🔹 سهم " زندگی" در تحولات ایران معاصر
تبار تاریخی جنبش " زن، زندگی، آزادی "
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ اگر " زندگی" را به معنای آزادی در انتخاب نحوه زیست روزمره، خود کنترلی رفتار و تسلط بر بدن خویش در نظر بگیریم، این مولفه از شعار محوری جنبش مهسا چه سهمی در تاریخ معاصر ایران به خود اختصاص می دهد؟ آیا این مقوله صرفا پدیده ای مدرن است که در میان دهه هشتادی های سده پیشین ظاهر شده و ویژگی های منحصر به فرد یک نسل را به رخ می کشد یا این که پدیده ای تاریخ مند است که می توان امتداد آن را تا قرون هفتم و هشتم هجری خورشیدی نیز شناسایی کرد؟ در این یادداشت می کوشیم تا از سهم و ردپای " زندگی" در تاریخ معاصر ایران سراغ گیریم:
✅ دوره مشروطه: در دوران قاجار زنان از حاشیه نشینی در جامعه، مناسبات پدرسالارانه و وجود روابط نابرابر با مردان رنج می بردند. زنانی که حتی از حق انتخاب همسر آینده خود برخوردار نبودند و از انواع محرومیت ها مانند امکانات آموزشی و بهداشتی محروم بودند، درمان دردهای خود را در افزایش آگاهی هم جنسان خود و اعاده حقوق فرهنگی شان می دانستند. بنابراین واضح بود که مطالبات شان بیش از جنبه سیاسی، صبغه اجتماعی داشته باشد.
✅ پهلوی اول: در دوره رضا شاه و متاثر از دولت شبه مدرن وی، زنان به ابژه یک پروژه سیاسی با هدف جبران کاهش مشروعیت نظام سیاسی تبدیل شدند. به باور فاطمه صادقی؛ رضا شاه بر موج نوگرایی برخی زنان متجدد سوار شد و کوشید با کشف حجاب از زنان و با بهره گیری از امکانی به نام عکاسی نوعی دستاورد فرهنگی برای حکومت اش تدارک بیند. اما در مجموع فقدان آزادی زنان در انتخاب پوشش در این دوره بر خلاف احساس عاملیت و خودکنترلی این قشر بود.
✅ پهلوی دوم: در این دوره شاهد دو رویکرد متفاوت از سوی حکومت و اپوزیسیون هستیم. نظام سیاسی با گسترش آزادی های اجتماعی، نوید رفاه و آسایش در زندگی می کوشد تا از جامعه سیاست زدایی کرده و از خطر چپ گرایان برای حکومت بکاهد. اما از سوی دیگر اپوزیسیون از جمله چریک ها سعی می کردند تا "سیاست زندگی" مورد تاکید رژیم را در " زندگی سیاسی" منحل نمایند. نفی عشق و رابطه جنسی در کنار ترویج پوشیدگی و ساده زیستی از سوی جوانان مبارز را می توان در این راستا تفسیر کرد.
✅ جمهوری اسلامی: نظام سیاسی نوپدید اما از همان ابتدا نشان داد که در دوگانه؛ مرگ/ زندگی اولویت را به اولی می دهد. شهادت نتیجه زیست ایدئولوژیک به حساب آمده و زندگی روزمره به صورت مبتذل و بی ارزش بازنمایی می شد. غیریت سازی در سیاست خارجی به نهادینه شدن شعار مرگ خواهی برای دشمنان انجامید و زندگی روزمره گروگان آرمان های ایدئولوژیک شد. اما به تدریج دغدغه رهایی جوانه زد و زندگی روزمره کوشید تا پیکر له شده خویش را از زیر بار سیاست و امنیت خارج کرده و توان خویش را بازیابد.
🔹 نکته پایانی: هیچ حرکتی در تاریخ معاصر نتوانسته به صراحت جنبش مهسا از سه گانه سرنوشت ساز؛ زن، زندگی، آزادی سخن به میان آورده و خواست کنترل بر بدن را چنین روشن بر زبان جاری سازد. فراز و فرود تاریخ معاصر ایران از مشروطه تا کنون نشان داده است که سیاست، امنیت، ایدئولوژی و پیشرفت به تناوب بر این خواست اصیل ایرانیان آوار شده و تحقق آن را در هر دوره به تعویق انداخته اند. مطالبه ای که اکنون مانند ققنوس سر برآورده است.
@solati_mehran
#جنبش_مهسا
#زن_زندگی_آزادی
#تبار_تاریخی
تبار تاریخی جنبش " زن، زندگی، آزادی "
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ اگر " زندگی" را به معنای آزادی در انتخاب نحوه زیست روزمره، خود کنترلی رفتار و تسلط بر بدن خویش در نظر بگیریم، این مولفه از شعار محوری جنبش مهسا چه سهمی در تاریخ معاصر ایران به خود اختصاص می دهد؟ آیا این مقوله صرفا پدیده ای مدرن است که در میان دهه هشتادی های سده پیشین ظاهر شده و ویژگی های منحصر به فرد یک نسل را به رخ می کشد یا این که پدیده ای تاریخ مند است که می توان امتداد آن را تا قرون هفتم و هشتم هجری خورشیدی نیز شناسایی کرد؟ در این یادداشت می کوشیم تا از سهم و ردپای " زندگی" در تاریخ معاصر ایران سراغ گیریم:
✅ دوره مشروطه: در دوران قاجار زنان از حاشیه نشینی در جامعه، مناسبات پدرسالارانه و وجود روابط نابرابر با مردان رنج می بردند. زنانی که حتی از حق انتخاب همسر آینده خود برخوردار نبودند و از انواع محرومیت ها مانند امکانات آموزشی و بهداشتی محروم بودند، درمان دردهای خود را در افزایش آگاهی هم جنسان خود و اعاده حقوق فرهنگی شان می دانستند. بنابراین واضح بود که مطالبات شان بیش از جنبه سیاسی، صبغه اجتماعی داشته باشد.
✅ پهلوی اول: در دوره رضا شاه و متاثر از دولت شبه مدرن وی، زنان به ابژه یک پروژه سیاسی با هدف جبران کاهش مشروعیت نظام سیاسی تبدیل شدند. به باور فاطمه صادقی؛ رضا شاه بر موج نوگرایی برخی زنان متجدد سوار شد و کوشید با کشف حجاب از زنان و با بهره گیری از امکانی به نام عکاسی نوعی دستاورد فرهنگی برای حکومت اش تدارک بیند. اما در مجموع فقدان آزادی زنان در انتخاب پوشش در این دوره بر خلاف احساس عاملیت و خودکنترلی این قشر بود.
✅ پهلوی دوم: در این دوره شاهد دو رویکرد متفاوت از سوی حکومت و اپوزیسیون هستیم. نظام سیاسی با گسترش آزادی های اجتماعی، نوید رفاه و آسایش در زندگی می کوشد تا از جامعه سیاست زدایی کرده و از خطر چپ گرایان برای حکومت بکاهد. اما از سوی دیگر اپوزیسیون از جمله چریک ها سعی می کردند تا "سیاست زندگی" مورد تاکید رژیم را در " زندگی سیاسی" منحل نمایند. نفی عشق و رابطه جنسی در کنار ترویج پوشیدگی و ساده زیستی از سوی جوانان مبارز را می توان در این راستا تفسیر کرد.
✅ جمهوری اسلامی: نظام سیاسی نوپدید اما از همان ابتدا نشان داد که در دوگانه؛ مرگ/ زندگی اولویت را به اولی می دهد. شهادت نتیجه زیست ایدئولوژیک به حساب آمده و زندگی روزمره به صورت مبتذل و بی ارزش بازنمایی می شد. غیریت سازی در سیاست خارجی به نهادینه شدن شعار مرگ خواهی برای دشمنان انجامید و زندگی روزمره گروگان آرمان های ایدئولوژیک شد. اما به تدریج دغدغه رهایی جوانه زد و زندگی روزمره کوشید تا پیکر له شده خویش را از زیر بار سیاست و امنیت خارج کرده و توان خویش را بازیابد.
🔹 نکته پایانی: هیچ حرکتی در تاریخ معاصر نتوانسته به صراحت جنبش مهسا از سه گانه سرنوشت ساز؛ زن، زندگی، آزادی سخن به میان آورده و خواست کنترل بر بدن را چنین روشن بر زبان جاری سازد. فراز و فرود تاریخ معاصر ایران از مشروطه تا کنون نشان داده است که سیاست، امنیت، ایدئولوژی و پیشرفت به تناوب بر این خواست اصیل ایرانیان آوار شده و تحقق آن را در هر دوره به تعویق انداخته اند. مطالبه ای که اکنون مانند ققنوس سر برآورده است.
@solati_mehran
#جنبش_مهسا
#زن_زندگی_آزادی
#تبار_تاریخی
Forwarded from اتچ بات
🔹 رشد میهن دوستی؛ دستاورد ارزشمند جنبش مهسا
✍ مهران صولتی
در یکصد سال گذشته سخن از وطن دوستی بیشتر متاثر از تجدد آمرانه و تحت تاثیر پروپاگاندای حکومت های شبه مدرن بوده است. در چهل سال گذشته هم رجوع به این مقوله عمدتا ابزاری و فاقد اصالت بوده است (نیاز به بسیج مردم در هنگامه تحریم و تهدید). از همین رو موج مهاجرت هرگز فروکش نکرد و روز به روز ابعاد گسترده تری یافت. جنبش زن، زندگی، آزادی اما امکانی را برای احیای روحیه میهن دوستی فراهم آورده است که می تواند درمان بی تعلقی و بی تفاوتی گذشته باشد. همخوانی دانشجویان دانشگاه شریف با ترجیع بند؛ سفر چرا؟ بمان وپس بگیر، در این روزها می تواند نوید بخش آینده ای سرشار از احساس تعلق به وطن و ساختن آن باشد. ای کاش حکومت می توانست از این فرصت طلایی برای بازسازی دموکراتیک ایران بهره جوید...
@solati_mehran
#جنبش_مهسا
#دانشگاه_شریف
✍ مهران صولتی
در یکصد سال گذشته سخن از وطن دوستی بیشتر متاثر از تجدد آمرانه و تحت تاثیر پروپاگاندای حکومت های شبه مدرن بوده است. در چهل سال گذشته هم رجوع به این مقوله عمدتا ابزاری و فاقد اصالت بوده است (نیاز به بسیج مردم در هنگامه تحریم و تهدید). از همین رو موج مهاجرت هرگز فروکش نکرد و روز به روز ابعاد گسترده تری یافت. جنبش زن، زندگی، آزادی اما امکانی را برای احیای روحیه میهن دوستی فراهم آورده است که می تواند درمان بی تعلقی و بی تفاوتی گذشته باشد. همخوانی دانشجویان دانشگاه شریف با ترجیع بند؛ سفر چرا؟ بمان وپس بگیر، در این روزها می تواند نوید بخش آینده ای سرشار از احساس تعلق به وطن و ساختن آن باشد. ای کاش حکومت می توانست از این فرصت طلایی برای بازسازی دموکراتیک ایران بهره جوید...
@solati_mehran
#جنبش_مهسا
#دانشگاه_شریف
Telegram
attach 📎
🔹 دیکتاتورها تنها هستند! 🔹
✍ دکتر مجتبی لشکربلوکی
🌻شاخص ترين ديكتاتور قرن بيستم و قدرتمندترین فرد کشور تا ساعتها بعد از سكته، هنوز در بسترش زنده بود و در تنهايي، جان ميكَند. در حالي كه تيم پزشكي، تنها چند قدم دورتر مستقر بودند، اما او از رسيدن سادهترين امداد پزشکی، محروم ماند.
🔸صبح بعد از سكته، عليرغم تاخير طولاني و بيسابقه براي آغاز برنامه روزانه اش، هيچ يك از اعضای دفتر و گارد حفاظت، جرات نداشتند در بزنند و حالش را بپرسند. چرا؟ چون شب قبل، دیکتاتور وقتي ميرفت بخوابد گفته بود كسي مزاحمش نشود! فرمان او، هرچه بود، درست یا غلط، مقدس بود و نباید شکسته میشد.
🔸ساعتها طول كشيد تا مسئولين دفتر جرات كردند تا به هيات رييسه اتحاد جماهير شوروي خبر دهند كه وی از اتاق خواب خارج نشده است. اعضاي دفتر و افسران گارد، ميترسيدند تمام اينها، نقشه او براي سنجش ميزان وفاداري آنها باشد. اعضاي كادر رهبري شوروي هم تا همهشان جمع نشدند، جرات نكردند در اتاق خواب را بگشايند. آنها هم ميترسيدند مانند دهها چهره شاخص حزب و ارتش، به اتهام واهي دسيسه، راهي سياه چاله هاي موحش كا.گ.ب. در ميدان لوبيانكا شوند.
🔸نام این فرد چه بود؟ ژوزف استالین.
دلیل مرگ استالین پس از ۶۰ سال در گزارش ۱۱ صفحهای کالبدشکافی اعلام شد: وی به مرگ طبیعی و بر اثر خفگی در اثر سکته مغزی مرد. گزارش مرگ وی تا تاریخ مارس ۲۰۱۳ در صندوقخانه آرشیو دولتی تاریخ اجتماعی و سیاسی روسیه نگهداری میشد.
◀️ تحلیل و تجویز راهبردی:
اگر دقیق و عمیق نگاه کنیم درخواهیم یافت که جلال و شکوه ديكتاتورها خیلی تو خالی است. با وجود هزاران فدایی و جان نثار و پیرو، آنها به طرز رقتباري، بيكس و تنهايند. اما نکته اینجاست که نباید فکر کنیم که دیکتاتورها معدودند و انگشت شمار. توجه به سه نکته زیر می تواند راهگشا باشد:
▪️در اولین گام به آیینه نگاه کنید. دیکتاتور بودن را در دیگران تشخیص میدهیم اما در خودمان نه. هر کدام از ما میتواند یک دیکتاتور باشد. یکی در خانواده ۳ نفریاش، دیگری در اداره ۳۰ نفری و دیگری در سازمان ۳۰ هزار نفریاش. پس هزینه انتقاد را پایین بیاوریم. آخرین باری که فردی بدون لکنت به شما انتقاد کرده است کی بوده است؟
▪️سه پرده وجود دارد که شما را در گرداب دیکتاتوری هر روز بیشتر از پیش به قعر می برد. پرده ترس، پرده شرم و پرده شیفتگی. برخی از اطرافیان شما از سر ترس و برخی دیگر از سر شرم و در انتها برخی نیز از سر شیفته شما بودن، در مقابل شما سکوت می کنند. بهترین راهکارش این است که خود به اشتباهات خود اعتراف کنیم تا همه بدانند که ما خطاپذیر هستیم و عادی. آخرین باری که به اشتباهات خود اعتراف کردید کی بوده است؟
▪️فریب نخوریم سکوت همیشه نشانه رضایت نیست. هر چقدر دیکتاتورتر باشید تنهاترید و فضای اطرافتان ساکتتر. اما نه سکوتی که از سر رضایت است؛ سکوتی سراسر از نفرت. اطرافیان دیکتاتور سکوت می کنند؛ سکوت فردی، سکوت سازمانی و سکوت اجتماعی. اما ذهنشان را که نمی توانید کنترل کنید. در اولین فرصت ممکن اعتراض میکنند. کمترین نشانه اعتراض فرار است. فرار نوجوانان از خانه، فرار کارکنان کلیدی از سازمان و فرار مغزها از کشور. اینها نشانه اعتراض است. @solati_mehran
#دیکتاتور
#مجتبی_لشکر_بلوکی
✍ دکتر مجتبی لشکربلوکی
🌻شاخص ترين ديكتاتور قرن بيستم و قدرتمندترین فرد کشور تا ساعتها بعد از سكته، هنوز در بسترش زنده بود و در تنهايي، جان ميكَند. در حالي كه تيم پزشكي، تنها چند قدم دورتر مستقر بودند، اما او از رسيدن سادهترين امداد پزشکی، محروم ماند.
