🔹 اسطوره مصدق حذف شدنی نیست! 🔹
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ امروز چهاردهم اسفند مصادف با سالگرد درگذشت مرحوم دکتر محمد مصدق است. اسطوره ای که در کشاکش نهضت ملی شدن صنعت نفت شکل گرفت و با پایمردی بر سر آرمان های ملت ایران ، به نمادی الهام بخش برای مبارزات نیم قرن اخیر ایران تبدیل شد. البته در یک دهه گذشته جریانی در نقد کارنامه سیاسی مصدق شکل گرفت که چون نتوانست همزمان اشاراتی به نقاط قوت وی نماید با اقبال چندانی مواجه نشد. چه بخواهیم، چه نخواهیم مصدق به اسطوره ای برای مردم این سرزمین تبدیل شده است. اسطوره ها به میل کسی نیامده اند تا به اراده دیگری بروند!
✅ اسطوره ها بازتاب نیازهای عمیق روانی -اجتماعی یک ملت هستند که در برهه ای عمیقا دچار احساس ناامنی و نارضایتی شده اند. اسطوره ها جزء ماندگارترین عناصر فرهنگی یک ملت هستند که حذف ناشدنی محسوب می شوند. هرگونه تلاش برای حذف یک اسطوره به تقویت و پایداری هرچه بیشتر آن می انجامد! البته اسطوره ها در طی زمان فرسایش می یابند، کمرنگ می شوند و حتی ممکن است با اسطوره های کارآمد تر جایگزین شوند ولی هرگز از خاطره جمعی یک ملت حذف نمی شوند. ستیز دائمی حکومت ها با اسطوره های مردمی همواره تلاشی منجر به شکست بوده است چرا که به تعبیر فوکو؛ " هرجا قدرت هست، مقاومت نیز هست". برعکس حکمرانی خوب اقتضاء می کند تا حکومت ها از اسطوره های ملی برای انسجام بخشی به ملت و توسعه یافتگی کشور استفاده کنند، نه اینکه با تلاشی نافرجام ،برنامه های خود را منوط به تاریخ زدایی از یک ملت و هویت سازی جدید برای او تعریف نمایند!
✅ البته در این میان ناقدان مصدق باید میان نقد شخصیت مصدق و کارنامه سیاسی وی تفکیک قائل شوند (هرچند ما در این زمینه از تجربه مناسبی برخوردار نیستیم و به سرعت این دو عرصه را به هم می آمیزیم). نقد کارنامه سیاسی مصدق به معنای درس آموزی از تجارب درست و نادرست یک دولتمرد در عرصه های سیاسی ، اقتصادی و دیپلماتیک (با لحاظ کردن شرایط زمانی - مکانی) و پرهیز از افتادن به دام تخطئه شخصیت وی است. اسطوره ها جزء لاینفک حیات جمعی انسان ها هستند. دنیای مدرن هم اسطوره های خود را می پروراند. با اسطوره های خود مهربان تر باشیم. ملت بدون اسطوره، ملتی تنها و بی پناه است!
https://instagram.com/solati_mehran
#مصدق
#اسطوره
#بازنشر
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ امروز چهاردهم اسفند مصادف با سالگرد درگذشت مرحوم دکتر محمد مصدق است. اسطوره ای که در کشاکش نهضت ملی شدن صنعت نفت شکل گرفت و با پایمردی بر سر آرمان های ملت ایران ، به نمادی الهام بخش برای مبارزات نیم قرن اخیر ایران تبدیل شد. البته در یک دهه گذشته جریانی در نقد کارنامه سیاسی مصدق شکل گرفت که چون نتوانست همزمان اشاراتی به نقاط قوت وی نماید با اقبال چندانی مواجه نشد. چه بخواهیم، چه نخواهیم مصدق به اسطوره ای برای مردم این سرزمین تبدیل شده است. اسطوره ها به میل کسی نیامده اند تا به اراده دیگری بروند!
✅ اسطوره ها بازتاب نیازهای عمیق روانی -اجتماعی یک ملت هستند که در برهه ای عمیقا دچار احساس ناامنی و نارضایتی شده اند. اسطوره ها جزء ماندگارترین عناصر فرهنگی یک ملت هستند که حذف ناشدنی محسوب می شوند. هرگونه تلاش برای حذف یک اسطوره به تقویت و پایداری هرچه بیشتر آن می انجامد! البته اسطوره ها در طی زمان فرسایش می یابند، کمرنگ می شوند و حتی ممکن است با اسطوره های کارآمد تر جایگزین شوند ولی هرگز از خاطره جمعی یک ملت حذف نمی شوند. ستیز دائمی حکومت ها با اسطوره های مردمی همواره تلاشی منجر به شکست بوده است چرا که به تعبیر فوکو؛ " هرجا قدرت هست، مقاومت نیز هست". برعکس حکمرانی خوب اقتضاء می کند تا حکومت ها از اسطوره های ملی برای انسجام بخشی به ملت و توسعه یافتگی کشور استفاده کنند، نه اینکه با تلاشی نافرجام ،برنامه های خود را منوط به تاریخ زدایی از یک ملت و هویت سازی جدید برای او تعریف نمایند!
✅ البته در این میان ناقدان مصدق باید میان نقد شخصیت مصدق و کارنامه سیاسی وی تفکیک قائل شوند (هرچند ما در این زمینه از تجربه مناسبی برخوردار نیستیم و به سرعت این دو عرصه را به هم می آمیزیم). نقد کارنامه سیاسی مصدق به معنای درس آموزی از تجارب درست و نادرست یک دولتمرد در عرصه های سیاسی ، اقتصادی و دیپلماتیک (با لحاظ کردن شرایط زمانی - مکانی) و پرهیز از افتادن به دام تخطئه شخصیت وی است. اسطوره ها جزء لاینفک حیات جمعی انسان ها هستند. دنیای مدرن هم اسطوره های خود را می پروراند. با اسطوره های خود مهربان تر باشیم. ملت بدون اسطوره، ملتی تنها و بی پناه است!
https://instagram.com/solati_mehran
#مصدق
#اسطوره
#بازنشر
Forwarded from آینده (عباس عبدی)
🔴غربگرایی تبشیری
🔺اعتماد ۱۶ اسفند ۱۴۰۰
✍️عباس عبدی
🔘موضوع جالب این روزها نکاتی است که یک خانم غربی و ظاهراً اسراییلی به نام کاترین شکدم در یک روزنامه اسراییلی نوشته است. این خانم که مدتی به ایران میآمده و مورد استقبال رسانههای رسمی حکومتی بوده و با حجاب کامل و حتی چادر به زیارت کربلا و پیادهروی آن رفته است و اکنون مدعی است از ابتدا نفوذی بوده.
🔘بنده برخلاف فضای عمومی که در باره او داستانسراییهای مفصل کردهاند، نمیتوانم از وی به عنوان یک جاسوس کارکشته نام ببرم، و هنوز هم نمیدانم که آیا هدف او جاسوسی و دسترسی به اطلاعات ویژه بوده، یا هدف اصلی همین اتفاقی است که رخ داده، و چیزی فراتر از آن ندارد. البته در مقام رد ابعاد بزرگ از جاسوسی احتمالی او نیز نیستم، ولی چون تا کنون شواهد روشنی از ابعاد ماجرا آشکار نشده، باید در اظهار نظر احتیاط کرد.
🔘در این یادداشت در پی طرح مسأله مهم دیگری از این ماجرا هستم. اینکه چرا چنین افرادی به راحتی پذیرفته میشوند؟ ممکن است پاسخ و تحلیل این یادداشت برای شما تا حدی نامتعارف باشد، ولی اگر دقت شود، شاید با منطق آن همراه شوید. پاسخ کوتاهم این است. فقدان اعتماد به نفس، غربگرایی و رسوخ فرهنگ تبشیری که این نیز بازتابی از غربگرایی است ریشه این نوع نفوذها است. چرا؟
🔘مشکل نواصولگرایان این است که به شدت دنبال سیاست تبشیری هستند و میخواهند غیر مسلمانان را مسلمان کنند، آن هم اسلام شیعی. حتی شیعه شدن سایر مسلمانان نیز به همین اندازه برای آنان مهم است. کلی هم برای این هدف هزینه میکنند. این سیاست بیش از آنکه تهاجمی باشد، مشابه آنچه که در صدر اسلام و عصر گسترش اسلام شاهدیم، سیاستی تدافعی است.
🔘مسلمانان اولیه از اسلام آوردن دیگران، حقانیت اسلام را نتیجه نمیگرفتند، بلکه برعکس بود. چون اسلام را حق میدانستند، اسلام آوردن دیگران را برای آنان افتخار میدانستند و نه برعکس. این تفاوت ظریفی است. هر گاه یک نفر در جهان بویژه جهان غرب در باره اسلام یا شیعه نکته مثبتی بگوید، نواصولگرایان آن را به منزله حقانیت اسلام و شیعه تلقی و تبلیغ میکنند، و هر چه جایگاه آن فرد بالاتر باشد برای آنان خوشایندتر است. اگر رویکرد مثبت آن شهروند غربی با تغییر دین و رفتار همراه شود، عالیتر است. بویژه اگر زن باشد و حجاب کامل را انتخاب کند.
🔘البته کسی نیست که به این افراد بگوید در کنار گوش شما میلیونها جوان و شهروند ایرانی در حال جدایی از دین هستند و کک هیچ کدامتان هم نمیگزد، پس چرا نسبت به مسلمان شدن یک نفر تا این حد دست و پای خود را گم میکنید؟ اخیراً دیدم که دوباره نسبت به مسلمان شدن فوتبالیست هلندی سیدورف چه میزان خوشحالی کردهاند (فارغ از صحت و سقم ماجرا که نمیدانم) و به همسر ایرانی او که موجب اسلامش شده درود و صد درود فرستادهاند!!
🔘اینکه تأیید خود را از مسلمان شدن یک غربی میگیرند و صدها هزار جوان مسلمان حتی بیخ گوششان را از دست داده و کوچکترین واکنشی نشان نمیدهند ناشی از فقدان اعتماد به نفس و غربگرایی شدید است، و الا این چه اهمیتی دارد که یک نفر در ینگه دنیا مسلمان شود؟ آن هم در حالی که میلیونها مسلمان در این سوی جهان در حال حرکت در مسیری متفاوتاند؟
🔘خانم کاترین شکدم دقیقاً از همین روزنه وارد مجموعه رسمی نواصولگرایان شده است. شاید بهتر است کلمه روزنه را به کار نبریم، بجایش بگوییم دروازه. «یک زن غربی، مسلمان میشود و در حوزه سیاست و فرهنگ همان چیزهایی را میگوید که نواصولگرایان دوست دارند، دو تا لیچار هم بار غرب میکند، بعد هم به ظواهر شیعی ملتزم شده و به پیادهروی اربعین میرود و در تلویزیون رسمی با زبان انگلیسی از اسلام و شهادت و حجاب حرف میزند.»
🔘از نظر نواصولگرایان این بزرگترین سند حقانیت و تودهنی به مخالفان است. تودهنی بزرگ به زنان غیر محجبه. پاسخ دندانشکن به مخالفان دین و سیاست نواصولگرایی. این بازتابی است از کارکرد دورویی در فرهنگ نواصولگرایان. این بازتابی است از رفتار خشن و تفرعن مٱب آنان در برابر مردم خود که به صورت رفتار خاضعانه در برابر غربیهای تازه مسلمان شده از خود بروز میدهند.
