیت
#عقلانیت_تحویلی
#عقلانیت_تسویفی
#بازنشر
@solati_mehran
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ یکی از دوستان پرسیده است با وجود حجم بحران های موجود از قبیل پیامدهای خروج امریکا از برجام، تورم فزاینده، تخریب محیط زیست، افزایش بیکاری، رنگ باختن امید اجتماعی، ورشکستگی صندوق های بازنشستگی و گسترش آسیب های اجتماعی، چرا هیچ اقدام جدی از سوی نهادهای تصمیم گیر کشور در جهت رفع یا حداقل کاهش ابعاد این بحران ها انجام نمی شود؟ آیا مسئولین از وجود این بحران ها بی خبرند یا اینکه خود را عامدانه، به بی خبری زده اند؟ پر واضح است که تصمیم سازان کشور به اطلاعات و اخباری دسترسی دارند که بسیاری از آنها از چشم مردم پوشیده است، بنابراین فرض بی خبری مسئولین از بحران های موجود منتفی می باشد. لذا به نظر می رسد باید پاسخ درست را در ویژگی های منطق، یا عقلانیت حاکم بر فضای تصمیم گیری کشور جستجو کرد. به عبارت روشن تر باید پرسید؛ حاکمیت کدام منطق یا عقلانیت بر فضای ذهنی و عینی جامعه و حکومت، وجود چنین بحران هایی را تداوم بخشیده است؟ به نظر می رسد ما در چهاردهه پیش با حاکمیت دو منطق بر عرصه تصمیم گیری های نظام سیاسی مواجه بوده ایم؛
۱- عقلانیت تحویلی: تحویل را در لغت به معنای جابجا کردن آورده اند و آنچه از این نوع عقلانیت مدنظر ماست عبارت از احاله کردن است. عقلانیت تحویلی به منطقی گفته می شود که می کوشد تا منشاء مشکلات را از یک منبع، به منبعی دیگر منتقل کند. به طور ویژه این عقلانیت در چهاردهه پیش کوشیده است تا منشاء مشکلات داخلی را در خارج از کشور و سرانگشت توطئه گر خارجیان جستجو کند. از یکصد سال پیش که نقش پیرامونی ایران در نظام جهانی محرز شد، حضور ژئوپلیتیک ایران در منطقه حساس خاورمیانه، دخالت دو قدرت روسیه، انگلیس و سپس امریکا را در مقدرات کشور اجتناب ناپذیر ساخت. یعنی در یک نگاه واقع بینانه می توان ریشه برخی از مشکلات کشور در ابعاد مختلف را در سیاست های استعماری و مداخله جویانه این قدرت ها جستجو کرد، ولی واقعیت این است که در دوران پس از انقلاب ما شاهد نوعی افراط و بزرگنمایی در سهم و تاثیر این قدرت ها بر تحولات داخلی بوده ایم، آنچنان که به جای استقبال از جریان اصلاح طلب داخلی، صرفا همه نارسایی های موجود را به خارج از کشور نسبت داده ایم. این جاست که می توان از چیرگی نوعی عقلانیت تحویلی بر عرصه سیاست گذاری کشور یاد کرد. منطقی که البته با شدت و ضعف هایی در دوران پیش از انقلاب نیز وجود داشته است!
۲-عقلانیت تسویفی: تسویف در لغت به معنای به تاخیر انداختن و امروز و فردا کردن است. این منطق به نحو بارزی در چهاردهه بعد از انقلاب بر نظم سیاسی ایران سیطره داشته است. دو تصمیم سرنوشت ساز پذیرش قطعنامه ۵۹۸، و برجام هم در زمانی صورت گرفت که کارد به استخوان رسیده، و تداوم روند پیشین امکان پذیر نبود. عقلانیت تسویفی ابتکار عمل و شجاعت تصمیم گیری را سلب کرده و کشور را از مزیت اخذ یک تصمیم بهنگام و فایده بخش محروم می کند. هم اکنون داستان بحران هایی مانند آب، محیط زیست، ورشکستگی بانک ها و آسیب های اجتماعی هم از تداوم وجود این منطق در عرصه سیاست گذاری حکایت دارد. در همه این حوزه ها کشور فاقد یک نگاه کلان و راهبردی است، اقدامات جنبه موقتی و کوتاه مدت داشته و اخذ تصمیم های بزرگ در حوزه های بحرانی مداوم به تاخیر می افتد. کاملا روشن است که خروج کشور از بحران های زنجیره ای پدیدآمده مستلزم پرداخت هزینه می باشد. اما نگاه پوپولیستی حاکم بر بخشی از نظم سیاسی کشور مانع اصلی بر سر اتخاذ چنین تصمیم هایی تلقی می شود. برداشت خاص از دو مفهوم انقلاب و مردم، دیری است که برخی از سیاستمداران را اسیر، و خلاقیت و شجاعت گذار از وضع موجود را برای ایشان دشوار کرده است!
🔹 نکته پایانی: خروج از وضعیت ناگوار کنونی پیش از هر چیز مستلزم شناخت عقلانیت حاکم بر آن است. همان منطقی که ارتباط مستقیمی با وجود ساختارهای معیوب فعلی دارد. به نظر می رسد شکل گیری نوعی خودآگاهی ملی درباره آسیب های حاکمیت چنین عقلانیتی، پیش نیاز خروج از چنین وضعیتی می باشد. امری که البته با عدم توازن نیروهای سیاسی موجود چندان آسان به نظر نمی رسد...
#عقلانیت
#عقلانیت_تحویلی
#عقلانیت_تسویفی
#بازنشر
@solati_mehran
🔹 چرا حمایت اصلاح طلبان از دولت اعتدال به ناامیدی فزاینده در جامعه انجامید؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘خانم شانتال موف متفکر پساساختارگرا و سوسیالیست جهان کنونی ماست. در روزگاری که افول گرایش چپ در عرصه جهانی و به ویژه اروپا موجب سربرآوردن راست افراطی با ویژگی هایی همچون تاکید بر ملی گرایی، مهاجر ستیزی و فاشیسم شده است وی می کوشد تا از راز حرکت جهان به سوی افراطی گری پرده بر دارد. به گفته وی ناامیدی از بهبود اوضاع به دلیل فقدان تفاوت معنادار در برنامه های سیاسی احزاب چپ و راست موجب افزایش گرایشات ناسیونالیستی و منجر به طرد مهاجران شده است. به نظر موف درآمیختن چپ و راست و محو شدن هویت ها از برنامه های سیاسی احزاب سیاسی زمینه مناسبی را برای رشد نوعی ملی گرایی افراطی فراهم آورده است. اکنون و با گذشت بیش از شش سال از به قدرت رسیدن روحانی و اعتدالیون در کشور شاید بتوان از منطق خانم موف برای رازگشایی از دلایل ناامیدی فزاینده جامعه بهره گرفت. واقعیت این است که اصلاح طلبان اگر چه در سال ۹۲ کوشیدند تا با رای به روحانی از فضای امنیتی به فضای سیاسی گذار کرده و مجاری جدیدی برای تنفس خود بازنمایند ولی در ادامه با انحلال هویت اصلاح طلبی خود در دولت اعتدال تمایزات موجود میان چپ و راست مدرن را در ازای پیروزی اعتدالیون از دست دادند. شاید بتوان اوج شکست نمادین اصلاحات در برابر اعتدال را حضور و سپس کناره گیری جهانگیری در رقابت های انتخابات ۹۶ دانست. استحاله اصلاح طلبان در دولت اعتدال اما بعد از رویداد دی ماه ۹۶ به گذار بخشی از جامعه از هر دو جناح سیاسی موجود انجامید و سیاست ورزی بی معنا شد. بعد از آن بود که رشد ناامیدی از اصلاح امور سیری صعودی یافت و مشارکت سیاسی را بی معنا ساخت. اصلاح طلبان اگر چه در گزینش روحانی در انتخابات ۹۶ خردمندانه عمل کردند اما از آنجا که با بی عملی نتوانستند نوعی حمایت انتقادی از دولت را به عرصه عمومی کشانده و جایگزین های اصلاحات برای نارسایی های موجود را فارغ از برنامه های دولت به زبان جامعه ترجمه نمایند در شکل گیری ناامیدی موجود و رادیکالیزه شدن گفتمان سیاسی موجود مقصرند. بخشی از ناامیدی جاری در جامعه امروز ناشی از این است که با استحاله اصلاحات در دولت اعتدال تفاوت های میان اصولگرایان و اصلاح طلبان بسیار ناچیز شده است. فراگیر شدن شعار" اصلاح طلب، اصولگرا ... دیگه تمومه ماجرا!" هم به دلیل کمرنگ شدن تفاوت ها، اکتفا به حفظ موجود و مسدود شدن تمامی چشم اندازهای ایجاد تغییرات معنادار می باشد. در همین راستا اگر چه اصلاح طلبان در دولت اعتدال حضور یافتند ولی به دلیل فراهم نشدن بسترهای مشارکت مردم و مصادره سیاست داخلی به نفع دیپلماسی نتوانستند رضایت مندی مردم را کسب نمایند. امروزه اما با مساله پیچیده تری مواجه هستیم. اصلاح طلبان رادیکال با تاکید بر رویکرد" مشارکت مشروط" معتقدند که فقط زمانی در انتخابات حضور خواهند یافت که نامزدهای مطلوب آنها تایید صلاحیت شوند. طریقی روشن که البته چشم اندازی امید بخش را ترسیم نمی کند. در روزگار ناامیدی فزاینده شهروندان، ایستایی جامعه مدنی و فقدان نیروی اجتماعی موثر برای فراهم آوردن امکانی برای چانه زنی در بالا این پرسش به طور جدی قابل طرح است که چرا اصولگرایان باید با تایید صلاحیت ژنرال های اصلاح طلب به برگزاری انتخاباتی کمک نمایند که ممکن است بازنده چندباره آن باشند؟! بنابراین فرض تغییر رویکرد شورای نگهبان به دلیل نیاز کشور به انسجام ملی در هنگامه تهدیدهای منطقه ای پیشاپیش منتفی است. از سوی دیگر وجود یک اقلیت میانه رو در مجلس آینده برای تعدیل مواضع تندروها ضرورتی انکار ناپذیر می باشد. امری که می تواند با کمرنگ کردن تفاوت های اصلاح طلبان با اعتدال گرایان، آنها را به سمت و سوی یک ائتلاف جدید فرا خواند ولی همزمان موجب ناامیدی بیشتر جوانان اصلاح طلب شود. آیا در ماه های آتی می توان به ترکیبی دست یافت که بتواند همزمان با حفظ امید جوانان، تهدیدهای فراروی کشور را کاهش دهد؟ به نظر می رسد که اصلاح طلبان ایام دشواری برای سرفرازی در این آزمون پیش رو دارند...
