مهران صولتی
6.15K subscribers
172 photos
56 videos
21 files
536 links
دانش آموخته دکترای جامعه شناسی سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی

@mehran_solati : ارتباط با نویسنده

https://instagram.com/solati_mehran
Download Telegram
🔹اسکار فرهادی ؛ پیروزی فرهنگ بر سیاست! 🔹

@Solati_mehran

✍ مهران صولتی

🌱خبر کوتاه بود و سرور آمیز؛ اصغر فرهادی برای دومین بار صاحب جایزه اسکار شد! قطعا این خبر برای ایرانیان مقیم امریکا که یک ماه گذشته را در اضطراب تصمیم های جنون آمیز ترامپ بسر برده اند شیرینی مضاعفی دارد. در این ایام، پوپولیسم قدرت گرفته در امریکا که از نارسایی های دموکراسی همچون نخبه گرایی، بی اعتمادی و به فراموشی سپردن حاشیه رنج می برد توانست تا بخشی از فرهیخته ترین اقشار ساکن امریکا(ایرانیان) را به جد نگران سازد. سیاست در معنای خشن و نژاد پرستانه خود وارد کاخ سفید شد و فرهنگ، انسان دوستی و حقوق بشر را حداقل در گفتمان رسمی به حاشیه راند. اما تظاهرات زنان، بی اعتنایی رسانه ها، استقلال قضات فدرال، اظهار همدردی مردم امریکا با ایرانیان، و اینک فتح اسکار توسط نماینده یکی از کشورهای حاضر در لیست سیاه ترامپ نشان می دهد که چگونه فرهنگ می تواند سیاست را در خود هضم کند! اسکار فرهادی اگرچه این بار آشکارا طعمی سیاسی داشت ولی نشان داد که سیاست فقط بر بستری از فرهنگ می تواند رهایی بخش و امیدآفرین باشد! آن جایی که سیاست ؛ به جای نژاد بر انسانیت، به جای دشمنی بر دوستی، به جای انگیزه بر اندیشه، و به جای تنگ نظری بر شرح صدر متکی باشد می توان به آینده جهان امیدوارتر بود، حتی اگر فرآیند دموکراسی در آن به انتخاب فردی همچون ترامپ انجامیده باشد!

Telegram.me/solati_mehran
کیش و مات
🖌بزرگمهر حسین پور
@solati_mehran
🔹 چگونه دولت "ما" را می سازد و به "ما" شکل می دهد؟!
@solati_mehran

✍ مهران صولتی

🌱۱-استاد ادبیاتی را می شناسم که در زمره باسوادترین های این رشته است. معلمی "الهام بخش" که کلاس هایش در دانشگاه بسیار پرطرفدار است. قرار است فرماندار یکی از شهرستان ها شود!/۲- دوستی هم دارم که صاحب نظر سیاسی است ولی پذیرش معاونتی در دانشگاه مدام از سوی نزدیکانش به او گوشزد می شود و ...
شما هم حتما با موارد مشابهی از این دست روبرو بوده اید! اینکه همواره نوعی فشار اجتماعی از اطرافیان وجود دارد تا ما را به حضور در قدرت و پذیرش سمت های دولتی ترغیب کند. شاید بتوان گفت؛ نوعی سندرم دولت زدگی! آن چه در این یادداشت بنا است مورد توجه قرار بگیرد نه پرداختن به بدیهیاتی از قبیل مزایای مادی یا منزلتی تصدی این مسئولیت ها، بلکه تمرکز بر دلایل دشواری زیست بدون دولت، در جوامعی همچون ما می باشد! میشل فوکو معتقد است که قدرت( وی قدرت را فراتر از دولت در نظر می گیرد) نه نقشی منفی و بازدارنده، بلکه مولد و مثبت ایفا می کند. قدرت در این معنا به افراد شکل می دهد و آنها را می سازد! از حدود یکصد سال پیش و از هنگام تاسیس دولت شبه مدرن در ایران، مردم و دولت به این نتیجه نانوشته رسیده اند که دولت باید پیشران و جامعه باید پیرو باشد(انقلاب ۵۷ هر چند کوشید تااین موازنه را دگرگون کند ولی عملا به دام دولت زدگی مضاعف فرو غلتید!). رضاشاه با تاسیس چنین دولتی نه تنها کوشید کشور را به مسیر پیشرفت هدایت کند بلکه بنا داشت تا انسانی تراز تجدد نیز خلق کند(انسانی که بایستی خود را از قید سنت و مذهب رها کرده و مدرن رفتار کند). این پروژه اگرچه با سقوط رضاشاه شکست خورد ولی با پررنگ شدن نقش نفت در سبد درآمدی دولت های بعد تکرار، و میزان مداخلات در زندگی شهروندان افزایش یافت.دولت ها کوشیدند تا شهروندان را بسازند و به آنها شکل دهند؛ اصلاحات ارضی، کارمندسالاری، برنامه افزایش و کاهش جمعیت، تعیین سبک زندگی، حداقل مهریه، استانداردهای پوشش، گشت ارشاد و ... از جمله اقدامات دولت ها در این مسیر بود. ضعیف بودن جامعه مدنی هم به دولت ها این امکان را داد تا به شهروندان شکل بدهند. مردم هم خود را در آینه دولت دیدند و به آن اعتباری افزون تر بخشیدند! مجموعه های دولتی از قبیل ادارات، بانک ها و دانشگاه ها، نقشی اطمینان بخش یافتند؛ درست مانند بیمه ها( طنز روزگار آن جاست که حتی بیمه های دولتی هم بیمه تر و پرطرفدارتر هستند!) حتی اپوزیسیون هم در میدان دولت بازی کرد( با دولت مخالفت، ولی چون آن را جدی تلقی کرد، به آن اعتبار بیشتری بخشید!)
دولت را نه تنها در ایران بلکه در هیچ جای جهان نمی توان نادیده گرفت. دولت موتور محرکه توسعه در ایران بوده ولی در غیاب جامعه به تقدیر ما تبدیل شده است! به نظر می رسد در ایران به بازتعریف رابطه میان دولت، بازارو جامعه نیازمندیم. ایجاد نوعی توازن که از مسیر آن بتوان به آرامشی بدون همراهی تمام عیار با دولت دست یافت!

Telegram.me/solati_mehran
🔷🔹 سیاست نفرین شده در ایران! 🔹🔷

@solati_mehran
✍ مهران صولتی

🌱به گزارش تامل برانگیز زیر توجه فرمایید:

طبق نتایج طرح ملی سنجش سرمایه اجتماعی در سال 94، در بخش رتبه‌بندی اعتماد سازمانی، از بین 23 سازمان مختلف که مردم با آنها بیشتر سر و کار دارند، «احزاب و تشکل‌های سیاسی» در رتبه‌ی 21 ام قرار دارد! به عبارت دیگر، بعد از دو گزینه‌ی «بنگاه‌های معاملات ملکی» و «بازار (تجار و بازاریان)»، «احزاب و تشکل‌های سیاسی» از کمترین میزان اعتماد در بین مردم برخوردارند.
در این رتبه‌بندی، «پایگاه‌های بسیج» در رتبه‌ی دوم قرار دارد. یعنی از نظر مردم، در بین 23 سازمان مورد بررسی، «پایگاه‌های بسیج»، بعد از «مدارس»، مورد اعتمادترین سازمان است.

