Forwarded from Deleted Account
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
✅ جامعه شناسی
✅ فلسفه
✅ تاریخ
✅ رمان
✅ پژوهشگری
https://telegram.me/joinchat/B8dgVjzw2lSWh3ZSpj1VhQ
@SocialSciences1
✅ جامعه شناسی
✅ فلسفه
✅ تاریخ
✅ رمان
✅ پژوهشگری
https://telegram.me/joinchat/B8dgVjzw2lSWh3ZSpj1VhQ
🔹مهمترین تفاوت ما با کشورهای پیشرفته چیست 🔹
🌱به تازگی کتاب درآمدی بر جامعه شناسی ؛ اثر نیکلاس ابرکرامبی را مطالعه می کردم .وی در این کتاب پر پاره ای از مشکلات جوامع مدرن در روزگار کنونی انگشت نهاده که می توان برخی از آن ها را در ایران هم مشاهده کرد ؛ بی ثباتی خانواده ها ، رشد آمار طلاق ، افزایش ناامنی در تمامی ابعاد زندگی اعم از بی اعتمادی به اطرافیان تا عدم اطمینان به نهادهای سیاسی -اقتصادی ، کاهش فراینده سرمایه اجتماعی ، افزایش شکاف طبقاتی و ...همه و همه نشان از ترک برداشتن اسطوره زندگی بی دردسر در غرب نزد شهروند ایرانی دارد.پرواضح است که بسیاری از این مشکلات در سطحی گسترده تر در ایران هم جریان دارد چون ایران به مثابه یک کشور پیرامونی در نظام جهانی ، در حالی از عوارض مدرنیته رنج می برد که از قدرت و ابتکار لازم برای مقابله با این پیامدها برخوردار نیست.در کنار تمام این شباهت ها آن چه لب اصلی این یادداشت را تشکیل می دهد ذکر مهم ترین تفاوت موجود میان ما با کشورهای پیشرفته، در زمینه انبوه مشکلاتی است که امروزه گریبان گیر جوامع بشری است .جوامع لیبرال نگاهی واقع بینانه به انسان و نیازهایش دارند ؛ اینکه نیازهای اولیه ای وجود دارند از قبیل خوراک ، پوشاک و مسکن ،که تا تامین نشوند نوبت به نیازهای ثانویه نمی رسد . اینکه مهم ترین اصل برای انسان افزایش لذت و کاهش درد است .امروزه این نگاه واقع بینانه ، نسبت به جامعه نیز در غرب وجود دارد . اندیشمندان پست مدرن بر خلاف دو قرن گذشته به دنبال ایجاد و تاسیس جامعه ای بی عیب و نقص نیستند و اصولا تشکیل آن را نشانه خوبی برای زندگی اجتماعی نمی دانند ، لذا با پذیرش ایرادات و نقایص جوامع غربی می کوشند با ایجاد حساسیت در مردم و دولتمردان نسبت به وجود این آسیب ها ،نقشی در اصلاح جامعه خود داشته باشند. برعکس ما از آن جا که هنوز به دنبال دستیابی به یک مدینه فاضله در درون کشور هستیم ، مترصد هر فرصتی برای انکار این مشکلات هستیم. به جای طرح معضلات در حوزه عمومی ، آگاهی بخشی به مردم و کشاندن پای شهروندان به عرصه بهبود هرچند اندک اوضاع ، دولت را مسئول تمام مشکلات معرفی و از او انتظار حل مشکلات را داریم . اصولا در هیچ جای دنیا دولت ها وظیفه حل کلیه مسائل را ندارند و بسیاری از آن ها را به وسیله حضور پررنگ NGO ها حل و فصل می کنند. مهمترین جلوه این تفاوت را می توان در حضور متفاوت روسای جمهوری دنیا در اجلاس اقتصادی داووس سوییس در زمستان هر سال دید. در حالی که مسولین سایر کشورها با ذکر آمار و ارقام مستند بر وجود بسیاری از نارسایی های عمدتا اقتصادی در کشورهای خود تاکید و برای حل آن ها از سایر کارشناسان و متخصصان جهانی چاره جویی می کنند ، روسای جمهوری ایران در تمام ادوار گذشته سرگرم فلسفه پردازی ، کلی بافی و ارائه نصایح اخلاقی برای نجات بشریت بوده اند.بنابراین در شرایطی که دنیا با اذعان به مشکلات خود قدم در راه اصلاح گام به گام مشکلات می گذارد ما هنوز می کوشیم با انکار یا نسبت دادن معضلات موجود به قدرت های خارجی مانع از ترک برداشتن ذهنیت تصلب یافته خود نسبت به این مسائل شویم . برای مهار انبوه آسیب های اجتماعی کشور فرصت چندانی در اختیار نداریم. حضور موثر مردم در دو انتخابات 92 و 94 می تواند فرصتی طلایی برای تغییر نگرش عمومی نسبت به تحولات جامعه و ضرورت تغییر نگرش مسئولین به آن ها تلقی شود. شاید فردا بسیار دیر باشد ...
Telegram.me/solati_mehran
🌱به تازگی کتاب درآمدی بر جامعه شناسی ؛ اثر نیکلاس ابرکرامبی را مطالعه می کردم .وی در این کتاب پر پاره ای از مشکلات جوامع مدرن در روزگار کنونی انگشت نهاده که می توان برخی از آن ها را در ایران هم مشاهده کرد ؛ بی ثباتی خانواده ها ، رشد آمار طلاق ، افزایش ناامنی در تمامی ابعاد زندگی اعم از بی اعتمادی به اطرافیان تا عدم اطمینان به نهادهای سیاسی -اقتصادی ، کاهش فراینده سرمایه اجتماعی ، افزایش شکاف طبقاتی و ...همه و همه نشان از ترک برداشتن اسطوره زندگی بی دردسر در غرب نزد شهروند ایرانی دارد.پرواضح است که بسیاری از این مشکلات در سطحی گسترده تر در ایران هم جریان دارد چون ایران به مثابه یک کشور پیرامونی در نظام جهانی ، در حالی از عوارض مدرنیته رنج می برد که از قدرت و ابتکار لازم برای مقابله با این پیامدها برخوردار نیست.در کنار تمام این شباهت ها آن چه لب اصلی این یادداشت را تشکیل می دهد ذکر مهم ترین تفاوت موجود میان ما با کشورهای پیشرفته، در زمینه انبوه مشکلاتی است که امروزه گریبان گیر جوامع بشری است .جوامع لیبرال نگاهی واقع بینانه به انسان و نیازهایش دارند ؛ اینکه نیازهای اولیه ای وجود دارند از قبیل خوراک ، پوشاک و مسکن ،که تا تامین نشوند نوبت به نیازهای ثانویه نمی رسد . اینکه مهم ترین اصل برای انسان افزایش لذت و کاهش درد است .امروزه این نگاه واقع بینانه ، نسبت به جامعه نیز در غرب وجود دارد . اندیشمندان پست مدرن بر خلاف دو قرن گذشته به دنبال ایجاد و تاسیس جامعه ای بی عیب و نقص نیستند و اصولا تشکیل آن را نشانه خوبی برای زندگی اجتماعی نمی دانند ، لذا با پذیرش ایرادات و نقایص جوامع غربی می کوشند با ایجاد حساسیت در مردم و دولتمردان نسبت به وجود این آسیب ها ،نقشی در اصلاح جامعه خود داشته باشند. برعکس ما از آن جا که هنوز به دنبال دستیابی به یک مدینه فاضله در درون کشور هستیم ، مترصد هر فرصتی برای انکار این مشکلات هستیم. به جای طرح معضلات در حوزه عمومی ، آگاهی بخشی به مردم و کشاندن پای شهروندان به عرصه بهبود هرچند اندک اوضاع ، دولت را مسئول تمام مشکلات معرفی و از او انتظار حل مشکلات را داریم . اصولا در هیچ جای دنیا دولت ها وظیفه حل کلیه مسائل را ندارند و بسیاری از آن ها را به وسیله حضور پررنگ NGO ها حل و فصل می کنند. مهمترین جلوه این تفاوت را می توان در حضور متفاوت روسای جمهوری دنیا در اجلاس اقتصادی داووس سوییس در زمستان هر سال دید. در حالی که مسولین سایر کشورها با ذکر آمار و ارقام مستند بر وجود بسیاری از نارسایی های عمدتا اقتصادی در کشورهای خود تاکید و برای حل آن ها از سایر کارشناسان و متخصصان جهانی چاره جویی می کنند ، روسای جمهوری ایران در تمام ادوار گذشته سرگرم فلسفه پردازی ، کلی بافی و ارائه نصایح اخلاقی برای نجات بشریت بوده اند.بنابراین در شرایطی که دنیا با اذعان به مشکلات خود قدم در راه اصلاح گام به گام مشکلات می گذارد ما هنوز می کوشیم با انکار یا نسبت دادن معضلات موجود به قدرت های خارجی مانع از ترک برداشتن ذهنیت تصلب یافته خود نسبت به این مسائل شویم . برای مهار انبوه آسیب های اجتماعی کشور فرصت چندانی در اختیار نداریم. حضور موثر مردم در دو انتخابات 92 و 94 می تواند فرصتی طلایی برای تغییر نگرش عمومی نسبت به تحولات جامعه و ضرورت تغییر نگرش مسئولین به آن ها تلقی شود. شاید فردا بسیار دیر باشد ...
Telegram.me/solati_mehran
Telegram
مهران صولتی
دانش آموخته دکترای جامعه شناسی سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
👍2
🔹آیا باتلگرام زندگی مااخلاقی تر شده است؟🔹
🌱پدیده شبکه های اجتماعی همچون تلگرام در دو سال گذشته از زوایای گوناگون مورد نقدوتحلیل قرار گرفته است .بیش از همه از منظر عرصه های نوینی که برای ارتباطات شبکه ای ایجاد و نوعی پیوندهای ضعیف میان افراد ناشناخته ایجاد می کند. در این میان از نظر محتوایی بخش قابل توجهی از پیام های موجود در این شبکه ها را مطالبی با مضمون اخلاقی تشکیل می دهند که آدمیان را به تغییر نگرش ، مثبت اندیشی ، آزادگی ، گذشت ، سازگاری ، جدی نگرفتن دنیا و زندگی در لحظه و... دعوت می کنند.با گذشت بیش از دو سال از حضور در شبکه های اجتماعی و مشاهده حجم عظیمی از تولیدات نوشتاری اخلاقی در این فضا مناسب است که این پرسش مطرح شود که تا چه حد زیست کنش گر ایرانی متاثر از تلگرام، اخلاقی تر و انسانی تر شده است ؟می کوشم با تقسیم اخلاق به دو بخش فردی و جمعی ، به این پرسش پاسخ دهم. اخلاقی زیستن در بعد فردی به معنای انجام نیکی بدون اجبار است. و این امر هم زمانی امکان پذیر است که فرد در انجام اعمال خود آزاد باشد و البته به اصول اخلاقی پایبند. از همین رو است که در جوامع استبدادی اخلاق بی معنی است زیرا افراد در انجام اعمال خود از آزادی و خودآیینی برخوردار نیستند. گسترش پیام های اخلاقی در تلگرام می تواند بازتاب دغدغه های اخلاقی جامعه ای رو به انحطاط تلقی شود که می کوشد با تامل در خود، گریزگاهی برای شاد بودن و زندگی در اکنون جستجو کند . البته فراوانی و تراکم این نوع پیام ها در شبکه های اجتماعی می تواند موجب ملال آور و بی اثر شدن چنین محتواهایی شود همچنان که انباشتگی جامعه از پیام های دینی در 37 سال گذشته نتوانسته به دینی تر شدن فضای زندگی اجتماعی در کشور بینجامد.از منظر اخلاق جمعی نیز می توان چنین پرسشی را مطرح کرد. آیا تلگرام موجب بهبود این نوع اخلاق در جامعه شده است ؟ واقعیت این است که خیر ! اخلاق جمعی زاییده مجموعه روابط میان سیاست ، اقتصاد و فرهنگ است. همچنین اخلاق بیشتر جنبه فرهنگی دارد و بنابراین اگر وزن فرهنگ در مقایسه با سیاست و اقتصاد در حال افزایش باشد می توان به بهبود اخلاق در جامعه امیدوار بود. وضعیت کنونی جامعه ما چنین تحولی را نشان نمی دهد. با سیطره سیاست و اقتصاد بر فرهنگ ، ما شاهد افزایش هرچه بیشتر روحیه فرصت طلبی ، ترجیح منافع فردی ، تظاهر و بی اعتمادی به یکدیگر در عرصه روابط اجتماعی هستیم .با سیطره سرمایه داری مالی هم شاهد گسترش خرید و فروش ارزش های والای انسانی مانند انسانیت ، شرافت ، نجابت و ... به مثابه کالاهایی قابل معامله هستیم .زمانی می توانیم از اخلاقی تر شدن جامعه سخن بگوییم که نوعی هماهنگی میان اخلاق فردی و اخلاق جمعی در این سرزمین برقرار شده باشد. به نظر می رسد در وضعیت کنونی تلگرام با انتشار پیام های اخلاقی تنها محدود به حریم شخصی باقی مانده و نتوانسته تاثیری جدی در اخلاقی تر شدن جامعه ایفا نماید. البته شاید سهم تلگرام در ایجاد پیوندهای ضعیف میان شهروندان بتواند در درازمدت به افزایش اعتماد میان افراد کمک کند مشروط به آنکه بی اخلاقی همچون امروز از سوی سیاست و اقتصاد خریدار نداشته باشد.
