🔹 چرا می روند؟ سفری بی بازگشت!
✍ مهران صولتی
@solati_mehran
☘ ایران به روایت برخی از جامعه شناسان در پنجاه سال اخیر پنج موج مهاجرت را تجربه کرده است. اوایل دهه پنجاه، ماه های قبل از انقلاب، اوایل دهه شصت، بعد از خرداد ۸۸، و از سال ۹۷ تا کنون. در این میان موج آخر چنان ابعاد سترگ و متفاوتی پیدا کرده که حتی نگرانی مسئولان بلند پایه کشور را برانگیخته است. اگر موج های پیشین مهاجرت صرفا سیاسی و معطوف به قشر خاصی از ناراضیان بود، اما موج اخیر شمولیتی تمام عیار یافته و همزمان پزشکان، استادان دانشگاه، کارآفرینان اقتصادی، نخبگان دانشجویی و حتی برخی از مردم عادی را در بر گرفته است. برآوردها نشان می دهد که فقط در سال گذشته ۳۰۰۰ پزشک و ۹۰۰ استاد دانشگاه کشور را ترک کرده اند و آمار مهاجرت روزانه مهندسین به ۲۰ نفر رسیده است. با این اوصاف اکنون شایسته است که بپرسیم چرا با موج سهمگین تری از مهاجرت روبرو شده ایم؟
🖌 ناامیدی از آینده: نظر سنجی ایسپا در ماه های اخیر نشان داده است که بیش از ۶۰ درصد شهروندان امیدی به بهبود اوضاع کشور در آینده نزدیک ندارند. جدای از آن افزایش تورم، نوسانات بورس و رشد قیمت ارز و طلا نیز چشم انداز امیدوار کننده ای فراروی ایرانیان ترسیم نمی کند. دولت جدید هم که گمان می رفت به دنبال یکدست کردن پرهزینه حکومت بتواند گام های بلندی در جهت بهبود اوضاع اسف بار کنونی بردارد بیش از اندازه شلخته و بی برنامه ظاهر شده است. واضح است که در فقدان هرگونه امکانی برای اصلاحات معنادار در آیین حکمرانی مهاجرت ها ابعادی چنین بی سابقه بیابد!
🖌 چالش کرامت انسانی: به موازات یکدست شدن حکومت، ایرانیان شاهد افزایش سخت گیری ها در حوزه آزادی های اجتماعی و تردید در مورد به رسمیت شناخته شدن حق انتخاب و سبک زندگی خود هستند. مداخله طرح جوانی و جمعیت در خصوصی ترین ابعاد زندگی شهروندان، طرح صیانت و محدودیت اینترنت، بلاهت گویی از پاره ای تریبون های رسمی و بی اعتنایی نسبت به حقوق مدنی ایرانیان از جمله اقداماتی هستند که کرامت انسانی را مخدوش و چشم اندازهای آینده را به ویژه برای زنان و جوانان تیره و تار ساخته است!
🖌 اقتصاد نابسامان و معضل اشتغال: فشار تحریم ها اگر چه بر تنگناهای کشور افزوده است ولی هرگز نمی تواند توجیه گر بی تدبیری سیاست گذارانی باشد که با نادیده انگاشتن تفاوت میان تورم و گرانی همچنان از قیمت گذاری دستوری در عرصه اقتصاد دفاع می کنند. خطایی آشکار که با بی توجهی به ضرورت پذیرش Fatf، رفع تحریم ها و اهمیت جذب سرمایه خارجی عرصه ای نامطمئن را برای آینده تولید، اشتغال، فقر و تورم فراهم آورده است. نخبگانی که در این شرایط مجالی برای فعالیت و امکانی برای داشتن شغل متناسب با توانمندی خود نمی یابند چه راهی جز مهاجرت دارند؟
🖌 تداوم تنش های خارجی و تشدید توسعه نیافتگی: سیاست خارجی ایران در سال های گذشته واکنشی، فاقد ابتکارات دیپلماتیک و عمدتا پیش بینی ناپذیر بوده است. سیاستی که کوشیده است تا با نفی نظم موجود جهانی نوعی استثناگرایی را برای کشور تبلیغ نماید. اکنون دیگر روشن شده است که به دلیل سهم ناچیز ایران در اقتصاد جهانی ادامه این رویکرد جز به تحریم های بیشتر یا رویارویی نظامی نمی انجامد. این در حالی است که نخبگان کشور برای تداوم فعالیت خود دقیقا نیازمند شرایط متفاوتی هستند تا بتوانند در سایه آن مراودات آزاد و امنی را با مراکز علمی جهان داشته باشند. وضعیتی که در کوتاه مدت نمی توانند به آن امیدوار باشند!
🔹 نکته پایانی: تداوم مهاجرت زیستی( نخبگانی که مجبور به کار در اسنپ هستند) در کنار مهاجرت جغرافیایی( مهاجرت بی بازگشت نخبگان به خارج از میهن) تهدیدی است که می تواند با تهدید گوهر ایران فرآیند فرسایش تمدنی کشور را تسریع نماید( تعبیر محسن رنانی). تحلیل های ارائه شده تا این جا اما نشان می دهد که مخاطرات کنونی هنوز توسط مسئولان به خوبی درک نشده است!
@solati_mehran
#مهاجرت
#نخبگان
✍ مهران صولتی
@solati_mehran
☘ ایران به روایت برخی از جامعه شناسان در پنجاه سال اخیر پنج موج مهاجرت را تجربه کرده است. اوایل دهه پنجاه، ماه های قبل از انقلاب، اوایل دهه شصت، بعد از خرداد ۸۸، و از سال ۹۷ تا کنون. در این میان موج آخر چنان ابعاد سترگ و متفاوتی پیدا کرده که حتی نگرانی مسئولان بلند پایه کشور را برانگیخته است. اگر موج های پیشین مهاجرت صرفا سیاسی و معطوف به قشر خاصی از ناراضیان بود، اما موج اخیر شمولیتی تمام عیار یافته و همزمان پزشکان، استادان دانشگاه، کارآفرینان اقتصادی، نخبگان دانشجویی و حتی برخی از مردم عادی را در بر گرفته است. برآوردها نشان می دهد که فقط در سال گذشته ۳۰۰۰ پزشک و ۹۰۰ استاد دانشگاه کشور را ترک کرده اند و آمار مهاجرت روزانه مهندسین به ۲۰ نفر رسیده است. با این اوصاف اکنون شایسته است که بپرسیم چرا با موج سهمگین تری از مهاجرت روبرو شده ایم؟
🖌 ناامیدی از آینده: نظر سنجی ایسپا در ماه های اخیر نشان داده است که بیش از ۶۰ درصد شهروندان امیدی به بهبود اوضاع کشور در آینده نزدیک ندارند. جدای از آن افزایش تورم، نوسانات بورس و رشد قیمت ارز و طلا نیز چشم انداز امیدوار کننده ای فراروی ایرانیان ترسیم نمی کند. دولت جدید هم که گمان می رفت به دنبال یکدست کردن پرهزینه حکومت بتواند گام های بلندی در جهت بهبود اوضاع اسف بار کنونی بردارد بیش از اندازه شلخته و بی برنامه ظاهر شده است. واضح است که در فقدان هرگونه امکانی برای اصلاحات معنادار در آیین حکمرانی مهاجرت ها ابعادی چنین بی سابقه بیابد!
🖌 چالش کرامت انسانی: به موازات یکدست شدن حکومت، ایرانیان شاهد افزایش سخت گیری ها در حوزه آزادی های اجتماعی و تردید در مورد به رسمیت شناخته شدن حق انتخاب و سبک زندگی خود هستند. مداخله طرح جوانی و جمعیت در خصوصی ترین ابعاد زندگی شهروندان، طرح صیانت و محدودیت اینترنت، بلاهت گویی از پاره ای تریبون های رسمی و بی اعتنایی نسبت به حقوق مدنی ایرانیان از جمله اقداماتی هستند که کرامت انسانی را مخدوش و چشم اندازهای آینده را به ویژه برای زنان و جوانان تیره و تار ساخته است!
🖌 اقتصاد نابسامان و معضل اشتغال: فشار تحریم ها اگر چه بر تنگناهای کشور افزوده است ولی هرگز نمی تواند توجیه گر بی تدبیری سیاست گذارانی باشد که با نادیده انگاشتن تفاوت میان تورم و گرانی همچنان از قیمت گذاری دستوری در عرصه اقتصاد دفاع می کنند. خطایی آشکار که با بی توجهی به ضرورت پذیرش Fatf، رفع تحریم ها و اهمیت جذب سرمایه خارجی عرصه ای نامطمئن را برای آینده تولید، اشتغال، فقر و تورم فراهم آورده است. نخبگانی که در این شرایط مجالی برای فعالیت و امکانی برای داشتن شغل متناسب با توانمندی خود نمی یابند چه راهی جز مهاجرت دارند؟
🖌 تداوم تنش های خارجی و تشدید توسعه نیافتگی: سیاست خارجی ایران در سال های گذشته واکنشی، فاقد ابتکارات دیپلماتیک و عمدتا پیش بینی ناپذیر بوده است. سیاستی که کوشیده است تا با نفی نظم موجود جهانی نوعی استثناگرایی را برای کشور تبلیغ نماید. اکنون دیگر روشن شده است که به دلیل سهم ناچیز ایران در اقتصاد جهانی ادامه این رویکرد جز به تحریم های بیشتر یا رویارویی نظامی نمی انجامد. این در حالی است که نخبگان کشور برای تداوم فعالیت خود دقیقا نیازمند شرایط متفاوتی هستند تا بتوانند در سایه آن مراودات آزاد و امنی را با مراکز علمی جهان داشته باشند. وضعیتی که در کوتاه مدت نمی توانند به آن امیدوار باشند!
🔹 نکته پایانی: تداوم مهاجرت زیستی( نخبگانی که مجبور به کار در اسنپ هستند) در کنار مهاجرت جغرافیایی( مهاجرت بی بازگشت نخبگان به خارج از میهن) تهدیدی است که می تواند با تهدید گوهر ایران فرآیند فرسایش تمدنی کشور را تسریع نماید( تعبیر محسن رنانی). تحلیل های ارائه شده تا این جا اما نشان می دهد که مخاطرات کنونی هنوز توسط مسئولان به خوبی درک نشده است!
@solati_mehran
#مهاجرت
#نخبگان
Forwarded from مهران صولتی
https://instagram.com/solati_mehran
سلام دوستان عزیز
در صفحه اینستاگرام" مهران صولتی" به معرفی کتاب هایی که خوانده ام و آن ها را ارزشمند یافته ام می پردازم. امیدوارم که مفید واقع شود. پیشاپیش از همراهی شما سپاسگزارم
سلام دوستان عزیز
در صفحه اینستاگرام" مهران صولتی" به معرفی کتاب هایی که خوانده ام و آن ها را ارزشمند یافته ام می پردازم. امیدوارم که مفید واقع شود. پیشاپیش از همراهی شما سپاسگزارم
Forwarded from Renani Mohsen / محسن رنانی
.
.
👈 جمهوریِ خطای ترکیب
✍️ محسن رنانی
۴ آذر ۱۴۰۰
وقتی آیتالله خمینی در دهم اسفند ۱۳۵۷ در مدرسه فیضیه فرمود «ما، هم دنیا را آباد میکنیم و هم آخرت را ...»، برای من نوجوان سیزده سالهای که در یک خانواده مذهبی بالیده بودم خیلی خوشایند بود و خود را یکی از خوشبختترین آدمیانی میدیدم که بر حسب تصادف در زمانه و زمینی به دنیا آمده است که به او مزایای زیستی بهشتی در هر دو جهان را خواهد داد. برای من بیست سال طول کشید تا متوجه شوم این جمله حاصل یک استدلال منطقی همراه با «خطای ترکیب» است و از کسی چون بنیانگذار که فقیهی فیلسوف بود، بعید و عجیب بود که برای برپایی چنان نهضت عظیمی به این دقیقه توجه نداشته باشد. من امروز تمام بحرانهای موجود کشورمان را حاصل همین «خطای ترکیب» میدانم که از آن زمان تاکنون در تمام ارکان نظام تصمیمگیری جمهوری اسلامی به صورت عمیقی جریان دارد. نقطه آغازین رسوخ خطای ترکیب در نظام تدبیر پس از انقلاب، همین تصور امکان ترکیب موفق «جمهوری» و «اسلامی» است که در قانون اساسی منعکس شده است.