مطابق این گزارش تلاش های حزب ستیزانه بخش هایی از قدرت در سال های گذشته به بیراهه نرفته و آثار منفی خود بر فرهنگ سیاسی ایرانیان را کاملا آشکار ساخته است . هرچند که شکل گیری احزاب در ایران از همان ابتدا توام با کژی و ناراستی بود ولی گمان می رفت ضرورت رقابت حزبی در چهل سال گذشته، حتی اندکی مورد توافق مردم و حکومت قرار گرفته باشد ولی این گزارش نشان می دهد که سیاست ورزی حزبی همچنان در رده های نخست بی اعتمادی شهروندان ایران بسر می برد. برای توجیه تداوم سیاست نفرین شده در ایران می توان به دلایل زیر اشاره کرد:

✏️ در ایران امروز همچنان تظاهر به قدرت امری ناپسند شمرده می شود! بیشتر شهروندان دوست دارند که این کالا همچنان در بسته بندی های اخلاقی -مذهبی مانند؛ عشق به خدمت و احساس تکلیف به آنها عرضه شده و نشانی از قدسیت به همراه داشته باشد( هرچند که فرسایش منابع مذهبی و اخلاقی هم در این زمینه قابل توجه است!).

✏️ سیاست در ایران امروز تنها در دولت خلاصه می شود( حتی برخی احزاب جدی نیز دولت ساخته هستند!). عوارضی از قبیل ناکارآمدی، فساد سیستمی، عدم پاسخگویی و فقدان شفافیت، که مدام نارضایتی های ملی را بازتولید می کنند ناگزیر به پای سیاست های حزبی نیز نوشته می شوند.

✏️ در ایران امروز، سیاست های حزبی صرفا به توجیه وضع موجود تقلیل یافته اند. انتخابات حزبی نیست و احزاب تنها نقش ماشین های رای ساز را در آستانه هر انتخابات ایفا می کنند! اثری از ترسیم چشم اندازهای امیدبخش و تحول آفرین مشهود نیست و مشارکت انتخاباتی به غایت فعالیت های حزبی تبدیل شده است.

✏️ در روزگار کنونی، احزاب موجود همچنان می کوشند تا به دلیل فشارهای ساختاری عرصه پرتنوع سیاست را کانالیزه و قابل کنترل سازند! امری که آنها رابه نمادی از تثبیت وضع موجود، بیگانه با دغدغه های واقعی مردم، و فاقد برنامه ای برای تغییرات معنادار در زندگی روزمره شهروندان تبدیل کرده است.

✏️ سیاست ورزی احزاب در ایران به نمادی از یک سیاست نفرین شده تبدیل شده است! در حالی که رانت های گران قیمت سیاسی همچنان در محافل حامی-پیرو توزیع می شوند، به عکس فعالان حزبی بیش از همه در معرض طعن و لعن نخبگان و مردم هستند! پوپولیسم برای ابراز وجود، دیوار کوتاه تری از هجمه به احزاب نمی یابد و سایه فضای امنیتی همچنان بر سر فعالان حزبی دامن گسترده است!

🔹نکته پایانی: بی اعتمادی مردم نسبت به سیاست ورزی حزبی می تواند زنگ خطری برای جامعه و حکومت در ایران تلقی شود. در روزگاری که ما همچنان زخم خورده سیاست های خسارت بار توده ای هستیم، اعتماد به احزاب می تواند تبلور عزم حاکمیت برای ورود به عرصه اتخاذ تصمیم های سخت و کارشناسی برای بهبود آینده ایران باشد.

Telegram.me/solati_mehran
انتخاب روزی به نام زن یعنی اینکه دریک سال مردانه، زنان تنها به اندازه یک روز سهم دارند!
@solati_mehran
🔹دموکراسی چگونه بدست می آید؛ از مسیر بحث های نظری یا تلاش های عملی؟

@solati_mehran

✍ مهران صولتی

🌱با باز شدن فضای سیاسی در دوران بعد از دوم خرداد بحث پیرامون اولویت اندیشه های روشنفکری یا تلاش های عمل گرایانه جهت نیل به دموکراسی به نحو جدی تری مطرح شد. پیش از این ایام، تلاش های تئوریک نحله روشنفکری دینی و از جمله عبدالکریم سروش، بر تلاش های نظری و نواندیشانه پیرامون آشتی اسلام با مدرنیته متمرکز شده بود. شاید نخستین منتقد این رویکرد میرسپاسی بود که با الهام از آموزه های رورتی درباره" اولویت دموکراسی بر فلسفه" از تقدم تلاش های عملی بر مباحث نظری در گذار به دموکراسی سخن گفت. اینکه نباید زمان و انرژی زیادی را برای بحث های فلسفی درباره توجیه دموکراسی صرف کرد و در عوض باید دست همت از آستین بیرون آورد و در یک کلام ؛ به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل...
در این یادداشت می کوشم به این سئوال بپردازم که کدام یک از این دوگانه برای گذار به دموکراسی اولویت بیشتری دارند؟
دوگانه ها همیشه جذاب بوده اند و ما را در جهت فهم ساده تر یک معضل فکری یاری می کنند ولی باید هشیار بوده که درک ساده تر یک مساله همیشه به معنای فهم عمیق تر آن نیست! دوگانه های انقلاب/ اصلاح، توسعه/ عقب ماندگی، جامعه/حکومت، دانشگاه/حوزه و ...همواره در معرض ساده سازی و تقلیل گرایی یک واقعیت پیچیده و چند بعدی هستند و حتی می توانند ما را دچار خطای تحلیلی سازند! واقعیت این است که دموکراسی محصول هم زمانی و هم افزایی بحث های نظری و تلاش های عملی است. به این دلیل واضح که بدون آماده بودن حداقلی از آزادی بیان، انجام انتخابات و رسانه ها امکانی برای شکل گیری مباحثات نظری پیرامون شیوه های نیل به دموکراسی وجود ندارد، همچنین بدون حداقلی از مباحثه بر سر آموزه های مردم سالارانه درباره اهمیت انتخابات، احزاب و مطبوعات، امکانی برای شکل گیری این نهادها وجود ندارد.بنابراین نباید در دام اولویت یکی بر دیگری افتاد و همه فعالیت ها را منوط به تحقق کامل یک طرف کرد. کنش گری مسئولانه اقتضا می کند که هم با دامن زدن به گفتگوهای جمعی و روشنفکری در جهت غنای هرچه بیشتر حوزه عمومی بکوشیم و هم دستی در رونق هر چه بیشتر نهادهای مدنی داشته باشیم. از سوی دیگر تاریخ یکصد سال گذشته نشان داده است که نمی توان بی اعتنا به اصلاح دولت، تلاش های دموکراسی خواهانه را تنها با اتکا بر جامعه به پیش برد. اصلاحات در ایران از مسیر تحول دموکراتیک و همزمان جامعه و حکومت می گذرد و غفلت از یکی به تکرار چرخه آزادی-هرج و مرج- استبداد می انجامد. از همین رو تلاش برای حضور میانه روها در ساختار قدرت شرط ضروری برای گذار به دموکراسی در نظریه های متاخر جامعه شناسی سیاسی تلقی می شود. لذا در کنار تلاش در جامعه مدنی باید از روزنه های ایجاد شده به وسیله فرصت انتخابات، جهت حضور میانه روها در ساختار قدرت و به تبع آن تقویت بیشتر جامعه مدنی بهره جست.
🔸دموکراسی مقصدی نیست که به آن دست یابیم و سپس استراحت پیشه کنیم! راهی است پر فراز و نشیب که باید منزل به منزل آن را بپیماییم تا بتوانیم اندکی زیست جمعی خود را خوشایندتر سازیم...

