Forwarded from اتچ بات
🔹 حامیان جدید معلمان در آستانه انتخابات مجلس!!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ سید مجید حسینی استاد دانشگاه تهران است. از مدیران قالیباف بوده و اخبار پراکنده از عزم او برای حضور در انتخابات مجلس آینده حکایت دارد. احتمالا در قالب نواصولگرایی که مدتی است قالیباف پرچم آن را برافراشته است. صریح اللهجه است و حاضر جواب. مصاحبه یا مناظره هایش را با گزاره های ساده و بدیهی آغاز و به پایان می برد. همین هم بر جذابیت او نزد فرهنگیان افزوده است. در کلیپ پیوست هم می گوید که اگر بودجه آموزش و پرورش دو برابر شود حتی چغندر هم می تواند وزیر این دستگاه شود! این یعنی اینکه مشکل اصلی پول است که بین اقشار بی صدا از جمله فرهنگیان توزیع نمی شود. تداوم شعار پول پاشی در جامعه که از احمدی نژاد شروع و تا قالیباف و رییسی ادامه یافت. اما به نظر می رسد قضیه آموزش و پرورش کشور کمی پیچیده تر از این حرف های انتخاباتی باشد. چند نکته درباره این داستان:
🖌 وضعیت آموزش و پرورش زمانی به سامان می رسد که این نهاد در نگاه مسئولان به اولویت نخست توسعه کشور تبدیل شود. تنها بعد از این تغییر نگرش است است که معلمان به معیشت و منزلت شایسته خود دست خواهند یافت!
🖌 اما مساله مهمتر این است که اکنون ایران بر سر دوراهی توسعه داخلی یا نفوذ منطقه ای، دومی را انتخاب کرده است. یعنی تا اطلاع ثانوی حفظ امنیت داخلی و برتری قدرت منطقه ای مهمترین اولویت های کشور است!
🖌 در آموزش و پرورش مدیریت علمی بیش از اختصاص بودجه اهمیت دارد. سیطره ایدئولوژی در چهاردهه گذشته نه تنها موجب بهبود کیفیت تعلیم و تربیت نشده بلکه اتلاف وسیع منابع را به دنبال داشته است!
🖌 در ایران علم اگر بتواند در خدمت تبلیغات بین المللی برای نظم سیاسی باشد مورد توجه قرار می گیرد. توجه بیشتر به دانشگاه ها در سال های اخیر هم به دلیل ظرفیت این نهاد برای تولید مقاله در راستای اثبات رشد علمی مطلوب کشور است!
🖌 معلمان در ایران تا کنون برای پژواک یافتن صدای شان هزینه های زیادی پرداخته اند ولی تغییر معناداری در وضعیت شان ایجاد نشده است. بیشتر به این دلیل که آموزش و پرورش هنوز به اولویت نظام سیاسی تبدیل نشده است، بنابراین تا اطلاع ثانوی معلمان صرفا به عنوان بخشی از نیروی انتظامی در مدارس فعالیت خواهند کرد!
🖌 اوضاع آموزش و پرورش زمانی درست می شود که در سطح کلان این معادله پذیرفته شود: توسعه ضرورت کشور است و آموزش و پرورش محور توسعه تلقی می شود! بدون پذیرش این گزاره حرف هایی از جنس اظهارات سید مجید حسینی صرفا تبلیغاتی می باشد!
🖌 پوپولیسم در ایران جذابیت زیادی دارد. فهرست کردن گزاره هایی ساده برای رسیدن به نتیجه ای عامه پسند! پیش از هر چیز اما باید پرسید برنامه عملیاتی شما برای گذار از وضعیت کنونی و تحقق وعده های مردم پسند چیست؟!
@solati_mehran
#آموزش_و_پرورش
#سید_مجید_حسینی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ سید مجید حسینی استاد دانشگاه تهران است. از مدیران قالیباف بوده و اخبار پراکنده از عزم او برای حضور در انتخابات مجلس آینده حکایت دارد. احتمالا در قالب نواصولگرایی که مدتی است قالیباف پرچم آن را برافراشته است. صریح اللهجه است و حاضر جواب. مصاحبه یا مناظره هایش را با گزاره های ساده و بدیهی آغاز و به پایان می برد. همین هم بر جذابیت او نزد فرهنگیان افزوده است. در کلیپ پیوست هم می گوید که اگر بودجه آموزش و پرورش دو برابر شود حتی چغندر هم می تواند وزیر این دستگاه شود! این یعنی اینکه مشکل اصلی پول است که بین اقشار بی صدا از جمله فرهنگیان توزیع نمی شود. تداوم شعار پول پاشی در جامعه که از احمدی نژاد شروع و تا قالیباف و رییسی ادامه یافت. اما به نظر می رسد قضیه آموزش و پرورش کشور کمی پیچیده تر از این حرف های انتخاباتی باشد. چند نکته درباره این داستان:
🖌 وضعیت آموزش و پرورش زمانی به سامان می رسد که این نهاد در نگاه مسئولان به اولویت نخست توسعه کشور تبدیل شود. تنها بعد از این تغییر نگرش است است که معلمان به معیشت و منزلت شایسته خود دست خواهند یافت!
🖌 اما مساله مهمتر این است که اکنون ایران بر سر دوراهی توسعه داخلی یا نفوذ منطقه ای، دومی را انتخاب کرده است. یعنی تا اطلاع ثانوی حفظ امنیت داخلی و برتری قدرت منطقه ای مهمترین اولویت های کشور است!
🖌 در آموزش و پرورش مدیریت علمی بیش از اختصاص بودجه اهمیت دارد. سیطره ایدئولوژی در چهاردهه گذشته نه تنها موجب بهبود کیفیت تعلیم و تربیت نشده بلکه اتلاف وسیع منابع را به دنبال داشته است!
🖌 در ایران علم اگر بتواند در خدمت تبلیغات بین المللی برای نظم سیاسی باشد مورد توجه قرار می گیرد. توجه بیشتر به دانشگاه ها در سال های اخیر هم به دلیل ظرفیت این نهاد برای تولید مقاله در راستای اثبات رشد علمی مطلوب کشور است!
🖌 معلمان در ایران تا کنون برای پژواک یافتن صدای شان هزینه های زیادی پرداخته اند ولی تغییر معناداری در وضعیت شان ایجاد نشده است. بیشتر به این دلیل که آموزش و پرورش هنوز به اولویت نظام سیاسی تبدیل نشده است، بنابراین تا اطلاع ثانوی معلمان صرفا به عنوان بخشی از نیروی انتظامی در مدارس فعالیت خواهند کرد!
🖌 اوضاع آموزش و پرورش زمانی درست می شود که در سطح کلان این معادله پذیرفته شود: توسعه ضرورت کشور است و آموزش و پرورش محور توسعه تلقی می شود! بدون پذیرش این گزاره حرف هایی از جنس اظهارات سید مجید حسینی صرفا تبلیغاتی می باشد!
🖌 پوپولیسم در ایران جذابیت زیادی دارد. فهرست کردن گزاره هایی ساده برای رسیدن به نتیجه ای عامه پسند! پیش از هر چیز اما باید پرسید برنامه عملیاتی شما برای گذار از وضعیت کنونی و تحقق وعده های مردم پسند چیست؟!
@solati_mehran
#آموزش_و_پرورش
#سید_مجید_حسینی
Telegram
attach 📎
Forwarded from اتچ بات
🔹 چرا سیاست پالایش کتاب های درسی ادبیات محکوم به شکست است؟!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ در روزهای گذشته اعلام فهرستی از حذفیات کتاب های درسی ادبیات در سال های اخیر موجی از شگفت زدگی را به همراه داشت.اینکه چگونه می شود در روزگار رونق فضای مجازی و شبکه های اجتماعی برخی به اصطلاح کارشناسان دفتر تالیف کتاب های درسی چنین بی محابا سر خود را به زیر برف فرو برده و از آنچه در پیرامون شان می گذرد بی اطلاع باشند؟! نگاهی به فهرست منتشر شده هم نشان می دهد که تیغ تیز سانسور تقریبا هیچ چهره نامداری را بی نصیب نگذاشته و آشکارا عزم آفریدن برهوت بی فرهنگی را به نمایش گذاشته است. حذف آثاری از قدما مانند خیام، عطار و بیهقی تا معاصرانی مانند نیما، جمال زاده، دولت آبادی، شفیعی کدکنی و ...فقط گوشه ای ناچیز از تداوم پروژه ای است که پالایش ایدئولوژیک میراث فرهنگی ایران زمین را هدف گرفته است! سیاستی که تحقق آن پیامی جزء افزایش شکاف دولت - ملت و تداوم ناشنوایی سیستماتیک حکومت نسبت به واقعیت های جامعه در بر ندارد. اما چرا این سیاست از همین ابتدا محکوم به شکست است؟!
🖌 کتاب های درسی به مثابه آشکارترین وجه برنامه درسی نقش بسیار اندکی در تغییر نگرش دانش آموزان دارند به ویژه زمانی که مطالب پرحجم آنها فرسنگ ها از واقعیت های زندگی روزمره دانش آموزان فاصله گرفته و پدیده کنکور یادگیری سطحی آنها را آموزش داده باشد!
🖌 آنچه بیش از همه بر توفیق یا شکست اهداف آموزش و پرورش تاثیر می گذارد میزان همسویی سیاست ها با برنامه درسی پنهان مدارس است که عبارت از ویژگی های محیط آموزشی، مناسبات اجتماعی و گروه بندی های غیر رسمی دانش آموزان می باشد!
🖌 برخلاف تصوری نادرست، دانش آموزان در مدارس نه تنها مخاطبانی منفعل نیستند بلکه فعالانه پیام های درسی را دریافت، تفسیر و در مواردی پس می زنند. روشن است که هر چه پیام های دریافت شده ایدئولوژیک تر و غیرواقعی تر باشند کمتر در عمل پذیرفته می شوند!
🖌 اگر در گذشته مطالب کتاب های درسی برای دانش آموزان مرجعیت داشت اکنون با رونق شبکه های اجتماعی که سرشار از ادبیات انتقادی و غیر حکومتی است در عمل این کتاب ها تاثیر گذاری خود را از دست داده اند. به عبارت روشن تر فقط خوانده می شوند تا دانش آموزان در امتحانات نمره ای بگیرند!
🖌 معلمان رکن اصلی تعلیم و تربیت هستند و نقشی وصف ناپذیر در ساده سازی و جذابیت بخشی به محتوای کتاب های درسی دارند. همان ها که اکنون آزاداندیشانه تر می کوشند تا پالایش کتاب های درسی را صریح تر از گذشته در کلاس های درس مورد انتقاد قرار دهند!
🔹 نکته پایانی: در چهل سال گذشته تصمیم های اشتباهی از این دست بارها اتخاذ شده و نتیجه عکس به دنبال داشته است. اقداماتی پرهزینه که نقطه تاریک عرصه تعلیم و تربیت کشور محسوب می شوند. نقطه روشن اما اقبال بیشتر دانش آموزان به همان چهره هایی است که دست اندرکاران دفتر تالیف کوشیده اند با حذف آنها از تاثیرات ماندگار شان بر ادبیات این مرز و بوم بکاهند!
@solati_mehran
#ادبیات
#پالایش
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ در روزهای گذشته اعلام فهرستی از حذفیات کتاب های درسی ادبیات در سال های اخیر موجی از شگفت زدگی را به همراه داشت.اینکه چگونه می شود در روزگار رونق فضای مجازی و شبکه های اجتماعی برخی به اصطلاح کارشناسان دفتر تالیف کتاب های درسی چنین بی محابا سر خود را به زیر برف فرو برده و از آنچه در پیرامون شان می گذرد بی اطلاع باشند؟! نگاهی به فهرست منتشر شده هم نشان می دهد که تیغ تیز سانسور تقریبا هیچ چهره نامداری را بی نصیب نگذاشته و آشکارا عزم آفریدن برهوت بی فرهنگی را به نمایش گذاشته است. حذف آثاری از قدما مانند خیام، عطار و بیهقی تا معاصرانی مانند نیما، جمال زاده، دولت آبادی، شفیعی کدکنی و ...فقط گوشه ای ناچیز از تداوم پروژه ای است که پالایش ایدئولوژیک میراث فرهنگی ایران زمین را هدف گرفته است! سیاستی که تحقق آن پیامی جزء افزایش شکاف دولت - ملت و تداوم ناشنوایی سیستماتیک حکومت نسبت به واقعیت های جامعه در بر ندارد. اما چرا این سیاست از همین ابتدا محکوم به شکست است؟!
🖌 کتاب های درسی به مثابه آشکارترین وجه برنامه درسی نقش بسیار اندکی در تغییر نگرش دانش آموزان دارند به ویژه زمانی که مطالب پرحجم آنها فرسنگ ها از واقعیت های زندگی روزمره دانش آموزان فاصله گرفته و پدیده کنکور یادگیری سطحی آنها را آموزش داده باشد!
🖌 آنچه بیش از همه بر توفیق یا شکست اهداف آموزش و پرورش تاثیر می گذارد میزان همسویی سیاست ها با برنامه درسی پنهان مدارس است که عبارت از ویژگی های محیط آموزشی، مناسبات اجتماعی و گروه بندی های غیر رسمی دانش آموزان می باشد!
🖌 برخلاف تصوری نادرست، دانش آموزان در مدارس نه تنها مخاطبانی منفعل نیستند بلکه فعالانه پیام های درسی را دریافت، تفسیر و در مواردی پس می زنند. روشن است که هر چه پیام های دریافت شده ایدئولوژیک تر و غیرواقعی تر باشند کمتر در عمل پذیرفته می شوند!
🖌 اگر در گذشته مطالب کتاب های درسی برای دانش آموزان مرجعیت داشت اکنون با رونق شبکه های اجتماعی که سرشار از ادبیات انتقادی و غیر حکومتی است در عمل این کتاب ها تاثیر گذاری خود را از دست داده اند. به عبارت روشن تر فقط خوانده می شوند تا دانش آموزان در امتحانات نمره ای بگیرند!
🖌 معلمان رکن اصلی تعلیم و تربیت هستند و نقشی وصف ناپذیر در ساده سازی و جذابیت بخشی به محتوای کتاب های درسی دارند. همان ها که اکنون آزاداندیشانه تر می کوشند تا پالایش کتاب های درسی را صریح تر از گذشته در کلاس های درس مورد انتقاد قرار دهند!
🔹 نکته پایانی: در چهل سال گذشته تصمیم های اشتباهی از این دست بارها اتخاذ شده و نتیجه عکس به دنبال داشته است. اقداماتی پرهزینه که نقطه تاریک عرصه تعلیم و تربیت کشور محسوب می شوند. نقطه روشن اما اقبال بیشتر دانش آموزان به همان چهره هایی است که دست اندرکاران دفتر تالیف کوشیده اند با حذف آنها از تاثیرات ماندگار شان بر ادبیات این مرز و بوم بکاهند!
@solati_mehran
#ادبیات
#پالایش
Telegram
attach 📎
🔹 تحول کیفیت تنبیه دانش آموزان در مدارس ایران از دهه شصت تاکنون!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ در روزهای گذشته تنبیه دانش آموزی توسط معلم خود در خوزستان دوباره خبر ساز شد. شبکه های اجتماعی این مساله را در سطح وسیعی مطرح نموده و از چرایی گسترش آن پرسش کردند. اگر چه از رسانه ای شدن یک پدیده نمی توان لزوما افزایش آن را نتیجه گرفت ولی واقعیت این است که نوعی تحول کیفی در پدیده تنبیه دانش آموزان طی سی سال گذشته قابل مشاهده است. از همین رو معتقدم که برای تبیین دلایل تنبیه در دهه شصت باید بیشتر از رویکرد روان شناسی بهره جست و برای تحلیل علل تنبیه در دهه نود باید بیشتر به سراغ جامعه شناسی رفت!
🔻 دهه شصت: برای همه ما این دهه پیوندی استوار با پدیده تنبیه داشت. معلمان به عنوان سوژه های قدرتمند تغییر که توانسته بودند با بسیج دانش آموزان انقلاب ۵۷ را رقم بزنند اکنون از مرجعیت و احترام فراوانی در جامعه برخوردار بودند. فرهنگ پدرسالاری موجود هم هنوز توسط فردیت های دانش آموزان با چالش جدی روبرو نشده بود، لذا معلمان می کوشیدند تا در نقش یک هدایت گر دلسوز مسیر آینده را به دانش آموزان نشان دهند. کلاس ها اگرچه پرجمعیت بود ولی انگیزه های درسی هم فراوان بود. تنبیه جزء ضروریات مدارس تلقی می شد آن چنان که حجم و شدت آن کمتر با اعتراض دانش آموزان مواجه می شد. معلمان دانش آموزان را همچون فرزندان خود می دیدند و چه بسا از سر دلسوزی شلاق را بر دست های آنها می نواختند. به نظرم رویکرد روان شناسی به خوبی می تواند واقعیت های آن روز کلاس های درس ایران از منظر نگاه معلمان به دانش آموزان را تبیین کند!
