مهران صولتی
6.15K subscribers
172 photos
56 videos
21 files
536 links
دانش آموخته دکترای جامعه شناسی سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی

@mehran_solati : ارتباط با نویسنده

https://instagram.com/solati_mehran
Download Telegram
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مصاحبه پسر عارف و نقش و تاثیر ژن خوب!
@solati_mehran

ویدیوی مصاحبه کامل در یوتیوب:
youtu.be/jvIGY-Qs9QI
videogeram.ir/mahramane/128-it0hd
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 بخشی از سخنرانی دکتر مقصود فراستخواه پیرامون روحیات و خلقیات ما ایرانیان - تیرماه 95
🆔
@solati_mehran
🔹 چرا حکومت های ایدئولوژیک جامعه را خط کشی می کنند؟

@solati_mehran

✍ مهران صولتی

🌱 افشای پشت پرده سفر برون مرزی #آزاده_نامداری به مناقشات بر سر تاثیر نظم سیاسی موجود در بروز رفتارهای دوگانه و ریاکارانه شهروندان دامن زده است. گروهی به حق نامداری را قربانی سیستمی دانسته اند که می کوشد تا استانداردهای دوگانه ای را بر رفتار ایرانیان تحمیل کند و از این طریق نوعی چند شخصیتی را در زندگی اجتماعی شهروندان موجب شده است. اگر واقع بینانه نگاه کنیم افشای پشت پرده رفتار دوگانه مداحان، واعظان، مجریان و سیاستمداران در چهاردهه گذشته موجبات بی اعتباری جدی گفتمان فرهنگی - اخلاقی حاکم را فراهم آورده و بر انزوای سیاست های تبلیغات رسمی موجود افزوده است ولی پرسش جدی این است که چرا اصولا سیاست خط کشی و مرزبندی میان عرصه های رسمی و غیر رسمی از سوی حکومت ایدئولوژیک در ایران همچنان پیگیری می شود؟

✏️ ایدئولوژی ها بیش از آنکه دغدغه حقیقت داشته باشند، وامدار هویت هستند. هویت ها می کوشند تا دنیا را مرزبندی و به تبع آن جامعه را خط کشی کنند. عرصه رسمی به خودی ها، و عرصه غیررسمی به غیر خودی ها اختصاص می یابد. عرصه رسمی نمادی از حضور ایدئولوژی تلقی می شود بنابراین باید از هرگونه اختلاط با سایر عرصه ها مصون بماند!

✏️ ایدئولوژی ها سودای آفرینش جهان، جامعه، حکومت و انسان نوین دارند. از همین رو نیازمند نمایشگاهی هستند تا دستاوردهای خود را در این زمینه ها به نمایش بگذارند. عرصه رسمی می تواند ویترینی تلقی شود که قرار است این کارکرد را ایفا نماید. در همین راستا حکومت های ایدئولوژیک تحولات عرصه های غیر رسمی را سانسور یا مسکوت می گذارند!

✏️ ایدئولوژی ها اخلاق را آیین نامه ای و بخشنامه ای می خواهند‌. اخلاقی که قادر باشد جامعه را حول خود یکپارچه کند و به اندازه کافی صریح و آسان فهم باشد( حجاب اجباری یا پوشش فرم). اخلاق ایدئولوژیک، رستگاری را امری جمعی و حکومتی تلقی می کند( می توان به زور شهروندان را به بهشت برد!)

✏️ ایدئولوژی ها موجودیتی به نام حریم خصوصی را به رسمیت نشناخته و با گسترش حریم عمومی تا مرز خانه ها و پستوها، رفتار شهروندان را رویت پذیر می کنند. میل مفرط حکومت های ایدئولوژیک به کنترل جامعه، به طور مداوم استانداردهایی را به شهروندان برای تنظیم رفتارشان تحمیل می کند که تخطی از آنها مجازات هایی را در پی دارد!

🔹 نکته پایانی: با وجود مراقبت شدید عرصه رسمی از سوی حکومت ایران، گسترش رسانه های غیررسمی از جمله شبکه های اجتماعی، مجالی را برای افشای بی پروایی های برخی نمادهای گفتمان اخلاقی حاکم از جمله" آزاده نامداری" فراهم آورده است تا رفتاری دوگانه و متناقض از خود بروز دهند. بدون تردید توجه زیاد شهروندان نسبت به پدیده "نامداری" ریشه در مرزکشی های بی رویه نظم سیاسی دارد. ایدئولوژی ها بر سر عقل نمی آیند بلکه فرو می پاشند. متاسفانه مدت ها پیش از آن بنیان های اخلاق و اعتماد عمومی فرو ریخته است!

Telegram.me/solati_mehran
آیا در یک جامعه ی " بی آینده" زندگی می کنیم؟

@solati_mehran

✍ مهران صولتی

🌱 گزارش آینده پژوهی مرکز تحقیقات استراتژیک نهاد ریاست جمهوری ۱۰۰ مساله و بحران را برای جامعه ایران در سال ۱۳۹۶ فهرست کرده است.
http://www.ayandeban.ir/1395/12/iran1396-r2/
گزارشی که قرار است از آینده پرمخاطره ایران پرده بردارد و اذهان را نسبت به ابعاد نگران کننده آن هشیار سازد. اما واقعیت این است که این گزارش ها جز به طور کوتاه مدت جدی گرفته نمی شوند. مسئولین اصولا آنها را جدی تلقی نمی کنند و حاضر نیستند روند روزمره گی های خود را دچار اختلال کنند(حداکثر این که کمیته ای برای بررسی بیشتر موضوعات نگران کننده تعیین می کنند)، مردم هم به تبع مطرح شدن نگرانی های گزارش در رسانه ها مدت کوتاهی دچار ناراحتی شده و سپس موضوع را فراموش می کنند. به نظرمی رسد ما در جامعه ایران با با یک دوگانه تناقض آلود " آینده فردی و گذشته جمعی " مواجه هستیم. آینده فردی به این معنا که تمام قوا و ظرفیت خود را به خدمت کسب موفقیت های فردی و خانوادگی درآورده ایم. حضور نوعی ولع موفقیت در زمینه های مالی و منزلتی در جامعه ایران مشهود است. میل فزاینده به کسب پول از مسیرهای رانت گونه، در کنار عطش شدید به اخذ مدارک دانشگاهی برای ارتقاء منزلت، پایه های زیست ایرانی را در روزگار کنونی تشکیل می دهد. از سوی دیگر ما همچنان گروگان یک گذشته جمعی هستیم، به این معنا که فضای غالب بر رسانه های مجازی وشبکه های اجتماعی به طور مداوم از یک نوستالژی سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و بین المللی سخن می گویند. اینکه در ایران قبل از اسلام نیمی از جهان را در اختیار داشته ایم یا واجد تمدن باستانی غنی بوده ایم، اینکه چهارمین ارتش جهان و ژاندارم منطقه بوده ایم یا در دریای فرهنگ و هنر غنی ایرانی غوطه می خورده ایم، اینکه اگر به دیوار انقلاب نخورده بودیم هم اکنون ژاپن یا کره بودیم و ...
آنچه در همه این رویا پردازی ها مشترک است سهم پررنگ " حسرت گذشته" است. تحلیل های سیاسی -اجتماعی ما هم اگر چه به تعمیق بینش سیاسی-اجتماعی ما منجر می شوند ولی همچنان از یک فقدان بزرگ رنج می برند: افقی برای یک " آینده جمعی " در ذهن شهروند ایرانی متصور نیست. علل ساختاری بسیاری در این "بی افقی" نقش آفرینند. سیاست، اقتصاد و فرهنگ دست اندرکار القای بی قدرتی، ناامیدی، فرسایندگی و ناممکنی هستند. آرمان های مان به قدری تقلیل یافته اند که" امنیت" و" معیشت "به سقف آرزوهایمان تبدیل شده اند و انسان ایرانی به دلیل عدم توانایی و مشارکت در ساخت شخصیت انسانی و جهان بیرونی خود بیش از پیش به ورطه بیگانگی از جامعه فرو می غلتد. برای خروج از این وضعیت مخرب و آسیب زا چه می توان کرد؟ در حالی که شرایط ساختاری برای تداوم نگرانی ها و ناامیدی ها همچنان برقرار است شاید بتوان امید را تنها در رفتار نوآورانه و کلیشه شکن کنشگر ایرانی جستجو کرد. در روزگاری که " بی افقی" بر دست و پای ذهن ما بند نهاده است شاید بتوان انتظار داشت که خلق افقی برای آینده، از خود ما آغاز شود. فقط کافی است در تحلیل های مان، به جای تاکید صرف بر توصیف گذشته و امروز، اندکی از آینده هم سخن بگوییم. اینکه چه راه هایی برای برون رفت از وضعیت جاری وجود دارد؟ چگونه می توان به خلق آینده ای متفاوت اندیشید؟ و...
با گذر از فضای آه و ناله از اوضاع جاری که تنها بندهای بسته بر کلیشه های ذهنی مان را محکم تر می کند و به نوعی ما را دچار فلجی فکری می سازد، می توانیم حداقل در ساخت افقی برای آینده سهیم باشیم. " جامعه ناامید" نمی تواند جامعه ای سالم باشد حتی اگر از رفاهی قابل توجه هم برخوردار باشد. سهم فردی خود را در القای ناامیدی به جامعه دست کم نگیریم. آینده محصول متفاوت اندیشیدن ما در امروز است...