🔸صبح بعد از سكته، عليرغم تاخير طولاني و بيسابقه براي آغاز برنامه روزانه اش، هيچ يك از اعضای دفتر و گارد حفاظت، جرات نداشتند در بزنند و حالش را بپرسند. چرا؟ چون شب قبل، دیکتاتور وقتي ميرفت بخوابد گفته بود كسي مزاحمش نشود! فرمان او، هرچه بود، درست یا غلط، مقدس بود و نباید شکسته میشد.
🔸ساعتها طول كشيد تا مسئولين دفتر جرات كردند تا به هيات رييسه اتحاد جماهير شوروي خبر دهند كه وی از اتاق خواب خارج نشده است. اعضاي دفتر و افسران گارد، ميترسيدند تمام اينها، نقشه او براي سنجش ميزان وفاداري آنها باشد. اعضاي كادر رهبري شوروي هم تا همهشان جمع نشدند، جرات نكردند در اتاق خواب را بگشايند. آنها هم ميترسيدند مانند دهها چهره شاخص حزب و ارتش، به اتهام واهي دسيسه، راهي سياه چاله هاي موحش كا.گ.ب. در ميدان لوبيانكا شوند.
🔸نام این فرد چه بود؟ ژوزف استالین.
دلیل مرگ استالین پس از ۶۰ سال در گزارش ۱۱ صفحهای کالبدشکافی اعلام شد: وی به مرگ طبیعی و بر اثر خفگی در اثر سکته مغزی مرد. گزارش مرگ وی تا تاریخ مارس ۲۰۱۳ در صندوقخانه آرشیو دولتی تاریخ اجتماعی و سیاسی روسیه نگهداری میشد.
◀️ تحلیل و تجویز راهبردی:
اگر دقیق و عمیق نگاه کنیم درخواهیم یافت که جلال و شکوه ديكتاتورها خیلی تو خالی است. با وجود هزاران فدایی و جان نثار و پیرو، آنها به طرز رقتباري، بيكس و تنهايند. اما نکته اینجاست که نباید فکر کنیم که دیکتاتورها معدودند و انگشت شمار. توجه به سه نکته زیر می تواند راهگشا باشد:
▪️در اولین گام به آیینه نگاه کنید. دیکتاتور بودن را در دیگران تشخیص میدهیم اما در خودمان نه. هر کدام از ما میتواند یک دیکتاتور باشد. یکی در خانواده ۳ نفریاش، دیگری در اداره ۳۰ نفری و دیگری در سازمان ۳۰ هزار نفریاش. پس هزینه انتقاد را پایین بیاوریم. آخرین باری که فردی بدون لکنت به شما انتقاد کرده است کی بوده است؟
▪️سه پرده وجود دارد که شما را در گرداب دیکتاتوری هر روز بیشتر از پیش به قعر می برد. پرده ترس، پرده شرم و پرده شیفتگی. برخی از اطرافیان شما از سر ترس و برخی دیگر از سر شرم و در انتها برخی نیز از سر شیفته شما بودن، در مقابل شما سکوت می کنند. بهترین راهکارش این است که خود به اشتباهات خود اعتراف کنیم تا همه بدانند که ما خطاپذیر هستیم و عادی. آخرین باری که به اشتباهات خود اعتراف کردید کی بوده است؟
▪️فریب نخوریم سکوت همیشه نشانه رضایت نیست. هر چقدر دیکتاتورتر باشید تنهاترید و فضای اطرافتان ساکتتر. اما نه سکوتی که از سر رضایت است؛ سکوتی سراسر از نفرت. اطرافیان دیکتاتور سکوت می کنند؛ سکوت فردی، سکوت سازمانی و سکوت اجتماعی. اما ذهنشان را که نمی توانید کنترل کنید. در اولین فرصت ممکن اعتراض میکنند. کمترین نشانه اعتراض فرار است. فرار نوجوانان از خانه، فرار کارکنان کلیدی از سازمان و فرار مغزها از کشور. اینها نشانه اعتراض است. @solati_mehran
#دیکتاتور
#مجتبی_لشکر_بلوکی
🔹 چند نکته درباره حضور روحانیان در مدارس!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ یوسف نوری وزیر آموزش و پرورش گفته؛ " باید با حضور روحانیان و کمک حوزه علمیه لایه باورهای دانش آموزان را تغییر دهیم. تحول بنیادین به این معناست". این برای چندمین بار است که سعی می شود تا ورود طلاب به مدارس تئوریزه و توجیه شود بیشتر از این رو که تا کنون مخالفت های جدی با این ایده از سوی کارشناسان عرصه تعلیم و تربیت ابراز شده است. آیا این برنامه به فرض اجرایی شدن قرین موفقیت خواهد بود یا به انبوهی از پروژه های های شکست خورده پیشین می پیوندد؟
✅ باورهای دانش آموزان از واقعیت های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی جامعه جدا نبوده و به شدت از نارسایی ها و ناکارآمدی های حکمرانی متاثر می باشد. بنابراین تغییر در لایهی باورها بیش از هر چیز نیازمند تغییر بنیادین در ساختارهای سیاسی موجود است که آن هم بسیار دور از دسترس به نظر می رسد.
✅ عبارت " جنگ روایت ها" نمی تواند واقعیت های آموزش و پرورش کنونی را به خوبی توضیح دهد. روایت ها نسبتی وثیق با واقعیت های اجتماعی داشته و آن ها را بازتاب می دهند، بنابراین بدون وجود زمینه های جدی افزایش نارضایتی و بی آیندگی در میان دانش آموزان، قادر به تهییج و تحریک آن ها نیستند.
✅ روایت ها برای پذیرش نیازمند سطح بالایی از اعتماد هستند. در وضعیت کنونی که به دلیل سابقه پنهان کاری حکومت اعتمادی به ارائه شفاف و بی طرفانه اخبار و اطلاعات وجود ندارد روشن است که روایت های حکومتی تنها منجر به افزایش بی اعتمادی می شوند.
✅ روحانیت در افکار عمومی نماد وضعیت موجود و پیامدهای آن محسوب می شود. احساسی که در میان نوجوانان از ضریب بالاتری نیز برخوردار است. در چنین شرایطی اصرار بر حضور قشری که اخیرا با پدیده "عمامه پرانی" مواجه شده اند تا چه حد عقلانی می باشد؟
✅ دهه هشتادی ها با دسترسی وسیع به اطلاعات فراوان دیگر آن لوح سفید در قرائت سنتی از تعلیم و تربیت نیستند که بشود آن ها را با گفتار درمانی به مسیر درست مورد نظر وزیر هدایت کرد. از همین رو بسیار بعید است روحانیان بتواند برای پرسش ها و شبهات دینی این نسل پاسخ قانع کننده ای ارائه دهند.
🔹 نکته پایانی: سخنان اخیر وزیر آموزش و پرورش از رشد پدیده ای به نام " مازاد توهم" در دستگاه تعلیم و تربیت رسمی کشور خبر می دهد. همان خیالاتی که چهاردهه عارض سیاست گذاران کشور شده و تمنای محال خلق جان و جهان جدید را در ذهن مسئولان ماندگار ساخته است. متاسفانه آزمون و خطایی دیگر در پیش است بدون آن که از خطاهای پیشین درسی اندوخته باشند.
@solati_mehran
#روحانیت
#یوسف_نوری
#آموزش_و_پرورش
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ یوسف نوری وزیر آموزش و پرورش گفته؛ " باید با حضور روحانیان و کمک حوزه علمیه لایه باورهای دانش آموزان را تغییر دهیم. تحول بنیادین به این معناست". این برای چندمین بار است که سعی می شود تا ورود طلاب به مدارس تئوریزه و توجیه شود بیشتر از این رو که تا کنون مخالفت های جدی با این ایده از سوی کارشناسان عرصه تعلیم و تربیت ابراز شده است. آیا این برنامه به فرض اجرایی شدن قرین موفقیت خواهد بود یا به انبوهی از پروژه های های شکست خورده پیشین می پیوندد؟
✅ باورهای دانش آموزان از واقعیت های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی جامعه جدا نبوده و به شدت از نارسایی ها و ناکارآمدی های حکمرانی متاثر می باشد. بنابراین تغییر در لایهی باورها بیش از هر چیز نیازمند تغییر بنیادین در ساختارهای سیاسی موجود است که آن هم بسیار دور از دسترس به نظر می رسد.
✅ عبارت " جنگ روایت ها" نمی تواند واقعیت های آموزش و پرورش کنونی را به خوبی توضیح دهد. روایت ها نسبتی وثیق با واقعیت های اجتماعی داشته و آن ها را بازتاب می دهند، بنابراین بدون وجود زمینه های جدی افزایش نارضایتی و بی آیندگی در میان دانش آموزان، قادر به تهییج و تحریک آن ها نیستند.
✅ روایت ها برای پذیرش نیازمند سطح بالایی از اعتماد هستند. در وضعیت کنونی که به دلیل سابقه پنهان کاری حکومت اعتمادی به ارائه شفاف و بی طرفانه اخبار و اطلاعات وجود ندارد روشن است که روایت های حکومتی تنها منجر به افزایش بی اعتمادی می شوند.
✅ روحانیت در افکار عمومی نماد وضعیت موجود و پیامدهای آن محسوب می شود. احساسی که در میان نوجوانان از ضریب بالاتری نیز برخوردار است. در چنین شرایطی اصرار بر حضور قشری که اخیرا با پدیده "عمامه پرانی" مواجه شده اند تا چه حد عقلانی می باشد؟
✅ دهه هشتادی ها با دسترسی وسیع به اطلاعات فراوان دیگر آن لوح سفید در قرائت سنتی از تعلیم و تربیت نیستند که بشود آن ها را با گفتار درمانی به مسیر درست مورد نظر وزیر هدایت کرد. از همین رو بسیار بعید است روحانیان بتواند برای پرسش ها و شبهات دینی این نسل پاسخ قانع کننده ای ارائه دهند.
🔹 نکته پایانی: سخنان اخیر وزیر آموزش و پرورش از رشد پدیده ای به نام " مازاد توهم" در دستگاه تعلیم و تربیت رسمی کشور خبر می دهد. همان خیالاتی که چهاردهه عارض سیاست گذاران کشور شده و تمنای محال خلق جان و جهان جدید را در ذهن مسئولان ماندگار ساخته است. متاسفانه آزمون و خطایی دیگر در پیش است بدون آن که از خطاهای پیشین درسی اندوخته باشند.
@solati_mehran
#روحانیت
#یوسف_نوری
#آموزش_و_پرورش
🔹 " جمع کردن" یا " مدیریت کردن"؛ مسئله این است!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ گزارش فاطمه راکعی از جلسه نمایندگان جبهه اصلاحات با رئیس قوه قضاییه و دبیر شورای عالی امنیت ملی نشان می دهد که در این دیدار محسنی اژه ای و شمخانی پیش از هر چیز خواستار ارائه پیشنهادات مصداقی برای عبور از بحران شده اند. علامتی آشکار از این که نظام سیاسی نه تنها راه حلی برای مدیریت بحران ندارد بلکه در جمع کردن آن بر اساس رویه های چهار دهه گذشته نیز ناکام مانده است. در همه این سال ها حکومت کوشیده است تا با بسیج توده ای مسائل موجود را به زیر فرش جامعه هدایت کند غافل از این که انبوه مسائل جمع شده می تواند زاینده بحران های زنجیره ای سیاسی، اقتصادی و فرهنگی باشد. اما به راستی چه تفاوتی میان این دو رویکرد وجود دارد؟
✅ " جمع کردن" یک رویکرد پیشامدرن مبتنی بر خاموش کردن اعتراضات، گذر از التهابات و آرام کردن اوضاع با بهره گیری از قوه قهریه است در صورتی که " مدیریت کردن" یک دانش مدرن برای بهره گیری از تمام ظرفیت های انسانی جهت افزایش کارآمدی و نیل به توسعه یافتگی می باشد.
✅ "جمع کردن" مستلزم قطبی کردن جامعه و غیریت سازی است تا در سایه آن بتوان بحران ها را از دیدگان پنهان کرد حال آن که " مدیریت کردن" نیازمند بهره گیری از توانمندی همه شهروندان فارغ از تمایزات عقیدتی، جنسیتی، قومی و ایدئولوژیک است.
✅ در " جمع کردن" از واژگانی مانند؛ عنصر، ویروس، مزدور و تجزیه طلب برای توصیف مخالفان استفاده می شود تا مسیر برخورد با آن ها هموار شود در صورتی که در " مدیریت کردن" همه معترضان شهروندانی برخوردار از حقوق اجتماعی هستند که باید از ظرفیت شان برای تخفیف بحران ها بهره گرفته شود.
✅ در" جمع کردن" کلیدواژه های؛ نظم، امنیت، فتنه و توطئه برجسته شده و نظامی گری تبدیل به رویکرد غالب می شود حال آن که در " مدیریت کردن" کلیدواژه های؛ شهروندی، حقوق بشر، مشارکت و گفت و گو اهمیت یافته و گروه های اجتماعی همچون احزاب، اصناف و اتحادیه ها به عرصه حل بحران فراخوانده می شوند.
✅ در " جمع کردن" حکومت می کوشد تا با سرکوب اعتراضات بر جامعه تفوق یافته و آن را تحت کنترل درآورد (دولت قوی- جامعه ضعیف)، در صورتی که در " مدیریت کردن" بحران های اجتماعی محصول ناکارآمدی حکومت و تضعیف جامعه تلقی شده و سعی می شود توازن میان این دو ایجاد شود (دولت قوی- جامعه قوی)
✅ در " جمع کردن" کشور " ملک طلق" حاکمانی تلقی می شود که می توانند با انواع خشونت های فیزیکی، کلامی و نمادین در آن تصرف کرده و ایدئولوژی خود را بر واقعیت ها مسلط سازند حال آن که در " مدیریت کردن" کشور " ملک مشاع" همه ساکنان آن قلمداد می شود. مملکتی که در آن همه از حقوق و آزادی های مصرح در قانون برخوردارند و برای تحقق آینده ای بهتر می کوشند.
✅ " جمع کردن" عبارت از پاک کردن صورت مسئله به جای حل مسئله و انکار بحران به جای پذیرش بحران است. در این نگاه جامعه توده ای بی شکل، سیال و موم آسا تلقی می شود. " مدیریت کردن" به رسمیت شناختن جامعه مدنی، تکثر گرایی و تشکل یابی آن است. روشن است که بدون مشارکت همه شهروندان هیچ بحرانی تخفیف نمی یابد.
@solati_mehran
#توسعه
#اعتراضات
#جمع_کردن
#مدیریت_کردن
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ گزارش فاطمه راکعی از جلسه نمایندگان جبهه اصلاحات با رئیس قوه قضاییه و دبیر شورای عالی امنیت ملی نشان می دهد که در این دیدار محسنی اژه ای و شمخانی پیش از هر چیز خواستار ارائه پیشنهادات مصداقی برای عبور از بحران شده اند. علامتی آشکار از این که نظام سیاسی نه تنها راه حلی برای مدیریت بحران ندارد بلکه در جمع کردن آن بر اساس رویه های چهار دهه گذشته نیز ناکام مانده است. در همه این سال ها حکومت کوشیده است تا با بسیج توده ای مسائل موجود را به زیر فرش جامعه هدایت کند غافل از این که انبوه مسائل جمع شده می تواند زاینده بحران های زنجیره ای سیاسی، اقتصادی و فرهنگی باشد. اما به راستی چه تفاوتی میان این دو رویکرد وجود دارد؟
✅ " جمع کردن" یک رویکرد پیشامدرن مبتنی بر خاموش کردن اعتراضات، گذر از التهابات و آرام کردن اوضاع با بهره گیری از قوه قهریه است در صورتی که " مدیریت کردن" یک دانش مدرن برای بهره گیری از تمام ظرفیت های انسانی جهت افزایش کارآمدی و نیل به توسعه یافتگی می باشد.