🔻 دهه نود: این دهه اما متفاوت از گذشته است. مرجعیت معلمان به دلیل تنگناهای معیشتی و تکثر منابع معرفتی دچار چالش های جدی شده است. امید به آینده رنگ باخته و مدیریت کلاس های پرازدحام و سرشار از دانش آموزان کم انگیزه به بحرانی جدی انجامیده است. همین امر موجب شده که زمام کلاس در برخی اوقات از دستان معلمان خارج و بازگرداندن آن به نظم اولیه مستلزم تنبیه برخی خاطیان باشد. دانش آموزانی که اکنون با بحران های متعدد جنسی، هویت و اعتماد در زندگی خود مواجهند و در عوض می کوشند تا محیط مدرسه را به فرصتی برای کشتن زمان و خوش باشی تبدیل کنند. ورود به عصر فرزند سالاری هم موجب ظهور فردیت ها و به چالش کشیده شدن اقتدار معلمان در کلاس ها شده است. دانش آموزانی که اکنون برای معلمان غوطه ور در انبوه مشکلات روزمره، دیگر نه به عنوان فرزند بلکه به مثابه مزاحمی سمج تلقی می شوند. بر همین اساس معتقدم که نگاه جامعه شناختی بهتر می تواند چنین وضعیتی را توضیح دهد!
🔹 نکته پایانی: برخی جامعه شناسان از دانش آموزان امروز با عنوان " نسل آبی" یاد کرده اند که می تواند ترجمان اندوه و سرگشتگی این نوجوانان در کشاکش تحولات امروز ایران باشد. نسلی بی پناه، دیجیتالی شده، بدون فرصت کودکی کردن، درگیر با بحران اعتماد به مراجع ارزشی، بدون آینده ای روشن و کلافه از امر ونهی های روزمره! روشن است که معلمی کردن برای این نسل بیش از همه مستلزم شناخت عمیق از زمانه ای است که در آن به سر می بریم. آموزش و پرورش اما با گرفتار آمدن در تامین نیازهای اولیه ای مانند کمبود کلاس و معلم، مدارس را به محیطی فرسایشی برای معلمان و دانش آموزان تبدیل کرده است!
🔺پ.ن: گویا والدین دانش آموز خوزستانی هم با چاقو و چماق به معلم فرزند خود حمله و او را روانه بیمارستان کرده اند!!!
@solati_mehran
#آموزش_و_پرورش
#تنبیه
#خوزستان
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ در روزهای گذشته تنبیه دانش آموزی توسط معلم خود در خوزستان دوباره خبر ساز شد. شبکه های اجتماعی این مساله را در سطح وسیعی مطرح نموده و از چرایی گسترش آن پرسش کردند. اگر چه از رسانه ای شدن یک پدیده نمی توان لزوما افزایش آن را نتیجه گرفت ولی واقعیت این است که نوعی تحول کیفی در پدیده تنبیه دانش آموزان طی سی سال گذشته قابل مشاهده است. از همین رو معتقدم که برای تبیین دلایل تنبیه در دهه شصت باید بیشتر از رویکرد روان شناسی بهره جست و برای تحلیل علل تنبیه در دهه نود باید بیشتر به سراغ جامعه شناسی رفت!
🔻 دهه شصت: برای همه ما این دهه پیوندی استوار با پدیده تنبیه داشت. معلمان به عنوان سوژه های قدرتمند تغییر که توانسته بودند با بسیج دانش آموزان انقلاب ۵۷ را رقم بزنند اکنون از مرجعیت و احترام فراوانی در جامعه برخوردار بودند. فرهنگ پدرسالاری موجود هم هنوز توسط فردیت های دانش آموزان با چالش جدی روبرو نشده بود، لذا معلمان می کوشیدند تا در نقش یک هدایت گر دلسوز مسیر آینده را به دانش آموزان نشان دهند. کلاس ها اگرچه پرجمعیت بود ولی انگیزه های درسی هم فراوان بود. تنبیه جزء ضروریات مدارس تلقی می شد آن چنان که حجم و شدت آن کمتر با اعتراض دانش آموزان مواجه می شد. معلمان دانش آموزان را همچون فرزندان خود می دیدند و چه بسا از سر دلسوزی شلاق را بر دست های آنها می نواختند. به نظرم رویکرد روان شناسی به خوبی می تواند واقعیت های آن روز کلاس های درس ایران از منظر نگاه معلمان به دانش آموزان را تبیین کند!
🔻 دهه نود: این دهه اما متفاوت از گذشته است. مرجعیت معلمان به دلیل تنگناهای معیشتی و تکثر منابع معرفتی دچار چالش های جدی شده است. امید به آینده رنگ باخته و مدیریت کلاس های پرازدحام و سرشار از دانش آموزان کم انگیزه به بحرانی جدی انجامیده است. همین امر موجب شده که زمام کلاس در برخی اوقات از دستان معلمان خارج و بازگرداندن آن به نظم اولیه مستلزم تنبیه برخی خاطیان باشد. دانش آموزانی که اکنون با بحران های متعدد جنسی، هویت و اعتماد در زندگی خود مواجهند و در عوض می کوشند تا محیط مدرسه را به فرصتی برای کشتن زمان و خوش باشی تبدیل کنند. ورود به عصر فرزند سالاری هم موجب ظهور فردیت ها و به چالش کشیده شدن اقتدار معلمان در کلاس ها شده است. دانش آموزانی که اکنون برای معلمان غوطه ور در انبوه مشکلات روزمره، دیگر نه به عنوان فرزند بلکه به مثابه مزاحمی سمج تلقی می شوند. بر همین اساس معتقدم که نگاه جامعه شناختی بهتر می تواند چنین وضعیتی را توضیح دهد!
🔹 نکته پایانی: برخی جامعه شناسان از دانش آموزان امروز با عنوان " نسل آبی" یاد کرده اند که می تواند ترجمان اندوه و سرگشتگی این نوجوانان در کشاکش تحولات امروز ایران باشد. نسلی بی پناه، دیجیتالی شده، بدون فرصت کودکی کردن، درگیر با بحران اعتماد به مراجع ارزشی، بدون آینده ای روشن و کلافه از امر ونهی های روزمره! روشن است که معلمی کردن برای این نسل بیش از همه مستلزم شناخت عمیق از زمانه ای است که در آن به سر می بریم. آموزش و پرورش اما با گرفتار آمدن در تامین نیازهای اولیه ای مانند کمبود کلاس و معلم، مدارس را به محیطی فرسایشی برای معلمان و دانش آموزان تبدیل کرده است!
🔺پ.ن: گویا والدین دانش آموز خوزستانی هم با چاقو و چماق به معلم فرزند خود حمله و او را روانه بیمارستان کرده اند!!!
@solati_mehran
#آموزش_و_پرورش
#تنبیه
#خوزستان
🔹 آیا یکدست شدن قدرت می تواند مشکلات جامعه ایران را حل کند؟!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘یکدست شدن قدرت سودایی قدیمی در جهان سیاست است. بیشتر به این دلیل که قدرت فی نفسه تمایل به تمرکز دارد. از همین رو قدرت مطلقه امری طبیعی است مگر آنکه با ابزارهایی از جمله دموکراسی محدود شود. مهمترین توجیه حاکمان هم این است که قدرت مطلقه به دلیل از میان برداشتن اختلافات در دستیابی به اهداف نظام سیاسی از کارآمدی بیشتری برخوردار است. امری که به غایت محل تردید است. حال برخی از تحول گرایان مانند احمد زیدآبادی توصیه می کنند که اصلاح طلبان از قدرت کناره گیرند و اجازه دهند تا اصول گرایان قدرت را به صورت یکپارچه تصاحب و معضلات موجود داخلی و خارجی را حل و فصل کنند. توصیه ای که از همان ابتدا تجربه تاریخی چهل ساله جمهوری اسلامی را به فراموشی سپرده است. واقعیت اما این است که در چهاردهه پیش ما شاهد حداقل سه نوبت یکدست شدن قدرت بوده ایم:
۱-کنار رفتن بازرگان، پایان اختلافات و یکدست شدن قدرت از ۱۳۶۱ به بعد: کمترین پیامد این تجربه عبارت از ادامه جنگ پس از آزادی خرمشهر و مخالفت اندک با آن در ساخت قدرت بوده است!
۲-ریاست جمهوری هاشمی، اخراج چپ های خط امامی از حاکمیت و یکپارچگی قدرت از ۱۳۷۱ تا ۱۳۷۴: کمترین نتیجه این مرحله عبارت از تصویب نظارت استصوابی و سیاست خارجی ماجراجویانه ایران در اروپا بوده است!
۳- ریاست جمهوری احمدی نژاد و هماهنگی سران قوا از ۱۳۸۴: کمترین زیان این مرحله ورود پرونده اتمی ایران به شورای امنیت، تصمیم های ناپخته اقتصادی و تحدید آزادی های سیاسی بوده است!
🔸 فارغ از این تجربه تاریخی اما یکدست شدن قدرت به دلایل زیر نمی تواند مشکلات عمیق جامعه ایران را حل کند:
🖌 قدرت فساد می آورد و قدرت مطلق، فساد مطلق! بنابراین تفکیک قوا، تکثر منابع قدرت و نظارت قوا بر یکدیگر کمک می کند تا کارآمدی حکومت افزایش یابد!
🖌 یکدست شدن قدرت توهم آفرین است و می تواند با سودای تغییر جهان یا جامعه هزینه های زیادی را بر ایرانیان تحمیل کند، بنابراین ایجاد شکاف در آن با نیت تعدیل مواضع افراطی قدرت مطلقه ضرورتی انکار ناپذیر تلقی می شود!
🖌 قدرت یکدست شده پس از اندک زمانی دچار تفرق می شود. وجود دو رکن اسلامیت و جمهوریت و مشروعیت دوگانه جمهوری اسلامی به نحو ذاتی موجد شکاف در قدرت یکپارچه است!
🖌 تجربه توسعه کشورهایی مانند چین با اتکا به قدرت مطلقه و ضعف جامعه مدنی در ایران قابلیت تکرار ندارد. اول به خاطر آنکه ما در ایران دولت توسعه گرا نداریم و دوم آنکه با جامعه ای سیاسی و جنبشی مواجه هستیم!
🖌 بیشترین موارد گذار به دموکراسی در پنجاه سال اخیر مربوط به کشورهایی بوده است که در آن همزمان تندروها و میانه روها در قدرت حضور داشته و از یکدست شدن قدرت جلوگیری کرده اند!
🖌 به دلیل عمیق شدن بحران ها حکومت از حل یکجانبه آن ها ناتوان است. بنابراین فقط با جلب مشارکت مردم در عرصه تصمیم گیری های کلان و گذار به مردم سالاری می توان از وخامت اوضاع جلوگیری کرد!
@solati_mehran
#قدرت
#زید_آبادی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘یکدست شدن قدرت سودایی قدیمی در جهان سیاست است. بیشتر به این دلیل که قدرت فی نفسه تمایل به تمرکز دارد. از همین رو قدرت مطلقه امری طبیعی است مگر آنکه با ابزارهایی از جمله دموکراسی محدود شود. مهمترین توجیه حاکمان هم این است که قدرت مطلقه به دلیل از میان برداشتن اختلافات در دستیابی به اهداف نظام سیاسی از کارآمدی بیشتری برخوردار است. امری که به غایت محل تردید است. حال برخی از تحول گرایان مانند احمد زیدآبادی توصیه می کنند که اصلاح طلبان از قدرت کناره گیرند و اجازه دهند تا اصول گرایان قدرت را به صورت یکپارچه تصاحب و معضلات موجود داخلی و خارجی را حل و فصل کنند. توصیه ای که از همان ابتدا تجربه تاریخی چهل ساله جمهوری اسلامی را به فراموشی سپرده است. واقعیت اما این است که در چهاردهه پیش ما شاهد حداقل سه نوبت یکدست شدن قدرت بوده ایم:
۱-کنار رفتن بازرگان، پایان اختلافات و یکدست شدن قدرت از ۱۳۶۱ به بعد: کمترین پیامد این تجربه عبارت از ادامه جنگ پس از آزادی خرمشهر و مخالفت اندک با آن در ساخت قدرت بوده است!
۲-ریاست جمهوری هاشمی، اخراج چپ های خط امامی از حاکمیت و یکپارچگی قدرت از ۱۳۷۱ تا ۱۳۷۴: کمترین نتیجه این مرحله عبارت از تصویب نظارت استصوابی و سیاست خارجی ماجراجویانه ایران در اروپا بوده است!
۳- ریاست جمهوری احمدی نژاد و هماهنگی سران قوا از ۱۳۸۴: کمترین زیان این مرحله ورود پرونده اتمی ایران به شورای امنیت، تصمیم های ناپخته اقتصادی و تحدید آزادی های سیاسی بوده است!
🔸 فارغ از این تجربه تاریخی اما یکدست شدن قدرت به دلایل زیر نمی تواند مشکلات عمیق جامعه ایران را حل کند:
🖌 قدرت فساد می آورد و قدرت مطلق، فساد مطلق! بنابراین تفکیک قوا، تکثر منابع قدرت و نظارت قوا بر یکدیگر کمک می کند تا کارآمدی حکومت افزایش یابد!
🖌 یکدست شدن قدرت توهم آفرین است و می تواند با سودای تغییر جهان یا جامعه هزینه های زیادی را بر ایرانیان تحمیل کند، بنابراین ایجاد شکاف در آن با نیت تعدیل مواضع افراطی قدرت مطلقه ضرورتی انکار ناپذیر تلقی می شود!
🖌 قدرت یکدست شده پس از اندک زمانی دچار تفرق می شود. وجود دو رکن اسلامیت و جمهوریت و مشروعیت دوگانه جمهوری اسلامی به نحو ذاتی موجد شکاف در قدرت یکپارچه است!
🖌 تجربه توسعه کشورهایی مانند چین با اتکا به قدرت مطلقه و ضعف جامعه مدنی در ایران قابلیت تکرار ندارد. اول به خاطر آنکه ما در ایران دولت توسعه گرا نداریم و دوم آنکه با جامعه ای سیاسی و جنبشی مواجه هستیم!
🖌 بیشترین موارد گذار به دموکراسی در پنجاه سال اخیر مربوط به کشورهایی بوده است که در آن همزمان تندروها و میانه روها در قدرت حضور داشته و از یکدست شدن قدرت جلوگیری کرده اند!
🖌 به دلیل عمیق شدن بحران ها حکومت از حل یکجانبه آن ها ناتوان است. بنابراین فقط با جلب مشارکت مردم در عرصه تصمیم گیری های کلان و گذار به مردم سالاری می توان از وخامت اوضاع جلوگیری کرد!
@solati_mehran
#قدرت
#زید_آبادی
🔹 یک اقدام و چند پرسش؛ درباره افزایش قیمت بنزین!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ بالاخره بعد از مدت ها مقدمه چینی قیمت بنزین افزایش یافت و دومین شوک در یک شب به افکار عمومی وارد شد. از مدت ها پیش اقتصاددانان نسبت به وجود حجم بالای یارانه پنهان در اقتصاد بیمار ایران هشدار داده بودند. به این معنا که دهک های مرفه بیش از ۲۳ برابر دهک های پایین از این یارانه ها برخوردار می شوند. بیشترین حجم این یارانه های پنهان هم البته در بطن حامل های انرژی جای گرفته است که موجب فراوانی مصرف بنزین در میان خانواده های پردرآمد، حجم بالای تردد خودروهای تک سرنشین و در نهایت آلودگی هوا در کلان شهرها شده است. در چنین شرایطی دولت تصمیمی را اتخاذ کرد که اگر چه منطقی اقتصادی دارد ولی به نظر می رسد از منظر اجتماعی نمی تواند به راحتی قابل دفاع باشد. نقطه قوت این طرح اما تخصیص یارانه انرژی به تمام خانوارهای کشور است که می تواند بر خلاف وعده اختصاص این یارانه به گسترش حمل و نقل عمومی در فازهای قبلی افزایش قیمت بنزین، کاملا اطمینان بخش باشد. توضیح آنکه در فقدان اعتماد کافی بین ملت- دولت، و وجود ساختارهای فاسد و ناکارآمد بهترین کار عبارت از اعطای مستقیم یارانه انرژی به خانواده ها است. اما واقعیت این است که اقدام دولت با پرسش هایی سخت موجه هم روبرو است که می توانند قابل تامل باشند:
🖌 بارها تکرار شده که قیمت پایین تر بنزین نسبت به قیمت فوب خلیج فارس موجب افزایش قاچاق بنزین شده و افزایش قیمت آن را موجه می سازد. حال باید پرسید در کشوری که درآمدهای شهروندان اش از استانداردهای جهانی بسیار پایین تر است، چرا باید فقط هزینه ها از جمله قیمت بنزین افزایش یابد؟
🖌 بعد از گذشت چهل سال از انقلاب هنوز هم خودرو های داخلی به طور متوسط بیش از سه برابر خودروهای روز جهان بنزین مصرف می کنند. آیا اگر از همان ابتدا بهترین خودروها را با پول نفت وارد می کردیم از نظر اقتصادی و آلودگی هوا وضعیت بهتری نداشتیم؟!