Telegram.me/solati_mehran
🌱پدیده شبکه های اجتماعی همچون تلگرام در دو سال گذشته از زوایای گوناگون مورد نقدوتحلیل قرار گرفته است .بیش از همه از منظر عرصه های نوینی که برای ارتباطات شبکه ای ایجاد و نوعی پیوندهای ضعیف میان افراد ناشناخته ایجاد می کند. در این میان از نظر محتوایی بخش قابل توجهی از پیام های موجود در این شبکه ها را مطالبی با مضمون اخلاقی تشکیل می دهند که آدمیان را به تغییر نگرش ، مثبت اندیشی ، آزادگی ، گذشت ، سازگاری ، جدی نگرفتن دنیا و زندگی در لحظه و... دعوت می کنند.با گذشت بیش از دو سال از حضور در شبکه های اجتماعی و مشاهده حجم عظیمی از تولیدات نوشتاری اخلاقی در این فضا مناسب است که این پرسش مطرح شود که تا چه حد زیست کنش گر ایرانی متاثر از تلگرام، اخلاقی تر و انسانی تر شده است ؟می کوشم با تقسیم اخلاق به دو بخش فردی و جمعی ، به این پرسش پاسخ دهم. اخلاقی زیستن در بعد فردی به معنای انجام نیکی بدون اجبار است. و این امر هم زمانی امکان پذیر است که فرد در انجام اعمال خود آزاد باشد و البته به اصول اخلاقی پایبند. از همین رو است که در جوامع استبدادی اخلاق بی معنی است زیرا افراد در انجام اعمال خود از آزادی و خودآیینی برخوردار نیستند. گسترش پیام های اخلاقی در تلگرام می تواند بازتاب دغدغه های اخلاقی جامعه ای رو به انحطاط تلقی شود که می کوشد با تامل در خود، گریزگاهی برای شاد بودن و زندگی در اکنون جستجو کند . البته فراوانی و تراکم این نوع پیام ها در شبکه های اجتماعی می تواند موجب ملال آور و بی اثر شدن چنین محتواهایی شود همچنان که انباشتگی جامعه از پیام های دینی در 37 سال گذشته نتوانسته به دینی تر شدن فضای زندگی اجتماعی در کشور بینجامد.از منظر اخلاق جمعی نیز می توان چنین پرسشی را مطرح کرد. آیا تلگرام موجب بهبود این نوع اخلاق در جامعه شده است ؟ واقعیت این است که خیر ! اخلاق جمعی زاییده مجموعه روابط میان سیاست ، اقتصاد و فرهنگ است. همچنین اخلاق بیشتر جنبه فرهنگی دارد و بنابراین اگر وزن فرهنگ در مقایسه با سیاست و اقتصاد در حال افزایش باشد می توان به بهبود اخلاق در جامعه امیدوار بود. وضعیت کنونی جامعه ما چنین تحولی را نشان نمی دهد. با سیطره سیاست و اقتصاد بر فرهنگ ، ما شاهد افزایش هرچه بیشتر روحیه فرصت طلبی ، ترجیح منافع فردی ، تظاهر و بی اعتمادی به یکدیگر در عرصه روابط اجتماعی هستیم .با سیطره سرمایه داری مالی هم شاهد گسترش خرید و فروش ارزش های والای انسانی مانند انسانیت ، شرافت ، نجابت و ... به مثابه کالاهایی قابل معامله هستیم .زمانی می توانیم از اخلاقی تر شدن جامعه سخن بگوییم که نوعی هماهنگی میان اخلاق فردی و اخلاق جمعی در این سرزمین برقرار شده باشد. به نظر می رسد در وضعیت کنونی تلگرام با انتشار پیام های اخلاقی تنها محدود به حریم شخصی باقی مانده و نتوانسته تاثیری جدی در اخلاقی تر شدن جامعه ایفا نماید. البته شاید سهم تلگرام در ایجاد پیوندهای ضعیف میان شهروندان بتواند در درازمدت به افزایش اعتماد میان افراد کمک کند مشروط به آنکه بی اخلاقی همچون امروز از سوی سیاست و اقتصاد خریدار نداشته باشد.
Telegram.me/solati_mehran
Telegram
مهران صولتی
دانش آموخته دکترای جامعه شناسی سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
🌺🌺🌺🌺🌻🌻🌻🌻🌹🌹🌹🌹💐💐
نوروز پیشاپیش بر همه همراهان گرامی خجسته باد! امیدوارم که با حلول نوروز ، ذهن و ضمیر مان نوتر و تازه تر شود و ایامی سرشار از بهروزی و موفقیت در انتظارمان باشد. به امید خدا بعد از تعطیلات با یادداشت های تحلیلی بیشتری پیرامون جامعه و سیاست در ایران همچنان در خدمت دوستان ارجمند خواهم بود.
🌼🌼🌼🌼🌸🌸🌸🌸🌷🌷🌷🌷🌻🌻
نوروز پیشاپیش بر همه همراهان گرامی خجسته باد! امیدوارم که با حلول نوروز ، ذهن و ضمیر مان نوتر و تازه تر شود و ایامی سرشار از بهروزی و موفقیت در انتظارمان باشد. به امید خدا بعد از تعطیلات با یادداشت های تحلیلی بیشتری پیرامون جامعه و سیاست در ایران همچنان در خدمت دوستان ارجمند خواهم بود.
🌼🌼🌼🌼🌸🌸🌸🌸🌷🌷🌷🌷🌻🌻
🔹چگونه آموزش و پرورش فرزندان ما را از خود بیگانه می سازد؟ 🔹
🌱در دنیای امروز ما در حال گریختن از خود هستیم .خلوت کردن با خود هم روز به روز سخت تر می شود . البته حجم اشتغالات روزمره در کاهش زمان با خود بودن، بسیار موثر است. ما انسان ها در روزگار کنونی، یا در محل کار مشغول انجام وظایف سازمانی هستیم، یا در خانه سرگرم وقت گذاشتن برای دیدن برنامه های تلویزیونی و حضور پررنگ تر در فضای مجازی و اپلیکیشن های موبایلی . در هر دو صورت فرصت با خود بودن و اندیشیدن به خود، هر روز کمتر از پیش می شود.در حقیقت دنیای مدرن به موازات ایجاد امکانات بیشتر برای " خودشناسی" از منظر روان شناسی و روان کاوی ، از ایجاد فرصت هایی برای " خودسازی" از طریق سازگاری فرد با خویشتن خود عاجز مانده است.این "خودسازی " بیشتر از مسیر همان تعالیم عرفانی می گذرد که ما را به خلوت کردن با خود و یکی انگاشتن خودشناسی و خداشناسی فرا می خواند. همان آموزه هایی که ما را به درک جایگاه "خود "در جهان، رفتن به سوی سازگاری و آشتی با ناملایمات، و ایجاد تعادل میان" فردیت" و" جماعت " دعوت می کند .اما مشکل این جاست که مدرنیته ما را به شناخت جهان و تسخیر آن فرامی خواند و با سازگاری با آن نسبتی ندارد ، این دقیقا همان نگرشی است که مدرنیته نسبت به" فرد" هم دارد. سرمایه داری به عنوان مهمترین جلوه ی جهان مدرن ، به "جهان" و "فرد" به عنوان ظرفیت هایی برای تولید و مصرف هرچه بیشتر می نگرد.در این میان نظام آموزش و پرورش رسمی هم به جای ایجاد فرصت هایی برای آشتی دانش آموزان با خویشتن ، کارکردی بیگانه کننده یافته است. با کنکوری شدن زندگی و آموزش در ایران ، هم اینک نوآموزان بجای صرف وقت برای شناخت توانایی های خود ، می آموزند با ورود به رقابتی استرس زا و فرساینده ، لحظه لحظه ی اوقات فراغت خود را صرف حضور در کلاس های آمادگی کنکور یا خلوت کردن با کتاب های مرتبط با آن در کنج اتاق خود کنند . جالب این جاست که این کسب آمادگی هم هر چه بیشتر صبغه ای انفرادی یافته و از حضور گروهی سایر همکلاسی ها تهی است .از همین رو است که فرزندان ما تمام لحظاتی را که باید در دوران حساس نوجوانی به اندیشیدن و کاوش در زوایای پنهان خویشتن پرداخته و از این رهگذر به ساخت شخصیت خود اقدام نمایند در بیراهه ی درس خواندن ، حفظ کردن و تست زدن هدر می دهند.آموزش و پرورش ما امروزه همزمان دو کار را انجام می دهد ؛ نخست با تشدید رقابت افراطی بر سر کنکور و تاکید یک سویه بر اهمیت مدارس خاص ، دغدغه های اجتماعی دانش آموزان و حس نوع دوستی آنها را از میان می برد. دوم ؛ با تستی کردن نظام آموزشی ، افزایش سطحی نگری و قربانی کردن علوم انسانی پیش پای رشته های مهندسی و پزشکی ، دغدغه های انسانی و عرفانی دانش آموزان را مدفون می سازد.نتیجه این دو رویکرد هم البته یک چیز است :انسان هایی که از "بودن " خود، بیزارند و از " شدن" خود ، ناامید . انسان هایی که از خلوت کردن و اندیشیدن به خود در هراسند و از ساخت و تکامل شخصیت خود، عاجز . شهروندانی که همزمان از جامعه و خود می گریزند . باید برای این معضل چاره ای اندیشید...
Telegram.me/solati_mehran
🌱در دنیای امروز ما در حال گریختن از خود هستیم .خلوت کردن با خود هم روز به روز سخت تر می شود . البته حجم اشتغالات روزمره در کاهش زمان با خود بودن، بسیار موثر است. ما انسان ها در روزگار کنونی، یا در محل کار مشغول انجام وظایف سازمانی هستیم، یا در خانه سرگرم وقت گذاشتن برای دیدن برنامه های تلویزیونی و حضور پررنگ تر در فضای مجازی و اپلیکیشن های موبایلی . در هر دو صورت فرصت با خود بودن و اندیشیدن به خود، هر روز کمتر از پیش می شود.در حقیقت دنیای مدرن به موازات ایجاد امکانات بیشتر برای " خودشناسی" از منظر روان شناسی و روان کاوی ، از ایجاد فرصت هایی برای " خودسازی" از طریق سازگاری فرد با خویشتن خود عاجز مانده است.این "خودسازی " بیشتر از مسیر همان تعالیم عرفانی می گذرد که ما را به خلوت کردن با خود و یکی انگاشتن خودشناسی و خداشناسی فرا می خواند. همان آموزه هایی که ما را به درک جایگاه "خود "در جهان، رفتن به سوی سازگاری و آشتی با ناملایمات، و ایجاد تعادل میان" فردیت" و" جماعت " دعوت می کند .اما مشکل این جاست که مدرنیته ما را به شناخت جهان و تسخیر آن فرامی خواند و با سازگاری با آن نسبتی ندارد ، این دقیقا همان نگرشی است که مدرنیته نسبت به" فرد" هم دارد. سرمایه داری به عنوان مهمترین جلوه ی جهان مدرن ، به "جهان" و "فرد" به عنوان ظرفیت هایی برای تولید و مصرف هرچه بیشتر می نگرد.در این میان نظام آموزش و پرورش رسمی هم به جای ایجاد فرصت هایی برای آشتی دانش آموزان با خویشتن ، کارکردی بیگانه کننده یافته است. با کنکوری شدن زندگی و آموزش در ایران ، هم اینک نوآموزان بجای صرف وقت برای شناخت توانایی های خود ، می آموزند با ورود به رقابتی استرس زا و فرساینده ، لحظه لحظه ی اوقات فراغت خود را صرف حضور در کلاس های آمادگی کنکور یا خلوت کردن با کتاب های مرتبط با آن در کنج اتاق خود کنند . جالب این جاست که این کسب آمادگی هم هر چه بیشتر صبغه ای انفرادی یافته و از حضور گروهی سایر همکلاسی ها تهی است .از همین رو است که فرزندان ما تمام لحظاتی را که باید در دوران حساس نوجوانی به اندیشیدن و کاوش در زوایای پنهان خویشتن پرداخته و از این رهگذر به ساخت شخصیت خود اقدام نمایند در بیراهه ی درس خواندن ، حفظ کردن و تست زدن هدر می دهند.آموزش و پرورش ما امروزه همزمان دو کار را انجام می دهد ؛ نخست با تشدید رقابت افراطی بر سر کنکور و تاکید یک سویه بر اهمیت مدارس خاص ، دغدغه های اجتماعی دانش آموزان و حس نوع دوستی آنها را از میان می برد. دوم ؛ با تستی کردن نظام آموزشی ، افزایش سطحی نگری و قربانی کردن علوم انسانی پیش پای رشته های مهندسی و پزشکی ، دغدغه های انسانی و عرفانی دانش آموزان را مدفون می سازد.نتیجه این دو رویکرد هم البته یک چیز است :انسان هایی که از "بودن " خود، بیزارند و از " شدن" خود ، ناامید . انسان هایی که از خلوت کردن و اندیشیدن به خود در هراسند و از ساخت و تکامل شخصیت خود، عاجز . شهروندانی که همزمان از جامعه و خود می گریزند . باید برای این معضل چاره ای اندیشید...