Telegram.me/solati_mehran
Forwarded from عکس نگار
‍ 🔹 پیام های عکس انداختن نمایندگان مجلس با خانم #موگرینی!

@solati_mehran

✍ مهران صولتی

🌱عکس و سلفی گرفتن برخی از نمایندگان مجلس با خانم فدریکا موگرینی بازتاب های زیادی در شبکه های اجتماعی داشته است. بیشتر واکنش ها بر حفظ نشدن جایگاه نمایندگان و اتهاماتی همچون غربزده یا مرعوب بودن ایشان در برابر نماینده سیاست خارجی اتحادیه اروپا مبتنی است. کار به جایی رسید که برخی از نمایندگان نسبت به غفلت صورت گرفته از پیشگاه ملت عذرخواهی کردند. ولی به نظر من اقدام نمادین عکس انداختن با موگرینی واجد پیامهایی است که می کوشم به برخی از آنها بپردازم.

✏️ نخستین پیام تاثیر تکنولوژی های ارتباطی بر اخلاق فردی و جمعی مااست. به طوری که در مورد کشش این رسانه های مجازی می توان از این سخن مارکس بهره گرفت که " هر آنچه سخت و استوار است دود می شود و به هوا می رود". دیروز در مجلس ایران بسیاری از نمادهای سخت و ایدئولوژیک غرب ستیزی در برابر جاذبه های رسانه ای عکس انداختن با خانم موگرینی دود شد و به هوا رفت!

✏️ پیام دیگر عبارت از شکست پروژه غرب ستیزی در حدود نیم قرن گذشته است. پروژه ای که اگر چه پرطمطراق به نظر رسیده و همواره می کوشد تا با حراست از عرصه رسمی، آن را به عنوان نمادی از عزت نفس به مخاطبان داخلی و خارجی بفروشد ولی با اندک بی توجهی می تواند به باد رود. اشتیاق دیروز نمایندگان برای سلفی گرفتن با موگرینی تنها یکی از چند مورد شکست پروژه غرب ستیزی در ایران می باشد( در گذشته عکس گرفتن برخی اصولگرایان با نمادهای افتخار و مدنیت امریکا هم جنجال بسیار آفرید!)

✏️ پیام سوم عبارت از تاکید بر پیرامونی بودن ایران در عرصه جهانی به رغم شعارهای" مدیریت جهانی" می باشد. این واقعیت نشان داد که با سهم حدود" یک ده هزارمی" ایران در تجارت جهانی نمی توان انتظار تاثیر گذاری جدی بر تحولات دنیا را داشت. عکس گرفتن مشتاقانه نمایندگان با موگرینی بیش از همه از تاثیر جدی غرب بر سرنوشت آینده کشور پرده بر می داشت هر چند که همواره سعی شده است در عرصه های رسمی، تصویری برخلاف آن ارائه شود!

✏️ پیام بعدی عبارت از تاکید بر جایگاه موگرینی به عنوان یک زن موفق است. نوعی اشتیاق در جامعه مرد سالار ایران نسبت به پیشرفت های زنان از منظر کالایی وجود دارد!( تجربه واکنش ها به مرگ مریم میرزاخانی نشان داد که با وجود تصلب ساختارهای رسمی در برابر پیشرفت توده گیر زنان ایران، تک چهره های موفق زنان می توانند در ویترین تبلیغاتی نظام سیاسی کشور جای مناسبی را به خود اختصاص دهند!)

🔹 نکته پایانی: اگر از "دیالکتیک ارباب و بنده" هگل برای توصیف مناسبات غرب و ایران بهره جوییم بهتر می توانیم به بطن این رابطه نابرابر راه یابیم. آنجا که بسیاری از اقدامات ما صرفا واکنشی از سر انفعال نسبت به اقدامات غرب بوده و از ارزشی اصیل حتی در عرصه داخلی هم برخوردار نمی باشد. به نظر می رسد گذار کشور به سوی تثبیت دموکراسی و مشارکت بدون گزینش همه شهروندان می تواند برگ برنده ما در مواجهه با غرب محسوب شود. آزادی و برابری ایرانیان بیش از هرچیز ما را توانمند می سازد!