🖌 اگر قرار است با افزایش قیمت بنزین شاهد کاهش تردد شهروندان با خودروهای شخصی باشیم آیا در عوض نباید شاهد وجود یک سیستم حمل و نقل عمومی باشیم که بتواند ارزان و سریع شهروندان را جابجا کند؟!
🖌 تاکنون در روند جهش های توسعه ای در دولت های توسعه گرا شاهد انجام اصلاحات اقتصادی با هدف صرفه جویی و افزایش بهره وری بوده ایم. آیا در کشوری که هنوز بر سر مفهوم توسعه و شیوه تعامل با جهان هیچ گونه توافق حداقلی بین مسئولان آن وجود ندارد می توان از این اقدام دفاع کرد؟!
🖌 شرط توفیق این طرح مقابله با سودجویی ها و فرصت طلبی های ناشی از افزایش قیمت بنزین، با نظارت کارآمد دولت است. آیا در شرایطی که ما با سقوط سرمایه اجتماعی، پدیده بی دولتی ناظر به فقدان نظارت موثر دولت، و بی افقی نسبت به آینده مواجهیم می توان به آینده این طرح امید داشت؟!
@solati_mehran
#بنزین
#دولت
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ بالاخره بعد از مدت ها مقدمه چینی قیمت بنزین افزایش یافت و دومین شوک در یک شب به افکار عمومی وارد شد. از مدت ها پیش اقتصاددانان نسبت به وجود حجم بالای یارانه پنهان در اقتصاد بیمار ایران هشدار داده بودند. به این معنا که دهک های مرفه بیش از ۲۳ برابر دهک های پایین از این یارانه ها برخوردار می شوند. بیشترین حجم این یارانه های پنهان هم البته در بطن حامل های انرژی جای گرفته است که موجب فراوانی مصرف بنزین در میان خانواده های پردرآمد، حجم بالای تردد خودروهای تک سرنشین و در نهایت آلودگی هوا در کلان شهرها شده است. در چنین شرایطی دولت تصمیمی را اتخاذ کرد که اگر چه منطقی اقتصادی دارد ولی به نظر می رسد از منظر اجتماعی نمی تواند به راحتی قابل دفاع باشد. نقطه قوت این طرح اما تخصیص یارانه انرژی به تمام خانوارهای کشور است که می تواند بر خلاف وعده اختصاص این یارانه به گسترش حمل و نقل عمومی در فازهای قبلی افزایش قیمت بنزین، کاملا اطمینان بخش باشد. توضیح آنکه در فقدان اعتماد کافی بین ملت- دولت، و وجود ساختارهای فاسد و ناکارآمد بهترین کار عبارت از اعطای مستقیم یارانه انرژی به خانواده ها است. اما واقعیت این است که اقدام دولت با پرسش هایی سخت موجه هم روبرو است که می توانند قابل تامل باشند:
🖌 بارها تکرار شده که قیمت پایین تر بنزین نسبت به قیمت فوب خلیج فارس موجب افزایش قاچاق بنزین شده و افزایش قیمت آن را موجه می سازد. حال باید پرسید در کشوری که درآمدهای شهروندان اش از استانداردهای جهانی بسیار پایین تر است، چرا باید فقط هزینه ها از جمله قیمت بنزین افزایش یابد؟
🖌 بعد از گذشت چهل سال از انقلاب هنوز هم خودرو های داخلی به طور متوسط بیش از سه برابر خودروهای روز جهان بنزین مصرف می کنند. آیا اگر از همان ابتدا بهترین خودروها را با پول نفت وارد می کردیم از نظر اقتصادی و آلودگی هوا وضعیت بهتری نداشتیم؟!
🖌 اگر قرار است با افزایش قیمت بنزین شاهد کاهش تردد شهروندان با خودروهای شخصی باشیم آیا در عوض نباید شاهد وجود یک سیستم حمل و نقل عمومی باشیم که بتواند ارزان و سریع شهروندان را جابجا کند؟!
🖌 تاکنون در روند جهش های توسعه ای در دولت های توسعه گرا شاهد انجام اصلاحات اقتصادی با هدف صرفه جویی و افزایش بهره وری بوده ایم. آیا در کشوری که هنوز بر سر مفهوم توسعه و شیوه تعامل با جهان هیچ گونه توافق حداقلی بین مسئولان آن وجود ندارد می توان از این اقدام دفاع کرد؟!
🖌 شرط توفیق این طرح مقابله با سودجویی ها و فرصت طلبی های ناشی از افزایش قیمت بنزین، با نظارت کارآمد دولت است. آیا در شرایطی که ما با سقوط سرمایه اجتماعی، پدیده بی دولتی ناظر به فقدان نظارت موثر دولت، و بی افقی نسبت به آینده مواجهیم می توان به آینده این طرح امید داشت؟!
@solati_mehran
#بنزین
#دولت
🔹 اعتراضات آبان ماه و سرگردانی میان دولت یا جامعه!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ دموکراسی خواهی در ایران میان نقش آفرینی دولت یا جامعه سرگردان مانده است. بخشی از نظریه پردازان نخبه گرا معتقدند که دولت موتور محرکه توسعه است( تجربه کشورهای آسیای جنوب شرقی مانند چین، کره و مالزی) و اینکه پس از طی مراحل ضروری توسعه اقتصادی به ناگزیر نوبت به توسعه سیاسی و دموکراسی می رسد( کره جنوبی کنونی). همچنین نخبه گرایان معتقدند که بخش مهمی از گذارها به دموکراسی زمانی اتفاق افتاده است که حضور میانه روها در قدرت توانسته به متقاعد کردن تندروها در تغییر مواضع شان در همراهی با خواست جامعه بینجامد و آنگاه گذار به دموکراسی اتفاق بیفتد. در ایران کنونی و به ویژه در اعتراضات اخیر به افزایش قیمت بنزین سخنان حسن روحانی آنچنان به مواضع تندروها در حاکمیت نزدیک شد که به سادگی نمی توان تمایزی میان این دو نیروی سیاسی قائل شد. تهدید به مانیتورینگ تصویر معترضان و تاکید بر اندک شمار بودن آنها بار دیگر چهره امنیتی وی را به رخ کشید. گذار از یک حقوقدان به سرهنگی که می کوشد تا از نابهنگام بودن و بی تدبیری تصمیم بنزینی سران قوا به هر قیمتی دفاع کند. بنابراین دشوار است که به این دولت در پروژه گذار به دموکراسی نقشی جدی واگذار کرد. نقش پررنگ وزیر کشور در تداوم اختلال در اینترنت نیز شاهکار دیگری از این دولت به شمار می رود. در فقدان نقش آفرینی دولت برای گذار به دموکراسی در ایران اما دیری است که نظریه پردازان توده گرا از ضرورت بازگشت به جامعه، تعلیق سیاست های معطوف به انتخابات و تمرکز بر ظرفیت های کم نظیر جنبش های سیاسی سخن می گویند. نافرمانی مدنی، پویایی جامعه، بسیج توده ها و سازماندهی نیروهای اجتماعی از مولفه های دیگر این رویکرد به شمار می روند. اما اکنون به نظر می رسد که با رویکرد حکومت در مواجهه با اعتراضات دی ماه ۹۶ و آبان ماه ۹۸ چالش عمده ای در مسیر کامیابی جنبش های اجتماعی در ایران پدیدار شده است. تجربه ای که حتی تکرار پدیده ای مانند جنبش سبز را هم منتفی می سازد. به عبارت دیگر عزم حکومت برای امنیتی کردن فضای تحولات سیاسی و در آمیختن سریع اعتراضات با اغتشاشات، هر گونه حضور اجتماعی شهروندان را با هزینه های جبران ناپذیری روبرو ساخته است. بنابراین در شرایطی که هنوز اصل اعتراض در عمل به رسمیت شناخته نشده و مقدماتی برای برگزاری اعتراضات مسالمت آمیز فراهم نشده است می توان دریافت که حضور در عرصه عمومی برای شهروندان بیش از پیش مخاطره آمیز شده است. حال به نظر می رسد که با منتفی شدن تاثیر گذاری دولت و پرهزینه شدن حضور خیابانی پرسش مهمی فراروی مشتاقان اصلاح و بهبود آیین حکمرانی در ایران خودنمایی می کند؛ اینکه مسیر توسعه و دموکراسی ایرانی از کدامین سو می گذارد؟ جامعه ایران اکنون با یکی از دشوارترین " چه باید کرد؟" های تاریخ بلند خود دست و پنجه نرم می کند!
@solati_mehran
#دولت
#جامعه
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ دموکراسی خواهی در ایران میان نقش آفرینی دولت یا جامعه سرگردان مانده است. بخشی از نظریه پردازان نخبه گرا معتقدند که دولت موتور محرکه توسعه است( تجربه کشورهای آسیای جنوب شرقی مانند چین، کره و مالزی) و اینکه پس از طی مراحل ضروری توسعه اقتصادی به ناگزیر نوبت به توسعه سیاسی و دموکراسی می رسد( کره جنوبی کنونی). همچنین نخبه گرایان معتقدند که بخش مهمی از گذارها به دموکراسی زمانی اتفاق افتاده است که حضور میانه روها در قدرت توانسته به متقاعد کردن تندروها در تغییر مواضع شان در همراهی با خواست جامعه بینجامد و آنگاه گذار به دموکراسی اتفاق بیفتد. در ایران کنونی و به ویژه در اعتراضات اخیر به افزایش قیمت بنزین سخنان حسن روحانی آنچنان به مواضع تندروها در حاکمیت نزدیک شد که به سادگی نمی توان تمایزی میان این دو نیروی سیاسی قائل شد. تهدید به مانیتورینگ تصویر معترضان و تاکید بر اندک شمار بودن آنها بار دیگر چهره امنیتی وی را به رخ کشید. گذار از یک حقوقدان به سرهنگی که می کوشد تا از نابهنگام بودن و بی تدبیری تصمیم بنزینی سران قوا به هر قیمتی دفاع کند. بنابراین دشوار است که به این دولت در پروژه گذار به دموکراسی نقشی جدی واگذار کرد. نقش پررنگ وزیر کشور در تداوم اختلال در اینترنت نیز شاهکار دیگری از این دولت به شمار می رود. در فقدان نقش آفرینی دولت برای گذار به دموکراسی در ایران اما دیری است که نظریه پردازان توده گرا از ضرورت بازگشت به جامعه، تعلیق سیاست های معطوف به انتخابات و تمرکز بر ظرفیت های کم نظیر جنبش های سیاسی سخن می گویند. نافرمانی مدنی، پویایی جامعه، بسیج توده ها و سازماندهی نیروهای اجتماعی از مولفه های دیگر این رویکرد به شمار می روند. اما اکنون به نظر می رسد که با رویکرد حکومت در مواجهه با اعتراضات دی ماه ۹۶ و آبان ماه ۹۸ چالش عمده ای در مسیر کامیابی جنبش های اجتماعی در ایران پدیدار شده است. تجربه ای که حتی تکرار پدیده ای مانند جنبش سبز را هم منتفی می سازد. به عبارت دیگر عزم حکومت برای امنیتی کردن فضای تحولات سیاسی و در آمیختن سریع اعتراضات با اغتشاشات، هر گونه حضور اجتماعی شهروندان را با هزینه های جبران ناپذیری روبرو ساخته است. بنابراین در شرایطی که هنوز اصل اعتراض در عمل به رسمیت شناخته نشده و مقدماتی برای برگزاری اعتراضات مسالمت آمیز فراهم نشده است می توان دریافت که حضور در عرصه عمومی برای شهروندان بیش از پیش مخاطره آمیز شده است. حال به نظر می رسد که با منتفی شدن تاثیر گذاری دولت و پرهزینه شدن حضور خیابانی پرسش مهمی فراروی مشتاقان اصلاح و بهبود آیین حکمرانی در ایران خودنمایی می کند؛ اینکه مسیر توسعه و دموکراسی ایرانی از کدامین سو می گذارد؟ جامعه ایران اکنون با یکی از دشوارترین " چه باید کرد؟" های تاریخ بلند خود دست و پنجه نرم می کند!
@solati_mehran
#دولت
#جامعه
Forwarded from Nezam Bahrami
صاحبنظران کجا بینظرند؟
نظام بهرامی کمیل
از زمان رفع بازداشت اینترنت یک هفته گذشته. فرصت کافی برای آنانی که در همه چیز صاحبنظرند تا در مورد اعتراضات اواخر آبانماه ۹۸ به گرانی بنزین نظر و تحلیل خود را مکتوب کنند.
نتیجه جستجو در کانالهای تلگرامی مورد علاقه ام نشان داد برخی از اندیشمندانی که غالبا در موضوعات مختلف قلم فرسایی میکردند؛ در مورد این حادثه هیچ نگفتند. شاید با همین نگفتن خواسته اند به ناب ترین شکل ممکن احساساتشان را بگویند. شاید هم ارزشی برای این حرکت قایل نبودند که بخواهند آن را زیر ذره بین خود ببرند. شاید هم میخواهند بعدا دقیقتر بنویسند و شایدهای دیگر.
آنها که یادداشتی در این مورد نوشتند عبارت بودند از:
مازیار اعتمادی- ابوالفضل مظلوم زاده- مهران صولتی- مصطفی مهرآیین- رضا بابایی- حسن محدثی- سعید مدنی- مهراب صادق نیا- علی زمانیان- محسن حسام مظاهری - احسان محمدی و.....
آنها که مطلبی منتشر نکردند عبارت بودند از:
سید جواد میری منیق- محمد فاضلی- داود فیرحی- عباس وریج کاظمی- فردین علیخواه- محمدرضا سرگلزایی- مرتضی مردیها- نعمت الله فاضلی- محمود سریع القلم- شروین وکیلی- آرش حیدری- مهدی تدینی و....
البته به هیچوجه قصد نقد گروه دوم را ندارم؛ زیرا میدانم در این کشور بیش از ۳۰۰ هزار مدرس و دانشگاهی وجود دارد که کمتر از هزارتای آنها کما و بیش در موضوعات مختلف از محیط زیست و سیاست خارجی تا مسایل اقتصادی و اجتماعی مطلب مینویسند و سخنرانی میکنند. ۲۹۹ هزارتای دیگه خوشبینانه بگویم ناامید شدند؛ بدبینانه بگویم فرصت طلب و محافظه کار شده اند.
از ۵ هزار استاد و مدرس حوزه علوم سیاسی چندتا مانند غلامرضا کاشی دیدید که حرفش را بزند؟ واسلاو هاول میگوید: هیچ چیز مثل گفتن حقیقت در فضای عمومی به حاکم شدن حقیقت کمک نمیکند. ما که از همه طلبکاریم خودمان چه قدمی در این را برداشته ایم؟
در حوزه سلبریتیها و بازیگران؛ بیژن بنفشه خواه، مهدی سلطانی، پیمان معادی، امیرمهدی ژوله و...تسلیت گفتند؛ اما فوتبالیستها و کشتی گیران عزیز که بیشتر از همه ادعای مردمی بودن دارند؛ خاستگاه خود را فراموش کردند و مردم عادی و بی دفاعی را که خواسته های برحقی داشتند ندیدند.
متاسفانه اکثر کانالهای مورد علاقه ام یادداشتهای و مطالب مربوطه رو پوشش ندادند یا حداکثر به یکی دو یادداشت بسنده کردند. کانالهای تخصصی علوم سیاسی که در مورد قتل خاشقچی یا قتل همسر شهردار سابق یا ترانه آقامون جنتلمنه؛ کلی مطلب داشتند در این مورد روزه سکوت گرفتند. نمیدونم دلیلش ناامیدی بوده یا محافظه کاری یا عدم همدلی با معترضان. به هرحال امیدوارم بی تفاوتی که خیلی از افراد و کانالها رو گرفته ما رو نگرفته باشه.
نظام بهرامی کمیل
از زمان رفع بازداشت اینترنت یک هفته گذشته. فرصت کافی برای آنانی که در همه چیز صاحبنظرند تا در مورد اعتراضات اواخر آبانماه ۹۸ به گرانی بنزین نظر و تحلیل خود را مکتوب کنند.
نتیجه جستجو در کانالهای تلگرامی مورد علاقه ام نشان داد برخی از اندیشمندانی که غالبا در موضوعات مختلف قلم فرسایی میکردند؛ در مورد این حادثه هیچ نگفتند. شاید با همین نگفتن خواسته اند به ناب ترین شکل ممکن احساساتشان را بگویند. شاید هم ارزشی برای این حرکت قایل نبودند که بخواهند آن را زیر ذره بین خود ببرند. شاید هم میخواهند بعدا دقیقتر بنویسند و شایدهای دیگر.