Telegram.me/solati_mehran
Telegram
مهران صولتی
دانش آموخته دکترای جامعه شناسی سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
🔹داعش و پروژه "ارزان کردن مرگ" در اروپا 🔹
🌱داعش حملات فرامرزی خود را بر اروپا متمرکز کرده است .با حمله چند باره داعش به قلب اروپا و اینک مقر پارلمان این قاره در اوایل فروردین ، هم اینک " مرگ آفرینی " به برنامه اصلی داعش در ابعاد فرامرزی این دولت مستعجل تبدیل شده است.از ابتدای نضج گیری و قوام یافتن داعش در اروپا جهانیان شاهد اجرای "تئاتر مرگ " توسط این فرقه خشن در سوریه و عراق بودند . فرآیند کشتار نیز طوری تدارک می شد که به ورطه تکرار نیفتد و از نظر رسانه ای کاملا به روز باشد. این نمایش با سربریدن جیمز فولی انگلیسی آغاز و در یک روند تکاملی با غرق کردن ، آتش زدن ، منفجر کردن ، پرت کردن از ارتفاع و ... ادامه یافت.فرآیند اجرای این تئاتر هم کاملا هوشمندانه و در جهت القای حس حقارت در محکوم بخت برگشته و در عوض افزایش احساس خداوندگاری در حاکم تنظیم شده بود.اجرای بی عیب ونقص" تئاتر مرگ" برای داعش از چنان اهمیتی برخوردار بود که کوشیده می شد با جلوگیری از هر گونه اختلال در آن، تاثیر حداکثری بر تماشاگران به جا گذارد .از همین رو به محکومان مسکن های قوی تزریق می شد تا کنترل بدن آن ها به اوج خود برسد."تئاتر مرگ" به دنبال عبور از خط قرمز غرب در شکل دادن به تمدن جدیدش بود. "زندگی آری ، مرگ نه " ، روندی که می شد آن را در دو سده اخیر تحولات غرب مشاهده کرد : افزایش بهداشت ، کاهش مرگ و میر ، افزایش رفاه ، تاکید بر بهزیستی و ... همه و همه در چارچوب تقدیس زندگی و به فراموشی سپردن مرگ خلاصه می شد. لیبرالیسم هم اعلام کرده بود که به دنبال افزایش لذت و کاهش درد برای آحاد انسان هاست و چه دردی جان فرساتر از مرگ می توان سراغ گرفت. نوربرت الیاس جامعه شناس آلمانی از " تنهایی دم مرگ " سخن می گوید و اینکه همان غرب در تداوم تمدن سازی خود کوشیده است تا مرگ را به کنج خلوت بیمارستان ها کشانده و هرچه بیشتر نامرئی سازد و اینکه " مرگ اندیشی" در این تمدن هر چه بیشتر سرکوب و از فضای عمومی محو می شود. آدمیان از کودکی می آموزند که به زندگی بیندیشند و مرگ را در پرانتز قرار دهند.از همین رو است که بعد از رویداد ناگزیر جنگ جهانی دوم که اروپاییان مرگ را با گوشت و پوست خود لمس کردند رسانه های غربی می کوشند تا با سانسور مرگ در سایر مناطق جهان ( عراق ، افغانستان و ... ) هم از حجم اعتراضات ضدجنگ فعالان حقوق بشر بکاهند و هم از رویت پذیری و عادی شدن مرگ در اذهان شهروندان خود جلوگیری نمایند.اما داعش در سویه مقابل می کوشد تا با عبور از حصار امنیتی اروپا ،مرگ را در این سرزمین رویایی ارزان سازد .چرا که مرگ و زندگی نسبتی تنگاتنگ دارند و مرگ ارزان ، زندگی ارزان به دنبال می آورد. از همین رو فعالین حقوق بشر همواره به دنبال تخفیف در مجازات های قضایی جهت تاکید بر ارزشمند بودن زندگی و نفی مرگ هستند . با ظهور رادیکالیسم مذهبی از جنس طالبان ، القاعده و داعش ، هم اکنون در خاورمیانه مرگ را ارزان می فروشند . مسلمانان با ارزان کردن مرگ ، زندگی را هم ارزان کرده اند . آنان که راحت جان می دهند ، راحت تر هم جان می گیرند ( استفاده از جلیقه های انفجاری در حملات انتحاری ) و این است قصه پر غصه ی حضور افراطی گری اسلامی در خاورمیانه. هیچ تمدنی بر بنیاد " مرگ آفرینی " قابل تحقق نیست. باید از مرگ به زندگی گذر کرد...
Telegram.me/solati_mehran
🌱داعش حملات فرامرزی خود را بر اروپا متمرکز کرده است .با حمله چند باره داعش به قلب اروپا و اینک مقر پارلمان این قاره در اوایل فروردین ، هم اینک " مرگ آفرینی " به برنامه اصلی داعش در ابعاد فرامرزی این دولت مستعجل تبدیل شده است.از ابتدای نضج گیری و قوام یافتن داعش در اروپا جهانیان شاهد اجرای "تئاتر مرگ " توسط این فرقه خشن در سوریه و عراق بودند . فرآیند کشتار نیز طوری تدارک می شد که به ورطه تکرار نیفتد و از نظر رسانه ای کاملا به روز باشد. این نمایش با سربریدن جیمز فولی انگلیسی آغاز و در یک روند تکاملی با غرق کردن ، آتش زدن ، منفجر کردن ، پرت کردن از ارتفاع و ... ادامه یافت.فرآیند اجرای این تئاتر هم کاملا هوشمندانه و در جهت القای حس حقارت در محکوم بخت برگشته و در عوض افزایش احساس خداوندگاری در حاکم تنظیم شده بود.اجرای بی عیب ونقص" تئاتر مرگ" برای داعش از چنان اهمیتی برخوردار بود که کوشیده می شد با جلوگیری از هر گونه اختلال در آن، تاثیر حداکثری بر تماشاگران به جا گذارد .از همین رو به محکومان مسکن های قوی تزریق می شد تا کنترل بدن آن ها به اوج خود برسد."تئاتر مرگ" به دنبال عبور از خط قرمز غرب در شکل دادن به تمدن جدیدش بود. "زندگی آری ، مرگ نه " ، روندی که می شد آن را در دو سده اخیر تحولات غرب مشاهده کرد : افزایش بهداشت ، کاهش مرگ و میر ، افزایش رفاه ، تاکید بر بهزیستی و ... همه و همه در چارچوب تقدیس زندگی و به فراموشی سپردن مرگ خلاصه می شد. لیبرالیسم هم اعلام کرده بود که به دنبال افزایش لذت و کاهش درد برای آحاد انسان هاست و چه دردی جان فرساتر از مرگ می توان سراغ گرفت. نوربرت الیاس جامعه شناس آلمانی از " تنهایی دم مرگ " سخن می گوید و اینکه همان غرب در تداوم تمدن سازی خود کوشیده است تا مرگ را به کنج خلوت بیمارستان ها کشانده و هرچه بیشتر نامرئی سازد و اینکه " مرگ اندیشی" در این تمدن هر چه بیشتر سرکوب و از فضای عمومی محو می شود. آدمیان از کودکی می آموزند که به زندگی بیندیشند و مرگ را در پرانتز قرار دهند.از همین رو است که بعد از رویداد ناگزیر جنگ جهانی دوم که اروپاییان مرگ را با گوشت و پوست خود لمس کردند رسانه های غربی می کوشند تا با سانسور مرگ در سایر مناطق جهان ( عراق ، افغانستان و ... ) هم از حجم اعتراضات ضدجنگ فعالان حقوق بشر بکاهند و هم از رویت پذیری و عادی شدن مرگ در اذهان شهروندان خود جلوگیری نمایند.اما داعش در سویه مقابل می کوشد تا با عبور از حصار امنیتی اروپا ،مرگ را در این سرزمین رویایی ارزان سازد .چرا که مرگ و زندگی نسبتی تنگاتنگ دارند و مرگ ارزان ، زندگی ارزان به دنبال می آورد. از همین رو فعالین حقوق بشر همواره به دنبال تخفیف در مجازات های قضایی جهت تاکید بر ارزشمند بودن زندگی و نفی مرگ هستند . با ظهور رادیکالیسم مذهبی از جنس طالبان ، القاعده و داعش ، هم اکنون در خاورمیانه مرگ را ارزان می فروشند . مسلمانان با ارزان کردن مرگ ، زندگی را هم ارزان کرده اند . آنان که راحت جان می دهند ، راحت تر هم جان می گیرند ( استفاده از جلیقه های انفجاری در حملات انتحاری ) و این است قصه پر غصه ی حضور افراطی گری اسلامی در خاورمیانه. هیچ تمدنی بر بنیاد " مرگ آفرینی " قابل تحقق نیست. باید از مرگ به زندگی گذر کرد...
Telegram.me/solati_mehran
Telegram
مهران صولتی
دانش آموخته دکترای جامعه شناسی سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
🔹 چرا ایرانیان از همه چیز ناراضی اند ؟ 🔹
🌱اخیرا در مطالب خواندم که میزان عدم رضایت ذهنی ایرانیان از زندگی اجتماعی خود، 2/5 برابر عدم رضایت عینی آن ها است .فارغ از شیوه های دستیابی به این نتیجه و میزان اعتبار آن ، چیزی که این گزاره را قابل باور و پذیرش می کند درستی آن در برخوردهای روزمره می باشد. ایرانیان عموما تمایل دارند خود را ناراضی نشان دهند و اصطلاحا ساز مخالفت با وضع جاری را کوک نمایند. این وضعیت را در هر کوی و برزن و هر محفل و مجلسی می توانید ببینید.از صف نان و درون تاکسی گرفته تا فضاهای آکادمیک و جلسات کارشناسی ، می توان جلوه هایی از این ابراز نارضایتی را به چشم دید. حال آن که اوضاع عینی، آن چنان هم چشم انداز مایوس کننده ای را به نمایش نمی گذارد. آمارهای موجود در زمینه آموزش ، برخورداری از امکاناتی مانند آب ، برق ، گاز و ...، بهداشت و امید به زندگی ، اجمالا نوعی رشد آرام و مداوم را به نمایش می گذارد ولی به همان نسبت ما شاهد رشد ابراز نارضایتی البته با شیبی تندتر هستیم . به راستی راز شکاف میان این دو وضعیت چیست؟ برخی از عوامل موثر بر افزایش فزاینده این شکاف به شرح زیر است :1-رضایت و عدم رضایت آموختنی هستند و توسط روابط و مناسبات اجتماعی آموزش داده می شوند. ضمنا مانند ویروسی هستند که سریعا به دیگران منتقل می شوند. در جامعه ای که عدم رضایت در آن به یک امر بدیهی تبدیل شده و مخالفت با همه چیز به یک پز روشنفکرانه ،چندان عجیب نیست اگر اغنیا و فقرا به یک میزان از اوضاع خود ابراز نارضایتی کنند. ، / 2-ایران یک جامعه بدون گفتگو است ، شکل گیری گفتگو هم محصول روابط متقارن و برابر میان حکومت و شهروندان است . با گفتگو می توان نارضایتی ها را به اشتراک گذاشت و به یک تفاهم دو طرفه رسید. رضایت ذهنی لزوما از مسیر رضایت عینی نمی گذرد بلکه محصول گفتگو بر سر عوامل و دلایل این رضایت و عدم آن است. گفتگو درک متقابل می آورد و همدلی را افزایش می دهد ( دیالوگی ثمر بخش و شادی آفرین که حکومت باید در ایجاد آن پیش قدم شود )، / 3-رضایت ذهنی از مسیر مشارکت و احساس" قدرت" می گذرد . ایرانیان پس از بهار قدرت مندی و سوژگی سیاسی در انقلاب 57 ، درگیر نظمی بوروکراتیک شدند و از مشارکت جدی اجتماعی -سیاسی بازماندند. مشارکت سیاسی هم محدود به شرکت در انتخابات شد. احساس "بی قدرتی " هم لاجرم احساس نارضایتی به دنبال می آورد . افزایش فرصت های مشارکت اجتماعی -مدنی برای شهروندان و گسترش امکانات ابراز وجود می تواند موجب رشد خیره کننده ی احساس رضایت مندی شود، / 4- بخشی از احساس نارضایتی هم حاصل مقایسه خود با دیگران است . با فراوانی رسانه ها ایرانیان هم اینک از یک سو خود را با طبقه ای نوکیسه و نوظهور در داخل مقایسه می کنند که با بهره گیری از رانت های سیاسی -اقتصادی توانسته به مصرف خودنمایانه دست یابد، و از سوی دیگر با مقایسه خود باوضعیت کشورهای پیشرفته دنیا دچار تاسف مضاعف می شوند بدون اینکه به لوازم توسعه یافتگی آنها توجه کنند ، / 5-ایران سرزمین هزینه های بسیار و دستاوردهای اندک است. قرار گرفتن در معرض تهاجم های ویران گر اقوام مختلف در طول تاریخ ، در کنار ورود آرمانی ایرانیان در سه نهضت و انقلاب یکصد ساله اخیر که نتوانست به آمال و آرزوهای ساکنان این تمدن دیرپا به صورت کامل جامعه عمل بپوشاند ، نوعی احساس نارضایتی مزمن در میان مردم این سرزمین ایجاد کرده و به عادت واره روزمره ایرانیان تبدیل شده است .