Telegram.me/solati_mehran
🔹 انتخاب کابینه دوم روحانی از چه " منطقی " پیروی می کند؟

@solati_mehran

✍ مهران صولتی

🌱 #کابینه_دوم حسن روحانی به مجلس معرفی شد. دولتی ضعیف، محافظه کار و کم رمق که به هیچ عنوان برآیند مطالبات اصلاح طلبانه جامعه نیست! دورتر از این زمان، محمد خاتمی هم کابینه ای در دوره دوم ریاست جمهوری خود معرفی کرد که ضمن ایجاد فضای ناامیدی در جامعه، فضا را برای ظهور پدیده احمدی نژاد فراهم آورد. نکته جالب اینکه در هر دو دولت، وجود مجلسی همسو ظاهرا باید مشوق شکل گیری کابینه ای قوی تر و در تراز خواست عمومی جامعه می بود ولی واقعیت جز این بود! بنابراین باید به دنبال منطقی در پشت معرفی کابینه ای ضعیف و ناامید کننده در هر دو دولت اصلاحات و اعتدال گشت که بتواند کمی از ابهامات موجود را کاهش دهد و توجیهی مناسب برای این معرفی ارائه دهد. از همین رو به نظر می رسد انتخاب کابینه دوم حسن روحانی از منطقی با مولفه های زیر پیروی می کند:

✏️ اولین مولفه در تعیین #کابینه دوم این است که رییس جمهور می کوشد تا با انتخاب وزرایی کم حاشیه تر مخالفت های ساختار قدرت را با تداوم برنامه های خود کاهش دهد حال آنکه در عمل با از دست دادن پایگاه مردمی، خود را در مقابل قدرت بی پناه تر می یابد! واقعیت این است که چانه زنی برای پیشبرد برنامه های اصلاحی بدون حمایت مردمی آب در هاون کوبیدن است!

✏️ دومین مولفه عبارت از عاقبت بخیر شدن رییس جمهور در دوره پایانی است! تجربه خاتمی و احمدی نژاد هشداری برای روحانی است که شاید با امتیاز دادن بر سر ترکیب کابینه بتواند از به حاشیه رفتن خود در دوره دوم جلوگیری کند. حال آنکه دو رییس جمهور قبلی دقیقا زمانی به حاشیه رفتند که حمایت مردمی را در دوره دوم ریاست خود از دست دادند!

✏️ سومین مولفه عبارت از کاهش اختلافات میان رییس جمهور و سایر نهادهای انتصابی به دلیل مواجهه با خطر خارجی است. مواجهه خاتمی با بوش و روحانی با ترامپ، این پیش فرض را ایجاد می کند که انتخاب کابینه ای ضعیف تر و کم حاشیه تر می تواند به افزایش انسجام داخلی کمک کند حال آنکه به این نکته توجه نمی کند که ضعف در مدیریت اجرایی کشور می تواند از امید و حمایت مردمی به شدت کاسته و به همبستگی ملی ضربه زند!

✏️ چهارمین مولفه عبارت از این است که روحانی تصور می کند که اقتصاد بیش از سیاست می تواند رضایت مردم را فراهم آورد حال آنکه در ایران امروز توسعه اقتصادی و امنیت سرمایه گذاری لاجرم از مسیر توسعه سیاسی و اجماع بر سر مسائل کلان می گذرد! نکته جالب اینکه دولت دوم خاتمی هم با وجود کارنامه شگرف اقتصادی به دلیل عقب نشینی های سیاسی موجب افزایش نارضایتی در جامعه شد! در همه جوامع زنده بودن سیاست و امر سیاسی نقطه آغاز شکوفایی امید، مشارکت و رضایت است.

🔹 نکته پایانی: همان گونه که دولت دوم خاتمی و مصلحت اندیشی مجلس ششم در رای دادن به همه وزرای آن منجر به بی اعتباری دولت، مجلس و روی کارآمدن احمدی نژاد شد این خطر هم وجود دارد که در انتخابات ۱۴۰۰ شاهد روی کارآمدن دولتی پوپولیست باشیم. بنابراین اصلاح طلبان باید در چهارسال آینده با پرهیز از دمیدن در کوره نارضایتی مردم از دولت و ایجاد ناامیدی بیشتر، اهتمام خود را صرف تقویت جامعه مدنی نمایند تا بتوانند از انقطاع نوار پیروزی های ملی به وسیله پوپولیسم فعلا خفته جلوگیری کنند!

Telegram.me/solati_mehran
🔶 داستانهای #کتاب_اول_دبستان در سه کشور ایران، چین و آلمان چه تفاوتهایی با هم دارند و چه تاثیری در رشد شخصیت کودکان دارند؟

🛎در پژوهشی که به مقایسه داستانهای کتاب اول توسط گروهی از روانشناسان ایرانی در سال 91 انجام شده است، مشخص شد چه نیازها و چه فشارهای محیطی توسط چه موضوعات داستانی در این کتابهای درسی به کودکان القاء می‌شود و این موضوعات چه تفاوتی در دنیای شرق وغرب دارند.

❇️نتایج این پژوهش نشان داد نیازهای «پیروی؛ تسلیم و احترام » در #ایران، «پیشرفت » در #آلمان و «مهرورزی » در #چین، سه نیاز اول و اصلی در سه کشور هستند.

📍کودک ایرانی می‌آموزد که طلب‌کننده و گیرنده (تلویحا مصرف کننده و تنبل) باشد؛ کودک چینی می‌آموزد دهنده و بخشنده (تلویحا تولیدکننده و کارگر) باشد و کودک آلمانی چیزی طلب نمی‌کند (تلویحا استقلال طلب) ولی تا حدی دهنده است. به این ترتیب می‌توان نتیجه گرفت کودک ایرانی در کتاب درسی خود یاد می‌گیرد که مطیع و سر به زیر باشد. نگاه کودک ایرانی یا به سمت پایین است و یا از پایین به بالا نگاه می‌کند. نگاه کودک چینی به اطراف است و یک نگاه دایره‌وار دارد، ولی کودک آلمانی یک حرکت و نگاه رو به جلو و هدفمند دارد.

🔴در بین فشارهای مختلف محیطی، فشار «سلطه‌گری »، «فقدان » و «محیط نامأنوس » برای گروه ایرانی، فشارهای «مهرورزی » و «آموزش » درگروه چینی و فشارهای «پرخاشگری »، «از دست دادن » و «مهرطلبی» در گروه آلمانی بیشتر به چشم می‌خورد. کودک ایرانی خود را در محیطی نأمانوس می‌یابد که در آن اشیاء و فرصت‌ها برای قهرمان داستان‌ها ناچیز به‌ نظر رسیده و منبع قدرت، سلطه‌گرانه تعیین‌کننده و جهت‌دهنده است.

خلاصه نتایج این پژوهش جالب را در اینجا بخوانید.👇🏻👇🏻
http://behandyshan.com/content/23388



@solati_mehran
🔹 چرا حضور " وزیر زن " در کابینه روحانی یک ضرورت است؟

@solati_mehran

✍ مهران صولتی

🌱در روزهای گذشته ضرورت قرار گرفتن #وزیر_زن در کابینه دوم حسن روحانی به بحثی داغ و پرمناقشه تبدیل شده است. ضرورتی که هر چند با معرفی ترکیب دولت به نوعی احساس ناامیدی و حرمان تبدیل شد ولی همچنان از قابلیت زیادی برای گفتگو در فضاهای حقیقی و مجازی برخوردار است. از همین رو یادداشت حاضر با هدف دمیدن بیشتر در کوره این بحث می کوشد تا ثابت کند حضور وزیر زن در کابینه دوم روحانی همچنان ضرورتی غیرقابل چشم پوشی است. از همین رو برای اثبات چنین الزامی می توان دلایل زیر را فهرست کرد:

✏️ انتخاب وزیر #زن بیش از آنکه اهمیتی واقعی داشته باشد ارزشی نمادین دارد ولی این امر چیزی از اهمیت این انتخاب نمی کاهد! در دنیایی که نمادها ارزش فوق العاده ای یافته و نشانی از پیشرفت یا عقب ماندگی یک کشور محسوب می شوند، نمی توان به راحتی از کنار این موضوع گذشت( مقایسه روزهای گذشته میان وضعیت کابینه دو کشور ایران و افغانستان در میان زنان ایرانی نشان می دهد که نوعی احساس نارضایتی در حال گسترش است!)