در ۲۲ آبان در سخنان برخطی که با عنوان «چرا مهاجرت نمیکنم؟» داشتم (به دعوت عدهای از هموطنان مهاجر)، تاکید کردم که این سخنرانی در پاسخ به این پرسش است که چرا «من» مهاجرت نمیکنم. در واقع بحث من یک بحث سطح فردی و خُرد بود تا کسانی که قصد مهاجرت دارند به دشواریها و آسیبهای مهاجرت برای خودشان و فرزندانشان توجه داشته باشند. تنها در چند دقیقه پایانی این سخنرانی دو ساعته، من گریزی هم به آسیبهای مهاجرت نخبگان برای کشور و تمدن ایران زدم. گفتم وقتی جامعهای از نخبگان تخلیه شود و فقیر هم باشد، سطع عقلانیت آن جامعه پایین میآید، به راحتی شورش و تخریب و نابود می کند. این سخنان من که در دقایق پایانی با بیانی احساسی و هیجانی همراه بود باعث شد بگویم با خروج نخبگان «جامعه ژلهای میشود در دست جمعیتی فقیر و جاهل» و نهایتا به ویرانی میانجامد. برخی از دوستان این نحوه بیان من را اهانت به فقیران تلقی کردند و مشفقانه به من تذکر دادند. ضمن این که کاملا میپذیرم که در یک سخنرانی عمومی که شنوندگان آن طیف متنوعی را در بر میگیرد باید واژگان را با دقت بیشتری به کار میبردم و از این بابت از همه پوزش میخواهم؛ اما این نکته بهانهای شد تا یکی از فراگیرترین خطاهای فکری در جامعه خودمان را کمی واکاوی کنم. یعنی ادعا کنم حتی اگر من به صراحت گفته بودم جامعه فقیر یک جامعه جاهل یا شورشگر و خشونتگر است نیز اهانتی به فقرا نبود. (برای شنیدن یا دیدن دیدگاه من در مورد «مهاجرت» این جا را کلیک کنید).
خطای ترکیب یکی از خطاهایی است که در استدلال منطقی رخ میدهد. مثال مرسوم آن در اقتصاد، «معمای خِسّت» است. وقتی یک نفر در ابتدای سال تصمیم بگیرد تا پایان سال کمتر از سال قبل خرج کند، در پایان سال او ثروتمندتر از پارسال خواهد بود. ولی اگر همه مردم یک جامعه در ابتدای یک سال تصمیم بگیرند تا پایان سال کمتر از سال قبل خرج کنند در پایان سال آن جامعه فقیرتر از پارسال خواهد بود.
در علوم سیاسی نیز بحث «تناقض رأی» که در انتخابات وجود دارد یکی از موارد خطای ترکیب است. این موضوع را هفتاد سال پیش اقتصاددانی به نام کنت ارو (Kenneth Arrow) به صورت ریاضی اثبات کرده است. یعنی در رأیگیر برای یک موضوع اگر همه رای دهندگان عاقل باشند و صمیمانه هم رای بدهند، باز هیچ تضمینی نیست که نتیجه رایگیری به نفع همه جامعه باشد. چون اگر افراد واقعاً هم بر اساس ترجیحات و اولویتهای خود رای داده باشند، هیچ تضمینی نیست که تصمیم برآمده از انتخابات، منافع عمومی و جمعی آنان را تامین کند. به همین خاطر درقضیه تناقض رای مطرح می شود که مردم دموکرات باید یک دیکتاتور موقت را ( به نام رئیس جمهور) انتخاب کنند تا او به جای آنها مصالح جمعی را تشخیص دهد و تصمیم بگیرد. مشکل فقط این جاست که این دیکتاتورهایی که انتخاب میشوند بعد از رسیدن به قدرت، حرفها و افکارشان تغییر میکند یا در هنگام انتخابات، فریبکاری میکنند و وعدههای دروغ میدهند، یا بعد از انتخاب شدن تلاش می کنند اجازه ندهند دیکتاتور بعدی (رئيسجمهور جدید) در یک فضای رقابتی انتخاب شود. به همین علت، در دموکراسیها دوره انتخاب دیکتاتورها محدود است. یعنی وقتی انتخابات تکراری میشود دیکتاتورهای موقت سعی می کنند عقلانی تر و تا حدودی در جهت مصالح جمعی رفتار کنند تا دوباره انتخاب شوند.
به عنوان مثال فرض کنید ....
ادامه مطلب را در پیوند زیر بخوانید:
.
.
👈 جمهوریِ خطای ترکیب
✍️ محسن رنانی
۴ آذر ۱۴۰۰
وقتی آیتالله خمینی در دهم اسفند ۱۳۵۷ در مدرسه فیضیه فرمود «ما، هم دنیا را آباد میکنیم و هم آخرت را ...»، برای من نوجوان سیزده سالهای که در یک خانواده مذهبی بالیده بودم خیلی خوشایند بود و خود را یکی از خوشبختترین آدمیانی میدیدم که بر حسب تصادف در زمانه و زمینی به دنیا آمده است که به او مزایای زیستی بهشتی در هر دو جهان را خواهد داد. برای من بیست سال طول کشید تا متوجه شوم این جمله حاصل یک استدلال منطقی همراه با «خطای ترکیب» است و از کسی چون بنیانگذار که فقیهی فیلسوف بود، بعید و عجیب بود که برای برپایی چنان نهضت عظیمی به این دقیقه توجه نداشته باشد. من امروز تمام بحرانهای موجود کشورمان را حاصل همین «خطای ترکیب» میدانم که از آن زمان تاکنون در تمام ارکان نظام تصمیمگیری جمهوری اسلامی به صورت عمیقی جریان دارد. نقطه آغازین رسوخ خطای ترکیب در نظام تدبیر پس از انقلاب، همین تصور امکان ترکیب موفق «جمهوری» و «اسلامی» است که در قانون اساسی منعکس شده است.
در ۲۲ آبان در سخنان برخطی که با عنوان «چرا مهاجرت نمیکنم؟» داشتم (به دعوت عدهای از هموطنان مهاجر)، تاکید کردم که این سخنرانی در پاسخ به این پرسش است که چرا «من» مهاجرت نمیکنم. در واقع بحث من یک بحث سطح فردی و خُرد بود تا کسانی که قصد مهاجرت دارند به دشواریها و آسیبهای مهاجرت برای خودشان و فرزندانشان توجه داشته باشند. تنها در چند دقیقه پایانی این سخنرانی دو ساعته، من گریزی هم به آسیبهای مهاجرت نخبگان برای کشور و تمدن ایران زدم. گفتم وقتی جامعهای از نخبگان تخلیه شود و فقیر هم باشد، سطع عقلانیت آن جامعه پایین میآید، به راحتی شورش و تخریب و نابود می کند. این سخنان من که در دقایق پایانی با بیانی احساسی و هیجانی همراه بود باعث شد بگویم با خروج نخبگان «جامعه ژلهای میشود در دست جمعیتی فقیر و جاهل» و نهایتا به ویرانی میانجامد. برخی از دوستان این نحوه بیان من را اهانت به فقیران تلقی کردند و مشفقانه به من تذکر دادند. ضمن این که کاملا میپذیرم که در یک سخنرانی عمومی که شنوندگان آن طیف متنوعی را در بر میگیرد باید واژگان را با دقت بیشتری به کار میبردم و از این بابت از همه پوزش میخواهم؛ اما این نکته بهانهای شد تا یکی از فراگیرترین خطاهای فکری در جامعه خودمان را کمی واکاوی کنم. یعنی ادعا کنم حتی اگر من به صراحت گفته بودم جامعه فقیر یک جامعه جاهل یا شورشگر و خشونتگر است نیز اهانتی به فقرا نبود. (برای شنیدن یا دیدن دیدگاه من در مورد «مهاجرت» این جا را کلیک کنید).
خطای ترکیب یکی از خطاهایی است که در استدلال منطقی رخ میدهد. مثال مرسوم آن در اقتصاد، «معمای خِسّت» است. وقتی یک نفر در ابتدای سال تصمیم بگیرد تا پایان سال کمتر از سال قبل خرج کند، در پایان سال او ثروتمندتر از پارسال خواهد بود. ولی اگر همه مردم یک جامعه در ابتدای یک سال تصمیم بگیرند تا پایان سال کمتر از سال قبل خرج کنند در پایان سال آن جامعه فقیرتر از پارسال خواهد بود.
در علوم سیاسی نیز بحث «تناقض رأی» که در انتخابات وجود دارد یکی از موارد خطای ترکیب است. این موضوع را هفتاد سال پیش اقتصاددانی به نام کنت ارو (Kenneth Arrow) به صورت ریاضی اثبات کرده است. یعنی در رأیگیر برای یک موضوع اگر همه رای دهندگان عاقل باشند و صمیمانه هم رای بدهند، باز هیچ تضمینی نیست که نتیجه رایگیری به نفع همه جامعه باشد. چون اگر افراد واقعاً هم بر اساس ترجیحات و اولویتهای خود رای داده باشند، هیچ تضمینی نیست که تصمیم برآمده از انتخابات، منافع عمومی و جمعی آنان را تامین کند. به همین خاطر درقضیه تناقض رای مطرح می شود که مردم دموکرات باید یک دیکتاتور موقت را ( به نام رئیس جمهور) انتخاب کنند تا او به جای آنها مصالح جمعی را تشخیص دهد و تصمیم بگیرد. مشکل فقط این جاست که این دیکتاتورهایی که انتخاب میشوند بعد از رسیدن به قدرت، حرفها و افکارشان تغییر میکند یا در هنگام انتخابات، فریبکاری میکنند و وعدههای دروغ میدهند، یا بعد از انتخاب شدن تلاش می کنند اجازه ندهند دیکتاتور بعدی (رئيسجمهور جدید) در یک فضای رقابتی انتخاب شود. به همین علت، در دموکراسیها دوره انتخاب دیکتاتورها محدود است. یعنی وقتی انتخابات تکراری میشود دیکتاتورهای موقت سعی می کنند عقلانی تر و تا حدودی در جهت مصالح جمعی رفتار کنند تا دوباره انتخاب شوند.
به عنوان مثال فرض کنید ....
ادامه مطلب را در پیوند زیر بخوانید:
.
Telegraph
جمهوری خطای ترکیب
محسن رنانی ۴ آذر ۱۴۰۰ وقتی آیتالله خمینی در دهم اسفند ۱۳۵۷ در مدرسه فیضیه فرمود «ما، هم دنیا را آباد میکنیم و هم آخرت را...»، برای من نوجوان سیزده سالهای که در یک خانواده مذهبی بالیده بودم خیلی خوشایند بود و خود را یکی از خوشبختترین آدمیانی میدیدم…
Forwarded from Pari.n
سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران برگزار میکند:
💠 سمپوزیوم ملی «مسأله اجتماعی ایران»
گرامیداشت روز ملی علوم اجتماعی و دکتر غلامحسین صدیقی
◻️سخنرانان:
دکتر سعید مدنی | دکتر حسن محدثی | دکتر سید جواد میری | دکتر احمد بخارایی | دکتر محمدحسین علایی | دکتر محمدرضا پویافر | دکتر سید محمود نجاتی حسینی | دکتر بیتا مدنی | دکتر شیرین ولی پوری | دکتر محمد حسین بادامچی | دکتر آیدین ابراهیمی | دکتر محمدرضا کلاهی | دکتر امیر هاشمی مقدم | دکتر لیلا اردبیلی | دکتر امین رضا نوشین | دکتر مسعود زمانی مقدم | دکتر مهران صولتی
دبیر سمپوزیوم:
دکتر عباس نعیمی جورشری
▫️شنبه ۱۳ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۲۱
▫️پخش لایو اینستاگرام اندیشگاه سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران
https://instagram.com/andishgah.nlai?utm_medium=copy_link
مهران صولتی
@solati_mehran
💠 سمپوزیوم ملی «مسأله اجتماعی ایران»
گرامیداشت روز ملی علوم اجتماعی و دکتر غلامحسین صدیقی
◻️سخنرانان:
دکتر سعید مدنی | دکتر حسن محدثی | دکتر سید جواد میری | دکتر احمد بخارایی | دکتر محمدحسین علایی | دکتر محمدرضا پویافر | دکتر سید محمود نجاتی حسینی | دکتر بیتا مدنی | دکتر شیرین ولی پوری | دکتر محمد حسین بادامچی | دکتر آیدین ابراهیمی | دکتر محمدرضا کلاهی | دکتر امیر هاشمی مقدم | دکتر لیلا اردبیلی | دکتر امین رضا نوشین | دکتر مسعود زمانی مقدم | دکتر مهران صولتی
دبیر سمپوزیوم:
دکتر عباس نعیمی جورشری
▫️شنبه ۱۳ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۲۱
▫️پخش لایو اینستاگرام اندیشگاه سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران
https://instagram.com/andishgah.nlai?utm_medium=copy_link
مهران صولتی
@solati_mehran
Audio
🔹 مهمترین مسئله اجتماعی در ایران امروز چیست؟
🎤 مهران صولتی در سخنرانی کوتاه خود در سمپوزیوم ملی "مساله اجتماعی ایران" به نکات زیر اشاره کرد:
🔸 توسعه نیافتگی مهمترین مسئله اجتماعی ایران است!
🔸 فقدان توازن قدرت میان دولت( state) و جامعه مهمترین عامل توسعه نیافتگی است!
🔸 در ایران ما با یک جامعه ضعیف و یک دولت مداخله گر مواجه هستیم!
🔸 در ایران امروز این دولت با مداخله در عرصه های خانواده، اقتصاد و فرهنگ موجب اختلال کارکردی در کل سیستم شده است!
🔸 طرح جوانی و جمعیت، کنترل دستوری قیمت کالاها و طرح صیانت جلوه های روشنی از مداخلات دولت در ایران امروز محسوب می شوند!