Telegram.me/solati_mehran
🔹 چگونه " چهارشنبه سوری" به یک تهدید تبدیل شد؟

@solati_mehran

✍ مهران صولتی

🌱خوشایندترین دروغی که در عمرم گفته ام به حدود سی سال پیش باز می گردد. چهارشنبه سوری بود و ما در کشاکش تعقیب و گریز با نیروهای کمیته ای آن زمان! به محض هجوم ماموران، با سایر بچه ها فرار را بر قرار ترجیح می دادیم و دوباره پس از احساس امنیت آتش دوباره ای می افروختیم! در همان زمان بود که به ذهنم رسید که در جایگاه یک قهرمان ظاهر شده و به همه بگویم که در یک تعقیب و گریز گرفتار شده و سپس شجاعانه فرار کرده ام! جایتان خالی! جوانان من را به عنوان یک قهرمان کوچک می نگریستند و همین مرا سخت خرسند می ساخت! داستان را طوری با مهارت روایت کرده بودم که حتی خودم هم کم کم داشت باورم می شد! بگذریم دروغی شیرین و خوشایند بود! این خاطره را گفتم تا از حیاتی بودن برگزاری این مراسم برای نوجوانان آن دوران سخن بگویم و از دلایل خطرخیز شدن این آیین کهن در روزگار کنونی پرسش کنم. در جهان امروز، شادی های گروهی و آیین های جمعی زیادی از سوی شهروندان برگزار می شود. فرصت هایی برای باهم بودن و از تعامل با یکدیگر لذت بردن! اما متاسفانه در ایران جریانی از همان ابتدا کوشید تا با مصادره کردن ایرانیت به نفع اسلامیت، هر گونه تظاهر به آیین پیش از اسلام را از عرصه عمومی بزداید! اقدامی که در برهه هایی چهره عریان کنترل اجتماعی به خود گرفته و حتی کوشید تا از قوه قهریه در این مسیر استفاده کند. اما از آن رو که به تعبیر فوکو؛ "هرجا که قدرت هست مقاومت هم هست." جامعه در مقابل این کنترل سخت افزاری مقاومت کرده و صحنه هر چه بیشتر به خشونت آمیخته شد. نوجوانان برای ابراز وجود و مقاومت هر چه بیشتر به دامان وسایل محترقه و انفجاری پناه بردند و قدرت هم هر چه بیشتر کوشید تا با امنیتی کردن فضای این مراسم و متوسل شدن به مراجع مذهبی از آن مشروعیت زدایی کند( تلاشی که همزمان دوقطبی ایرانیت- اسلامیت را پررنگ و موجبات فرسایش دینی را فراهم آورد!). نوجوانان نیز هر چه بیشتر به سمت تلقی سیاسی از این مراسم پیش رفته و کوشیدند تا از این مجال برای ابراز وجود و مبارزه جویی خود بهره برند. بنابراین مراسمی که می توانست به عرصه ای برای هم نشینی مسالمت آمیز دو رکن فرهنگی این سرزمین(ملیت و مذهب) مبدل شود، به پهنه ای از منازعات بی حاصل و خسارت آفرین فروکاسته شد! تجارت مواد محترقه رونق یافت و جامعه و خانواده ها روزهایی پر اضطراب را در آستانه عید نوروز تجربه کردند. فرصتی که می توانست همچون نوروز و سیزده بدر؛ آشتی جویانه، شورآفرین و در خدمت افزایش سرمایه اجتماعی باشد به تهدیدی تبدیل شد که هر روز زیان های بیشتری را بر جامعه تحمیل می کند. آیا زمانی فرا می رسد که قدرت بپذیرد باید تنظیم جامعه را به خود جامعه واگذار کند؟ متاسفانه هنوز شواهد چندان امیدبخشی در اختیار نداریم...

Telegram.me/solati_mehran
🔷🔹 بهاری از جنس مشارکت! 🔹🔷

@solati_mehran

✍ مهران صولتی

🌱در آستانه نوروز ایستاده ایم. بهار ۹۶ فصلی از جنس مشارکت است چون دو انتخابات مهم را بر تارک خود نشانده و شهروندان را به حضوری سیاسی و مدنی فرا می خواند! انتخابات ریاست جمهوری بهار مشارکت سیاسی ایرانیان است و اینک بهاری در بهار، به انتظار نشسته است. در چهاردهه گذشته نگاه جامعه ایران به انتخابات عبارت از جوششی کوتاه و سپس نوعی حاشیه نشینی بلند مدت بوده است! بخش عمده ای از بازه انتخابات در کشاکش اعتراض یا دفاع از رد صلاحیت ها تلف شده و فقط زمان اندکی برای گفت و گو پیرامون برنامه نامزدها از سوی جامعه باقی مانده است. لذا ما همواره در یک پیچ تاریخی و همراه با انبوهی از" مسائل حل نشده" قرار داشته ایم که حتی بر سر " مساله بودن" آنها هم با یکدیگر(مردم/جامعه مدنی/حکومت) به توافق نرسیده ایم! تاسف آور اینکه حتی اقتصاد ما که باید بیش از سایر عرصه ها با قطعیت ها و راهکارهای مشخص مواجه باشد همچنان از نبود توافق بر سر استراتژی ها و در نتیجه برنامه ها رنج می برد! امری که موجب شده تا بخش عمده ای از سرمایه های طبیعی، مالی، انسانی و اجتماعی کشور به جای هزینه شدن درمسیر تولید و توسعه پایدار، صرف بهره جویی از رانت های اقتصاد دولتی و نفتی شود. جامعه ای که بعد از چهاردهه همچنان از شکاف عظیمی بر سر شیوه حکمرانی خوب رنج برده و از توافق اولیه بر سر اولویت های توسعه عاجز است! در چنین فضایی حتی بهترین برنامه ها هم در کشاکش فرساینده ناشی از شکاف های نظری یا تضادهای عملی، بی اثر و حتی زیان آور می شوند( برنامه های توسعه در بعد از انقلاب حداکثر سی درصد اجرایی شده اند!). از همین رو به نظر می رسد که فارغ از برنامه های هر یک از نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری جهت نیل کشور به توسعه یافتگی - که معلوم نیست تا چه حد عملیاتی باشند - پاسخ به پرسش های زیر از سوی نامزدها واجد اهمیت بیشتری می باشد:

1⃣ به عنوان کاندیدای انتخابات، چگونه می توانید به شکل گیری یک گفتگوی ملی جهت دستیابی به راه حل بحران های موجود جامعه کمک نمایید؟

2⃣ با توجه به عمق نارسایی ها و آسیب های اجتماعی موجود، چه راه هایی برای نهادینه کردن مشارکت پایدار شهروندان در حل بحران های موجود پیشنهاد می دهید؟

3⃣ چگونه می توانید با هدف تسریع در فرآیندهای توسعه نسبت به کاهش موازی سازی نهادی و جلب اعتماد میان اجزای حکومت با یکدیگر اقدام کنید؟

4⃣ چه راهکارهایی برای تبدیل ایده ها به استراتژی ها و سپس برنامه ها ارائه می دهید مشروط به اینکه مورد توافق حداقلی جامعه و حکومت قرار گیرند؟

🔹نکته پایانی: پرسش های فوق با اشراف به واقعیت درجازدن ایران در مرحله پیشا توافق و عدم اجماع بر سر بنیان های توسعه مطرح شده اند. نوعی پریشانی که حتی عرصه اقتصاد را نیزاز آسیب های خود مصون نداشته و بیم آن می رود که با کاهش ظرفیت های طبیعی و انسانی کشور، ما را با مخاطرات امنیتی جدی مواجه سازد!