✏️ حتی اگر به این سخن درست معتقد باشیم که؛ " برای پیشرفت واقعی در زمینه حقوق زنان در ایران، اولویت با پیشرفت پروژه دموکراسی خواهی است! " ولی نمی توانیم نسبت به اخراج زنان از همراهی با دموکراسی در ایران بی تفاوت باشیم. کمترین اولویت در پیشرفت این پروژه در ایران احساس رضایت نیمی از جامعه در مشارکتی است که فکر می کنند می تواند برای جامعه و آنها مفید باشد!


✏️ اگر دولت روحانی نسبت به دولت احمدی نژاد از عقلانیت بیشتری برخوردار است باید واقعا نسبت به مقایسه جامعه زنان در قبال حضور نمادین زنان در این دو دولت حساس تر باشد. شعار ؛ به عقب برنمی گردیم! روحانی در ایام انتخابات که به کلید واژه آشنای بیش از ۲۳ میلیون نفر تبدیل شد نباید قربانی برخی مصلحت اندیشی های بدون توجیه شود. حداقل روحانی باید صریحا دلایل منطقی این عقب رفتگی نمادین را با زنان کشور در میان بگذارد!

✏️ #زنان ایران در پی یک عقب ماندگی تاریخی بیش از همه به دنبال دیدن و آفریدن نشانه هایی از یک پیشرفت آرام به سوی خلق یک جامعه متوازن هستند( افزایش آرام ولی پیوسته دانشجویان زن در طول سه دهه گذشته گواهی براین امر است). در حالی که برندگان جایزه صلح نوبل و جایزه فیلدز ریاضی از میان زنان ایرانی برخاسته اند ولی سهم ایشان از مدیریت کشور همچنان در حد همان سه درصد متوقف مانده است! در حقیقت ناشنوا بودن ساختار متصلب سیاسی- مدیریتی کشور در برابر خواست مشروع زنان در افزایش سهم شان از وزارت و مدیریت، حاوی پیام خوبی برای جامعه نمی باشد!

🔹 نکته پایانی: در زمانه ای که پاره ای از اندیشمندان سیاسی جهان از ضرورت زنانه شدن سیاست برای خشونت زدایی از آن سخن می گویند و دولت های اروپایی در بهره گیری هر چه بیشتر از زنان در کابینه بر یکدیگر سبقت می جویند، نمی توان کابینه ای یکپارچه از مردان تدارک دید ولی همچنان از احیای حقوق زنان سخن گفت! امروزه قدرت نمادین بزرگترین نماد قدرت محسوب می شود!

Telegram.me/solati_mehran
🔹 چرا " احمدی نژاد" دوباره به عضویت مجمع تشخیص مصلحت نظام درآمد؟

@solati_mehran

✍ مهران صولتی

🌱محمود احمدی نژاد و جریان پیرامون وی در یک سال گذشته به مجموعه ای از رادیکال ترین اقدامات دست زده اند. اظهارات ساختار شکنانه #مشایی، در کنار" هل من مبارز" طلبیدن بقایی و جوانفکر، همچنین بدعت احمدی نژاد برای ثبت نام در انتخابات ریاست جمهوری به رغم مخالفت تلویحی و علنی رهبر انقلاب شرایطی را ایجاد کرد که برخی از اخراج قطعی این جریان از ساختار قدرت و عدم دعوت مجدد وی به ترکیب دوره جدید مجمع تشخیص سخن می گفتند. تصوری که با حملات اخیر مشایی به ولایت فقیه قطعی به نظر می رسید ولی این اتفاق نیفتاد!! اما چرا احمدی نژاد دوباره به عضویت مجمع در آمد؟

✏️ جریان #احمدی_نژاد آشکارا کوشیده است تا خود را در موقعیت اپوزیسیون نظام تعریف کند! این امر به دلیل آن است که احمدی نژاد بدون داشتن پایگاه جدی مردمی، شانسی برای تایید و رای آوری خود در انتخابات آتی متصور نیست. بنابراین می کوشد تا با حمله به نهادهایی از قبیل قوه قضاییه به نوعی مشروعیت مردمی دست یابد، ولی واقعیت این است که عضویت وی در مجمع از هر دو هدف وی جلوگیری می کند! از یکطرف وی باید محتاط تر عمل کند و از طرف دیگر رویکرد اپوزیسیون گونه وی از طرف مردم پذیرفته نمی شود!

✏️ عضویت احمدی نژاد در #مجمع به کنترل پذیری وی و جریانش کمک می کند. در حقیقت وی با حضور کم رمق در ساختار قدرت، از حاشیه امنی برخوردار می شود که می تواند سقف مخالفت هایش با نظم سیاسی موجود را حداکثر در حد مخالفت با روحانی یا لاریجانی ثابت نگهدارد. اتفاقا از این منظر حضور احمدی نژاد در مجمع می تواند به نوعی قدرت نظام سیاسی را در بالانس نیروهای درونی خود نشان دهد. پیامی که بعید است احمدی نژاد به دلیل خواست درونی اش برای جستجوی یک پایگاه مستقل مردمی در جامعه چندان با آن موافق باشد!

🔹نکته پایانی: اگر رویداد پیش بینی ناپذیری در سپهر تحولات سیاسی ایران اتفاق نیفتد باید جریان احمدی نژاد را برای همیشه پایان یافته تلقی کرد. جریانی که نه در قدرت، و نه در جامعه پایگاه مطمئنی برای تداوم حضور خود ندارد و صرفا گاهی می تواند جنجال رسانه ای برپا کند. در حقیقت این جریان زمانی با هدف بیرون راندن اصلاح طلبان از ساختار قدرت به کار گماشته شد ولی از آنجا که نتوانست واقعیت طفیلی بودن خود را باور کند محکوم به اخراج قطعی از قدرت شد. تجربه تاریخی سیاست در ایران نشان داده که توهم احساس قدرت مستقل می تواند برای کارگزاران بسیار خسارت بار باشد!