🔸 راه برون رفت از وضعیت کنونی تقویت جامعه مدنی، مهار مداخلات افسار گسیخته دولت و شکل گیری دولت قوی و مدرن در ایران است!
۱۳ آذر ماه ۱۴۰۰
@solati_mehran
#مسئله_اجتماعی
#سمپوزیوم
#توسعه
#دکتر_صدیقی
🎤 مهران صولتی در سخنرانی کوتاه خود در سمپوزیوم ملی "مساله اجتماعی ایران" به نکات زیر اشاره کرد:
🔸 توسعه نیافتگی مهمترین مسئله اجتماعی ایران است!
🔸 فقدان توازن قدرت میان دولت( state) و جامعه مهمترین عامل توسعه نیافتگی است!
🔸 در ایران ما با یک جامعه ضعیف و یک دولت مداخله گر مواجه هستیم!
🔸 در ایران امروز این دولت با مداخله در عرصه های خانواده، اقتصاد و فرهنگ موجب اختلال کارکردی در کل سیستم شده است!
🔸 طرح جوانی و جمعیت، کنترل دستوری قیمت کالاها و طرح صیانت جلوه های روشنی از مداخلات دولت در ایران امروز محسوب می شوند!
🔸 راه برون رفت از وضعیت کنونی تقویت جامعه مدنی، مهار مداخلات افسار گسیخته دولت و شکل گیری دولت قوی و مدرن در ایران است!
۱۳ آذر ماه ۱۴۰۰
@solati_mehran
#مسئله_اجتماعی
#سمپوزیوم
#توسعه
#دکتر_صدیقی
Audio
🔻سمپوزیوم ملی مساله اجتماعی ایران
🔸نسخه کامل صوتی
گرامیداشت روز ملی علوم اجتماعی و دکتر غلامحسین صدیقی
🔸پاسخ به پرسش مشترک:
مهمترین مسأله اجتماعی ایران چیست؟
سخنرانان به ترتیب ارایه:
سعید مدنی
شیرین ولی پوری
محمدرضا کلاهی
محمدحسین بادامچی
احمد بخارایی
امین رضا نوشین
محمدرضا پویافر
حسن محدثی
محمد حسن علایی
بیتا مدنی
آیدین ابراهیمی
مهران صولتی
امیر هاشمی مقدم
مسعود زمانی مقدم
لیلا اردبیلی
سید جواد میری
عباس نعیمی جورشری
🔸هدف این نشست ارایه افقی بوده از آنچه جامعه شناسان درباب مسأله اجتماعی ایران تحلیل و ترسیم می کنند. در این راستا تلاش شد تعدد و تکثر دیدگاه ها حفظ شود فلذا نفرات بیشتری از صاحبنظران حضور داشته باشند. هر کدام از سخنرانان ۵ - ۱۰ دقیقه طرح بحث داشته اند و به یک پرسش مشترک پاسخ داده اند. پاسخ هایی که می تواند در بحثی مستقل، به تفصیل واکاوی گردد.
مجموع زمان مفید سمپوزیوم حدود ۲:۳۵ دقیقه بوده است.
🔸سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران با همکاری مدیریت سازمان اسناد منطقه شمال | پخش زنده اینستاگرام اندیشگاه
۱۳ آذر ۱۴۰۰
دبیر سمپوزیوم:
عباس نعیمی جورشری
@abbasnaeemi
🔸نسخه کامل صوتی
گرامیداشت روز ملی علوم اجتماعی و دکتر غلامحسین صدیقی
🔸پاسخ به پرسش مشترک:
مهمترین مسأله اجتماعی ایران چیست؟
سخنرانان به ترتیب ارایه:
سعید مدنی
شیرین ولی پوری
محمدرضا کلاهی
محمدحسین بادامچی
احمد بخارایی
امین رضا نوشین
محمدرضا پویافر
حسن محدثی
محمد حسن علایی
بیتا مدنی
آیدین ابراهیمی
مهران صولتی
امیر هاشمی مقدم
مسعود زمانی مقدم
لیلا اردبیلی
سید جواد میری
عباس نعیمی جورشری
🔸هدف این نشست ارایه افقی بوده از آنچه جامعه شناسان درباب مسأله اجتماعی ایران تحلیل و ترسیم می کنند. در این راستا تلاش شد تعدد و تکثر دیدگاه ها حفظ شود فلذا نفرات بیشتری از صاحبنظران حضور داشته باشند. هر کدام از سخنرانان ۵ - ۱۰ دقیقه طرح بحث داشته اند و به یک پرسش مشترک پاسخ داده اند. پاسخ هایی که می تواند در بحثی مستقل، به تفصیل واکاوی گردد.
مجموع زمان مفید سمپوزیوم حدود ۲:۳۵ دقیقه بوده است.
🔸سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران با همکاری مدیریت سازمان اسناد منطقه شمال | پخش زنده اینستاگرام اندیشگاه
۱۳ آذر ۱۴۰۰
دبیر سمپوزیوم:
عباس نعیمی جورشری
@abbasnaeemi
دلار ۳۰ تومنی و بنبست وین
پویا ناظران
میگن دلار از ۳۰ تومن رد شده، چون مذاکرات وین به بنبست خورده. قضیه چیه؟
۱۵ دقیقه - ۶ مگ
@Economics_and_Finance
۱۵ دقیقه - ۶ مگ
@Economics_and_Finance
🔹 در دانشگاه های ایران چه می گذرد؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 چند سالی است که پرسش از ماهیت حرکت های دانشجویی به سکه رایج بحث های منتهی به ۱۶ آذر تبدیل شده است. جنبش دانشجویی داریم یا خیر؟! مراسمی هم به مناسبت این روز در دوران پیشاکرونا و در دانشگاه های مختلف برگزار می شد. آیین هایی که به دلیل بیم از خالی ماندن سالن ها به دنبال بی اشتیاقی دانشجویان نسبت به شنیدن مباحث سیاسی به جشنواره ای شاد و سرگرم کننده تبدیل شده اند! اما در کنار این فراز و فرود ها می توان پرسید که در دانشگاه ها و فضای دانشجویی امروز ایران چه می گذرد. به نظر می رسد امروزه با ویژگی هایی از جمله آن چه در زیر می آید مواجه هستیم:
🖌 پویش به جای جنبش: درست بر خلاف دهه هفتاد خورشیدی که با حضور جنبش اجتماعی قدرتمندی مواجه بودیم که بر نقش دانشجوی سیاسی در تحقق جامعه مدنی، توسعه سیاسی و پاسخگو کردن حکومت پای می فشرد، امروزه مجموعه ای از پویش های دانشجویی بر مسائلی همچون محیط زیست، تجاری شدن دانشگاه، کالایی شدن آموزش، حقوق شهروندی و آزادی اکادمیک دانشگاه تمرکز یافته و می کوشند تا با برانگیختن حساسیت های عمومی نوعی تغییر همزمان در جامعه و حکومت را پیگیری نمایند!
🖌 صنف به جای سیاست: با افزایش هزینه های فعالیت های سیاسی دانشجویی هم اکنون بخش قابل توجهی از دانشجویان حمایت از فعالیت های صنفی را به عنوان روشی کم خطر تر و فراگیرتر برگزیده اند. اینکه بتوانند با پرداخت هزینه کمتر در بهبود زندگی ملموس دانشگاهی موثر باشند. اعتراض به پولی شدن آموزش عالی، سنوات آموزشی، کیفیت نازل غذا و خوابگاه ها، آیین نامه های پوشش و لغو برخی از مراسم دانشجویی از محور فعالیت های جدید صنفی در دانشگاه های ایران محسوب می شود!
🖌 آکادمی به جای دانشگاه: در حالی که در دهه های پیشین دانشگاه به عنوان کانون فعالیت های سیاسی معرفی می شد کمرنگ شدن جذابیت های سیاست در ایران امروز دانشجویان را به سمت و سوی تقلیل دانشگاه به آکادمی سوق داده است. رونق گرفتن فعالیت انجمن های علمی، کم رنگ شدن جلسات سیاسی، تلاش برای ارتقای رتبه علمی دانشگاه ها، برگزاری نشست های علمی مختلف در کنار تاکید بر اصل ضرورت استقلال آکادمی از قدرت و سیاست موجب بزرگنمایی مقوله علم پژوهی در دانشگاه های امروز شده است. هر چند که دوری از سیاست موجبات اسارت آموزش عالی در کمند بازار و مناسبات آن را نیز فراهم آورده است!
🖌 فضای مجازی به جای فضای حقیقی: در حالی که جنبش های اجتماعی دهه هفتاد بیشتر به دنبال حضور در میدان های اجتماعی همچون اعتراضات خیابانی، تحصن های سیاسی، جلسات سخنرانی و اجتماعات حقیقی بودند، گسترش اینترنت و ظهور شبکه های اجتماعی امکان متفاوتی را برای شکل گیری نوعی فضای دانشجویی مجازی فراهم آورده است. فرصت نوینی که اگر چه از گرمای روابط چهره به چهره کنش گران تهی است ولی به دلیل فراگیری و آزادی نسبی توانسته به کانونی برای شکل گیری کمپین ها، دعوت از روشنفکران و رونق گفت و گوهای مجازی تبدیل شود!
🖌 جامعه به جای دولت: برخلاف دوره ای که سیاست ورزی محور دانشگاه تلقی می شد و حتی لیست های انتخاباتی از آن بیرون می آمد، امروزه شاهد فاصله گرفتن دانشگاه از جناح های سیاسی و نزدیک شدن به جامعه مدنی هستیم. حمایت از اعتراضات صنفی کامیون داران و معلمان، ایستادن در کنار دغدغه های زنان و فرودستان، خطاب قراردادن روشنفکران و نگاه انتقادی به اصلاح طلبی دولت محور از مهمترین شاخصه های دورانی محسوب می شود که می توان آن را عصر گذار از دولت به جامعه نامید!
🔹 نکته پایانی: سیر تحولات دانشگاه در دو دهه اخیر نشان می دهد که گذار از سیاست به بازار(دهه هشتاد) و عبور از بازار به جامعه(دهه نود) نتوانسته به سرگردانی و بلاتکلیفی دانشگاه در ایران خاتمه دهد. در روزگاری که تنها یک نهاد آوانگارد با تلفیق دو ساحت روشنفکری- آکادمیک می تواند افقی جهت برون رفت از بحران های موجود پیش روی جامعه بگشاید متاسفانه دانشگاه ایرانی همچنان روزهایی سرشار از سرگردانی و بلاتکلیفی را تجربه می کند!
@solati_mehran
#جنبش_دانشجویی
#دانشگاه
#بازنشر
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱 چند سالی است که پرسش از ماهیت حرکت های دانشجویی به سکه رایج بحث های منتهی به ۱۶ آذر تبدیل شده است. جنبش دانشجویی داریم یا خیر؟! مراسمی هم به مناسبت این روز در دوران پیشاکرونا و در دانشگاه های مختلف برگزار می شد. آیین هایی که به دلیل بیم از خالی ماندن سالن ها به دنبال بی اشتیاقی دانشجویان نسبت به شنیدن مباحث سیاسی به جشنواره ای شاد و سرگرم کننده تبدیل شده اند! اما در کنار این فراز و فرود ها می توان پرسید که در دانشگاه ها و فضای دانشجویی امروز ایران چه می گذرد. به نظر می رسد امروزه با ویژگی هایی از جمله آن چه در زیر می آید مواجه هستیم:
🖌 پویش به جای جنبش: درست بر خلاف دهه هفتاد خورشیدی که با حضور جنبش اجتماعی قدرتمندی مواجه بودیم که بر نقش دانشجوی سیاسی در تحقق جامعه مدنی، توسعه سیاسی و پاسخگو کردن حکومت پای می فشرد، امروزه مجموعه ای از پویش های دانشجویی بر مسائلی همچون محیط زیست، تجاری شدن دانشگاه، کالایی شدن آموزش، حقوق شهروندی و آزادی اکادمیک دانشگاه تمرکز یافته و می کوشند تا با برانگیختن حساسیت های عمومی نوعی تغییر همزمان در جامعه و حکومت را پیگیری نمایند!
🖌 صنف به جای سیاست: با افزایش هزینه های فعالیت های سیاسی دانشجویی هم اکنون بخش قابل توجهی از دانشجویان حمایت از فعالیت های صنفی را به عنوان روشی کم خطر تر و فراگیرتر برگزیده اند. اینکه بتوانند با پرداخت هزینه کمتر در بهبود زندگی ملموس دانشگاهی موثر باشند. اعتراض به پولی شدن آموزش عالی، سنوات آموزشی، کیفیت نازل غذا و خوابگاه ها، آیین نامه های پوشش و لغو برخی از مراسم دانشجویی از محور فعالیت های جدید صنفی در دانشگاه های ایران محسوب می شود!