@solati_mehran
#امید
#اصلاح_طلبان
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘خانم شانتال موف متفکر پساساختارگرا و سوسیالیست جهان کنونی ماست. در روزگاری که افول گرایش چپ در عرصه جهانی و به ویژه اروپا موجب سربرآوردن راست افراطی با ویژگی هایی همچون تاکید بر ملی گرایی، مهاجر ستیزی و فاشیسم شده است وی می کوشد تا از راز حرکت جهان به سوی افراطی گری پرده بر دارد. به گفته وی ناامیدی از بهبود اوضاع به دلیل فقدان تفاوت معنادار در برنامه های سیاسی احزاب چپ و راست موجب افزایش گرایشات ناسیونالیستی و منجر به طرد مهاجران شده است. به نظر موف درآمیختن چپ و راست و محو شدن هویت ها از برنامه های سیاسی احزاب سیاسی زمینه مناسبی را برای رشد نوعی ملی گرایی افراطی فراهم آورده است. اکنون و با گذشت بیش از شش سال از به قدرت رسیدن روحانی و اعتدالیون در کشور شاید بتوان از منطق خانم موف برای رازگشایی از دلایل ناامیدی فزاینده جامعه بهره گرفت. واقعیت این است که اصلاح طلبان اگر چه در سال ۹۲ کوشیدند تا با رای به روحانی از فضای امنیتی به فضای سیاسی گذار کرده و مجاری جدیدی برای تنفس خود بازنمایند ولی در ادامه با انحلال هویت اصلاح طلبی خود در دولت اعتدال تمایزات موجود میان چپ و راست مدرن را در ازای پیروزی اعتدالیون از دست دادند. شاید بتوان اوج شکست نمادین اصلاحات در برابر اعتدال را حضور و سپس کناره گیری جهانگیری در رقابت های انتخابات ۹۶ دانست. استحاله اصلاح طلبان در دولت اعتدال اما بعد از رویداد دی ماه ۹۶ به گذار بخشی از جامعه از هر دو جناح سیاسی موجود انجامید و سیاست ورزی بی معنا شد. بعد از آن بود که رشد ناامیدی از اصلاح امور سیری صعودی یافت و مشارکت سیاسی را بی معنا ساخت. اصلاح طلبان اگر چه در گزینش روحانی در انتخابات ۹۶ خردمندانه عمل کردند اما از آنجا که با بی عملی نتوانستند نوعی حمایت انتقادی از دولت را به عرصه عمومی کشانده و جایگزین های اصلاحات برای نارسایی های موجود را فارغ از برنامه های دولت به زبان جامعه ترجمه نمایند در شکل گیری ناامیدی موجود و رادیکالیزه شدن گفتمان سیاسی موجود مقصرند. بخشی از ناامیدی جاری در جامعه امروز ناشی از این است که با استحاله اصلاحات در دولت اعتدال تفاوت های میان اصولگرایان و اصلاح طلبان بسیار ناچیز شده است. فراگیر شدن شعار" اصلاح طلب، اصولگرا ... دیگه تمومه ماجرا!" هم به دلیل کمرنگ شدن تفاوت ها، اکتفا به حفظ موجود و مسدود شدن تمامی چشم اندازهای ایجاد تغییرات معنادار می باشد. در همین راستا اگر چه اصلاح طلبان در دولت اعتدال حضور یافتند ولی به دلیل فراهم نشدن بسترهای مشارکت مردم و مصادره سیاست داخلی به نفع دیپلماسی نتوانستند رضایت مندی مردم را کسب نمایند. امروزه اما با مساله پیچیده تری مواجه هستیم. اصلاح طلبان رادیکال با تاکید بر رویکرد" مشارکت مشروط" معتقدند که فقط زمانی در انتخابات حضور خواهند یافت که نامزدهای مطلوب آنها تایید صلاحیت شوند. طریقی روشن که البته چشم اندازی امید بخش را ترسیم نمی کند. در روزگار ناامیدی فزاینده شهروندان، ایستایی جامعه مدنی و فقدان نیروی اجتماعی موثر برای فراهم آوردن امکانی برای چانه زنی در بالا این پرسش به طور جدی قابل طرح است که چرا اصولگرایان باید با تایید صلاحیت ژنرال های اصلاح طلب به برگزاری انتخاباتی کمک نمایند که ممکن است بازنده چندباره آن باشند؟! بنابراین فرض تغییر رویکرد شورای نگهبان به دلیل نیاز کشور به انسجام ملی در هنگامه تهدیدهای منطقه ای پیشاپیش منتفی است. از سوی دیگر وجود یک اقلیت میانه رو در مجلس آینده برای تعدیل مواضع تندروها ضرورتی انکار ناپذیر می باشد. امری که می تواند با کمرنگ کردن تفاوت های اصلاح طلبان با اعتدال گرایان، آنها را به سمت و سوی یک ائتلاف جدید فرا خواند ولی همزمان موجب ناامیدی بیشتر جوانان اصلاح طلب شود. آیا در ماه های آتی می توان به ترکیبی دست یافت که بتواند همزمان با حفظ امید جوانان، تهدیدهای فراروی کشور را کاهش دهد؟ به نظر می رسد که اصلاح طلبان ایام دشواری برای سرفرازی در این آزمون پیش رو دارند...