Telegram.me/solati_mehran
🔹🔷 در #ستایش خیابان! 🔹🔷

@solati_mehran

✍ مهران صولتی

🌱 از میدان صاحب الزمان که به طرف پایین سرازیر شدم چشمم به تدارک ساخت یک بنای بلند بجای ستاد جوانان روحانی در انتخابات امسال افتاد. دلم گرفت! باز هم قرار است ساختمانی بلند بجای کانون یک اجتماع عمومی بنشیند و فرصتی دیگر برای باهم بودن را از ما سبزواری ها دریغ کند. امسال خیابان کاشفی شمالی کانون نشاط انتخاباتی اصلاح طلبان و اصولگرایان بود. میتینگ هایی شکوهمند و خاطره انگیز در دل شبهای اردیبهشتی انتخابات برپا، و همگان را به وداع با خلوت ملال آور خانه ها فرا می خواند. ایام #انتخابات زمان پررنگ شدن دغدغه های اجتماعی و کم رنگ شدن خواست های فردی است و از همین رو شهروندان فارغ از همه قید و بندهای دست و پاگیر در کنار هم قرار می گیرند تا اعتلای میهن را فراتر از مرزبندی های مرسوم فریاد کنند. ولی واقعیت این است که در ایران امروز، مجال و فرصت با هم بودن صرفا به زمان انتخابات منحصر شده و در سایر ایام سال شهروندان در پی تحقق خواست های شخصی و خانوادگی خود هستند. آغشتگی خطرناک زندگی جمعی ایرانیان به مولفه های پررنگ فرهنگ سرمایه داری از جمله رقابت شدید در کسب پول، مدرک و سایر موفقیت های فردی، ما را از گفتگو با یکدیگر بر سر آرمانی به نام " زیست غنی و لذت بخش شهری" بازداشته است! به رغم وجوه ضدسرمایه داری انقلاب ۵۷ که خیابان را به عرصه ای از حضور جمعی ایران برای نیل به شعارهای سه گانه استقلال، آزادی و پیشرفت معنوی تبدیل کرده بود، رفته رفته و به آرامی در آغوش ترجیح منافع فردی و تبدیل خیابان به خانه فرورفتیم و متوجه نشدیم. فضاهای عمومی همچون خیابان که می توانست مکانی برای مواجهه چهره به چهره ما بایکدیگر باشد تحلیل رفت و جای خود را به پاساژها و مگامال ها سپرد. آنجایی که بجای دیدن، سلام و علیک و احیانا گپ و گفتی کوتاه با یکدیگر، باید زمان را با گذشتن از مقابل ویترین فروشگاه ها و بوتیک ها سپری می کردیم. مکان ها تاثیری مستقیم بر رفتار شهروندان دارند. شهر فضایی خنثی نیست بلکه نشانی از حضور قدرت در زیست جمعی ما تلقی می شود. در روزگاری که سرمایه داری می کوشد تا حتی خواب و بیداری ما در جهت افزایش بهره وری و ارزش افزوده مدیریت کند، پرواضح است که جدایی و تمایز فضاهای شهری چنین خواستی را برآورده می کنند. مکان های عمومی شهری مانند باغ ملی که یادآور اجتماعات پرشور و بحث های داغ سیاسی فرهنگیان در ابتدای انقلاب بود، اگر چه به فرصتی برای همنشینی بازنشستگان عزیز تبدیل شده ولی همچنان با آرمان حوزه عمومی شهروندان فاصله بسیار دارد. روح یک شهر منوط به زنده بودن سیاست در آن است. سیاستی که از مشارکت داوطلبانه شهروندان در تدبیر و مدیریت شهر خود سیراب می شود. احیای چنین سیاستی پیش از هر چیز وابسته به ایجاد مکان هایی برای مواجهه چهره به چهره شهروندانی است که می دانند به فراموشی سپردن سیاست به معنای از یاد رفتن تعهد و مسئولیت های خویش در قبال دیگران است. تعهدی که می کوشد تا زندگی را از چاردیواری خانه ها فراتر برده و از مصالحی رفیع تر از منافع شخصی و خانوادگی سراغ گیرد. از همین رو شورای شهر به مثابه پارلمانی که می کوشد از تنگناهای مدیریت شهرداری خارج شده و افقی به وسعت یک شهر را مدنظر قرار دهد بایستی درباره شکل گیری فضاهایی برای هم نشینی و هم اندیشی شهروندان درباره شیوه های کارآمدتر مدیریت شهری اندیشه کند. فقدان چنین فضاهایی، #خیابان را به پاساژ و گفتگو را به خشونت تقلیل می دهد. شهروندانی که تجربه گفتگو با یکدیگر را بر سر مسائلی از قبیل کیفیت زیست جمعی و شهری ندارند لاجرم زیر آوار شهرنشینی بی قاعده و بیگانه کننده، از هویت انسانی خود تهی و با اندک مواجهه چهره به چهره ای، گریبان یکدیگر را از سر خشم و استیصال چاک می دهند. در فضایی سرشار از بیگانگی و بی اعتمادی، آنچه مجالی برای طرح و رشد نمی یابد همانا پرداختن به تکالیف شهروندی برای بهبود زیست شهری است.

🔹تکمله: در روزگاری که از آرمان مشارکت تمام عیار در خلق انقلاب ۵۷، به مشارکتی کم رمق در ایام انتخابات رسیده ایم و با انبوهی از آسیب های اجتماعی و کاستی های مدیریت شهری مواجهیم، تقویت راه های باهم بودن و از هم گفتن در خیابان راهی برای خروج از وضعیت ناامیدکننده کنونی محسوب می شود. اگر زمانی شلوغی خیابان را با هدف دستیابی به آرامش، با خلوت خانه ها معاوضه کردیم، امروزه حتی با وجود گسترش شبکه های اجتماعی و مجازی، خود را به ارتباط گرم و زنده در خیابان نیازمندتر می یابیم!

Telegram.me/solati_mehran
کودتای ۲۸ مرداد زخمی ملی بود که ایرانیان کوشیدند آن را با آفریدن انقلاب ۵۷ التیام بخشند. فهم تاریخ معاصر ایران تنها در پرتو دیدن چنین زخم هایی امکان پذیر است.

@solati_mehran
🔹 هفت دلیل برای توضیح رای بالای وزیر آموزش و پرورش!

@solati_mehran

✍ مهران صولتی

🌱 #محمد_بطحایی به رغم مخالفت های اولیه از سوی جامعه فرهنگیان موفق به کسب ۲۳۸ رای از مجلس شد. اهمیت این رای بالا بیشتر به این دلیل است که تاکنون معمولا وزرای آموزش و پرورش با رای ناپلئونی و لب مرزی وارد کابینه می شده اند. به نظر می رسد حداقل می توان هفت دلیل برای توضیح این رای بالا به شرح زیر فهرست کرد:

✏️ آموزش و پرورش و بهبود کیفیت آن تا اطلاع ثانوی اولویت نخست مجموعه دولت و مجلس بشمار نمی رود. اگر امکانی برای ایجاد تحول بود دکتر نجفی به شهرداری تهران نمی رفت! بنابراین بطحایی به عنوان نماد حفظ وضع موجود بهترین گزینه برای وزارت بود!

✏️ به دلیل اولویت اشتغال و امنیت برای کشور، روحانی مخالف انتخاب وزیری بود که عزم دمیدن در کوره مطالبات بحق فرهنگیان را داشته باشد. بنابراین اولویت با انتخاب وزیری بود که مانند بطحایی سودای انجام اقدامات ساختاری و بزرگ را نداشته باشد!

✏️ #وزیر_آموزش_و_پرورش رابطه خوبی با هر دو فراکسیون مجلس داشت. اصولگرایان به دلیل سیاسی نبودن و اصلاح طلبان از سر ناامیدی نسبت به معرفی گزینه قوی تر به بطحایی رای دادند!

✏️ فقدان فشار کافی از سوی تشکل های صنفی و منحصر شدن تلاش ها به شبکه های اجتماعی و کمپین های مجازی نتوانست صدای تحول خواهی فرهنگیان را در فضای مجلس پژواک بخشد!