Telegram.me/solati_mehran
🌱اخیرا در مطالب خواندم که میزان عدم رضایت ذهنی ایرانیان از زندگی اجتماعی خود، 2/5 برابر عدم رضایت عینی آن ها است .فارغ از شیوه های دستیابی به این نتیجه و میزان اعتبار آن ، چیزی که این گزاره را قابل باور و پذیرش می کند درستی آن در برخوردهای روزمره می باشد. ایرانیان عموما تمایل دارند خود را ناراضی نشان دهند و اصطلاحا ساز مخالفت با وضع جاری را کوک نمایند. این وضعیت را در هر کوی و برزن و هر محفل و مجلسی می توانید ببینید.از صف نان و درون تاکسی گرفته تا فضاهای آکادمیک و جلسات کارشناسی ، می توان جلوه هایی از این ابراز نارضایتی را به چشم دید. حال آن که اوضاع عینی، آن چنان هم چشم انداز مایوس کننده ای را به نمایش نمی گذارد. آمارهای موجود در زمینه آموزش ، برخورداری از امکاناتی مانند آب ، برق ، گاز و ...، بهداشت و امید به زندگی ، اجمالا نوعی رشد آرام و مداوم را به نمایش می گذارد ولی به همان نسبت ما شاهد رشد ابراز نارضایتی البته با شیبی تندتر هستیم . به راستی راز شکاف میان این دو وضعیت چیست؟ برخی از عوامل موثر بر افزایش فزاینده این شکاف به شرح زیر است :1-رضایت و عدم رضایت آموختنی هستند و توسط روابط و مناسبات اجتماعی آموزش داده می شوند. ضمنا مانند ویروسی هستند که سریعا به دیگران منتقل می شوند. در جامعه ای که عدم رضایت در آن به یک امر بدیهی تبدیل شده و مخالفت با همه چیز به یک پز روشنفکرانه ،چندان عجیب نیست اگر اغنیا و فقرا به یک میزان از اوضاع خود ابراز نارضایتی کنند. ، / 2-ایران یک جامعه بدون گفتگو است ، شکل گیری گفتگو هم محصول روابط متقارن و برابر میان حکومت و شهروندان است . با گفتگو می توان نارضایتی ها را به اشتراک گذاشت و به یک تفاهم دو طرفه رسید. رضایت ذهنی لزوما از مسیر رضایت عینی نمی گذرد بلکه محصول گفتگو بر سر عوامل و دلایل این رضایت و عدم آن است. گفتگو درک متقابل می آورد و همدلی را افزایش می دهد ( دیالوگی ثمر بخش و شادی آفرین که حکومت باید در ایجاد آن پیش قدم شود )، / 3-رضایت ذهنی از مسیر مشارکت و احساس" قدرت" می گذرد . ایرانیان پس از بهار قدرت مندی و سوژگی سیاسی در انقلاب 57 ، درگیر نظمی بوروکراتیک شدند و از مشارکت جدی اجتماعی -سیاسی بازماندند. مشارکت سیاسی هم محدود به شرکت در انتخابات شد. احساس "بی قدرتی " هم لاجرم احساس نارضایتی به دنبال می آورد . افزایش فرصت های مشارکت اجتماعی -مدنی برای شهروندان و گسترش امکانات ابراز وجود می تواند موجب رشد خیره کننده ی احساس رضایت مندی شود، / 4- بخشی از احساس نارضایتی هم حاصل مقایسه خود با دیگران است . با فراوانی رسانه ها ایرانیان هم اینک از یک سو خود را با طبقه ای نوکیسه و نوظهور در داخل مقایسه می کنند که با بهره گیری از رانت های سیاسی -اقتصادی توانسته به مصرف خودنمایانه دست یابد، و از سوی دیگر با مقایسه خود باوضعیت کشورهای پیشرفته دنیا دچار تاسف مضاعف می شوند بدون اینکه به لوازم توسعه یافتگی آنها توجه کنند ، / 5-ایران سرزمین هزینه های بسیار و دستاوردهای اندک است. قرار گرفتن در معرض تهاجم های ویران گر اقوام مختلف در طول تاریخ ، در کنار ورود آرمانی ایرانیان در سه نهضت و انقلاب یکصد ساله اخیر که نتوانست به آمال و آرزوهای ساکنان این تمدن دیرپا به صورت کامل جامعه عمل بپوشاند ، نوعی احساس نارضایتی مزمن در میان مردم این سرزمین ایجاد کرده و به عادت واره روزمره ایرانیان تبدیل شده است .
Telegram.me/solati_mehran
Telegram
مهران صولتی
دانش آموخته دکترای جامعه شناسی سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
🔹🔹 احمدی نژاد نمی آید !؟ 🔹🔹
🌱محمود احمدی نژاد در بیست روز گذشته سیگنال هایی برای افکار عمومی فرستاد که شائبه حضورش در انتخابات ریاست جمهوری را تقویت کرد ؛ حضور در جمع راهیان نور ، ایراد برخی سخنرانی ها و وعده دیدار با مخاطبان در سال آینده . همین ها کافی بود تا سخن از آمدن یا نیامدن او به مباحثه ای جدی تبدیل شود. اما من معتقدم که احمدی نژاد درانتخابات سال آینده حضور نمی یابد. نیازی هم به تایید یا عدم تایید توسط شورای نگهبان نیست . اصولا کار به شورای نگهبان نمی رسد و قبل از آن پایان می پذیرد. در صورتی که برخی پیام های خصوصی نتواند مانع از حضور ایشان شود احتمالا باید منتظر به جریان افتادن پرونده های قضایی نزدیکان ایشان باشیم.
🔸احمدی نژاد نمی آید چون پیروزی اش منوط به فراموشی دستاوردهای ویران کننده اش نزدافکار عمومی است. با رونق فزاینده شبکه های اجتماعی و یادآوری گاه و بی گاه آثار مخرب دولت مهرورز و عدالت گستر!! حافظه تاریخی ملت ایران هر چه بیشتر تقویت شده و شانس پیروزی احمدی نژاد کاهش می یابد.
🔸احمدی نژاد نمی آید چون قیمت نفت تا چند سال آینده روندی افزایشی نخواهد داشت ، خزانه دولت خالی است و بنابراین وعده های اقتصادی ( یارانه 25000 تومانی ) از سوی بخش عمده ای از مردم تبلیغاتی ، و غیر قابل باور تلقی می شود.
🔸احمدی نژاد نمی آید چون در وضعیت اوج گرفتن رادیکالیسم مذهبی در خاورمیانه و دغدغه های امنیتی جدی کشور ، مجال و ظرفیتی برای ماجراجویی های وی متصور نیست . احمدی نژاد عرصه سیاست را پیش بینی ناپذیر و توام با ریسک بالا تحویل داد و تکرار این وضعیت برای کشور و نظام قابل تحمل نیست.
🔸احمدی نژاد نمی آید چون وی منجی روزهای خستگی و ناامیدی است. رای تهران نشان داد که مردم هنوز هم به برنامه های دولت امیدوارند و مایلند فرصت بیشتری به دولت برای تحقق برنامه هایش بدهند. احمدی نژاد می داند که سال آینده وقت مناسبی برای حضور او در عرصه انتخابات نیست.
🔸احمدی نژاد نمی آید چون برای جمهوری اسلامی نمایش ویترینی از یکپارچگی ساختار حکومت و توافق میان قوای سه گانه اولویت دارد . احمدی نژاد نشان داد که با رفتار پیش بینی ناپذیرش از جمله قهر 11 روزه و نمایش فیلم در مجلس علیه لاریجانی ها می تواند از این خط قرمز عبور کند و این ویترین را فرو ریزد. بنابراین نظام با ورود احمدی نژاد مرتکب ریسک دیگری از این جنس نخواهد شد.
🔸احمدی نژاد نمی آید چون خطر بزرگی از ناحیه اصلاح طلبان نظام را تهدید نمی کند. اصلاح طلبان پذیرفته اند که برای حضور در قدرت سطح مطالبات خود را کاهش دهند و نظام هم پذیرفته که حل برخی از بن بست های کشور ( مساله هسته ای ) منوط به روی کار آمدن دولتی میانه رو ، مشروع و نزدیک به اصلاح طلبان می باشد ( دولت روحانی ) . احمدی نژاد محصول قمار نظام برای نیاز به خروج اضطراری اصلاح طلبان پیشرو از قدرت در سال های 83 و 84 بود. شرایطی که الزاما تکرار نمی شود ...
Telegram.me/solati_mehran
🌱محمود احمدی نژاد در بیست روز گذشته سیگنال هایی برای افکار عمومی فرستاد که شائبه حضورش در انتخابات ریاست جمهوری را تقویت کرد ؛ حضور در جمع راهیان نور ، ایراد برخی سخنرانی ها و وعده دیدار با مخاطبان در سال آینده . همین ها کافی بود تا سخن از آمدن یا نیامدن او به مباحثه ای جدی تبدیل شود. اما من معتقدم که احمدی نژاد درانتخابات سال آینده حضور نمی یابد. نیازی هم به تایید یا عدم تایید توسط شورای نگهبان نیست . اصولا کار به شورای نگهبان نمی رسد و قبل از آن پایان می پذیرد. در صورتی که برخی پیام های خصوصی نتواند مانع از حضور ایشان شود احتمالا باید منتظر به جریان افتادن پرونده های قضایی نزدیکان ایشان باشیم.
🔸احمدی نژاد نمی آید چون پیروزی اش منوط به فراموشی دستاوردهای ویران کننده اش نزدافکار عمومی است. با رونق فزاینده شبکه های اجتماعی و یادآوری گاه و بی گاه آثار مخرب دولت مهرورز و عدالت گستر!! حافظه تاریخی ملت ایران هر چه بیشتر تقویت شده و شانس پیروزی احمدی نژاد کاهش می یابد.
🔸احمدی نژاد نمی آید چون قیمت نفت تا چند سال آینده روندی افزایشی نخواهد داشت ، خزانه دولت خالی است و بنابراین وعده های اقتصادی ( یارانه 25000 تومانی ) از سوی بخش عمده ای از مردم تبلیغاتی ، و غیر قابل باور تلقی می شود.
🔸احمدی نژاد نمی آید چون در وضعیت اوج گرفتن رادیکالیسم مذهبی در خاورمیانه و دغدغه های امنیتی جدی کشور ، مجال و ظرفیتی برای ماجراجویی های وی متصور نیست . احمدی نژاد عرصه سیاست را پیش بینی ناپذیر و توام با ریسک بالا تحویل داد و تکرار این وضعیت برای کشور و نظام قابل تحمل نیست.