Telegram.me/solati_mehran
Forwarded from Mehran Solati
نرم نرمک می رسد اینک بهار
خوش به حال روزگار

هر روزتان نوروز، نوروزتان پیروز

ارادتمند : مهران صولتی
Forwarded from Mehran Solati
Audio
پیشکش بهارانه با صدای سرکار خانم فرزانه فرهبد

@solati_mehran
🔹 آیا فرا رسیدن نوروز به "نوشدن" ما می انجامد؟

@solati_mehran

✍ مهران صولتی

🌱 نوروز به معنی آفرینش" روزی نو"، امروزه در جرگه دشوارترین امکان ها به شمار می رود. زندگی مدرن نیروی شگرفی در مسیر یکسانی و یکنواختی بر جسم و روان ما وارد ساخته و ما را به تکرار و تکرار و تکرار فرا می خواند. هر چند که سنت نیز از همان ابتدا واجد بخش عظیمی از این تکرار شوندگی در همه ابعاد و شئون خود بود ولی امکانی برای یک درخشش برق آسا و غیرمنتظره هرگز منتفی نبود. اما زندگی مدرن چه از منظر جامعه انضباطی(فوکو) و چه از منظر جامعه کنترلی(دلوز) ، تقریبا امکان نو شدن را منتفی یا بسیار اندک ساخته است. شاید دشواری کار دراینجا باشد که تنوع نو شدن های ظاهری، خود به یک تکرار جانفرسا تبدیل شده است! آنچنان که به نظر می رسد نوآوری های تکنولوژیک ما را از نوآوری های انسانی بی نیاز ساخته است. نوعی توهم زندگی توام با آسایش، و بی نیازی نسبت به درافکندن طرحی انقلابی برای تغییر بنیادین خود و جامعه! حال درایران که همواره نوعی کنترل سخت افزاری برای یکنواخت سازی اندیشگی و رفتاری وجود داشته و جلوه های" متفاوت بودن" همواره به نحوی مورد هجمه و برچسب زنی واقع می شود، نو شدن با دشواری های بیشتری مواجه می شود. از یک سو کلیه جلوه های معنوی متفاوت مجبورند به حذف یا حل شدن در گفتمان ایدئولوژیک غالب تن دهند - امری که باعث تنک و بی مایه شدن زیست بوم جمعی ما از معنا شده است- و از سوی دیگر مقاومت برای متفاوت زیستن بیش از اندازه سیاسی شده است! مقاومتی که موجب غفلت جامعه از دغدغه ی نو کردن مناسبات اجتماعی -انسانی شده است. "مازاد سیاست" در ایران، ما را آنچنان به بند کشیده است که همه چیز را سیاسی می بینیم و از ژرف اندیشی های اندیشگی فاصله گرفته ایم. در چنین اوضاعی، یا به یک کوشنده سیاسی تماما معترض و نفی کننده تبدیل می شویم یا به یک ناامید شکست خورده عزلت نشین! در هر دو حالت دغدغه نو شدن در ما می فسرد و می میرد. حال با چنین چشم اندازی چگونه می توان به نوروز برای" نوشدن" امید داشت. شاید بتوان تلاش برای شکستن پوسته مناسکی این مراسم را گامی در جهت" نو شدن" ارزیابی کرد. روح نوروز از جنس نفی تکرار است هرچند که خود نوروز نیز یک تکرار بزرگ هر ساله است! اندیشیدن در مورد یک "نیندیشیدنی" بزرگ که ما را هر ساله درگیر رقابتی ماراتن گونه برای خرید شب عید، پهن کردن هفت سین، آیین تحویل سال و دید وبازدیدهای کلیشه ای و مناسکی می سازد، اولین گام برای "نوشدن" است. تنها در این صورت است که می توان به تغییر احوال خود در آستانه سالی جدید امیدوار بود. کاری دشوار ولی ارزشمند!

Telegram.me/solati_mehran
🔹 چند نکته انتقادی درباره " توییت تاج زاده" پیرامون انتخابات شوراها!

@solati_mehran

✍ مهران صولتی

🌱سید مصطفی تاج زاده ؛ فعال سیاسی و حزبی اصلاح طلب در توییتی که در کانال های سیاسی زیادی بازنشر شده است آورده؛

" شوراها جای سهم خواهی اشخاص و احزاب و آقازاده ها نیست، جای کاربلدان پاکدستی است که در دفاع از شهر و ساکنانش مرعوب دولت پنهان نمی شوند".

هر چند که فضای محدود رسانه ای همچون " توییتر" به تاج زاده مجال بسط نظر خود را نداده و ایشان احتمالا نتوانسته حق مطلب را آنچنان که مدنظرش بوده است ادا نماید ولی در این زمینه چند نکته را شایسته تذکر می دانم:

1⃣ به نظرم فعالین حزبی باید در هر شرایطی از گسترش فعالیت احزاب شناسنامه دار، و حضور حزبی و برنامه ریزی شده در انتخابات دفاع نمایند‌. در همه جای دنیا احزاب حضور جدی در انتخابات شوراهای محلی دارند و توانسته اند این انتخابات را به میدانی جهت تضارب برنامه ها و کسب آرای کیفی تر شهروندان مبدل سازند. اگر تاج زاده در توییت خود به جای تعبیر احزاب، از عبارت ؛ " باندهای متنفذ فاقد شناسنامه"، بهره می جست، پسندیده تر به نظر می رسید.

2⃣ در عدم حضور آقازاده ها در انتخابات با تاج زاده هم نظرم - شایسته نیست شهروندی با برخورداری از رانت قدرت در این انتخابات حضور یابد- ولی پسندیده تر آن است که احزاب هم نسبت به قرار دادن این افراد در لیست خود اقدام نکنند( فشار افکار عمومی می تواند موجب بی اعتباری احزابی شود که به آقازاده ها برای پیروزی در انتخابات امید بسته اند!)

3⃣ چه کسی جز احزاب می تواند در کلان شهرها، نسبت به معرفی کاربلدان پاکدست به مردم اقدام کند؟ چه نهادی می تواند متخصصان را حول برنامه های توسعه پایدار شهری و مدیریت کلان شهرها هماهنگ سازد؟ این درست است که به دلیل نفوذ فساد سیستمی در مجموعه های شهری، هم اکنون " پاکدستی" ویژگی مهمی تلقی می شود ولی نباید در دام ظهور افراد ناشناخته و فاقد گرایش سیاسی گرفتار شویم. احزاب بهتر از هر نهادی می توانند نسبت به معرفی " کاربلدان پاکدست" به جامعه اقدام نمایند.