✏️ در فضای تعطیلی مدارس هیچ گونه لابی تاثیر گذاری از سوی فرهنگیان با مجلس صورت نگرفت و نتوانست پیام نارضایتی فرهنگیان را به صورت هدفمند و کانالیزه شده به نمایندگان منتقل کند!

✏️ رابطه خوب بطحایی با نوبخت و تیم چینش کابینه موجب سرمایه گذاری پارلمانی وسیعی از سوی دولت برای کسب رای اعتماد وی شد. اتفاقی که به طور مثال در مورد وزرای اصلاح طلبی همچون بیطرف نیفتاد!

✏️ تعلق داشتن #بطحایی به خانواده آموزش و پرورش در کنار اشراف بر نارسایی های این نهاد و رفع شبهه در مورد نقش مستقیم وی در قضیه صندوق ذخیره فرهنگیان، او را به گزینه ای اطمینان بخش و به دور از تکانه های ساختاری نزد نمایندگان مجلس تبدیل کرد. مضافا اینکه شائبه عدم رای اعتماد اولیه بر تلاش های تیم پارلمانی دولت و وزارتخانه در رایزنی برای کسب رای ایشان افزود!

@solati_mehran
🔹 ساختار سیاسی در ایران از چه مشکلاتی رنج می برد؟

@solati_mehran

✍ مهران صولتی

🌱در ایران امروز ما وارث ساختارهای معیوب و بجا مانده از یک گذشته تاریخی هستیم. در این مدت اگرچه ساختارهای سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی به دلیل پاره ای فشارهای خارجی، تکنولوژیک، امنیتی و انقلابی محبور به عقب نشینی هایی شده اند ولی به دلیل آنکه با عزمی درونی مبتنی بر یک "خودآگاهی انتقادی" جهت روزآمد شدن با تحولات داخلی و جهانی مواجه نبوده اند همچنان متصلب، شکننده و بازدارنده باقی مانده اند! در این میان اگر چه #ساختار سیاسی نقش پیشران سایر عرصه ها را بر عهده داشته ولی نتوانسته با اصلاح درونی خود سایر ساختارهای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی را از گرفتارآمدن در بحران های درونی و بیرونی بازدارد. به طور خلاصه امروزه ساختار سیاسی ایران از مشکلاتی رنج می برد که برخی از آنها را می توان به صورت زیر فهرست کرد:

✏️ شخصی بودن ساختار سیاسی: #ساختار_سیاسی_ایران به جای اتکا بر رویه ها، همچنان متکی بر اشخاص است. لذا سلیقه ها، تشخیص ها و برداشت های فردی نقش زیادی در تصمیم گیری های کلان ایفا می کنند. به طور مثال نقش آیت ا... جنتی به عنوان دبیر شورای نگهبان در تایید صلاحیت نامزدها یا کلیت یک انتخابات همچنان مهم و بی بدیل است. شخصی شدن ساختار سیاسی ایران نه تنها خروجی تصمیم های آن را موقتی و بی ثبات ساخته بلکه فرایند تصمیم گیری درآن را برای تحلیل گران و نیروهای سیاسی کوتاه مدت و پیش بینی ناپذیر کرده است!

✏️ فقدان رابطه پویا و متقابل با جامعه: ساختار سیاسی در ایران باید متاثر از تحولات جهان و جامعه در جهت اصلاح یا جایگزینی مداوم رویکردهای خود حرکت کند، حال آنکه تاکنون بیشتر در راستای کنترل و شکل دادن به جامعه عمل کرده است! بطور مثال این ساختار همچنان بجای هماهنگی با تحولات اطلاعاتی، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی ناشی از گسترش فرایند جهانی شدن، بیشتر به دنبال نفی و انکار چنین تغییراتی بوده است!

✏️ #پیر_سالاری نهادینه شده : ساختار سیاسی ایران پس از گذشت چهاردهه از انقلابی رادیکال، همچنان از وجود نوعی پیر سالاری نهادینه شده رنج می برد. چرخش نخبگان در نهادهای قدرت به کندی صورت می گیرد و به علت فقدان فعالیت کارآمد احزاب، کادر سازی برای مسئولیت های سیاسی ابتر و ناقص مانده است. عنصر وفاداری و اعتماد همچنان مهمترین معیار در انتخاب ها به شمار رفته و اهتمام اصلی نظم سیاسی بجای بهبود کیفیت، معطوف به تداوم بقا شده است!

✏️ فقدان #اجماع برای تصمیم گیری بهنگام : تجربه چهار دهه گذشته نشان داده است که نظم سیاسی تنها زمانی تصمیمی کلیدی و بزرگ گرفته است که کارد به استخوان رسیده و گزینه دیگری متصور نبوده است! پذیرش قطعنامه ۵۹۸ وتوافق برجام نشان داد که تصمیم های مهم همچنان به صورت دیرهنگام اتخاذ می شوند. شاید گره خوردن برخی از این تصمیم ها با آموزه های دینی یا هویت ملی( حیثیتی شدن موضوع) را بتوان به عنوان عاملی بازدارنده تلقی کرد که می تواند عرصه مانور سیاستمداران ایرانی را بر سر تغییر تصمیم اولیه خود با محدودیت مواجه سازد!

🔹 نکته پایانی: از آنجا که بهبود حکمرانی در ایران منوط به اتخاذ" تصمیم هایی سخت" از سوی نظام سیاسی می باشد، چاره اندیشی درباره مشکلات ساختار سیاسی و حرکت به سوی نوعی اجماع کلان بر سر رفع آنها می تواند گام نخست در رفع بسیاری از نارسایی های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی تلقی شود.

@solati_mehran
بازنشرِ فایل صوتی سخنرانی جذاب و شنیدنی #دکتر «سید مجید حسینی»(26 تیرماه 1396) درباره؛

" اهمیت #علوم_انسانی و چگونگی کشته شدن استعدادها در نظام آموزشی ایران!"

🆔 @solati_mehran
Forwarded from اتچ بات
‍ 🔹 چرا مجلس در ایران به " کانون طنز سیاسی" تبدیل شده است؟

@solati_mehran

✍ مهران صولتی

🌱در روزهای گذشته به دلیل برگزاری جلسات رای اعتماد به وزراء ، شاهد اوج گرفتن تمرکز بر عملکرد مجلس از سوی رسانه ها و به تبع آن تولید مجموعه دیگری از " طنزهای سیاسی" بودیم. ماجرای سلفی گرفتن با موگرینی، #گلابی های قاضی پور، گعده های حاشیه مجلس، ایفای نقش مبصر از سوی لاریجانی برای ایجاد سکوت در میان نمایندگان و ... نمونه هایی از تبدیل نماد مردم سالاری ایران به کارخانه تولید #طنز سیاسی می باشد. طنزهایی پرطرفدار که بخش مهمی از فضای شبکه های اجتماعی را به خود اختصاص داده و مدام در جامعه دست به دست شده و به اسباب تمسخر و تاسف شهروندان تبدیل می شود! به نظر می رسد عوامل زیر در تبدیل مجلس به کانون طنز سیاسی در ایران موثر بوده اند:

✏️ #مجلس فی نفسه از ظرفیت زیادی برای طنزآفرینی برخوردار است: تنوع #نمایندگان، مصونیت نسبی رسانه ها، فرصت نطق علنی نمایندگان و حاکمیت نظم حداقلی در مجلس، به نمایندگان فرصت فراوانی برای خودنمایی، ابراز وجود و به تبع آن رسانه ای شدن می بخشد. پرواضح است که در روزگار رونق شبکه های اجتماعی ما شاهد افزایش انتشار مقولات طنز سیاسی از سوی این نهاد در جامعه باشیم!