🔸احمدی نژاد نمی آید چون وی منجی روزهای خستگی و ناامیدی است. رای تهران نشان داد که مردم هنوز هم به برنامه های دولت امیدوارند و مایلند فرصت بیشتری به دولت برای تحقق برنامه هایش بدهند. احمدی نژاد می داند که سال آینده وقت مناسبی برای حضور او در عرصه انتخابات نیست.
🔸احمدی نژاد نمی آید چون برای جمهوری اسلامی نمایش ویترینی از یکپارچگی ساختار حکومت و توافق میان قوای سه گانه اولویت دارد . احمدی نژاد نشان داد که با رفتار پیش بینی ناپذیرش از جمله قهر 11 روزه و نمایش فیلم در مجلس علیه لاریجانی ها می تواند از این خط قرمز عبور کند و این ویترین را فرو ریزد. بنابراین نظام با ورود احمدی نژاد مرتکب ریسک دیگری از این جنس نخواهد شد.
🔸احمدی نژاد نمی آید چون خطر بزرگی از ناحیه اصلاح طلبان نظام را تهدید نمی کند. اصلاح طلبان پذیرفته اند که برای حضور در قدرت سطح مطالبات خود را کاهش دهند و نظام هم پذیرفته که حل برخی از بن بست های کشور ( مساله هسته ای ) منوط به روی کار آمدن دولتی میانه رو ، مشروع و نزدیک به اصلاح طلبان می باشد ( دولت روحانی ) . احمدی نژاد محصول قمار نظام برای نیاز به خروج اضطراری اصلاح طلبان پیشرو از قدرت در سال های 83 و 84 بود. شرایطی که الزاما تکرار نمی شود ...
Telegram.me/solati_mehran
Telegram
مهران صولتی
دانش آموخته دکترای جامعه شناسی سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
چرا نیکی های جمعی را زود فراموش می کنیم ؟
🌱 مهران صولتی /درگذشت معلم فداکار مرحوم حمیدرضا گنگوزهی در هفته گذشته موجی از ابراز احساسات پاک و بی آلایش در افکار عمومی آفرید . وزیر آموزش و پرورش به خاش سفر کرد و از ایثار ایشان تجلیل کرد . صدا و سیما ، روزنامه ها و فضای مجازی به ذکر فداکاری سترگ او پرداختند و برای وی سنگ تمام گذاشتند ولی بیم آن می رود که پس از مدت کوتاهی یاد و خاطره او در اذهان ایرانیان به فراموشی سپرده شود، هم چنان که در مورد اسلاف او نیز به وقوع پیوست. حال پرسش اصلی این است ؛ راستی چرا ایرانیان امروزه نیکی های جمعی و گذشت های اجتماعی را خیلی زود فراموش می کنند ؟
🔹 جامعه ایران به سوی حاکمیت سرمایه داری ، آن هم از بدترین نوعش یعنی مالی -دلالی پیش می رود. در چنین جامعه ای افراد به ارزش ها و نیکی ها به مثابه کالاهایی قابل خرید و فروش نگاه می کنند که فاقد ارزش ذاتی بوده و فقط تا زمانی مهم اند که به عنوان ابزار عمل کرده و ما را در دستیابی به اهداف شخصی کمک نمایند. بنابراین در چنین وضعیتی ، کاملا انتظار می رود که نیکی های جمعی خیلی زود فراموش شوند.
🔹سرمایه داری از این نوع، با خود عقلانیت ابزاری و سودجویی به ارمغان می آورد. به افراد به عنوان چرخ دنده های توسعه نگریسته شده و "جماعت" در "فردیت" حل می شود. نیکی های جمعی در محکمه ی " منفعت طلبی" زیر سوال می رود، و معلمان فداکار متهم می شوند که با بی توجهی زندگی خود و خانواده شان را تباه کرده اند و اکنون فرزندان شان بی پناه و حمایتی باقی مانده اند.
🔹نیکی های جمعی زمانی در یادها می مانند که ایثار وازخود گذشتگی ها در فضایی مردمی و داوطلبانه به اشتراک گذاشته شوند. پاسداشت های حکومتی که به فراوانی در کشور وجود دارند آثاری آنی وکوتاه مدت از خود به جا می گذارند. در روزگاری که" هم اندیشی مردم" در باب نیکی ها تنها محدود به فضای مجازی بوده و فاقد روح همدلی ناشی از" با هم بودن" در فضای اجتماعی واقعی است ، طبیعی است که نیکی ها زود از خاطره ها محو شوند.
🔹سیطره ی فرهنگ شفاهی بر فرهنگ مکتوب در ایران از عوامل فراموش شدن نیکی های جمعی است. در کشورهای توسعه یافته که ذکر خاطرات ازخودگذشتگی های جمعی و ملی ، بخش مهمی از سرمایه اجتماعی تلقی می شود شوراهای شهر به عنوان نهادی مردمی می کوشند با برگزاری یادمان ها و یادبودها ، این خاطرات را در اذهان شهروندان ماندگار سازند. از همین رو می کوشند تا با انتقال نیکی ها ی اجتماعی به کتاب های درسی مدارس نوآموزان را با این خاطرات آشنا ساخته و به افزایش حس همدردی و همدلی دانش آموزان با اسطوره های ایثار کمک نمایند.
🔹جامعه ایران امروزه از نوعی پریشانی و آشفتگی ارزشی رنج می برد. مراجع اخلاقی اعتبارشان را از دست داده اند و قضاوت در مورد درستی یا نادرستی عملکردها از حیث اخلاقی بودن از همیشه دشوارتر شده است. ناکارآمدی در عرصه مدیریت کشور به سرعت حقانیت ارزش های اخلاقی - اجتماعی را هدف قرار می دهد و بی اعتباری و بی اعتمادی رشدی فزاینده می یابد. لذا در چنین بستری ، محو و فراموش شدن نیکی های جمعی کاملا محتمل به نظر می رسد.پدیده ای که باید توسط مسولین به عنوان نشانه ای از افول سرمایه اجتماعی جدی گرفته شود .
Telegram.me/solati_mehran
🌱 مهران صولتی /درگذشت معلم فداکار مرحوم حمیدرضا گنگوزهی در هفته گذشته موجی از ابراز احساسات پاک و بی آلایش در افکار عمومی آفرید . وزیر آموزش و پرورش به خاش سفر کرد و از ایثار ایشان تجلیل کرد . صدا و سیما ، روزنامه ها و فضای مجازی به ذکر فداکاری سترگ او پرداختند و برای وی سنگ تمام گذاشتند ولی بیم آن می رود که پس از مدت کوتاهی یاد و خاطره او در اذهان ایرانیان به فراموشی سپرده شود، هم چنان که در مورد اسلاف او نیز به وقوع پیوست. حال پرسش اصلی این است ؛ راستی چرا ایرانیان امروزه نیکی های جمعی و گذشت های اجتماعی را خیلی زود فراموش می کنند ؟
🔹 جامعه ایران به سوی حاکمیت سرمایه داری ، آن هم از بدترین نوعش یعنی مالی -دلالی پیش می رود. در چنین جامعه ای افراد به ارزش ها و نیکی ها به مثابه کالاهایی قابل خرید و فروش نگاه می کنند که فاقد ارزش ذاتی بوده و فقط تا زمانی مهم اند که به عنوان ابزار عمل کرده و ما را در دستیابی به اهداف شخصی کمک نمایند. بنابراین در چنین وضعیتی ، کاملا انتظار می رود که نیکی های جمعی خیلی زود فراموش شوند.
🔹سرمایه داری از این نوع، با خود عقلانیت ابزاری و سودجویی به ارمغان می آورد. به افراد به عنوان چرخ دنده های توسعه نگریسته شده و "جماعت" در "فردیت" حل می شود. نیکی های جمعی در محکمه ی " منفعت طلبی" زیر سوال می رود، و معلمان فداکار متهم می شوند که با بی توجهی زندگی خود و خانواده شان را تباه کرده اند و اکنون فرزندان شان بی پناه و حمایتی باقی مانده اند.
🔹نیکی های جمعی زمانی در یادها می مانند که ایثار وازخود گذشتگی ها در فضایی مردمی و داوطلبانه به اشتراک گذاشته شوند. پاسداشت های حکومتی که به فراوانی در کشور وجود دارند آثاری آنی وکوتاه مدت از خود به جا می گذارند. در روزگاری که" هم اندیشی مردم" در باب نیکی ها تنها محدود به فضای مجازی بوده و فاقد روح همدلی ناشی از" با هم بودن" در فضای اجتماعی واقعی است ، طبیعی است که نیکی ها زود از خاطره ها محو شوند.
🔹سیطره ی فرهنگ شفاهی بر فرهنگ مکتوب در ایران از عوامل فراموش شدن نیکی های جمعی است. در کشورهای توسعه یافته که ذکر خاطرات ازخودگذشتگی های جمعی و ملی ، بخش مهمی از سرمایه اجتماعی تلقی می شود شوراهای شهر به عنوان نهادی مردمی می کوشند با برگزاری یادمان ها و یادبودها ، این خاطرات را در اذهان شهروندان ماندگار سازند. از همین رو می کوشند تا با انتقال نیکی ها ی اجتماعی به کتاب های درسی مدارس نوآموزان را با این خاطرات آشنا ساخته و به افزایش حس همدردی و همدلی دانش آموزان با اسطوره های ایثار کمک نمایند.
🔹جامعه ایران امروزه از نوعی پریشانی و آشفتگی ارزشی رنج می برد. مراجع اخلاقی اعتبارشان را از دست داده اند و قضاوت در مورد درستی یا نادرستی عملکردها از حیث اخلاقی بودن از همیشه دشوارتر شده است. ناکارآمدی در عرصه مدیریت کشور به سرعت حقانیت ارزش های اخلاقی - اجتماعی را هدف قرار می دهد و بی اعتباری و بی اعتمادی رشدی فزاینده می یابد. لذا در چنین بستری ، محو و فراموش شدن نیکی های جمعی کاملا محتمل به نظر می رسد.پدیده ای که باید توسط مسولین به عنوان نشانه ای از افول سرمایه اجتماعی جدی گرفته شود .
Telegram.me/solati_mehran
Telegram
مهران صولتی
دانش آموخته دکترای جامعه شناسی سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
🔹 جامعه ی بی نشان ، جامعه ی بی نشانه !! 🔹
🌱 مهران صولتی /در روزهای اخیر وقتی به تلاش برخی نویسندگان کانال های تلگرامی توجه می کردم که چگونه نشانی کانال خود را در لابلای مطلب می گنجانند تا مگر توسط مخاطبان حذف نشود دریافتم که به سوی جامعه ای بی نشان سیر می کنیم . جامعه ای که بخش قابل توجهی از آن به دنبال تلاش برای نفی مالکیت دیگران یا بی نشان کردن دستاوردهای دیگران هستند. دانلود غیر مجاز آهنگ ، فیلم ، کتاب های الکترونیکی و سپس به اشتراک گذاشتن آن ها ، خراشیدن و تخریب میراث فرهنگی ، کتمان گذشته قومی و هویتی و ... نمونه هایی از ساخت یک جامعه " بی نشان " است. شاید بگویید عدم وجود کپی رایت ( قانون مالکیت معنوی ) موجب تمامی این آسیب ها است و در صورت وجود ، ما شاهد به رسمیت شناخته شدن مالکیت بر آثار فرهنگی هستیم ، ولی واقعیت این است که ؛ هیچ جامعه ای با قانون گذاری صرف به پیشرفت و توسعه یافتگی نرسیده است ، چرا که قانونی که مبتنی بر اخلاق و تعالی فرهنگی نباشد ، فقط ابزاری محدود کننده است که بعد از مدتی بی اعتبار شده و توسط مردم دور زده می شود.جامعه "بی نشان "، علائم دیگری هم دارد ؛ معماری شهرهای بزرگ آن چنان در مسیر بی هویتی پیش می رود که گویا هیچ گاه تاریخی را پشت سر نداشته است ، اگرچه موزه های بسیاری داریم ولی در انتقال راه گشای میراث فرهنگی خود به نسل های آتی عاجز مانده ایم . روشنفکران ما سنت را به دین ، و دین را نیز به حکومت تقلیل داده و از آن عبور کرده اند ، لذا از پتانسیل بازخوانی سنت در جامعه پرتلاطم امروز غافل مانده اند.غربیان امروزه و به دنبال گذار خردمندانه از توهم حذف و به حاشیه راندن سنت ، به جد در پی خوانش های جدید از افلاطون ، ارسطو و ... در افق مدرنیته هستند تا مگر بتوانند برای بهره برداری از سنت عقلانی خود در گذار به توسعه ای پایدار و متوازن نشان و پشتوانه ای فراهم کنند( از همین رو می توان غرب را سنتی ترین جوامع امروز دنیا تلقی کرد ) . به عکس ایران امروز، مدرن ترین جامعه موجود محسوب می شود چرا که از داشتن یک سنت زاینده محروم مانده و آن را یک سره به کناری نهاده است . توجه به سنت هم در کشور ما عمدتا متاثر از گسترش روند کالایی شدن است. جلوه های سخت افزاری سنت همچون ظروف ، تابلوها ، پارچه ها و ... به مد زمانه تبدیل و زینت بخش خانه ایرانیان شده است ولی نرم افزار آن یعنی اندیشه و فلسفه سنت هم چنان مهجور و دست نیافتنی باقی مانده است .