🖌 آکادمی به جای دانشگاه: در حالی که در دهه های پیشین دانشگاه به عنوان کانون فعالیت های سیاسی معرفی می شد کمرنگ شدن جذابیت های سیاست در ایران امروز دانشجویان را به سمت و سوی تقلیل دانشگاه به آکادمی سوق داده است. رونق گرفتن فعالیت انجمن های علمی، کم رنگ شدن جلسات سیاسی، تلاش برای ارتقای رتبه علمی دانشگاه ها، برگزاری نشست های علمی مختلف در کنار تاکید بر اصل ضرورت استقلال آکادمی از قدرت و سیاست موجب بزرگنمایی مقوله علم پژوهی در دانشگاه های امروز شده است. هر چند که دوری از سیاست موجبات اسارت آموزش عالی در کمند بازار و مناسبات آن را نیز فراهم آورده است!
🖌 فضای مجازی به جای فضای حقیقی: در حالی که جنبش های اجتماعی دهه هفتاد بیشتر به دنبال حضور در میدان های اجتماعی همچون اعتراضات خیابانی، تحصن های سیاسی، جلسات سخنرانی و اجتماعات حقیقی بودند، گسترش اینترنت و ظهور شبکه های اجتماعی امکان متفاوتی را برای شکل گیری نوعی فضای دانشجویی مجازی فراهم آورده است. فرصت نوینی که اگر چه از گرمای روابط چهره به چهره کنش گران تهی است ولی به دلیل فراگیری و آزادی نسبی توانسته به کانونی برای شکل گیری کمپین ها، دعوت از روشنفکران و رونق گفت و گوهای مجازی تبدیل شود!
🖌 جامعه به جای دولت: برخلاف دوره ای که سیاست ورزی محور دانشگاه تلقی می شد و حتی لیست های انتخاباتی از آن بیرون می آمد، امروزه شاهد فاصله گرفتن دانشگاه از جناح های سیاسی و نزدیک شدن به جامعه مدنی هستیم. حمایت از اعتراضات صنفی کامیون داران و معلمان، ایستادن در کنار دغدغه های زنان و فرودستان، خطاب قراردادن روشنفکران و نگاه انتقادی به اصلاح طلبی دولت محور از مهمترین شاخصه های دورانی محسوب می شود که می توان آن را عصر گذار از دولت به جامعه نامید!
🔹 نکته پایانی: سیر تحولات دانشگاه در دو دهه اخیر نشان می دهد که گذار از سیاست به بازار(دهه هشتاد) و عبور از بازار به جامعه(دهه نود) نتوانسته به سرگردانی و بلاتکلیفی دانشگاه در ایران خاتمه دهد. در روزگاری که تنها یک نهاد آوانگارد با تلفیق دو ساحت روشنفکری- آکادمیک می تواند افقی جهت برون رفت از بحران های موجود پیش روی جامعه بگشاید متاسفانه دانشگاه ایرانی همچنان روزهایی سرشار از سرگردانی و بلاتکلیفی را تجربه می کند!
@solati_mehran
#جنبش_دانشجویی
#دانشگاه
#بازنشر
🔹 ارزیابی جامعه شناسان از مهمترین مسئله اجتماعی ایران!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ شامگاه سیزدهم آذرماه ۱۴۰۰ همزمان با گرامی داشت روز ملی علوم اجتماعی و یادمان دکتر صدیقی، سمپوزیوم ملی "مسئله اجتماعی ایران" با حضور تعدادی از جامعه شناسان و به صورت مجازی برگزار شد. البته به دلیل کثرت سخنرانان و تنگنای زمان حاضران تنها فرصت داشتند که طرحی کلی از ایده خود را ارائه نموده و بسط تفصیلی آن را به فرصت مناسب تری موکول نمایند!
✅ جامعه شناسان در این نشست اگر چه به دلیل پیچیدگی های اجتماعی و وسعت بحران ها، هر کدام با احتیاط مسئله ای را به عنوان مهمترین موضوع معرفی کرده و بر مسائلی همچون؛ اقتصاد نفتی، فقدان دموکراسی، دیکتاتوری فرهنگی، پوپولیسم فراگیر، توسعه نیافتگی، قدرت متراکم، افول اعتماد عمومی، فرسایش سرمایه اجتماعی و ... تاکید ورزیدند ولی واقعیت این بود که پراکندگی مباحث طرح شده آشکارا بر تشویش اذهان مخاطبان می افزود!
✅ اگر چه بخشی از این پراکندگی آراء کاملا طبیعی و به تنگنای زمان ارائه ها و عنوان بسیار کلی سمپوزیوم باز می گشت ولی روشن بود که اجتماع علمی جامعه شناسان نیز نتوانسته به نزدیکی دیدگاه های اعضای خود بینجامد. بنابراین به نظر می رسد تنها تداوم گفت و گوهای نقادانه میان جامعه شناسان بر سر بحران هایی که ایران امروز با آن ها مواجه شده است می تواند از پراکندگی نظری کنونی کاسته و نوعی انسجام حداقلی را برای آن ها به ارمغان آورد!
✅ حق هم این است که اگر چه برای تخفیف وضعیت ناگوار کنونی هیچ گونه راهکار ساده و فوری وجود ندارد ولی نباید با القای پیچیدگی فوق العاده زمانه کنونی، شهروندان را از فهم موقعیتی که در آن به سر می برند ناامید کرد. از سوی دیگر احساس درماندگی در میان ایرانیان به دلیل انسداد سیاسی موجود و بن بست؛ " چه باید کرد؟ " از آن چنان غلظتی برخوردار شده است که هر گونه توصیه به شکیبایی برای حل مسائل جاری می تواند بی دردی و آسودگی خاطر پیشنهاد دهنده را به ذهن مخاطب متبادر سازد!
✅ از سوی دیگر اگر جامعه شناسان بتوانند ذیل پارادایم های موجود هویت یافته و به نمایندگی از سرمشقی که ذیل آن می اندیشند در چنین نشست هایی حضور یابند می توان به چشم انداز سازنده چنین سمپوزیوم هایی بیشتر امید داشت. تا زمانی که جامعه شناسان صرفا با هویت شخصی خود پای در عرصه مناقشات بگذارند افزایش پراکندگی و تشتت آراء امری اجتناب ناپذیر به نظر می رسد!
✅ بنابراین در میانه اختلاف نظر در تلقی جامعه شناسان از مهمترین مسئله اجتماعی زمانه با تعجیل جامعه برای جستجوی راهی جهت برون رفت از بحران های کنونی باید مسیری برای تلفیق این دو واقعیت را پیگیری نمود. شاید یکی از این راه ها وحدت جامعه شناسان بر سر چند ابر مسئله موجود که علت العلل شکل گیری سایر مسائل هستند، باشد!
✅ به موازات کوشش برای معرفی مهمترین مسائل اجتماعی ایران امروز، جامعه شناسان همچنین باید به ضرورت شکل گیری گفتمان هایی بیندیشند که قادر باشد به طور همزمان دولت و جامعه را متاثر ساخته و امکانی برای هم افزایی این دو نیرو جهت کاهش مصائب جامعه ایرانی در زمانه هم آیندی بحران های اجتماعی فراهم آورد!
@solati_mehran
#سمپوزیوم
#مسئله_اجتماعی
#جامعه_شناسی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ شامگاه سیزدهم آذرماه ۱۴۰۰ همزمان با گرامی داشت روز ملی علوم اجتماعی و یادمان دکتر صدیقی، سمپوزیوم ملی "مسئله اجتماعی ایران" با حضور تعدادی از جامعه شناسان و به صورت مجازی برگزار شد. البته به دلیل کثرت سخنرانان و تنگنای زمان حاضران تنها فرصت داشتند که طرحی کلی از ایده خود را ارائه نموده و بسط تفصیلی آن را به فرصت مناسب تری موکول نمایند!
✅ جامعه شناسان در این نشست اگر چه به دلیل پیچیدگی های اجتماعی و وسعت بحران ها، هر کدام با احتیاط مسئله ای را به عنوان مهمترین موضوع معرفی کرده و بر مسائلی همچون؛ اقتصاد نفتی، فقدان دموکراسی، دیکتاتوری فرهنگی، پوپولیسم فراگیر، توسعه نیافتگی، قدرت متراکم، افول اعتماد عمومی، فرسایش سرمایه اجتماعی و ... تاکید ورزیدند ولی واقعیت این بود که پراکندگی مباحث طرح شده آشکارا بر تشویش اذهان مخاطبان می افزود!
✅ اگر چه بخشی از این پراکندگی آراء کاملا طبیعی و به تنگنای زمان ارائه ها و عنوان بسیار کلی سمپوزیوم باز می گشت ولی روشن بود که اجتماع علمی جامعه شناسان نیز نتوانسته به نزدیکی دیدگاه های اعضای خود بینجامد. بنابراین به نظر می رسد تنها تداوم گفت و گوهای نقادانه میان جامعه شناسان بر سر بحران هایی که ایران امروز با آن ها مواجه شده است می تواند از پراکندگی نظری کنونی کاسته و نوعی انسجام حداقلی را برای آن ها به ارمغان آورد!
✅ حق هم این است که اگر چه برای تخفیف وضعیت ناگوار کنونی هیچ گونه راهکار ساده و فوری وجود ندارد ولی نباید با القای پیچیدگی فوق العاده زمانه کنونی، شهروندان را از فهم موقعیتی که در آن به سر می برند ناامید کرد. از سوی دیگر احساس درماندگی در میان ایرانیان به دلیل انسداد سیاسی موجود و بن بست؛ " چه باید کرد؟ " از آن چنان غلظتی برخوردار شده است که هر گونه توصیه به شکیبایی برای حل مسائل جاری می تواند بی دردی و آسودگی خاطر پیشنهاد دهنده را به ذهن مخاطب متبادر سازد!
✅ از سوی دیگر اگر جامعه شناسان بتوانند ذیل پارادایم های موجود هویت یافته و به نمایندگی از سرمشقی که ذیل آن می اندیشند در چنین نشست هایی حضور یابند می توان به چشم انداز سازنده چنین سمپوزیوم هایی بیشتر امید داشت. تا زمانی که جامعه شناسان صرفا با هویت شخصی خود پای در عرصه مناقشات بگذارند افزایش پراکندگی و تشتت آراء امری اجتناب ناپذیر به نظر می رسد!
✅ بنابراین در میانه اختلاف نظر در تلقی جامعه شناسان از مهمترین مسئله اجتماعی زمانه با تعجیل جامعه برای جستجوی راهی جهت برون رفت از بحران های کنونی باید مسیری برای تلفیق این دو واقعیت را پیگیری نمود. شاید یکی از این راه ها وحدت جامعه شناسان بر سر چند ابر مسئله موجود که علت العلل شکل گیری سایر مسائل هستند، باشد!
✅ به موازات کوشش برای معرفی مهمترین مسائل اجتماعی ایران امروز، جامعه شناسان همچنین باید به ضرورت شکل گیری گفتمان هایی بیندیشند که قادر باشد به طور همزمان دولت و جامعه را متاثر ساخته و امکانی برای هم افزایی این دو نیرو جهت کاهش مصائب جامعه ایرانی در زمانه هم آیندی بحران های اجتماعی فراهم آورد!
@solati_mehran
#سمپوزیوم
#مسئله_اجتماعی
#جامعه_شناسی
Forwarded from محمدرضا جلائیپور🍀Jalaeipour
🔴 نشانههایی هشداردهنده از در اولویت نبودن آموزش عمومی برای حکمرانان و نیروهای سیاسی
✍️ محمدرضا جلائیپور
1️⃣ انعکاس ضعیف رسانهایِ تجمع اعتراضی و کمسابقهٔ معلمان در روز دوشنبه ۲۲ آذر ۱۴۰۰ در بیش از ۸۰ شهر کشور (یکی از وسیعترین تجمعهای همزمان خشونتپرهیز در دهههای اخیر در ایران)،
2️⃣ برخورد امنیتی با تجمع مسالمتآمیز و اعتراضی معلمان دربارهٔ رتبهبندی و همسانسازی برابر مجلس، و
3️⃣ دستگیریِ خشونتآمیزِ رسول بداقی (بازرس کانون صنفی معلمان)،
نشانههای نگرانکنندهای از جدی نگرفتن مطالبات و اعتراض معلمان است.