✏️ تداوم فرآیند" سیاست زدایی" با کلید واژه اعتدال و دست پنهان رد صلاحیت ها، مجلسی خلق کرده که از نمایندگان واقعی مردم تهی گشته و کمتر می توان سخنی سیاسی و جدی را از آن شنید. از همین رو شاید بتوان ابتذال #سیاست را این روزها در پارلمان ایران به مثابه میراث یک صد سال مبارزات آزادی طلبانه مردم ایران متجلی دید. مجلسی که در آن سیاست به لابی های پر منفعت تبدیل شده است چاره ای جز غلتیدن در وادی تولید #طنز_سیاسی ندارد!

✏️ امروزه جامعه ایران به شدت از " بی قدرتی سیاسی" رنج می برد. مشارکت سیاسی در حد شرکت در انتخاباتی با قدرت مانور انتخاب میان " بد" و " بدتر" محدود گشته و هر نوع آرمان گرایی سیاسی با برچسب ضدیت با اعتدال و عقلانیت از عرصه خارج شده است! " بی افقی" اجتماعی- سیاسی زندگی را به گذران کسالت بار ثانیه ها تبدیل کرده و روابط اجتماعی را هر چه بیشتر کالایی ساخته است. در چنین شرایطی شاید بتوان مطلوبیت طنزهای سیاسی نزد مردم را جلوه ای از اعتراض و مقاومت در قبال حاکمیت چنین روندی دانست!

✏️ برای مردمی که از اصلاح واقعی امور ناامید و به روند فرساینده تحولات سیاسی خو کرده اند، چه راه دیگری جز به اشتراک گذاشتن طنزهای سیاسی مانده است تا بیگانگی خود را با فرایندهای سیاسی موجود نمایان سازند؟ طنزهایی که اگرچه تلخندی کمرنگ را بر لبان جامعه می نشانند ولی نمی توانند از مرزهای" تعلیق سیاست" در روزگار کنونی فراتر روند! اینجاست که روشنفکران باید بکوشند تا با خلق افقی برای احیای سیاست، راه را بر اضمحلال هر چه بیشتر ایران و ایرانی سد کنند!

Telegram.me/solati_mehran
ایران سیاستمداری بزرگ و حرفه ای را از دست داد بدون آنکه تلاشی برای انتقال تجربیات ارزشمند او به عرصه دیپلماسی کشور صورت گیرد. دکتر یزدی تا پایان به ایران وفادار ماند. روحش شاد

@solati_mehran
Forwarded from اتچ بات
‍ 🔹 میراثی ارزشمندتر از مریم میرزاخانی! 🔹

@solati_mehran

✍ مهران صولتی

🌱جامعه شناسان ایرانی معتقدند که هم اکنون در کشور با پدیده ای مواجه هستیم که می توان آن را با ویژگی های زیر معرفی کرد: سقوط اعتماد وسرمایه اجتماعی، افزایش خودمحوری، رشد فزاینده مدرک گرایی و کالایی شدن ارزش ها، ترجیح منافع فردی بر مصالح جمعی و ...
اگر بخواهیم برای فهم بهتر موضوع از آموزه های هابرماس درباره عقلانیت و تقسیم آن به دو نوع " سوژه محور" و " ارتباطی" بهره ببریم می توانیم بگوییم که ما هم اکنون در روزگار چیرگی عقلانیت سوژه محور در ایران به سر می بریم. در این عقلانیت که شیوه اندیشیدن و عمل کردن ما در جهان واقعی را تعیین می کند شاهد نوعی فردگرایی ضد اجتماع، حق گرایی ضد مسئولیت، خودشیفتگی ضد همدردی و منفعت پرستی ضد دیگری هستیم. با نگاهی دقیق تر به پیرامون خود می توانیم برخی از عوارض زیان بار چنین نگرشی را مشاهده کنیم: تخلفات رانندگی، تخریب محیط زیست، افول اعتماد عمومی و پررنگ شدن نقش" زرنگ" ها در تفکر غارتی - غنیمتی، از جلوه های حاکمیت چنین عقلانیتی در سال های اخیر به شمار می روند! اما در سوی دیگر عقلانیت ارتباطی قرار دارد که بر مشارکت طرفین در دستیابی به یک تفاهم اقناعی و رضایت بخش تاکید دارد. عقلانیتی که با محوریت یافتن آن می توان انتظار داشت توازن بیشتری میان فرد و اجتماع، حقوق و مسئولیت ها، منافع شخصی و مصالح جمعی، و پررنگ شدن نوعی فردگرایی اخلاقی، و فزونی یافتن همدلی ها و همدردی ها را در جامعه شاهد باشیم. با حاکمیت چنین عقلانیتی می توانیم به داشتن جامعه ای اخلاقی تر و انسانی تر امیدوار باشیم. جامعه ای که در آن محیط زیست حرمت یافته و اخلاق فراتر از قانون، فصل الخطاب مناسبات اجتماعی باشد. متاسفانه امروز فقدان یا کم رنگ شدن نقش این عقلانیت در جامعه، از عوامل مهم بسیاری از نارسایی ها و آسیب های اجتماعی در حوزه های مختلف تلقی می شود. زمانی که سخنرانی #پدر_مریم_میرزاخانی را به عنوان مدیر موسسه خیریه رعد( ضمیمه این یادداشت) شنیدم احساس کردم که متاسفانه این نگاه ارزشمند و انسانی تا چه حد در جامعه ما مهجور و کمیاب شده است! اینکه پدری در یادبود مرگ تراژیک فرزندش با چشم پوشیدن بر توانمندی های بی بدیل وی، دیگران را به نفی اسطوره سازی از مریم( چیزی که در ایران بسیار رایج است!)، استثنایی نبودن دخترش و رسیدگی به استعدادهای برتر و بیشتر از فرزندش دعوت کند می تواند برای ایران امروز بسیار مهم باشد! میراثی حتی ارزشمندتر و انسانی تر از پرورش نابغه ای به نام مریم میرزاخانی!