@solati_mehran
#امید
#اصلاح_طلبان
🔹 ضرورت خوانش "حافظ" در افق امروز!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱بیستم مهرماه روز حافظ است و به همین مناسبت مراسم حافظ خوانی و موسیقی در محافل و مجالسی در سراسر ایران برپا می شود. من توفیق انس دیرینه و عمیق با حافظ نداشته ام ولی حدود بیست سال پیش با جوانی همسفر بودم که فقط دیوانی از او را به همراه داشت و می گفت هر زمان که دچار دلمردگی می شود سوار بر اتوبوس مسیر طولانی تهران تا شیراز را می پیماید تا به نشاط و آرامشی مجدد دست یابد. آن زمان بود که دریافتم چه ذخائری در این فرهنگ نهفته است! اما به نظر می رسد که در ایران ما همچنان در کمند حافظ، سعدی، مثنوی و شاهنامه خوانی گرفتار مانده ایم. درست است که توجه به این مواریث فرهنگی در جامعه و محافل و مجالس آن بسیار است ولی این نمی تواند غایت بهره گیری ما از این سرمایه های فرهنگی محسوب شود. به طور مثال در جامعه ای که به شدت از وجود آفات دینی همچون اجبار و تظاهر رنج می برد، در کشوری که هویت ملی دچار مناقشه بوده و به نسل های آتی منتقل نمی شود، در سرزمینی که همچنان با برخی خوانش های قشری و تنگ نظرانه از خدا و دین مواجهیم و ... این حافظ، سعدی، فردوسی و مولوی هستند که می توانند با پشتوانه نفوذ عمیق خود در فرهنگ مردمان این مرزوبوم، راهی به سوی تحقق جامعه ای انسانی تر و اخلاقی تر بگشایند. همه اینها هم در گرو حرکت به سوی خوانش هایی از سنت در افق مدرنیته است. به عبارت ساده تر باید حافظ و سایر سرمایه های فرهنگی کشور را به روزگار امروزین خود بیاوریم و از آنها درمانی برای دردهای خود بجوییم. ظریفی می گفت غربیان اگر چه امروز بسیار مدرن اند ولی فوق العاده سنتی نیز هستند! دلیلش هم این است که بر خلاف بی اعتنایی بسیاری از کشورها به میراث فرهنگی خود، در دوران پس از رنسانس به گذشته خود بازگشته و آن را در افق امروز و آینده روایت کرده اند. گواهش هم عبارت از بازخوانی های متعدد از فلاسفه یونان همچون افلاطون و ارسطو و همچنین حکمای قرون وسطی از جمله آگوستین و آکویناس می باشد. اما به نظر می رسد ما نتوانسته ایم در این مسیر گام های بلندی به سوی بازخوانی تاریخ خود در افق امروز و نیازهای آن برداریم. از همین رو همچنان گفتمان غالب جامعه ما توجه مراسمی و مناسکی به گذشته خویش است. اگر تا دیروز زیر کرسی های قدیمی تفالی به حافظ می زدیم امروزه در کافی شاپ ها چنین می کنیم! این نشان می دهد که ما هنوز چندان از جای خود نجنبیده ایم. هنوز به تاریخی بودن مسائل خود و ضرورت خوانش جدید از گذشته پی نبرده ایم. هنوز هم " توجه به سنت" را با " توقف در سنت" اشتباه می گیریم! و همین است که اگر چه زمانه ما دگرگون شده است، هنوز هم مسائل ما تکرار دوران گذشته هستند. بنابراین به نظر می رسد لازمه جستجوی راهی برای خروج از وضع پرآسیب کنونی که شباهت هایی با زمانه حافظ نیز دارد نیازمند حرکت به سوی آمیزش افق های امروز و دیروز ماست. خوانش هایی از سنت که می تواند هم گذشته ما را معنادار سازد و هم آینده ما را استوار!
به امید آن روز...
#حافظ
#سنت
#مدرنیته
#باز_نشر
@solati_mehran
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱بیستم مهرماه روز حافظ است و به همین مناسبت مراسم حافظ خوانی و موسیقی در محافل و مجالسی در سراسر ایران برپا می شود. من توفیق انس دیرینه و عمیق با حافظ نداشته ام ولی حدود بیست سال پیش با جوانی همسفر بودم که فقط دیوانی از او را به همراه داشت و می گفت هر زمان که دچار دلمردگی می شود سوار بر اتوبوس مسیر طولانی تهران تا شیراز را می پیماید تا به نشاط و آرامشی مجدد دست یابد. آن زمان بود که دریافتم چه ذخائری در این فرهنگ نهفته است! اما به نظر می رسد که در ایران ما همچنان در کمند حافظ، سعدی، مثنوی و شاهنامه خوانی گرفتار مانده ایم. درست است که توجه به این مواریث فرهنگی در جامعه و محافل و مجالس آن بسیار است ولی این نمی تواند غایت بهره گیری ما از این سرمایه های فرهنگی محسوب شود. به طور مثال در جامعه ای که به شدت از وجود آفات دینی همچون اجبار و تظاهر رنج می برد، در کشوری که هویت ملی دچار مناقشه بوده و به نسل های آتی منتقل نمی شود، در سرزمینی که همچنان با برخی خوانش های قشری و تنگ نظرانه از خدا و دین مواجهیم و ... این حافظ، سعدی، فردوسی و مولوی هستند که می توانند با پشتوانه نفوذ عمیق خود در فرهنگ مردمان این مرزوبوم، راهی به سوی تحقق جامعه ای انسانی تر و اخلاقی تر بگشایند. همه اینها هم در گرو حرکت به سوی خوانش هایی از سنت در افق مدرنیته است. به عبارت ساده تر باید حافظ و سایر سرمایه های فرهنگی کشور را به روزگار امروزین خود بیاوریم و از آنها درمانی برای دردهای خود بجوییم. ظریفی می گفت غربیان اگر چه امروز بسیار مدرن اند ولی فوق العاده سنتی نیز هستند! دلیلش هم این است که بر خلاف بی اعتنایی بسیاری از کشورها به میراث فرهنگی خود، در دوران پس از رنسانس به گذشته خود بازگشته و آن را در افق امروز و آینده روایت کرده اند. گواهش هم عبارت از بازخوانی های متعدد از فلاسفه یونان همچون افلاطون و ارسطو و همچنین حکمای قرون وسطی از جمله آگوستین و آکویناس می باشد. اما به نظر می رسد ما نتوانسته ایم در این مسیر گام های بلندی به سوی بازخوانی تاریخ خود در افق امروز و نیازهای آن برداریم. از همین رو همچنان گفتمان غالب جامعه ما توجه مراسمی و مناسکی به گذشته خویش است. اگر تا دیروز زیر کرسی های قدیمی تفالی به حافظ می زدیم امروزه در کافی شاپ ها چنین می کنیم! این نشان می دهد که ما هنوز چندان از جای خود نجنبیده ایم. هنوز به تاریخی بودن مسائل خود و ضرورت خوانش جدید از گذشته پی نبرده ایم. هنوز هم " توجه به سنت" را با " توقف در سنت" اشتباه می گیریم! و همین است که اگر چه زمانه ما دگرگون شده است، هنوز هم مسائل ما تکرار دوران گذشته هستند. بنابراین به نظر می رسد لازمه جستجوی راهی برای خروج از وضع پرآسیب کنونی که شباهت هایی با زمانه حافظ نیز دارد نیازمند حرکت به سوی آمیزش افق های امروز و دیروز ماست. خوانش هایی از سنت که می تواند هم گذشته ما را معنادار سازد و هم آینده ما را استوار!
به امید آن روز...
#حافظ
#سنت
#مدرنیته
#باز_نشر
@solati_mehran
مهران صولتی pinned «🔹 ضرورت خوانش "حافظ" در افق امروز! @solati_mehran ✍ مهران صولتی 🌱بیستم مهرماه روز حافظ است و به همین مناسبت مراسم حافظ خوانی و موسیقی در محافل و مجالسی در سراسر ایران برپا می شود. من توفیق انس دیرینه و عمیق با حافظ نداشته ام ولی حدود بیست سال پیش با جوانی…»
Forwarded from پایگاه خبری عصر سبزوار
بزرگداشت روز حافظ
شنبه ۲۰ مهرماه ۹۸
⏰ساعت ۷ شب
☕️کافه ویرگول
سخنرانان: دکتر رحیمی
دکتر محمدیان
دکتر صولتی
همراه با برنامه های حافظ خوانی و ....
شنبه ۲۰ مهرماه ۹۸
⏰ساعت ۷ شب
☕️کافه ویرگول
سخنرانان: دکتر رحیمی
دکتر محمدیان
دکتر صولتی
همراه با برنامه های حافظ خوانی و ....