در سطحی ریشهایتر نیز اینکه:
1️⃣ سهم آموزش عمومی از بودجهٔ عمومی به کمتر از نصفِ هشت سال پیش در ایران رسیده است،
2️⃣ سهم آموزش و پرورش از تولید ناخالص داخلی به کمتر از نصف میانگین جهانی رسیده است،
3️⃣ حقوق معلمان کمتر از هشتاد درصدِ سایر کارمندانِ همتحصیلات در دولت است،
4️⃣ نابرابری آموزشی به سطح بسیار حادی رسیده است و دهک دهم بیش از ۴۰ برابر دهک اول برای آموزش فرزندان هزینه میکند و نابرابری منطقهای در آموزش حادتر از همیشه شده است،
5️⃣ محتوای آموزشی هنوز از دستاوردهای روزآمد علم آموزش و تجربههای کامیاب جهانی بسیار عقب افتاده است و تناسبی با اقتضائات تربیت شهروندان خلاق، توانا، مدنی و ماهر در زندگی و رابطه و ارتباطات و کار، و حساس به حقوق دیگر شهروندان و محیط زیست ندارد،
6️⃣ هنوز سازوکارهای آزمونشدهٔ ارتقای کیفیت آموزش عمومی در جهان موضوع گفتگوی عمومی و سیاستی و عملیاتیسازی در ایران قرار نگرفته است،
7️⃣ هنوز تشکیل و تقویت و فعالیت آزادانهٔ سازمانهای معلمان و سندیکاهای معلمان و تشکلهای والدینِ دانشآموزان توسط حاکمیت تحمل نمیشود،
8️⃣ برای تحصیل کودکان بازماندهازتحصیل در سراسر کشور و مداخلهٔ موثر (از جمله با بورسیههای تحصیلی) برای از سرگیری تحصیلاتشان برنامهٔ روشنی در دستور نیست،
🔟 برای کاهش تعداد میانگین دانشآموز در هر کلاس در مناطق محروم (به ویژه در مقطع دبستان) برنامهٔ موثری در دستور نیست،
1️⃣1️⃣ اغلب مدارس دولتی هم پولی شدهاند،
1️⃣2️⃣ در شرایط کسری بودجه، به جای کاهش هزینههای بنیادهای ناکارآمد و حوزههای غیر مرتبط با آموزش و سلامت و تلاش بیشتر برای رفع سریعتر تحریمها و تمهید اصلاحات ساختاری اقتصادی و توسعهگرا، از سبد حقوق منصفانه به معلمان کم میشود،
1️⃣3️⃣ توفیق در کنکور و ورود به دانشگاههای برتر برای دانشآموزان مدارس دولتی، به ویژه در مناطق و استانهای محروم، تقریبا دستنیافتنی شده است، و
1️⃣4️⃣ روند پولیسازی و طبقاتیسازی آموزش پیشادانشگاهی و کاهش کیفیت آموزش عمومی در چند دههٔ گذشته به نحو مستمر ادامه داشته است،
همه نشانههایی تلخ و هشداردهنده است از اینکه برآیند نیروهای سیاسی و نهادهای حکمرانی هنوز متوجه نشدهاند که افزایش کیفیت آموزش عمومی بهترین سرمایهگذاری روی توسعهٔ فراگیر و پایدار، کاهش انواع نابرابری و افزایش همبستگی اجتماعی است. افزایش حساسیت عمومی شهروندان، خانوادهها و طیف گستردهای از نیروهای سیاسی و مدنی به ضرورت اولولیت افزایش پوشش و کیفیت آموزش عمومی و کاهش نابرابری آموزشی و تقویت تلاشهای نهادینه برای تحقق عملی اهدافی که زندگی و رضایت معلمان و کیفیت آموزش عمومی را ارتقا میدهد از اولویتهای سیاستورزی دآدخواه و خادم خیر همگانی در ایران امروز است. احزاب چرا در دفاع از این اولویت لکنت زبان دارند؟
@jalaeipour
✍️ محمدرضا جلائیپور
1️⃣ انعکاس ضعیف رسانهایِ تجمع اعتراضی و کمسابقهٔ معلمان در روز دوشنبه ۲۲ آذر ۱۴۰۰ در بیش از ۸۰ شهر کشور (یکی از وسیعترین تجمعهای همزمان خشونتپرهیز در دهههای اخیر در ایران)،
2️⃣ برخورد امنیتی با تجمع مسالمتآمیز و اعتراضی معلمان دربارهٔ رتبهبندی و همسانسازی برابر مجلس، و
3️⃣ دستگیریِ خشونتآمیزِ رسول بداقی (بازرس کانون صنفی معلمان)،
نشانههای نگرانکنندهای از جدی نگرفتن مطالبات و اعتراض معلمان است.
در سطحی ریشهایتر نیز اینکه:
1️⃣ سهم آموزش عمومی از بودجهٔ عمومی به کمتر از نصفِ هشت سال پیش در ایران رسیده است،
2️⃣ سهم آموزش و پرورش از تولید ناخالص داخلی به کمتر از نصف میانگین جهانی رسیده است،
3️⃣ حقوق معلمان کمتر از هشتاد درصدِ سایر کارمندانِ همتحصیلات در دولت است،
4️⃣ نابرابری آموزشی به سطح بسیار حادی رسیده است و دهک دهم بیش از ۴۰ برابر دهک اول برای آموزش فرزندان هزینه میکند و نابرابری منطقهای در آموزش حادتر از همیشه شده است،
5️⃣ محتوای آموزشی هنوز از دستاوردهای روزآمد علم آموزش و تجربههای کامیاب جهانی بسیار عقب افتاده است و تناسبی با اقتضائات تربیت شهروندان خلاق، توانا، مدنی و ماهر در زندگی و رابطه و ارتباطات و کار، و حساس به حقوق دیگر شهروندان و محیط زیست ندارد،
6️⃣ هنوز سازوکارهای آزمونشدهٔ ارتقای کیفیت آموزش عمومی در جهان موضوع گفتگوی عمومی و سیاستی و عملیاتیسازی در ایران قرار نگرفته است،
7️⃣ هنوز تشکیل و تقویت و فعالیت آزادانهٔ سازمانهای معلمان و سندیکاهای معلمان و تشکلهای والدینِ دانشآموزان توسط حاکمیت تحمل نمیشود،
8️⃣ برای تحصیل کودکان بازماندهازتحصیل در سراسر کشور و مداخلهٔ موثر (از جمله با بورسیههای تحصیلی) برای از سرگیری تحصیلاتشان برنامهٔ روشنی در دستور نیست،
🔟 برای کاهش تعداد میانگین دانشآموز در هر کلاس در مناطق محروم (به ویژه در مقطع دبستان) برنامهٔ موثری در دستور نیست،
1️⃣1️⃣ اغلب مدارس دولتی هم پولی شدهاند،
1️⃣2️⃣ در شرایط کسری بودجه، به جای کاهش هزینههای بنیادهای ناکارآمد و حوزههای غیر مرتبط با آموزش و سلامت و تلاش بیشتر برای رفع سریعتر تحریمها و تمهید اصلاحات ساختاری اقتصادی و توسعهگرا، از سبد حقوق منصفانه به معلمان کم میشود،
1️⃣3️⃣ توفیق در کنکور و ورود به دانشگاههای برتر برای دانشآموزان مدارس دولتی، به ویژه در مناطق و استانهای محروم، تقریبا دستنیافتنی شده است، و
1️⃣4️⃣ روند پولیسازی و طبقاتیسازی آموزش پیشادانشگاهی و کاهش کیفیت آموزش عمومی در چند دههٔ گذشته به نحو مستمر ادامه داشته است،
همه نشانههایی تلخ و هشداردهنده است از اینکه برآیند نیروهای سیاسی و نهادهای حکمرانی هنوز متوجه نشدهاند که افزایش کیفیت آموزش عمومی بهترین سرمایهگذاری روی توسعهٔ فراگیر و پایدار، کاهش انواع نابرابری و افزایش همبستگی اجتماعی است. افزایش حساسیت عمومی شهروندان، خانوادهها و طیف گستردهای از نیروهای سیاسی و مدنی به ضرورت اولولیت افزایش پوشش و کیفیت آموزش عمومی و کاهش نابرابری آموزشی و تقویت تلاشهای نهادینه برای تحقق عملی اهدافی که زندگی و رضایت معلمان و کیفیت آموزش عمومی را ارتقا میدهد از اولویتهای سیاستورزی دآدخواه و خادم خیر همگانی در ایران امروز است. احزاب چرا در دفاع از این اولویت لکنت زبان دارند؟
@jalaeipour
🔹 جامعه شناسی تفاوت معلمان و پرستاران در دستیابی به مطالبات صنفی!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ داستان مطالبات معوقه معلمان که به یک قصه پر غصه تبدیل شده بود در آخرین ایستگاه خود سرهم بندی شد و تحت عنوان لایحه رتبه بندی به تصویب مجلس رسید! تمام نمایندگان تشکل های صنفی معلمان هم معتقدند که آن چه نهایی شد فاصله زیادی با آن چیزی دارد که حتی خود کمیسیون آموزش مجلس هم در ابتدا تصویب کرده بود. در سوی دیگر اما به نظر می رسد که پرستاران فداکار کشور در تلاش های خود کامیاب تر بوده اند. پاندمی کرونا هم البته در افزایش حساسیت ها نسبت به وضعیت این قشر بسیار موثر بود. در هر صورت هرچه هست معلمان به رغم پرداخت هزینه های بسیار از جمله اخراج یا زندانی شدن برخی از همکاران خود هنوز هم نتوانسته اند مسئولین بلندپایه کشور را نسبت به تغییر نگاه خود نسبت به حساسیت امر تعلیم و تربیت و به تبع آن توجه به مطالبات خود متقاعد سازند!
✅ اگر بخواهیم در چارچوب پارادایم جامعه شناسی خالص سخن بگوییم که دونالد بلیک واضع آن محسوب می شود و معتقد است که توانسته پیرایه های ایدئولوژی زدگی، غایت شناسی، فرد گرایی و گرایش به روان شناسی را از آن بزداید و پدیده های اجتماعی را صرفا به وسیله قضایای جامعه شناختی تبیین نماید در این یادداشت بنا داریم تا علل ناکامی معلمان و کامیابی پرستاران را از حیث نسبت و فاصله آن ها با حکومت مورد تحلیل جامعه شناختی قرار دهیم. در این روایت که می توان آن را به تعبیر بلیک، نوعی جامعه شناسی خالص نامید، از ذهن خوانی، هدف گذاری،غایت شناسی و اتکای بر فرد پرهیز شده و سعی می شود تا از منظری ساختاری و در قالب برخی قضایا به روابط و فاصله میان معلمان و پرستاران با حکومت پرداخته شود!
🔹 قضیه اول: در ایران هر چه گروه های اجتماعی متشکل تر، منسجم تر و پرتعداد تر باشند برای نظم سیاسی خطرناک تر هستند!
🔹 قضیه دوم: هر چه گروه های اجتماعی بیشتر از ابزارهای فشار مانند تجمع، تحصن و رسانه های عمومی بهره گیرند مورد بی مهری بیشتر از سوی نظم سیاسی قرار می گیرند!
🔹 قضیه سوم: سیاست حکومت در مواجهه با اعتراض گروه های اجتماعی، عبارت از وعده دادن، فرسایشی کردن اعتراضات و به فراموشی سپردن مطالبات است!
🔹 قضیه چهارم: هر گروه اجتماعی که از ظرفیت بیشتری برای مرجعیت، مقاومت و آگاهی بخشی برخوردار باشد تهدید جدی تری تلقی می شود!
🔹 قضیه پنجم: تسلیم در مقابل خواست های یک گروه اجتماعی می تواند مجوزی برای اعتراض سایر گروه های اجتماعی باشد و این دومینو ادامه پیدا خواهد کرد!
🔺 نکته نهایی: جامعه فرهنگیان با برخورداری از بالاترین مرجعیت اجتماعی و جلب اعتماد عمومی در میان همه گروه های مرجع( نظرسنجی ملی ۱۳۹۴)، از مرفه ترین اقشار و پیشاهنگان گروه های انقلابی در پاییز ۵۷ بوده اند. بنابراین انصاف نیست که عملکرد گذشته فرهنگیان در عمل به یک عبرت تاریخی تبدیل شده و امروزه به جای تقدیر، تادیب شوند. آموزش و پرورش محور توسعه در جهان امروز است و هیچ جامعه ای فراتر از اندیشه معلمان اش رشد نخواهد کرد!
@solati_mehran
#معلمان
#پرستاران
#رتبه_بندی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ داستان مطالبات معوقه معلمان که به یک قصه پر غصه تبدیل شده بود در آخرین ایستگاه خود سرهم بندی شد و تحت عنوان لایحه رتبه بندی به تصویب مجلس رسید! تمام نمایندگان تشکل های صنفی معلمان هم معتقدند که آن چه نهایی شد فاصله زیادی با آن چیزی دارد که حتی خود کمیسیون آموزش مجلس هم در ابتدا تصویب کرده بود. در سوی دیگر اما به نظر می رسد که پرستاران فداکار کشور در تلاش های خود کامیاب تر بوده اند. پاندمی کرونا هم البته در افزایش حساسیت ها نسبت به وضعیت این قشر بسیار موثر بود. در هر صورت هرچه هست معلمان به رغم پرداخت هزینه های بسیار از جمله اخراج یا زندانی شدن برخی از همکاران خود هنوز هم نتوانسته اند مسئولین بلندپایه کشور را نسبت به تغییر نگاه خود نسبت به حساسیت امر تعلیم و تربیت و به تبع آن توجه به مطالبات خود متقاعد سازند!