✅ "جمع کردن" مستلزم قطبی کردن جامعه و غیریت سازی است تا در سایه آن بتوان بحران ها را از دیدگان پنهان کرد حال آن که " مدیریت کردن" نیازمند بهره گیری از توانمندی همه شهروندان فارغ از تمایزات عقیدتی، جنسیتی، قومی و ایدئولوژیک است.
✅ در " جمع کردن" از واژگانی مانند؛ عنصر، ویروس، مزدور و تجزیه طلب برای توصیف مخالفان استفاده می شود تا مسیر برخورد با آن ها هموار شود در صورتی که در " مدیریت کردن" همه معترضان شهروندانی برخوردار از حقوق اجتماعی هستند که باید از ظرفیت شان برای تخفیف بحران ها بهره گرفته شود.
✅ در" جمع کردن" کلیدواژه های؛ نظم، امنیت، فتنه و توطئه برجسته شده و نظامی گری تبدیل به رویکرد غالب می شود حال آن که در " مدیریت کردن" کلیدواژه های؛ شهروندی، حقوق بشر، مشارکت و گفت و گو اهمیت یافته و گروه های اجتماعی همچون احزاب، اصناف و اتحادیه ها به عرصه حل بحران فراخوانده می شوند.
✅ در " جمع کردن" حکومت می کوشد تا با سرکوب اعتراضات بر جامعه تفوق یافته و آن را تحت کنترل درآورد (دولت قوی- جامعه ضعیف)، در صورتی که در " مدیریت کردن" بحران های اجتماعی محصول ناکارآمدی حکومت و تضعیف جامعه تلقی شده و سعی می شود توازن میان این دو ایجاد شود (دولت قوی- جامعه قوی)
✅ در " جمع کردن" کشور " ملک طلق" حاکمانی تلقی می شود که می توانند با انواع خشونت های فیزیکی، کلامی و نمادین در آن تصرف کرده و ایدئولوژی خود را بر واقعیت ها مسلط سازند حال آن که در " مدیریت کردن" کشور " ملک مشاع" همه ساکنان آن قلمداد می شود. مملکتی که در آن همه از حقوق و آزادی های مصرح در قانون برخوردارند و برای تحقق آینده ای بهتر می کوشند.
✅ " جمع کردن" عبارت از پاک کردن صورت مسئله به جای حل مسئله و انکار بحران به جای پذیرش بحران است. در این نگاه جامعه توده ای بی شکل، سیال و موم آسا تلقی می شود. " مدیریت کردن" به رسمیت شناختن جامعه مدنی، تکثر گرایی و تشکل یابی آن است. روشن است که بدون مشارکت همه شهروندان هیچ بحرانی تخفیف نمی یابد.
@solati_mehran
#توسعه
#اعتراضات
#جمع_کردن
#مدیریت_کردن
🔹 آیا تغییر قانون اساسی راهکار عبور از بحران کنونی است؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ ایده تغییر قانون اساسی اگر چه عمری به درازنای انقلاب اسلامی دارد ولی در زمانه هایی که انسداد سیاسی اوج گرفته از اقبال بیشتری نزد کنش گران سیاسی برخوردار شده است. ظهور جنبش زن، زندگی، آزادی نیز فرصت دوباره ای را برای طرح این ایده فراهم ساخت؛ این که تا قانون اساسی موجود دچار دگرگونی بنیادی نشود نمی توان نسبت به آیندهی ایران امیدوار بود. اما آیا تغییر قانون اساسی موجود راهکار اصلی خروج از بحران است؟ چند نکته در این باره شایسته تذکر است:
✅ اگر چه قانون اساسی مهمترین سند تنظیم روابط میان جامعه و حکومت محسوب می شود ولی واقعیت این است که در شرایط فقدان حاکمیت قانون در ایران از این سند هم کار چندانی ساخته نیست، اگر چه ممکن است این قانون در مقطعی هم با بالاترین اقبال مردمی روبرو شده باشد.
✅ قانون اساسی همچنین بازتاب توازن قوای سیاسی میان حکومت و جامعه است. شاید به همین دلیل است که قانون اساسی در بریتانیا به رغم مکتوب نبودن و به دلیل اتکا بر سنت های مدنی و دموکراتیک آن سرزمین کارایی بیشتری دارد.
✅ جامعه از دو نظام حقیقی و حقوقی تشکیل شده است. نظام حقیقی همان وضعیت نیروهای سیاسی- اجتماعی موجود و نظام حقوقی عبارت از قوانین حاکم بر آن است. روشن است که قانون اساسی باید مبتنی بر روابط و واقعیت های جامعه یعنی همان نظام حقیقی باشد.
✅ به رسمیت شناختن حقوق انسان ها مقدمه وضع قوانین است. قانونی که باید پاسدار حقوق متقابل شهروندان و تنظیم کننده روابط جامعه- حکومت باشد. در ایران اما قوانین بیشتر در نقش پوششی برای مداخلات روزافزون حکومت ظاهر شده اند.
✅ تا زمانی که توازن میان قوای سیاسی به معنای تحقق معادلهی؛ (دولت قوی- جامعه قوی) شکل نگیرد و جامعه نتواند حکومت را شفاف و پاسخگو کند تغییر قانون اساسی نخواهد توانست وضعیت بهتری را رقم زند. شاید بتوان گفت در چنین حالتی صرفا اقتدار گرایی بازتولید می شود.
✅ جامعه قوی نیز از رهگذر سازمان یافتگی و تشکل یابی شهروندان در نهادهای مدنی از جمله احزاب، سازمان های مردم نهاد و اتحادیه های صنفی قابل حصول است. جامعه ای که حکومت نتواند آن را به توده ای موم آسا برای تداوم بقای خود تبدیل کند.
✅ جنبش کنونی بیش از مطالبه تغییر انقلابی به معنای دگرگونی ناگهانی در ساختار سیاسی نیازمند تاکید بر حقوق بنیادین شهروندان همچون آزادی، برابری، رفاه، دموکراسی و توسعه یافتگی است. تنها در سایه تاکید بر چنین آرمان هایی است که می توان فردای بهتری برای ایران متصور بود.
@solati_mehran
#قانون_اساسی
#زن_زندگی_آزادی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ ایده تغییر قانون اساسی اگر چه عمری به درازنای انقلاب اسلامی دارد ولی در زمانه هایی که انسداد سیاسی اوج گرفته از اقبال بیشتری نزد کنش گران سیاسی برخوردار شده است. ظهور جنبش زن، زندگی، آزادی نیز فرصت دوباره ای را برای طرح این ایده فراهم ساخت؛ این که تا قانون اساسی موجود دچار دگرگونی بنیادی نشود نمی توان نسبت به آیندهی ایران امیدوار بود. اما آیا تغییر قانون اساسی موجود راهکار اصلی خروج از بحران است؟ چند نکته در این باره شایسته تذکر است:
✅ اگر چه قانون اساسی مهمترین سند تنظیم روابط میان جامعه و حکومت محسوب می شود ولی واقعیت این است که در شرایط فقدان حاکمیت قانون در ایران از این سند هم کار چندانی ساخته نیست، اگر چه ممکن است این قانون در مقطعی هم با بالاترین اقبال مردمی روبرو شده باشد.
✅ قانون اساسی همچنین بازتاب توازن قوای سیاسی میان حکومت و جامعه است. شاید به همین دلیل است که قانون اساسی در بریتانیا به رغم مکتوب نبودن و به دلیل اتکا بر سنت های مدنی و دموکراتیک آن سرزمین کارایی بیشتری دارد.
✅ جامعه از دو نظام حقیقی و حقوقی تشکیل شده است. نظام حقیقی همان وضعیت نیروهای سیاسی- اجتماعی موجود و نظام حقوقی عبارت از قوانین حاکم بر آن است. روشن است که قانون اساسی باید مبتنی بر روابط و واقعیت های جامعه یعنی همان نظام حقیقی باشد.
✅ به رسمیت شناختن حقوق انسان ها مقدمه وضع قوانین است. قانونی که باید پاسدار حقوق متقابل شهروندان و تنظیم کننده روابط جامعه- حکومت باشد. در ایران اما قوانین بیشتر در نقش پوششی برای مداخلات روزافزون حکومت ظاهر شده اند.
✅ تا زمانی که توازن میان قوای سیاسی به معنای تحقق معادلهی؛ (دولت قوی- جامعه قوی) شکل نگیرد و جامعه نتواند حکومت را شفاف و پاسخگو کند تغییر قانون اساسی نخواهد توانست وضعیت بهتری را رقم زند. شاید بتوان گفت در چنین حالتی صرفا اقتدار گرایی بازتولید می شود.
✅ جامعه قوی نیز از رهگذر سازمان یافتگی و تشکل یابی شهروندان در نهادهای مدنی از جمله احزاب، سازمان های مردم نهاد و اتحادیه های صنفی قابل حصول است. جامعه ای که حکومت نتواند آن را به توده ای موم آسا برای تداوم بقای خود تبدیل کند.
✅ جنبش کنونی بیش از مطالبه تغییر انقلابی به معنای دگرگونی ناگهانی در ساختار سیاسی نیازمند تاکید بر حقوق بنیادین شهروندان همچون آزادی، برابری، رفاه، دموکراسی و توسعه یافتگی است. تنها در سایه تاکید بر چنین آرمان هایی است که می توان فردای بهتری برای ایران متصور بود.
@solati_mehran
#قانون_اساسی
#زن_زندگی_آزادی
🔹 چرا صدای معترضان در چین شنیده شد و در ایران خیر؟!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ تنها یک هفته پس از تظاهرات کمسابقه در چین علیه محدودیتهای شدیدی که برای مبارزه با کرونا اجرا میشد، دولت برخی از اقدامات سخت گیرانه از جمله اعزام مردم به مراکز یا اردوگاههای قرنطینه را لغو کرده است. واکنشی که شگفتی برخی ناظران را برانگیخت. این در حالی است که با گذشت حدود سه ماه از ظهور جنبش؛ زن، زندگی، آزادی مطالبات ایرانیان عمدتا ناشنیده مانده و حتی در مواردی با انکار، اتهام و پیگیری های قضایی همراه شده است. البته حکومت نیز به نحوی عامدانه و معنادار کوشیده است تا از اعطای کوچک ترین امتیاز به معترضان خودداری نماید. اما چرا تفاوتی این چنین آشکار میان دو کشور با نظام های سیاسی اقتدار گرا وجود دارد؟
✅ پذیرش خواست معترضین از سوی دولت چین منطقی اقتصادی داشت زیرا ادامه ناآرامی ها می توانست باعث خروج سرمایه ها از این کشور شود. واقعیتی که موجب عقب ماندن چین از کورس رقابت های اقتصادی در جهان می شد.
✅ چین برای حفظ و افزایش سهم خود در اقتصاد جهانی نیازمند تداوم ثبات و آرامش سیاسی است تا بتواند به جذب سرمایه های خارجی و سرمایه گذاری در سراسر جهان ادامه دهد حال آن که ایران به دلیل کمرنگ بودن حضورش در جهان چنین دغدغه ای ندارد.
✅ چین بخش مهمی از نظم اقتصادی جهان موجود و قدرت دوم آن است. سهم چین از این اقتصاد به ۱۸ درصد می رسد حال آن که ایران یک اقتصاد پیرامونی و منتزع از جهان با سهمی حداکثر ۰/۲ درصدی از آن است.
✅ چین در مدت چهل سال توانست با جمعیتی فراتر از یک میلیارد، میزان افراد زیر خط فقر خود را به دو درصد تقلیل داده و معجزه ای تمام عیار را رقم زند حال آن که میزان افراد زیر خط فقر در ایران ۸۵ میلیونی حدود سی درصد جمعیت است.
✅ چین با خروج از حصار تنگ ایدئولوژی از چهاردهه پیش رویکردی پراگماتیستی در مواجهه با جهان برگزید و به اقتصاد دوم جهان تبدیل شد حال آن که حاکمیت ایدئولوژی بر راهبری ایران فرصت طلایی توسعه یافتگی را از ما دریغ کرد.
✅ چین به دنبال فتح جهان بود و ایران به دنبال تسخیر خاورمیانه. اولی اقتصاد را برگزید که منعطف بود و پایدار ولی دومی ایدئولوژی را برگزید که متصلب بود و بی دوام. چین به مرکزیت جهان پیوست ولی ایران بیش از گذشته حاشیه نشین شد.
🔹 نکته پایانی: انعطاف چین در سیاست داخلی و عملگرایی در سیاست خارجی نشان داده که این کشور نه تنها منافع ملی خود را خوب تشخیص می دهد بلکه به هیچ پیمانی با متحدان خود مانند ایران هم وفادار نمی ماند (بیانیه مشترک عربستان و چین علیه ایران). جهانی شدن هر چیز سخت و استواری را دود می کند و به هوا می فرستد. بی دلیل نیست که ایران تا این حد در برابر حضور جهانی مقاومت می کند و انزوا را بر می گزیند!
@solati_mehran
#ایران
#چین
#توسعه
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ تنها یک هفته پس از تظاهرات کمسابقه در چین علیه محدودیتهای شدیدی که برای مبارزه با کرونا اجرا میشد، دولت برخی از اقدامات سخت گیرانه از جمله اعزام مردم به مراکز یا اردوگاههای قرنطینه را لغو کرده است. واکنشی که شگفتی برخی ناظران را برانگیخت. این در حالی است که با گذشت حدود سه ماه از ظهور جنبش؛ زن، زندگی، آزادی مطالبات ایرانیان عمدتا ناشنیده مانده و حتی در مواردی با انکار، اتهام و پیگیری های قضایی همراه شده است. البته حکومت نیز به نحوی عامدانه و معنادار کوشیده است تا از اعطای کوچک ترین امتیاز به معترضان خودداری نماید. اما چرا تفاوتی این چنین آشکار میان دو کشور با نظام های سیاسی اقتدار گرا وجود دارد؟
✅ پذیرش خواست معترضین از سوی دولت چین منطقی اقتصادی داشت زیرا ادامه ناآرامی ها می توانست باعث خروج سرمایه ها از این کشور شود. واقعیتی که موجب عقب ماندن چین از کورس رقابت های اقتصادی در جهان می شد.
✅ چین برای حفظ و افزایش سهم خود در اقتصاد جهانی نیازمند تداوم ثبات و آرامش سیاسی است تا بتواند به جذب سرمایه های خارجی و سرمایه گذاری در سراسر جهان ادامه دهد حال آن که ایران به دلیل کمرنگ بودن حضورش در جهان چنین دغدغه ای ندارد.
✅ چین بخش مهمی از نظم اقتصادی جهان موجود و قدرت دوم آن است. سهم چین از این اقتصاد به ۱۸ درصد می رسد حال آن که ایران یک اقتصاد پیرامونی و منتزع از جهان با سهمی حداکثر ۰/۲ درصدی از آن است.
✅ چین در مدت چهل سال توانست با جمعیتی فراتر از یک میلیارد، میزان افراد زیر خط فقر خود را به دو درصد تقلیل داده و معجزه ای تمام عیار را رقم زند حال آن که میزان افراد زیر خط فقر در ایران ۸۵ میلیونی حدود سی درصد جمعیت است.