4⃣ کدام نهاد به جز احزاب می توانند " کاربلدان پاکدست" را از تهدیدات دولت پنهان(تعبیر تاج زاده) حراست نمایند؟ آیا مجموعه ای از افراد فاقد وابستگی حزبی می توانند مصون از خواسته های باندهای متنفذ، همچنان پاکدست باقی بمانند؟ به نظر می رسد همچنان نیازمند جهت گیری منسجمی از سوی احزاب برای" حفاظت از شهر" در مقابل تطمیع و تهدیدهای دولت پنهان هستیم. "اعاده حق شهر و شهروندان " منوط به حضور شفاف و کارآمد احزاب در انتخابات شوراها است.

🔹نکته پایانی: در روزگاری که احزاب در معرض بی اعتنایی و بی اعتمادی از سوی جامعه و حکومت قرار دارند و واژه " مردم" همچنان سخاوت مندانه از سوی پوپولیست های وطنی در رقابت های سیاسی خرج می شود، دفاع از ورود احزاب به عرصه انتخابات می تواند گام مهمی در جهت توسعه سیاسی کشور محسوب شود.

Telegram.me/solati_mehran
🔷🔹تهران، دستشویی، و انتخابات شورا! 🔹🔷

@solati_mehran

✍ مهران صولتی

🌱 دکتر محمد فاضلی در یادداشتی تلگرامی از مردم ایران خواسته است با توجه به اینکه هیچ کس برای تعمیر دستشویی منزلش به ورزشکار یا هنرمند یا سیاستمدار اعتماد نمی کند،شهروندان هم در انتخاب اعضای شورا وسواس به خرج داده و زمام کار را بدست افراد غیر متخصص نسپارند. ایشان به درستی فهرستی از مشکلات درون شهری را بر شمرده و سپس نتیجه گرفته است که باید شهروندان وجهه همت خود را مصروف انتخاب متخصصان برای عضویت در شوراها نمایند! واقعیت این است که مدیریت شهری با تعمیر دستشویی منزل قابل مقایسه نیست! شهر عرصه ای از منازعات سیاسی و مبتنی بر روابط قدرت است. مناسباتی که می کوشند تا در یک نابرابری ساختاری سرمایه سالارانه، فضاهای شهری را به نفع مصرف و انباشت سرمایه اشغال نمایند( هیچ کسی از خرابی دستشویی منزلش سود نمی برد ولی سازندگان " مگامال " ها آشکارا از ویرانی محیط زیست شهرها منفعت می برند!). لذا تا به توازنی از قوای سیاسی در مسیر افزایش شفافیت و پاسخگویی دست نیافته ایم نمی توانیم توقع داشته باشیم صرفا از طریق حضور متخصصان در شورای شهر به مدیریت شایسته شهری دست یابیم. پرواضح است که ریشه بسیاری از نارسایی های موجود در کلان شهرها همچون زمین خواری، حاشیه نشینی، فساد شهری، آلودگی هوا، حمل و نقل شهری و ... ، سیاسی، و ناشی از عدم شفافیت و وجود رانت های متعدد قدرت است! تهران امروزه به عرصه ای از مناسبات منفعت جویانه و آمیخته با مصالح سیاسی تبدیل شده است که در مسیر آن کوه ها دریده و خورده می شوند، پارک ها به پاساژها تغییر کاربری می دهند و نهادهای دولتی و شبه دولتی، با بسیج تمام امکانات، به تحقق اهداف سوداگرایانه خود دست یازیده اند! می توان پرسید که آیا انفعال شورای فعلی در قبال پدیده ای به نام املاک نجومی، هزینه کرد شهرداری در امور غیر شهری یا سایر مصائب امروز تهران به متخصص نبودن اعضا برمی گردد یا اینکه مستقیما وابسته به رسوخ فساد سیستمی در شالوده مدیریت شهری و آلودگی برخی شوراییان به رانت های سیاسی است؟ بدیهی است اگر افرادی شجاع، پاکدست، مردم دار و توام با بینش سیاسی به شورا راه یابند به راحتی می توانند از مشاوره بامتخصصان مربوطه در کمیسیون های شورا برخوردار، و تصمیماتی کارشناسی اتخاذ کنند. اتفاقا تجربه نشان داده است که برخی‌ افراد صرفا متخصص بسیار راحت تر می توانند در کمند باندهای سیاسی متنفذ گرفتار و منافع مردمی را با اندک برخورداری شخصی یا خانوادگی از رانت های سیاسی سودا نمایند! یادداشت دکترفاضلی دردمندانه نگاشته شده ولی به نظر می رسد بیشتر " اراده گرایانه" و بی توجه به ساختارهای سیاسی و مناسبات قدرت حاکم بر مدیریت کلان شهرها به رشته تحریر درآمده است!

Telegram.me/solati_mehran
🔹 "ده گام " عملی برای افزایش شفافیت و جلوگیری از رانت جویی اعضای شوراهای شهر!

@solati_mehran

✍ مهران صولتی

🌱در راستای افزایش کارآمدی، شفافیت، اعتمادسازی، و پرهیز از رانت خواری و فساد در مجموعه مدیریت شهری می توان ده گام عملی زیر را پیشنهاد کرد. اقداماتی که اگر چه برای اجرایی شدن با موانع سخت ساختاری مواجهند ولی می توانند به مثابه یک " نقشه راه" پیش روی فعالین سیاسی و رسانه ای قرار گیرند.

۱- تلاش احزاب برای انتخاب افراد سالم، مردم دار، متخصص و دارای بینش سیاسی به عنوان نامزد

۲-انتخاب اعضای شورا از مسیر معرفی احزاب به جای اتکا بر روابط قومی و فامیلی

۳-اخذ تعهد نامه پایبندی به سلامت مالی داوطلبان و انتشار عمومی آنها از سوی احزاب پیش از انتخابات

۴-انجام نظارت های قانونی و رسانه ای برای جلوگیری از تخلفات انتخاباتی در فرآیند اخذ آرا

۵- برگزاری علنی تمام جلسات شورا و کمیسیون های شهری جهت شفافیت و آگاهی شهروندان

۶- بررسی دارایی های اعضای شورا پیش از انتخاب و پس از پایان دوره عضویت توسط سازمان بازرسی

۷- برگزاری جلسات بررسی صلاحیت و انتخاب شهردار به صورت علنی و با حضور رسانه ها

۸- برگزاری جلسات ماهانه اعضای شورا درباره عملکرد خود و شهرداری با نمایندگان رسانه ها

۹- شفاف و ضابطه مند شدن کلیه مناسبات شهرداری ها اعم از مطالبات، تخفیف ها، استخدام ها و قراردادها

۱۰- اعلام هزینه کرد انتخاباتی داوطلبان راه یافته به شورا پس از برگزاری انتخابات به رسانه ها و مردم


🔹 اگر با این مطالبات و راهکارها موافقید با دیگران هم به اشتراک بگذارید 🔹


Telegram.me/solati_mehran
🔷🔹 ارزیابی تاثیرات تلگرام بر جامعه! 🔹🔷

@solati_mehran

✍ مهران صولتی

🌱مدتی پیش با یکی از دوستان کتابفروش درباره تاثیرات تلگرام بحث می کردیم. دل پرخونی داشت. معتقد بود که تلگرام باعث فاصله گرفتن شهروندان از کتاب شده و آنها را تحمیق می کند! کپی کردن پست ها همچنان با شدت ادامه دارد و کمتر شاهد تولید محتوای غنی و اصیل هستیم. اینکه تنها برش هایی از کتاب ها را برای این فضا انتخاب می کنیم، ما را از مضمون اصلی آثار ادبی-فلسفی غافل نموده و مخاطب را به بیراهه می کشاند، و نهایتا اینکه با نوشتن چند یادداشت در یک کانال به راحتی می توانیم دچار توهم همه چیز دانی شویم! انتقادها جدی و جاندار بود. از همین رو تصمیم گرفتم با لحاظ کردن این نقاط ضعف به ارزیابی وجوه مثبت تلگرام بر زیست جمعی ایرانیان بپردازم که بخشی از آن به شرح زیر است:

1⃣ شکست انحصار رسانه ای: در دورانی که رسانه ملی آشکارا به ورطه نگرش های تنگ جناحی غلتیده است تلگرام توانست تا عرصه فراخی از تبادل نسبتا آزاد اطلاعات را فراهم آورد. همچنین تلگرام توانست تا مشارکت بخش عمده ای از شهروندان را در فرآیند تولید و انتشار خبر فراهم آورد.