🔘این جماعت حتی حاضر نیست به این نکته توجه کند، اگر این تغییر دین را میپذیرید، پس چرا مسلمانانی را که کیش جدید انتخاب میکنند، مجازات میکنید؟ در حالی که همان غربیهایی که تا این حد علیهشان تبلیغ میکنید، برای تغییر دین خانم شکدم یا آقای سیدورف مشکلی ایجاد نمیکنند؟ آیا تبعات این قاعده را میپذیرید که تغییر دین خوب و مجاز باشد؟
🔘در این یادداشت نخواستم به نکات دیگر از جمله سکوت کُشَنده نواصولگرایان در باره این رویداد و تبعات سیاسی آن بپردازم. این نفوذها محصول زمینههایی است و تا آنها هستند این نفوذها فقط بخش آشکار و حتی کوچک آن زمینهها است. خود دانید.
https://t.me/abdiabbas
🔺اعتماد ۱۶ اسفند ۱۴۰۰
✍️عباس عبدی
🔘موضوع جالب این روزها نکاتی است که یک خانم غربی و ظاهراً اسراییلی به نام کاترین شکدم در یک روزنامه اسراییلی نوشته است. این خانم که مدتی به ایران میآمده و مورد استقبال رسانههای رسمی حکومتی بوده و با حجاب کامل و حتی چادر به زیارت کربلا و پیادهروی آن رفته است و اکنون مدعی است از ابتدا نفوذی بوده.
🔘بنده برخلاف فضای عمومی که در باره او داستانسراییهای مفصل کردهاند، نمیتوانم از وی به عنوان یک جاسوس کارکشته نام ببرم، و هنوز هم نمیدانم که آیا هدف او جاسوسی و دسترسی به اطلاعات ویژه بوده، یا هدف اصلی همین اتفاقی است که رخ داده، و چیزی فراتر از آن ندارد. البته در مقام رد ابعاد بزرگ از جاسوسی احتمالی او نیز نیستم، ولی چون تا کنون شواهد روشنی از ابعاد ماجرا آشکار نشده، باید در اظهار نظر احتیاط کرد.
🔘در این یادداشت در پی طرح مسأله مهم دیگری از این ماجرا هستم. اینکه چرا چنین افرادی به راحتی پذیرفته میشوند؟ ممکن است پاسخ و تحلیل این یادداشت برای شما تا حدی نامتعارف باشد، ولی اگر دقت شود، شاید با منطق آن همراه شوید. پاسخ کوتاهم این است. فقدان اعتماد به نفس، غربگرایی و رسوخ فرهنگ تبشیری که این نیز بازتابی از غربگرایی است ریشه این نوع نفوذها است. چرا؟
🔘مشکل نواصولگرایان این است که به شدت دنبال سیاست تبشیری هستند و میخواهند غیر مسلمانان را مسلمان کنند، آن هم اسلام شیعی. حتی شیعه شدن سایر مسلمانان نیز به همین اندازه برای آنان مهم است. کلی هم برای این هدف هزینه میکنند. این سیاست بیش از آنکه تهاجمی باشد، مشابه آنچه که در صدر اسلام و عصر گسترش اسلام شاهدیم، سیاستی تدافعی است.
🔘مسلمانان اولیه از اسلام آوردن دیگران، حقانیت اسلام را نتیجه نمیگرفتند، بلکه برعکس بود. چون اسلام را حق میدانستند، اسلام آوردن دیگران را برای آنان افتخار میدانستند و نه برعکس. این تفاوت ظریفی است. هر گاه یک نفر در جهان بویژه جهان غرب در باره اسلام یا شیعه نکته مثبتی بگوید، نواصولگرایان آن را به منزله حقانیت اسلام و شیعه تلقی و تبلیغ میکنند، و هر چه جایگاه آن فرد بالاتر باشد برای آنان خوشایندتر است. اگر رویکرد مثبت آن شهروند غربی با تغییر دین و رفتار همراه شود، عالیتر است. بویژه اگر زن باشد و حجاب کامل را انتخاب کند.
🔘البته کسی نیست که به این افراد بگوید در کنار گوش شما میلیونها جوان و شهروند ایرانی در حال جدایی از دین هستند و کک هیچ کدامتان هم نمیگزد، پس چرا نسبت به مسلمان شدن یک نفر تا این حد دست و پای خود را گم میکنید؟ اخیراً دیدم که دوباره نسبت به مسلمان شدن فوتبالیست هلندی سیدورف چه میزان خوشحالی کردهاند (فارغ از صحت و سقم ماجرا که نمیدانم) و به همسر ایرانی او که موجب اسلامش شده درود و صد درود فرستادهاند!!
🔘اینکه تأیید خود را از مسلمان شدن یک غربی میگیرند و صدها هزار جوان مسلمان حتی بیخ گوششان را از دست داده و کوچکترین واکنشی نشان نمیدهند ناشی از فقدان اعتماد به نفس و غربگرایی شدید است، و الا این چه اهمیتی دارد که یک نفر در ینگه دنیا مسلمان شود؟ آن هم در حالی که میلیونها مسلمان در این سوی جهان در حال حرکت در مسیری متفاوتاند؟
🔘خانم کاترین شکدم دقیقاً از همین روزنه وارد مجموعه رسمی نواصولگرایان شده است. شاید بهتر است کلمه روزنه را به کار نبریم، بجایش بگوییم دروازه. «یک زن غربی، مسلمان میشود و در حوزه سیاست و فرهنگ همان چیزهایی را میگوید که نواصولگرایان دوست دارند، دو تا لیچار هم بار غرب میکند، بعد هم به ظواهر شیعی ملتزم شده و به پیادهروی اربعین میرود و در تلویزیون رسمی با زبان انگلیسی از اسلام و شهادت و حجاب حرف میزند.»
🔘از نظر نواصولگرایان این بزرگترین سند حقانیت و تودهنی به مخالفان است. تودهنی بزرگ به زنان غیر محجبه. پاسخ دندانشکن به مخالفان دین و سیاست نواصولگرایی. این بازتابی است از کارکرد دورویی در فرهنگ نواصولگرایان. این بازتابی است از رفتار خشن و تفرعن مٱب آنان در برابر مردم خود که به صورت رفتار خاضعانه در برابر غربیهای تازه مسلمان شده از خود بروز میدهند.
🔘این جماعت حتی حاضر نیست به این نکته توجه کند، اگر این تغییر دین را میپذیرید، پس چرا مسلمانانی را که کیش جدید انتخاب میکنند، مجازات میکنید؟ در حالی که همان غربیهایی که تا این حد علیهشان تبلیغ میکنید، برای تغییر دین خانم شکدم یا آقای سیدورف مشکلی ایجاد نمیکنند؟ آیا تبعات این قاعده را میپذیرید که تغییر دین خوب و مجاز باشد؟
🔘در این یادداشت نخواستم به نکات دیگر از جمله سکوت کُشَنده نواصولگرایان در باره این رویداد و تبعات سیاسی آن بپردازم. این نفوذها محصول زمینههایی است و تا آنها هستند این نفوذها فقط بخش آشکار و حتی کوچک آن زمینهها است. خود دانید.
https://t.me/abdiabbas
🔹 زنان باید زمین بازی را خود طراحی کنند!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🔺 امروز هشتم مارس، روز جهانی زن است. زنان جامعه ما می خواهند با مردان برابر شوند، در همه چیز؛ از جمله در فرصت های تحصیلی، اشتغال، ازدواج و برخورداری از تمام مزایای اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی. از همین رو می کوشند تا ثابت کنند تفاوت آنها با مردان حداکثر مربوط به امور بیولوژیک است نه سایر موارد، چرا که سایر تفاوت ها را نوعی "برساخت اجتماعی " و ناشی از حضور فرهنگ مردسالار و ساختارهای سلطه می دانند. تا اینجا قضیه کاملا منطقی به نظر می رسد چون تا آزادی منفی و سلبی محقق نشده و زنجیرهای بسته شده بر دست و پای زنان گسسته نشود نمی توان به آزادی مثبت و ایجابی زنان امیدوار بود. ولی ایراد کار آن جاست که نمی توان حدیقفی برای این نابرابری و اتمام آن تصور کرد.
🔺 در دیالکتیک ارباب و بنده ی هگل، اصالت با ارباب است چرا که عمل او از نوع " کنشی " می باشد و ابتکار عمل با اوست، میدان بازی را طراحی و قوانین آن را تعریف می کند ولی عمل بنده " واکنشی" به رفتار ارباب می باشد، می کوشد تا ارباب را نفی کند در حالی که همزمان او را به عنوان دشمن خود به رسمیت می شناسد و در زمینی بازی می کند که او قوانین اش را طراحی کرده است. لذا همواره نقشی فرعی را ایفا می کند، و چشم به تک ارباب دارد تا پاتکی را به اجرا گذارد. به نظرم باید جنبش زنان به جای بازی کردن در زمین مردان و تلاش برای شبیه شدن به آنها در همه عرصه ها ، زمین بازی خود را طراحی کند تا از اصالت لازم برای تداوم جنبش خود برخوردار شود.طراحی این زمین بازی باید موارد زیر را مورد توجه قرار دهد:
🖌 زنان و مردان مکمل یکدیگرند بنابراین نقص یکی به معنای کمال دیگری نیست. دو طرف باید در یک تعامل هم افزا نقایص یکدیگر را برطرف کنند. لطافت زندگی هم در آمیزشی از زنانگی و مردانگی است. زنانگی واجد امتیازاتی است که مردان از آنها بی بهره اند. تشبه جستن به مردانگی از سوی زنان صرفا آنها را دنباله رو مردان می سازد!
🖌 بیشترین خشونت علیه زنان، نه از سوی مردان بلکه از سوی خود زنان تئوریزه می شود! همان اندیشه ای که با شعار حفظ شان و منزلت، زنان را خانه نشین می خواهد و آن ها را از مشارکت اجتماعی منع می کند. اتفاقا در این زمینه مردان بسی بیشتر مدافع حضور اجتماعی و اقتصادی زنان هستند. تهاجم بیش از پیش زنان به مردان برای احقاق حقوق شان فقط می تواند موجب راندن مردان به دام تفکراتی شود که از زنان به مثابه جنس دوم دفاع می کنند!
🖌 بسیاری از مصادیق خشونت علیه زنان نه ناشی از مردان، بلکه ناشی از ساختارهای مردسالارانه است. ساختارهایی که اصلاح آنها مستلزم جلب همکاری بخشی از مردان دموکراسی خواه جامعه است. این چنین است که مطالبه دموکراسی بر حقوق زنان اولویت می یابد؛ دموکراسی می تواند با افزایش برابری سیاسی منجر به افزایش برابری حقوقی شود!
🔹 نکته پایانی: برخی از اندیشمندان سیاسی معتقدند که برای کاهش خشونت در سطح بین المللی، زنان باید بیش از پیش در سطوح فوقانی تصمیم گیری های جهانی سهیم شوند. این از همان مقوله هایی است که می تواند به گسترش نقش و سهم زنان در عرصه های سیاست و قدرت بینجامد بدون آنکه لزوما با ویژگی های زنانگی از سوی زنان وداع یا انکاری صورت پذیرفته باشد. زنان می توانند طراح میدان هایی باشند که مردان هم در آن بازی کنند!
https://instagram.com/solati_mehran
#هشتم_مارس
#روز_جهانی_زن
#بازنشر
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🔺 امروز هشتم مارس، روز جهانی زن است. زنان جامعه ما می خواهند با مردان برابر شوند، در همه چیز؛ از جمله در فرصت های تحصیلی، اشتغال، ازدواج و برخورداری از تمام مزایای اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی. از همین رو می کوشند تا ثابت کنند تفاوت آنها با مردان حداکثر مربوط به امور بیولوژیک است نه سایر موارد، چرا که سایر تفاوت ها را نوعی "برساخت اجتماعی " و ناشی از حضور فرهنگ مردسالار و ساختارهای سلطه می دانند. تا اینجا قضیه کاملا منطقی به نظر می رسد چون تا آزادی منفی و سلبی محقق نشده و زنجیرهای بسته شده بر دست و پای زنان گسسته نشود نمی توان به آزادی مثبت و ایجابی زنان امیدوار بود. ولی ایراد کار آن جاست که نمی توان حدیقفی برای این نابرابری و اتمام آن تصور کرد.