جامعه ی " بی نشان " ، جامعه ی" بی نشانه " نیز هست. مراجع اخلاقی در روندی فرسایشی از عرصه جامعه حذف می شوند ، نشانه های اجتماعی -سیاسی هویت بخش و انسجام آفرین ( شخصیت های سیاسی ) آماج حملات و تندروی ها قرار گرفته و بی اعتبار می شوند. نشانه های اخلاقی به دنبال هجوم قدرت سیاسی متلاشی و حذف می شوند و جامعه ایران به کویری بایر می ماند که از نشانه ها و تک درخت های راهنما تهی می شود . هر جامعه ای برای زنده ماندن نیاز به " نشان " هایی برای استوار ماندن و از جای نلغزیدن ، و " نشانه " هایی برای حرکت در مسیر صحیح دارد. جامعه ای که فاقد این دو است راهی جز سرگردانی و پریشانی پیش رو ندارد...
Telegram.me/solati_mehran
🌱 مهران صولتی /در روزهای اخیر وقتی به تلاش برخی نویسندگان کانال های تلگرامی توجه می کردم که چگونه نشانی کانال خود را در لابلای مطلب می گنجانند تا مگر توسط مخاطبان حذف نشود دریافتم که به سوی جامعه ای بی نشان سیر می کنیم . جامعه ای که بخش قابل توجهی از آن به دنبال تلاش برای نفی مالکیت دیگران یا بی نشان کردن دستاوردهای دیگران هستند. دانلود غیر مجاز آهنگ ، فیلم ، کتاب های الکترونیکی و سپس به اشتراک گذاشتن آن ها ، خراشیدن و تخریب میراث فرهنگی ، کتمان گذشته قومی و هویتی و ... نمونه هایی از ساخت یک جامعه " بی نشان " است. شاید بگویید عدم وجود کپی رایت ( قانون مالکیت معنوی ) موجب تمامی این آسیب ها است و در صورت وجود ، ما شاهد به رسمیت شناخته شدن مالکیت بر آثار فرهنگی هستیم ، ولی واقعیت این است که ؛ هیچ جامعه ای با قانون گذاری صرف به پیشرفت و توسعه یافتگی نرسیده است ، چرا که قانونی که مبتنی بر اخلاق و تعالی فرهنگی نباشد ، فقط ابزاری محدود کننده است که بعد از مدتی بی اعتبار شده و توسط مردم دور زده می شود.جامعه "بی نشان "، علائم دیگری هم دارد ؛ معماری شهرهای بزرگ آن چنان در مسیر بی هویتی پیش می رود که گویا هیچ گاه تاریخی را پشت سر نداشته است ، اگرچه موزه های بسیاری داریم ولی در انتقال راه گشای میراث فرهنگی خود به نسل های آتی عاجز مانده ایم . روشنفکران ما سنت را به دین ، و دین را نیز به حکومت تقلیل داده و از آن عبور کرده اند ، لذا از پتانسیل بازخوانی سنت در جامعه پرتلاطم امروز غافل مانده اند.غربیان امروزه و به دنبال گذار خردمندانه از توهم حذف و به حاشیه راندن سنت ، به جد در پی خوانش های جدید از افلاطون ، ارسطو و ... در افق مدرنیته هستند تا مگر بتوانند برای بهره برداری از سنت عقلانی خود در گذار به توسعه ای پایدار و متوازن نشان و پشتوانه ای فراهم کنند( از همین رو می توان غرب را سنتی ترین جوامع امروز دنیا تلقی کرد ) . به عکس ایران امروز، مدرن ترین جامعه موجود محسوب می شود چرا که از داشتن یک سنت زاینده محروم مانده و آن را یک سره به کناری نهاده است . توجه به سنت هم در کشور ما عمدتا متاثر از گسترش روند کالایی شدن است. جلوه های سخت افزاری سنت همچون ظروف ، تابلوها ، پارچه ها و ... به مد زمانه تبدیل و زینت بخش خانه ایرانیان شده است ولی نرم افزار آن یعنی اندیشه و فلسفه سنت هم چنان مهجور و دست نیافتنی باقی مانده است .
جامعه ی " بی نشان " ، جامعه ی" بی نشانه " نیز هست. مراجع اخلاقی در روندی فرسایشی از عرصه جامعه حذف می شوند ، نشانه های اجتماعی -سیاسی هویت بخش و انسجام آفرین ( شخصیت های سیاسی ) آماج حملات و تندروی ها قرار گرفته و بی اعتبار می شوند. نشانه های اخلاقی به دنبال هجوم قدرت سیاسی متلاشی و حذف می شوند و جامعه ایران به کویری بایر می ماند که از نشانه ها و تک درخت های راهنما تهی می شود . هر جامعه ای برای زنده ماندن نیاز به " نشان " هایی برای استوار ماندن و از جای نلغزیدن ، و " نشانه " هایی برای حرکت در مسیر صحیح دارد. جامعه ای که فاقد این دو است راهی جز سرگردانی و پریشانی پیش رو ندارد...
Telegram.me/solati_mehran
Telegram
مهران صولتی
دانش آموخته دکترای جامعه شناسی سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
سریال " معمای شاه " ، بر مدار " سکسوالیته "
🌱مهران صولتی /حدود شش ماه از پخش سریال " معمای شاه " از شبکه یک صداوسیما می گذرد . مجموعه ای که در این مدت مورد انتقاد بسیاری از صاحب نظران قرار گرفته است. تحریف تاریخ ، ارائه روایتی ایدئولوژیک از تحولات رژیم پهلوی دوم ، ضرب آهنگ بسیار کند سریال و ... تنها گوشه ای از این انتقادها بوده است. نقاط ضعفی که حتی صدای روحانی معروف تلویزیون شهاب مرادی را هم درآورد و او صریحا و با افتخار اعلام کرد که اجازه نداده است فرزندانش این سریال را تماشا کنند.ولی فارغ از این نکات می خواهم در این مجال از منظر دیگری به این سریال نگاه کنم ؛ محوریت یافتن " سکسوالیته " در این مجموعه و پیامدهای آن .از همان ابتدا هم مشخص بود که این سریال قرار است بر دو حساسیت جامعه ایرانی انگشت بگذارد ؛ مفاسد جنسی و مفاسد اقتصادی . البته در این میان ذکر مفاسد جنسی دربار بسیار پررنگ تر بود ؛ ذکر تلویحی رابطه همجنس گرایانه ارنست پرون و محمد رضا شاه ، ربودن زنی در ملاعام و به زور اسلحه از سوی علیرضا ( برادر شاه ) جهت تجاوز به وی ، خیانت شاه به فوزیه و میل مفرط وی به زنبارگی ، ارتباط با زنی به نام پروین غفاری در آستانه ازدواج دوم شاه ، تجویز صریح ارتباط با زنان برای درمان کسالت های شاه از سوی پزشک دربار ، ارتباط نامشروع اشرف پهلوی با رزم آرا به رغم داشتن شوهر و... فقط و فقط گوشه ای از محوریت یافتن" سکسوالیته" در این سریال طی 17 قسمت گذشته بوده است."سکسوالیته" را می توان سیطره مطرح شدن و سخن گفتن از " سکس" معنا کرد. مناسبات اجتماعی اگر بر مبنای شکستن شدن تابوی مسائل جنسی و پرداختن علنی به مقوله " سکس" بنا شود می توان از حاکمیت سکسوالیته سخن گفت .میشل فوکو بخش مهمی از پروژه فکری خود را به مطالعه این روند پرداخت ، روندی که در آن ذکر علنی مسائل جنسی می تواند مقدمه ای برای تنظیم ابعاد آن از سوی قدرت سیاسی محسوب شود . فرآیندی که در دوران پسا ویکتوریایی اروپا از اهمیت زیادی برخوردار شده است ( آزادی سکس و در عوض نظارت پذیر شدن آن ).در ایران بعد از انقلاب اما داستان به گونه دیگری رقم خورد . از همان ابتدا و به دنبال بسته شدن اماکنی به نام " شهر نو " و اجباری شدن حجاب سعی شد تا ضمن حذف مظاهر روابط منجر به " سکس" از عرصه عمومی جامعه ، نوعی توصیه و تاکید رسمی بر ازدواج قانونی به عنوان مشروع ترین شکل ارتباط میان زن و مرد به عمل آید.اگر ظهور سکسوالیته در اروپا در آزادی سخن گفتن از " سکس " تجلی می یافت ، در ایران پس از انقلاب این ممنوعیت سخن گفتن از " سکس " بود که به گسترش و تعمیق مناسبات جنسی دامن زد. تفکیک جنسیتی دختران و پسران در دوران دبستان تا دبیرستان ، حجاب اجباری ، گشت ارشاد ، اخراج دختران متاهل از مدارس ، زمزمه های تفکیک جنسیتی کارمندان در برخی ادارات و ... از جمله مصادیق حاکمیت سکسوالیته در جامعه ایران بود.
حال با این اوصاف پخش سریال معمای شاه در این ایام می تواند حاوی چند پیام برای ما باشد:
1-تاکید افراطی سریال بر مناسبات جنسی در دوران پهلوی نشان می دهد که جذابیت های جنسی حتی اگر از عرصه عمومی جامعه حذف شوند ولی همچنان به صورت پایدار در اذهان شهروندان حضور خواهند داشت.
2-تاکید افراطی بر روابط جنسی در آن دوران و غفلت از برخی نقایص جدی رژیم از جمله وابستگی به بیگانگان ، عدم توجه به منافع ملی و ایستادن در مقابل خواسته ها و مطالبات به حق مردم ، نشان می دهد که معرفی مناسب گفتمان اصیل انقلاب 57 به نسل های آتی همچنان با مشکلات جدی مواجه است.
3- ایجاد ممنوعیت های فیزیکی و سخت افزاری از سوی حکومت برای مهندسی و فرم دادن به مناسبات اجتماعی مردم می تواند به جنسی تر شدن جامعه و ایجاد جذابیت های بیشتر برای برخی از موارد ممنوعه از جمله روابط جنسی منجر شود. جذابیت هایی که حتی یک سریال رسمی هم ناچار به بهره بردن از آن ها برای افزایش شمار مخاطبانش می باشد...
Telegram.me/solati_mehran
🌱مهران صولتی /حدود شش ماه از پخش سریال " معمای شاه " از شبکه یک صداوسیما می گذرد . مجموعه ای که در این مدت مورد انتقاد بسیاری از صاحب نظران قرار گرفته است. تحریف تاریخ ، ارائه روایتی ایدئولوژیک از تحولات رژیم پهلوی دوم ، ضرب آهنگ بسیار کند سریال و ... تنها گوشه ای از این انتقادها بوده است. نقاط ضعفی که حتی صدای روحانی معروف تلویزیون شهاب مرادی را هم درآورد و او صریحا و با افتخار اعلام کرد که اجازه نداده است فرزندانش این سریال را تماشا کنند.ولی فارغ از این نکات می خواهم در این مجال از منظر دیگری به این سریال نگاه کنم ؛ محوریت یافتن " سکسوالیته " در این مجموعه و پیامدهای آن .از همان ابتدا هم مشخص بود که این سریال قرار است بر دو حساسیت جامعه ایرانی انگشت بگذارد ؛ مفاسد جنسی و مفاسد اقتصادی . البته در این میان ذکر مفاسد جنسی دربار بسیار پررنگ تر بود ؛ ذکر تلویحی رابطه همجنس گرایانه ارنست پرون و محمد رضا شاه ، ربودن زنی در ملاعام و به زور اسلحه از سوی علیرضا ( برادر شاه ) جهت تجاوز به وی ، خیانت شاه به فوزیه و میل مفرط وی به زنبارگی ، ارتباط با زنی به نام پروین غفاری در آستانه ازدواج دوم شاه ، تجویز صریح ارتباط با زنان برای درمان کسالت های شاه از سوی پزشک دربار ، ارتباط نامشروع اشرف پهلوی با رزم آرا به رغم داشتن شوهر و... فقط و فقط گوشه ای از محوریت یافتن" سکسوالیته" در این سریال طی 17 قسمت گذشته بوده است."سکسوالیته" را می توان سیطره مطرح شدن و سخن گفتن از " سکس" معنا کرد. مناسبات اجتماعی اگر بر مبنای شکستن شدن تابوی مسائل جنسی و پرداختن علنی به مقوله " سکس" بنا شود می توان از حاکمیت سکسوالیته سخن گفت .میشل فوکو بخش مهمی از پروژه فکری خود را به مطالعه این روند پرداخت ، روندی که در آن ذکر علنی مسائل جنسی می تواند مقدمه ای برای تنظیم ابعاد آن از سوی قدرت سیاسی محسوب شود . فرآیندی که در دوران پسا ویکتوریایی اروپا از اهمیت زیادی برخوردار شده است ( آزادی سکس و در عوض نظارت پذیر شدن آن ).در ایران بعد از انقلاب اما داستان به گونه دیگری رقم خورد . از همان ابتدا و به دنبال بسته شدن اماکنی به نام " شهر نو " و اجباری شدن حجاب سعی شد تا ضمن حذف مظاهر روابط منجر به " سکس" از عرصه عمومی جامعه ، نوعی توصیه و تاکید رسمی بر ازدواج قانونی به عنوان مشروع ترین شکل ارتباط میان زن و مرد به عمل آید.اگر ظهور سکسوالیته در اروپا در آزادی سخن گفتن از " سکس " تجلی می یافت ، در ایران پس از انقلاب این ممنوعیت سخن گفتن از " سکس " بود که به گسترش و تعمیق مناسبات جنسی دامن زد. تفکیک جنسیتی دختران و پسران در دوران دبستان تا دبیرستان ، حجاب اجباری ، گشت ارشاد ، اخراج دختران متاهل از مدارس ، زمزمه های تفکیک جنسیتی کارمندان در برخی ادارات و ... از جمله مصادیق حاکمیت سکسوالیته در جامعه ایران بود.