2⃣ شفافیت سیاسی: به رغم گرایش آشکاری در قدرت که مایل بود تا مفاسد اقتصادی فقط در کریدورهای حکومتی طرح و نهایتا به صورت قطره چکانی و کنترل شده اطلاع رسانی شود، تلگرام بی پروا چشمان شهروندان را بر روی برخی از این پلشتی ها گشود! پرواضح است که فشار افکار عمومی در داستان های حقوق و املاک نجومی، حوادث قطار و پلاسکو، همچنین افشای برخی رانت خواری آقازاده ها توانست به اصلاح یاایجاد حساسیت نسبت به وجود این نارسایی ها منجر شود.

3⃣ بازتاب صدای حاشیه: اگر چه تا پیش از این حاشیه می توانست مدعی فراموشی خبری خود در رسانه ها شود ولی تلگرام توانست تا با برجسته کردن مصائب این بخش در تحریک افکار عمومی نقش شایانی داشته باشد. پدیده هایی همچون سربازان، گورخوابی، سیل بلوچستان، فقر عریان، کودکان کار و... توانست نقش مهمی در برجسته کردن گفتمان توجه به حاشیه ایفا نماید.

4⃣ افزایش مشارکت: اجرای موفق برنامه های توسعه در ایران منوط به مشارکت گسترده شهروندان می باشد. در دورانی که کشور از مشارکت اجتماعی اندک ایرانیان رنج می برد تلگرام توانست تا موجی از همرسانی ها را در این عرصه موجب شود. شهروندان در سطحی وسیع صدای خود را پژواک دادند و حکومت توانست از آمال و آرزوهای جامعه ایران شناخت بهتری بدست آورد.

5⃣ سرمایه اجتماعی مجازی: در روزگاری که با افزایش خودمحوری، مادی گرایی، عزلت نشینی و در یک کلام با سقوط سرمایه اجتماعی مواجه هستیم، تلگرام توانست با ایجاد کمپین های نوع دوستانه و خیرخواهانه، شکل جدیدی از سرمایه اجتماعی را در جامعه ایجاد کند که مبتنی بر مشارکت شهروندان در تماس مستقیم با افراد آسیب دیده می باشد.

🔹نکته پایانی: تلگرام تا کنون و به ویژه از منظر سیاسی نقش مثبتی در جامعه ایران ایفا کرده است. هرچند که ساده انگارانه به نظر می رسد اگر از برخی کژکارکردهای آن به عنوان یک پدیده وارداتی صرف نظر کنیم ولی روشن است که با تولید محتوای غنی تر و همچنین تلفیق آن بافضای حقیقی ، می توان سهم افزون تری از آن برای بهبود مناسبات اجتماعی-انسانی در ایران کنونی انتظار داشت.

Telegram.me/solati_mehran
🔹چگونه تلگرام می تواند به توسعه شهری و معرفی بهتر نامزدهای شوراهای شهر کمک کند؟

@solati_mehran

✍ مهران صولتی

🌱با گذشت یک هفته از پایان ثبت نام انتخابات شوراها اینک شاهد تلاش وصف ناپذیر نامزدها در عرصه شبکه های اجتماعی و بویژه تلگرام هستیم. هر کدام از نامزدها با ایجاد کانال و گروه مخصوص به خود دست به نوعی قشون کشی زده و کوشیده اند تا با اضافه کردن دوستان و آشنایان خود را هر چه پرشمارتر نشان دهند! حتی پای شرکت های تبلیغی برای افزایش ممبر هم به این عرصه باز شده و سعی می کنند تا از نیاز نامزدها برای تقویت اردوگاه مجازی خود، جهت سودجویی های مادی استفاده نمایند! به آسانی و باحضور در گروه هایی از این دست به خوبی می توان فضای تکراری، ملال آور و خسته کننده حاکم بر آنها را مشاهده کرد؛ پست های تکراری، اعضای مشترک و بدون فرصتی برای پی گیری مطالب! نمی دانم واقعا نامزدهای محترم روی اعضای این گروه ها به عنوان رای دهندگان به خود حساب کرده اند یا خیر؟! که اگر چنین باشد باید گفت وااسفا!! به جرات می توان گفت که تلگرام در این عرصه دارد به فضایی رماننده تبدیل می شود! لذا از آنجا که معتقد به نقش مثبت این رسانه در تحولات اجتماعی دوسه سال اخیر کشور هستم سعی می کنم چند پیشنهاد به نامزدهای محترم داشته باشم.

۱- شعار داشته باشید: یک شعار کوتاه ، صریح و متمایز کننده می تواند به برجسته تر شدن شما در میان خیل نامزدها کمک کند.

۲- وضعیت موجود را معرفی کنید: تیم مشاوره ای شما باید توصیفی واقع بینانه و کارشناسی از معضلات شهر خود به شهروندان ارائه نمایند. توصیفی از وضعیت مدیریت، مبلمان و ظرفیت های شهری

۳- چه برنامه هایی دارید؟ : شما باید راهکارهای اجرایی برای تحقق شعارهای خود ارائه دهید. کافی نیست بگویید دستیابی به شهری آباد! باید بگویید از کدام مسیر و با چه اقداماتی می توان به شهری آباد رسید!

۴- گذشته را نقد کنید: برای رسیدن به آینده باید گذشته را نقد کرد. بنابراین شما باید عملکرد دوره های گذشته شوراها، یا حداقل دوره قبل را به صورت کارشناسی و بدون شعارزدگی نقد کنید.

۵- جلسات گفتگوی تلگرامی برگزار کنید: تجربه نشان داده است که بحث ها در تلگرام جذابیت های بیشتری برای مخاطبان دارد. حتی اگر تعداد مشارکت کنندگان هم کم باشد ولی قطعا تعداد خوانندگان بیشتر از شرایط عادی خواهد بود.

۶- به حضور حقیقی بیاندیشید: در شرایط بهره گیری همگانی از فضای مجازی نمی توان به توفیق آن چندان امید داشت. سعی کنید تا دیدارهای حضوری بیشتری با مردم و به ویژه جوانان تدارک ببینید!

۷- جمعیت هدف خود را شناسایی کنید: بخش عمده ای از توفیق شما به محاسبه شرایط، امکانات و رای دهندگان اختصاصی شما بازمی گردد. سعی کنید با تعیین جمعیت هدف، از تحرکات زائد و بی حاصل بپرهیزید.