🔺 در دیالکتیک ارباب و بنده ی هگل، اصالت با ارباب است چرا که عمل او از نوع " کنشی " می باشد و ابتکار عمل با اوست، میدان بازی را طراحی و قوانین آن را تعریف می کند ولی عمل بنده " واکنشی" به رفتار ارباب می باشد، می کوشد تا ارباب را نفی کند در حالی که همزمان او را به عنوان دشمن خود به رسمیت می شناسد و در زمینی بازی می کند که او قوانین اش را طراحی کرده است. لذا همواره نقشی فرعی را ایفا می کند، و چشم به تک ارباب دارد تا پاتکی را به اجرا گذارد. به نظرم باید جنبش زنان به جای بازی کردن در زمین مردان و تلاش برای شبیه شدن به آنها در همه عرصه ها ، زمین بازی خود را طراحی کند تا از اصالت لازم برای تداوم جنبش خود برخوردار شود.طراحی این زمین بازی باید موارد زیر را مورد توجه قرار دهد:
🖌 زنان و مردان مکمل یکدیگرند بنابراین نقص یکی به معنای کمال دیگری نیست. دو طرف باید در یک تعامل هم افزا نقایص یکدیگر را برطرف کنند. لطافت زندگی هم در آمیزشی از زنانگی و مردانگی است. زنانگی واجد امتیازاتی است که مردان از آنها بی بهره اند. تشبه جستن به مردانگی از سوی زنان صرفا آنها را دنباله رو مردان می سازد!
🖌 بیشترین خشونت علیه زنان، نه از سوی مردان بلکه از سوی خود زنان تئوریزه می شود! همان اندیشه ای که با شعار حفظ شان و منزلت، زنان را خانه نشین می خواهد و آن ها را از مشارکت اجتماعی منع می کند. اتفاقا در این زمینه مردان بسی بیشتر مدافع حضور اجتماعی و اقتصادی زنان هستند. تهاجم بیش از پیش زنان به مردان برای احقاق حقوق شان فقط می تواند موجب راندن مردان به دام تفکراتی شود که از زنان به مثابه جنس دوم دفاع می کنند!
🖌 بسیاری از مصادیق خشونت علیه زنان نه ناشی از مردان، بلکه ناشی از ساختارهای مردسالارانه است. ساختارهایی که اصلاح آنها مستلزم جلب همکاری بخشی از مردان دموکراسی خواه جامعه است. این چنین است که مطالبه دموکراسی بر حقوق زنان اولویت می یابد؛ دموکراسی می تواند با افزایش برابری سیاسی منجر به افزایش برابری حقوقی شود!
🔹 نکته پایانی: برخی از اندیشمندان سیاسی معتقدند که برای کاهش خشونت در سطح بین المللی، زنان باید بیش از پیش در سطوح فوقانی تصمیم گیری های جهانی سهیم شوند. این از همان مقوله هایی است که می تواند به گسترش نقش و سهم زنان در عرصه های سیاست و قدرت بینجامد بدون آنکه لزوما با ویژگی های زنانگی از سوی زنان وداع یا انکاری صورت پذیرفته باشد. زنان می توانند طراح میدان هایی باشند که مردان هم در آن بازی کنند!
https://instagram.com/solati_mehran
#هشتم_مارس
#روز_جهانی_زن
#بازنشر
چگونه " چهارشنبه سوری" به یک تهدید تبدیل شد؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ خوشایندترین دروغی که در عمرم گفته ام به بیش از سی سال پیش باز می گردد. چهارشنبه سوری بود و ما در کشاکش تعقیب و گریز با نیروهای کمیته ای آن زمان! به محض هجوم ماموران، با سایر بچه ها فرار را بر قرار ترجیح می دادیم و دوباره پس از احساس امنیت آتش دوباره ای می افروختیم. در همان زمان بود که به ذهنم رسید که در جایگاه یک قهرمان ظاهر شده و به همه بگویم که در یک تعقیب و گریز گرفتار شده و سپس شجاعانه فرار کرده ام. جایتان خالی. جوانان من را به عنوان یک قهرمان کوچک می نگریستند و همین مرا سخت خرسند می ساخت.
✅ داستان را طوری با مهارت روایت کرده بودم که حتی خودم هم کم کم داشت باورم می شد. بگذریم... دروغی شیرین و خوشایند بود. این خاطره را گفتم تا از حیاتی بودن برگزاری این مراسم برای نوجوانان آن دوران سخن بگویم و از دلایل خطرخیز شدن این آیین کهن در روزگار کنونی پرسش کنم. در جهان امروز، شادی های گروهی و آیین های جمعی زیادی از سوی شهروندان برگزار می شود. فرصت هایی برای باهم بودن و از تعامل با یکدیگر لذت بردن. اما متاسفانه در ایران جریانی از همان ابتدا کوشید تا با مصادره کردن ایرانیت به نفع اسلامیت، هر گونه تظاهر به آیین پیش از اسلام را از عرصه عمومی بزداید.
✅ اقدامی که در برهه هایی چهره عریان کنترل اجتماعی به خود گرفته و حتی کوشید تا از قوه قهریه در این مسیر استفاده کند. اما از آن رو که به تعبیر فوکو؛ "هرجا که قدرت هست مقاومت هم هست." جامعه در مقابل این کنترل سخت افزاری مقاومت کرده و صحنه هر چه بیشتر به خشونت آمیخته شد. نوجوانان برای ابراز وجود و مقاومت هر چه بیشتر به دامان وسایل محترقه و انفجاری پناه بردند و قدرت هم هر چه بیشتر کوشید تا با امنیتی کردن فضای این مراسم و متوسل شدن به مراجع مذهبی از آن مشروعیت زدایی کند (تلاشی که همزمان دوقطبی ایرانیت - اسلامیت را پررنگ و موجبات فرسایش دینی را فراهم آورد!). نوجوانان نیز هر چه بیشتر به سمت تلقی سیاسی از این مراسم پیش رفته و کوشیدند تا از این مجال برای ابراز وجود و مبارزه جویی خود بهره برند.
✅ بنابراین مراسمی که می توانست به عرصه ای برای هم نشینی مسالمت آمیز دو رکن فرهنگی این سرزمین (ملیت و مذهب) مبدل شود، به پهنه ای از منازعات بی حاصل و خسارت آفرین فروکاسته شد. تجارت مواد محترقه رونق یافت و جامعه و خانواده ها روزهایی پر اضطراب را در آستانه عید نوروز تجربه کردند. فرصتی که می توانست همچون نوروز و سیزده بدر؛ آشتی جویانه، شورآفرین و در خدمت افزایش سرمایه اجتماعی باشد به تهدیدی تبدیل شد که هر روز زیان های بیشتری را بر جامعه تحمیل می کند. آیا زمانی فرا می رسد که قدرت بپذیرد باید تنظیم جامعه را به خود جامعه واگذار کند؟ متاسفانه هنوز شواهد چندان امیدبخشی در اختیار نداریم...
https://instagram.com/solati_mehran
#چهارشنبه_سوری
#بازنشر
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ خوشایندترین دروغی که در عمرم گفته ام به بیش از سی سال پیش باز می گردد. چهارشنبه سوری بود و ما در کشاکش تعقیب و گریز با نیروهای کمیته ای آن زمان! به محض هجوم ماموران، با سایر بچه ها فرار را بر قرار ترجیح می دادیم و دوباره پس از احساس امنیت آتش دوباره ای می افروختیم. در همان زمان بود که به ذهنم رسید که در جایگاه یک قهرمان ظاهر شده و به همه بگویم که در یک تعقیب و گریز گرفتار شده و سپس شجاعانه فرار کرده ام. جایتان خالی. جوانان من را به عنوان یک قهرمان کوچک می نگریستند و همین مرا سخت خرسند می ساخت.
✅ داستان را طوری با مهارت روایت کرده بودم که حتی خودم هم کم کم داشت باورم می شد. بگذریم... دروغی شیرین و خوشایند بود. این خاطره را گفتم تا از حیاتی بودن برگزاری این مراسم برای نوجوانان آن دوران سخن بگویم و از دلایل خطرخیز شدن این آیین کهن در روزگار کنونی پرسش کنم. در جهان امروز، شادی های گروهی و آیین های جمعی زیادی از سوی شهروندان برگزار می شود. فرصت هایی برای باهم بودن و از تعامل با یکدیگر لذت بردن. اما متاسفانه در ایران جریانی از همان ابتدا کوشید تا با مصادره کردن ایرانیت به نفع اسلامیت، هر گونه تظاهر به آیین پیش از اسلام را از عرصه عمومی بزداید.
✅ اقدامی که در برهه هایی چهره عریان کنترل اجتماعی به خود گرفته و حتی کوشید تا از قوه قهریه در این مسیر استفاده کند. اما از آن رو که به تعبیر فوکو؛ "هرجا که قدرت هست مقاومت هم هست." جامعه در مقابل این کنترل سخت افزاری مقاومت کرده و صحنه هر چه بیشتر به خشونت آمیخته شد. نوجوانان برای ابراز وجود و مقاومت هر چه بیشتر به دامان وسایل محترقه و انفجاری پناه بردند و قدرت هم هر چه بیشتر کوشید تا با امنیتی کردن فضای این مراسم و متوسل شدن به مراجع مذهبی از آن مشروعیت زدایی کند (تلاشی که همزمان دوقطبی ایرانیت - اسلامیت را پررنگ و موجبات فرسایش دینی را فراهم آورد!). نوجوانان نیز هر چه بیشتر به سمت تلقی سیاسی از این مراسم پیش رفته و کوشیدند تا از این مجال برای ابراز وجود و مبارزه جویی خود بهره برند.
✅ بنابراین مراسمی که می توانست به عرصه ای برای هم نشینی مسالمت آمیز دو رکن فرهنگی این سرزمین (ملیت و مذهب) مبدل شود، به پهنه ای از منازعات بی حاصل و خسارت آفرین فروکاسته شد. تجارت مواد محترقه رونق یافت و جامعه و خانواده ها روزهایی پر اضطراب را در آستانه عید نوروز تجربه کردند. فرصتی که می توانست همچون نوروز و سیزده بدر؛ آشتی جویانه، شورآفرین و در خدمت افزایش سرمایه اجتماعی باشد به تهدیدی تبدیل شد که هر روز زیان های بیشتری را بر جامعه تحمیل می کند. آیا زمانی فرا می رسد که قدرت بپذیرد باید تنظیم جامعه را به خود جامعه واگذار کند؟ متاسفانه هنوز شواهد چندان امیدبخشی در اختیار نداریم...
https://instagram.com/solati_mehran
#چهارشنبه_سوری
#بازنشر
Forwarded from جامعه شناسی صلح (dr.hanifnaeemi)
🔻 انجمن جامعه شناسی ایران، گروه جامعه شناسی کشورهای اسلامی برگزار می کند:
تلگمینار تخصصی ملی گرایی و کشورهای اسلامی ۲
📚 بررسی کتاب:
اصلاح طلبی ناکام؛ واکاوی تئوریک جنبش ملی نفت و دولت دموکراتیک مصدق
(بازخوانی روایت عباس نعیمی جورشری از جنبش ملی ایران و کودتای ۱۳۳۲)
⭕ با سخنرانی:
دکتر حسن محدثی
دکتر احمد بخارایی
دکتر سعید مدنی
دکتر بیدا میرحسینی
دکتر امین رضا نوشین
دکتر مهران صولتی
دکتر رضا تسلیمی
دکتر بیتا مدنی
دکتر آیدین ابراهیمی
دکتر شیرین ولی پوری
دکتر مسعود زمانی مقدم
دکتر امیرحسین زندی
دکتر حسین حجت پناه
دکتر فاطمه تقوایی
دکتر محمدحسین علایی
دکتر منوچهر ثابتی
دکتر حبیب اله پیمان
مهندس لطف اله میثمی
و مولف اثر:
دکتر عباس(حنیف) نعیمی جورشری
⭕️ چهارشنبه ۱۴۰۰/۱۲/۲۵
ساعت ۱۰ الی ۲۰
تلگمینار به نشانی کانال های تلگرامی:
@abbasnaeemi
@sociologyofislamiccountries20
تلگمینار تخصصی ملی گرایی و کشورهای اسلامی ۲
📚 بررسی کتاب:
اصلاح طلبی ناکام؛ واکاوی تئوریک جنبش ملی نفت و دولت دموکراتیک مصدق
(بازخوانی روایت عباس نعیمی جورشری از جنبش ملی ایران و کودتای ۱۳۳۲)
⭕ با سخنرانی:
دکتر حسن محدثی
دکتر احمد بخارایی
دکتر سعید مدنی
دکتر بیدا میرحسینی
دکتر امین رضا نوشین
دکتر مهران صولتی
دکتر رضا تسلیمی
دکتر بیتا مدنی
دکتر آیدین ابراهیمی
دکتر شیرین ولی پوری
دکتر مسعود زمانی مقدم
دکتر امیرحسین زندی
دکتر حسین حجت پناه
دکتر فاطمه تقوایی
دکتر محمدحسین علایی
دکتر منوچهر ثابتی
دکتر حبیب اله پیمان
مهندس لطف اله میثمی
و مولف اثر:
دکتر عباس(حنیف) نعیمی جورشری
⭕️ چهارشنبه ۱۴۰۰/۱۲/۲۵
ساعت ۱۰ الی ۲۰
تلگمینار به نشانی کانال های تلگرامی:
@abbasnaeemi
@sociologyofislamiccountries20
Audio
🔹️ نهضت ملی شدن نفت و تنگناهای وضعیت پیرامونی!