✅ چین با خروج از حصار تنگ ایدئولوژی از چهاردهه پیش رویکردی پراگماتیستی در مواجهه با جهان برگزید و به اقتصاد دوم جهان تبدیل شد حال آن که حاکمیت ایدئولوژی بر راهبری ایران فرصت طلایی توسعه یافتگی را از ما دریغ کرد.
✅ چین به دنبال فتح جهان بود و ایران به دنبال تسخیر خاورمیانه. اولی اقتصاد را برگزید که منعطف بود و پایدار ولی دومی ایدئولوژی را برگزید که متصلب بود و بی دوام. چین به مرکزیت جهان پیوست ولی ایران بیش از گذشته حاشیه نشین شد.
🔹 نکته پایانی: انعطاف چین در سیاست داخلی و عملگرایی در سیاست خارجی نشان داده که این کشور نه تنها منافع ملی خود را خوب تشخیص می دهد بلکه به هیچ پیمانی با متحدان خود مانند ایران هم وفادار نمی ماند (بیانیه مشترک عربستان و چین علیه ایران). جهانی شدن هر چیز سخت و استواری را دود می کند و به هوا می فرستد. بی دلیل نیست که ایران تا این حد در برابر حضور جهانی مقاومت می کند و انزوا را بر می گزیند!
@solati_mehran
#ایران
#چین
#توسعه
🔹 چرا نگاه جمهوری اسلامی به نقش رسانه ها معیوب و توهم آلود است؟!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ چند سال پیش و در بازدید از نمایشگاه کتاب تهران به غرفه ای رسیدم که کتابی را عرضه می کرد با عنوان؛ " پیشرفت هایی که غرب اجازه نداد از آن ها مطلع شویم". مضمون کتاب هم فهرستی از دستاوردهایی بود که گویا در رسانه های غربی بازتاب نیافته است. نوجوانی پرشور جلو آمد و با حرارت درباره نقش غرب در پنهان سازی پیشرفت های ایرانیان سخن می گفت. از او پرسیدم چرا مصلای تهران که محل برگزاری نمایشگاه است باید بعد از گذشت نزدیک به چهل سال هم چنان ناتمام باقی بماند؟ آیا این هم تقصیر غرب بوده است؟ پاسخی نداشت. در پایان گفت و گو به او گفتم؛ آثار پیشرفت ها را مردم باید در زندگی روزمره خود ببینند تا باور کنند!
✅ جمهوری اسلامی معتقد است که در زمانه " جنگ روایت ها" به سر می برد و رسانه های پرشمار غربی هر روز می کوشند تا پیشرفت های کشور را از دیدگان جهانیان و ایرانیان پنهان سازند. راهکار مقابله هم به زعم ایشان حضور در جهاد " روایت سازی" است یعنی هر چه بیشتر از آینده ای پرامید و نوید بخش سخن گفته شود. شاید به همین دلیل بود که روزنامه همشهری نوشت؛ بهترین راه مقابله با اعتراضات این است که هر روز تکرار کنیم ما در حال پیشرفت هستیم و غرب با دمیدن در کوره اعتراضات می خواهد مانع شود. به باور ایشان بخش عمده ای از معترضان تحت تاثیر فضای مجازی و روایت سازی غربیان به خیابان آمده اند.
✅ مدتی پیش ابراهیم رئیسی در دیدار با نخبگان تصریح کرد؛ " پیشرفت هایی داشته ایم که حتی نخبگان نیز از آن بی خبرند" . بعد از این اظهار نظر برخی به درستی گفتند که؛ " پیشرفت دیدنی است نه خبر دادنی!" این همان نکته ظریفی است که جمهوری اسلامی از آن غافل مانده است. به بیان دیگر می توان گفت که نظام سیاسی ایران درباره نقش رسانه ها در جهت دهی به افکار عمومی دچار توهم است، یعنی هم روایت های رسانه ای را بسیار موثر می داند و هم مخاطبان این رسانه ها را افرادی خنثی و منفعل می انگارد. هر دو این گزاره ها غیر علمی و توهم آلود است.
✅ واقعیت این است که با توجه به کثرت رسانه های ارتباطی و نقش آفرینی مخاطبان در دریافت، تفسیر، پذیرش یا رد پیام ها اکنون باید از نقش مخاطب فعال در قبال رسانه ها سخن گفت. به عبارت روشن تر؛ نه رسانه ها به اندازه چند دهه پیش فرمانده اند و نه مخاطبان به اندازه گذشته فرمانبر. البته روشن است که رسانه ها هر چه بی طرفانه تر، حرفه ای تر و خلاقانه تر عمل کنند از نفوذ بیشتری بر مخاطبان خود برخوردار خواهند بود ولی نکته مهم این جاست که این تاثیر هم در صورتی وجود خواهد داشت که با واقعیت های عینی و ملموس برای مخاطبان هماهنگی داشته باشد.
✅ از سوی دیگر پیشرفت های یک کشور اگر متکی بر آزادی و مشارکت سیاسی مردم نباشد پایدار نخواهد بود. از همین رو پیشرفت های صورت گرفته در دوران پیش از انقلاب (حرکت به سوی تمدن بزرگ)، نه تنها به افزایش مقبولیت حکومت شاه نینجامید بلکه بیش از پیش به انقلابیون برای مشروعیت زدایی از سیستم بهانه داد. فروپاشی شوروی سابق هم تجربه مشابهی بود. بنابراین می توان نتیجه گرفت که بدون توسعه دموکراتیک و وجود رسانه هایی که بتوانند آزادانه از نارسایی های حکمرانی در یک کشور انتقاد کنند نمی توان نسبت به باور پذیری روایت های رسمی که از پیشرفت مملکت سخن می گویند خوش بین بود.
@solati_mehran
#رسانه
#جنگ_روایت_ها
#توسعه
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ چند سال پیش و در بازدید از نمایشگاه کتاب تهران به غرفه ای رسیدم که کتابی را عرضه می کرد با عنوان؛ " پیشرفت هایی که غرب اجازه نداد از آن ها مطلع شویم". مضمون کتاب هم فهرستی از دستاوردهایی بود که گویا در رسانه های غربی بازتاب نیافته است. نوجوانی پرشور جلو آمد و با حرارت درباره نقش غرب در پنهان سازی پیشرفت های ایرانیان سخن می گفت. از او پرسیدم چرا مصلای تهران که محل برگزاری نمایشگاه است باید بعد از گذشت نزدیک به چهل سال هم چنان ناتمام باقی بماند؟ آیا این هم تقصیر غرب بوده است؟ پاسخی نداشت. در پایان گفت و گو به او گفتم؛ آثار پیشرفت ها را مردم باید در زندگی روزمره خود ببینند تا باور کنند!
✅ جمهوری اسلامی معتقد است که در زمانه " جنگ روایت ها" به سر می برد و رسانه های پرشمار غربی هر روز می کوشند تا پیشرفت های کشور را از دیدگان جهانیان و ایرانیان پنهان سازند. راهکار مقابله هم به زعم ایشان حضور در جهاد " روایت سازی" است یعنی هر چه بیشتر از آینده ای پرامید و نوید بخش سخن گفته شود. شاید به همین دلیل بود که روزنامه همشهری نوشت؛ بهترین راه مقابله با اعتراضات این است که هر روز تکرار کنیم ما در حال پیشرفت هستیم و غرب با دمیدن در کوره اعتراضات می خواهد مانع شود. به باور ایشان بخش عمده ای از معترضان تحت تاثیر فضای مجازی و روایت سازی غربیان به خیابان آمده اند.
✅ مدتی پیش ابراهیم رئیسی در دیدار با نخبگان تصریح کرد؛ " پیشرفت هایی داشته ایم که حتی نخبگان نیز از آن بی خبرند" . بعد از این اظهار نظر برخی به درستی گفتند که؛ " پیشرفت دیدنی است نه خبر دادنی!" این همان نکته ظریفی است که جمهوری اسلامی از آن غافل مانده است. به بیان دیگر می توان گفت که نظام سیاسی ایران درباره نقش رسانه ها در جهت دهی به افکار عمومی دچار توهم است، یعنی هم روایت های رسانه ای را بسیار موثر می داند و هم مخاطبان این رسانه ها را افرادی خنثی و منفعل می انگارد. هر دو این گزاره ها غیر علمی و توهم آلود است.
✅ واقعیت این است که با توجه به کثرت رسانه های ارتباطی و نقش آفرینی مخاطبان در دریافت، تفسیر، پذیرش یا رد پیام ها اکنون باید از نقش مخاطب فعال در قبال رسانه ها سخن گفت. به عبارت روشن تر؛ نه رسانه ها به اندازه چند دهه پیش فرمانده اند و نه مخاطبان به اندازه گذشته فرمانبر. البته روشن است که رسانه ها هر چه بی طرفانه تر، حرفه ای تر و خلاقانه تر عمل کنند از نفوذ بیشتری بر مخاطبان خود برخوردار خواهند بود ولی نکته مهم این جاست که این تاثیر هم در صورتی وجود خواهد داشت که با واقعیت های عینی و ملموس برای مخاطبان هماهنگی داشته باشد.
✅ از سوی دیگر پیشرفت های یک کشور اگر متکی بر آزادی و مشارکت سیاسی مردم نباشد پایدار نخواهد بود. از همین رو پیشرفت های صورت گرفته در دوران پیش از انقلاب (حرکت به سوی تمدن بزرگ)، نه تنها به افزایش مقبولیت حکومت شاه نینجامید بلکه بیش از پیش به انقلابیون برای مشروعیت زدایی از سیستم بهانه داد. فروپاشی شوروی سابق هم تجربه مشابهی بود. بنابراین می توان نتیجه گرفت که بدون توسعه دموکراتیک و وجود رسانه هایی که بتوانند آزادانه از نارسایی های حکمرانی در یک کشور انتقاد کنند نمی توان نسبت به باور پذیری روایت های رسمی که از پیشرفت مملکت سخن می گویند خوش بین بود.
@solati_mehran
#رسانه
#جنگ_روایت_ها
#توسعه
Forwarded from اتچ بات
🔹 قطار پیشرفت به ایستگاه کره شمالی رسید!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ وزارت علوم اعلام کرده که قرار است در قالب طرحی به تبادل استاد و دانشجو و ایجاد فرصت های مطالعاتی کوتاه مدت میان ایران و کره شمالی اقدام کند. تصمیمی که هدف ارتقای علمی دو کشور را پیگیری می کند! در سال ۱۳۹۷ رضا امیرخانی سفرنامه خود به این کشور را زیر عنوان؛ " نیم دانگ پیونگ یانگ " منتشر کرد. کتابی جذاب و خواندنی که در آن امیرخانی کوشیده است روایت خود را از کره شمالی آن چنان که هست به رشته تحریر درآورد؛ نه سفید به روایت حاکمان این کشور و نه سیاه به گفته فراریان از این سرزمین. اگر چه در هر دو سفر سایه مراقبت های حزب حاکم و مامورین آن به نویسنده اجازه نداده است تا تماسی آزادانه با واقعیت ها داشته باشد ولی در مجموع توانسته است به مخاطبان نوعی آشنایی کلی را ارائه نماید. گزاره های زیر می کوشند تا نشان دهند شریک علمی ما در آینده چگونه کشوری است؟!
✅ کره شمالی به معنای واقعی یک جامعه نمایش است. نمایشی از یک ایدئولوژی بسیار موفق به باور حزب حاکم که توانسته روح و جسم مردم این کشور را تسخیر کند. از همین رو است که در بازدید خارجی ها بسیار مراقبت می شود تا این تصویر خودساخته ترک برندارد!
✅ در کره شمالی نظام تک حزبی وجود دارد و ماموران حزب می کوشند تا کنترلی تمام عیار بر زندگی شهروندان اعمال کنند آن چنان که مردم آشکارا از تماس با گردشگران هراس دارند و فرار را برقرار ترجیح می دهند!
✅ در رویدادی پارادوکسیکال در این کشور مخالف امپریالیسم امریکا تمام مبادلات خرد با دلار و یورو انجام می شود و تقریبا اثری از وون یعنی واحد پول ملی این کشور وجود ندارد!
✅ در کره شمالی اتومبیل شخصی وجود ندارد و فقط اعضای حزب می توانند از آن استفاده کنند. خبری از اینترنت سراسری هم نیست و نهایتا برخی مراکز می توانند هفته ای یک بار ایمیل های شان را چک کنند!
✅ در این کشور پرسش ها محدود و پاسخ های آن ها پیشاپیش مشخص است. بازنمایی توانایی معجزه آسای رهبران کبیر (پدربزرگ، پدر و رهبر فعلی) در هر رویدادی باید مورد تاکید قرار گیرد!
✅ در کره شمالی فقط دو کانال تلویزیونی با دو روزنامه سراسری وجود دارد. قرار دادن شیء روی تصویر رهبر نقش بسته در صفحه اول روزنامه یا نشستن در پای مجسمه رهبران کبیر توهین محسوب شده و به مقامات بالاتر گزارش می شود!
✅ سخن از آسیب های تحریم های امریکا از زبان مسئولان جزء حرف های ممنوعه محسوب نمی شود. بر عکس آن چه قدغن است سخن از ناتوانی های داخلی حتی در حد تفاوت میان معاونان حزب حاکم است. هیچ کمبودی نباید به عملکرد رهبران کبیر نسبت داده شود!
✅ وجود نظم و اطاعت پذیری از مولفه های فرهنگ عمومی کشور محسوب می شود. همچنین نوعی همسانی کسالت آور در پوشش و سبک زندگی مردم مشهود است. تقریبا هیچ کس لبخند نمی زند ولی مصرف مشروبات الکلی کاملا رایج است!
✅ روحیه میهن دوستی در کنار ستایش از توانایی های رهبران کبیر هر روز به زندگی مردم پمپاژ می شود. پیشرفت های نظامی شگرف ولی عقب ماندگی در عرصه های اقتصادی مانند تولید برق کاملا عیان است. حتی دانشجویان زیر چراغ برق خیابان ها درس می خوانند!
✅ خدمت سربازی اجباری و پنج تا ده سال است. همه خانه ها و وسایل درون آن امانت و متعلق به دولت است. هر روز صبح همه دانش آموزان و دانشجویان باید به صورت جمعی تکرار کنند؛ " ما خوشحال ترین مردم جهان هستیم!"
@solati_mehran
#کره_شمالی
#رضا_امیرخانی
#تبادل_دانشجو
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ وزارت علوم اعلام کرده که قرار است در قالب طرحی به تبادل استاد و دانشجو و ایجاد فرصت های مطالعاتی کوتاه مدت میان ایران و کره شمالی اقدام کند. تصمیمی که هدف ارتقای علمی دو کشور را پیگیری می کند! در سال ۱۳۹۷ رضا امیرخانی سفرنامه خود به این کشور را زیر عنوان؛ " نیم دانگ پیونگ یانگ " منتشر کرد. کتابی جذاب و خواندنی که در آن امیرخانی کوشیده است روایت خود را از کره شمالی آن چنان که هست به رشته تحریر درآورد؛ نه سفید به روایت حاکمان این کشور و نه سیاه به گفته فراریان از این سرزمین. اگر چه در هر دو سفر سایه مراقبت های حزب حاکم و مامورین آن به نویسنده اجازه نداده است تا تماسی آزادانه با واقعیت ها داشته باشد ولی در مجموع توانسته است به مخاطبان نوعی آشنایی کلی را ارائه نماید. گزاره های زیر می کوشند تا نشان دهند شریک علمی ما در آینده چگونه کشوری است؟!
✅ کره شمالی به معنای واقعی یک جامعه نمایش است. نمایشی از یک ایدئولوژی بسیار موفق به باور حزب حاکم که توانسته روح و جسم مردم این کشور را تسخیر کند. از همین رو است که در بازدید خارجی ها بسیار مراقبت می شود تا این تصویر خودساخته ترک برندارد!