۸- خود را درست معرفی کنید: مردم بسیار هوشیار تر از تصور شما هستند. صادق باشید و قابل اعتماد جلوه کنید! نامزدهایی که درصدد اخذ آرای همه اقشار و جناح ها هستند در همان گام اول بی اعتبار شده و شکست می خورند! رفتار اخلاقی شما بیش از هم رای آور است.

Telegram.me/solati_mehran
به مناسبت روز سیزده به در( آشتی با طبیعت)، یادداشت زیر که تابستان گذشته در کانال قرار گرفت مجددا تقدیم می شود. از دوستانی که پیش از این آن را خوانده اند پوزش می خواهم.👇👇
🔹چرا به" محیط زیست" آسیب می رسانیم ؟🔹

@solati_mehran

✍ مهران صولتی

🌱حساسیت نسبت به حفظ محیط زیست امروزه نسبت به سالهای گذشته از افزایش معناداری برخوردار شده است. نشانه هایی از جمله آگاهی افکار عمومی ، رشد تشکل های غیردولتی (NGO) ها در این حوزه ، گرایش جدی دولت روحانی نسبت به بهبود وضعیت محیط زیست و ...از رقم خوردن دوره ای جدید در این باب حکایت می کنند. اما و هزار اما ، رویدادهایی از جمله سلفی گرفتن افتخارآمیز شکارچیان غیرقانونی با لاشه حیوانات کمیاب ، متوقف نشدن رشد نابودی جنگل ها و در نهایت به شهادت رسیدن ماموران فداکار محیط بانی ، نشانه هایی ناگوار از عمیق بودن زخم محیط زیست در ایران بروز می دهند آنچنان که می تواند روند التیام یافتن این زخم را طولانی نماید.البته پرواضح است که تخریب محیط زیست اکنون ابعاد جهانی نگران کننده ای یافته و به دنبال برانگیخته شدن حساسیت افکار عمومی هرساله شاهد برگزاری نشست ها و کمپین های گوناگون درباره شیوه های کند کردن این آسیب ها هستیم . فلاسفه از مدت ها پیش حاکمیت دوگانه ی ذهن - عین دکارتی و گسترش تکنولوژی منتج از آن را مهمترین توجیه نظری بسیاری از آسیب ها از جمله تخریب محیط زیست دانسته بودند.در ایدئولوژی مدرنیسم آدمی نه تنها مجاز بلکه محق است که زمین را بشناسد و در آن تصرف کند. زمین همچون ذخیره ای پنداشته می شود که باید تا سرحد امکان کاویده و از آن ابزار رفاه و مصرف هرچه بیشتر انسان استخراج شود.همین نظریه امروزه موجبات تخریب گسترده محیط زیست و گرم شدن کره زمین را فراهم آورده است . اما داستان تخریب محیط زیست در ایران چگونه است و به عبارت دیگر تبدیل شدن ایران به یکی از کشور مهم آلوده کننده زمین از چه منطقی پیروی می کند ؟ در ایران از دیرباز تفکر " غارتی -غنیمتی " بر روابط اجتماعی -سیاسی حاکم بوده است. بر اساس این تفکر به دلیل ناامنی و بی ثباتی موجود باید از هر فرصتی برای بهره گیری از منابع حکومتی و طبیعی بهره گرفت و کوله بار خود و چند نسل بعد را اندوخت.مصادره اراضی کشاورزی و مراتع توسط سلاطین در دوره های مختلف بر اساس چنین نگرشی صورت گرفت. لذا در همه ادوار شاهان ایران یکی از بزرگترین صاحبان محیط زیست کشور به شمار می رفتند که قرار بود هر گونه که مایلند در آن ها تصرف نمایند. این فرهنگ در طی اعصار مختلف به اقشار مختلف مردم تسری یافت و منبعی برای غارت های عمومی حتی تا زمان حاضر فراهم آورد .از سوی دیگر و در ادامه شکل گیری جامعه مدرن بدقواره ای ( جلایی پور) که در آن به سر می بریم و ملغمه ای ناسازگار از سنت و مدرنیته محسوب ، می توان محیط زیست را هم یکی دیگر از قربانیان در کنار اخلاق ، گفتگو ، تکالیف اجتماعی و به رسمیت شناختن تکثر گرایی به شمار آورد.در چنین فضایی است که تخریب محیط زیست معنا می یابد. فردگرایی ضد اجتماع، به قیمت دیده شدن خود می کوشد تا همه منابع را در خدمت مصرف مسرفانه خود قرار دهد . تفاوتی هم نمی کند ؛ انسان ، حیوان ، گیاه ، آب و ... همه و همه ابزار ومنابعی برای استفاده هنجارشکنانه و خودشیفته وار هستند و البته در انتها آنچه بجا می ماند برهوتی از تخریب هایی است که شهروند ایرانی اتمیزه شده، آفریده است.در روند تخریب محیط زیست دولت و ملت هماهنگ و همداستانند . زمین ها ، کوه ها و جنگل ها در یک تبانی آشکار میان این دو و با بهره گیری از رانت های موجود خریده و خورده می شوند و سازمان های مردم نهاد محیط زیستی همچنان پشت دیوار امنیتی حکومت ساخته، متوقف می مانند.شاید کمترین کشوری را بتوان یافت که در آن دولت و ملت این چنین هر دو از تخریب محیط زیست نفع می برند !! بنابراین به نظر نمی رسد بتوان در چنین وضعیت بیمارگونی صرفا با تکیه بر پرورش نسلی دوستدار طبیعت به اهداف بلند زیست محیطی دست یافت. نسل جدید هم هر چند مهیا ، در کمند ساختارهای منفعت جویانه گرفتار می آید و از دستیابی به مقصود باز می ماند . از همین رو اصلاح ساختارهای غارتی - غنیمتی و پاسخگو کردن سیستم می تواند هدف گذاری موثرتری تلقی شود . اینجاست که" محیط زیست" و" سیاست " با یکدیگر پیوند می یابند.

Telegram.me/solati_mehran
🔹 چه زمانی قرار است درباره " بحران های " جامعه گفت و گو کنیم؟