مهران صولتی در این فایل صوتی به معرفی، نقد و ذکر مزایا و کاستی های کتاب؛ واکاوی تئوریک جنبش ملی نفت و دولت دموکراتیک مصدق اثر عباس نعیمی پرداخته است.
@solati_mehran
#محمد_مصدق
#عباس_نعیمی
مهران صولتی در این فایل صوتی به معرفی، نقد و ذکر مزایا و کاستی های کتاب؛ واکاوی تئوریک جنبش ملی نفت و دولت دموکراتیک مصدق اثر عباس نعیمی پرداخته است.
@solati_mehran
#محمد_مصدق
#عباس_نعیمی
Audio
🔻 نشست تخصصی بررسی کتاب
«اصلاح طلبی ناکام؛ واکاوی تئوریک جنبش ملی نفت و دولت دموکراتیک مصدق»
⭕️ چرا اصلاح طلبی ناکام؟! ده ملاحظه بر یک پژوهش
سخنرانی مولف: دکتر عباس نعیمی جورشری
🌐 انجمن جامعه شناسی ایران/ گروه جامعهشناسی کشورهای اسلامی
چهارشنبه ۱۴۰۰/۱۲/۲۵
@abbasnaeemi
@sociologyofislamiccountries20
«اصلاح طلبی ناکام؛ واکاوی تئوریک جنبش ملی نفت و دولت دموکراتیک مصدق»
⭕️ چرا اصلاح طلبی ناکام؟! ده ملاحظه بر یک پژوهش
سخنرانی مولف: دکتر عباس نعیمی جورشری
🌐 انجمن جامعه شناسی ایران/ گروه جامعهشناسی کشورهای اسلامی
چهارشنبه ۱۴۰۰/۱۲/۲۵
@abbasnaeemi
@sociologyofislamiccountries20
گفت و گوی مهران صولتی با سالنامه علوم انسانی؛ ارغنون هامون با عنوان؛ جامعه مدنی ایران در دام دو قطبی حکومت- جامعه
برای خرید با این شماره ها در ارتباط باشید
۰۹۳۵۰۷۸۴۲۹۰
۰۹۳۳۵۷۵۱۷۱۷
@solati_mehran
برای خرید با این شماره ها در ارتباط باشید
۰۹۳۵۰۷۸۴۲۹۰
۰۹۳۳۵۷۵۱۷۱۷
@solati_mehran
🔹 قرن چهاردهم بر ایرانیان چگونه گذشت؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ در داستان ما، ایرانیان خسته و درمانده از آرمان های نافرجام نهضت مشروطیت قرن چهاردهم را با رخ نمایی فرد مقتدری آغاز کردند که آمده بود تا ناامنی، قحطی و آشوب را خاتمه بخشد. رضا شاه آفرینش ایران نوین را نوید می داد و نوگرایانی همچون داور، فروغی، تیمورتاش و ... کوشیدند تا به معماری حکومتی بپردازند که اولویت های اش رشد اقتصادی، نوسازی نهادی و آموزش نوین بود. پیشرفت ها اگر چه چشمگیر و شگرف بود اما گراییدن رضا شاه به خودکامه گی در نیمه دوم سلطنت خود روشنفکران را تاراند و بنیاد حکومت را متزلزل ساخت. جنگ جهانی دوم هم بلای جان ایرانیان شد و به نیروهای بیگانه فرصت مداخله داد!
✅ انتقال قدرت در سلسله پهلوی با فراست فروغی اما کم هزینه انجام شد. مارکسیسم و ناسیونالیسم در دهه ۱۳۲۰ مجال مناسبی برای رخ نمایی یافتند و نهضت ملی شدن نفت که می توانست در نفی استبداد و استعمار موثر باشد با اشتباهات نیروهای ملی- مذهبی به وقوع رویدادی انجامید که آینده ایرانیان را در ربع قرن بعد رقم زد. کودتا چنان روح ایرانیان را زخم زد که هرگز التیام نیافت. پروژه نوسازی محمدرضا شاه در دهه چهل هم اگر چه از مبانی محکمی برخوردار بود ولی هرگز نتوانست رضایت روشنفکران را بدست آورد. بعدتر چپ زدگی و بومی گرایی زمینه ساز شکل گیری انقلابی شد که قرار بود دین و دنیای ایرانیان را همزمان آباد کند!
✅ انقلاب ۵۷ اگر چه زمینه های مبارزه با امپریالیسم را دارا بود ولی خیلی زود در دام غرب ستیزی گرفتار آمد و اقتصاد را گروگان سیاست خارجی ساخت. استثنا گرایی به قاعده مدیریت تبدیل شد و جامعه کوتاه مدت ادامه یافت. توسعه یافتگی برچسب غرب زدگی خورد و سودای بومی گرایی به معنای راهی متفاوت از تجربه عام جهانی رونق یافت. در این میان عقلانیت اگر چه گاهی به آرامی در اندام انقلاب می خلید ولی سرعت تحولات چنان بود که پیش بینی ناپذیری به روند غالب کشور تبدیل شد. تحریم ها نیز توسعه را از مدار اهداف کشور خارج کرده و بقاء را جایگزین ارتقاء ساخت. انتخابات ۱۴۰۰ عمق بحران ها را نمایان کرد و فرآیند اندک سالاری را سرعت بخشید!
✅ تاریخ ایرانیان در قرن گذشته آمیزه ای از تحولات پیش بینی ناپذیر، توسعه نامتوازن، تضاد سنت- مدرنیته و اذهان خیال اندیش بوده است. قرار گفتن در حاشیه نظام سرمایه داری جهانی میراثی از دوره صفویه بود که تا اکنون امتداد یافته و ما را به مقلدی شتاب زده از دستاوردهای روزگار مدرن تبدیل کرده است. انقلاب اسلامی اگر چه کوشید تا طرحی نو دراندازد و "روح یک جهان بی روح" باشد ولی از آن جا که بنیان های جهان جدید را نشناخت و به ستیزی دون کیشوت وار روی آورد ما را بیشتر به حاشیه جهان راند. ماجراجویی های سیاسی فرآیند سیاست گذاری عقلانی را به بن بست کشاند و انزوا گرایی را جایگزین جهان گرایی ساخت!
✅ هراس ایرانیان از عقب ماندگی آن ها را به اخذ تکنولوژی مدرن بدون کسب آمادگی های ذهنی- فرهنگی لازم وادار ساخت. تعطیلات تاریخ سپری شده و مهابت غرب اسباب حیرت شده بود. ایران نه تنها نتوانست به تلفیقی میان؛ ایرانیت/ اسلامیت/ مدرنیت دست یابد بلکه با تعارضاتی افزون تر مواجه شد. حکومت سکولار بستری برای رشد گرایشات دینی، و حکومت دینی زمینه ساز رونق تمایلات سکولار شد! آن چه در توسعه ایرانی مفقود بود حضور انسانی بود که بتواند فاعلیت داشته باشد. سوژه های ایرانی اگر چه انقلاب های سترگ را رقم زدند ولی خیلی زود در کمند خودکامگی ها به انقیاد کشیده شدند. از همین رو بود که توسعه ایرانی بیش از همه به ابعاد سخت افزاری و فن آورانه پیشرفت منحصر ماند و وجهی نخبه گرایانه یافت!
✅ ایرانیان در شرایطی به قرن جدید گام می گذارند که هنوز بسیاری از پرسش های گذشته را بی پاسخ نهاده اند. شکاف؛ ملت- دولت در ژرف ترین وضعیت خود قرار گرفته و سرمایه های انسانی- اجتماعی به شدت در حال گریز و افول هستند. پنجره جمعیتی در حال بسته شدن و پیری جمعیت رو به افزایش است. هنوز هم هیچ چشم انداز روشنی برای ایران عاری از تحریم فراروی ساکنان این سرزمین وجود ندارد. توسعه اولویت حاکمان نیست و امری تزئینی شمرده می شود. "اقتصاد زیر سایه سیاست و سیاست زیر سایه ترس معنا می یابد". روزمره گی بر عرصه حکمرانی چیرگی یافته و امور بدون تغییری معنادار در حال گذران است. سیاست نه در اندیشه همنوایی با جامعه که دل نگران کنترل آن است!
✅ قرن چهاردهم این چنین گذشت و اکنون ایرانیان در آستانه قرن پانزدهم ایستاده اند. سده ای که با ظهور اقتصادهای نوظهور و آرایش جدید سیاسی در جهان پس از افول روسیه آبستن رویدادهای تازه ای است. آیا ایرانیان خواهند توانست به گمشده قرن پیش یعنی گذار از عقب ماندگی و نیل به توسعه یافتگی دست یابند؟ پاسخ شاید در همراهی حاکمان با جهان و جامعه نهفته باشد...
#قرن_چهاردهم
#توسعه
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ در داستان ما، ایرانیان خسته و درمانده از آرمان های نافرجام نهضت مشروطیت قرن چهاردهم را با رخ نمایی فرد مقتدری آغاز کردند که آمده بود تا ناامنی، قحطی و آشوب را خاتمه بخشد. رضا شاه آفرینش ایران نوین را نوید می داد و نوگرایانی همچون داور، فروغی، تیمورتاش و ... کوشیدند تا به معماری حکومتی بپردازند که اولویت های اش رشد اقتصادی، نوسازی نهادی و آموزش نوین بود. پیشرفت ها اگر چه چشمگیر و شگرف بود اما گراییدن رضا شاه به خودکامه گی در نیمه دوم سلطنت خود روشنفکران را تاراند و بنیاد حکومت را متزلزل ساخت. جنگ جهانی دوم هم بلای جان ایرانیان شد و به نیروهای بیگانه فرصت مداخله داد!
✅ انتقال قدرت در سلسله پهلوی با فراست فروغی اما کم هزینه انجام شد. مارکسیسم و ناسیونالیسم در دهه ۱۳۲۰ مجال مناسبی برای رخ نمایی یافتند و نهضت ملی شدن نفت که می توانست در نفی استبداد و استعمار موثر باشد با اشتباهات نیروهای ملی- مذهبی به وقوع رویدادی انجامید که آینده ایرانیان را در ربع قرن بعد رقم زد. کودتا چنان روح ایرانیان را زخم زد که هرگز التیام نیافت. پروژه نوسازی محمدرضا شاه در دهه چهل هم اگر چه از مبانی محکمی برخوردار بود ولی هرگز نتوانست رضایت روشنفکران را بدست آورد. بعدتر چپ زدگی و بومی گرایی زمینه ساز شکل گیری انقلابی شد که قرار بود دین و دنیای ایرانیان را همزمان آباد کند!