Forwarded from اتچ بات
🔹 مهران صولتی در این سخنرانی کوتاه به نکات زیر اشاره می کند:
🔸 دو روایت از مدرنیته: گسست و پیوست
🔸 نمایشی و مناسکی شدن بزرگداشت حافظ در ایران
🔸 فربه شدن عرفان و مهجور ماندن تفکر علمی
🔸 ضرورت خوانش حافظ در افق امروز
مدت زمان فایل: ۲۰ دقیقه
#حافظ
#کافه_ویرگول
@solati_mehran
🔸 دو روایت از مدرنیته: گسست و پیوست
🔸 نمایشی و مناسکی شدن بزرگداشت حافظ در ایران
🔸 فربه شدن عرفان و مهجور ماندن تفکر علمی
🔸 ضرورت خوانش حافظ در افق امروز
مدت زمان فایل: ۲۰ دقیقه
#حافظ
#کافه_ویرگول
@solati_mehran
Telegram
attach 📎
مهران صولتی pinned « 🔹 مهران صولتی در این سخنرانی کوتاه به نکات زیر اشاره می کند: 🔸 دو روایت از مدرنیته: گسست و پیوست 🔸 نمایشی و مناسکی شدن بزرگداشت حافظ در ایران 🔸 فربه شدن عرفان و مهجور ماندن تفکر علمی 🔸 ضرورت خوانش حافظ در افق امروز مدت زمان فایل: ۲۰ دقیقه #حافظ #کافه_ویرگول…»
🔹 آیا زنان رودست خوردند؟! 🔹
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ استقبال زنان از حضور در استادیوم برای دیدن بازی ایران - کامبوج بی سابقه بود. شور و شوق ناشی از این موفقیت هم تا ساعاتی شبکه های اجتماعی را به تسخیر خود درآورد و زنان را به محور رسانه های مجازی تبدیل کرد. در میان این همه هیاهو البته منتقدانی هم بودند که اعتقاد دارند که زنان در این قضیه رودست خورده و مطالبات رادیکال خود برای برابری طلبی را با تحقق این خواست بدیهی و اولیه خود سودا کرده اند. اینکه حکومت موفق شده در این داستان رضایتی اندک را برای آنان فراهم آورد و موقتا مطالبات جدی تر زنان را به تعویق اندازد. پیش از انقلاب ۵۷ و در هنگامه برگزاری مسابقات فوتبال باشگاهی یا بازی های آسیایی ۱۹۷۴ در تهران نیز چریک های مبارز رژیم شاه را به فریفتن و انحراف افکار عمومی از مبارزات حق طلبانه خود متهم می کردند. اینکه حکومت موفق شده با پررنگ کردن قضیه ورزش و به ویژه فوتبال اذهان را از مبارزات رادیکال جوانان منحرف سازد. واقعیت اما این است که در هر دو دوره ما شاهد حضور گرایش های نخبه گرایانه در مواجهه با نیازهای مردم هستیم. به این معنا که برخی به خود حق می دهند تا دو گانه ای به نام خواسته های واقعی - کاذب مردم را شکل داده و به دید تخفیف در برخی مطالبات مردم نظر کنند. حق این است که فقدان نظریه پردازی برای زندگی روزمره مردم از کمبودهای جدی در فعالیت روشنفکران این دیار بوده است. یکپارچه دیدن حکومت و ندیدن تناقضات درونی آن، چشم پوشیدن به روی پویایی های جامعه و اغماض نسبت به نقش موفقیت های کوچک در افزایش امید در کنش گران را می توان در زمره این نقصان ها به شمار آورد. به نظر می رسد که در این مقطع زنان ما به این موفقیت کوچک نیاز داشتند تا بتوانند با انگیزه بیشتر به سمت و سوی خواسته های اساسی تر خود برای رفع نابرابری های موجود حرکت کنند. استادیوم منزلگاهی برای نفس گرفتن و حرکت سریع تر در مسیر پیش رو بود. در روزگار چیرگی ناامیدی ها، احساس درجازدن و حرکت نکردن به غایت جانکاه است. در این میان برخی موفقیت های کوچک می تواند به موتور محرکه ای برای دستیابی به مطالبات مهمتر تبدیل شوند. در این میان هراس منتقدان از ورود حکومت به عرصه سیاست زدایی هم بیهوده است. تا زمانی که نظم سیاسی نتواند آزادی شهروندان در انتخاب سبک زندگی را به طور رسمی پذیرا شود چشمه های سیاست و مقاومت همچنان جوشان خواهند بود. همچنین تا زمانی که زبان تحمیل به جای لسان اقناع به کار گرفته شود باید همچنان منتظر تجلی فاعلیت از سوی کنشگران باشیم چرا که به تعبیر فوکو؛" هر جا قدرت هست، مقاومت هم هست". جامعه ایران اکنون بیش از هر زمان دیگری به امید نیاز دارد. امیدی که بتواند با گردهم آوردن جزایر جدا مانده مردم، اراده تغییر در مناسبات ناعادلانه موجود را در جامعه جاری سازد. فتح استادیوم ها فقط یک نقطه آغاز بود...
@solati_mehran
#زنان
#استادیوم
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ استقبال زنان از حضور در استادیوم برای دیدن بازی ایران - کامبوج بی سابقه بود. شور و شوق ناشی از این موفقیت هم تا ساعاتی شبکه های اجتماعی را به تسخیر خود درآورد و زنان را به محور رسانه های مجازی تبدیل کرد. در میان این همه هیاهو البته منتقدانی هم بودند که اعتقاد دارند که زنان در این قضیه رودست خورده و مطالبات رادیکال خود برای برابری طلبی را با تحقق این خواست بدیهی و اولیه خود سودا کرده اند. اینکه حکومت موفق شده در این داستان رضایتی اندک را برای آنان فراهم آورد و موقتا مطالبات جدی تر زنان را به تعویق اندازد. پیش از انقلاب ۵۷ و در هنگامه برگزاری مسابقات فوتبال باشگاهی یا بازی های آسیایی ۱۹۷۴ در تهران نیز چریک های مبارز رژیم شاه را به فریفتن و انحراف افکار عمومی از مبارزات حق طلبانه خود متهم می کردند. اینکه حکومت موفق شده با پررنگ کردن قضیه ورزش و به ویژه فوتبال اذهان را از مبارزات رادیکال جوانان منحرف سازد. واقعیت اما این است که در هر دو دوره ما شاهد حضور گرایش های نخبه گرایانه در مواجهه با نیازهای مردم هستیم. به این معنا که برخی به خود حق می دهند تا دو گانه ای به نام خواسته های واقعی - کاذب مردم را شکل داده و به دید تخفیف در برخی مطالبات مردم نظر کنند. حق این است که فقدان نظریه پردازی برای زندگی روزمره مردم از کمبودهای جدی در فعالیت روشنفکران این دیار بوده است. یکپارچه دیدن حکومت و ندیدن تناقضات درونی آن، چشم پوشیدن به روی پویایی های جامعه و اغماض نسبت به نقش موفقیت های کوچک در افزایش امید در کنش گران را می توان در زمره این نقصان ها به شمار آورد. به نظر می رسد که در این مقطع زنان ما به این موفقیت کوچک نیاز داشتند تا بتوانند با انگیزه بیشتر به سمت و سوی خواسته های اساسی تر خود برای رفع نابرابری های موجود حرکت کنند. استادیوم منزلگاهی برای نفس گرفتن و حرکت سریع تر در مسیر پیش رو بود. در روزگار چیرگی ناامیدی ها، احساس درجازدن و حرکت نکردن به غایت جانکاه است. در این میان برخی موفقیت های کوچک می تواند به موتور محرکه ای برای دستیابی به مطالبات مهمتر تبدیل شوند. در این میان هراس منتقدان از ورود حکومت به عرصه سیاست زدایی هم بیهوده است. تا زمانی که نظم سیاسی نتواند آزادی شهروندان در انتخاب سبک زندگی را به طور رسمی پذیرا شود چشمه های سیاست و مقاومت همچنان جوشان خواهند بود. همچنین تا زمانی که زبان تحمیل به جای لسان اقناع به کار گرفته شود باید همچنان منتظر تجلی فاعلیت از سوی کنشگران باشیم چرا که به تعبیر فوکو؛" هر جا قدرت هست، مقاومت هم هست". جامعه ایران اکنون بیش از هر زمان دیگری به امید نیاز دارد. امیدی که بتواند با گردهم آوردن جزایر جدا مانده مردم، اراده تغییر در مناسبات ناعادلانه موجود را در جامعه جاری سازد. فتح استادیوم ها فقط یک نقطه آغاز بود...
@solati_mehran
#زنان
#استادیوم
Forwarded from اتچ بات
🔹 الزامات سیاسی برگزاری همه پرسی در ایران!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ در آیین بازگشایی دانشگاه ها حسن روحانی برای چندمین بار بر ضرورت مراجعه به آرای عمومی در جهت خروج از وضعیت نامطلوب کنونی کشور تاکید ورزید. شاید نقطه عطف سخنان روحانی در این نوبت، فراتر رفتن از داستان برجام و لزوم طرح این مطالبه در افقی وسیع تر با عنوان چهل سال بلاتکلیفی در مناسبات ایران با جهان بود. اینکه با گذشت چهار دهه از پیروزی انقلاب هنوز هم شاهد اختلاف نظر شدید در سطوح بالای حاکمیت درباره چگونگی مواجهه با سایر کشورهای جهان از جمله امریکا هستیم. روحانی اگر چه آشکارا برگزاری همه پرسی را به عنوان یک مطالبه عمومی مطرح کرد ولی روشن است که تحقق این امر نیازمند الزامات سیاسی - حقوقی خاصی است که تمهید آنها به غایت دشوار می باشد. برخی از این پیش نیازهای سیاسی را می توان به شرح زیر فهرست کرد:
🖌 توازن قوا میان نیروهای سیاسی به طوری که یک طرف قادر باشد مطالبه همه پرسی را مطرح کرده و جامعه آن را حول آن بسیج کند!
🖌 دسترسی یکسان طرفین به رسانه ها از جمله صدا وسیما برای تبدیل مطالبه همه پرسی به خواست عمومی جامعه!
🖌 امکان بازگشت به جایگاه اصلی جمهوریت نظام از جمله انحصار امر قانون گذاری در مجلس شورای اسلامی!
🖌 جدی شدن ضرورت توسعه و نگاه به داخل نزد مسئولان کشور که می تواند بنیان سیاست های کنونی را تغییر دهد!
🖌 پذیرش نظم کنونی حاکم بر جهان که مطابق آن توسعه اقتصادی و دیپلماسی بین المللی مهمترین عامل توانمندی کشورها تلقی می شود!