Telegram.me/solati_mehran
🔹 برچیدن بساط دانش به نفع مدرک! 🔹

@solati_mehran

✍ مهران صولتی

🌱 امروز برای انجام کاری به مدرسه رفتم. مدیر آموزشگاه کنارم نشست و شروع به درددل کرد. از این که تا چه حد در مدارس،" پرورش" در حاشیه قرار گرفته و "آموزش" یکه تازی می کند! اما با توضیحات بعدی او متوجه شدم که حتی آموزش هم به محاق رفته و " مدرک" به مثابه خروجی اصلی نظام آموزش کشور سروری می کند! گفت توصیه کرده اند که #کتابخانه مدرسه در انتهای حیاط برچیده شود و بجای آن دفتر یک مرکز" آموزش از راه دور" بنشیند!
نمادی از شکست #آموزش در برابر #مدرک!
یادم می آید که یکی از دوستان چندی پیش تصاویری را از یک مجتمع آموزشی در کانادا فرستاده بود. برخلاف مدارس ما که اتاقی تنگ و تاریک در ابعاد یک انباری را به کتابخانه مدارس اختصاص می دهند، کتابخانه های مدارس کانادا دقیقا در ورودی سالن و به صورت " اوپن" طراحی شده اند. کتابخانه هایی که با انواع رنگ آمیزی های جذاب می کوشند تا فرصتی را برای همنشینی کودکان و والدین در امر مهم کتابخوانی فراهم آورند. این کتابخانه ها حتی مجهز به دوچرخه های ثابتی هستند که امکان پیوند میان کتاب ها با ورزش و زندگی روزمره را فراهم می آورند. در دوران دانش آموزی کتاب خواندن از اهمیتی شگرف برخوردار است. داستان ها و رمان ها فضای ذهنی کودکان را وسعت بخشیده و به آنها امکانی برای معاشرت ذهنی با شخصیت های داستانی را می دهند. رمان ها بدون گرفتار شدن در دام موعظه های ملال آور و نصایح تکراری، دانش آموزان را در میانه روابط غنی و پیچیده آدم های داستان قرار داده و امکان هایی را برای آموزش ناخودآگاه زندگی واقعی فراهم می کنند.اهمیت کتاب خوانی در مدارس زمانی افزون می شود که اهمیت خطیر هجوم #کنکور زدگی به عرضه آموزش و پرورش را درک کنیم. امروزه کلاس های آمادگی برای تیزهوشان و مهارت های تست زنی چنان مدارس را به تسخیر خود در آورده اند که فعالیت های جمعی و علمی نزد والدین به عنوان اتلاف وقت و مانعی بر سر راه موفقیت در کنکور تعبیر می شوند! کودکان از مدارس به آموزشگاه های خصوصی و از آنجا به اتاق های خود منتقل می شوند تا بتوانند در رقابتی توان فرسا برای آسایش فردا، آرامش امروز خود را قربانی سازند! آسایشی که در کسب بی پروای ثروت، پایمال کردن حقوق دیگران و فدا کردن اخلاقیات محقق می شود! آینده ای که قرار است بر ویرانه های زندگی اجتماعی و صرفا متکی بر زیاده خواهی و طلبکاری از جامعه سامان پذیرد! در چنین فضایی وجود کتابخانه ها اهمیتی حتی بیشتر از کلاس های شلوغ و غیر استاندارد مدارس می یابند که دانش آموزان با به صدا درآمدن زنگ پایانی، سعی در رها ساختن خود از آنها دارند! کتاب هایی که می توانند حداقل خاطره جمعی با دیگران بودن را در ذهن دانش آموزان زنده نگهدارند. بنابراین با پیشروی و استقرار مراکز رسمی تولید مدرک در بطن مدارس، باید با مقوله ای به نام فلسفه تعلیم و تربیت وداع گفت! مدارسی که اگر چه قرار است روی کاغذ، انسانی "تراز نوین" و آرمانی خلق کنند(سند تحول!)، ولی در عالم واقعیت به دستگاهی ناراضی تراش، بیگانه کننده و مولد مدرک تبدیل شده اند!

@solati_mehran
Forwarded from اتچ بات
‍ 🔹 زمانی برای نزدیکی اصولگرایی و #سکولاریسم

@solati_mehran

✍ مهران صولتی

🌱اصولگرایان همواره از سکولاریسم گریخته اند ولی گویا این بار چاره ای جز آغوش گشودن به رویش ندارند! همان کسانی که روزگاری مخالفان فکری خود را در جمهوری اسلامی با اتهامی همچون سکولار می نواختند و از میدان خارج می کردند حال که می بینند کفگیر سرمایه های اجتماعی و مذهبی این ملت به ته دیگ خورده است می کوشند تا پیش از پایان پذیرفتن اعتماد مردمی راهی برای برون رفت بیابند! واقعیت این است که در چهاردهه گذشته مسئولین کشور و متولیان مذهب، بسیار بیش از آن چیزی که موجود بوده است از ذخایر مذهبی و معنوی این کشور استحصال کرده اند! درست مشابه برداشت های افسار گسیخته از منابع آب و بیم وقوع خشکسالی و قحطی در سال های پیش رو! و همین شده است که امروزه یکی از منادیان پیوند دین و سیاست در ایران بعد از انقلاب ( #سعید_زیبا_کلام) در یکی از افراطی ترین برنامه های سیما(جهان آرا از شبکه افق)، صادقانه از بی اعتمادی مردم نسبت به داعیه های دینی سخن می گوید( کلیپ ضمیمه این یادداشت). داستان چیست؟ واقعیت این است که ما در چهاردهه گذشته اسیر مستی قدرت بوده ایم( هنوز هم در بخش هایی هستیم!). نوعی مدهوشی که به ما توان ارزیابی درست از وضعیت موجود را نداده است! در این سال ها همواره سوار بر اسب چموش قدرت تاختیم و با تازیانه ای در دست مشفقان و دلسوزان را نواختیم! احساس می کردیم که با تمسک به مقدس ترین ارزشها می توانیم رقیب را منکوب و از میدان خارج کنیم! بر سر چاه سرمایه های مذهبی نشسته و دلو دلو آب حیاتبخش اعتقادات دینی مردم را در شوره زار نزاع های سیاسی جاری ساختیم! با اخراج یک به یک رقبا احساس پیروزی کرده و بر استحصال سرمایه های معنوی افزودیم غافل از اینکه این چاه در آستانه خشکی و بی آبی است! و اینک ما مانده ایم؛ ایستاده بر برهوتی از بی اعتمادی، و زندگی جمعی که به دلیل سقوط سرمایه اجتماعی هر روز سردتر و خشک تر از پیش می شود! شاید بتوان گفت همان بی پناهی که روزگاری تشیع با پر کردن آن توانست انقلابی معنوی را رقم زند اینک دوباره و پس از چهاردهه برای این ملت تکرار شده است! مذهب به مناسک تقلیل یافته و دیوار بی تفاوتی نسبت به " دیگری" هر روز ستبر تر از گذشته می شود! برخی از اصولگرایان اگر چه درد را درست تشخیص داده اند ولی بعید است بتوانند راه درمان را هم بدرستی تئوریزه کنند! جامعه ایران هم اکنون در حال پوست اندازی است. مجموعه ای از تحولات ساختاری از قبیل شهرنشینی، افزایش تحصیلات، حضور اجتماعی زنان، انقلاب ارتباطات و انفجار اطلاعات شرایطی را فراهم آورده که نوعی دگردیسی طبیعی در جامعه در حال رخ نمودن است. در این میان اگرچه برخی اعوجاجات هم شکل گرفته که متولیان مذهب را بی تاب می کند راهش تکرار اشتباهات گذشته در استفاده از ابزار مذهب برای کنترل روندهای جاری نیست، بلکه چاره کار در تاکید روزافزون بر ضرورت انجام اصلاحات رادیکال و دموکراتیک در جامعه است. با آغوش گشودن بر روی دموکراسی می توان به احیای دوباره سرمایه های معنوی این ملت امیدوار بود هر چند که ممکن است شمایل آن با گذشته متفاوت باشد. ایکاش #اصولگرایان پیشتاز این تحول مبارک باشند!

@solati_mehran