✅ انقلاب ۵۷ اگر چه زمینه های مبارزه با امپریالیسم را دارا بود ولی خیلی زود در دام غرب ستیزی گرفتار آمد و اقتصاد را گروگان سیاست خارجی ساخت. استثنا گرایی به قاعده مدیریت تبدیل شد و جامعه کوتاه مدت ادامه یافت. توسعه یافتگی برچسب غرب زدگی خورد و سودای بومی گرایی به معنای راهی متفاوت از تجربه عام جهانی رونق یافت. در این میان عقلانیت اگر چه گاهی به آرامی در اندام انقلاب می خلید ولی سرعت تحولات چنان بود که پیش بینی ناپذیری به روند غالب کشور تبدیل شد. تحریم ها نیز توسعه را از مدار اهداف کشور خارج کرده و بقاء را جایگزین ارتقاء ساخت. انتخابات ۱۴۰۰ عمق بحران ها را نمایان کرد و فرآیند اندک سالاری را سرعت بخشید!
✅ تاریخ ایرانیان در قرن گذشته آمیزه ای از تحولات پیش بینی ناپذیر، توسعه نامتوازن، تضاد سنت- مدرنیته و اذهان خیال اندیش بوده است. قرار گفتن در حاشیه نظام سرمایه داری جهانی میراثی از دوره صفویه بود که تا اکنون امتداد یافته و ما را به مقلدی شتاب زده از دستاوردهای روزگار مدرن تبدیل کرده است. انقلاب اسلامی اگر چه کوشید تا طرحی نو دراندازد و "روح یک جهان بی روح" باشد ولی از آن جا که بنیان های جهان جدید را نشناخت و به ستیزی دون کیشوت وار روی آورد ما را بیشتر به حاشیه جهان راند. ماجراجویی های سیاسی فرآیند سیاست گذاری عقلانی را به بن بست کشاند و انزوا گرایی را جایگزین جهان گرایی ساخت!
✅ هراس ایرانیان از عقب ماندگی آن ها را به اخذ تکنولوژی مدرن بدون کسب آمادگی های ذهنی- فرهنگی لازم وادار ساخت. تعطیلات تاریخ سپری شده و مهابت غرب اسباب حیرت شده بود. ایران نه تنها نتوانست به تلفیقی میان؛ ایرانیت/ اسلامیت/ مدرنیت دست یابد بلکه با تعارضاتی افزون تر مواجه شد. حکومت سکولار بستری برای رشد گرایشات دینی، و حکومت دینی زمینه ساز رونق تمایلات سکولار شد! آن چه در توسعه ایرانی مفقود بود حضور انسانی بود که بتواند فاعلیت داشته باشد. سوژه های ایرانی اگر چه انقلاب های سترگ را رقم زدند ولی خیلی زود در کمند خودکامگی ها به انقیاد کشیده شدند. از همین رو بود که توسعه ایرانی بیش از همه به ابعاد سخت افزاری و فن آورانه پیشرفت منحصر ماند و وجهی نخبه گرایانه یافت!
✅ ایرانیان در شرایطی به قرن جدید گام می گذارند که هنوز بسیاری از پرسش های گذشته را بی پاسخ نهاده اند. شکاف؛ ملت- دولت در ژرف ترین وضعیت خود قرار گرفته و سرمایه های انسانی- اجتماعی به شدت در حال گریز و افول هستند. پنجره جمعیتی در حال بسته شدن و پیری جمعیت رو به افزایش است. هنوز هم هیچ چشم انداز روشنی برای ایران عاری از تحریم فراروی ساکنان این سرزمین وجود ندارد. توسعه اولویت حاکمان نیست و امری تزئینی شمرده می شود. "اقتصاد زیر سایه سیاست و سیاست زیر سایه ترس معنا می یابد". روزمره گی بر عرصه حکمرانی چیرگی یافته و امور بدون تغییری معنادار در حال گذران است. سیاست نه در اندیشه همنوایی با جامعه که دل نگران کنترل آن است!
✅ قرن چهاردهم این چنین گذشت و اکنون ایرانیان در آستانه قرن پانزدهم ایستاده اند. سده ای که با ظهور اقتصادهای نوظهور و آرایش جدید سیاسی در جهان پس از افول روسیه آبستن رویدادهای تازه ای است. آیا ایرانیان خواهند توانست به گمشده قرن پیش یعنی گذار از عقب ماندگی و نیل به توسعه یافتگی دست یابند؟ پاسخ شاید در همراهی حاکمان با جهان و جامعه نهفته باشد...
#قرن_چهاردهم
#توسعه
🔹 پانزده دعا در آغاز قرن پانزدهم! 🔹
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🤲 خدایا! به مردمی که بعد از گذشت یک صد سال هم چنان در پیچ و خم قانون، آزادی و عدالت سرگردان اند؛ امید، صبوری و تلاش عنایت کن!
🤲 پروردگارا! به مسئولین ما بیاموز که ایرانیت، اسلامیت و مدرنیت چنان در هم آمیخته اند که نمی توان یکی را به زیان دیگران مصادره کرد!
🤲 خدایا! به ما یادآوری کن که تنها یک زمین برای زیستن داریم تا بتوانیم بر بحران های آب، ریزگردها و محیط زیست فائق آییم!
🤲 پروردگارا! به مسئولینی که دل در گرو آباد کردن همزمان دنیا و آخرت ما دارند بیاموز که مردم گاهی نیازمند فرصتی هستند تا فقط زندگی کنند. این مجال را از ما دریغ ننمایند!
🤲 خدایا! سختی روزگار چه بسا برخی را از لطف تو ناامید و حافظه شان را نسبت به یاد تو دچار نسیان سازد. یادآوری کن که زیستن بدون تو، ما را از پشتوانه ای مطمئن برای زیست اخلاقی محروم می سازد!
🤲 پروردگارا! به ما که خود را تافته ای جدابافته از جهان، و قوم برگزیده عالم می پنداریم، تواضع بهره گیری از تجربیات سایر جهانیان عنایت کن!
🤲 خدایا! به کسانی که تصور می کنند با یکدست کردن قدرت از طریق ناامید کردن مردم از مشارکت در انتخابات مختلف می توانند راحت تر حکومت کنند فرصتی برای مرور تجربیات پیش از خود عطا کن!
🤲 پروردگارا! به مسئولین ما که با آرامش به دنبال کشف الگویی بومی برای توسعه هستند بصیرتی عنایت کن تا درک کنند سایر کشورها چگونه با سرعت در حال حاشیه نشین کردن ما در میدان توسعه یافتگی هستند!
🤲 خدایا! به دولت مردانی که به دنبال گفت و گو و توافق با جهان هستند بیاموز که تا نتوانیم با خودمان گفت و گو و تفاهم کنیم راه به جایی نمی بریم!
🤲 پروردگارا! به ایرانیانی که فقط در یک صد سال گذشته تغییراتی در ابعاد سه نهضت و انقلاب را رقم زده اند، توانایی غلبه بر احساس بی قدرتی کنونی عطا کن!
🤲 خدایا! به ما که در دو سال گذشته بی پناه در قبال تحریم ها و کرونا رها شده ایم، جسارت نومیدی از وعده های حاکمان و امیدواری به خویشتن را عنایت کن!
🤲 پروردگارا! به کسانی که ما محرومان را به قناعت در مصرف حداقل ها توصیه می کنند و از نقش خود در مصائب ما چشم می پوشند فرصت خلوت با وجدان خود عنایت کن!
🤲 خدایا! به روشنفکرانی که همواره در نقد حکومت از یکدیگر سبقت می جویند یادآوری کن که نقد جامعه را نیز جدی انگارند و بی هراس از طعن ها و لعن ها از سهم مردم برای تداوم نارسایی ها نیز سخن بگویند!
🤲 پروردگارا! با گذشت بیش از یک سده از مشروطه خواهی ایرانیان، دوگانه های دنیا- آخرت/ دینی- سکولار/ سنت- تجدد/ حکومت - جامعه، همچنان برای ملت ما حل نشده باقی مانده اند. فرصتی عطا کن تا به تلفیقی میان آنها دست یابیم!
🤲 خدایا! به سیاست مداران ما اصول، به روشنفکران ما واقع بینی، به روحانیان ما زمان شناسی، به مردان ما برابری جویی، به زنان ما تفاوت شناسی، و به مردم ما قدرت تغییر شرایط موجود را عطا کن!
https://instagram.com/solati_mehran
#دعا
#قرن_پانزدهم
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
🤲 خدایا! به مردمی که بعد از گذشت یک صد سال هم چنان در پیچ و خم قانون، آزادی و عدالت سرگردان اند؛ امید، صبوری و تلاش عنایت کن!
🤲 پروردگارا! به مسئولین ما بیاموز که ایرانیت، اسلامیت و مدرنیت چنان در هم آمیخته اند که نمی توان یکی را به زیان دیگران مصادره کرد!
🤲 خدایا! به ما یادآوری کن که تنها یک زمین برای زیستن داریم تا بتوانیم بر بحران های آب، ریزگردها و محیط زیست فائق آییم!
🤲 پروردگارا! به مسئولینی که دل در گرو آباد کردن همزمان دنیا و آخرت ما دارند بیاموز که مردم گاهی نیازمند فرصتی هستند تا فقط زندگی کنند. این مجال را از ما دریغ ننمایند!
🤲 خدایا! سختی روزگار چه بسا برخی را از لطف تو ناامید و حافظه شان را نسبت به یاد تو دچار نسیان سازد. یادآوری کن که زیستن بدون تو، ما را از پشتوانه ای مطمئن برای زیست اخلاقی محروم می سازد!
🤲 پروردگارا! به ما که خود را تافته ای جدابافته از جهان، و قوم برگزیده عالم می پنداریم، تواضع بهره گیری از تجربیات سایر جهانیان عنایت کن!
🤲 خدایا! به کسانی که تصور می کنند با یکدست کردن قدرت از طریق ناامید کردن مردم از مشارکت در انتخابات مختلف می توانند راحت تر حکومت کنند فرصتی برای مرور تجربیات پیش از خود عطا کن!
🤲 پروردگارا! به مسئولین ما که با آرامش به دنبال کشف الگویی بومی برای توسعه هستند بصیرتی عنایت کن تا درک کنند سایر کشورها چگونه با سرعت در حال حاشیه نشین کردن ما در میدان توسعه یافتگی هستند!
🤲 خدایا! به دولت مردانی که به دنبال گفت و گو و توافق با جهان هستند بیاموز که تا نتوانیم با خودمان گفت و گو و تفاهم کنیم راه به جایی نمی بریم!
🤲 پروردگارا! به ایرانیانی که فقط در یک صد سال گذشته تغییراتی در ابعاد سه نهضت و انقلاب را رقم زده اند، توانایی غلبه بر احساس بی قدرتی کنونی عطا کن!
🤲 خدایا! به ما که در دو سال گذشته بی پناه در قبال تحریم ها و کرونا رها شده ایم، جسارت نومیدی از وعده های حاکمان و امیدواری به خویشتن را عنایت کن!
🤲 پروردگارا! به کسانی که ما محرومان را به قناعت در مصرف حداقل ها توصیه می کنند و از نقش خود در مصائب ما چشم می پوشند فرصت خلوت با وجدان خود عنایت کن!
🤲 خدایا! به روشنفکرانی که همواره در نقد حکومت از یکدیگر سبقت می جویند یادآوری کن که نقد جامعه را نیز جدی انگارند و بی هراس از طعن ها و لعن ها از سهم مردم برای تداوم نارسایی ها نیز سخن بگویند!
🤲 پروردگارا! با گذشت بیش از یک سده از مشروطه خواهی ایرانیان، دوگانه های دنیا- آخرت/ دینی- سکولار/ سنت- تجدد/ حکومت - جامعه، همچنان برای ملت ما حل نشده باقی مانده اند. فرصتی عطا کن تا به تلفیقی میان آنها دست یابیم!