🖌 رنگ باختن شعارهای ایدئولوژیک و پررنگ شدن نگاه واقع بینانه به مولفه های اصلی قدرت ملی در عرصه مناسبات جهانی مانند آزادی و دموکراسی!
🖌 جدی تر شدن مشارکت و نقش آفرینی مردم در عرصه تصمیم گیری های داخلی و خارجی به عنوان مهمترین مولفه قدرت ملی!
🔹 نکته پایانی: نگاه دقیق به واقعیت های موجود از جمله تنگناهای معیشتی، ضعف جامعه مدنی، به حاشیه رفتن نهادهای انتخابی و ناامیدی فزاینده مردم از ایجاد تغییرات معنادار نشان می دهد که شعار همه پرسی در مقطع کنونی نمی تواند از قابلیت لازم جهت عملیاتی شدن برخوردار باشد. از همین رو باید آن را فقط به عنوان یک شعار سیاسی برای انتخابات اسفندماه در نظر گرفت!
@solati_mehran
#روحانی
#همه_پرسی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ در آیین بازگشایی دانشگاه ها حسن روحانی برای چندمین بار بر ضرورت مراجعه به آرای عمومی در جهت خروج از وضعیت نامطلوب کنونی کشور تاکید ورزید. شاید نقطه عطف سخنان روحانی در این نوبت، فراتر رفتن از داستان برجام و لزوم طرح این مطالبه در افقی وسیع تر با عنوان چهل سال بلاتکلیفی در مناسبات ایران با جهان بود. اینکه با گذشت چهار دهه از پیروزی انقلاب هنوز هم شاهد اختلاف نظر شدید در سطوح بالای حاکمیت درباره چگونگی مواجهه با سایر کشورهای جهان از جمله امریکا هستیم. روحانی اگر چه آشکارا برگزاری همه پرسی را به عنوان یک مطالبه عمومی مطرح کرد ولی روشن است که تحقق این امر نیازمند الزامات سیاسی - حقوقی خاصی است که تمهید آنها به غایت دشوار می باشد. برخی از این پیش نیازهای سیاسی را می توان به شرح زیر فهرست کرد:
🖌 توازن قوا میان نیروهای سیاسی به طوری که یک طرف قادر باشد مطالبه همه پرسی را مطرح کرده و جامعه آن را حول آن بسیج کند!
🖌 دسترسی یکسان طرفین به رسانه ها از جمله صدا وسیما برای تبدیل مطالبه همه پرسی به خواست عمومی جامعه!
🖌 امکان بازگشت به جایگاه اصلی جمهوریت نظام از جمله انحصار امر قانون گذاری در مجلس شورای اسلامی!
🖌 جدی شدن ضرورت توسعه و نگاه به داخل نزد مسئولان کشور که می تواند بنیان سیاست های کنونی را تغییر دهد!
🖌 پذیرش نظم کنونی حاکم بر جهان که مطابق آن توسعه اقتصادی و دیپلماسی بین المللی مهمترین عامل توانمندی کشورها تلقی می شود!
🖌 رنگ باختن شعارهای ایدئولوژیک و پررنگ شدن نگاه واقع بینانه به مولفه های اصلی قدرت ملی در عرصه مناسبات جهانی مانند آزادی و دموکراسی!
🖌 جدی تر شدن مشارکت و نقش آفرینی مردم در عرصه تصمیم گیری های داخلی و خارجی به عنوان مهمترین مولفه قدرت ملی!
🔹 نکته پایانی: نگاه دقیق به واقعیت های موجود از جمله تنگناهای معیشتی، ضعف جامعه مدنی، به حاشیه رفتن نهادهای انتخابی و ناامیدی فزاینده مردم از ایجاد تغییرات معنادار نشان می دهد که شعار همه پرسی در مقطع کنونی نمی تواند از قابلیت لازم جهت عملیاتی شدن برخوردار باشد. از همین رو باید آن را فقط به عنوان یک شعار سیاسی برای انتخابات اسفندماه در نظر گرفت!
@solati_mehran
#روحانی
#همه_پرسی
Telegram
attach 📎
Forwarded from اتچ بات
🔹 چند نکته درباره آینده اصلاحات!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ امروز مصطفی تاج زاده و احمدزیدآبادی دو طرف مناظره ای با موضوع آینده اصلاحات بودند. زید آبادی با اتخاذ موضعی" جامعه محور" کوشید تا ورود اصلاح طلبان به قدرت از سال ۷۶ تاکنون را اشتباهی تاریخی قلمداد کند. خطایی که از منظر او حتی عارض محمد مصدق و مهدی بازرگان هم به دلیل ورود به ساختار قدرت شده است. در سوی دیگر اما تاج زاده موضعی" ترکیبی" به معنای دفاع از حضور همزمان در جامعه و دولت را برگزید و ضمن پذیرش برخی از اشتباهات اصلاح طلبان از برخی تاثیرات مثبت حضور این گروه در قدرت سخن به میان آورد. به نظرم درباره این مناظره و آینده اصلاحات می توان به نکات زیر اشاره کرد:
🖌 برداشت زیدآبادی از مساله گذار به دموکراسی بیشتر ناظر بر تجربه گذارهای کلاسیک در امریکا و اروپای غربی است. در آن ممالک رشد شهرنشینی، تجارت و بخش خصوصی از مولفه های اصلی این گذار بود حال آنکه شرایط کشورهای آسیایی بیشتر متناسب با تجربه گذارهای دولت محور است!
🖌 مطابق نظریات متاخر جامعه شناسی سیاسی بیشترین موارد گذارها به دموکراسی در وضعیت شکاف بین تندروها و میانه روها در حاکمیت اتفاق افتاده است. در شرایطی که میانه روها با اتکا به پشتوانه جامعه مدنی پویا و قوی موفق به متقاعد کردن تندروها برای پذیرش دموکراسی و حاکمیت قانون شده اند!
🖌 فرض زیدآبادی مبنی بر اینکه می توانیم شاهد رشد و بالندگی جامعه مدنی بدون مزاحمت دولت باشیم در ایران صادق نیست. تجربه محدودیت های پیش از وقوع دوم خرداد ۷۶ در مسیر فعالیت های روشنفکران نشان داد که اگر پویایی جامعه مدنی، به زایش مجموعه ای از نیروی های اجتماعی تحول گرا بینجامد بدون تردید با واکنش سخت حکومت مواجه می شود!
🖌 تجربه تعامل نیروهای سیاسی در چهاردهه گذشته نشان می دهد که وجود دولت های میانه رو برای بالندگی جامعه مدنی یک ضرورت است. به عبارت دیگر در سایه حضور اصلاح طلبان به مثابه بالشتکی در مقابل فشار قدرت بر جامعه می توان همزمان به کاهش تندروی ها و باز ماندن مجاری تنفس فعالیت های مدنی امید بست!
🖌 در فقدان برنامه ای از سوی نظام سیاسی برای توسعه ایران از مسیر تعامل سازنده با جهان، همچنان باید به تداوم حضور غنی شده اصلاح طلبان در حاکمیت چشم دوخت. رشد آگاهی های عمومی، نهادسازی مدنی و افزایش امید اجتماعی تنها در چنین افقی قابل تحقق است!
🖌 تجویز زیدآبادی به کنار کشیدن اصلاح طلبان از حکومت و یکدست شدن حاکمیت برای حل مشکلات اش با جهان در حالی است که ایران در دوره اول احمدی نژاد بالاترین سطح انسجام در ساختار قدرت را تجربه کرد. نتیجه آنکه نه تنها مشکلات سیاست خارجی ایران حل نشد بلکه تشدید هم شد!
@solati_mehran
#مناظره
#تاج_زاده
#زید_آبادی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ امروز مصطفی تاج زاده و احمدزیدآبادی دو طرف مناظره ای با موضوع آینده اصلاحات بودند. زید آبادی با اتخاذ موضعی" جامعه محور" کوشید تا ورود اصلاح طلبان به قدرت از سال ۷۶ تاکنون را اشتباهی تاریخی قلمداد کند. خطایی که از منظر او حتی عارض محمد مصدق و مهدی بازرگان هم به دلیل ورود به ساختار قدرت شده است. در سوی دیگر اما تاج زاده موضعی" ترکیبی" به معنای دفاع از حضور همزمان در جامعه و دولت را برگزید و ضمن پذیرش برخی از اشتباهات اصلاح طلبان از برخی تاثیرات مثبت حضور این گروه در قدرت سخن به میان آورد. به نظرم درباره این مناظره و آینده اصلاحات می توان به نکات زیر اشاره کرد:
🖌 برداشت زیدآبادی از مساله گذار به دموکراسی بیشتر ناظر بر تجربه گذارهای کلاسیک در امریکا و اروپای غربی است. در آن ممالک رشد شهرنشینی، تجارت و بخش خصوصی از مولفه های اصلی این گذار بود حال آنکه شرایط کشورهای آسیایی بیشتر متناسب با تجربه گذارهای دولت محور است!