حال با این اوصاف پخش سریال معمای شاه در این ایام می تواند حاوی چند پیام برای ما باشد:
1-تاکید افراطی سریال بر مناسبات جنسی در دوران پهلوی نشان می دهد که جذابیت های جنسی حتی اگر از عرصه عمومی جامعه حذف شوند ولی همچنان به صورت پایدار در اذهان شهروندان حضور خواهند داشت.
2-تاکید افراطی بر روابط جنسی در آن دوران و غفلت از برخی نقایص جدی رژیم از جمله وابستگی به بیگانگان ، عدم توجه به منافع ملی و ایستادن در مقابل خواسته ها و مطالبات به حق مردم ، نشان می دهد که معرفی مناسب گفتمان اصیل انقلاب 57 به نسل های آتی همچنان با مشکلات جدی مواجه است.
3- ایجاد ممنوعیت های فیزیکی و سخت افزاری از سوی حکومت برای مهندسی و فرم دادن به مناسبات اجتماعی مردم می تواند به جنسی تر شدن جامعه و ایجاد جذابیت های بیشتر برای برخی از موارد ممنوعه از جمله روابط جنسی منجر شود. جذابیت هایی که حتی یک سریال رسمی هم ناچار به بهره بردن از آن ها برای افزایش شمار مخاطبانش می باشد...
Telegram.me/solati_mehran
Telegram
مهران صولتی
دانش آموخته دکترای جامعه شناسی سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
🔹 چشم هایی که همه جا حضور دارند !🔹
🌱مهران صولتی /پلیس تهران اعلام کرده که قرار است 7000 نیروی نامحسوس رفتار اخلاقی شهروندان تهرانی را مورد نظارت قرار دهند و گزارش هایی از تخلفات اخلاقی را جهت پیگیری های قانونی و اعمال مجازات آماده سازند. به نظر می رسد تحرکات اخیر می تواند نقطه عطفی در مواجهه قدرت سیاسی با مردم محسوب شود.تا پیش از این نظارت نامحسوس فقط شامل به کارگیری دوربین ها جهت کنترل وضعیت و طرح ترافیک در کلان شهرها می شد و مواردی از قبیل ناهنجاری های اخلاقی در مواجهه مستقیم پلیس با شهروندان متخلف حل و فصل می شد. اما اقدام اخیر بیش از همه سراسربین (panoptican) بنتام را به ذهن تداعی می کند که بخش عمده ای از جامعه مراقبتی مدنظر میشل فوکو بر آن بنا شده است.بنتام از طراحی زندانی جدید و دایره ای خبر می دهد که نگهبانان از پشت شیشه هایی که کاملا با پرده پوشانده شده اند بر تمام تحرکات زندانیان اشراف دارند( تصوری که زندانیان از این وضعیت در ذهن پرورانده اند ) . از همین رو زندانیان به" خود کنترلی "رو آورده و می کوشنداز هرگونه تخطی از قواعد بهنجار پرهیز نمایند.فوکو معتقد است که جوامع مدرن امروزه با سیطره و فراوانی دوربین ها تبدیل به جوامع مراقبتی شده اند که در آن شهروندان بیش از بیش نگران انجام تخلفات و نقض هنجارها بوده و لذا هر چه بیشتر به "خود کنترلی" رو می آورند ( بر اساس برخی آمارها هر شهروند ساکن لندن در روز بیش از 40 بار به وسیله دوربین های مختلف مونیتور می شود ). بر این اساس به نظر می رسد پلیس تهران هم می کوشدتا به تدریج قدرت نرم ( گشت نامحسوس اخلاقی ) را در کنار قدرت سخت ( گشت ارشاد ) به کار گرفته و حتی جایگزین آن سازد. در سال های گذشته مواجهه سخت پلیس با پدیده بدحجابی در تهران پیامدهای سیاسی و هزینه آفرین برای حکومت در داخل و خارج به دنبال داشته که بعضا به صورت کلیپ های پربیننده دست به دست شده است . از همین رو پلیس می کوشد تا به تدریج جامعه مراقبتی (گشت نامحسوس ) را جایگزین جامعه تنبیهی ( گشت ارشاد ) سازد تاکمتر دچار پیامدها و هزینه های سیاسی شود( محتمل است که گشت ارشاد هم برای نمایش نمادین اقتدار حکومت به شهروندان تا مدتی در جامعه حضور داشته باشد ). البته در این میان شرط اساسی برای موفقیت طرح " گشت نامحسوس "، آن است که شهروندان در ظاهر دچار توهم آزادی بوده و پاییدن خود را در راستای افزایش منافع فردی و اجتماعی شان بپندارند ( جوامع غربی ) . در غیر این صورت اگر مانند شهروندان تهرانی آن را صرفا موجد محدودیت بیشتر برای خود ، و لذا غیر قابل توجیه بدانند به هر نحوی در صدد بی اثر کردن یا دور زدن آن برخواهند آمد چرا که بالاخره ؛ هنر نزد ایرانیان است و بس...
Telegram.me/solati_mehran
🌱مهران صولتی /پلیس تهران اعلام کرده که قرار است 7000 نیروی نامحسوس رفتار اخلاقی شهروندان تهرانی را مورد نظارت قرار دهند و گزارش هایی از تخلفات اخلاقی را جهت پیگیری های قانونی و اعمال مجازات آماده سازند. به نظر می رسد تحرکات اخیر می تواند نقطه عطفی در مواجهه قدرت سیاسی با مردم محسوب شود.تا پیش از این نظارت نامحسوس فقط شامل به کارگیری دوربین ها جهت کنترل وضعیت و طرح ترافیک در کلان شهرها می شد و مواردی از قبیل ناهنجاری های اخلاقی در مواجهه مستقیم پلیس با شهروندان متخلف حل و فصل می شد. اما اقدام اخیر بیش از همه سراسربین (panoptican) بنتام را به ذهن تداعی می کند که بخش عمده ای از جامعه مراقبتی مدنظر میشل فوکو بر آن بنا شده است.بنتام از طراحی زندانی جدید و دایره ای خبر می دهد که نگهبانان از پشت شیشه هایی که کاملا با پرده پوشانده شده اند بر تمام تحرکات زندانیان اشراف دارند( تصوری که زندانیان از این وضعیت در ذهن پرورانده اند ) . از همین رو زندانیان به" خود کنترلی "رو آورده و می کوشنداز هرگونه تخطی از قواعد بهنجار پرهیز نمایند.فوکو معتقد است که جوامع مدرن امروزه با سیطره و فراوانی دوربین ها تبدیل به جوامع مراقبتی شده اند که در آن شهروندان بیش از بیش نگران انجام تخلفات و نقض هنجارها بوده و لذا هر چه بیشتر به "خود کنترلی" رو می آورند ( بر اساس برخی آمارها هر شهروند ساکن لندن در روز بیش از 40 بار به وسیله دوربین های مختلف مونیتور می شود ). بر این اساس به نظر می رسد پلیس تهران هم می کوشدتا به تدریج قدرت نرم ( گشت نامحسوس اخلاقی ) را در کنار قدرت سخت ( گشت ارشاد ) به کار گرفته و حتی جایگزین آن سازد. در سال های گذشته مواجهه سخت پلیس با پدیده بدحجابی در تهران پیامدهای سیاسی و هزینه آفرین برای حکومت در داخل و خارج به دنبال داشته که بعضا به صورت کلیپ های پربیننده دست به دست شده است . از همین رو پلیس می کوشد تا به تدریج جامعه مراقبتی (گشت نامحسوس ) را جایگزین جامعه تنبیهی ( گشت ارشاد ) سازد تاکمتر دچار پیامدها و هزینه های سیاسی شود( محتمل است که گشت ارشاد هم برای نمایش نمادین اقتدار حکومت به شهروندان تا مدتی در جامعه حضور داشته باشد ). البته در این میان شرط اساسی برای موفقیت طرح " گشت نامحسوس "، آن است که شهروندان در ظاهر دچار توهم آزادی بوده و پاییدن خود را در راستای افزایش منافع فردی و اجتماعی شان بپندارند ( جوامع غربی ) . در غیر این صورت اگر مانند شهروندان تهرانی آن را صرفا موجد محدودیت بیشتر برای خود ، و لذا غیر قابل توجیه بدانند به هر نحوی در صدد بی اثر کردن یا دور زدن آن برخواهند آمد چرا که بالاخره ؛ هنر نزد ایرانیان است و بس...
Telegram.me/solati_mehran
Telegram
مهران صولتی
دانش آموخته دکترای جامعه شناسی سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
🔹 چگونه از کارنامه روحانی دفاع کنیم ؟ 🔹
🌱مهران صولتی / داستان "برجام "و پیامدهای آن از جمله عدم رفع کامل تحریم ها ، دیده نشدن آثار برجام در اقتصاد ایران ، تداوم روند رکود در بازار و البته کارشکنی های دولت امریکا در فرآیند رفع تحریم ها، فرصت مناسبی به دلواپسان و مخالفان توافق ایران و 5+1 داده است تا دستاوردهای برجام را به سخره گرفته و مردم را به سمت ناامیدی سوق دهند.در این سو موافقان دولت و اصلاح طلبان هم می کوشند تا با یادآوری فساد موجود در دولت پیشین ، پایین آمدن نرخ تورم ، وجود انضباط مالی ، باز شدن باب تعامل با جهان و ... به این انتقادات پاسخ دهند. اما به نظر می رسد در این مقطع ،دفاع از "رویکرد" دولت به جای "عملکرد" آن از اولویت بیشتری برخوردار است. رویکردهایی
که عاقلانه و متناسب با زندگی در قرن بیست و یکم تنظیم شده و دفاع از آنها می تواند منجر به پذیرش گسترده از سوی افکار عمومی، و حرکت به سوی تحقق جامعه دراز مدت ( جامعه ای که در آن رویکردها نهادینه شده و با تغییر دولت ها دستخوش نقض و فراموشی نمی گردند ) شود . دولت روحانی در سه عرصه سیاست خارجی ، سیاست داخلی و اقتصاد رویکردهایی را انتخاب کرده است که موجه و قابل دفاع به نظر می رسد :
🔹سیاست خارجی : رویکرد دولت در این عرصه عبارت از "تعامل سازنده با جهان" است . از یاد نبرده ایم که دولت پیشین چگونه کوشید با سوار شدن بر موج ماجراجویی و شعار گرایی نام ایران را به هرنحو درجهان بلندآوازه سازد !!! متهم شدن کشور به تروریسم ، ساخت سلاح های هسته ای ، دخالت در امور همسایگان و ... فقط بخشی از این دستاوردها بود . ولی دولت روحانی به درستی دریافته است که هیچ کشوری در جهان بدون داشتن سهم مناسبی از تجارت جهانی و حضور سیاسی سازنده در تعاملات بین المللی، نمی تواند از وزن مناسبی در رقابت های دیپلماتیک برخوردار باشد.مشابه تجربه حکومت اردوغان در دوران پیش از بحران سوریه که توانسته بود ترکیه را به یک بازیگر مهم منطقه ای تبدیل کند ( نقشی که بدون اتکا به نفت و صرفا بر اساس یک اقتصاد پویا و دیپلماسی هوشمندانه بدست آمد ) . هم اکنون دولت روحانی پس از " برجام " به دنبال کسب جایگاهی وزین و پایدار در عرصه منطقه ای و جهانی است.