🤲 خدایا! به سیاست مداران ما اصول، به روشنفکران ما واقع بینی، به روحانیان ما زمان شناسی، به مردان ما برابری جویی، به زنان ما تفاوت شناسی، و به مردم ما قدرت تغییر شرایط موجود را عطا کن!
https://instagram.com/solati_mehran
#دعا
#قرن_پانزدهم
👎1
مهران صولتی pinned «🔹 پانزده دعا در آغاز قرن پانزدهم! 🔹 @solati_mehran ✍ مهران صولتی 🤲 خدایا! به مردمی که بعد از گذشت یک صد سال هم چنان در پیچ و خم قانون، آزادی و عدالت سرگردان اند؛ امید، صبوری و تلاش عنایت کن! 🤲 پروردگارا! به مسئولین ما بیاموز که ایرانیت، اسلامیت و مدرنیت…»
🔹 چرا جامعه ایران توانایی پرورش روشنفکران برجسته را از دست داده است؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ داریوش شایگان چهار سال پیش در چنین روزی درگذشت. یکی از آخرین چهره های روشنفکری این دیار درست در زمانی رخ در نقاب خاک کشید که ایران دورانی از سترونی اندیشه ها و انحطاط فرهنگی را از سر می گذراند. با درگذشت روشنفکرانی همچون آل احمد و شریعتی، به حاشیه رفتن سروش و مجتهد شبستری، و درگذشت داریوش شایگان اکنون به نظر می رسد که ما به طور جدی با فقدان روشنفکران برجسته مواجه شده ایم. ولی به راستی چرا با این احساس مواجهیم که جامعه ایران توانایی پرورش بزرگانی از این جمله را از دست داده است؟
✅ نقش حکومت دینی در محدود شدن امکان شکل گیری دیالوگ میان دین و جامعه: روشنفکران از آنجا که بر مرز میان سنت و تجدد حرکت می کنند نیازمند آن هستند که نگاهی منتقدانه به سنت داشته باشند. برای تحقق چنین نگرشی روشنفکران به شکل گیری یک گفتگوی انتقادی با مهمترین منبع سنت یعنی دین سخت نیازمندند. در همه سال های پیش از انقلاب روشنفکران دینی و سکولار از این بخت برخوردار بودند که با سنت دینی وارد یک دیالوگ انتقادی و سازنده شوند. نتیجه هم سودمندی همزمان برای دین و جریان روشنفکری بود. حال آنکه با تبدیل دین از منبع معرفت به منبع قدرت در سال های پس از انقلاب، امکان شکل گیری این گفتگوی ارزشمند میان سنت و مدرنیته از میان رفت. حاصل اما افول همزمان جریان روشنفکری و دینداری بود!
✅ کالایی شدن دانش، ارزش فرهیختگی را به محاق برده است: در سال های اخیر عطش جامعه برای مدرک گرایی آموزش عالی کشور را دچار بحران ساخته است؛ گسترش پذیرش دانشجوی دکتری، تنزل کیفیت آموزش، افزایش تقلب های علمی و ...هم از راه های پاسخ دانشگاه به یک جامعه بیمار بوده اند. در چنین جامعه ای اگر شما دارای مدرک دکتری نباشید گوش شنوایی برای حرف های تان نخواهید یافت. از همین رو است که فرهیختگی و روشنفکری به محاق رفته و دانش بیش از پیش کالایی شده است. در حقیقت بخش عمده ای از بحران مخاطب در میان روشنفکران به دلیل سطحی شدن دانش و دور افتادن دانشگاه ها از رسالت حقیقت جویی خود می باشد. حاصل اما پرورش یافتن دانشمندانی به وسعت یک اقیانوس و عمق یک بند انگشت بوده است!
✅ سیاست زدگی، روشنفکران را در دامگه سیاست اسیر ساخته است: جهان سوم قتل گاه روشنفکران است! نگاهی به سال های پیش و پس از انقلاب نشان می دهد که چگونه نسلی از روشنفکران از آل احمد و شریعتی گرفته تا مطهری و بهشتی قربانی سیاست شده اند. خسارتی عظیم برای کشوری که هنوز نتوانسته به تلفیق کارآمدی میان سنت و مدرنیته دست یابد. در سال های بعد هم بخش دیگری از روشنفکران در دامگه سیاست افتادند و به جای آن که جامعه، پویایی سیاست را از آموزه های ایشان نتیجه بگیرند خود به هیات کنش گران سیاسی درآمده و بر محدودیت های خویش از سوی نظام سیاسی افزودند. نتیجه اما پرهزینه شدن کار روشنفکری و مهاجرت ناگزیر روشنفکران به خارج از کشور و کاهش معنادار میزان تاثیرگذاری بر جامعه بوده است!
✅ فضای مجازی نسلی از شبه روشنفکران را پدید آورده است: برای جامعه ای که هنوز بنیان های روشنگری و خردورزی در آن مستحکم نشده است شبکه های اجتماعی به آفتی آشکار تبدیل شده اند. آمیزه ای از راست و دروغ، خردورزی و خرافه گرایی، مدرن و پست مدرن و ... دست به دست هم داده اند تا با ملغمه شگفتی از اباطیل در قالب نظریه پردازی مواجه باشیم. با چنین امکان گسترده ای از مخاطب یابی، روشنفکری نه تنها دیگر مستلزم از سرگذراندن چالش های فکری نبوده بلکه می تواند با مقادیری از آسمان ریسمان بافی هم به راحتی حاصل شود. فضایی که در آن سلبریتی ها جای روشنفکران را گرفته و جامعه را هر چه بیشتر با توهم دانایی مواجه می سازند!
https://instagram.com/solati_mehran
#شایگان
#روشنفکران
#بازنشر
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ داریوش شایگان چهار سال پیش در چنین روزی درگذشت. یکی از آخرین چهره های روشنفکری این دیار درست در زمانی رخ در نقاب خاک کشید که ایران دورانی از سترونی اندیشه ها و انحطاط فرهنگی را از سر می گذراند. با درگذشت روشنفکرانی همچون آل احمد و شریعتی، به حاشیه رفتن سروش و مجتهد شبستری، و درگذشت داریوش شایگان اکنون به نظر می رسد که ما به طور جدی با فقدان روشنفکران برجسته مواجه شده ایم. ولی به راستی چرا با این احساس مواجهیم که جامعه ایران توانایی پرورش بزرگانی از این جمله را از دست داده است؟
✅ نقش حکومت دینی در محدود شدن امکان شکل گیری دیالوگ میان دین و جامعه: روشنفکران از آنجا که بر مرز میان سنت و تجدد حرکت می کنند نیازمند آن هستند که نگاهی منتقدانه به سنت داشته باشند. برای تحقق چنین نگرشی روشنفکران به شکل گیری یک گفتگوی انتقادی با مهمترین منبع سنت یعنی دین سخت نیازمندند. در همه سال های پیش از انقلاب روشنفکران دینی و سکولار از این بخت برخوردار بودند که با سنت دینی وارد یک دیالوگ انتقادی و سازنده شوند. نتیجه هم سودمندی همزمان برای دین و جریان روشنفکری بود. حال آنکه با تبدیل دین از منبع معرفت به منبع قدرت در سال های پس از انقلاب، امکان شکل گیری این گفتگوی ارزشمند میان سنت و مدرنیته از میان رفت. حاصل اما افول همزمان جریان روشنفکری و دینداری بود!
✅ کالایی شدن دانش، ارزش فرهیختگی را به محاق برده است: در سال های اخیر عطش جامعه برای مدرک گرایی آموزش عالی کشور را دچار بحران ساخته است؛ گسترش پذیرش دانشجوی دکتری، تنزل کیفیت آموزش، افزایش تقلب های علمی و ...هم از راه های پاسخ دانشگاه به یک جامعه بیمار بوده اند. در چنین جامعه ای اگر شما دارای مدرک دکتری نباشید گوش شنوایی برای حرف های تان نخواهید یافت. از همین رو است که فرهیختگی و روشنفکری به محاق رفته و دانش بیش از پیش کالایی شده است. در حقیقت بخش عمده ای از بحران مخاطب در میان روشنفکران به دلیل سطحی شدن دانش و دور افتادن دانشگاه ها از رسالت حقیقت جویی خود می باشد. حاصل اما پرورش یافتن دانشمندانی به وسعت یک اقیانوس و عمق یک بند انگشت بوده است!
✅ سیاست زدگی، روشنفکران را در دامگه سیاست اسیر ساخته است: جهان سوم قتل گاه روشنفکران است! نگاهی به سال های پیش و پس از انقلاب نشان می دهد که چگونه نسلی از روشنفکران از آل احمد و شریعتی گرفته تا مطهری و بهشتی قربانی سیاست شده اند. خسارتی عظیم برای کشوری که هنوز نتوانسته به تلفیق کارآمدی میان سنت و مدرنیته دست یابد. در سال های بعد هم بخش دیگری از روشنفکران در دامگه سیاست افتادند و به جای آن که جامعه، پویایی سیاست را از آموزه های ایشان نتیجه بگیرند خود به هیات کنش گران سیاسی درآمده و بر محدودیت های خویش از سوی نظام سیاسی افزودند. نتیجه اما پرهزینه شدن کار روشنفکری و مهاجرت ناگزیر روشنفکران به خارج از کشور و کاهش معنادار میزان تاثیرگذاری بر جامعه بوده است!
✅ فضای مجازی نسلی از شبه روشنفکران را پدید آورده است: برای جامعه ای که هنوز بنیان های روشنگری و خردورزی در آن مستحکم نشده است شبکه های اجتماعی به آفتی آشکار تبدیل شده اند. آمیزه ای از راست و دروغ، خردورزی و خرافه گرایی، مدرن و پست مدرن و ... دست به دست هم داده اند تا با ملغمه شگفتی از اباطیل در قالب نظریه پردازی مواجه باشیم. با چنین امکان گسترده ای از مخاطب یابی، روشنفکری نه تنها دیگر مستلزم از سرگذراندن چالش های فکری نبوده بلکه می تواند با مقادیری از آسمان ریسمان بافی هم به راحتی حاصل شود. فضایی که در آن سلبریتی ها جای روشنفکران را گرفته و جامعه را هر چه بیشتر با توهم دانایی مواجه می سازند!
https://instagram.com/solati_mehran
#شایگان
#روشنفکران
#بازنشر
🔹 چرا ژاپنی ها آموختند ولی ایرانی ها خروشیدند؟!
( مواجهه متفاوت ایران و ژاپن با غرب )
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ محمدرضا سرکار آرانی استاد دانشگاه ناگویا در جلد اول کتاب" در تمنای یادگیری" که به ذکر تجربیات او از اقامت و تدریس در دانشگاه های ژاپن در حوزه آموزش و پرورش اختصاص دارد به بیان یک تفاوت میان برخورد ژاپن و ایران با پدیده تجدد می پردازد؛ این که ژاپنی ها با سکوت، تامل و اشتیاق برای یادگیری با مدرنیته مواجه شدند در حالی که ایرانیان با هیاهو، جسارت و توهم دانایی! سرکار آرانی از راز این تفاوت می پرسد و اکنون در این یادداشت قرار است به این پرسش پاسخ دهیم که؛ چرا مواجهه ایرانیان با مدرنیته تا این حد غوغا زده بوده است؟!
✅ افتخاری به نام تمدن کهن: ایرانیان همواره به تمدنی دیرینه با صبغه ایرانی- اسلامی بالیده اند و خود را در زمره متمدن ترین مردمان جهان تلقی کرده اند. این روحیه اگر چه در ظاهر ناشی از اعتماد به نفس ایرانیان به نظر می رسد ولی در بطن خود نشانه ای است از اشراف به عقب ماندن از کاروان پیشرفت جهان! به عبارت دیگر این رویکرد بیشتر نوعی مکانیسم دفاعی است که در همه دوره ها سابقه داشته است. از نقدهای شاه نسبت به دموکراسی در غرب تا اطلاق نفسانیات به آن در دوران بعد از انقلاب، همه و همه در حقیقت واکنش جامعه ای بوده است که می کوشیده تا راز عقب ماندگی خود را به این شیوه ساده سازی کند!