✅ در کره شمالی نظام تک حزبی وجود دارد و ماموران حزب می کوشند تا کنترلی تمام عیار بر زندگی شهروندان اعمال کنند آن چنان که مردم آشکارا از تماس با گردشگران هراس دارند و فرار را برقرار ترجیح می دهند!
✅ در رویدادی پارادوکسیکال در این کشور مخالف امپریالیسم امریکا تمام مبادلات خرد با دلار و یورو انجام می شود و تقریبا اثری از وون یعنی واحد پول ملی این کشور وجود ندارد!
✅ در کره شمالی اتومبیل شخصی وجود ندارد و فقط اعضای حزب می توانند از آن استفاده کنند. خبری از اینترنت سراسری هم نیست و نهایتا برخی مراکز می توانند هفته ای یک بار ایمیل های شان را چک کنند!
✅ در این کشور پرسش ها محدود و پاسخ های آن ها پیشاپیش مشخص است. بازنمایی توانایی معجزه آسای رهبران کبیر (پدربزرگ، پدر و رهبر فعلی) در هر رویدادی باید مورد تاکید قرار گیرد!
✅ در کره شمالی فقط دو کانال تلویزیونی با دو روزنامه سراسری وجود دارد. قرار دادن شیء روی تصویر رهبر نقش بسته در صفحه اول روزنامه یا نشستن در پای مجسمه رهبران کبیر توهین محسوب شده و به مقامات بالاتر گزارش می شود!
✅ سخن از آسیب های تحریم های امریکا از زبان مسئولان جزء حرف های ممنوعه محسوب نمی شود. بر عکس آن چه قدغن است سخن از ناتوانی های داخلی حتی در حد تفاوت میان معاونان حزب حاکم است. هیچ کمبودی نباید به عملکرد رهبران کبیر نسبت داده شود!
✅ وجود نظم و اطاعت پذیری از مولفه های فرهنگ عمومی کشور محسوب می شود. همچنین نوعی همسانی کسالت آور در پوشش و سبک زندگی مردم مشهود است. تقریبا هیچ کس لبخند نمی زند ولی مصرف مشروبات الکلی کاملا رایج است!
✅ روحیه میهن دوستی در کنار ستایش از توانایی های رهبران کبیر هر روز به زندگی مردم پمپاژ می شود. پیشرفت های نظامی شگرف ولی عقب ماندگی در عرصه های اقتصادی مانند تولید برق کاملا عیان است. حتی دانشجویان زیر چراغ برق خیابان ها درس می خوانند!
✅ خدمت سربازی اجباری و پنج تا ده سال است. همه خانه ها و وسایل درون آن امانت و متعلق به دولت است. هر روز صبح همه دانش آموزان و دانشجویان باید به صورت جمعی تکرار کنند؛ " ما خوشحال ترین مردم جهان هستیم!"
@solati_mehran
#کره_شمالی
#رضا_امیرخانی
#تبادل_دانشجو
Telegram
attach 📎
Forwarded from اتچ بات
🔹 عبای عربی و توسعهی قطری! 🔹
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ اقدام امیر قطر در پوشاندن عبای عربی بر اندام لیونل مسی در مراسم اهدای جام جهانی اگر چه در نگاه اول اقدامی نمادین به نظر رسید ولی نشان از تیزهوشی و فرصت طلبی امیر قطر در بهره گیری تام و تمام از فرصت جام جهانی برای نمایش هویت عربی داشت.
✅ محمدرضا اسلامی پژوهشگر توسعه در گفت و گو با هفته نامه تجارت فردا در پاسخ به پرسشی پیرامون رمز و راز توسعه یافتگی قطر به اهمیت" مفهوم هویت" اشاره کرده و می گوید؛ حفظ هویت قطری همواره اولویت مهم سیاست گذاران این کشور بوده است.
✅ به باور اسلامی این کشور زمانی که می خواسته در حوزه های مختلف شاخص های توسعه را محقق کند تلاش کرده تا یک هویت ویژه و مستقل را در کنار سایر شیخ نشین ها تعریف کند و نشان دهد که شهروند قطر متفاوت از شهروندان سایر کشورها است.
✅ با این نگاه حتی شواهد بیشتری از حضور مفهوم هویت در امر توسعهی قطر نیز مشهود است؛ ستون های چراغ برق در خیابان ها با خطاطی های اسلامی تزئین شده، در معماری خیابان ها و شهرسازی به حضور المان های اسلامی توجه شده و حتی فرودگاه دوحه به هویت مستقلی برای این کشور تبدیل شده است.
✅ جهانی شدن اگر چه از یک سو به گسترش ارتباطات، افزایش شباهت ها و نزدیک شدن فرهنگ ها انجامیده است ولی از سوی دیگر موجبات پررنگ شدن برخی تمایزات و هویت های قومی، دینی و بومی را نیز فراهم آورده است. بنابراین جهانی شدن واجد یک چهره ژانوسی شده که همگرایی ها و واگرایی ها را همزمان تقویت می کند.
✅ از همین رو قطر کوشیده است تا با بهره گیری از فرصت هایی مانند برگزاری جام جهانی، عقد قراردادهای کلان اقتصادی و تاکید بر هویت مستقل قطری چهره ای منحصر به فرد، پیشرو و متفاوت از سایر کشورهای منطقه از خود بروز دهد. انداختن عبای عربی بر شانه های لیونل مسی را نیز باید به عنوان قطعه نهایی پازل هویت بخشی به فرآیند توسعه یافتگی این کشور تلقی کرد.
✅ کشوری که فقط در چهاردهه از بادیه نشینی به کاخ نشینی رسیده و اکنون با مساحتی معادل ۰/۱ استان فارس و جمعیتی به اندازه نصف آن با تولید ناخالص ۱۶۰ میلیارد دلاری و درآمد سرانه ای معادل ۶۰ هزار دلار نه تنها ثروتمندترین کشور عرب بلکه جزء چهار کشور اول ثروتمند جهان محسوب می شود. قطر اکنون به سرمایه گذاری در ساخت بلندترین برج اتحادیه اروپا مشغول است.
✅ در ایران پس از انقلاب اما به تبع دوران پیش از آن موضوع هویت دستمایه مناقشات سیاسی بوده است. به جای رسمیت یافتن هویت های سه گانه؛ ایرانی، اسلامی، مدرن و تلاش برای هم افزایی توسعه گرای آن ها، اولویت حکومت بیشتر معطوف به مرکزیت بخشیدن به هویت اسلامی و به حاشیه راندن ایرانیت و مدرنیت بوده است. آخرین نمونه از این تلاش هم حذف تصویر تخت جمشید از روی چک پول ها می باشد.
✅ جمهوری اسلامی با جایگزینی سیاست به جای اقتصاد، کوشیده تا امنیت منطقه ای را بر توسعه اقتصادی ترجیح دهد. بنابراین نه تنها نتوانسته از فرصت جهانی شدن برای توسعه یافتگی بهره گیرد بلکه در انزوایی خودساخته به تبلیغ هویتی شعارزده دست زده است. این در حالی است که قطر مسیر معکوسی را پیموده و سعی کرده با بهره گیری از امکانات جهانی شدن، به تقویت ارتباطات بین المللی، توسعه اقتصادی و تثبیت هویت ملی خود بپردازد.
@solati_mehran
#ایران
#قطر
#توسعه
#جام_جهانی
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ اقدام امیر قطر در پوشاندن عبای عربی بر اندام لیونل مسی در مراسم اهدای جام جهانی اگر چه در نگاه اول اقدامی نمادین به نظر رسید ولی نشان از تیزهوشی و فرصت طلبی امیر قطر در بهره گیری تام و تمام از فرصت جام جهانی برای نمایش هویت عربی داشت.
✅ محمدرضا اسلامی پژوهشگر توسعه در گفت و گو با هفته نامه تجارت فردا در پاسخ به پرسشی پیرامون رمز و راز توسعه یافتگی قطر به اهمیت" مفهوم هویت" اشاره کرده و می گوید؛ حفظ هویت قطری همواره اولویت مهم سیاست گذاران این کشور بوده است.
✅ به باور اسلامی این کشور زمانی که می خواسته در حوزه های مختلف شاخص های توسعه را محقق کند تلاش کرده تا یک هویت ویژه و مستقل را در کنار سایر شیخ نشین ها تعریف کند و نشان دهد که شهروند قطر متفاوت از شهروندان سایر کشورها است.
✅ با این نگاه حتی شواهد بیشتری از حضور مفهوم هویت در امر توسعهی قطر نیز مشهود است؛ ستون های چراغ برق در خیابان ها با خطاطی های اسلامی تزئین شده، در معماری خیابان ها و شهرسازی به حضور المان های اسلامی توجه شده و حتی فرودگاه دوحه به هویت مستقلی برای این کشور تبدیل شده است.
✅ جهانی شدن اگر چه از یک سو به گسترش ارتباطات، افزایش شباهت ها و نزدیک شدن فرهنگ ها انجامیده است ولی از سوی دیگر موجبات پررنگ شدن برخی تمایزات و هویت های قومی، دینی و بومی را نیز فراهم آورده است. بنابراین جهانی شدن واجد یک چهره ژانوسی شده که همگرایی ها و واگرایی ها را همزمان تقویت می کند.
✅ از همین رو قطر کوشیده است تا با بهره گیری از فرصت هایی مانند برگزاری جام جهانی، عقد قراردادهای کلان اقتصادی و تاکید بر هویت مستقل قطری چهره ای منحصر به فرد، پیشرو و متفاوت از سایر کشورهای منطقه از خود بروز دهد. انداختن عبای عربی بر شانه های لیونل مسی را نیز باید به عنوان قطعه نهایی پازل هویت بخشی به فرآیند توسعه یافتگی این کشور تلقی کرد.
✅ کشوری که فقط در چهاردهه از بادیه نشینی به کاخ نشینی رسیده و اکنون با مساحتی معادل ۰/۱ استان فارس و جمعیتی به اندازه نصف آن با تولید ناخالص ۱۶۰ میلیارد دلاری و درآمد سرانه ای معادل ۶۰ هزار دلار نه تنها ثروتمندترین کشور عرب بلکه جزء چهار کشور اول ثروتمند جهان محسوب می شود. قطر اکنون به سرمایه گذاری در ساخت بلندترین برج اتحادیه اروپا مشغول است.
✅ در ایران پس از انقلاب اما به تبع دوران پیش از آن موضوع هویت دستمایه مناقشات سیاسی بوده است. به جای رسمیت یافتن هویت های سه گانه؛ ایرانی، اسلامی، مدرن و تلاش برای هم افزایی توسعه گرای آن ها، اولویت حکومت بیشتر معطوف به مرکزیت بخشیدن به هویت اسلامی و به حاشیه راندن ایرانیت و مدرنیت بوده است. آخرین نمونه از این تلاش هم حذف تصویر تخت جمشید از روی چک پول ها می باشد.
✅ جمهوری اسلامی با جایگزینی سیاست به جای اقتصاد، کوشیده تا امنیت منطقه ای را بر توسعه اقتصادی ترجیح دهد. بنابراین نه تنها نتوانسته از فرصت جهانی شدن برای توسعه یافتگی بهره گیرد بلکه در انزوایی خودساخته به تبلیغ هویتی شعارزده دست زده است. این در حالی است که قطر مسیر معکوسی را پیموده و سعی کرده با بهره گیری از امکانات جهانی شدن، به تقویت ارتباطات بین المللی، توسعه اقتصادی و تثبیت هویت ملی خود بپردازد.
@solati_mehran
#ایران
#قطر
#توسعه
#جام_جهانی
Telegram
attach 📎
👍1
چرا ایران تنهاست؟
گفتوگوی آرش رئیسی نژاد استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران درباره تنهایی استراتژیک ایران آموختنی بسیار دارد. 👇
https://www.fardayeeghtesad.com/news/10339/%DA%86%D8%B1%D8%A7-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7%D8%B3%D8%AA
گفتوگوی آرش رئیسی نژاد استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران درباره تنهایی استراتژیک ایران آموختنی بسیار دارد. 👇
https://www.fardayeeghtesad.com/news/10339/%DA%86%D8%B1%D8%A7-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7%D8%B3%D8%AA
فردای اقتصاد
چرا ایران تنهاست؟
دکتر آرش رئیسی نژاد، نویسنده و استاد دانشگاه تهران در گفتوگو با «فردای اقتصاد» به تشریح مفهوم «تنهایی استراتژیک ایران» پرداخت و ریشههای تاریخی، جغرافیایی و فرهنگی آن را تشریح کرد.
🔹 چرا کشور بوتان طی ۳۲ سال پیشرفت بسیار چشمگیری داشت؟ و چرا کشور ما عقب ماند؟
.
.
✍️ مصطفی ملکیان
☘ سال ۱۹۷۲ شخصی به نام جیگمه سینگیه وانگچوک پادشاه کشور بوتان شد. ایشان جای پدرش را گرفت و پادشاه کشور شد. وقتی روی کار آمد، همان روز اول، یک سخنرانی کرد و خطاب به مردم بوتان گفت: "من معتقدم که میزان پیشرفت یک کشور به تولید ناخالص ملیاش نیست، این خطاست که تولید ناخالص ملی را میزان پیشرفت یک کشور میگیرند. من از امروز میخواهم «خشنودی ملی» را ملاک پیشرفت کشور بگیرم و تأملی که کردهام این است که خشنودی ملی به ۴ عامل بستگی دارد." او اسم این ارکان را ارکان خشنودی انسان گذاشت و گفت باید این ۴ رکن را محور امور کشور قرار دهیم و کشورمان را براساس این ارکان اداره کنیم:
1️⃣ رکن اول حکومت دموکراتیک و آزاد بود و بعد هم دقیقاً میگفت دموکراتیک بودن و آزاد بودن هم باید به احوال انسانها قابل ترجمه باشد. اینکه حکومتی دموکراتیک هست یا نه را باید از شهروندان جامعه پرسید، نه اینکه بگویند چیزی در جایی هست و شما از آن بیخبری! کشورمان دارد با قدرت و شوکت و عظمت و حکمت چهار نعل میتازد، ولی خودتان دارید روز به روز مچالهتر میشوید!
2️⃣ ما میخواهیم اقتصاد کشورمان را پیشرفت دهیم، اما پیشرفتی که دو ویژگی داشته باشد؛ اولاً فقط بر مبنای انصاف باشد (پیشرفت منصفانه)، ثانیاً این پیشرفت، ثابت و یکنواخت باشد، نه اینکه یک سال بالا برویم، دو سال پایین بیاییم! این بالا پایینها شهروندان را از پا میاندازد. بشر باید یک پیشرفت ثابت و رو به جلو داشته باشد.
3️⃣ سوم این که ما باید محیطزیستمان را سالم نگه داریم و بنابراین در کشورمان اجازه نمیدهیم برنامهای که بیش از ۶۰% جنگلها را از بین میبرد، اجرا شود. هر چه صنعت هم بگوید ۶۰% از کشور ما باید جنگل بماند. ما فقط در ۴۰% از خاک کشورمان هر کار بخواهیم میتوانیم بکنیم. ۶۰% باید همان حالت جنگل انبوهش را حفظ کند.
4️⃣ چهارم هم این که ما یک فرهنگ بودایی داریم که یک عناصر نامطلوب در آن راه پیدا کرده است. اما ۲۵ عنصر مثبت دارد. ما این ۲۵ تا عنصر را میخواهیم در تک تک فرزاندنمان رشد دهیم. عاشق فرهنگ بودایی هم نیستیم، فقط عاشق این ۲۵ عنصر خوبش هستیم.