آنها که یادداشتی در این مورد نوشتند عبارت بودند از:
مازیار اعتمادی- ابوالفضل مظلوم زاده- مهران صولتی- مصطفی مهرآیین- رضا بابایی- حسن محدثی- سعید مدنی- مهراب صادق نیا- علی زمانیان- محسن حسام مظاهری - احسان محمدی و.....
آنها که مطلبی منتشر نکردند عبارت بودند از:
سید جواد میری منیق- محمد فاضلی- داود فیرحی- عباس وریج کاظمی- فردین علیخواه- محمدرضا سرگلزایی- مرتضی مردیها- نعمت الله فاضلی- محمود سریع القلم- شروین وکیلی- آرش حیدری- مهدی تدینی و....
البته به هیچوجه قصد نقد گروه دوم را ندارم؛ زیرا میدانم در این کشور بیش از ۳۰۰ هزار مدرس و دانشگاهی وجود دارد که کمتر از هزارتای آنها کما و بیش در موضوعات مختلف از محیط زیست و سیاست خارجی تا مسایل اقتصادی و اجتماعی مطلب مینویسند و سخنرانی میکنند. ۲۹۹ هزارتای دیگه خوشبینانه بگویم ناامید شدند؛ بدبینانه بگویم فرصت طلب و محافظه کار شده اند.
از ۵ هزار استاد و مدرس حوزه علوم سیاسی چندتا مانند غلامرضا کاشی دیدید که حرفش را بزند؟ واسلاو هاول میگوید: هیچ چیز مثل گفتن حقیقت در فضای عمومی به حاکم شدن حقیقت کمک نمیکند. ما که از همه طلبکاریم خودمان چه قدمی در این را برداشته ایم؟
در حوزه سلبریتیها و بازیگران؛ بیژن بنفشه خواه، مهدی سلطانی، پیمان معادی، امیرمهدی ژوله و...تسلیت گفتند؛ اما فوتبالیستها و کشتی گیران عزیز که بیشتر از همه ادعای مردمی بودن دارند؛ خاستگاه خود را فراموش کردند و مردم عادی و بی دفاعی را که خواسته های برحقی داشتند ندیدند.
متاسفانه اکثر کانالهای مورد علاقه ام یادداشتهای و مطالب مربوطه رو پوشش ندادند یا حداکثر به یکی دو یادداشت بسنده کردند. کانالهای تخصصی علوم سیاسی که در مورد قتل خاشقچی یا قتل همسر شهردار سابق یا ترانه آقامون جنتلمنه؛ کلی مطلب داشتند در این مورد روزه سکوت گرفتند. نمیدونم دلیلش ناامیدی بوده یا محافظه کاری یا عدم همدلی با معترضان. به هرحال امیدوارم بی تفاوتی که خیلی از افراد و کانالها رو گرفته ما رو نگرفته باشه.
🔹 در دانشگاه های ایران چه می گذرد؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 چند سالی است که پرسش از ماهیت حرکت های دانشجویی به سکه رایج بحث های منتهی به ۱۶ آذر تبدیل شده است. جنبش دانشجویی داریم یا خیر؟! مراسمی هم به مناسبت این روز در دانشگاه های مختلف برگزار می شود. آیین هایی که به دلیل بیم از خالی ماندن سالن ها به دنبال بی اشتیاقی دانشجویان نسبت به شنیدن مباحث سیاسی به جشنواره ای شاد و سرگرم کننده تبدیل شده اند! اما در کنار این فراز و فرود ها می توان پرسید که در دانشگاه ها و فضای دانشجویی امروز ایران چه می گذرد. به نظر می رسد امروزه با ویژگی هایی از جمله آن چه در زیر می آید مواجه هستیم:
🖌 پویش به جای جنبش: درست بر خلاف دهه هفتاد خورشیدی که با حضور جنبش اجتماعی قدرتمندی مواجه بودیم که بر نقش دانشجوی سیاسی در تحقق جامعه مدنی، توسعه سیاسی و پاسخگو کردن حکومت پای می فشرد، امروزه مجموعه ای از پویش های دانشجویی بر مسائلی همچون محیط زیست، تجاری شدن دانشگاه، کالایی شدن آموزش، حقوق شهروندی و آزادی اکادمیک دانشگاه تمرکز یافته و می کوشند تا با برانگیختن حساسیت های عمومی نوعی تغییر همزمان در جامعه و حکومت را پیگیری نمایند!
🖌 صنف به جای سیاست: با افزایش هزینه های فعالیت های سیاسی دانشجویی هم اکنون بخش قابل توجهی از دانشجویان حمایت از فعالیت های صنفی را به عنوان روشی کم خطر تر و فراگیرتر برگزیده اند. اینکه بتوانند با پرداخت هزینه کمتر در بهبود زندگی ملموس دانشگاهی موثر باشند. اعتراض به پولی شدن آموزش عالی، سنوات آموزشی، کیفیت نازل غذا و خوابگاه ها، آیین نامه های پوشش و لغو برخی از مراسم دانشجویی از محور فعالیت های جدید صنفی در دانشگاه های ایران محسوب می شود!
🖌 آکادمی به جای دانشگاه: در حالی که در دهه های پیشین دانشگاه به عنوان کانون فعالیت های سیاسی معرفی می شد کمرنگ شدن جذابیت های سیاست در ایران امروز دانشجویان را به سمت و سوی تقلیل دانشگاه به آکادمی سوق داده است. رونق گرفتن فعالیت انجمن های علمی، کم رنگ شدن جلسات سیاسی، تلاش برای ارتقای رتبه علمی دانشگاه ها، برگزاری نشست های علمی مختلف در کنار تاکید بر اصل ضرورت استقلال آکادمی از قدرت و سیاست موجب بزرگنمایی مقوله علم پژوهی در دانشگاه های امروز شده است. هر چند که دوری از سیاست موجبات اسارت آموزش عالی در کمند بازار و مناسبات آن را نیز فراهم آورده است!
🖌 فضای مجازی به جای فضای حقیقی: در حالی که جنبش های اجتماعی دهه هفتاد بیشتر به دنبال حضور در میدان های اجتماعی همچون اعتراضات خیابانی، تحصن های سیاسی، جلسات سخنرانی و اجتماعات حقیقی بودند، گسترش اینترنت و ظهور شبکه های اجتماعی امکان متفاوتی را برای شکل گیری نوعی فضای دانشجویی مجازی فراهم آورده است. فرصت نوینی که اگر چه از گرمای روابط چهره به چهره کنش گران تهی است ولی به دلیل فراگیری و آزادی نسبی توانسته به کانونی برای شکل گیری کمپین ها، دعوت از روشنفکران و رونق گفت و گوهای مجازی تبدیل شود!
🖌 جامعه به جای دولت: برخلاف دوره ای که سیاست ورزی محور دانشگاه تلقی می شد و حتی لیست های انتخاباتی از آن بیرون می آمد، امروزه شاهد فاصله گرفتن دانشگاه از جناح های سیاسی و نزدیک شدن به جامعه مدنی هستیم. حمایت از اعتراضات صنفی کامیون داران و معلمان، ایستادن در کنار دغدغه های زنان و فرودستان، خطاب قراردادن روشنفکران و نگاه انتقادی به اصلاح طلبی دولت محور از مهمترین شاخصه های دورانی محسوب می شود که می توان آن را عصر گذار از دولت به جامعه نامید!
🔹 نکته پایانی: سیر تحولات دانشگاه در دو دهه اخیر نشان می دهد که گذار از سیاست به بازار(دهه هشتاد) و عبور از بازار به جامعه(دهه نود) نتوانسته به سرگردانی و بلاتکلیفی دانشگاه در ایران خاتمه دهد. در روزگاری که تنها یک نهاد آوانگارد با تلفیق دو ساحت روشنفکری- آکادمیک می تواند افقی جهت برون رفت از بحران های موجود پیش روی جامعه بگشاید متاسفانه دانشگاه ایرانی همچنان روزهایی سرشار از سرگردانی و بلاتکلیفی را تجربه می کند!
@solati_mehran
#جنبش_دانشجویی
#دانشگاه
#بازنشر
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 چند سالی است که پرسش از ماهیت حرکت های دانشجویی به سکه رایج بحث های منتهی به ۱۶ آذر تبدیل شده است. جنبش دانشجویی داریم یا خیر؟! مراسمی هم به مناسبت این روز در دانشگاه های مختلف برگزار می شود. آیین هایی که به دلیل بیم از خالی ماندن سالن ها به دنبال بی اشتیاقی دانشجویان نسبت به شنیدن مباحث سیاسی به جشنواره ای شاد و سرگرم کننده تبدیل شده اند! اما در کنار این فراز و فرود ها می توان پرسید که در دانشگاه ها و فضای دانشجویی امروز ایران چه می گذرد. به نظر می رسد امروزه با ویژگی هایی از جمله آن چه در زیر می آید مواجه هستیم:
🖌 پویش به جای جنبش: درست بر خلاف دهه هفتاد خورشیدی که با حضور جنبش اجتماعی قدرتمندی مواجه بودیم که بر نقش دانشجوی سیاسی در تحقق جامعه مدنی، توسعه سیاسی و پاسخگو کردن حکومت پای می فشرد، امروزه مجموعه ای از پویش های دانشجویی بر مسائلی همچون محیط زیست، تجاری شدن دانشگاه، کالایی شدن آموزش، حقوق شهروندی و آزادی اکادمیک دانشگاه تمرکز یافته و می کوشند تا با برانگیختن حساسیت های عمومی نوعی تغییر همزمان در جامعه و حکومت را پیگیری نمایند!
🖌 صنف به جای سیاست: با افزایش هزینه های فعالیت های سیاسی دانشجویی هم اکنون بخش قابل توجهی از دانشجویان حمایت از فعالیت های صنفی را به عنوان روشی کم خطر تر و فراگیرتر برگزیده اند. اینکه بتوانند با پرداخت هزینه کمتر در بهبود زندگی ملموس دانشگاهی موثر باشند. اعتراض به پولی شدن آموزش عالی، سنوات آموزشی، کیفیت نازل غذا و خوابگاه ها، آیین نامه های پوشش و لغو برخی از مراسم دانشجویی از محور فعالیت های جدید صنفی در دانشگاه های ایران محسوب می شود!
🖌 آکادمی به جای دانشگاه: در حالی که در دهه های پیشین دانشگاه به عنوان کانون فعالیت های سیاسی معرفی می شد کمرنگ شدن جذابیت های سیاست در ایران امروز دانشجویان را به سمت و سوی تقلیل دانشگاه به آکادمی سوق داده است. رونق گرفتن فعالیت انجمن های علمی، کم رنگ شدن جلسات سیاسی، تلاش برای ارتقای رتبه علمی دانشگاه ها، برگزاری نشست های علمی مختلف در کنار تاکید بر اصل ضرورت استقلال آکادمی از قدرت و سیاست موجب بزرگنمایی مقوله علم پژوهی در دانشگاه های امروز شده است. هر چند که دوری از سیاست موجبات اسارت آموزش عالی در کمند بازار و مناسبات آن را نیز فراهم آورده است!
🖌 فضای مجازی به جای فضای حقیقی: در حالی که جنبش های اجتماعی دهه هفتاد بیشتر به دنبال حضور در میدان های اجتماعی همچون اعتراضات خیابانی، تحصن های سیاسی، جلسات سخنرانی و اجتماعات حقیقی بودند، گسترش اینترنت و ظهور شبکه های اجتماعی امکان متفاوتی را برای شکل گیری نوعی فضای دانشجویی مجازی فراهم آورده است. فرصت نوینی که اگر چه از گرمای روابط چهره به چهره کنش گران تهی است ولی به دلیل فراگیری و آزادی نسبی توانسته به کانونی برای شکل گیری کمپین ها، دعوت از روشنفکران و رونق گفت و گوهای مجازی تبدیل شود!
🖌 جامعه به جای دولت: برخلاف دوره ای که سیاست ورزی محور دانشگاه تلقی می شد و حتی لیست های انتخاباتی از آن بیرون می آمد، امروزه شاهد فاصله گرفتن دانشگاه از جناح های سیاسی و نزدیک شدن به جامعه مدنی هستیم. حمایت از اعتراضات صنفی کامیون داران و معلمان، ایستادن در کنار دغدغه های زنان و فرودستان، خطاب قراردادن روشنفکران و نگاه انتقادی به اصلاح طلبی دولت محور از مهمترین شاخصه های دورانی محسوب می شود که می توان آن را عصر گذار از دولت به جامعه نامید!
🔹 نکته پایانی: سیر تحولات دانشگاه در دو دهه اخیر نشان می دهد که گذار از سیاست به بازار(دهه هشتاد) و عبور از بازار به جامعه(دهه نود) نتوانسته به سرگردانی و بلاتکلیفی دانشگاه در ایران خاتمه دهد. در روزگاری که تنها یک نهاد آوانگارد با تلفیق دو ساحت روشنفکری- آکادمیک می تواند افقی جهت برون رفت از بحران های موجود پیش روی جامعه بگشاید متاسفانه دانشگاه ایرانی همچنان روزهایی سرشار از سرگردانی و بلاتکلیفی را تجربه می کند!
@solati_mehran
#جنبش_دانشجویی
#دانشگاه
#بازنشر
🔹 چرا پیروزی اصولگرایان در انتخابات آینده فاجعه نیست؟!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🖌 با پایان ثبت نام نامزدهای انتخابات مجلس یازدهم بازار گمانه زنی ها پیرامون ترکیب آینده مجلس در محافل رسانه ای بیش از پیش رونق گرفته است. این در حالی است که با استقبال سرد اصلاح طلبان از حضور در فرآیند انتخابات و فضای غیر مشارکتی جامعه، اصولگرایان با قطعی دانستن تایید صلاحیت خود، برای دستیابی به اجماع در بستن لیست ها تلاش می کنند. امری که آشکارا محکوم به شکست است و ما بار دیگر با تعدد لیست ها در این اردوگاه مواجه خواهیم بود.
🖌 در این میان برخی از اصلاح طلبان همیشه حاضر در انتخابات می کوشند تا با ایجاد هراس در میان هواداران خود کسب اکثریت مجلس از سوی رقیب را فاجعه ای برای جامعه تلقی کنند! تلاشی که صرفا کارکرد انتخاباتی داشته و با واقعیت های سیاسی کشور منافات دارد.
🖌 بیایید تا آینده احتمالی انتخابات را با یکدیگر مرور کنیم: مجلس آینده در بدترین حالت هم واجد یک اقلیت میانه خواهد بود چرا که برخی از نمایندگان شهرستانی فارغ از جناح بندی های سیاسی به آن راه خواهند یافت. همان کسانی که به دلیل تکنوکرات بودن می دانند که بحران های کشور باید به دور از شعارزدگی و ماجراجویی و در پناه برنامه های کارشناسی حل و فصل شود.
🖌 از سوی دیگر اکثریت نسبی اصولگرایان هم بر سر یک دو راهی دشوار قرار خواهند گرفت. یا می کوشند که به سوی اصلاح سیاست خارجی، کاهش موازی سازی نهادی و تقلیل بحران های داخلی حرکت کنند(اصلاح طلبان از تحقق این اهداف توسط هر جناحی حمایت می کنند)، و یا با میدان دادن به نمایندگان نواصولگرا و افراطی زمینه ماجراجویی های بین المللی و هراس عمومی در جامعه را فراهم می سازند. پدیده ای که می تواند با منزوی ساختن تندروها در مجلس، جامعه را از پیامدهای قدرت گرفتن نمایندگان آنها در انتخابات ریاست جمهوری آینده نگران سازد. امری که می تواند موجب رجوع مجدد جامعه و اقشار کم انگیزه به سوی صندوق های رای و اقبال مجدد به اصلاح طلبان در انتخابات ۱۴۰۰ شود.
🖌 اما واقعیت این است که شدت بحران های داخلی به قدری افزایش یافته که یکدست شدن قدرت از سوی اصولگرایان هم اشتباهی مرگبار خواهد بود. در شرایطی که بخش مهمی از جامعه از جناح های سیاسی ناامید شده و شکاف دولت- ملت ابعادی نگران کننده یافته است، در وضعیتی که سقوط سرمایه اجتماعی و افول اعتماد عمومی انجام هر گونه اصلاحات ساختاری را منتفی ساخته، و در شرایطی که مجلس به عنوان مهمترین جلوه جمهوریت و تحقق اراده ملت، به دلایلی همچون وجود دولت پنهان، شوراهای عالی و نظارت استصوابی بیش از پیش به حاشیه رانده شده است، واقعا چگونه می توان بدون تغییر جدی در آیین حکمرانی، جلب مشارکت مردمی و احیای اعتماد عمومی به کاستن از معضلات فزاینده موجود امیدوار بود؟!