✅ اگر بخواهیم در چارچوب پارادایم جامعه شناسی خالص سخن بگوییم که دونالد بلیک واضع آن محسوب می شود و معتقد است که توانسته پیرایه های ایدئولوژی زدگی، غایت شناسی، فرد گرایی و گرایش به روان شناسی را از آن بزداید و پدیده های اجتماعی را صرفا به وسیله قضایای جامعه شناختی تبیین نماید در این یادداشت بنا داریم تا علل ناکامی معلمان و کامیابی پرستاران را از حیث نسبت و فاصله آن ها با حکومت مورد تحلیل جامعه شناختی قرار دهیم. در این روایت که می توان آن را به تعبیر بلیک، نوعی جامعه شناسی خالص نامید، از ذهن خوانی، هدف گذاری،غایت شناسی و اتکای بر فرد پرهیز شده و سعی می شود تا از منظری ساختاری و در قالب برخی قضایا به روابط و فاصله میان معلمان و پرستاران با حکومت پرداخته شود!
🔹 قضیه اول: در ایران هر چه گروه های اجتماعی متشکل تر، منسجم تر و پرتعداد تر باشند برای نظم سیاسی خطرناک تر هستند!
🔹 قضیه دوم: هر چه گروه های اجتماعی بیشتر از ابزارهای فشار مانند تجمع، تحصن و رسانه های عمومی بهره گیرند مورد بی مهری بیشتر از سوی نظم سیاسی قرار می گیرند!
🔹 قضیه سوم: سیاست حکومت در مواجهه با اعتراض گروه های اجتماعی، عبارت از وعده دادن، فرسایشی کردن اعتراضات و به فراموشی سپردن مطالبات است!
🔹 قضیه چهارم: هر گروه اجتماعی که از ظرفیت بیشتری برای مرجعیت، مقاومت و آگاهی بخشی برخوردار باشد تهدید جدی تری تلقی می شود!
🔹 قضیه پنجم: تسلیم در مقابل خواست های یک گروه اجتماعی می تواند مجوزی برای اعتراض سایر گروه های اجتماعی باشد و این دومینو ادامه پیدا خواهد کرد!
🔺 نکته نهایی: جامعه فرهنگیان با برخورداری از بالاترین مرجعیت اجتماعی و جلب اعتماد عمومی در میان همه گروه های مرجع( نظرسنجی ملی ۱۳۹۴)، از مرفه ترین اقشار و پیشاهنگان گروه های انقلابی در پاییز ۵۷ بوده اند. بنابراین انصاف نیست که عملکرد گذشته فرهنگیان در عمل به یک عبرت تاریخی تبدیل شده و امروزه به جای تقدیر، تادیب شوند. آموزش و پرورش محور توسعه در جهان امروز است و هیچ جامعه ای فراتر از اندیشه معلمان اش رشد نخواهد کرد!
@solati_mehran
#معلمان
#پرستاران
#رتبه_بندی
🔹 چرا در ایران با یک " گذشته نوستالژیک " مواجه هستیم؟!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱امشب یلداست! آیینی تاریخی که بهانه ای می شود برای دورهمی های خانوادگی. بساط هم جور است: سماور ذغالی، چراغ گردسوز، کرسی قدیمی، شاهنامه، دیوان حافظ، و پذیرایی از جنس انار و انگور و آجیل. چند سالی است که برپایی یلدا به شمایل گذشته های نه چندان دور، به یک پدیده اجتماعی در ایران تبدیل شده و هر سال هم رونق بیشتری می یابد. با پررنگ شدن شبکه های اجتماعی هم اینک شاهد احیای هر چه بیشتر سنت های دورهمی فامیلی در قالب تصاویر و ویدئو های کوتاه هستیم. همه جا سخن از آرزوی بازگشت به گذشته ای است که درآن همه اعضای دور و نزدیک خانواده در منزل بزرگ خاندان جمع شده و شبی ماندگار و خاطره ساز را رقم می زدند. شاید بتوان گفت ما اکنون با یک نوستالژی مواجه شده ایم. اما چرا؟ هر چند که ملت ها همواره خاطره های جمعی تاریخی و دلنشینی داشته اند که از آن برای یادآوری گذشته افتخارآمیز خود بهره می برده اند ولی پررنگ شدن بیش از پیش این نوستالژی در ایران می تواند نشانی از برخی مسائل اجتماعی داشته باشد که ما امروزه با شدت بیشتری با آنها مواجه شده ایم؛ به نظر می رسد بخش مهمی از این نوستالژی در واکنش به نارسایی های موجود در ایران به دلیل انباشت بحران ها و مدرنیته بدقواره ای است که به آن دچار شده ایم. شاهد ما زیستن دروضعیتی که نه تنها بسیاری از مشکلات ناشی از توسعه برون زای قبل از انقلاب حل نشده باقی مانده، بلکه معضلات بسیار بیشتری هم بر آنها افزوده شده است. اگر در گذشته دین پناهگاهی تلقی می شد که مردم از سر استیصال می توانستند به آن پناه ببرند و آرامش یابند، امروزه به دلیل دستمالی شدن سیاسی، بخش عمده ای از این ماوای امن فروریخته و کم اثر شده است. اگر در روزگار گذشته شب نشینی ها در شکل طبیعی و متناسب با شرایط اجتماعی و خانوادگی خود انجام می گرفت، امروزه با رشد فردگرایی منفی و حاکمیت منفعت طلبی ها، شاهد احساس حسرت عمیق برای گذشته جمعی خود هستیم. آرزومندی برای روزگاری که دیگران هم برایمان مهم بودند، به یکدیگر اعتماد داشتیم، و اگر چه در ابراز محبت کاستی داشتیم ولی برق" مهم انگاشتن دیگران" همواره در دیدگان مان می درخشید. خلاصه بگویم مشکل امروز ما این است که زمان و زمانه مان دگرگون شده است ولی ما از آفرینش منظومه فکری، عملی، اخلاقی و اجرایی لازم برای نوسازی نوعی تفکر انتقادی، همبستگی اجتماعی، اخلاق مدنی و جامعه ای پویا و توانمند در حل و فصل بحران های خود بازمانده ایم. این عوامل موجبات شکل گیری و رونق بیش از پیش یک نوستالژی را برای جامعه ایران فراهم آورده اند. گذشته ای که اگر چه بی ایراد نبوده است ولی در مقایسه با امروز پر ایراد ما، می تواند دست کم برای لحظاتی کوتاه هم که شده اوضاع نابسامان کنونی را از خاطرمان محو سازد!
#یلدا
#نوستالژی
#بازنشر
@solati_mehran
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🌱امشب یلداست! آیینی تاریخی که بهانه ای می شود برای دورهمی های خانوادگی. بساط هم جور است: سماور ذغالی، چراغ گردسوز، کرسی قدیمی، شاهنامه، دیوان حافظ، و پذیرایی از جنس انار و انگور و آجیل. چند سالی است که برپایی یلدا به شمایل گذشته های نه چندان دور، به یک پدیده اجتماعی در ایران تبدیل شده و هر سال هم رونق بیشتری می یابد. با پررنگ شدن شبکه های اجتماعی هم اینک شاهد احیای هر چه بیشتر سنت های دورهمی فامیلی در قالب تصاویر و ویدئو های کوتاه هستیم. همه جا سخن از آرزوی بازگشت به گذشته ای است که درآن همه اعضای دور و نزدیک خانواده در منزل بزرگ خاندان جمع شده و شبی ماندگار و خاطره ساز را رقم می زدند. شاید بتوان گفت ما اکنون با یک نوستالژی مواجه شده ایم. اما چرا؟ هر چند که ملت ها همواره خاطره های جمعی تاریخی و دلنشینی داشته اند که از آن برای یادآوری گذشته افتخارآمیز خود بهره می برده اند ولی پررنگ شدن بیش از پیش این نوستالژی در ایران می تواند نشانی از برخی مسائل اجتماعی داشته باشد که ما امروزه با شدت بیشتری با آنها مواجه شده ایم؛ به نظر می رسد بخش مهمی از این نوستالژی در واکنش به نارسایی های موجود در ایران به دلیل انباشت بحران ها و مدرنیته بدقواره ای است که به آن دچار شده ایم. شاهد ما زیستن دروضعیتی که نه تنها بسیاری از مشکلات ناشی از توسعه برون زای قبل از انقلاب حل نشده باقی مانده، بلکه معضلات بسیار بیشتری هم بر آنها افزوده شده است. اگر در گذشته دین پناهگاهی تلقی می شد که مردم از سر استیصال می توانستند به آن پناه ببرند و آرامش یابند، امروزه به دلیل دستمالی شدن سیاسی، بخش عمده ای از این ماوای امن فروریخته و کم اثر شده است. اگر در روزگار گذشته شب نشینی ها در شکل طبیعی و متناسب با شرایط اجتماعی و خانوادگی خود انجام می گرفت، امروزه با رشد فردگرایی منفی و حاکمیت منفعت طلبی ها، شاهد احساس حسرت عمیق برای گذشته جمعی خود هستیم. آرزومندی برای روزگاری که دیگران هم برایمان مهم بودند، به یکدیگر اعتماد داشتیم، و اگر چه در ابراز محبت کاستی داشتیم ولی برق" مهم انگاشتن دیگران" همواره در دیدگان مان می درخشید. خلاصه بگویم مشکل امروز ما این است که زمان و زمانه مان دگرگون شده است ولی ما از آفرینش منظومه فکری، عملی، اخلاقی و اجرایی لازم برای نوسازی نوعی تفکر انتقادی، همبستگی اجتماعی، اخلاق مدنی و جامعه ای پویا و توانمند در حل و فصل بحران های خود بازمانده ایم. این عوامل موجبات شکل گیری و رونق بیش از پیش یک نوستالژی را برای جامعه ایران فراهم آورده اند. گذشته ای که اگر چه بی ایراد نبوده است ولی در مقایسه با امروز پر ایراد ما، می تواند دست کم برای لحظاتی کوتاه هم که شده اوضاع نابسامان کنونی را از خاطرمان محو سازد!
#یلدا
#نوستالژی
#بازنشر
@solati_mehran
🔹 مرجعیت گروه های اجتماعی؛ معلمان هم چنان در صدر
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ جامعه از گروه های شغلی و حرفه ای متنوعی تشکیل شده که برخی از آن ها از مرجعیت اجتماعی برخوردار شده اند. به این معنا که قادرند تا ارزش های اجتماعی را بازتعریف نموده و بر نحوه پندار، گفتار و رفتار سایر شهروندان تاثیر بگذارند. برخی از این گروه های مرجع عبارت از پزشکان، معلمان، استادان دانشگاه، قضات و روحانیون هستند که توانسته اند بر فرآیندهای جامعه پذیری مخاطبان خود موثر باشند.
در این میانه اگر چه تنگناهای معیشتی معلمان و بی توجهی سیاست گذاران نسبت به اهمیت آموزش و پرورش بر حاشیه نشینی، ناامیدی و بی انگیزگی این قشر نسبت به نقش آفرینی در تحولات اجتماعی تاثیر منفی نهاده است ولی نتایج اخذ شده از طرح ملی سنجش سرمایه اجتماعی کشور در آبان ۹۴ همچنان غرور آفرین و امید بخش است. آن چنان که می توان انتظار داشت در سایه توجه ویژه حاکمیت به مطالبات فرهنگیان شاهد تاثیر گذاری بیش از پیش این گروه مرجع بر پرورش نسل های آینده باشیم.
در این طرح؛ اعتماد شهروندان، دگر خواهی، پرهیزکاری و وظیفه شناسی گروه های مرجع و همچنین میزان عام گرایی این گروه ها به عنوان برخی از مولفه های سنجش سرمایه اجتماعی در سطح میانی مورد ارزیابی قرار گرفته اند. برخی از نتایج به این شرح هستند:
🔺 در میان ۱۳ گروه شغلی مورد مطالعه از حیث اعتماد تعمیم یافته، به ترتیب معلمان، استادان دانشگاه، پزشکان، قضات و روحانیان دارای بالاترین میزان جلب اعتماد در جامعه شده اند.
🔺 بر اساس مولفه؛ دگر خواهی، وظیفه شناسی و پرهیزکاری به ترتیب معلمان، استادان دانشگاه، پزشکان، روحانیون و پلیس واجد بالاترین امتیاز مکتسبه از سوی شهروندان شده اند.
🔺 در میان ۱۳ گروه شغلی مورد مطالعه بر اساس مولفه عام گرایی( همه را به یک چشم دیدن و پرهیز از تبعیض و پارتی بازی) نیز بالاترین رتبه ها به ترتیب توسط روحانیون، معلمان، اساتید دانشگاه، قضات و پلیس کسب شده است.
🔹️ نکته پایانی: این روزها که معلمان در اعتراض به سر هم بندی لایحه رتبه بندی اعتراضاتی را در مقابل ادارات آموزش و پرورش سامان داده و به رغم به کارگیری شیوه های فرهنگی با برخی تهاجمات سرهنگی مواجه شده اند، شایسته است که حکمرانان این سرزمین با بازاندیشی در مواجهه خود با معتبرترین گروه مرجع اجتماعی در ایران امروز از فرسایش هر چه بیشتر سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی جلوگیری نمایند!