🖌 مطابق نظریات متاخر جامعه شناسی سیاسی بیشترین موارد گذارها به دموکراسی در وضعیت شکاف بین تندروها و میانه روها در حاکمیت اتفاق افتاده است. در شرایطی که میانه روها با اتکا به پشتوانه جامعه مدنی پویا و قوی موفق به متقاعد کردن تندروها برای پذیرش دموکراسی و حاکمیت قانون شده اند!
🖌 فرض زیدآبادی مبنی بر اینکه می توانیم شاهد رشد و بالندگی جامعه مدنی بدون مزاحمت دولت باشیم در ایران صادق نیست. تجربه محدودیت های پیش از وقوع دوم خرداد ۷۶ در مسیر فعالیت های روشنفکران نشان داد که اگر پویایی جامعه مدنی، به زایش مجموعه ای از نیروی های اجتماعی تحول گرا بینجامد بدون تردید با واکنش سخت حکومت مواجه می شود!
🖌 تجربه تعامل نیروهای سیاسی در چهاردهه گذشته نشان می دهد که وجود دولت های میانه رو برای بالندگی جامعه مدنی یک ضرورت است. به عبارت دیگر در سایه حضور اصلاح طلبان به مثابه بالشتکی در مقابل فشار قدرت بر جامعه می توان همزمان به کاهش تندروی ها و باز ماندن مجاری تنفس فعالیت های مدنی امید بست!
🖌 در فقدان برنامه ای از سوی نظام سیاسی برای توسعه ایران از مسیر تعامل سازنده با جهان، همچنان باید به تداوم حضور غنی شده اصلاح طلبان در حاکمیت چشم دوخت. رشد آگاهی های عمومی، نهادسازی مدنی و افزایش امید اجتماعی تنها در چنین افقی قابل تحقق است!
🖌 تجویز زیدآبادی به کنار کشیدن اصلاح طلبان از حکومت و یکدست شدن حاکمیت برای حل مشکلات اش با جهان در حالی است که ایران در دوره اول احمدی نژاد بالاترین سطح انسجام در ساختار قدرت را تجربه کرد. نتیجه آنکه نه تنها مشکلات سیاست خارجی ایران حل نشد بلکه تشدید هم شد!
@solati_mehran
#مناظره
#تاج_زاده
#زید_آبادی
Telegram
attach 📎
🔹 گرامی داشت کوروش؛ مساله این نیست!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 هفتم آبان ماه، روز گرامی داشت یکی از بزرگان ایران زمین، کوروش کبیر است. هر چند که سال هاست این روز در ذهن و ضمیر ایرانیان به نیکی ثبت شده ولی از چندسال پیش و به دلیل برگزاری تجمعاتی در پاسارگاد، از اهمیت زیادی در فضای مجازی و شبکه های اجتماعی برخوردار شده است. گذشته از موافقت ها و مخالفت های دیرینه با اصل و جایگاه کوروش در تاریخ ایران، فراخوان های سال های اخیر برای برگزاری این تجمعات هم حساسیت آفرین بوده است. به طوری که می توان پررنگ شدن تدریجی دوگانه؛ ممانعت - مقاومت را در آن مشاهده کرد. یعنی به همان میزان که برگزاری چنین مراسمی از طرف حکومت امنیتی تلقی شود، می توان برانگیخته شدن مقاومت هایی را از سوی شهروندان علاقمند به ایران باستان انتظار داشت. البته داستان هویت در این سرزمین، قصه ای پر خاطره و عبرت آموز است. شاید در تاریخ بلند ایران، هیچ زمانی چون یکصد سال اخیر هویت این چنین برای مردم و حکومت مهم تلقی نشده باشد. با ورود جدی اندیشه های مدرن به کشور در آستانه انقلاب مشروطه، شهروندان ایرانی سه ساحت جداگانه یافتند؛ ایرانی، اسلامی و غربی. متاسفانه تجربه حاکمیت های معاصر نشان داده است که نه تنها تلاشی برای به رسمیت شناختن این عرصه های سه گانه صورت نگرفته، بلکه همواره کوشیده شده است تا یک ساحت بر سایرین تحمیل و نوعی مصادره به مطلوب صورت گیرد. در دوران پهلوی اول و دوم، تلاش های حاکمیت بر حذف اسلامیت به نفع ایرانیت متمرکز بود. حکومت پهلوی تصور می کرد که می تواند هویتی یکسان را بر جامعه تحمیل و نتیجه مطلوب را اخذ کند، ولی واقعیت بسیار متفاوت بود. عباس عبدی در پژوهشی نشان داده است که به موازات تاکید محمدرضاشاه بر وجه ایرانیت حکومت در دهه پنجاه، شواهد آماری از اوج گرفتن نام گذاری های اسلامی بر فرزندان در میان خانواده های کشور حکایت داشت( روندی که البته در دوران پس از انقلاب و در بیست ساله اخیر معکوس شده است!). در دوران پس از انقلاب هم سعی شد تا دو ساحت ایرانی و غربی شهروندان انکار، یا در ساحت اسلامی مستحیل شود. نتیجه کار هم البته متفاوت از تجربه پیش از انقلاب نبود. هر چه در صدا و سیما و کتاب های درسی از ایرانیت تبری جسته شد، اقبال به ایرانی بودن و تظاهر به آن افزایش یافت. هویت با مقاومت گره خورد و ملیت صبغه ای سیاسی یافت. پاسارگاد به قبله آمال برخی جوانان تبدیل شد و بار دیگر حاشیه بر متن غلبه یافت. اگر حکومت در چهاردهه پیش مجالی برای فعالیت آزادانه روشنفکران فراهم می کرد هم اکنون می توانستیم شاهد به بارنشستن تلاش هایی ثمربخش برای ارائه تلفیقی کارآمد میان سه ساحت ایرانی، اسلامی و غربی در میان شهروندان این سرزمین باشیم، اما افسوس که کلید خوردن پروژه اسلامی سازی جامعه و حتی علوم انسانی از دوراندیشی مورد انتظار بسیار فاصله داشت. امروز که فیلم حصارکشی بر گرداگرد آرامگاه کوروش، پیش از هفتم آبان را در شبکه های اجتماعی دیدم، متوجه شدم که شاید بتوان ایران را سرزمین حاشیه ها نامید. با وجود بسیاری از مسائل اجتماعی که برخی از آنها هم به بحران گراییده اند، ما همچنان می کوشیم تا با ایجاد محدودیت، جامعه ای یکدست و فرمال را شکل دهیم. در زمانه ای که باید به توافقی بر سر انجام اصلاحات ساختاری جهت خروج از وضعیت موجود دست یابیم، همچنان بر طبل سیاست های خسارت بار گذشته کوبیده و بر عمق شکاف های موجود میان اسلامیت و ایرانیت می افزاییم. فقط شاید بتوان گفت: به کجا چنین شتابان؟!...