🖌 در این میان اصلاح طلبان هم باید بکوشند ضمن دفاع از حضور همه گرایش ها در انتخابات، معرفی نامزدهای شجاع و پایمردی بر سر اصول سیاسی خود، با رجوع دوباره به جامعه بخشی از سرمایه اجتماعی از دست رفته خود در هفت سال گذشته را باز یابند. فرصتی که می تواند از مسیر بازسازی فکری- تشکیلاتی این جریان اصیل آنها را در مسیر کسب مجدد اعتماد مردم در انتخابات های آینده یاری دهد!
@solati_mehran
#فاجعه
#اصلاح_طلبان
#اصولگرایان
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🖌 با پایان ثبت نام نامزدهای انتخابات مجلس یازدهم بازار گمانه زنی ها پیرامون ترکیب آینده مجلس در محافل رسانه ای بیش از پیش رونق گرفته است. این در حالی است که با استقبال سرد اصلاح طلبان از حضور در فرآیند انتخابات و فضای غیر مشارکتی جامعه، اصولگرایان با قطعی دانستن تایید صلاحیت خود، برای دستیابی به اجماع در بستن لیست ها تلاش می کنند. امری که آشکارا محکوم به شکست است و ما بار دیگر با تعدد لیست ها در این اردوگاه مواجه خواهیم بود.
🖌 در این میان برخی از اصلاح طلبان همیشه حاضر در انتخابات می کوشند تا با ایجاد هراس در میان هواداران خود کسب اکثریت مجلس از سوی رقیب را فاجعه ای برای جامعه تلقی کنند! تلاشی که صرفا کارکرد انتخاباتی داشته و با واقعیت های سیاسی کشور منافات دارد.
🖌 بیایید تا آینده احتمالی انتخابات را با یکدیگر مرور کنیم: مجلس آینده در بدترین حالت هم واجد یک اقلیت میانه خواهد بود چرا که برخی از نمایندگان شهرستانی فارغ از جناح بندی های سیاسی به آن راه خواهند یافت. همان کسانی که به دلیل تکنوکرات بودن می دانند که بحران های کشور باید به دور از شعارزدگی و ماجراجویی و در پناه برنامه های کارشناسی حل و فصل شود.
🖌 از سوی دیگر اکثریت نسبی اصولگرایان هم بر سر یک دو راهی دشوار قرار خواهند گرفت. یا می کوشند که به سوی اصلاح سیاست خارجی، کاهش موازی سازی نهادی و تقلیل بحران های داخلی حرکت کنند(اصلاح طلبان از تحقق این اهداف توسط هر جناحی حمایت می کنند)، و یا با میدان دادن به نمایندگان نواصولگرا و افراطی زمینه ماجراجویی های بین المللی و هراس عمومی در جامعه را فراهم می سازند. پدیده ای که می تواند با منزوی ساختن تندروها در مجلس، جامعه را از پیامدهای قدرت گرفتن نمایندگان آنها در انتخابات ریاست جمهوری آینده نگران سازد. امری که می تواند موجب رجوع مجدد جامعه و اقشار کم انگیزه به سوی صندوق های رای و اقبال مجدد به اصلاح طلبان در انتخابات ۱۴۰۰ شود.
🖌 اما واقعیت این است که شدت بحران های داخلی به قدری افزایش یافته که یکدست شدن قدرت از سوی اصولگرایان هم اشتباهی مرگبار خواهد بود. در شرایطی که بخش مهمی از جامعه از جناح های سیاسی ناامید شده و شکاف دولت- ملت ابعادی نگران کننده یافته است، در وضعیتی که سقوط سرمایه اجتماعی و افول اعتماد عمومی انجام هر گونه اصلاحات ساختاری را منتفی ساخته، و در شرایطی که مجلس به عنوان مهمترین جلوه جمهوریت و تحقق اراده ملت، به دلایلی همچون وجود دولت پنهان، شوراهای عالی و نظارت استصوابی بیش از پیش به حاشیه رانده شده است، واقعا چگونه می توان بدون تغییر جدی در آیین حکمرانی، جلب مشارکت مردمی و احیای اعتماد عمومی به کاستن از معضلات فزاینده موجود امیدوار بود؟!
🖌 در این میان اصلاح طلبان هم باید بکوشند ضمن دفاع از حضور همه گرایش ها در انتخابات، معرفی نامزدهای شجاع و پایمردی بر سر اصول سیاسی خود، با رجوع دوباره به جامعه بخشی از سرمایه اجتماعی از دست رفته خود در هفت سال گذشته را باز یابند. فرصتی که می تواند از مسیر بازسازی فکری- تشکیلاتی این جریان اصیل آنها را در مسیر کسب مجدد اعتماد مردم در انتخابات های آینده یاری دهد!
@solati_mehran
#فاجعه
#اصلاح_طلبان
#اصولگرایان
🔹 چه کسانی می توانند ایران را تغییر دهند؟!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ دکتر مقصود فراستخواه یکی از جدی ترین اندیشمندان روزگار ماست. جامعه شناسی که دغدغه تغییر دارد و می کوشد تا مسیر آن را در آثارش تئوریزه کند. فراستخواه در یک سال گذشته نظریه" کنش گران مرزی" را مطرح و آنها را به عنوان عاملان تغییر در ایران مطرح کرده است؛ امیر کبیر، فروغی، سیاسی و ... در زمره کنش گرانی محسوب می شوند که به زعم وی پایی در دولت و پایی در جامعه دارند و افرادی از تبار ایشان می توانند تغییرات آینده ایران را راهبری کنند. فراستخواه اما در اخیرترین سخنرانی خود در دانشگاه تربیت مدرس و پس از اظهار ناامیدی از اقتدارگرایان حاکم، اصلاح طلبان، اپوزیسیون برانداز و کنش گران مرزی، " نخبگان دانشجو" را به عنوان مجموعه ای معرفی می کند که می توانند آینده بهتر را برای فردای ایران رقم زنند. در مورد این تحلیل نکات زیر قابل ذکرند:
🖌 تغییر در ایران امروز ماهیتی هیبریدی دارد یعنی از توان و امکان یک قشر خاص خارج است. پیشاهنگ چنین تغییری هم روشنفکران هستند که می توانند ضرورت آن را تئوریزه و ارائه نمایند. پس از آن همراهی اقشار دیگر می تواند جامعه را در مسیر تغییر هدایت کند.
🖌 تغییر در ایران زمانی آغاز می شود که روشنفکران بکوشند تا به جای گفت و شنود با طرفداران خود درباره این موضوع، به گفت و گو و نقد یکدیگر بپردازند. تنها از مسیر این نقادی ها است که می توان به گشودن راهی نوین امید بست.
🖌 تغییر در ایران لزوما باید مسالمت آمیز و توام با پذیرش تکثر جامعه ایرانی باشد. فقدان گفتمان حق مداری در انقلاب ۵۷ موجب تکوین یک جامعه توده ای و هضم جامعه در دولت شد. خشونت هرگز نمی تواند توسعه و دموکراسی به ارمغان آورد.
🖌 هدف تغییر باید نه براندازی نظام سیاسی بلکه توانمند سازی جامعه مدنی باشد. انقلاب ها اگر چه اوضاع را به سرعت دگرگون می کنند ولی نمی توانند تحول معناداری در ساختارها جهت نیل به رفاه، آزادی و عدالت ایجاد کنند.
🖌 تغییر در ایران کنونی بیش از همه از فقدان چشم اندازی روشن رنج می برد. عجز روشنفکران از ارائه راهکاری برای وضعیت کنونی هم بیشتر ناشی از نابودی حداقل های عقلانیت از سوی حاکمیت است. ناشنوایی سیستماتیک حکومت جامعه را عصبی و ملتهب ساخته است.
🖌 تغییر در ایران بدون تحول در ذهنیت حاکمان، اقناع محافظه کاران و پرهیز از تقابل میان جامعه و حکومت امکان پذیر نیست. جامعه مدنی بی رمق تر از آن است که بتواند بار سنگین تغییر را به تنهایی حمل کند.
🖌 تغییر در ایران تنها از مسیر شکل گیری سنتزی میان سنت و مدرنیته امکان پذیر است. وقوع انقلاب ۵۷ اگر چه می توانست امکانی کم نظیر برای شکل گیری این تلفیق قلمداد شود ولی با غلتیدن به ورطه طرد مدرنیته و سیاسی کردن سنت، فرصتی تاریخی را از کف داد.
@solati_mehran
#تغییر
#مقصود_فراستخواه
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ دکتر مقصود فراستخواه یکی از جدی ترین اندیشمندان روزگار ماست. جامعه شناسی که دغدغه تغییر دارد و می کوشد تا مسیر آن را در آثارش تئوریزه کند. فراستخواه در یک سال گذشته نظریه" کنش گران مرزی" را مطرح و آنها را به عنوان عاملان تغییر در ایران مطرح کرده است؛ امیر کبیر، فروغی، سیاسی و ... در زمره کنش گرانی محسوب می شوند که به زعم وی پایی در دولت و پایی در جامعه دارند و افرادی از تبار ایشان می توانند تغییرات آینده ایران را راهبری کنند. فراستخواه اما در اخیرترین سخنرانی خود در دانشگاه تربیت مدرس و پس از اظهار ناامیدی از اقتدارگرایان حاکم، اصلاح طلبان، اپوزیسیون برانداز و کنش گران مرزی، " نخبگان دانشجو" را به عنوان مجموعه ای معرفی می کند که می توانند آینده بهتر را برای فردای ایران رقم زنند. در مورد این تحلیل نکات زیر قابل ذکرند:
🖌 تغییر در ایران امروز ماهیتی هیبریدی دارد یعنی از توان و امکان یک قشر خاص خارج است. پیشاهنگ چنین تغییری هم روشنفکران هستند که می توانند ضرورت آن را تئوریزه و ارائه نمایند. پس از آن همراهی اقشار دیگر می تواند جامعه را در مسیر تغییر هدایت کند.
🖌 تغییر در ایران زمانی آغاز می شود که روشنفکران بکوشند تا به جای گفت و شنود با طرفداران خود درباره این موضوع، به گفت و گو و نقد یکدیگر بپردازند. تنها از مسیر این نقادی ها است که می توان به گشودن راهی نوین امید بست.
🖌 تغییر در ایران لزوما باید مسالمت آمیز و توام با پذیرش تکثر جامعه ایرانی باشد. فقدان گفتمان حق مداری در انقلاب ۵۷ موجب تکوین یک جامعه توده ای و هضم جامعه در دولت شد. خشونت هرگز نمی تواند توسعه و دموکراسی به ارمغان آورد.
🖌 هدف تغییر باید نه براندازی نظام سیاسی بلکه توانمند سازی جامعه مدنی باشد. انقلاب ها اگر چه اوضاع را به سرعت دگرگون می کنند ولی نمی توانند تحول معناداری در ساختارها جهت نیل به رفاه، آزادی و عدالت ایجاد کنند.
🖌 تغییر در ایران کنونی بیش از همه از فقدان چشم اندازی روشن رنج می برد. عجز روشنفکران از ارائه راهکاری برای وضعیت کنونی هم بیشتر ناشی از نابودی حداقل های عقلانیت از سوی حاکمیت است. ناشنوایی سیستماتیک حکومت جامعه را عصبی و ملتهب ساخته است.
🖌 تغییر در ایران بدون تحول در ذهنیت حاکمان، اقناع محافظه کاران و پرهیز از تقابل میان جامعه و حکومت امکان پذیر نیست. جامعه مدنی بی رمق تر از آن است که بتواند بار سنگین تغییر را به تنهایی حمل کند.
🖌 تغییر در ایران تنها از مسیر شکل گیری سنتزی میان سنت و مدرنیته امکان پذیر است. وقوع انقلاب ۵۷ اگر چه می توانست امکانی کم نظیر برای شکل گیری این تلفیق قلمداد شود ولی با غلتیدن به ورطه طرد مدرنیته و سیاسی کردن سنت، فرصتی تاریخی را از کف داد.
@solati_mehran
#تغییر
#مقصود_فراستخواه
🔹 چرا در ایران با یک " گذشته نوستالژیک " مواجه هستیم؟!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱امشب یلداست! آیینی تاریخی که بهانه ای می شود برای دورهمی های خانوادگی. بساط هم جور است: سماور ذغالی، چراغ گردسوز، کرسی قدیمی، شاهنامه، دیوان حافظ، و پذیرایی از جنس انار و انگور و آجیل. چند سالی است که برپایی یلدا به شمایل گذشته های نه چندان دور، به یک پدیده اجتماعی در ایران تبدیل شده و هر سال هم رونق بیشتری می یابد. با پررنگ شدن شبکه های اجتماعی هم اینک شاهد احیای هر چه بیشتر سنت های دورهمی فامیلی در قالب تصاویر و ویدئو های کوتاه هستیم. همه جا سخن از آرزوی بازگشت به گذشته ای است که درآن همه اعضای دور و نزدیک خانواده در منزل بزرگ خاندان جمع شده و شبی ماندگار و خاطره ساز را رقم می زدند. شاید بتوان گفت ما اکنون با یک نوستالژی مواجه شده ایم. اما چرا؟ هر چند که ملت ها همواره خاطره های جمعی تاریخی و دلنشینی داشته اند که از آن برای یادآوری گذشته افتخارآمیز خود بهره می برده اند ولی پررنگ شدن بیش از پیش این نوستالژی در ایران می تواند نشانی از برخی مسائل اجتماعی داشته باشد که ما امروزه با شدت بیشتری با آنها مواجه شده ایم؛ به نظر می رسد بخش مهمی از این نوستالژی در واکنش به نارسایی های موجود در ایران به دلیل انباشت بحران ها و مدرنیته بدقواره ای است که به آن دچار شده ایم. شاهد ما زیستن دروضعیتی که نه تنها بسیاری از مشکلات ناشی از توسعه برون زای قبل از انقلاب حل نشده باقی مانده، بلکه معضلات بسیار بیشتری هم بر آنها افزوده شده است. اگر در گذشته دین پناهگاهی تلقی می شد که مردم از سر استیصال می توانستند به آن پناه ببرند و آرامش یابند، امروزه به دلیل دستمالی شدن سیاسی، بخش عمده ای از این ماوای امن فروریخته و کم اثر شده است. اگر در روزگار گذشته شب نشینی ها در شکل طبیعی و متناسب با شرایط اجتماعی و خانوادگی خود انجام می گرفت، امروزه با رشد فردگرایی منفی و حاکمیت منفعت طلبی ها، شاهد احساس حسرت عمیق برای گذشته جمعی خود هستیم. آرزومندی برای روزگاری که دیگران هم برایمان مهم بودند، به یکدیگر اعتماد داشتیم، و اگر چه در ابراز محبت کاستی داشتیم ولی برق" مهم انگاشتن دیگران" همواره در دیدگان مان می درخشید. خلاصه بگویم مشکل امروز ما این است که زمان و زمانه مان دگرگون شده است ولی ما از آفرینش منظومه فکری، عملی، اخلاقی و اجرایی لازم برای نوسازی نوعی تفکر انتقادی، همبستگی اجتماعی، اخلاق مدنی و جامعه ای پویا و توانمند در حل و فصل بحران های خود بازمانده ایم. این عوامل موجبات شکل گیری و رونق بیش از پیش یک نوستالژی را برای جامعه ایران فراهم آورده اند. گذشته ای که اگر چه بی ایراد نبوده است ولی در مقایسه با امروز پر ایراد ما، می تواند دست کم برای لحظاتی کوتاه هم که شده اوضاع نابسامان کنونی را از خاطرمان محو سازد!