این شخص اولین کاری که کرد گفت برای این که این ۴ رکن حاصل شود من باید به عنوان حاکم هر تکه از قدرتم را به نهادی واگذار کنم. مثلاً یک پارلمان درست کرد و قدرت قانونگذاریاش را به آن واگذار کرد. همچنین قدرتهای دیگرش را به نهادهای دیگر واگذار کرد. در سال ۱۹۸۴، یعنی ۲۱ سال بعد، ایشان چون پیر شده بود به نفع پسرش کنارهگیری کرد و به زندگیِ شخصیاش پرداخت و پسرش بعد از او همان روش پدر را ادامه داد.
سازمان ملل متحد در سال ۲۰۰۴، یعنی ۳۲ سال بعد از به حکومت رسیدن این پدر و پسر، یک ارزیابی از کشور بوتان انجام داد. این ارزیابی مطلقاً ارزیابی دولت یا ملت بوتان نبود. گروهی از کارشناسان بینالمللی از طرف سازمان ملل مأمور شدند که بروند و ببیند بوتان در چه وضعیتیست. نتیجه این شد که درآمد ناخالص سرانهشان از هند بیشتر شده بود. امید به زندگی از ۴۳ به ۶۶ رسیده بود. میزان مرگ و میر کودکان از ۱۶۳ نفر در ۱۰۰ هزار نفر به ۴۰ نفر در ۱۰۰ هزار نفر کاهش یافته بود. میزان سواد از ۱۰ درصدِ سال ۱۹۷۲ به ۶۶ درصد افزایش یافته بود. مدارس و کلینیکها به حدی فراوان شده بود که بسیاری از آنها دانشآموز و بیمار نداشتند!
نکتهی مهم این که در بوتان سالانه بین ۷ تا ۸ خودکشی اتفاق میافتد. مصرف قرصهای اعصاب در این کشور از همه جای دنیا پایینتر است. برای این که آمدند خشنودی را ملاک قرار دادند، نه ۴ عدد را در هم ضرب کنند و بگویند این ملاک پیشرفت شماست!
در کشور ما میگویند این درآمد ناخالص ملیتان است٬ ولی اصلا ما نمیفهمیم درآمد ناخالص ملی چیست، ما فقط میفهمیم که حالمان بد است، همین. حوصله نداریم، افسردهایم، با هیچکس حرف نمیزنیم، از همه طلبکاریم. مدام هم داریم به خودمان و دیگران تف و لعن میکنیم. اما درآمد ناخالص ملیمان چه شده است؟ این چه عددیست؟! و بعد هم به ما میگویند که نظام دارد با شوکت و حشمت و قدرت و حکمت پیش میرود، در حالی که ما در فلاکت بسر میبریم!
@solati_mehran
#توسعه
#مصطفی_ملکیان
.
.
✍️ مصطفی ملکیان
☘ سال ۱۹۷۲ شخصی به نام جیگمه سینگیه وانگچوک پادشاه کشور بوتان شد. ایشان جای پدرش را گرفت و پادشاه کشور شد. وقتی روی کار آمد، همان روز اول، یک سخنرانی کرد و خطاب به مردم بوتان گفت: "من معتقدم که میزان پیشرفت یک کشور به تولید ناخالص ملیاش نیست، این خطاست که تولید ناخالص ملی را میزان پیشرفت یک کشور میگیرند. من از امروز میخواهم «خشنودی ملی» را ملاک پیشرفت کشور بگیرم و تأملی که کردهام این است که خشنودی ملی به ۴ عامل بستگی دارد." او اسم این ارکان را ارکان خشنودی انسان گذاشت و گفت باید این ۴ رکن را محور امور کشور قرار دهیم و کشورمان را براساس این ارکان اداره کنیم:
1️⃣ رکن اول حکومت دموکراتیک و آزاد بود و بعد هم دقیقاً میگفت دموکراتیک بودن و آزاد بودن هم باید به احوال انسانها قابل ترجمه باشد. اینکه حکومتی دموکراتیک هست یا نه را باید از شهروندان جامعه پرسید، نه اینکه بگویند چیزی در جایی هست و شما از آن بیخبری! کشورمان دارد با قدرت و شوکت و عظمت و حکمت چهار نعل میتازد، ولی خودتان دارید روز به روز مچالهتر میشوید!
2️⃣ ما میخواهیم اقتصاد کشورمان را پیشرفت دهیم، اما پیشرفتی که دو ویژگی داشته باشد؛ اولاً فقط بر مبنای انصاف باشد (پیشرفت منصفانه)، ثانیاً این پیشرفت، ثابت و یکنواخت باشد، نه اینکه یک سال بالا برویم، دو سال پایین بیاییم! این بالا پایینها شهروندان را از پا میاندازد. بشر باید یک پیشرفت ثابت و رو به جلو داشته باشد.
3️⃣ سوم این که ما باید محیطزیستمان را سالم نگه داریم و بنابراین در کشورمان اجازه نمیدهیم برنامهای که بیش از ۶۰% جنگلها را از بین میبرد، اجرا شود. هر چه صنعت هم بگوید ۶۰% از کشور ما باید جنگل بماند. ما فقط در ۴۰% از خاک کشورمان هر کار بخواهیم میتوانیم بکنیم. ۶۰% باید همان حالت جنگل انبوهش را حفظ کند.
4️⃣ چهارم هم این که ما یک فرهنگ بودایی داریم که یک عناصر نامطلوب در آن راه پیدا کرده است. اما ۲۵ عنصر مثبت دارد. ما این ۲۵ تا عنصر را میخواهیم در تک تک فرزاندنمان رشد دهیم. عاشق فرهنگ بودایی هم نیستیم، فقط عاشق این ۲۵ عنصر خوبش هستیم.
این شخص اولین کاری که کرد گفت برای این که این ۴ رکن حاصل شود من باید به عنوان حاکم هر تکه از قدرتم را به نهادی واگذار کنم. مثلاً یک پارلمان درست کرد و قدرت قانونگذاریاش را به آن واگذار کرد. همچنین قدرتهای دیگرش را به نهادهای دیگر واگذار کرد. در سال ۱۹۸۴، یعنی ۲۱ سال بعد، ایشان چون پیر شده بود به نفع پسرش کنارهگیری کرد و به زندگیِ شخصیاش پرداخت و پسرش بعد از او همان روش پدر را ادامه داد.
سازمان ملل متحد در سال ۲۰۰۴، یعنی ۳۲ سال بعد از به حکومت رسیدن این پدر و پسر، یک ارزیابی از کشور بوتان انجام داد. این ارزیابی مطلقاً ارزیابی دولت یا ملت بوتان نبود. گروهی از کارشناسان بینالمللی از طرف سازمان ملل مأمور شدند که بروند و ببیند بوتان در چه وضعیتیست. نتیجه این شد که درآمد ناخالص سرانهشان از هند بیشتر شده بود. امید به زندگی از ۴۳ به ۶۶ رسیده بود. میزان مرگ و میر کودکان از ۱۶۳ نفر در ۱۰۰ هزار نفر به ۴۰ نفر در ۱۰۰ هزار نفر کاهش یافته بود. میزان سواد از ۱۰ درصدِ سال ۱۹۷۲ به ۶۶ درصد افزایش یافته بود. مدارس و کلینیکها به حدی فراوان شده بود که بسیاری از آنها دانشآموز و بیمار نداشتند!
نکتهی مهم این که در بوتان سالانه بین ۷ تا ۸ خودکشی اتفاق میافتد. مصرف قرصهای اعصاب در این کشور از همه جای دنیا پایینتر است. برای این که آمدند خشنودی را ملاک قرار دادند، نه ۴ عدد را در هم ضرب کنند و بگویند این ملاک پیشرفت شماست!
در کشور ما میگویند این درآمد ناخالص ملیتان است٬ ولی اصلا ما نمیفهمیم درآمد ناخالص ملی چیست، ما فقط میفهمیم که حالمان بد است، همین. حوصله نداریم، افسردهایم، با هیچکس حرف نمیزنیم، از همه طلبکاریم. مدام هم داریم به خودمان و دیگران تف و لعن میکنیم. اما درآمد ناخالص ملیمان چه شده است؟ این چه عددیست؟! و بعد هم به ما میگویند که نظام دارد با شوکت و حشمت و قدرت و حکمت پیش میرود، در حالی که ما در فلاکت بسر میبریم!
@solati_mehran
#توسعه
#مصطفی_ملکیان
🔹 جوانمرگ شدن طرح جوانی جمعیت!!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ با گذشت بیش از یک سال از ابلاغ قانون" حمایت از خانواده و جوانی جمعیت" که قرار بود دستاورد اصلی مجلس انقلابی باشد آمارهای موالید مربوط به ۹ ماه اول سال ۱۴۰۱ نشان می دهد که عمر این قانون زودتر از موعد پایان یافته و جوان مرگ شده است! طرحی که قرار بود با اعطای وام و زمین و اتومبیل، بحران جمعیت آینده ایران را بر طرف نماید. نگاهی به آمارها اما نشان می دهد که دقیقا عکس آن هدف اتفاق افتاده است:
نرخ رشد جمعیت کشور از ۳/۹۱% در سال ۱۳۶۵ به ۰/۷% در سال ۱۴۰۱ کاهش یافته است
تعداد ازدواج ها از ۵۰۲ هزار مورد در سال ۱۳۹۵ به ۴۰۲ هزار مورد در سال ۱۴۰۱ رسیده است
نرخ باروری از ۶/۵ فرزند در سال ۱۳۶۵ به ۱/۶ فرزند در سال ۱۴۰۰ کاهش یافته است
این آمارها نشان می دهند که به موازات تاکید روزافزون بر فرزند آوری تعداد ازدواج و موالید رو به کاهش و تعداد طلاق و میزان سالمندی رو به افزایش بوده است. اما چرا طرح جوانی جمعیت با شکستی این چنین فاجعه بار مواجه شد؟ دست کم برخی از علل به این شرح اند:
✅ فقدان چشم انداز روشنی برای آینده: فرزند آوری پیش از هر چیز نیازمند امید به آینده است. این که شهروندان دریابند فردایی بهتر در انتظار فرزندان آنان است. چیزی که متاسفانه آیین حکمرانی کنونی خلاف آن را فراروی ایرانیان ترسیم می کند.
✅ پیش بینی ناپذیر بودن زیست ایرانی: فرزند آوری همچنین مستلزم درجاتی از محاسبه پذیر بودن امورات زندگی روزمره است. تلاطم های اقتصادی از جمله رشد فزاینده تورم، مسکن، بیکاری و آشفتگی های ارزی آن چنان اوضاع نابسامانی برای همگان ایجاد کرده که ازدواج و موالید اولویت خود را از دست داده اند.
✅ دولتی شدن مسئله فرزند آوری: تجربه چهاردهه دولتی کردن اموری مانند حجاب، دینداری، سبک زندگی و ... نشان داده است که ورود حکومت به عرصه زندگی خصوصی شهروندان تنها می تواند بحران هایی را ایجاد و تشدید نماید. امر فرزندآوری نیز از این قاعده مستثنی نبوده و کاهش قابل توجه موالید در ۹ ماه اجرای قانون نیز از همین امر حکایت دارد.
✅ رشد فزاینده بی اعتمادی: در شرایطی که شکاف دولت- ملت به میزان زیادی افزایش یافته و بی اعتمادی همچنان رو به گسترش است بدیهی است که وعده های مسئولان و مشوق های مالی قادر نباشند بر میزان موالید بیفزایند. در چنین شرایطی هر چه وعده های بزرگ تری داده شوند دست نیافتنی تر هم به نظر می رسند.
🔹 نکته پایانی: شکست طرح جوانی جمعیت درست در زمانی اتفاق افتاده که بر اساس گزارش روزنامه اصول گرای "جوان" فقط در سال گذشته دو میلیون و هشتصد هزار نفر از ایرانیان معادل ۳/۳ % کل جمعیت کشور مهاجرت کرده اند. داستان عجیبی است؛ از یک سو با افزایش نارضایتی داخلی ایرانیان کرور کرور از کشور خارج می شوند و از سوی دیگر مجلسی ها با چنین طرح هایی سعی در افزایش نفر به نفر جمعیت دارند. تلاشی که آن هم با شکست مواجه شده است.
@solati_mehran
#توسعه
#جوانی_جمعیت
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
☘ با گذشت بیش از یک سال از ابلاغ قانون" حمایت از خانواده و جوانی جمعیت" که قرار بود دستاورد اصلی مجلس انقلابی باشد آمارهای موالید مربوط به ۹ ماه اول سال ۱۴۰۱ نشان می دهد که عمر این قانون زودتر از موعد پایان یافته و جوان مرگ شده است! طرحی که قرار بود با اعطای وام و زمین و اتومبیل، بحران جمعیت آینده ایران را بر طرف نماید. نگاهی به آمارها اما نشان می دهد که دقیقا عکس آن هدف اتفاق افتاده است:
نرخ رشد جمعیت کشور از ۳/۹۱% در سال ۱۳۶۵ به ۰/۷% در سال ۱۴۰۱ کاهش یافته است
تعداد ازدواج ها از ۵۰۲ هزار مورد در سال ۱۳۹۵ به ۴۰۲ هزار مورد در سال ۱۴۰۱ رسیده است
نرخ باروری از ۶/۵ فرزند در سال ۱۳۶۵ به ۱/۶ فرزند در سال ۱۴۰۰ کاهش یافته است
این آمارها نشان می دهند که به موازات تاکید روزافزون بر فرزند آوری تعداد ازدواج و موالید رو به کاهش و تعداد طلاق و میزان سالمندی رو به افزایش بوده است. اما چرا طرح جوانی جمعیت با شکستی این چنین فاجعه بار مواجه شد؟ دست کم برخی از علل به این شرح اند:
✅ فقدان چشم انداز روشنی برای آینده: فرزند آوری پیش از هر چیز نیازمند امید به آینده است. این که شهروندان دریابند فردایی بهتر در انتظار فرزندان آنان است. چیزی که متاسفانه آیین حکمرانی کنونی خلاف آن را فراروی ایرانیان ترسیم می کند.
✅ پیش بینی ناپذیر بودن زیست ایرانی: فرزند آوری همچنین مستلزم درجاتی از محاسبه پذیر بودن امورات زندگی روزمره است. تلاطم های اقتصادی از جمله رشد فزاینده تورم، مسکن، بیکاری و آشفتگی های ارزی آن چنان اوضاع نابسامانی برای همگان ایجاد کرده که ازدواج و موالید اولویت خود را از دست داده اند.
✅ دولتی شدن مسئله فرزند آوری: تجربه چهاردهه دولتی کردن اموری مانند حجاب، دینداری، سبک زندگی و ... نشان داده است که ورود حکومت به عرصه زندگی خصوصی شهروندان تنها می تواند بحران هایی را ایجاد و تشدید نماید. امر فرزندآوری نیز از این قاعده مستثنی نبوده و کاهش قابل توجه موالید در ۹ ماه اجرای قانون نیز از همین امر حکایت دارد.
✅ رشد فزاینده بی اعتمادی: در شرایطی که شکاف دولت- ملت به میزان زیادی افزایش یافته و بی اعتمادی همچنان رو به گسترش است بدیهی است که وعده های مسئولان و مشوق های مالی قادر نباشند بر میزان موالید بیفزایند. در چنین شرایطی هر چه وعده های بزرگ تری داده شوند دست نیافتنی تر هم به نظر می رسند.
🔹 نکته پایانی: شکست طرح جوانی جمعیت درست در زمانی اتفاق افتاده که بر اساس گزارش روزنامه اصول گرای "جوان" فقط در سال گذشته دو میلیون و هشتصد هزار نفر از ایرانیان معادل ۳/۳ % کل جمعیت کشور مهاجرت کرده اند. داستان عجیبی است؛ از یک سو با افزایش نارضایتی داخلی ایرانیان کرور کرور از کشور خارج می شوند و از سوی دیگر مجلسی ها با چنین طرح هایی سعی در افزایش نفر به نفر جمعیت دارند. تلاشی که آن هم با شکست مواجه شده است.