✅ تعطیلات در تاریخ: آن زمانی که غرب می کوشید تا تسخیر جهان را تئوریزه کند ایرانیان به تعبیر شایگان در تعطیلات تاریخ بودند. بعد از بیداری هم بیشتر دیدگان شان به جمال تکنولوژی خیره ماند تا علمی که مولد و موجد آن بود. خرید تکنولوژی به وسیله پول نفت هم به توهم توسعه یافتگی دامن زد، حال آن که ما همچنان انسان و جامعه ای پیشامدرن را پیش رو داشتیم. واردات فراورده های غربی در هر دو دوره قبل و بعد از انقلاب به رغم تفاوت های ظاهری در این نکته مشترک بود که ما را دچار توهم بی نیازی از فراگیری فلسفه و علم مدرن به مثابه ماده اولیه مدرنیته می کرد!
✅ سودای پیمودن مسیر میان بر: آگاهی نسبت به عقب ماندن از غرب که در پی شکست از روسیه تزاری حاصل شد خیال کشف راه میان بر را در ذهن ایرانیان ایجاد کرد. البته شکاف با غرب هم، چنان ژرف شده بود که دعوت به تامل در مبانی مدرنیته هواداری نمی یافت. شرایط اضطراری ایجاب می کرد که طرحی نو در انداخته و راهی میان بر گشوده شود. بومی گرایی جهان سومی در دوران پیش از انقلاب و تمدن سازی در زمانه بعد از انقلاب در زمره تلاش های ناکامی بود که بیش از همه رنگ و بوی ایدئولوژی داشت. بعد از آن این توهم در سایه غرب گریزی یا غرب ستیزی همچنان ادامه یافت!
✅ هویت یابی در برابر یک تهاجم: شوربختانه ایرانیان نخست نه با علم مدرن بلکه با ایدئولوژی های غربی مواجه شدند. بدتر آن که این روایت های ایدئولوژیک هم نازل ترین ها در میان لیبرالیسم، مارکسیسم و ناسیونالیسم بودند. ایدئولوژی ها از آن جا که برای تصرف و تسخیر آمده بودند کمکی به دغدغه حقیقت یابی ایرانیان نکردند. به جای آن هویت ایرانی را تحریک کردند تا در واکنش، از سنت تیغی ایدئولوژیک برای مقابله مناسب با این هجوم بتراشد! این چنین بود که ایرانیان در نزاع ایدئولوژی ها نه تنها غرب را نشناختند بلکه در بازخوانی سنت در افق مدرنیته نیز ناکام ماندند!
🔹 نکته پایانی: در دو سده گذشته بازار ستیز با سنت یا مدرنیته در ایران بسیار داغ بوده است، به طوری که در این مدت نه اسلام را به درستی شناخته ایم و نه غرب را! تجربه سکوت ژاپنی ها در مواجهه با دنیای جدید نشان داد که توسعه تنها به بهای تواضع، تامل و شوق به یادگیری تجربه های جدید به دست می آید!
@solati_mehran
#ایران
#ژاپن
#بازنشر
( مواجهه متفاوت ایران و ژاپن با غرب )
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ محمدرضا سرکار آرانی استاد دانشگاه ناگویا در جلد اول کتاب" در تمنای یادگیری" که به ذکر تجربیات او از اقامت و تدریس در دانشگاه های ژاپن در حوزه آموزش و پرورش اختصاص دارد به بیان یک تفاوت میان برخورد ژاپن و ایران با پدیده تجدد می پردازد؛ این که ژاپنی ها با سکوت، تامل و اشتیاق برای یادگیری با مدرنیته مواجه شدند در حالی که ایرانیان با هیاهو، جسارت و توهم دانایی! سرکار آرانی از راز این تفاوت می پرسد و اکنون در این یادداشت قرار است به این پرسش پاسخ دهیم که؛ چرا مواجهه ایرانیان با مدرنیته تا این حد غوغا زده بوده است؟!
✅ افتخاری به نام تمدن کهن: ایرانیان همواره به تمدنی دیرینه با صبغه ایرانی- اسلامی بالیده اند و خود را در زمره متمدن ترین مردمان جهان تلقی کرده اند. این روحیه اگر چه در ظاهر ناشی از اعتماد به نفس ایرانیان به نظر می رسد ولی در بطن خود نشانه ای است از اشراف به عقب ماندن از کاروان پیشرفت جهان! به عبارت دیگر این رویکرد بیشتر نوعی مکانیسم دفاعی است که در همه دوره ها سابقه داشته است. از نقدهای شاه نسبت به دموکراسی در غرب تا اطلاق نفسانیات به آن در دوران بعد از انقلاب، همه و همه در حقیقت واکنش جامعه ای بوده است که می کوشیده تا راز عقب ماندگی خود را به این شیوه ساده سازی کند!
✅ تعطیلات در تاریخ: آن زمانی که غرب می کوشید تا تسخیر جهان را تئوریزه کند ایرانیان به تعبیر شایگان در تعطیلات تاریخ بودند. بعد از بیداری هم بیشتر دیدگان شان به جمال تکنولوژی خیره ماند تا علمی که مولد و موجد آن بود. خرید تکنولوژی به وسیله پول نفت هم به توهم توسعه یافتگی دامن زد، حال آن که ما همچنان انسان و جامعه ای پیشامدرن را پیش رو داشتیم. واردات فراورده های غربی در هر دو دوره قبل و بعد از انقلاب به رغم تفاوت های ظاهری در این نکته مشترک بود که ما را دچار توهم بی نیازی از فراگیری فلسفه و علم مدرن به مثابه ماده اولیه مدرنیته می کرد!
✅ سودای پیمودن مسیر میان بر: آگاهی نسبت به عقب ماندن از غرب که در پی شکست از روسیه تزاری حاصل شد خیال کشف راه میان بر را در ذهن ایرانیان ایجاد کرد. البته شکاف با غرب هم، چنان ژرف شده بود که دعوت به تامل در مبانی مدرنیته هواداری نمی یافت. شرایط اضطراری ایجاب می کرد که طرحی نو در انداخته و راهی میان بر گشوده شود. بومی گرایی جهان سومی در دوران پیش از انقلاب و تمدن سازی در زمانه بعد از انقلاب در زمره تلاش های ناکامی بود که بیش از همه رنگ و بوی ایدئولوژی داشت. بعد از آن این توهم در سایه غرب گریزی یا غرب ستیزی همچنان ادامه یافت!
✅ هویت یابی در برابر یک تهاجم: شوربختانه ایرانیان نخست نه با علم مدرن بلکه با ایدئولوژی های غربی مواجه شدند. بدتر آن که این روایت های ایدئولوژیک هم نازل ترین ها در میان لیبرالیسم، مارکسیسم و ناسیونالیسم بودند. ایدئولوژی ها از آن جا که برای تصرف و تسخیر آمده بودند کمکی به دغدغه حقیقت یابی ایرانیان نکردند. به جای آن هویت ایرانی را تحریک کردند تا در واکنش، از سنت تیغی ایدئولوژیک برای مقابله مناسب با این هجوم بتراشد! این چنین بود که ایرانیان در نزاع ایدئولوژی ها نه تنها غرب را نشناختند بلکه در بازخوانی سنت در افق مدرنیته نیز ناکام ماندند!
🔹 نکته پایانی: در دو سده گذشته بازار ستیز با سنت یا مدرنیته در ایران بسیار داغ بوده است، به طوری که در این مدت نه اسلام را به درستی شناخته ایم و نه غرب را! تجربه سکوت ژاپنی ها در مواجهه با دنیای جدید نشان داد که توسعه تنها به بهای تواضع، تامل و شوق به یادگیری تجربه های جدید به دست می آید!
@solati_mehran
#ایران
#ژاپن
#بازنشر
Forwarded from روزگار سکوت (محمدجواد روح)
🖤 یاد: "درگذشت جامعهشناس و پژوهشگر معاصر، استاد علی رضاقلی"
👈 بامداد امروز هشتم فروردینماه۱۴۰۱ استاد علی رضاقلی در سن ۷۵سالگی بر اثر ضایعه قلبی در یکی از بیمارستانهای تهران درگذشت.
🔹رضاقلی در سال۱۳۲۶ در شمیران به دنیا آمد. وی تحصیلات متوسطه را در رشته ادبی در سال۱۳۴۶ در دبیرستان بهرام قلهک شمیران به پایان رسانید و در همان سال در رشته علوم سیاسی به دانشکده حقوق دانشگاه تهران راه یافت.
🔹وی در سال۱۳۵۰ موفق به اخذ دانشنامه کارشناسی از دانشگاه تهران شد و در سال۱۳۵۳ جهت ادامه تحصیل به دانشگاه سوربن و سپس مدرسه سیاسی مطالعات عالی پاریس رفت.
🔹با پیروزی انقلاب، پایاننامه دکترا را نیمهتمام رها کرد و به ایران بازگشت و به پژوهش در حوزه جامعهشناسی و اقتصاد سیاسی ایران پرداخت.
🔹از او کتابهای «جامعهشناسی خودکامگی» و «جامعهشناسی نخبهکشی» و... منتشر شده است.
🔹رضاقلی کتابهای «جامعهشناسی اقتصادی ایران: غارتی یا رقابتی»، «شرحی بر تاریخ مبارک غازانی به سبک نهادگرایان جدید» و «تاریخ اقتصاد سیاسی ایران به روایت شاهنامه فردوسی» را هم در دست تالیف و تدوین داشت که در مرحله ویرایش نهایی است.
@javadrooh
👈 بامداد امروز هشتم فروردینماه۱۴۰۱ استاد علی رضاقلی در سن ۷۵سالگی بر اثر ضایعه قلبی در یکی از بیمارستانهای تهران درگذشت.
🔹رضاقلی در سال۱۳۲۶ در شمیران به دنیا آمد. وی تحصیلات متوسطه را در رشته ادبی در سال۱۳۴۶ در دبیرستان بهرام قلهک شمیران به پایان رسانید و در همان سال در رشته علوم سیاسی به دانشکده حقوق دانشگاه تهران راه یافت.
🔹وی در سال۱۳۵۰ موفق به اخذ دانشنامه کارشناسی از دانشگاه تهران شد و در سال۱۳۵۳ جهت ادامه تحصیل به دانشگاه سوربن و سپس مدرسه سیاسی مطالعات عالی پاریس رفت.
🔹با پیروزی انقلاب، پایاننامه دکترا را نیمهتمام رها کرد و به ایران بازگشت و به پژوهش در حوزه جامعهشناسی و اقتصاد سیاسی ایران پرداخت.
🔹از او کتابهای «جامعهشناسی خودکامگی» و «جامعهشناسی نخبهکشی» و... منتشر شده است.
🔹رضاقلی کتابهای «جامعهشناسی اقتصادی ایران: غارتی یا رقابتی»، «شرحی بر تاریخ مبارک غازانی به سبک نهادگرایان جدید» و «تاریخ اقتصاد سیاسی ایران به روایت شاهنامه فردوسی» را هم در دست تالیف و تدوین داشت که در مرحله ویرایش نهایی است.
@javadrooh
Forwarded from جرعه
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔻علی رضاقلی پژوهشگر عرصه جامعه شناسی و علوم سیاسی بود.
♦️وی امروز هشتمِ فروردین ماه در سن ۷۵ سالگی دیده از جهان فروبست.
♦️او را به واسطه انتشار کتاب "جامعهشناسی نخبهکشی" میشناسند. وی در این گفتار نیز از این ایده سخن میگوید🔺️
@joreah_journal
www.instagram.com/joreah_journal
♦️وی امروز هشتمِ فروردین ماه در سن ۷۵ سالگی دیده از جهان فروبست.