#یلدا
#نوستالژی
#بازنشر
@solati_mehran
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱امشب یلداست! آیینی تاریخی که بهانه ای می شود برای دورهمی های خانوادگی. بساط هم جور است: سماور ذغالی، چراغ گردسوز، کرسی قدیمی، شاهنامه، دیوان حافظ، و پذیرایی از جنس انار و انگور و آجیل. چند سالی است که برپایی یلدا به شمایل گذشته های نه چندان دور، به یک پدیده اجتماعی در ایران تبدیل شده و هر سال هم رونق بیشتری می یابد. با پررنگ شدن شبکه های اجتماعی هم اینک شاهد احیای هر چه بیشتر سنت های دورهمی فامیلی در قالب تصاویر و ویدئو های کوتاه هستیم. همه جا سخن از آرزوی بازگشت به گذشته ای است که درآن همه اعضای دور و نزدیک خانواده در منزل بزرگ خاندان جمع شده و شبی ماندگار و خاطره ساز را رقم می زدند. شاید بتوان گفت ما اکنون با یک نوستالژی مواجه شده ایم. اما چرا؟ هر چند که ملت ها همواره خاطره های جمعی تاریخی و دلنشینی داشته اند که از آن برای یادآوری گذشته افتخارآمیز خود بهره می برده اند ولی پررنگ شدن بیش از پیش این نوستالژی در ایران می تواند نشانی از برخی مسائل اجتماعی داشته باشد که ما امروزه با شدت بیشتری با آنها مواجه شده ایم؛ به نظر می رسد بخش مهمی از این نوستالژی در واکنش به نارسایی های موجود در ایران به دلیل انباشت بحران ها و مدرنیته بدقواره ای است که به آن دچار شده ایم. شاهد ما زیستن دروضعیتی که نه تنها بسیاری از مشکلات ناشی از توسعه برون زای قبل از انقلاب حل نشده باقی مانده، بلکه معضلات بسیار بیشتری هم بر آنها افزوده شده است. اگر در گذشته دین پناهگاهی تلقی می شد که مردم از سر استیصال می توانستند به آن پناه ببرند و آرامش یابند، امروزه به دلیل دستمالی شدن سیاسی، بخش عمده ای از این ماوای امن فروریخته و کم اثر شده است. اگر در روزگار گذشته شب نشینی ها در شکل طبیعی و متناسب با شرایط اجتماعی و خانوادگی خود انجام می گرفت، امروزه با رشد فردگرایی منفی و حاکمیت منفعت طلبی ها، شاهد احساس حسرت عمیق برای گذشته جمعی خود هستیم. آرزومندی برای روزگاری که دیگران هم برایمان مهم بودند، به یکدیگر اعتماد داشتیم، و اگر چه در ابراز محبت کاستی داشتیم ولی برق" مهم انگاشتن دیگران" همواره در دیدگان مان می درخشید. خلاصه بگویم مشکل امروز ما این است که زمان و زمانه مان دگرگون شده است ولی ما از آفرینش منظومه فکری، عملی، اخلاقی و اجرایی لازم برای نوسازی نوعی تفکر انتقادی، همبستگی اجتماعی، اخلاق مدنی و جامعه ای پویا و توانمند در حل و فصل بحران های خود بازمانده ایم. این عوامل موجبات شکل گیری و رونق بیش از پیش یک نوستالژی را برای جامعه ایران فراهم آورده اند. گذشته ای که اگر چه بی ایراد نبوده است ولی در مقایسه با امروز پر ایراد ما، می تواند دست کم برای لحظاتی کوتاه هم که شده اوضاع نابسامان کنونی را از خاطرمان محو سازد!
#یلدا
#نوستالژی
#بازنشر
@solati_mehran
Forwarded from فردای بهتر (مصطفی تاجزاده)
✍️محمدرضا جلائیپور
✅داستان این دو برادر نفسم را بریده. چه نامهای زیبایی دارند: آزاد و فرهاد. اشک و بغض تماشای تصویر فرهاد ۱۴ساله یک ساعت است امانم نمیدهد و نمیتوانم کار دیگری کنم. جزئیات داستانشان چه غمی بر دل آوار میکند:
✅دو برادر در سنینی که نباید کار کنند، برای نان، در این هوای سرد کوهستان مجبور به کولبریاند؛ کار جانفرسا و پرخطری که هیچ بزرگسالی هم نباید مجبور به انجامش باشد.
✅چه غمی دارند مردم مریوان که سه روز در این هوای سرد به امید یافتن فرهاد کوهستان را گشتند و تن همشهری زیبا و جوانشان را بیجان یافتند. همکلاسیهایش میگویند آرزو داشته با پول کولبریاش لباس ورزشی بخرد. زندگیجو و اهل فوتبال بوده و طرفدار رئال.
✅چه معرفتی هم داشته که کاپشنش را روی بدن برادرش آزاد کشیده و وقتی پیکرش را در گردنهٔ ژالانهٔ هورامان پیدا میکنند کاپشنی به تن نداشته.
✅پدر و مادرشان معلول بودهاند و ناتوان از تامین مخارج زندگی و کمکهزینهٔ بهزیستی هم کفایت معاششان را نمیکرده. مریوانیها در تشییع دو برادر نان بهدست گرفتند و روی تابوتش نان گذاشتند؛ چه تکاندهنده؛ چه غمبار؛ چه بیدارکننده.
✅تمرکزگرایی در تهران و شهرهای بزرگ، بیتوجهی به سیاستهای جایگزین پیشنهادشده برای حل ریشهای مسالهٔ کولبری، کمتوجهی دولت و همهٔ جریانهای سیاسی به اقتضائات متوازنسازی و عادلانهکردن توسعه و ضعف دولت و همهٔ جریانهای سیاسی در توجه به سیاستهای رفاه عدالتگستر از جمله علل رفعشدنی این مصائب نفسگیرند.
✅چرا صداوسیما مراسم تشییع فرهاد و آزاد که میلیونها هموطنشان را عزادار کرده مستقیم پخش نکرد؟ چرا صدای پدر و مادر فرهاد و نیمی از همروستاییهایشان که فقیر و کولبرند را منعکس نمیکند؟
✅چرا علاوه بر موج غم و همدردیای که از سراسر ایران شبکههای اجتماعی را فرا گرفته، رئيس جمهور پیام تسلیت نمیدهد؟
✅کاش به تسلیت هم اکتفا نکند و کمیتهای برای بررسی و کمک به اجرای فوری سیاستهای حل ریشهای مسالهٔ کولبری تشکیل دهد.
✅کاش دبیران کل احزاب بیانیه بدهند و در مراسم ختم فرهاد و آزاد خسروی شرکت کنند و بگویند برای پیشگیری از چنین مصائبی چه برنامهای دارند.
✅کاش متخصصان، دانشگاهها و اندیشکدهها و رسانهها برای پیشنهادات سیاستی کاهندهٔ فقر و بیکاری در این شهرها و روستاهای مرزی و پیشگیریکننده از کولبری و قربانی گرفتناش در همین هفتهها فعالتر شوند.
✅دولت و شهروندان حق ندارند بسیج نشوند تا دیگر کسی برای نان جان ندهد.
🆔 @MostafaTajzadeh
🎬فیلم از نوید جهانشیر
✅داستان این دو برادر نفسم را بریده. چه نامهای زیبایی دارند: آزاد و فرهاد. اشک و بغض تماشای تصویر فرهاد ۱۴ساله یک ساعت است امانم نمیدهد و نمیتوانم کار دیگری کنم. جزئیات داستانشان چه غمی بر دل آوار میکند:
✅دو برادر در سنینی که نباید کار کنند، برای نان، در این هوای سرد کوهستان مجبور به کولبریاند؛ کار جانفرسا و پرخطری که هیچ بزرگسالی هم نباید مجبور به انجامش باشد.
✅چه غمی دارند مردم مریوان که سه روز در این هوای سرد به امید یافتن فرهاد کوهستان را گشتند و تن همشهری زیبا و جوانشان را بیجان یافتند. همکلاسیهایش میگویند آرزو داشته با پول کولبریاش لباس ورزشی بخرد. زندگیجو و اهل فوتبال بوده و طرفدار رئال.
✅چه معرفتی هم داشته که کاپشنش را روی بدن برادرش آزاد کشیده و وقتی پیکرش را در گردنهٔ ژالانهٔ هورامان پیدا میکنند کاپشنی به تن نداشته.
✅پدر و مادرشان معلول بودهاند و ناتوان از تامین مخارج زندگی و کمکهزینهٔ بهزیستی هم کفایت معاششان را نمیکرده. مریوانیها در تشییع دو برادر نان بهدست گرفتند و روی تابوتش نان گذاشتند؛ چه تکاندهنده؛ چه غمبار؛ چه بیدارکننده.
✅تمرکزگرایی در تهران و شهرهای بزرگ، بیتوجهی به سیاستهای جایگزین پیشنهادشده برای حل ریشهای مسالهٔ کولبری، کمتوجهی دولت و همهٔ جریانهای سیاسی به اقتضائات متوازنسازی و عادلانهکردن توسعه و ضعف دولت و همهٔ جریانهای سیاسی در توجه به سیاستهای رفاه عدالتگستر از جمله علل رفعشدنی این مصائب نفسگیرند.
✅چرا صداوسیما مراسم تشییع فرهاد و آزاد که میلیونها هموطنشان را عزادار کرده مستقیم پخش نکرد؟ چرا صدای پدر و مادر فرهاد و نیمی از همروستاییهایشان که فقیر و کولبرند را منعکس نمیکند؟
✅چرا علاوه بر موج غم و همدردیای که از سراسر ایران شبکههای اجتماعی را فرا گرفته، رئيس جمهور پیام تسلیت نمیدهد؟
✅کاش به تسلیت هم اکتفا نکند و کمیتهای برای بررسی و کمک به اجرای فوری سیاستهای حل ریشهای مسالهٔ کولبری تشکیل دهد.
✅کاش دبیران کل احزاب بیانیه بدهند و در مراسم ختم فرهاد و آزاد خسروی شرکت کنند و بگویند برای پیشگیری از چنین مصائبی چه برنامهای دارند.
✅کاش متخصصان، دانشگاهها و اندیشکدهها و رسانهها برای پیشنهادات سیاستی کاهندهٔ فقر و بیکاری در این شهرها و روستاهای مرزی و پیشگیریکننده از کولبری و قربانی گرفتناش در همین هفتهها فعالتر شوند.
✅دولت و شهروندان حق ندارند بسیج نشوند تا دیگر کسی برای نان جان ندهد.
🆔 @MostafaTajzadeh
🎬فیلم از نوید جهانشیر
Telegram
attach 📎
https://is.gd/8oJ6Ko
🔹 گفت و گوی مهران صولتی با دیدار نیوز درباره انتخابات مجلس و پیامدهای یکدست شدن قدرت در ایران!
@solati_mehran
🔹 گفت و گوی مهران صولتی با دیدار نیوز درباره انتخابات مجلس و پیامدهای یکدست شدن قدرت در ایران!
@solati_mehran
پایگاه خبری تحلیلی دیدارنیوز
آیا یکدست شدن حاکمیت، مشکلات کشور را حل خواهد کرد؟
مهران صولتی جامعه شناس سیاسی در گفتگو با دیدارنیوز و در پاسخ به این پرسش که آیا مجلس یازدهم، مجلسی یکدست، اصولگرا و به دور از انتقاد و چالش خواهد بود و آیا حکومت به سمت یکدست شدن پیش میرود گفت: من معتقدم که همه شرایط موجود حکایت از این دارند که ارادهای…
Forwarded from اتچ بات
🔹 چرا در ایران موشک خوب می سازیم ولی خودرو خوب نمی سازیم؟!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ این روزها که آلودگی هوای تهران و برخی کلان شهرها نفس بسیاری از ایرانیان را به شماره انداخته است خودروهای ایرانی بیش از همیشه در جایگاه متهم نشسته اند. تولیداتی که حدود سه برابر انواع مشابه خارجی سوخت مصرف می کنند و بی دریغ گازهای مرگبار را در هوا می پراکنند. واقعیت این است که طرح خودرو سازی ملی به رغم برخی تنوعات شکلی نتوانسته انتظارات حداقلی شهروندان را برآورده سازد. حال آنکه مطابق برخی مدعیات، ما اکنون موشک هایی را تولید می کنیم که فقط با یک متر خطا به هدف اصابت می کنند. پس از اعلام عزم برخی نظامیان به حضور در صنعت خودرو سازی کشور، دکتر سپهر قاضی نوری در برنامه زاویه این پرسش مهم را مطرح کرد که چرا موشک خوب می سازیم ولی نمی توانیم خودرو خوب بسازیم. این یادداشت می کوشد به برخی از دلایل این تفاوت در دو صنعت مذکور بپردازد:
🖌 انحصار یا رقابت: ما می توانیم موشک خوب بسازیم چون انحصار مهمترین ویژگی اقتصاد ما است. انحصاری که باعث شده تا در همه سال های بعد از انقلاب، صنعت خودرو سازی را به بهانه ایجاد اشتغال مورد حمایت قرار داده و آرامش آن را با واردات خودرو های خارجی بر هم نزنیم. در صورتی که بدون وجود رقابت امکانی برای پیشرفت خودرو سازی وجود ندارد. بنابراین وجود شرایط انحصاری اگر چه می تواند به ساخت موشک های خوب بینجامد ولی برای خودرو سازی مخدری خطرناک است که به رکود و فقدان کیفیت منجر می شود.
🖌 قدرت سیاسی یا قدرت اقتصادی: موشک سازی بهره گیری از قدرت نظامی برای تبدیل شدن به یک ابرقدرت سیاسی است حال آن که خودرو سازی نمادی از پیدایش یک قطب اقتصادی است( در دنیای امروز ثروت قدرت می آورد). قدرت های سیاسی به طور ذاتی برای کنش گران در دسترسی به مزایا محدودیت ایجاد می کنند و می کوشند تا در فضایی انحصاری منابع کشور را در پروژه های نظامی صرف کنند، حال آن که توفیق یافتن در پروژه های اقتصادی فقط در فضایی رقابتی و با حضور کنش گران دیگر شکل می گیرد. نتیجه آن که با منطق ساخت موشک نمی توان به عرصه خودرو سازی ورود یافت.
🖌 رضایت نظم سیاسی یا رضایت مردم: موشک سازی، صنعتی متناسب با عزم جدی نظم سیاسی برای تبدیل شدن به یک قدرت برتر منطقه ای است، حال آنکه خودرو سازی بیش از همه در پی کسب رضایت عمومی و بهره گیری از بازار داخلی است. همین تفاوت موجب سرمایه گذاری فراوان حکومت برای اولی و غفلت از کیفیت بخشی به دومی شده است. واقعیت این است که ما در چهل سال گذشته شاهد چیرگی گفتمان" قدرت و امنیت"، بر گفتمان " توسعه و رضایت" بوده ایم. کمترین هزینه این عدم توازن هم عبارت از ژرف شدن شکاف بین ما و جهان و در نتیجه انباشت نارضایتی های داخلی بوده است.
🖌 ابهام یا شفافیت: موشک سازی پیوندی ذاتی با ابهام و راز آلودگی دارد چرا که هر گونه کوتاهی در حفظ اسرار نظامی می تواند به شکستی تمام عیار بینجامد. در نقطه مقابل اما خودرو سازی نیازمند رقابت توام با شفافیت است، صنعتی که تاکنون آلوده به انواع رانت ها، قراردادهای غیر شفاف و سوء مدیریت ها بوده است. با این اوصاف روشن است که ورود موشک سازان به این عرصه نه تنها به بهبود امور کمک نمی کند بلکه از ورود نهادهای نظارتی برای شفافیت بخشیدن به مناسبات این عرصه جلوگیری می کند. نتیجه هم البته کاهش بیشتر کیفیت خودرو های داخلی خواهد بود.
@solati_mehran
#موشک
#خودرو
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ این روزها که آلودگی هوای تهران و برخی کلان شهرها نفس بسیاری از ایرانیان را به شماره انداخته است خودروهای ایرانی بیش از همیشه در جایگاه متهم نشسته اند. تولیداتی که حدود سه برابر انواع مشابه خارجی سوخت مصرف می کنند و بی دریغ گازهای مرگبار را در هوا می پراکنند. واقعیت این است که طرح خودرو سازی ملی به رغم برخی تنوعات شکلی نتوانسته انتظارات حداقلی شهروندان را برآورده سازد. حال آنکه مطابق برخی مدعیات، ما اکنون موشک هایی را تولید می کنیم که فقط با یک متر خطا به هدف اصابت می کنند. پس از اعلام عزم برخی نظامیان به حضور در صنعت خودرو سازی کشور، دکتر سپهر قاضی نوری در برنامه زاویه این پرسش مهم را مطرح کرد که چرا موشک خوب می سازیم ولی نمی توانیم خودرو خوب بسازیم. این یادداشت می کوشد به برخی از دلایل این تفاوت در دو صنعت مذکور بپردازد:
🖌 انحصار یا رقابت: ما می توانیم موشک خوب بسازیم چون انحصار مهمترین ویژگی اقتصاد ما است. انحصاری که باعث شده تا در همه سال های بعد از انقلاب، صنعت خودرو سازی را به بهانه ایجاد اشتغال مورد حمایت قرار داده و آرامش آن را با واردات خودرو های خارجی بر هم نزنیم. در صورتی که بدون وجود رقابت امکانی برای پیشرفت خودرو سازی وجود ندارد. بنابراین وجود شرایط انحصاری اگر چه می تواند به ساخت موشک های خوب بینجامد ولی برای خودرو سازی مخدری خطرناک است که به رکود و فقدان کیفیت منجر می شود.
🖌 قدرت سیاسی یا قدرت اقتصادی: موشک سازی بهره گیری از قدرت نظامی برای تبدیل شدن به یک ابرقدرت سیاسی است حال آن که خودرو سازی نمادی از پیدایش یک قطب اقتصادی است( در دنیای امروز ثروت قدرت می آورد). قدرت های سیاسی به طور ذاتی برای کنش گران در دسترسی به مزایا محدودیت ایجاد می کنند و می کوشند تا در فضایی انحصاری منابع کشور را در پروژه های نظامی صرف کنند، حال آن که توفیق یافتن در پروژه های اقتصادی فقط در فضایی رقابتی و با حضور کنش گران دیگر شکل می گیرد. نتیجه آن که با منطق ساخت موشک نمی توان به عرصه خودرو سازی ورود یافت.