@solati_mehran
#توسعه
#جوانی_جمعیت
Forwarded from Ashkan
❇️فراخوان خرید و جمع آوری وسایل گرمایشی برای خانواده های عشایر محروم ترین نقطه استان خوزستان.
در شمال استان خوزستان مردمان زحمت کش عشایر که محل سکونت بخش زیادی از آنها مرز استان خوزستان و چهار محال و بختیاری است در سرمای طاقت فرسایی بدون گاز لوله کشی و وسایل گرمایشی زندگی می کنند.
طی چند مرتبه بازدید از خانوارهای عشایری این منطقه ۴۵ خانوار رو شناسایی کردیم که نیاز مبرمی به بخاری نفتی دارند.
✅هموطنان زحمت کش عشایر رو در این سرمای طاقت فرسا یاری کنیم.
✳️شماره کارت جهت واریز کمک های نقدی نزد بانک کشاورزی:
۶۰۳۷۷۰۷۰۰۰۳۷۴۶۴۹
به نام موسسه پایکار آدلان تاراز
شماره شبا:
Ir۹۷۰۱۶۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۹۹۹۵۱۸۳۸۹
❇️هزینه خرید یک عدد بخاری نفتی ۱/۰۰۰/۰۰۰ تومان
شماره تماس جهت کسب اطلاعات بیشتر و ارسال فیش واریزی: ۰۹۹۳۹۴۳۳۹۵۰
آدرس:
خوزستان-شهرستان اندیکا-قلعه خواجه-روبروی اداره شیلات(جهاد کشاورزی قدیم)
❇️لطفا به وسیله باز نشر این فراخوان دیگران را هم در این امر خیر مشارکت دهید.
در شمال استان خوزستان مردمان زحمت کش عشایر که محل سکونت بخش زیادی از آنها مرز استان خوزستان و چهار محال و بختیاری است در سرمای طاقت فرسایی بدون گاز لوله کشی و وسایل گرمایشی زندگی می کنند.
طی چند مرتبه بازدید از خانوارهای عشایری این منطقه ۴۵ خانوار رو شناسایی کردیم که نیاز مبرمی به بخاری نفتی دارند.
✅هموطنان زحمت کش عشایر رو در این سرمای طاقت فرسا یاری کنیم.
✳️شماره کارت جهت واریز کمک های نقدی نزد بانک کشاورزی:
۶۰۳۷۷۰۷۰۰۰۳۷۴۶۴۹
به نام موسسه پایکار آدلان تاراز
شماره شبا:
Ir۹۷۰۱۶۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۹۹۹۵۱۸۳۸۹
❇️هزینه خرید یک عدد بخاری نفتی ۱/۰۰۰/۰۰۰ تومان
شماره تماس جهت کسب اطلاعات بیشتر و ارسال فیش واریزی: ۰۹۹۳۹۴۳۳۹۵۰
آدرس:
خوزستان-شهرستان اندیکا-قلعه خواجه-روبروی اداره شیلات(جهاد کشاورزی قدیم)
❇️لطفا به وسیله باز نشر این فراخوان دیگران را هم در این امر خیر مشارکت دهید.
گاهی مرگ پایان کبوتر است
✍سعید معدنی
در هوای سرد آخر پاییز (۲۲ دسامبر ۱۸۴۹) در سن پترزبورگ چشمهای چند جوان روس را بسته و آماده اعدام هستند. سربازانی که در هوای سرد زیر شلاق بارش برف تفنگ بدست گرفتهاند، منتظرند تا نصیحتها و آمرزش طلبیدن کشیش وراج تمام شود و آنها ماشهها را بچکانند و پی کارشان بروند. اما پیکی از راه می رسد و دستور تزار روس را می آورد که: اعدام نکنید.
اعدام شوندگان از مرگ نجات پیدا می کنند و سربازان هم نفس راحتی می کشند و در نهایت زندانیان در معرض اعدام به حبس و تبعید محکوم میشوند. یکی از این اعدامیها فئودور داستایفسکی، نویسنده نابغه روسی است که اگر نبود واقعا جهان چیزی کم داشت.
داستایفسکی در زمان اعدام ۲۸ ساله بود. در جوانی چند کتاب ترجمه کرده و قصههایی نوشته بود و پایش به محافل ادبی باز شده بود. او و دوستانش شبانه حلقه هایی تشکیل داده و بعضا در بارهی ادبیات اعتراضی علیه دیکتاتوری و تزار مستبد روس گفتگو میکردند که دستگیر می شوند. داستایفسکی پس از رهایی از اعدام ۳۰ سال زنده می ماند و شاهکارهایی مثل جنایت و مکافات، قمارباز، ابله، برادران کارامازوف و غیره را خلق می کند که هنوز هم هر رمان خوان حرفهای به احترامش میایستد و کلاه از سر برمیدارد.
اگر چه بعدها گفتند که تزار قصد ترساندن داشت و نمیخواست اعدام کند، ولی این جمع اهل قلم را تا دم هول مرگ بردند و بعد اعدام را متوقف کردند. هر چه بود بعدها داستایفسکی گفت: " به خاطر ندارم که در هیچ لحظه دیگری از عمرم به اندازه آن روز خوشحال بوده باشم"
داستایفسکی در سال ۱۸۸۱ در ۵۹ سالگی فوت می کند. ۹ سال بعد از مرگ داستایفسکی، رابرت استراد در آمریکا متولد شد. او در ۱۳ سالگی از منزل فرار کرد و به بزهکاری روی آورد و به مسیر جرم و انحراف افتاد. از مواد فروشی گرفته تا قوادی و... پرداخت. او به خاطر قتلی که مرتکب شده بود به زندان میافتد در زندان هم نگهبان را میکشد و به اعدام محکوم میشود. مادرش جهت جلوگیری از اعدام دست به دامن مقامات آمریکا میشود و حتی به دیدار رئیس جمهور هم میرود تا فرزندش را از اعدام نجات دهد تا اینکه تلاشهای مادر کارساز می شود و با دستور رئیس جمهور آمریکا فرزند این مادر از مجازات اعدام رها و به حبس ابد محکوم شد. رابرت استراد ۵۴ سال در زندان ماند و در ۷۴ سالگی در همان زندان مرد.
رابرت استراد در زندان به پرندگان علامند شد و روی آنها شروع به مطالعه کرد. او متوجه برخی بیماریهای پرندگان و چگونگی درمان آنها شد. در نهایت با پشتکار مداوم مطالعه کرد و نوشت تا اینکه آثارش به محافل علمی و دانشگاهی راه یافت. او در حالی که در زندان آلکاتراز به حبس ابد محکوم بود اما به واسطهی آثارش به یک استاد دانشگاه تمام عیار تبدیل شد. آثار وی بعدها راهگشای درمان بسیاری از بیماریهای پرندگان شد.
داستان زندگی این دو نمونه متفاوت یعنی داستایفسکی روشنفکر اخلاقگرا و رابرت استراد مجرم و بزهکار، نشان میدهد نباید در اعدام افراد عجله کرد. به خصوص اعدامهایی که شاکی خصوصی ندارند و حکومتها تصمیم میگیرند و میتوانند مجازات جایگزین مثل زندان و تبعید را انتخاب کنند. در تاریخ غمبار این سرزمین، همیشه هیجان جای عقل را گرفته و حکومت گران و تصمیمگیران ما در بزنگاه های تاریخی میتوانستند اعدام نکنند و سایر مجازات را جایگزین کنند تا از چرخه تولید خشونت بیهوده جلوگیری کنند. از شیخ فضل الله نوری گرفته تا دکتر حسین فاطمی، از مرتضی کیوان گرفته تا خسرو گلسرخی و از غلامرضا نیکپی ( شهردار تهران قبل از انقلاب ) گرفته تا صدها و هزاران نفر دیگر.
سهراب سپهری در فرازی از اشعارش میگوید: و نترسیم از مرگ/ مرگ پایان کبوتر نیست. اما واقعا در بارهی افرادی مثل داستایفسکی و استراد اگر اعدام میشدند پایان کبوتر بود. شاید همین تجربه گران قدر بشری باعث شده تا بسیاری از کشورهای جهان قانون منع اعدام داشته باشند. اعدام تنها مرگی است که می توان بخشید و جانی را نجات داد. به خصوص اگر مدعی اعدام حکومت گران باشند.
#سعید_معدنی
#داستایفسکی
#استراد
#اعدام
@Saeed_Maadani
@solati_mehran
✍سعید معدنی
در هوای سرد آخر پاییز (۲۲ دسامبر ۱۸۴۹) در سن پترزبورگ چشمهای چند جوان روس را بسته و آماده اعدام هستند. سربازانی که در هوای سرد زیر شلاق بارش برف تفنگ بدست گرفتهاند، منتظرند تا نصیحتها و آمرزش طلبیدن کشیش وراج تمام شود و آنها ماشهها را بچکانند و پی کارشان بروند. اما پیکی از راه می رسد و دستور تزار روس را می آورد که: اعدام نکنید.
اعدام شوندگان از مرگ نجات پیدا می کنند و سربازان هم نفس راحتی می کشند و در نهایت زندانیان در معرض اعدام به حبس و تبعید محکوم میشوند. یکی از این اعدامیها فئودور داستایفسکی، نویسنده نابغه روسی است که اگر نبود واقعا جهان چیزی کم داشت.
داستایفسکی در زمان اعدام ۲۸ ساله بود. در جوانی چند کتاب ترجمه کرده و قصههایی نوشته بود و پایش به محافل ادبی باز شده بود. او و دوستانش شبانه حلقه هایی تشکیل داده و بعضا در بارهی ادبیات اعتراضی علیه دیکتاتوری و تزار مستبد روس گفتگو میکردند که دستگیر می شوند. داستایفسکی پس از رهایی از اعدام ۳۰ سال زنده می ماند و شاهکارهایی مثل جنایت و مکافات، قمارباز، ابله، برادران کارامازوف و غیره را خلق می کند که هنوز هم هر رمان خوان حرفهای به احترامش میایستد و کلاه از سر برمیدارد.
اگر چه بعدها گفتند که تزار قصد ترساندن داشت و نمیخواست اعدام کند، ولی این جمع اهل قلم را تا دم هول مرگ بردند و بعد اعدام را متوقف کردند. هر چه بود بعدها داستایفسکی گفت: " به خاطر ندارم که در هیچ لحظه دیگری از عمرم به اندازه آن روز خوشحال بوده باشم"
داستایفسکی در سال ۱۸۸۱ در ۵۹ سالگی فوت می کند. ۹ سال بعد از مرگ داستایفسکی، رابرت استراد در آمریکا متولد شد. او در ۱۳ سالگی از منزل فرار کرد و به بزهکاری روی آورد و به مسیر جرم و انحراف افتاد. از مواد فروشی گرفته تا قوادی و... پرداخت. او به خاطر قتلی که مرتکب شده بود به زندان میافتد در زندان هم نگهبان را میکشد و به اعدام محکوم میشود. مادرش جهت جلوگیری از اعدام دست به دامن مقامات آمریکا میشود و حتی به دیدار رئیس جمهور هم میرود تا فرزندش را از اعدام نجات دهد تا اینکه تلاشهای مادر کارساز می شود و با دستور رئیس جمهور آمریکا فرزند این مادر از مجازات اعدام رها و به حبس ابد محکوم شد. رابرت استراد ۵۴ سال در زندان ماند و در ۷۴ سالگی در همان زندان مرد.
رابرت استراد در زندان به پرندگان علامند شد و روی آنها شروع به مطالعه کرد. او متوجه برخی بیماریهای پرندگان و چگونگی درمان آنها شد. در نهایت با پشتکار مداوم مطالعه کرد و نوشت تا اینکه آثارش به محافل علمی و دانشگاهی راه یافت. او در حالی که در زندان آلکاتراز به حبس ابد محکوم بود اما به واسطهی آثارش به یک استاد دانشگاه تمام عیار تبدیل شد. آثار وی بعدها راهگشای درمان بسیاری از بیماریهای پرندگان شد.
داستان زندگی این دو نمونه متفاوت یعنی داستایفسکی روشنفکر اخلاقگرا و رابرت استراد مجرم و بزهکار، نشان میدهد نباید در اعدام افراد عجله کرد. به خصوص اعدامهایی که شاکی خصوصی ندارند و حکومتها تصمیم میگیرند و میتوانند مجازات جایگزین مثل زندان و تبعید را انتخاب کنند. در تاریخ غمبار این سرزمین، همیشه هیجان جای عقل را گرفته و حکومت گران و تصمیمگیران ما در بزنگاه های تاریخی میتوانستند اعدام نکنند و سایر مجازات را جایگزین کنند تا از چرخه تولید خشونت بیهوده جلوگیری کنند. از شیخ فضل الله نوری گرفته تا دکتر حسین فاطمی، از مرتضی کیوان گرفته تا خسرو گلسرخی و از غلامرضا نیکپی ( شهردار تهران قبل از انقلاب ) گرفته تا صدها و هزاران نفر دیگر.
سهراب سپهری در فرازی از اشعارش میگوید: و نترسیم از مرگ/ مرگ پایان کبوتر نیست. اما واقعا در بارهی افرادی مثل داستایفسکی و استراد اگر اعدام میشدند پایان کبوتر بود. شاید همین تجربه گران قدر بشری باعث شده تا بسیاری از کشورهای جهان قانون منع اعدام داشته باشند. اعدام تنها مرگی است که می توان بخشید و جانی را نجات داد. به خصوص اگر مدعی اعدام حکومت گران باشند.
#سعید_معدنی
#داستایفسکی
#استراد
#اعدام
@Saeed_Maadani
@solati_mehran
🔹 به سودای " تربیت گلخانه ای" پایان دهید!
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
#اپیزود_یکم: حمید نیکزاد مشاور وزیر آموزش و پرورش از طرحی خبر داده که بر اساس آن معلمان مدارس در حوزه های علمیه حاضر می شوند تا با " روش های تدریس و شیوه های تربیتی" حوزه آشنا شوند.
#اپیزود_دوم: داود الموسوی مدیر کل دبیرخانه گزینش وزارت اموزش و پرورش گفته که در راستای هدف " گزینش اصلح" نومعلمان، اسامی پذیرفته شدگان با تاخیری سه ماهه اعلام می شود تا بعد از بررسی های تفصیلی این دانشجویان از بهمن ماه وارد دانشگاه فرهنگیان شوند.
از فجر انقلاب اسلامی، پرورش انسان هایی در تراز انقلاب در دستور کار قرار گرفت و سعی شد مدارس و دانشگاه ها بر اساس چنین هدفی باز تعریف شوند. در پروژهی انقلاب فرهنگی نیز سعی شد تا با پیراستن دانشگاه از مخالفین فکری نظام سیاسی نوپدید گام بلندی در این راستا برداشته شود ولی خالی بودن دست حوزه های علمیه از برنامه ای عملی برای تاسیس دانشگاه اسلامی در نهایت به تدریس درس "معارف اسلامی" توسط حوزویان در این محیط علمی فرو کاسته شد.
این ایده اما هرگز کنار گذاشته نشد و سودای" تربیت گلخانه ای" اکنون در حاکمیت یکدست کنونی می رود تا به مراحل عملی تری نزدیک شود. توهمی که به نظر می رسد قرار است با چشم پوشیدن از " تربیت واقعی" صرفا فهرست ناکامی های جمهوری اسلامی در حوزه تعلیم و تربیت را طولانی تر نماید. اما به راستی این دو رویکرد چه تفاوت هایی دارند؟
✅ تربیت گلخانه ای درکی مکانیکی از انسان دارد حال آن که تربیت واقعی بر فهمی هرمنوتیکی از دانش آموز بنا می شود. اولی دانش آموز را خالی الذهن می داند و دومی وی را واجد باورهای پیشینی می انگارد.