♦️او را به واسطه انتشار کتاب "جامعهشناسی نخبهکشی" میشناسند. وی در این گفتار نیز از این ایده سخن میگوید🔺️
@joreah_journal
www.instagram.com/joreah_journal
Audio
🔹 وجود فرهنگ غارتی- غنیمتی باعث عقب ماندگی ایران شده است!
🔸 شرح و نقد نظریه استاد رضا قلی درباره علل توسعه نیافتگی ایران!
🎤 مهران صولتی در ششمین اپیزود از مجموعه پادکست های توسعه ایران به شرح کوتاه نظریه رضا قلی و ارائه نقدهای خود نسبت به آن پرداخته است!
@solati_mehran
#پادکست_توسعه_ایران
#اپیزود_ششم
#علی_رضا_قلی
🔸 شرح و نقد نظریه استاد رضا قلی درباره علل توسعه نیافتگی ایران!
🎤 مهران صولتی در ششمین اپیزود از مجموعه پادکست های توسعه ایران به شرح کوتاه نظریه رضا قلی و ارائه نقدهای خود نسبت به آن پرداخته است!
@solati_mehran
#پادکست_توسعه_ایران
#اپیزود_ششم
#علی_رضا_قلی
Forwarded from دغدغه ایران
ظرفیت حل مسأله و رفتن زنان به ورزشگاه
محمد فاضلی - جامعهشناس
✅ #رفتن_زنان_به_ورزشگاه برای صدمین بار در بازی ایران و لبنان مسأله شد. دهههاست که رفتن زنان به ورزشگاه مسأله شده است. همین که جامعه و حکومتی با داشتن دهها مسأله بزرگ نظیر پرونده هستهای، رکود اقتصادی، تورم، نرخ بیکاری بالا، مسأله آب، فرسایش خاک، آسیبهای اجتماعی و ... که هر کدام میتوانند جامعهای را از پا درآورند و اولویت مهمی روی میز سیاستگذار و حکمران باشند، دست به گریبان رفتن زنان به ورزشگاه است، خودش نشانهای از مسأله در ظرفیت حکمرانی است.
✅ فرضیه بدبینانه میتواند این باشد که حکمرانان چنین مسائلی را رو نگه میدارند تا آن مسائل اصلیتر در معرض دید و توجه قرار نگیرند. شاید برخی این گونه فکر کنند اما من تصور میکنم خیلی نگاه بدبینانهای است و قائل به فرضیه دوم هستم. فرضیه اندک بودن #ظرفیت_حکومت و به تبع آن #ظرفیت_حل_مسأله نگاه راهگشاتری است.
✅ حل مسائلی نظیر رفتن زنان به ورزشگاه نیازمند مجموعه اقداماتی نظیر: یک. طرح دقیق مسأله از همه ابعاد (فقهی، سازمانهای بینالمللی ورزش، حقوق زنان، آسیب اجتماعی و ...)؛ دو. گفتوگوی میان همه گروههای دخیل در این مسأله و در نتیجه شفاف شدن نیروهای اثرگذار بر مسأله؛ سه. روشن کردن همه گزینههای ممکن؛ چهار. ارزیابی تأثیر اجتماعی، اقتصادی و سیاسی همه گزینهها؛ پنج. اولویتبندی منافع گروههای اجتماعی و منافع ملی در قبال مسأله؛ شش. اجماعسازی؛ و هفت. اعمال قدرت حکمرانی برای انتخاب گزینه مناسب و ختم مسأله است.
✅ اگر دقت کنید مشاهده میکنید که نظام تصمیمگیری و حکمرانی به هیچ کدام از این اقدامات تن نداده است. جامعه حتی به دقت نمیداند مخالفان رفتن زنان به ورزشگاهها چه کسانی هستند و بر اساس چه مناسباتی اعمال قدرت میکنند و به مدت چند دهه یک مسأله را در جامعه ایرانی زنده نگه داشتهاند.
✅ این چنین حکمرانیای فاقد ظرفیت حل مسأله است. مسأله این نیست که حکمرانی ظرفیت حل مسأله رفتن زنان به ورزشگاه و خاتمه دادن به آنرا ندارد و بین تیغ دو دم تن ندادن به قواعد بینالمللی ورزش و محروم شدن از صحنههای بینالمللی فوتبال و عوارض اجتماعی آن، یا استخوان لای زخم نگه داشتن این مسأله و تحمل پیآمد آن گیر کرده است. مسأله این است که همان ظرفیتهایی که برای حل مسأله رفتن زنان به ورزشگاه لازماند، با شدت و کیفیت بیشتری برای حل مسائل اقتصاد، سیاست خارجی، فرهنگی و اجتماعی هم لازم هستند.
✅ کتاب #ایران_بر_لبه_تیغ را که برای ناشر میفرستادم اصرار داشتم کتاب با گفتار «ایران: جامعه مسائل حل نشده» شروع شود. آن گفتار به نظر خودم چهار عبارت کلیدی داشت:
یک. جامعه ایرانی از فقدان سرمایه اجتماعی و مرجعیتی برای خاتمه دادن به مسألهها رنج میبرد. (ص. ۲۷)
دو. کمتر نهادی از پس حل و فصل مسأله و ایجاد اطمینان از رفع علل موجبه مسأله یا معرفی عامل، و اطمینان دادن به جامعه برمیآید. (ص. ۲۸)
سه. باید مرجعیتی قادر باشد مسائل را ختم کند. این مسأله بیش و بزرگتر از خود مسائلی است که برای جامعه به صورت دورهای پیش میآیند. (ص. ۲۹)
چهار. در جوامع امروزی وقوع رویدادهای ناخوشایند طبیعی است. غیرطبیعی آن است که جامعه نتواند به حل مسأله اعتماد کند. (ص. ۳٠)
✅ مسأله رفتن زنان به ورزشگاه و دهها مسأله بزرگتر و بسیار مهمتر ایران امروز درگیر فقدان یا اندک بودن ظرفیت حل مسأله و همین چهار خصیصهای هستند که ایران را به #جامعه_مسائل_حل_نشده مبدل ساختهاند. تداوم این مسألههاست که کار را به پاشیدن اسپری فلفل به چشم زنان این سرزمین میکشاند.
✅ پرسش بزرگتر از رفتن یا نرفتن زنان به ورزشگاه، پرسش از ظرفیت حل مسأله در حکمرانی برای کاستن از دردهای جامعه مسائل حل نشده است. تمرین ساختن ظرفیت حل مسأله و ارتقای کیفیت حکمرانی از همین مسألههای کوچکتر شروع میشود.
(اگر میپسندید به اشتراک بگذارید.)
@fazeli_mohammad
محمد فاضلی - جامعهشناس
✅ #رفتن_زنان_به_ورزشگاه برای صدمین بار در بازی ایران و لبنان مسأله شد. دهههاست که رفتن زنان به ورزشگاه مسأله شده است. همین که جامعه و حکومتی با داشتن دهها مسأله بزرگ نظیر پرونده هستهای، رکود اقتصادی، تورم، نرخ بیکاری بالا، مسأله آب، فرسایش خاک، آسیبهای اجتماعی و ... که هر کدام میتوانند جامعهای را از پا درآورند و اولویت مهمی روی میز سیاستگذار و حکمران باشند، دست به گریبان رفتن زنان به ورزشگاه است، خودش نشانهای از مسأله در ظرفیت حکمرانی است.
✅ فرضیه بدبینانه میتواند این باشد که حکمرانان چنین مسائلی را رو نگه میدارند تا آن مسائل اصلیتر در معرض دید و توجه قرار نگیرند. شاید برخی این گونه فکر کنند اما من تصور میکنم خیلی نگاه بدبینانهای است و قائل به فرضیه دوم هستم. فرضیه اندک بودن #ظرفیت_حکومت و به تبع آن #ظرفیت_حل_مسأله نگاه راهگشاتری است.
✅ حل مسائلی نظیر رفتن زنان به ورزشگاه نیازمند مجموعه اقداماتی نظیر: یک. طرح دقیق مسأله از همه ابعاد (فقهی، سازمانهای بینالمللی ورزش، حقوق زنان، آسیب اجتماعی و ...)؛ دو. گفتوگوی میان همه گروههای دخیل در این مسأله و در نتیجه شفاف شدن نیروهای اثرگذار بر مسأله؛ سه. روشن کردن همه گزینههای ممکن؛ چهار. ارزیابی تأثیر اجتماعی، اقتصادی و سیاسی همه گزینهها؛ پنج. اولویتبندی منافع گروههای اجتماعی و منافع ملی در قبال مسأله؛ شش. اجماعسازی؛ و هفت. اعمال قدرت حکمرانی برای انتخاب گزینه مناسب و ختم مسأله است.
✅ اگر دقت کنید مشاهده میکنید که نظام تصمیمگیری و حکمرانی به هیچ کدام از این اقدامات تن نداده است. جامعه حتی به دقت نمیداند مخالفان رفتن زنان به ورزشگاهها چه کسانی هستند و بر اساس چه مناسباتی اعمال قدرت میکنند و به مدت چند دهه یک مسأله را در جامعه ایرانی زنده نگه داشتهاند.
✅ این چنین حکمرانیای فاقد ظرفیت حل مسأله است. مسأله این نیست که حکمرانی ظرفیت حل مسأله رفتن زنان به ورزشگاه و خاتمه دادن به آنرا ندارد و بین تیغ دو دم تن ندادن به قواعد بینالمللی ورزش و محروم شدن از صحنههای بینالمللی فوتبال و عوارض اجتماعی آن، یا استخوان لای زخم نگه داشتن این مسأله و تحمل پیآمد آن گیر کرده است. مسأله این است که همان ظرفیتهایی که برای حل مسأله رفتن زنان به ورزشگاه لازماند، با شدت و کیفیت بیشتری برای حل مسائل اقتصاد، سیاست خارجی، فرهنگی و اجتماعی هم لازم هستند.
✅ کتاب #ایران_بر_لبه_تیغ را که برای ناشر میفرستادم اصرار داشتم کتاب با گفتار «ایران: جامعه مسائل حل نشده» شروع شود. آن گفتار به نظر خودم چهار عبارت کلیدی داشت:
یک. جامعه ایرانی از فقدان سرمایه اجتماعی و مرجعیتی برای خاتمه دادن به مسألهها رنج میبرد. (ص. ۲۷)
دو. کمتر نهادی از پس حل و فصل مسأله و ایجاد اطمینان از رفع علل موجبه مسأله یا معرفی عامل، و اطمینان دادن به جامعه برمیآید. (ص. ۲۸)
سه. باید مرجعیتی قادر باشد مسائل را ختم کند. این مسأله بیش و بزرگتر از خود مسائلی است که برای جامعه به صورت دورهای پیش میآیند. (ص. ۲۹)
چهار. در جوامع امروزی وقوع رویدادهای ناخوشایند طبیعی است. غیرطبیعی آن است که جامعه نتواند به حل مسأله اعتماد کند. (ص. ۳٠)
✅ مسأله رفتن زنان به ورزشگاه و دهها مسأله بزرگتر و بسیار مهمتر ایران امروز درگیر فقدان یا اندک بودن ظرفیت حل مسأله و همین چهار خصیصهای هستند که ایران را به #جامعه_مسائل_حل_نشده مبدل ساختهاند. تداوم این مسألههاست که کار را به پاشیدن اسپری فلفل به چشم زنان این سرزمین میکشاند.
✅ پرسش بزرگتر از رفتن یا نرفتن زنان به ورزشگاه، پرسش از ظرفیت حل مسأله در حکمرانی برای کاستن از دردهای جامعه مسائل حل نشده است. تمرین ساختن ظرفیت حل مسأله و ارتقای کیفیت حکمرانی از همین مسألههای کوچکتر شروع میشود.
(اگر میپسندید به اشتراک بگذارید.)
@fazeli_mohammad