@solati_mehran
#گروه_مرجع
#معلمان
#نظر_سنجی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ جامعه از گروه های شغلی و حرفه ای متنوعی تشکیل شده که برخی از آن ها از مرجعیت اجتماعی برخوردار شده اند. به این معنا که قادرند تا ارزش های اجتماعی را بازتعریف نموده و بر نحوه پندار، گفتار و رفتار سایر شهروندان تاثیر بگذارند. برخی از این گروه های مرجع عبارت از پزشکان، معلمان، استادان دانشگاه، قضات و روحانیون هستند که توانسته اند بر فرآیندهای جامعه پذیری مخاطبان خود موثر باشند.
در این میانه اگر چه تنگناهای معیشتی معلمان و بی توجهی سیاست گذاران نسبت به اهمیت آموزش و پرورش بر حاشیه نشینی، ناامیدی و بی انگیزگی این قشر نسبت به نقش آفرینی در تحولات اجتماعی تاثیر منفی نهاده است ولی نتایج اخذ شده از طرح ملی سنجش سرمایه اجتماعی کشور در آبان ۹۴ همچنان غرور آفرین و امید بخش است. آن چنان که می توان انتظار داشت در سایه توجه ویژه حاکمیت به مطالبات فرهنگیان شاهد تاثیر گذاری بیش از پیش این گروه مرجع بر پرورش نسل های آینده باشیم.
در این طرح؛ اعتماد شهروندان، دگر خواهی، پرهیزکاری و وظیفه شناسی گروه های مرجع و همچنین میزان عام گرایی این گروه ها به عنوان برخی از مولفه های سنجش سرمایه اجتماعی در سطح میانی مورد ارزیابی قرار گرفته اند. برخی از نتایج به این شرح هستند:
🔺 در میان ۱۳ گروه شغلی مورد مطالعه از حیث اعتماد تعمیم یافته، به ترتیب معلمان، استادان دانشگاه، پزشکان، قضات و روحانیان دارای بالاترین میزان جلب اعتماد در جامعه شده اند.
🔺 بر اساس مولفه؛ دگر خواهی، وظیفه شناسی و پرهیزکاری به ترتیب معلمان، استادان دانشگاه، پزشکان، روحانیون و پلیس واجد بالاترین امتیاز مکتسبه از سوی شهروندان شده اند.
🔺 در میان ۱۳ گروه شغلی مورد مطالعه بر اساس مولفه عام گرایی( همه را به یک چشم دیدن و پرهیز از تبعیض و پارتی بازی) نیز بالاترین رتبه ها به ترتیب توسط روحانیون، معلمان، اساتید دانشگاه، قضات و پلیس کسب شده است.
🔹️ نکته پایانی: این روزها که معلمان در اعتراض به سر هم بندی لایحه رتبه بندی اعتراضاتی را در مقابل ادارات آموزش و پرورش سامان داده و به رغم به کارگیری شیوه های فرهنگی با برخی تهاجمات سرهنگی مواجه شده اند، شایسته است که حکمرانان این سرزمین با بازاندیشی در مواجهه خود با معتبرترین گروه مرجع اجتماعی در ایران امروز از فرسایش هر چه بیشتر سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی جلوگیری نمایند!
@solati_mehran
#گروه_مرجع
#معلمان
#نظر_سنجی
🔹 چرا روحیه وطن دوستی در میان ایرانیان ضعیف شده است؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
#اپیزود_یکم: دکتر مجتهدی( مدیر دبیرستان البرز): دانش آموز سابقم که پس از تحصیل در رشته پزشکی در امریکا به کشور بازگشته بود در آغوش گرفتم و گفتم: خوشحالم از دو جهت؛ اول این که حتما در تخصص تان پیشرفت کرده اید و دوم این که مملکت تان را ول نکردید و در نیویورک به آن خوبی و با آن همه امکانات نماندید!
#اپیزود_دوم: استاد رضا قلی(جامعه شناس): بعد از انقلاب که در وزارت نفت بودم متوجه شدم خصلت میهن پرستی ایرانی ها ضعیف است. تمدن جدید به وطن دوستی و ترجیح منافع ملی بر منافع شخصی نیازمند است در حالی که این ویژگی در میان ما ایرانیان ضعیف است. بنابراین ما برای تمدن جدید ساخته نشده ایم!
🖌 شکاف تاریخی؛ دولت- ملت: مطابق نظریه کاتوزیان، حکومت در ایران از آن جا که متکی بر طبقات اجتماعی نبوده و در آن اراده پادشاه تنها منبع قانون گذاری و تنظیم روابط سیاسی تلقی می شده است نتوانسته به مشارکت شهروندان در نصب، نقد و عزل حاکمان بینجامد( دموکراسی). شکاف تاریخی؛ دولت- ملت نیز زاییده چنین شرایطی است که توانسته با نابود کردن اعتماد عمومی به افول حس میهن دوستی در میان ایرانیان منجر شود!
🖌 پیدایش دوگانه؛ امت- ملت: انقلاب ۵۷ مبتنی بر خوانش سیاسی از اسلام و با داعیه عدالت گستری و ظلم ستیزی از طریق صدور انقلاب به پیروزی رسید. از آن پس بود که این دوگانه شکل گرفت و آرمان رهایی امت اسلامی از چنگال امپریالیسم جهانی در قانون اساسی نظام نوبنیاد جمهوری اسلامی تجلی یافت. اینک اما چهاردهه است که دوگانه غیرکارکردی؛ امت- ملت نه تنها نتوانسته به آرمان نخستین خود جامه عمل بپوشاند بلکه با کمرنگ کردن همبستگی ملی موجب کند شدن روند توسعه و افول احساس وطن دوستی شده است!
🖌 تداوم روابط؛ غارتی- غنیمتی: جامعه شناسانی مانند علی رضا قلی کوشیده اند تا تاریخ ایران را براساس وجود ایلات و با محوریت روابط غارتی- غنیمتی توضیح دهند. مناسباتی که نقش ماندگار خود را بر تارک فرهنگ این دیار زده و مدام در صورت های مختلف بازتولید شده اند. در این میان حاکمیت دولت رانتی مبتنی بر اقتصاد نفتی هم به تشدید این امر انجامیده است. نفت در دستان دولت های مختلف به منبع جدیدی برای غارت رانت جویان تبدیل شده است که کوشیده اند با ترجیح مصالح شخصی خود بر منافع ملی از غنائم جدید به نحو گشاده دستانه تری بهره جویند!
🖌 ناکامی در تلفیق میان سه فرهنگ: ایرانیان از دو سده پیش تا کنون میراث دار؛ ایرانیت، اسلامیت و مدرنیت به عنوان فرهنگ های نهادینه شده در ضمیر جمعی خود محسوب می شوند. حکومت ها در این میان اما به جای مجال دادن به مردم برای ایجاد سازگاری میان این سه فرهنگ کوشیده اند تا برخی را به نفع یکی مصادره و از عرصه عمومی حذف نمایند. تلاش هایی که در دوران پهلوی و جمهوری اسلامی انجام گرفت و به نتایجی متضاد با خواست حاکمان انجامید. برای ملت بی پناه اما؛ شیزوفرنی فرهنگی، افول میهن دوستی و بی اعتمادی عمومی تنها ارمغان نامبارک این بی تدبیری ها بوده است!
🔹 نکته پایانی: اگر چه برخی از نظریه پردازان، ناسیونالیسم را پدیده ای مدرن می دانند ولی پرواضح است که همچنین می توان آن را یکی از الزامات توسعه در جهان امروز نیز به شمار آورد. روحیه ای که با القای صرفه جویی، همبستگی، کوشندگی و فداکاری در راه میهن موجبات توسعه یافتگی بسیاری از کشورهای شرق آسیا در دوران پس از جنگ جهانی دوم را فراهم آورده است. مع الاسف دست ما کوتاه و خرما بر نخیل...
@solati_mehran
#وطن_دوستی
#توسعه
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
#اپیزود_یکم: دکتر مجتهدی( مدیر دبیرستان البرز): دانش آموز سابقم که پس از تحصیل در رشته پزشکی در امریکا به کشور بازگشته بود در آغوش گرفتم و گفتم: خوشحالم از دو جهت؛ اول این که حتما در تخصص تان پیشرفت کرده اید و دوم این که مملکت تان را ول نکردید و در نیویورک به آن خوبی و با آن همه امکانات نماندید!
#اپیزود_دوم: استاد رضا قلی(جامعه شناس): بعد از انقلاب که در وزارت نفت بودم متوجه شدم خصلت میهن پرستی ایرانی ها ضعیف است. تمدن جدید به وطن دوستی و ترجیح منافع ملی بر منافع شخصی نیازمند است در حالی که این ویژگی در میان ما ایرانیان ضعیف است. بنابراین ما برای تمدن جدید ساخته نشده ایم!
🖌 شکاف تاریخی؛ دولت- ملت: مطابق نظریه کاتوزیان، حکومت در ایران از آن جا که متکی بر طبقات اجتماعی نبوده و در آن اراده پادشاه تنها منبع قانون گذاری و تنظیم روابط سیاسی تلقی می شده است نتوانسته به مشارکت شهروندان در نصب، نقد و عزل حاکمان بینجامد( دموکراسی). شکاف تاریخی؛ دولت- ملت نیز زاییده چنین شرایطی است که توانسته با نابود کردن اعتماد عمومی به افول حس میهن دوستی در میان ایرانیان منجر شود!
🖌 پیدایش دوگانه؛ امت- ملت: انقلاب ۵۷ مبتنی بر خوانش سیاسی از اسلام و با داعیه عدالت گستری و ظلم ستیزی از طریق صدور انقلاب به پیروزی رسید. از آن پس بود که این دوگانه شکل گرفت و آرمان رهایی امت اسلامی از چنگال امپریالیسم جهانی در قانون اساسی نظام نوبنیاد جمهوری اسلامی تجلی یافت. اینک اما چهاردهه است که دوگانه غیرکارکردی؛ امت- ملت نه تنها نتوانسته به آرمان نخستین خود جامه عمل بپوشاند بلکه با کمرنگ کردن همبستگی ملی موجب کند شدن روند توسعه و افول احساس وطن دوستی شده است!
🖌 تداوم روابط؛ غارتی- غنیمتی: جامعه شناسانی مانند علی رضا قلی کوشیده اند تا تاریخ ایران را براساس وجود ایلات و با محوریت روابط غارتی- غنیمتی توضیح دهند. مناسباتی که نقش ماندگار خود را بر تارک فرهنگ این دیار زده و مدام در صورت های مختلف بازتولید شده اند. در این میان حاکمیت دولت رانتی مبتنی بر اقتصاد نفتی هم به تشدید این امر انجامیده است. نفت در دستان دولت های مختلف به منبع جدیدی برای غارت رانت جویان تبدیل شده است که کوشیده اند با ترجیح مصالح شخصی خود بر منافع ملی از غنائم جدید به نحو گشاده دستانه تری بهره جویند!
🖌 ناکامی در تلفیق میان سه فرهنگ: ایرانیان از دو سده پیش تا کنون میراث دار؛ ایرانیت، اسلامیت و مدرنیت به عنوان فرهنگ های نهادینه شده در ضمیر جمعی خود محسوب می شوند. حکومت ها در این میان اما به جای مجال دادن به مردم برای ایجاد سازگاری میان این سه فرهنگ کوشیده اند تا برخی را به نفع یکی مصادره و از عرصه عمومی حذف نمایند. تلاش هایی که در دوران پهلوی و جمهوری اسلامی انجام گرفت و به نتایجی متضاد با خواست حاکمان انجامید. برای ملت بی پناه اما؛ شیزوفرنی فرهنگی، افول میهن دوستی و بی اعتمادی عمومی تنها ارمغان نامبارک این بی تدبیری ها بوده است!
🔹 نکته پایانی: اگر چه برخی از نظریه پردازان، ناسیونالیسم را پدیده ای مدرن می دانند ولی پرواضح است که همچنین می توان آن را یکی از الزامات توسعه در جهان امروز نیز به شمار آورد. روحیه ای که با القای صرفه جویی، همبستگی، کوشندگی و فداکاری در راه میهن موجبات توسعه یافتگی بسیاری از کشورهای شرق آسیا در دوران پس از جنگ جهانی دوم را فراهم آورده است. مع الاسف دست ما کوتاه و خرما بر نخیل...
@solati_mehran
#وطن_دوستی
#توسعه
Forwarded from پویش فکری توسعه
Criticism of immigration (Renani).pdf
10.5 MB
.
. 👆👆👆👆
.
👈 گفتوگوهای مهاجرت
✍️ مجموعه ۳۵ نقد به سخنرانی دکتر رنانی با عنوان «چرا مهاجرت نمیکنم؟»
@PooyeshFekri
https://pooyeshfekri.com/
.
.
. 👆👆👆👆
.
👈 گفتوگوهای مهاجرت
✍️ مجموعه ۳۵ نقد به سخنرانی دکتر رنانی با عنوان «چرا مهاجرت نمیکنم؟»
@PooyeshFekri
https://pooyeshfekri.com/
.
.