🖌 رضایت نظم سیاسی یا رضایت مردم: موشک سازی، صنعتی متناسب با عزم جدی نظم سیاسی برای تبدیل شدن به یک قدرت برتر منطقه ای است، حال آنکه خودرو سازی بیش از همه در پی کسب رضایت عمومی و بهره گیری از بازار داخلی است. همین تفاوت موجب سرمایه گذاری فراوان حکومت برای اولی و غفلت از کیفیت بخشی به دومی شده است. واقعیت این است که ما در چهل سال گذشته شاهد چیرگی گفتمان" قدرت و امنیت"، بر گفتمان " توسعه و رضایت" بوده ایم. کمترین هزینه این عدم توازن هم عبارت از ژرف شدن شکاف بین ما و جهان و در نتیجه انباشت نارضایتی های داخلی بوده است.
🖌 ابهام یا شفافیت: موشک سازی پیوندی ذاتی با ابهام و راز آلودگی دارد چرا که هر گونه کوتاهی در حفظ اسرار نظامی می تواند به شکستی تمام عیار بینجامد. در نقطه مقابل اما خودرو سازی نیازمند رقابت توام با شفافیت است، صنعتی که تاکنون آلوده به انواع رانت ها، قراردادهای غیر شفاف و سوء مدیریت ها بوده است. با این اوصاف روشن است که ورود موشک سازان به این عرصه نه تنها به بهبود امور کمک نمی کند بلکه از ورود نهادهای نظارتی برای شفافیت بخشیدن به مناسبات این عرصه جلوگیری می کند. نتیجه هم البته کاهش بیشتر کیفیت خودرو های داخلی خواهد بود.
@solati_mehran
#موشک
#خودرو
Telegram
attach 📎
Forwarded from تور کتاب کودک (Mehrdad Serjooie)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔸آیا بخشندگی می میرد؟
🔹دوستان عزیزم بیش از 3 ماه است که برنامه تور کتاب کودک برای خوزستان را اعلام کرده ایم اما برخلاف سالهای قبل هنوز نتوانسته ایم حتا نیمی از بودجه لازم را فراهم کنیم. 4 گلریزان برگزار کرده ایم اما به اندازه یک گلریزان سالهای قبل هم کمک جمع نشده است.
🔹این کلیپ را یک بار دیگر تماشا کردم بغضم ترکید ! ایا می توان این کلیپ را دید و بی تفاوت از کنار کودکان ایران گذشت.
🔹شماره کارت حساب تور کتاب کودک 5022297000009824
🔹اسماعیل آزادی 09366395949
@Iranianchildrenbooktour
🔹دوستان عزیزم بیش از 3 ماه است که برنامه تور کتاب کودک برای خوزستان را اعلام کرده ایم اما برخلاف سالهای قبل هنوز نتوانسته ایم حتا نیمی از بودجه لازم را فراهم کنیم. 4 گلریزان برگزار کرده ایم اما به اندازه یک گلریزان سالهای قبل هم کمک جمع نشده است.
🔹این کلیپ را یک بار دیگر تماشا کردم بغضم ترکید ! ایا می توان این کلیپ را دید و بی تفاوت از کنار کودکان ایران گذشت.
🔹شماره کارت حساب تور کتاب کودک 5022297000009824
🔹اسماعیل آزادی 09366395949
@Iranianchildrenbooktour
🔹 نقش آقا محمدخان قاجار در ابداع نظریه توطئه در روابط خارجی ایران!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ سیاست خارجی ایران به شدت از نظریه توطئه رنج می برد. وضعیتی که اگر چه از چند سده پیش آغاز شده ولی در چهل سال گذشته به نحوی فزاینده تشدید شده است. حتی در دوران پهلوی اول و دوم هم این بدبینی تاریخی نسبت به غرب وجود داشت. به عنوان نمونه هر دو پادشاه نسبت به نقش انگلیس در مقاطعی ظنین بوده اند. به تازگی و با مطالعه بخش هایی از کتاب رستم التواریخ نوشته محمد هاشم موسوی( رستم الحکماء) متوجه شدم که به رغم اختلاف دیرینه میان آقا محمد خان قاجار با کریم خان زند( کریم خان عامل قتل پدر آقا محمدخان و آمر اخته کردن او بوده است)، او در مقاطعی نقش مشاور امین وکیل الرعایا را ایفا می کرده است. نمونه بارز این نقش به جلسه اخذ تصمیم درباره چگونگی مواجهه با ایلچی انگلیس بر می گردد که برای گشترش روابط تجاری فیمابین دو کشور به دربار زندیان آمده است. پس از آنکه کریم خان نظر مشاوران را جویا می شود، آقا محمد خان، ایران را به کودکی تشبیه می کند که برخی الواط و اوباش( انگلیس) قصد گول زدن و کامجویی از وی را دارند. ایشان برخی اسباب بازی ها را به کودک می دهند و در هنگامه مناسب کام خود را می ستانند. ارائه تفسیری اروتیک از یک رابطه دیپلماتیک که بدجوری به ذائقه سیاسی کریم خان هم خوش می آید! اما بخش خشن تر داستان زمانی است که کریم خان از وی می پرسد؛ با ایلچی انگلیس چگونه رفتار کنیم تا مصلحت ایران تامین شود؟ آقا محمدخان پیشنهاد می کند که پیشکش آنان را قبول کن و دو برابر بهای آن را بپرداز. سپس آنها را به دیدن مسابقات اسب سواری ببر تا قدرت ما را ببینند. بعد آنها را از راه دریا بفرست ولی عده ای را مامور کن تا همراهان ایلچی را در کشتی به قتل برسانند. ایلچی را هم با پنج نفر زنده بگذار ولی گوش و بینی ایشان را قطع و در دریا رهایشان کن. توصیه ای که سخت مورد توجه کریم خان واقع می شود و به اجرا در می آید. واقعیت این است که بخش مهمی از فضای غیر دوستانه این دیدار دیپلماتیک متاثر از حضور استعماری انگلیس در هندوستان بوده است. در دیالوگ صورت گرفته میان کریم خان با مشاوران خود نیز هراس از تکرار این واقعه هویداست و این مواجهه خشن با هیات انگلیسی نوعی زهر چشم گیری محسوب می شود!
🔹 تکمله: با گذشت بیش از دویست سال از نخستین رویارویی توام با بدبینی میان ایران و غرب، مع الاسف همچنان نگاه ما به غرب بسیط، ایدئولوژیک و توام با زهر چشم گرفتن باقی مانده است. به رغم ورود به عصر جهانی شدن و افزایش پیچیدگی های اقتصادی- سیاسی متاثر از آن که نوعی دیپلماسی مبتکرانه را اقتضاء می کند، گویی ما همچنان در دوران جنگ سرد به سر می بریم. در تمام این مدت هم مواجهه بین المللی ما بیشتر مبتنی بر ایدئولوژی بوده است تا منافع ملی! خروجی مساله اما ناگوارتر است؛ فقدان هر گونه ابتکار دیپلماتیک برای هموار کردن مسیر توسعه یافتگی ایران در عرصه رقابت های فزاینده جهانی!
@solati_mehran
#کریم_خان_زند
#آقا_محمد_خان_قاجار
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ سیاست خارجی ایران به شدت از نظریه توطئه رنج می برد. وضعیتی که اگر چه از چند سده پیش آغاز شده ولی در چهل سال گذشته به نحوی فزاینده تشدید شده است. حتی در دوران پهلوی اول و دوم هم این بدبینی تاریخی نسبت به غرب وجود داشت. به عنوان نمونه هر دو پادشاه نسبت به نقش انگلیس در مقاطعی ظنین بوده اند. به تازگی و با مطالعه بخش هایی از کتاب رستم التواریخ نوشته محمد هاشم موسوی( رستم الحکماء) متوجه شدم که به رغم اختلاف دیرینه میان آقا محمد خان قاجار با کریم خان زند( کریم خان عامل قتل پدر آقا محمدخان و آمر اخته کردن او بوده است)، او در مقاطعی نقش مشاور امین وکیل الرعایا را ایفا می کرده است. نمونه بارز این نقش به جلسه اخذ تصمیم درباره چگونگی مواجهه با ایلچی انگلیس بر می گردد که برای گشترش روابط تجاری فیمابین دو کشور به دربار زندیان آمده است. پس از آنکه کریم خان نظر مشاوران را جویا می شود، آقا محمد خان، ایران را به کودکی تشبیه می کند که برخی الواط و اوباش( انگلیس) قصد گول زدن و کامجویی از وی را دارند. ایشان برخی اسباب بازی ها را به کودک می دهند و در هنگامه مناسب کام خود را می ستانند. ارائه تفسیری اروتیک از یک رابطه دیپلماتیک که بدجوری به ذائقه سیاسی کریم خان هم خوش می آید! اما بخش خشن تر داستان زمانی است که کریم خان از وی می پرسد؛ با ایلچی انگلیس چگونه رفتار کنیم تا مصلحت ایران تامین شود؟ آقا محمدخان پیشنهاد می کند که پیشکش آنان را قبول کن و دو برابر بهای آن را بپرداز. سپس آنها را به دیدن مسابقات اسب سواری ببر تا قدرت ما را ببینند. بعد آنها را از راه دریا بفرست ولی عده ای را مامور کن تا همراهان ایلچی را در کشتی به قتل برسانند. ایلچی را هم با پنج نفر زنده بگذار ولی گوش و بینی ایشان را قطع و در دریا رهایشان کن. توصیه ای که سخت مورد توجه کریم خان واقع می شود و به اجرا در می آید. واقعیت این است که بخش مهمی از فضای غیر دوستانه این دیدار دیپلماتیک متاثر از حضور استعماری انگلیس در هندوستان بوده است. در دیالوگ صورت گرفته میان کریم خان با مشاوران خود نیز هراس از تکرار این واقعه هویداست و این مواجهه خشن با هیات انگلیسی نوعی زهر چشم گیری محسوب می شود!
🔹 تکمله: با گذشت بیش از دویست سال از نخستین رویارویی توام با بدبینی میان ایران و غرب، مع الاسف همچنان نگاه ما به غرب بسیط، ایدئولوژیک و توام با زهر چشم گرفتن باقی مانده است. به رغم ورود به عصر جهانی شدن و افزایش پیچیدگی های اقتصادی- سیاسی متاثر از آن که نوعی دیپلماسی مبتکرانه را اقتضاء می کند، گویی ما همچنان در دوران جنگ سرد به سر می بریم. در تمام این مدت هم مواجهه بین المللی ما بیشتر مبتنی بر ایدئولوژی بوده است تا منافع ملی! خروجی مساله اما ناگوارتر است؛ فقدان هر گونه ابتکار دیپلماتیک برای هموار کردن مسیر توسعه یافتگی ایران در عرصه رقابت های فزاینده جهانی!
@solati_mehran
#کریم_خان_زند
#آقا_محمد_خان_قاجار
🔹 چند نکته درباره تهاجم تروریستی به سردار سلیمانی!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🖌 ترامپ با حذف سردار سلیمانی نشان داد که درکی واقع بینانه از نقش خود و سایر بازیگران عرصه سیاست ندارد. جایگاه مذاکره و بده بستان دیپلماتیک هم برای او معلوم نیست. همه اینها را می توان از رفتار سیاسی چند ساله او دریافت. خروج از پیمان های سیاسی از جمله برجام، ناکامی در مذاکره با کره شمالی، تحقیر متحدان اروپایی و اکنون حذف مهمترین مهره شطرنج خاورمیانه نشان می دهد که امریکا تحت ریاست او شایسته عنوان رهبری جهان نیست.
🖌 اقدام به شهادت سردار سلیمانی آشکارا یک اقدام انتخاباتی بود، درست در زمانه ای که امریکای تحت رهبری ترامپ از نوعی بحران دستاورد در سیاست خارجی خود رنج می برد. همچنین اجرایی شدن استیضاح فارغ از نتیجه آن نیز می توانست بر کاهش مقبولیت وی تاثیر گذار باشد. بنابراین ترامپ نیازمند اقدامی بود که هم بتواند استیضاح را در افکار عمومی امریکاییان به حاشیه براند و هم بتواند برگ مهمی برای او در انتخابات ۲۰۲۰ محسوب شود.
🖌 اقدامات اطلاعاتی برای حفاظت از جان فرمانده سپاه قدس آشکارا ناقص و پر ایراد بوده است. شاید بیشتر به این دلیل که ایران تصور می کرد ترامپ را به خوبی می شناسد. تصویر یک ترامپ تاجر صفت و منفعت جو همه را به اشتباه انداخته بود. انفعال امریکا در قبال سقوط پهباد پیشرفته، و تذبذب در گفتار و رفتار ترامپ هم مزید بر علت شده بود که مکر و عزم دشمن دست کم گرفته شود. اتفاقات یک هفته اخیر عراق هم باید درصدی برای اقدامات پیش بینی ناپذیر ترامپ در نظر می گرفت.
🖌 اظهارات امروز ترامپ و وزیر امور خارجه اش نشان داد که تا چه حد از واقعیت های جامعه امروز ایران فاصله دارند. واقعیت این است که به رغم برخی نارضایتی ها از سیاست های منطقه ای جمهوری اسلامی، مردم هنوز هم عمیقا برای نظامیانی که صادقانه از میهن خود دفاع و با کاسبی سیاسی نسبتی ندارند احترام قائلند. سردار سلیمانی توانست با ارتفاع گرفتن از مناقشات مرسوم و مبتذل سیاسی، چهره یک قهرمان ملی را از خود به نمایش گذارد.
🖌 انتظار می رود که تشییع جنازه با شکوه سردار سلیمانی بتواند به فرصتی برای بازیابی انسجام ملی در دوران تهدیدهای خارجی تبدیل شود. دور کردن هراس جنگ از زندگی مردم، و باز گذاشتن دست مردم در انتخابات آینده می تواند دو اقدام مناسب در این زمینه باشد. هیچ امنیتی جز با جلب رضایت و مشارکت مردم پایدار نمی ماند. بکوشیم تا هویت ملی را بر چنین ستون های بی بدیلی استوار سازیم.
@solati_mehran
#سردار_سلیمانی
#امریکا
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🖌 ترامپ با حذف سردار سلیمانی نشان داد که درکی واقع بینانه از نقش خود و سایر بازیگران عرصه سیاست ندارد. جایگاه مذاکره و بده بستان دیپلماتیک هم برای او معلوم نیست. همه اینها را می توان از رفتار سیاسی چند ساله او دریافت. خروج از پیمان های سیاسی از جمله برجام، ناکامی در مذاکره با کره شمالی، تحقیر متحدان اروپایی و اکنون حذف مهمترین مهره شطرنج خاورمیانه نشان می دهد که امریکا تحت ریاست او شایسته عنوان رهبری جهان نیست.
🖌 اقدام به شهادت سردار سلیمانی آشکارا یک اقدام انتخاباتی بود، درست در زمانه ای که امریکای تحت رهبری ترامپ از نوعی بحران دستاورد در سیاست خارجی خود رنج می برد. همچنین اجرایی شدن استیضاح فارغ از نتیجه آن نیز می توانست بر کاهش مقبولیت وی تاثیر گذار باشد. بنابراین ترامپ نیازمند اقدامی بود که هم بتواند استیضاح را در افکار عمومی امریکاییان به حاشیه براند و هم بتواند برگ مهمی برای او در انتخابات ۲۰۲۰ محسوب شود.
🖌 اقدامات اطلاعاتی برای حفاظت از جان فرمانده سپاه قدس آشکارا ناقص و پر ایراد بوده است. شاید بیشتر به این دلیل که ایران تصور می کرد ترامپ را به خوبی می شناسد. تصویر یک ترامپ تاجر صفت و منفعت جو همه را به اشتباه انداخته بود. انفعال امریکا در قبال سقوط پهباد پیشرفته، و تذبذب در گفتار و رفتار ترامپ هم مزید بر علت شده بود که مکر و عزم دشمن دست کم گرفته شود. اتفاقات یک هفته اخیر عراق هم باید درصدی برای اقدامات پیش بینی ناپذیر ترامپ در نظر می گرفت.
🖌 اظهارات امروز ترامپ و وزیر امور خارجه اش نشان داد که تا چه حد از واقعیت های جامعه امروز ایران فاصله دارند. واقعیت این است که به رغم برخی نارضایتی ها از سیاست های منطقه ای جمهوری اسلامی، مردم هنوز هم عمیقا برای نظامیانی که صادقانه از میهن خود دفاع و با کاسبی سیاسی نسبتی ندارند احترام قائلند. سردار سلیمانی توانست با ارتفاع گرفتن از مناقشات مرسوم و مبتذل سیاسی، چهره یک قهرمان ملی را از خود به نمایش گذارد.