@solati_mehran

✍ مهران صولتی

🌱برای دومین بار است که از یک گروه تلگرامی شامل جمع پرشماری از فرهیختگان خارج می شوم. در مقایسه با چند ماه پیش، در بر همان پاشنه می چرخد! هنوز هم مباحث زرد سیاسی، بیشترین توجهات را بر می انگیزد. مثلا در دوره جدید می توان این مسائل مهم را که محل مجادله میان اصلاح طلبان و اصول گرایان بود ذکر کرد؛ ۱-چرا روحانی با دختران بی حجاب عکس گرفت؟/۲-چرا حامیان ورود رییسی با جوانان بدپوشش عکس گرفتند؟ / ۳- احمدی نژاد دروغگو و شایسته ریاست جمهوری نبود! /۴-خاتمی فتنه گر بوده و باید ممنوع التصویر باشد /۵- اگر حقوق های نجومی بد است، املاک نجومی بدتر است! و ...بقیه هم پست های تکراری اخلاقی و روان شناسی. تنها چیزهایی که از بیان و گفت و گو پیرامون شان خبری نبود؛ تحلیل های اقتصادی و جامعه شناختی بود! به کجا می رویم ...؟ بخش عمده ای از وقتمان مصروف حضور در تلگرام می شود بی آنکه درباره مسائل مهمی که جامعه با آنها مواجه شده است گفت و گو کنیم!! تنها در مجادلاتی بی حاصل به یکدیگر پاسخ می گوییم و بر حجم کدورت ها و بی اعتمادی ها نسبت به هم می افزاییم! (می پذیرم که شبکه های اجتماعی فضای مناسبی برای گفت و گوهای عمیق نیستند ولی این میزان از طرح و بحث درباره مسائل حاشیه ای هم نگران کننده است!) مطابق گزارش " آینده پژوهی ایران ۱۳۹۶" که مسائل و سناریوهای پیش روی ایران در سال آینده را مشخص کرده است؛ ایران در یک ساله پیش رو حداقل با ۷ بحران و ۹۳ مساله اجتماعی روبرو می باشد. بحران ها عبارتند از ؛ تامین آب، ریزگردها، بانک ها ، صندوق های بازنشستگی، آلودگی هوا، مدیریت کلان شهرها و بحران کنش جمعی در حوزه محیط زیست! ۹۳ مساله اجتماعی هم که از قابلیت زیادی برای تبدیل به بحران برخوردارند عبارتند از؛ ناامیدی درباره آینده، فقر و نابرابری، فساد سیستمی، سرمایه اجتماعی، اعتماد عمومی، بیکاری ، اختلاف نظرهای کلان حاکمیتی، حاشیه نشینی و ... برای برون رفت از بحران ها و مسائل ذکر شده نیازمند یک گفت و گوی سه وجهی هستیم؛ نخبگان با مردم/ نخبگان با یکدیگر/ نخبگان با حکومت! متاسفانه در شرایط کنونی با نارسایی در هر سه جنبه مواجه هستیم! در جامعه ای بدون گفت و گو زیست می کنیم. عدم گفت و گویی که ارتباط وثیقی با فقدان مشارکت دارد! خانواده، مدرسه، دانشگاه و ... تنها به ماشین هایی جهت اجرای نقش های روزمره یا بوروکراتیک تبدیل شده اند! فضاهای عمومی برای گفت و گو وجود ندارد و بازه انتخابات هم مصروف مجادلات زرد سیاسی می شود! مسائل حل نشده بر روی هم انباشت، و از دل آن بحران های عدیده ای بیرون می آید. جامعه ایرانی در کشاکش منازعات سیاسی و " موازی سازی " نهادهای تصمیم ساز، فرسوده می شود و شانس کمتری برای رقابت در عرصه های پیچیده جهانی می یابد! برای برون رفت از چنین وضعیتی به نامزد هایی نیاز داریم که با درک عمیق بحران های موجود، راه حل های واقع بینانه و امکان پذیر پیشنهاد دهند! دو عرصه انتخابات ریاست جمهوری و شوراهای آینده باید به عرصه ای برای تضارب برنامه ها و اتخاذ تصمیم های دشوار تبدیل شوند. ایران امروز، با آمیزه ای از بیم و امید، نیازمند چرخشی شجاعانه و خردمندانه به سوی تسهیل مسیر مشارکت پایدار ایرانیان در همه عرصه های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و ... است. امری که می تواند به مهمترین برنامه نامزدهای هر دو انتخابات آتی جهت خروج از بحران های موجود تبدیل شود.

Telegram.me/solati_mehran
🔹 تاثیر حمله امریکا بر انتخابات ایران! 🔹

@solati_mehran

✍ مهران صولتی

🌱حمله پیش دستانه امریکا به پایگاه هوایی شعیرات در حمص سوریه اگر چه در ابعاد محدودی انجام گرفت و تضمینی برای تداوم آن تا سقوط بشار اسد وجود ندارد( روسیه به این راحتی زیر بار این امر نمی رود!) ولی از این لحاظ نگران کننده است که نشان داد تا چه میزان ترامپ می تواند در عرصه سیاست خارجی بی پروا و افسار گسیخته عمل کند. پیش بینی ناپذیری ترامپ در این عرصه هم اکنون خطر بالقوه ای را متوجه ایران کرده است. آیا ایران هم در معرض چنین حملات غافلگیرانه ای قرار خواهد گرفت؟ کسی نمی داند ولی هیچ چیز هم از ترامپ بعید نیست! سیاست پیش بینی ناپذیر ترامپ تنها محدود به حمله نظامی نمی شود بلکه با حاکمیت چتر ناامنی و بلاتکلیفی بر کشورهای مورد تهدید ریسک سرمایه گذاری های اقتصادی را در آنها افزایش داده و ماهیتا خصوصیتی بی ثبات کننده دارد! بدون تردید و در صورت تداوم حملات امریکا به سوریه می توان از حضور جدی تر یک متغیر خارجی به نام امریکا در صحنه مبارزات انتخاباتی ایران سخن به میان آورد. یکی از مشاوران احمدی نژاد دیروز نوشته بود ؛ "نواختن ناقوس جنگی ترامپ در منطقه، همزمان با انتخابات ریاست جمهوری در ایران، زمینه ساز امنیتی شدن فضا و صعود اقتدارگرایان در دولت ایران خواهد بود". بعید است حتی در صورت تهدیدات جدی ایران از سوی امریکا، بتوان این چنین آسان از امنیتی شدن فضای کشور و پیروزی اقتدارگرایان سخن گفت مگر آنکه در بالاترین سطوح نظام این توافق صورت بگیرد که نیاز است برای افزایش یکپارچگی کشور در مقابل تهدیدات امریکا، فرد دیگری جایگزین روحانی شود( امری که دارای ریسک بالایی برای جامعه ایران است!). لذا این پیشفرض که می توان در روزهای پیش رو آنچنان مردم را حول هراس از حمله امریکا بسیج کرد که از درون آن رای بسیاری از ایرانیان به نامزدهایی همچون رییسی را نتیجه گرفت با واقعیت های جامعه ایران سازگار نمی باشد! جامعه ایران به شدت متکثر و صلح طلب است. نسلی از جوانان پا به عرصه زندگی نهاده اند که بیش از همه شیفته یک زندگی آرام و بی دغدغه هستند. جوانانی که می کوشند با کسب تخصص های مختلف بهترین رابطه را با جهان رقم زنند. طبقه متوسط ایران هم اگرچه هنوز به طور جدی انتخاباتی نشده اند ولی به شدت از سیاست های ماجراجویانه دوران احمدی نژاد مکدر و زخم خورده هستند. بنابراین هنوز هم امیدهای خود را در شخصیت صلح طلب و سیاستمداری همچون روحانی می جویند که توانست در عین ناباوری برجام را به فرجام برساند. روحانی نشان داد که با عقلانیت می توان بسیاری از تهدیدات را به فرصت تبدیل کرد. سایه جنگ را از روی کشور محو کرد و به ایران فرصت های جدیدی برای حضور در عرصه های جهانی بخشید. بنابراین در روزگاری که بسیاری از صاحب نظران بهترین راه رویارویی با ترامپ را عقلانیت و پرهیز از تحریک وی می دانند، می توان پیش بینی کرد که ایران خسته از فرصت های سوخته دوران احمدی نژاد همچنان می تواند رای به شخصیتی صلح طلب، خردمند و دوراندیش مانند روحانی را بهترین مسیر مواجهه با تهدیدات خارجی امریکای دوران ترامپ بداند.

Telegram.me/solati_mehran