✅ تربیت گلخانه ای آموزش را در واژه ها خلاصه می کند و یادگیری را به محفوظات فرو می کاهد در حالی که تربیت واقعی چند ساحتی است و به دنبال خلق موقعیت های یادگیری در عرصه واقعیت است.
✅ تربیت گلخانه ای درکی ابتدایی از جهان امروز دارد و می کوشد با ایجاد محدودیت های ارتباطی نسلی پاک و تابع تربیت کند حال آن که تربیت واقعی به دنبال آموزش انتقادی به نسل های آینده برای مواجهه با اقتضائات جهان امروز است.
✅ تربیت گلخانه ای انسان را ابژه آموزه های ایدئولوژیک قلمداد کرده و از او اطاعت پذیری می خواهد در حالی که تربیت واقعی دانش آموز را سوژه ای آگاه، فعال و انتخاب گر در میدان مواجهه با پدیده های اجتماعی تلقی می کند.
✅ تربیت گلخانه ای می کوشد تا با حصار سازی مانع ورود معلمان دگراندیش به عرصه تعلیم و تربیت و ارتباط با دانش آموزان شود حال آن که تربیت واقعی آشنایی دانش آموزان با اندیشه های متفاوت را لازمه تعلیم و تربیت موثر می داند.
✅ تربیت گلخانه ای با نگاهی توطئه اندیش، عرصه تعلیم و تربیت را رسانه زده تلقی کرده و با گفتاردرمانی و شعارزدگی از ایجاد جامعه ای یکدست حمایت می کند در حالی که تربیت واقعی جامعه را پهنه ای برای پدیدار شدن تفاوت ها و تکثرهای ناگزیر و واجد امکانات نوین برای تعلیم و تربیت می داند.
✅ تربیت گلخانه ای به دنبال پرورش انسان تراز، استاندارد، تابع و مرید با نگاهی بدبینانه به جهان، انسان و تکنولوژی های ارتباطی است. حال آن که تربیت واقعی در پی تربیت چند ساحتی جهت پرورش شهروندانی قانونمند، مسئول، مطالبه گر با توانایی رویارویی منتقدانه با پیچیدگی های جهان امروز می باشد.
✅ تربیت گلخانه ای حافظه محور است و دانش آموز را مخزنی برای انباشت تعالیم غیر مستدل تلقی می کند در حالی که تربیت واقعی مسئله محور است و به دنبال ایجاد توانایی در کنش گران جهت برخورد شجاعانه و راه گشا با مسائل در هم تنیده با زندگی روزمره و اجتماعی می باشد.
@solati_mehran
#تربیت_واقعی
#تربیت_گلخانه_ای
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
#اپیزود_یکم: حمید نیکزاد مشاور وزیر آموزش و پرورش از طرحی خبر داده که بر اساس آن معلمان مدارس در حوزه های علمیه حاضر می شوند تا با " روش های تدریس و شیوه های تربیتی" حوزه آشنا شوند.
#اپیزود_دوم: داود الموسوی مدیر کل دبیرخانه گزینش وزارت اموزش و پرورش گفته که در راستای هدف " گزینش اصلح" نومعلمان، اسامی پذیرفته شدگان با تاخیری سه ماهه اعلام می شود تا بعد از بررسی های تفصیلی این دانشجویان از بهمن ماه وارد دانشگاه فرهنگیان شوند.
از فجر انقلاب اسلامی، پرورش انسان هایی در تراز انقلاب در دستور کار قرار گرفت و سعی شد مدارس و دانشگاه ها بر اساس چنین هدفی باز تعریف شوند. در پروژهی انقلاب فرهنگی نیز سعی شد تا با پیراستن دانشگاه از مخالفین فکری نظام سیاسی نوپدید گام بلندی در این راستا برداشته شود ولی خالی بودن دست حوزه های علمیه از برنامه ای عملی برای تاسیس دانشگاه اسلامی در نهایت به تدریس درس "معارف اسلامی" توسط حوزویان در این محیط علمی فرو کاسته شد.
این ایده اما هرگز کنار گذاشته نشد و سودای" تربیت گلخانه ای" اکنون در حاکمیت یکدست کنونی می رود تا به مراحل عملی تری نزدیک شود. توهمی که به نظر می رسد قرار است با چشم پوشیدن از " تربیت واقعی" صرفا فهرست ناکامی های جمهوری اسلامی در حوزه تعلیم و تربیت را طولانی تر نماید. اما به راستی این دو رویکرد چه تفاوت هایی دارند؟
✅ تربیت گلخانه ای درکی مکانیکی از انسان دارد حال آن که تربیت واقعی بر فهمی هرمنوتیکی از دانش آموز بنا می شود. اولی دانش آموز را خالی الذهن می داند و دومی وی را واجد باورهای پیشینی می انگارد.
✅ تربیت گلخانه ای آموزش را در واژه ها خلاصه می کند و یادگیری را به محفوظات فرو می کاهد در حالی که تربیت واقعی چند ساحتی است و به دنبال خلق موقعیت های یادگیری در عرصه واقعیت است.
✅ تربیت گلخانه ای درکی ابتدایی از جهان امروز دارد و می کوشد با ایجاد محدودیت های ارتباطی نسلی پاک و تابع تربیت کند حال آن که تربیت واقعی به دنبال آموزش انتقادی به نسل های آینده برای مواجهه با اقتضائات جهان امروز است.
✅ تربیت گلخانه ای انسان را ابژه آموزه های ایدئولوژیک قلمداد کرده و از او اطاعت پذیری می خواهد در حالی که تربیت واقعی دانش آموز را سوژه ای آگاه، فعال و انتخاب گر در میدان مواجهه با پدیده های اجتماعی تلقی می کند.
✅ تربیت گلخانه ای می کوشد تا با حصار سازی مانع ورود معلمان دگراندیش به عرصه تعلیم و تربیت و ارتباط با دانش آموزان شود حال آن که تربیت واقعی آشنایی دانش آموزان با اندیشه های متفاوت را لازمه تعلیم و تربیت موثر می داند.
✅ تربیت گلخانه ای با نگاهی توطئه اندیش، عرصه تعلیم و تربیت را رسانه زده تلقی کرده و با گفتاردرمانی و شعارزدگی از ایجاد جامعه ای یکدست حمایت می کند در حالی که تربیت واقعی جامعه را پهنه ای برای پدیدار شدن تفاوت ها و تکثرهای ناگزیر و واجد امکانات نوین برای تعلیم و تربیت می داند.
✅ تربیت گلخانه ای به دنبال پرورش انسان تراز، استاندارد، تابع و مرید با نگاهی بدبینانه به جهان، انسان و تکنولوژی های ارتباطی است. حال آن که تربیت واقعی در پی تربیت چند ساحتی جهت پرورش شهروندانی قانونمند، مسئول، مطالبه گر با توانایی رویارویی منتقدانه با پیچیدگی های جهان امروز می باشد.
✅ تربیت گلخانه ای حافظه محور است و دانش آموز را مخزنی برای انباشت تعالیم غیر مستدل تلقی می کند در حالی که تربیت واقعی مسئله محور است و به دنبال ایجاد توانایی در کنش گران جهت برخورد شجاعانه و راه گشا با مسائل در هم تنیده با زندگی روزمره و اجتماعی می باشد.
@solati_mehran
#تربیت_واقعی
#تربیت_گلخانه_ای
🔹 واقعیت کشف حجاب در دوره رضا شاه چه بود؟
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ هفدهم دی ماه سالیاد واقعه کشف حجاب در دوره پهلوی اول است. رویدادی که گویا با الهام از تجربه آتاتورک در ترکیه انجام گرفت و هیاهوی بسیاری پیرامون آن در ایران برپا شد. موافقان و مخالفان حول درستی یا نادرستی آن صف آرایی کردند و مجادلات زیادی بر سر آن ایجاد شد. اما حالا با گذشت بیش از هشتاد سال از وقوع این رویداد می توان عالمانه تر آن را مورد تحلیل جامعه شناختی قرار داد؛ به راستی واقعیت کشف حجاب در این دوره چه بود؟
✅ رضا شاه دولتی شبه مدرن بر پا کرد که قرار بود جامعه ایران را از سنت به سوی تجدد راهبری کند. دولتی که کوشید تا مظاهر سنت از قبیل مکتب خانه ها، حوزه های علمیه، نظام قضایی شرعی، تعزیه و شبیه خوانی را از عرصه اجتماعی حذف، و نمادهای تجدد از جمله مدارس نوین، دانشگاه، دادگستری مبتنی بر نظام قضایی مدنی و مدرن را جایگزین سازد!
✅ هم چنین رضاشاه کوشید تا برای تحقق یک دولت متمرکز به تاسیس ارتش ملی و اسکان اجباری عشایر اقدام نماید. تاسیس بوروکراسی هم برای سامان بخشیدن به امور مدیریتی این دولت نوپای شبه مدرن صورت گرفت. اما و هزار اما اجبار مردان به پوشیدن یونیفورم و کلاه رسمی و اجبار زنان به کشف حجاب حکایت از امری ظریف تر و پیچیده تر داشت!
✅ زیگموند باومن جامعه شناس شهیر پست مدرن با وضع مفهوم "دولت باغبانی" برای دولت مدرن، از عزم این دولت برای نظم بخشیدن به بی نظمی ها و اراده برای رام کردن وحشی گری ها از منظر مدرنیته سخن می گوید. براین اساس دولت مدرن می کوشد تا شهروندانی بهنجار و مطیع تربیت کند که قادر باشند نقش عملگی را برای این دولت ایفا نمایند!
✅ بنابراین رضاشاه با درک موقعیت پیرامون ایران در نظام جهانی و لزوم جبران عقب ماندگی ایرانیان نسبت به جهان پیشرفته کوشید تا سخت افزارهایی از جمله بوروکراسی و دانشگاه را وارد نماید. همچنین از جنبه نرم افزاری سعی کرد تا انسانی" تراز نوین" خلق نماید که به برنامه تجدد باور داشته و به اندازه کافی مطیع و رام باشد!
✅ فاطمه صادقی در کتاب" کشف حجاب" به خوبی نشان می دهد که حتی هنر عکاسی هم در این دوران در خدمت آفرینش سوژه هایی جدید (آلتوسر) کاربرد می یابد. به باور صادقی فیگور زنان کشف حجاب کرده در مقابل دوربین و سپس انتشار گسترده این تصاویر در محافل رسمی و غیر رسمی جامعه نشان از خلق سوژه هایی نوین برای پیشبرد برنامه های تجدد داشت!
✅ نکته مهم تر این که افراد جای گرفته در قالبی فرمال، خود نیز کوشیدند تا انتظارات دیگران از خود (دولت) را برآورده سازند و بهنجار شوند. به عبارت دیگر سوژه ها تلاش داشتند تا این انتظارات را درونی ساخته و به انسانی نوین تبدیل شوند و این البته نقطه خطرناک عملکرد دولت مدرن در سراسر جهان و البته در ایران دوران رضا شاه بود!
✅ در نهایت باید از روشنفکران انتظار داشت که همواره نسبت به امحای تفاوت ها به نفع یکسان اندیشی و زیست همسان در همه دولت ها حساس باشند. امری که می تواند به استحاله ماهیت انسان مطابق میل قدرت انجامیده و خیال باطل تحقق انسان جدید و تمدن نوین را با صرف هزینه های بسیار بر جامعه تحمیل نماید!
@solati_mehran
#کشف_حجاب
#رضا_شاه
#هفدهم_دی_ماه
#بازنشر
@solati_mehran
✍ مهران صولتی
✅ هفدهم دی ماه سالیاد واقعه کشف حجاب در دوره پهلوی اول است. رویدادی که گویا با الهام از تجربه آتاتورک در ترکیه انجام گرفت و هیاهوی بسیاری پیرامون آن در ایران برپا شد. موافقان و مخالفان حول درستی یا نادرستی آن صف آرایی کردند و مجادلات زیادی بر سر آن ایجاد شد. اما حالا با گذشت بیش از هشتاد سال از وقوع این رویداد می توان عالمانه تر آن را مورد تحلیل جامعه شناختی قرار داد؛ به راستی واقعیت کشف حجاب در این دوره چه بود؟
✅ رضا شاه دولتی شبه مدرن بر پا کرد که قرار بود جامعه ایران را از سنت به سوی تجدد راهبری کند. دولتی که کوشید تا مظاهر سنت از قبیل مکتب خانه ها، حوزه های علمیه، نظام قضایی شرعی، تعزیه و شبیه خوانی را از عرصه اجتماعی حذف، و نمادهای تجدد از جمله مدارس نوین، دانشگاه، دادگستری مبتنی بر نظام قضایی مدنی و مدرن را جایگزین سازد!
✅ هم چنین رضاشاه کوشید تا برای تحقق یک دولت متمرکز به تاسیس ارتش ملی و اسکان اجباری عشایر اقدام نماید. تاسیس بوروکراسی هم برای سامان بخشیدن به امور مدیریتی این دولت نوپای شبه مدرن صورت گرفت. اما و هزار اما اجبار مردان به پوشیدن یونیفورم و کلاه رسمی و اجبار زنان به کشف حجاب حکایت از امری ظریف تر و پیچیده تر داشت!
✅ زیگموند باومن جامعه شناس شهیر پست مدرن با وضع مفهوم "دولت باغبانی" برای دولت مدرن، از عزم این دولت برای نظم بخشیدن به بی نظمی ها و اراده برای رام کردن وحشی گری ها از منظر مدرنیته سخن می گوید. براین اساس دولت مدرن می کوشد تا شهروندانی بهنجار و مطیع تربیت کند که قادر باشند نقش عملگی را برای این دولت ایفا نمایند!
✅ بنابراین رضاشاه با درک موقعیت پیرامون ایران در نظام جهانی و لزوم جبران عقب ماندگی ایرانیان نسبت به جهان پیشرفته کوشید تا سخت افزارهایی از جمله بوروکراسی و دانشگاه را وارد نماید. همچنین از جنبه نرم افزاری سعی کرد تا انسانی" تراز نوین" خلق نماید که به برنامه تجدد باور داشته و به اندازه کافی مطیع و رام باشد!
✅ فاطمه صادقی در کتاب" کشف حجاب" به خوبی نشان می دهد که حتی هنر عکاسی هم در این دوران در خدمت آفرینش سوژه هایی جدید (آلتوسر) کاربرد می یابد. به باور صادقی فیگور زنان کشف حجاب کرده در مقابل دوربین و سپس انتشار گسترده این تصاویر در محافل رسمی و غیر رسمی جامعه نشان از خلق سوژه هایی نوین برای پیشبرد برنامه های تجدد داشت!
✅ نکته مهم تر این که افراد جای گرفته در قالبی فرمال، خود نیز کوشیدند تا انتظارات دیگران از خود (دولت) را برآورده سازند و بهنجار شوند. به عبارت دیگر سوژه ها تلاش داشتند تا این انتظارات را درونی ساخته و به انسانی نوین تبدیل شوند و این البته نقطه خطرناک عملکرد دولت مدرن در سراسر جهان و البته در ایران دوران رضا شاه بود!
✅ در نهایت باید از روشنفکران انتظار داشت که همواره نسبت به امحای تفاوت ها به نفع یکسان اندیشی و زیست همسان در همه دولت ها حساس باشند. امری که می تواند به استحاله ماهیت انسان مطابق میل قدرت انجامیده و خیال باطل تحقق انسان جدید و تمدن نوین را با صرف هزینه های بسیار بر جامعه تحمیل نماید!
@solati_mehran
#کشف_حجاب
#رضا_شاه
#هفدهم_دی_ماه
#بازنشر