🖌 انتظار می رود که تشییع جنازه با شکوه سردار سلیمانی بتواند به فرصتی برای بازیابی انسجام ملی در دوران تهدیدهای خارجی تبدیل شود. دور کردن هراس جنگ از زندگی مردم، و باز گذاشتن دست مردم در انتخابات آینده می تواند دو اقدام مناسب در این زمینه باشد. هیچ امنیتی جز با جلب رضایت و مشارکت مردم پایدار نمی ماند. بکوشیم تا هویت ملی را بر چنین ستون های بی بدیلی استوار سازیم.
@solati_mehran
#سردار_سلیمانی
#امریکا
Forwarded from سخنرانیها
🔊 فایل صوتی
#حال_خوش_خواندن
متن از #مهران_صولتی
عنوان : هشت دعا برای تحول در سال 98
خوانش : #محمد_خلیلی ( ادمین کانال سخنرانیها )
بیش از دو دقیقه
🌱 خدایا!
به مردمی که بعد از گذشت یکصد سال همچنان در پیچ و خم قانون، آزادی و عدالت سرگردان اند، امید، صبوری و تلاش عنایت کن!
لینک متن کامل اینجا
🆔 @sokhanranihaa
🆔 @sokhanranihaa
🆑کانال سخنرانی ها
🌹
#حال_خوش_خواندن
متن از #مهران_صولتی
عنوان : هشت دعا برای تحول در سال 98
خوانش : #محمد_خلیلی ( ادمین کانال سخنرانیها )
بیش از دو دقیقه
🌱 خدایا!
به مردمی که بعد از گذشت یکصد سال همچنان در پیچ و خم قانون، آزادی و عدالت سرگردان اند، امید، صبوری و تلاش عنایت کن!
لینک متن کامل اینجا
🆔 @sokhanranihaa
🆔 @sokhanranihaa
🆑کانال سخنرانی ها
🌹
Telegram
🔹 هفت پیام جامعه شناختی مرتبط با مراسم تشییع دیروز!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ اگر چه پیش بینی می شد که مراسم تشییع جنازه سردار سلیمانی گسترده و شکوهمند باشد ولی مشاهده این حجم از جمعیت در تهران شگفت انگیز بود. تحلیل این حضور به ویژه از آن رو دشوار می نماید که ایرانیان امسال مجموعه ای از رویدادهای ناگوار را تجربه کردند: به حاشیه رفتن اراده ملی و کاهش قدرت نهادهای انتخابی از جمله مجلس، افزایش دشواری های اقتصادی، اعتراضات خون بار آبان ماه، افزایش احساس ناامیدی اجتماعی از مشارکت سیاسی، بخش ملموس تری از وقایع ده ماه گذشته بوده اند. رویدادهایی که چندان با حضور گسترده در این مراسم قابل جمع به نظر نمی رسند. می کوشم تا در ادامه به برخی از برداشت های جامعه شناختی کمابیش مرتبط با این مراسم اشاره نمایم:
🖌 ایران امروز جامعه ای به غایت پیچیده است. شاید اگر سه فرهنگ ایرانیت، اسلامیت و مدرنیت مجال می یافتند بدون مداخله حکومت ها در یکصد سال اخیر به تلفیقی با یکدیگر دست یابند اکنون شاهد اراده سیاسی نبودیم که حضور در پاسارگاد را با راهپیمایی اربعین متعارض دانسته و برای یکی محدودیت ایجاد کند. پیچیدگی ها و پیش بینی ناپذیری هایی که تحلیل گران و نیروهای سیاسی را از فهم صحیح جامعه ایران ناتوان ساخته است.
🖌 ایران جامعه ای همچنان دینی است اگر چه ما شاهد گستره ای از تنوعات دینی در میان اقشار مختلف آن هستیم. هر چند که جذابیت خوانش فقهی از اسلام آشکارا رو به افول است ولی شخصیت های مذهبی به ویژه امامان شیعه هنوز هم از مقبولیت زیادی در جامعه برخوردارند. حضور پرتعداد و متفاوت جوانان در مراسم مذهبی هرسال نشان می دهد که تشیع تا چه حد با تاروپود فرهنگ مردم گره خورده است، به ویژه اگر حوادث بتوانند به نوعی شبیه سازی با تراژدی های تاریخ اسلام منجر شوند.
🖌 نقش فرهنگی مذهب درست همان چیزی است که حکومت پهلوی و روشنفکران سکولار بعد از انقلاب از درک آن ناتوان بوده اند. انسداد سیاسی و رونق اقتصادی پیش از انقلاب، یا محدودیت های سیاسی و رکود اقتصادی بعد از انقلاب، زمانی به حضور موثر خیابانی یا طغیان احساسات همگانی می انجامند که در امتداد روایتی شهادت طلبانه از تشیع قرار گیرند. به عبارت دیگر تفسیر فرهنگی از رویدادهای سیاسی در دوران پیش و بعد از انقلاب همچنان اهمیت زیادی دارد.
🖌 ایرانیان از عقلی گرم سود می برند چون عواطف و احساسات نقش مهمی را در حیات اجتماعی آنها ایفا می کند. درست برخلاف بعضی غربیان که بیشتر از عقلی سرد بهره می گیرند و می کوشند تا عواطف خود را کنترل نمایند. این یعنی برای ایرانیان خردورزی هم آشکارا پشتوانه ای عاطفی دارد. کسانی که می کوشند صرفا با تکیه بر آموزه های عصر روشنگری اروپا احساسات را انکار، و رفتاری کاملا عقلانی و چارچوب دار از مردم ایران انتظار داشته باشند محکوم به شکست و ناامیدی هستند.
🖌 طراحی هرگونه برنامه توسعه برای ایران باید بومی و مبتنی بر ویژگی های منحصر به فرد فرهنگی کشور صورت پذیرد. توسعه ای که بتواند بر دوگانه های رویکرد نوسازی همچون؛ مادی/ معنوی، سنت/ تجدد، عمومی/ خصوصی، دینی/ سکولارو ... فائق آید و نسبت وثیقی با گذشته فرهنگی کشور برقرار نماید. بخش مهمی از ناکامی پروژه توسعه پهلوی ها هم جز این نبود که نتوانست آمریت را با مشارکت، و گذشته را با آینده این سرزمین پیوند دهد.
🖌 به رغم انتقادهای فراوان نسبت به افزایش خودمحوری و مادی گرایی، در کنار کاهش همبستگی و افول اخلاق در جامعه ایران، نشانه ها از احترام عمیق ایرانیان نسبت به ارزش هایی همچون صداقت، اخلاص، ایثار، مهرورزی و وفای به عهد به ویژه در میان حاکمان حکایت دارند. همان ارزش هایی که گذشته را برای بسیاری به یک نوستالژی بدل ساخته است. بنابراین بررسی چرایی کاهش این ویژگی ها در جامعه و حکومت می تواند در گره گشایی از برخی معضلات کشور موثر باشد.
🖌 ایرانیان مردمانی مغرور و متکی به تمدنی چندهزار ساله هستند. سرمایه ای که اگر چه در اکثر اوقات به مثابه ترمزی برای ماشین توسعه عمل کرده ولی توانسته با تکیه بر عناصر فرهنگی به زیست مدنی اقوام مختلف در مرزهای این سرزمین یاری رساند. از همین رو هر گونه رابطه سازنده با دنیا نیز لاجرم از مسیر احترام جهانیان به چنین واقعیتی می گذرد. بنابراین هر راهبردی که بکوشد بی اعتنا به این ویژگی های تمدنی گامی در مسیر تغییر بردارد پیشاپیش محکوم به شکست است.
@solati_mehran
#سردار_سلیمانی
#جامعه_شناسی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ اگر چه پیش بینی می شد که مراسم تشییع جنازه سردار سلیمانی گسترده و شکوهمند باشد ولی مشاهده این حجم از جمعیت در تهران شگفت انگیز بود. تحلیل این حضور به ویژه از آن رو دشوار می نماید که ایرانیان امسال مجموعه ای از رویدادهای ناگوار را تجربه کردند: به حاشیه رفتن اراده ملی و کاهش قدرت نهادهای انتخابی از جمله مجلس، افزایش دشواری های اقتصادی، اعتراضات خون بار آبان ماه، افزایش احساس ناامیدی اجتماعی از مشارکت سیاسی، بخش ملموس تری از وقایع ده ماه گذشته بوده اند. رویدادهایی که چندان با حضور گسترده در این مراسم قابل جمع به نظر نمی رسند. می کوشم تا در ادامه به برخی از برداشت های جامعه شناختی کمابیش مرتبط با این مراسم اشاره نمایم:
🖌 ایران امروز جامعه ای به غایت پیچیده است. شاید اگر سه فرهنگ ایرانیت، اسلامیت و مدرنیت مجال می یافتند بدون مداخله حکومت ها در یکصد سال اخیر به تلفیقی با یکدیگر دست یابند اکنون شاهد اراده سیاسی نبودیم که حضور در پاسارگاد را با راهپیمایی اربعین متعارض دانسته و برای یکی محدودیت ایجاد کند. پیچیدگی ها و پیش بینی ناپذیری هایی که تحلیل گران و نیروهای سیاسی را از فهم صحیح جامعه ایران ناتوان ساخته است.
🖌 ایران جامعه ای همچنان دینی است اگر چه ما شاهد گستره ای از تنوعات دینی در میان اقشار مختلف آن هستیم. هر چند که جذابیت خوانش فقهی از اسلام آشکارا رو به افول است ولی شخصیت های مذهبی به ویژه امامان شیعه هنوز هم از مقبولیت زیادی در جامعه برخوردارند. حضور پرتعداد و متفاوت جوانان در مراسم مذهبی هرسال نشان می دهد که تشیع تا چه حد با تاروپود فرهنگ مردم گره خورده است، به ویژه اگر حوادث بتوانند به نوعی شبیه سازی با تراژدی های تاریخ اسلام منجر شوند.
🖌 نقش فرهنگی مذهب درست همان چیزی است که حکومت پهلوی و روشنفکران سکولار بعد از انقلاب از درک آن ناتوان بوده اند. انسداد سیاسی و رونق اقتصادی پیش از انقلاب، یا محدودیت های سیاسی و رکود اقتصادی بعد از انقلاب، زمانی به حضور موثر خیابانی یا طغیان احساسات همگانی می انجامند که در امتداد روایتی شهادت طلبانه از تشیع قرار گیرند. به عبارت دیگر تفسیر فرهنگی از رویدادهای سیاسی در دوران پیش و بعد از انقلاب همچنان اهمیت زیادی دارد.
🖌 ایرانیان از عقلی گرم سود می برند چون عواطف و احساسات نقش مهمی را در حیات اجتماعی آنها ایفا می کند. درست برخلاف بعضی غربیان که بیشتر از عقلی سرد بهره می گیرند و می کوشند تا عواطف خود را کنترل نمایند. این یعنی برای ایرانیان خردورزی هم آشکارا پشتوانه ای عاطفی دارد. کسانی که می کوشند صرفا با تکیه بر آموزه های عصر روشنگری اروپا احساسات را انکار، و رفتاری کاملا عقلانی و چارچوب دار از مردم ایران انتظار داشته باشند محکوم به شکست و ناامیدی هستند.
🖌 طراحی هرگونه برنامه توسعه برای ایران باید بومی و مبتنی بر ویژگی های منحصر به فرد فرهنگی کشور صورت پذیرد. توسعه ای که بتواند بر دوگانه های رویکرد نوسازی همچون؛ مادی/ معنوی، سنت/ تجدد، عمومی/ خصوصی، دینی/ سکولارو ... فائق آید و نسبت وثیقی با گذشته فرهنگی کشور برقرار نماید. بخش مهمی از ناکامی پروژه توسعه پهلوی ها هم جز این نبود که نتوانست آمریت را با مشارکت، و گذشته را با آینده این سرزمین پیوند دهد.
🖌 به رغم انتقادهای فراوان نسبت به افزایش خودمحوری و مادی گرایی، در کنار کاهش همبستگی و افول اخلاق در جامعه ایران، نشانه ها از احترام عمیق ایرانیان نسبت به ارزش هایی همچون صداقت، اخلاص، ایثار، مهرورزی و وفای به عهد به ویژه در میان حاکمان حکایت دارند. همان ارزش هایی که گذشته را برای بسیاری به یک نوستالژی بدل ساخته است. بنابراین بررسی چرایی کاهش این ویژگی ها در جامعه و حکومت می تواند در گره گشایی از برخی معضلات کشور موثر باشد.
🖌 ایرانیان مردمانی مغرور و متکی به تمدنی چندهزار ساله هستند. سرمایه ای که اگر چه در اکثر اوقات به مثابه ترمزی برای ماشین توسعه عمل کرده ولی توانسته با تکیه بر عناصر فرهنگی به زیست مدنی اقوام مختلف در مرزهای این سرزمین یاری رساند. از همین رو هر گونه رابطه سازنده با دنیا نیز لاجرم از مسیر احترام جهانیان به چنین واقعیتی می گذرد. بنابراین هر راهبردی که بکوشد بی اعتنا به این ویژگی های تمدنی گامی در مسیر تغییر بردارد پیشاپیش محکوم به شکست است.
@solati_mehran
#سردار_سلیمانی
#جامعه_شناسی
Forwarded from اتچ بات
🔹 همه چیز دود شد و به هوا رفت!
✍ مهران صولتی
@solati_mehran
🖤 با انتشار اطلاعیه ستاد کل نیروهای مسلح در هدف قرار گرفتن هواپیمای اوکراینی به وسیله پدافند موشکی ایران، بالاخره چندروز دروغگویی و پنهان کاری پایان پذیرفت و سرمایه اجتماعی حاصل از حضور بی ریای مردم در مراسم عزاداری مختلف، دود شد و به هوا رفت! شاید کسانی که تصور می کردند می توانند تمام مشکلات داخلی و نارسایی های حکمرانی را صرفا به وسیله برگزاری این مراسم به فراموشی سپارند اینک دریافته باشند که با جلوه دیگری از مکر خداوند روبرو شده اند. اینکه باید مسئولانه تر با مطالبات مردم مواجه شده و جان انسان ها را جدی تر تلقی کنند. اکنون به نظر می رسد با این حجم از بی تدبیری های فزاینده، ما تا اطلاع ثانوی نیازمند دشمن خارجی نیستیم چرا که به اندازه کافی می توانیم از مردم خود قربانی بگیریم! اما هنوز هم تمام روزنه ها برای جبران بی اعتمادی ایجاد شده در این سه روز بسته نیست؛ عذرخواهی صادقانه مقامات نظامی، برکناری مسئولین مقصر در این فاجعه تاسف بار، معرفی برنامه جامع کاهش آسیب های ناشی از سوانح، به رسمیت شناختن مطالبات مردم و اصلاح سیاست خارجی تنش زا، در صورتی که صادقانه و با مشارکت مردم پیگیری شود می تواند از به هدر رفتن خون این انسان های پاک و بی گناه جلوگیری نماید. امیدواریم چرا که انسان به امید زنده است.
#هواپیمای_اوکراین
✍ مهران صولتی
@solati_mehran
🖤 با انتشار اطلاعیه ستاد کل نیروهای مسلح در هدف قرار گرفتن هواپیمای اوکراینی به وسیله پدافند موشکی ایران، بالاخره چندروز دروغگویی و پنهان کاری پایان پذیرفت و سرمایه اجتماعی حاصل از حضور بی ریای مردم در مراسم عزاداری مختلف، دود شد و به هوا رفت! شاید کسانی که تصور می کردند می توانند تمام مشکلات داخلی و نارسایی های حکمرانی را صرفا به وسیله برگزاری این مراسم به فراموشی سپارند اینک دریافته باشند که با جلوه دیگری از مکر خداوند روبرو شده اند. اینکه باید مسئولانه تر با مطالبات مردم مواجه شده و جان انسان ها را جدی تر تلقی کنند. اکنون به نظر می رسد با این حجم از بی تدبیری های فزاینده، ما تا اطلاع ثانوی نیازمند دشمن خارجی نیستیم چرا که به اندازه کافی می توانیم از مردم خود قربانی بگیریم! اما هنوز هم تمام روزنه ها برای جبران بی اعتمادی ایجاد شده در این سه روز بسته نیست؛ عذرخواهی صادقانه مقامات نظامی، برکناری مسئولین مقصر در این فاجعه تاسف بار، معرفی برنامه جامع کاهش آسیب های ناشی از سوانح، به رسمیت شناختن مطالبات مردم و اصلاح سیاست خارجی تنش زا، در صورتی که صادقانه و با مشارکت مردم پیگیری شود می تواند از به هدر رفتن خون این انسان های پاک و بی گناه جلوگیری نماید. امیدواریم چرا که انسان به امید زنده است.
#هواپیمای_اوکراین
Telegram
attach 📎