#کوروش
#بازنشر
@solati_mehran
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 هفتم آبان ماه، روز گرامی داشت یکی از بزرگان ایران زمین، کوروش کبیر است. هر چند که سال هاست این روز در ذهن و ضمیر ایرانیان به نیکی ثبت شده ولی از چندسال پیش و به دلیل برگزاری تجمعاتی در پاسارگاد، از اهمیت زیادی در فضای مجازی و شبکه های اجتماعی برخوردار شده است. گذشته از موافقت ها و مخالفت های دیرینه با اصل و جایگاه کوروش در تاریخ ایران، فراخوان های سال های اخیر برای برگزاری این تجمعات هم حساسیت آفرین بوده است. به طوری که می توان پررنگ شدن تدریجی دوگانه؛ ممانعت - مقاومت را در آن مشاهده کرد. یعنی به همان میزان که برگزاری چنین مراسمی از طرف حکومت امنیتی تلقی شود، می توان برانگیخته شدن مقاومت هایی را از سوی شهروندان علاقمند به ایران باستان انتظار داشت. البته داستان هویت در این سرزمین، قصه ای پر خاطره و عبرت آموز است. شاید در تاریخ بلند ایران، هیچ زمانی چون یکصد سال اخیر هویت این چنین برای مردم و حکومت مهم تلقی نشده باشد. با ورود جدی اندیشه های مدرن به کشور در آستانه انقلاب مشروطه، شهروندان ایرانی سه ساحت جداگانه یافتند؛ ایرانی، اسلامی و غربی. متاسفانه تجربه حاکمیت های معاصر نشان داده است که نه تنها تلاشی برای به رسمیت شناختن این عرصه های سه گانه صورت نگرفته، بلکه همواره کوشیده شده است تا یک ساحت بر سایرین تحمیل و نوعی مصادره به مطلوب صورت گیرد. در دوران پهلوی اول و دوم، تلاش های حاکمیت بر حذف اسلامیت به نفع ایرانیت متمرکز بود. حکومت پهلوی تصور می کرد که می تواند هویتی یکسان را بر جامعه تحمیل و نتیجه مطلوب را اخذ کند، ولی واقعیت بسیار متفاوت بود. عباس عبدی در پژوهشی نشان داده است که به موازات تاکید محمدرضاشاه بر وجه ایرانیت حکومت در دهه پنجاه، شواهد آماری از اوج گرفتن نام گذاری های اسلامی بر فرزندان در میان خانواده های کشور حکایت داشت( روندی که البته در دوران پس از انقلاب و در بیست ساله اخیر معکوس شده است!). در دوران پس از انقلاب هم سعی شد تا دو ساحت ایرانی و غربی شهروندان انکار، یا در ساحت اسلامی مستحیل شود. نتیجه کار هم البته متفاوت از تجربه پیش از انقلاب نبود. هر چه در صدا و سیما و کتاب های درسی از ایرانیت تبری جسته شد، اقبال به ایرانی بودن و تظاهر به آن افزایش یافت. هویت با مقاومت گره خورد و ملیت صبغه ای سیاسی یافت. پاسارگاد به قبله آمال برخی جوانان تبدیل شد و بار دیگر حاشیه بر متن غلبه یافت. اگر حکومت در چهاردهه پیش مجالی برای فعالیت آزادانه روشنفکران فراهم می کرد هم اکنون می توانستیم شاهد به بارنشستن تلاش هایی ثمربخش برای ارائه تلفیقی کارآمد میان سه ساحت ایرانی، اسلامی و غربی در میان شهروندان این سرزمین باشیم، اما افسوس که کلید خوردن پروژه اسلامی سازی جامعه و حتی علوم انسانی از دوراندیشی مورد انتظار بسیار فاصله داشت. امروز که فیلم حصارکشی بر گرداگرد آرامگاه کوروش، پیش از هفتم آبان را در شبکه های اجتماعی دیدم، متوجه شدم که شاید بتوان ایران را سرزمین حاشیه ها نامید. با وجود بسیاری از مسائل اجتماعی که برخی از آنها هم به بحران گراییده اند، ما همچنان می کوشیم تا با ایجاد محدودیت، جامعه ای یکدست و فرمال را شکل دهیم. در زمانه ای که باید به توافقی بر سر انجام اصلاحات ساختاری جهت خروج از وضعیت موجود دست یابیم، همچنان بر طبل سیاست های خسارت بار گذشته کوبیده و بر عمق شکاف های موجود میان اسلامیت و ایرانیت می افزاییم. فقط شاید بتوان گفت: به کجا چنین شتابان؟!...
#کوروش
#بازنشر
@solati_mehran
Forwarded from اتچ بات
🖤 یاد: "بازندگیاش نشانه راستیاش بود..."
👈 دکتر محمدجواد غلامرضا کاشی، استاد فلسفه سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی، در یادداشتی تلگرامی نوشت:
✍ اعظم طالقانی از میراثداران روایتی حاشیهشده از انقلاب بود. روایتی حاشیهشده از اسلام. تنها پیامبران توانستند قدرت را با دین درآمیزند و منادی حقیقت باشند. پس از آنها، حقیقت همیشه در بازی قدرت بازنده است.
✍ قدرت با قدرت فزونطلب میشود و لباس حقیقت را از تن بیرون میکند. حقیقت در حاشیه مینشیند. منزوی میماند، سرنوشتی تراژیک را انتظار میکشد. اگرچه شکوهمند. اما قدرت عاریشده از حقیقت، چشم پر میکند؛ اما از درون تهی میشود. گسیخته و مضحک.
✍ پیامبر توانست قدرت را با دین درآمیزد و منادی حقیقت باشد؛ اما امام علی نتوانست. شکاف میان قدرت و حقیقت، سرنوشت اسلام تاریخی بود.
✍ شکاف میان قدرت و حقیقت در ماجرای انقلاب ما نیز تکرار شد. انقلاب گویی درآمیزی حقیقت و قدرت بود. اما دوگانه حقیقت و قدرت پس از انقلاب ظاهر شد.
✍ اعظم طالقانی میراثدار پدرش بود. پدرش منادی حقیقتی که در تداوم خود ملاحظات قدرت را در نظر نداشت. حقیقت را جدیتر از قدرت گرفته بود. معلوم بود که بازنده است.
✍ اتفاقا بازندگی نشانه راستیاش بود. بازنده زیست. اما پرامید و پر از انرژی. هیچچیز خللی در اراده آهنین این زن قهرمان نمیانداخت.
✍ راه میان حقیقت و قدرت جدا شد؛ اما هر کدام سرنوشتی پیدا کردند. حقیقت راه به قدرت نداشت؛ بنابراین، نسبت خود را با اکنون و اینجا از دست داده بود.
✍ خانم طالقانی به زبان پیشینان سخن میگفت. همان شور و امیدی که در دهههای سی و چهل با آن بالیده بود. پر بود و اصیل و ریشهدار. اما بیگانه و ناتوان از ارتباط.
✍ درست مثل اصحاب بیدارشده کهف بود که دیگر سکههاشان را کسی نمیشناخت. ایمان و امیدی بی ارتباط با مناسبات جاری جهان.
✍ قدرت عاریشده از حقیقت اما درست با عقربههای ساعت زمان حرکت کرد، روزآمد بود و هوشیار. اما هر روز خالیتر از پیش، بیبنیادتر. پر از تردید و حقه و پشتپردههای ناگفتنی. پر از تردید و ترس.
✍ اعظم طالقانی از جهان رفت. یکی از میراثداران حقیقتی که با انقلاب بود. حقیقتی خالیشده از قدرت. بخصوص وقتی لنگان و بهزحمت راه میرفت.
✍ برای گرفتن یک مقاله شخصا تماس میگرفت. طنین ریشهدار صدایش، تسلیمات میکرد. پیامدار روح ازدسترفته انقلاب بود.
✍ من در این عالم دست دو نفر را بوسیدهام یکی از آنها پدر اعظم طالقانی بود. نشستم و دست آن مرد بزرگ را بوسیدم. در مقابل صدای پرطنین دخترش نیز گویی روح و جسمم به زانو مینشست و تسلیم بود.
✍ از من پرسید "پیام ابراهیم" به دستم میرسد؟ پاسخ دادم نه، اعظم خانم. آدرس گرفت. چند ساعت بعد، خودش مجموعهای از شمارههای نشریه را برایم آورد. زبانم بند آمد.
✍ حقیقتی که از قطار قدرت پیاده شده است، چقدر در عین تواضع بزرگ و شکوهمند مینماید.
اعظم خانم از دنیا رفت. دنیا از اعظم خانم تهی شد.
✍ سوراخی بر بدن جهان تکیده ما ساخت. انگار یک ستون در جایی شکست. اما کسی خبر دار هم نمیشود. نسلی که امروز به جهان ما مینگرد، با همه قهر است. حق هم دارد. اما زمان حکایت دیگری دارد.
@javadrooh
👈 دکتر محمدجواد غلامرضا کاشی، استاد فلسفه سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی، در یادداشتی تلگرامی نوشت:
✍ اعظم طالقانی از میراثداران روایتی حاشیهشده از انقلاب بود. روایتی حاشیهشده از اسلام. تنها پیامبران توانستند قدرت را با دین درآمیزند و منادی حقیقت باشند. پس از آنها، حقیقت همیشه در بازی قدرت بازنده است.
✍ قدرت با قدرت فزونطلب میشود و لباس حقیقت را از تن بیرون میکند. حقیقت در حاشیه مینشیند. منزوی میماند، سرنوشتی تراژیک را انتظار میکشد. اگرچه شکوهمند. اما قدرت عاریشده از حقیقت، چشم پر میکند؛ اما از درون تهی میشود. گسیخته و مضحک.
✍ پیامبر توانست قدرت را با دین درآمیزد و منادی حقیقت باشد؛ اما امام علی نتوانست. شکاف میان قدرت و حقیقت، سرنوشت اسلام تاریخی بود.
✍ شکاف میان قدرت و حقیقت در ماجرای انقلاب ما نیز تکرار شد. انقلاب گویی درآمیزی حقیقت و قدرت بود. اما دوگانه حقیقت و قدرت پس از انقلاب ظاهر شد.
✍ اعظم طالقانی میراثدار پدرش بود. پدرش منادی حقیقتی که در تداوم خود ملاحظات قدرت را در نظر نداشت. حقیقت را جدیتر از قدرت گرفته بود. معلوم بود که بازنده است.
✍ اتفاقا بازندگی نشانه راستیاش بود. بازنده زیست. اما پرامید و پر از انرژی. هیچچیز خللی در اراده آهنین این زن قهرمان نمیانداخت.
✍ راه میان حقیقت و قدرت جدا شد؛ اما هر کدام سرنوشتی پیدا کردند. حقیقت راه به قدرت نداشت؛ بنابراین، نسبت خود را با اکنون و اینجا از دست داده بود.