🔹 واقعیت کشف حجاب در دوره رضا شاه چه بود؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ هفدهم دی ماه سالیاد واقعه کشف حجاب در دوره پهلوی اول است. رویدادی که گویا با الهام از تجربه آتاتورک در ترکیه انجام گرفت و هیاهوی بسیاری پیرامون آن در ایران برپا شد. موافقان و مخالفان حول درستی یا نادرستی آن صف آرایی کردند و مجادلات زیادی بر سر آن ایجاد شد. اما حالا با گذشت بیش از هشتاد سال از وقوع این رویداد می توان عالمانه تر آن را مورد تحلیل جامعه شناختی قرار داد؛ به راستی واقعیت کشف حجاب در این دوره چه بود؟
✅ رضا شاه دولتی شبه مدرن بر پا کرد که قرار بود جامعه ایران را از سنت به سوی تجدد راهبری کند. دولتی که کوشید تا مظاهر سنت از قبیل مکتب خانه ها، حوزه های علمیه، نظام قضایی شرعی، تعزیه و شبیه خوانی را از عرصه اجتماعی حذف، و نمادهای تجدد از جمله مدارس نوین، دانشگاه، دادگستری مبتنی بر نظام قضایی مدنی و مدرن را جایگزین سازد!
✅ هم چنین رضاشاه کوشید تا برای تحقق یک دولت متمرکز به تاسیس ارتش ملی و اسکان اجباری عشایر اقدام نماید. تاسیس بوروکراسی هم برای سامان بخشیدن به امور مدیریتی این دولت نوپای شبه مدرن صورت گرفت. اما و هزار اما اجبار مردان به پوشیدن یونیفورم و کلاه رسمی و اجبار زنان به کشف حجاب حکایت از امری ظریف تر و پیچیده تر داشت!
✅ زیگموند باومن جامعه شناس شهیر پست مدرن با وضع مفهوم "دولت باغبانی" برای دولت مدرن، از عزم این دولت برای نظم بخشیدن به بی نظمی ها و اراده برای رام کردن وحشی گری ها از منظر مدرنیته سخن می گوید. براین اساس دولت مدرن می کوشد تا شهروندانی بهنجار و مطیع تربیت کند که قادر باشند نقش عملگی را برای این دولت ایفا نمایند!
✅ بنابراین رضاشاه با درک موقعیت پیرامون ایران در نظام جهانی و لزوم جبران عقب ماندگی ایرانیان نسبت به جهان پیشرفته کوشید تا سخت افزارهایی از جمله بوروکراسی و دانشگاه را وارد نماید. همچنین از جنبه نرم افزاری سعی کرد تا انسانی" تراز نوین" خلق نماید که به برنامه تجدد باور داشته و به اندازه کافی مطیع و رام باشد!
✅ فاطمه صادقی در کتاب" کشف حجاب" به خوبی نشان می دهد که حتی هنر عکاسی هم در این دوران در خدمت آفرینش سوژه هایی جدید (آلتوسر) کاربرد می یابد. به باور صادقی فیگور زنان کشف حجاب کرده در مقابل دوربین و سپس انتشار گسترده این تصاویر در محافل رسمی و غیر رسمی جامعه نشان از خلق سوژه هایی نوین برای پیشبرد برنامه های تجدد داشت!
✅ نکته مهم تر این که افراد جای گرفته در قالبی فرمال، خود نیز کوشیدند تا انتظارات دیگران از خود (دولت) را برآورده سازند و بهنجار شوند. به عبارت دیگر سوژه ها تلاش داشتند تا این انتظارات را درونی ساخته و به انسانی نوین تبدیل شوند و این البته نقطه خطرناک عملکرد دولت مدرن در سراسر جهان و البته در ایران دوران رضا شاه بود!
✅ در نهایت باید از روشنفکران انتظار داشت که همواره نسبت به امحای تفاوت ها به نفع یکسان اندیشی و زیست همسان در همه دولت ها حساس باشند. امری که می تواند به استحاله ماهیت انسان مطابق میل قدرت انجامیده و خیال باطل تحقق انسان جدید و تمدن نوین را با صرف هزینه های بسیار بر جامعه تحمیل نماید!
@solati_mehran
#کشف_حجاب
#رضا_شاه
#هفدهم_دی_ماه
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ هفدهم دی ماه سالیاد واقعه کشف حجاب در دوره پهلوی اول است. رویدادی که گویا با الهام از تجربه آتاتورک در ترکیه انجام گرفت و هیاهوی بسیاری پیرامون آن در ایران برپا شد. موافقان و مخالفان حول درستی یا نادرستی آن صف آرایی کردند و مجادلات زیادی بر سر آن ایجاد شد. اما حالا با گذشت بیش از هشتاد سال از وقوع این رویداد می توان عالمانه تر آن را مورد تحلیل جامعه شناختی قرار داد؛ به راستی واقعیت کشف حجاب در این دوره چه بود؟
✅ رضا شاه دولتی شبه مدرن بر پا کرد که قرار بود جامعه ایران را از سنت به سوی تجدد راهبری کند. دولتی که کوشید تا مظاهر سنت از قبیل مکتب خانه ها، حوزه های علمیه، نظام قضایی شرعی، تعزیه و شبیه خوانی را از عرصه اجتماعی حذف، و نمادهای تجدد از جمله مدارس نوین، دانشگاه، دادگستری مبتنی بر نظام قضایی مدنی و مدرن را جایگزین سازد!
✅ هم چنین رضاشاه کوشید تا برای تحقق یک دولت متمرکز به تاسیس ارتش ملی و اسکان اجباری عشایر اقدام نماید. تاسیس بوروکراسی هم برای سامان بخشیدن به امور مدیریتی این دولت نوپای شبه مدرن صورت گرفت. اما و هزار اما اجبار مردان به پوشیدن یونیفورم و کلاه رسمی و اجبار زنان به کشف حجاب حکایت از امری ظریف تر و پیچیده تر داشت!
✅ زیگموند باومن جامعه شناس شهیر پست مدرن با وضع مفهوم "دولت باغبانی" برای دولت مدرن، از عزم این دولت برای نظم بخشیدن به بی نظمی ها و اراده برای رام کردن وحشی گری ها از منظر مدرنیته سخن می گوید. براین اساس دولت مدرن می کوشد تا شهروندانی بهنجار و مطیع تربیت کند که قادر باشند نقش عملگی را برای این دولت ایفا نمایند!
✅ بنابراین رضاشاه با درک موقعیت پیرامون ایران در نظام جهانی و لزوم جبران عقب ماندگی ایرانیان نسبت به جهان پیشرفته کوشید تا سخت افزارهایی از جمله بوروکراسی و دانشگاه را وارد نماید. همچنین از جنبه نرم افزاری سعی کرد تا انسانی" تراز نوین" خلق نماید که به برنامه تجدد باور داشته و به اندازه کافی مطیع و رام باشد!
✅ فاطمه صادقی در کتاب" کشف حجاب" به خوبی نشان می دهد که حتی هنر عکاسی هم در این دوران در خدمت آفرینش سوژه هایی جدید (آلتوسر) کاربرد می یابد. به باور صادقی فیگور زنان کشف حجاب کرده در مقابل دوربین و سپس انتشار گسترده این تصاویر در محافل رسمی و غیر رسمی جامعه نشان از خلق سوژه هایی نوین برای پیشبرد برنامه های تجدد داشت!
✅ نکته مهم تر این که افراد جای گرفته در قالبی فرمال، خود نیز کوشیدند تا انتظارات دیگران از خود (دولت) را برآورده سازند و بهنجار شوند. به عبارت دیگر سوژه ها تلاش داشتند تا این انتظارات را درونی ساخته و به انسانی نوین تبدیل شوند و این البته نقطه خطرناک عملکرد دولت مدرن در سراسر جهان و البته در ایران دوران رضا شاه بود!
✅ در نهایت باید از روشنفکران انتظار داشت که همواره نسبت به امحای تفاوت ها به نفع یکسان اندیشی و زیست همسان در همه دولت ها حساس باشند. امری که می تواند به استحاله ماهیت انسان مطابق میل قدرت انجامیده و خیال باطل تحقق انسان جدید و تمدن نوین را با صرف هزینه های بسیار بر جامعه تحمیل نماید!
@solati_mehran
#کشف_حجاب
#رضا_شاه
#هفدهم_دی_ماه
Forwarded from اتچ بات
🔹 ایدئولوژی ها چگونه انسان و جامعه ای می سازند؟
✍ مهران صولتی
✅ یکی از تفاوت های دنیای سنت با جهان مدرن را تغییر در نسبت میان انسان با عقیده دانسته اند. در اولی عقیده بر انسان مقدم است به این معنا که قربانی شدن انسان ها در پای باورهای سنتی امری موجه و پذیرفتنی است. در حالی که در جهان مدرن انسان بر عقیده مقدم است با این توضیح که هرگز مجاز نیستیم فردی را قربانی باورهای سنتی خود سازیم.
✅ البته پرواضح است که به دلیل اهمیت نقش دین در دنیای سنت، عمده باورها به زیور دیانت آراسته بوده اند. در جهان مدرن اما این ایدئولوژی ها هستند که جایگزین دین شده و وظیفه ایجاد همبستگی و یکسان اندیشی را بر عهده گرفته اند.
✅ به کلیپ پیوست نگاه کنید که چگونه مجری برنامه بی پروا می گوید که از این دست اتفاق ها (ساقط شدن هواپیمای اوکراینی) اگر ده تا هم بیفتد در مقابل آن اتفاق اصلی (حمله موشکی به پایگاه نظامی امریکا در عین الاسد) هیچ است!
✅ ایدئولوژی ها سازه هایی انتزاعی هستند که با ترجیح ذهنیت بر عینیت می کوشند تا واقعیت ها را در قالب تخیلات خود ریخته، جان و جهانی نو خلق نمایند. همچنین ایدئولوژی ها با دامن زدن به قطبیت ها سیاسی- عقیدتی می کوشند تا دوگانه؛ دوست- دشمن را بر سپهر سیاست تحمیل کنند!
✅ در این میان هر گونه سازش، خیانت تلقی شده و جان های از پیش ارزان شده در قبال اهداف ایدئولوژیک به هیچ گرفته می شوند. دوگانه؛ خودی- غیرخودی در ایدئولوژی ها هم البته با ایجاد نابرابری میان انسان ها و خلق شهروندان درجه یک- درجه دو، بسیاری از جان ها را فدایی برخی دیگر می پسندد!
@solati_mehran
#ایدئولوژی
#بوئینگ_۷۵۲
✍ مهران صولتی
✅ یکی از تفاوت های دنیای سنت با جهان مدرن را تغییر در نسبت میان انسان با عقیده دانسته اند. در اولی عقیده بر انسان مقدم است به این معنا که قربانی شدن انسان ها در پای باورهای سنتی امری موجه و پذیرفتنی است. در حالی که در جهان مدرن انسان بر عقیده مقدم است با این توضیح که هرگز مجاز نیستیم فردی را قربانی باورهای سنتی خود سازیم.
✅ البته پرواضح است که به دلیل اهمیت نقش دین در دنیای سنت، عمده باورها به زیور دیانت آراسته بوده اند. در جهان مدرن اما این ایدئولوژی ها هستند که جایگزین دین شده و وظیفه ایجاد همبستگی و یکسان اندیشی را بر عهده گرفته اند.
✅ به کلیپ پیوست نگاه کنید که چگونه مجری برنامه بی پروا می گوید که از این دست اتفاق ها (ساقط شدن هواپیمای اوکراینی) اگر ده تا هم بیفتد در مقابل آن اتفاق اصلی (حمله موشکی به پایگاه نظامی امریکا در عین الاسد) هیچ است!
✅ ایدئولوژی ها سازه هایی انتزاعی هستند که با ترجیح ذهنیت بر عینیت می کوشند تا واقعیت ها را در قالب تخیلات خود ریخته، جان و جهانی نو خلق نمایند. همچنین ایدئولوژی ها با دامن زدن به قطبیت ها سیاسی- عقیدتی می کوشند تا دوگانه؛ دوست- دشمن را بر سپهر سیاست تحمیل کنند!
✅ در این میان هر گونه سازش، خیانت تلقی شده و جان های از پیش ارزان شده در قبال اهداف ایدئولوژیک به هیچ گرفته می شوند. دوگانه؛ خودی- غیرخودی در ایدئولوژی ها هم البته با ایجاد نابرابری میان انسان ها و خلق شهروندان درجه یک- درجه دو، بسیاری از جان ها را فدایی برخی دیگر می پسندد!
@solati_mehran
#ایدئولوژی
#بوئینگ_۷۵۲
Telegram
attach 📎
🔹 اگر علاقمند به پیگیری فرآیند مذاکرات هسته ای ایران با گروه ۱+۴ هستید پیشنهاد می کنم فایل صوتی کوتاه دکتر پویا ناظران را بشنوید 👇
توافقی در وین حاصل میشه
پویا ناظران
در وین چه خبره؟
توافق میشه؟
چرا داره طول میکشه؟
مشکل کجاست؟
کی مذاکرات به نتیجه میرسه؟
۲۹ دقیقه - ۱۲ مگ
@Economics_and_Finance
توافق میشه؟
چرا داره طول میکشه؟
مشکل کجاست؟
کی مذاکرات به نتیجه میرسه؟
۲۹ دقیقه - ۱۲ مگ
@Economics_and_Finance