✍ خانم طالقانی به زبان پیشینان سخن میگفت. همان شور و امیدی که در دهههای سی و چهل با آن بالیده بود. پر بود و اصیل و ریشهدار. اما بیگانه و ناتوان از ارتباط.
✍ درست مثل اصحاب بیدارشده کهف بود که دیگر سکههاشان را کسی نمیشناخت. ایمان و امیدی بی ارتباط با مناسبات جاری جهان.
✍ قدرت عاریشده از حقیقت اما درست با عقربههای ساعت زمان حرکت کرد، روزآمد بود و هوشیار. اما هر روز خالیتر از پیش، بیبنیادتر. پر از تردید و حقه و پشتپردههای ناگفتنی. پر از تردید و ترس.
✍ اعظم طالقانی از جهان رفت. یکی از میراثداران حقیقتی که با انقلاب بود. حقیقتی خالیشده از قدرت. بخصوص وقتی لنگان و بهزحمت راه میرفت.
✍ برای گرفتن یک مقاله شخصا تماس میگرفت. طنین ریشهدار صدایش، تسلیمات میکرد. پیامدار روح ازدسترفته انقلاب بود.
✍ من در این عالم دست دو نفر را بوسیدهام یکی از آنها پدر اعظم طالقانی بود. نشستم و دست آن مرد بزرگ را بوسیدم. در مقابل صدای پرطنین دخترش نیز گویی روح و جسمم به زانو مینشست و تسلیم بود.
✍ از من پرسید "پیام ابراهیم" به دستم میرسد؟ پاسخ دادم نه، اعظم خانم. آدرس گرفت. چند ساعت بعد، خودش مجموعهای از شمارههای نشریه را برایم آورد. زبانم بند آمد.
✍ حقیقتی که از قطار قدرت پیاده شده است، چقدر در عین تواضع بزرگ و شکوهمند مینماید.
اعظم خانم از دنیا رفت. دنیا از اعظم خانم تهی شد.
✍ سوراخی بر بدن جهان تکیده ما ساخت. انگار یک ستون در جایی شکست. اما کسی خبر دار هم نمیشود. نسلی که امروز به جهان ما مینگرد، با همه قهر است. حق هم دارد. اما زمان حکایت دیگری دارد.
@javadrooh
Telegram
attach 📎
👍1
Forwarded from اتچ بات
🔹 چرا جمهوری اسلامی در عرصه آموزش و پرورش شکست خورده است؟!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ جمهوری اسلامی در عرصه آموزش و پرورش شکست خورده است! این جمله تکان دهنده خلاصه توافقی است میان مجری برنامه زاویه با طیبه ماهرو زاده که هم خود عضو شورای عالی آموزش و پرورش است و هم همسرش غلامعلی حداد عادل از مولفان کتاب های درسی و نقش آفرینان نظام آموزش و پرورش کشور! ماهرو زاده تصریح می کند که حتی در دو دهه گذشته نیز مدرسه ای نیافته است که بتواند از حداقل های امنیت و سلامت برای تحصیل فرزندش برخوردار باشد. امری که او را به سوی تاسیس مدارس غیرانتفاعی فرهنگ سوق داده است. اما چرا امروزه با آموزش و پرورشی ورشکسته مواجه هستیم؟!
🖌 تصمیم سازان آموزش و پرورش در دوران بعد از انقلاب فاقد یک نگاه سیستمی به تحولات جامعه بودند. نمی شود اقتصادی رانتی، سیاستی اقتدارگرا و فرهنگی بسته داشت ولی در عوض فرزندانی خوب و رشید تربیت کرد!
🖌 تصمیم گیران آموزش و پرورش از ابتدا نگاهی توهم آلود نسبت به انتظارات خود از این دستگاه داشتند. پرورش نسلی توانمند و اخلاق مدار در حالی که شرایط اولیه زندگی از بسیاری از معلمان و دانش آموزان دریغ شده است صرفا خیالاتی فریبنده می باشد!
🖌 بعد از گذشت چهل سال هنوز مشخص نیست که آموزش و پرورش به دنبال تربیت شهروندانی صادق و متعهد است یا پرورش کسانی که می توانند با ریاکاری از فرصت های هر چه بیشتر برای پیشرفت شخصی استفاده کنند!
🖌 خصوصی سازی آموزش و پرورش و جلوه های آن از جمله پولی شدن آموزش، طبقاتی شدن مدارس، کم رنگ شدن اصل عدالت آموزشی و افت کیفی مدارس دولتی در انقلابی که قرار بود مستضعفان وارثان حقیقی آن باشند!
🖌 چیرگی ایدئولوژی بر برنامه ریزی های آموزشی موجب غلبه شعارزدگی و خیال پردازی در آموزش و پرورش شده است. غفلت از چیزی که زیر عنوان" برنامه درسی پنهان"، روایت واقعی زیست روزمره دانش آموزان را در مدارس تشکیل می دهد!
🖌 سیطره سیاست بر عرصه آموزش و پرورش در چهل سال گذشته موجب به حاشیه رفتن متخصصان، کناره گیری منتقدان، مداخله نمایندگان و به تبع آن تغییر نقش این نهاد از محور توسعه به دستگاهی متورم، ناکارآمد و سربار شده است!
🖌 پدیده کنکور موجب به حاشیه رفتن پرورش، سطحی شدن آموزش، غفلت از خلاقیت، کم رنگ شدن مشارکت و هدایت دانش آموزان از بطن جامعه به خلوت خانه شده است. تربیت نخبگانی خودمحور به جای شهروندانی دغدغه مند!
@solati_mehran
#آموزش_و_پرورش
#طیبه_ماهروزاده
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ جمهوری اسلامی در عرصه آموزش و پرورش شکست خورده است! این جمله تکان دهنده خلاصه توافقی است میان مجری برنامه زاویه با طیبه ماهرو زاده که هم خود عضو شورای عالی آموزش و پرورش است و هم همسرش غلامعلی حداد عادل از مولفان کتاب های درسی و نقش آفرینان نظام آموزش و پرورش کشور! ماهرو زاده تصریح می کند که حتی در دو دهه گذشته نیز مدرسه ای نیافته است که بتواند از حداقل های امنیت و سلامت برای تحصیل فرزندش برخوردار باشد. امری که او را به سوی تاسیس مدارس غیرانتفاعی فرهنگ سوق داده است. اما چرا امروزه با آموزش و پرورشی ورشکسته مواجه هستیم؟!
🖌 تصمیم سازان آموزش و پرورش در دوران بعد از انقلاب فاقد یک نگاه سیستمی به تحولات جامعه بودند. نمی شود اقتصادی رانتی، سیاستی اقتدارگرا و فرهنگی بسته داشت ولی در عوض فرزندانی خوب و رشید تربیت کرد!
🖌 تصمیم گیران آموزش و پرورش از ابتدا نگاهی توهم آلود نسبت به انتظارات خود از این دستگاه داشتند. پرورش نسلی توانمند و اخلاق مدار در حالی که شرایط اولیه زندگی از بسیاری از معلمان و دانش آموزان دریغ شده است صرفا خیالاتی فریبنده می باشد!
🖌 بعد از گذشت چهل سال هنوز مشخص نیست که آموزش و پرورش به دنبال تربیت شهروندانی صادق و متعهد است یا پرورش کسانی که می توانند با ریاکاری از فرصت های هر چه بیشتر برای پیشرفت شخصی استفاده کنند!
🖌 خصوصی سازی آموزش و پرورش و جلوه های آن از جمله پولی شدن آموزش، طبقاتی شدن مدارس، کم رنگ شدن اصل عدالت آموزشی و افت کیفی مدارس دولتی در انقلابی که قرار بود مستضعفان وارثان حقیقی آن باشند!
🖌 چیرگی ایدئولوژی بر برنامه ریزی های آموزشی موجب غلبه شعارزدگی و خیال پردازی در آموزش و پرورش شده است. غفلت از چیزی که زیر عنوان" برنامه درسی پنهان"، روایت واقعی زیست روزمره دانش آموزان را در مدارس تشکیل می دهد!
🖌 سیطره سیاست بر عرصه آموزش و پرورش در چهل سال گذشته موجب به حاشیه رفتن متخصصان، کناره گیری منتقدان، مداخله نمایندگان و به تبع آن تغییر نقش این نهاد از محور توسعه به دستگاهی متورم، ناکارآمد و سربار شده است!
🖌 پدیده کنکور موجب به حاشیه رفتن پرورش، سطحی شدن آموزش، غفلت از خلاقیت، کم رنگ شدن مشارکت و هدایت دانش آموزان از بطن جامعه به خلوت خانه شده است. تربیت نخبگانی خودمحور به جای شهروندانی دغدغه مند!
@solati_mehran
#آموزش_و_پرورش
#طیبه_ماهروزاده
Telegram
attach 📎