🔹سیاست داخلی : دولت روحانی با تجربه اندازی از تقابل نافرجام و فرسایشی حکومت و جامعه مدنی در دوران اصلاحات، که منجر به ظهور پدیده احمدی نژاد شد می کوشد با جلب اعتماد سطوح فوقانی قدرت نوعی هم افزایی میان حکومت و جامعه مدنی ایجاد کند. لذا سعی می کند با گشایش تدریجی در زمینه های فرهنگی -سیاسی زمینه ساز بسط حاکمیت روحیه اعتدالی در مناسبات میان مردم و حکومت شود. دولت در این زمینه به شدت مخالف قطبی شدن جامعه و به تبع آن ظهور رادیکالیسم سیاسی است.طرح مقوله " برجام 2" از سوی دولت هم تلاشی برای حرکت به سوی حذف خطر پوپولیسم و ایجاد توازن پایدار میان نیروهای موجود در ساختار قدرت است . توازنی که می تواند پایانی بر توهم " اداره کشور با یک جناح " باشد. البته دولت در این زمینه باید بر نقش سازمان یافته شهروندان در مناسبات سیاسی بیش از پیش تاکید کند.
🔹اقتصاد : در عصر جهانی شدن نمی توان از اقتصادی محصور در مرزهای ملی و منطقه ای دفاع کرد. از همین رو باز کردن مرزهای کشور به روی سرمایه گذاری خارجی و به روز کردن فن آوری های موجود ، افزایش بهره وری ، رقابتی کردن اقتصاد و ... می تواند به افزایش صادرات و کسب سهم بیشتر در اقتصاد جهانی ( سهم ایران هم اکنون کمتر از یک درصد است ) منجر شود. ایران در این زمینه باید با رفع موانع ساختاری در اقتصاد خود هرچه سریع تر به کاروان توسعه جهانی و اقتصادهای نوظهور بپیوندد تا بتواند معضل بیکاری فزاینده و نقش پیرامونی خود در اقتصاد جهانی را حل کند (ایران هم اکنون نیازمند سرمایه گذاری مستقیم خارجی به ارزش سالیانه 50 میلیارد دلار برای حفظ وضع موجود است).
🔻سخن پایانی : حامیان دولت هم اینک باید به جای گرفتار آمدن در دام دفاع از عملکرد روزانه روحانی ، همت خود را معطوف به دفاع از رویکردهای اتخاذشده توسط ایشان نمایند. سیاست هایی که هرچند تحقق کامل آن ها ممکن است فراتر از عمر این دولت باشد ولی برای کسب جایگاه شایسته ایران در جهان امروز حیاتی است.
Telegram.me/solati_mehran
🌱مهران صولتی / داستان "برجام "و پیامدهای آن از جمله عدم رفع کامل تحریم ها ، دیده نشدن آثار برجام در اقتصاد ایران ، تداوم روند رکود در بازار و البته کارشکنی های دولت امریکا در فرآیند رفع تحریم ها، فرصت مناسبی به دلواپسان و مخالفان توافق ایران و 5+1 داده است تا دستاوردهای برجام را به سخره گرفته و مردم را به سمت ناامیدی سوق دهند.در این سو موافقان دولت و اصلاح طلبان هم می کوشند تا با یادآوری فساد موجود در دولت پیشین ، پایین آمدن نرخ تورم ، وجود انضباط مالی ، باز شدن باب تعامل با جهان و ... به این انتقادات پاسخ دهند. اما به نظر می رسد در این مقطع ،دفاع از "رویکرد" دولت به جای "عملکرد" آن از اولویت بیشتری برخوردار است. رویکردهایی
که عاقلانه و متناسب با زندگی در قرن بیست و یکم تنظیم شده و دفاع از آنها می تواند منجر به پذیرش گسترده از سوی افکار عمومی، و حرکت به سوی تحقق جامعه دراز مدت ( جامعه ای که در آن رویکردها نهادینه شده و با تغییر دولت ها دستخوش نقض و فراموشی نمی گردند ) شود . دولت روحانی در سه عرصه سیاست خارجی ، سیاست داخلی و اقتصاد رویکردهایی را انتخاب کرده است که موجه و قابل دفاع به نظر می رسد :
🔹سیاست خارجی : رویکرد دولت در این عرصه عبارت از "تعامل سازنده با جهان" است . از یاد نبرده ایم که دولت پیشین چگونه کوشید با سوار شدن بر موج ماجراجویی و شعار گرایی نام ایران را به هرنحو درجهان بلندآوازه سازد !!! متهم شدن کشور به تروریسم ، ساخت سلاح های هسته ای ، دخالت در امور همسایگان و ... فقط بخشی از این دستاوردها بود . ولی دولت روحانی به درستی دریافته است که هیچ کشوری در جهان بدون داشتن سهم مناسبی از تجارت جهانی و حضور سیاسی سازنده در تعاملات بین المللی، نمی تواند از وزن مناسبی در رقابت های دیپلماتیک برخوردار باشد.مشابه تجربه حکومت اردوغان در دوران پیش از بحران سوریه که توانسته بود ترکیه را به یک بازیگر مهم منطقه ای تبدیل کند ( نقشی که بدون اتکا به نفت و صرفا بر اساس یک اقتصاد پویا و دیپلماسی هوشمندانه بدست آمد ) . هم اکنون دولت روحانی پس از " برجام " به دنبال کسب جایگاهی وزین و پایدار در عرصه منطقه ای و جهانی است.
🔹سیاست داخلی : دولت روحانی با تجربه اندازی از تقابل نافرجام و فرسایشی حکومت و جامعه مدنی در دوران اصلاحات، که منجر به ظهور پدیده احمدی نژاد شد می کوشد با جلب اعتماد سطوح فوقانی قدرت نوعی هم افزایی میان حکومت و جامعه مدنی ایجاد کند. لذا سعی می کند با گشایش تدریجی در زمینه های فرهنگی -سیاسی زمینه ساز بسط حاکمیت روحیه اعتدالی در مناسبات میان مردم و حکومت شود. دولت در این زمینه به شدت مخالف قطبی شدن جامعه و به تبع آن ظهور رادیکالیسم سیاسی است.طرح مقوله " برجام 2" از سوی دولت هم تلاشی برای حرکت به سوی حذف خطر پوپولیسم و ایجاد توازن پایدار میان نیروهای موجود در ساختار قدرت است . توازنی که می تواند پایانی بر توهم " اداره کشور با یک جناح " باشد. البته دولت در این زمینه باید بر نقش سازمان یافته شهروندان در مناسبات سیاسی بیش از پیش تاکید کند.
🔹اقتصاد : در عصر جهانی شدن نمی توان از اقتصادی محصور در مرزهای ملی و منطقه ای دفاع کرد. از همین رو باز کردن مرزهای کشور به روی سرمایه گذاری خارجی و به روز کردن فن آوری های موجود ، افزایش بهره وری ، رقابتی کردن اقتصاد و ... می تواند به افزایش صادرات و کسب سهم بیشتر در اقتصاد جهانی ( سهم ایران هم اکنون کمتر از یک درصد است ) منجر شود. ایران در این زمینه باید با رفع موانع ساختاری در اقتصاد خود هرچه سریع تر به کاروان توسعه جهانی و اقتصادهای نوظهور بپیوندد تا بتواند معضل بیکاری فزاینده و نقش پیرامونی خود در اقتصاد جهانی را حل کند (ایران هم اکنون نیازمند سرمایه گذاری مستقیم خارجی به ارزش سالیانه 50 میلیارد دلار برای حفظ وضع موجود است).
🔻سخن پایانی : حامیان دولت هم اینک باید به جای گرفتار آمدن در دام دفاع از عملکرد روزانه روحانی ، همت خود را معطوف به دفاع از رویکردهای اتخاذشده توسط ایشان نمایند. سیاست هایی که هرچند تحقق کامل آن ها ممکن است فراتر از عمر این دولت باشد ولی برای کسب جایگاه شایسته ایران در جهان امروز حیاتی است.
Telegram.me/solati_mehran
Telegram
مهران صولتی
دانش آموخته دکترای جامعه شناسی سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
👍1
🔹آیا از مشارکت اجتماعی گریزان هستیم ؟🔹
🌱مهران صولتی / این که ایرانی ها در ورزش ها ی انفرادی موفق ترند چون کار جمعی بلد نیستند ، یا این که ایرانی ها اگر دو نفر باشند حزب تشکیل می دهند و اگر سه نفر شدند انشعاب می کنند ، فقط دو روایت از عدم اشتیاق ایرانی ها به فعالیت های جمعی است.روایت هایی که به دلیل کثرت ، به کلیشه هایی برای داوری رفتار ایرانیان تبدیل شده است.
اما در این زمینه ما با یک تناقض روبرو هستیم. ایرانیان از یک سو در سطح مشارکت خانوادگی ، فامیلی و همسایگی ( شب نشینی های خانوادگی ، روضه های زنانه و شرکت در مراسم عزاداری محرم و ... ) دارای آمار مشارکت قابل توجهی هستند ( به روایت یکی از محققان ) و از سوی دیگر مشارکت در سطوحی مانند حضور در تشکل های مدنی- اجتماعی (NGO) ها ، احزاب سیاسی و .. به هیچ عنوان قابل تامل نیست ( نیم درصد حضور در مقایسه با حضور شش درصدی کشوری مانند کنیا ).
یا این که بیش از 90 درصد شهروندان با شوراها یا دیگر گروه های علمی ، صنفی ، سیاسی همکاری نمی کنند . هم چنین میزان عدم همکاری مردم با مدارس، بسیج ، گروه های خیریه و ورزشی به بیش از 70 درصد می رسد.
از این مقایسه چه نتیجه ای می توان گرفت : در ابتدا بهتر است میان دو نوع مشارکت "جهادی" و " نهادی" تمایز قائل شویم . مشارکت "جهادی" را به حضور آحاد جامعه در کنار یکدیگر بدون محدودیت های سازمانی و تشکیلاتی اطلاق می کنیم که می توان آن را مشارکت "هیاتی" هم نامید. در مشارکت "جهادی" کنش گران نیم نگاهی هم به کسب ثواب اخروی دارند و می کوشند میان دین و دنیا جمع کرده و رضایت خداوند را نیز کسب کنند.( مجالس قرآنی، روضه های زنانه ، هیات های عزاداری محرم و ... ) از این مقوله هستند.
در سوی دیگر مشارکت" نهادی " قرار می گیرد که در آن شهروندان برای تحقق اهداف دنیوی از جمله کسب قدرت ( احزاب ) ، گره گشایی از معضلات اجتماعی ( NGO ) ها یا دستیابی به اهداف اقتصادی (شرکت های تعاونی ) و ...گرد هم جمع می شوند.در مشارکت "نهادی" میزان تقسیم کار و سازمان یافتگی افزایش می یابد و هر کدام از اعضاء وظایف خاصی را بر عهده می گیرند. در این میان نقش حکومت در افزایش مشارکت " جهادی" و کاهش مشارکت " نهادی" نیز قابل توجه است.
بسیار طبیعی است که حکومت از مشارکتی حمایت کند که صبغه کمابیش مذهبی داشته و در آینده داعیه سهم خواهی در قدرت سیاسی را از حاکمیت نداشته باشد ،ولی مشارکت " نهادی" می تواند منجر به بسیج مردم حول خواست هایی متفاوت با حکومت منجر شود.
از همین رو در ایران و در ادوار گوناگون همواره نوعی نگاه امنیتی به مشارکت" نهادی" وجود داشته است.
اما نکته مهم این است که هیچ جامعه ای برای گذار به توسعه متوازن و پایدار گریزی از حرکت به سوی گسترش مشارکت" نهادی" ندارد. جامعه تمایز یافته ی امروزین با تفکیک بیش از پیش نقش ها و کاهش تاثیر گذاری دولت بر تحولات پیچیده اجتماعی مواجه است . رشد فزاینده آسیب های اجتماعی ایجاب می کند که حکومت به سمت و سوی تشویق و تسهیل مشارکت "نهادی" حرکت کند . مشارکتی که می تواند با ایجاد پیوندهای شبکه ای و اعتمادآفرین در فضای حقیقی، زمینه ساز افزایش سرمایه اجتماعی در جامعه باشد.
Telegram.me/solati_mehran
🌱مهران صولتی / این که ایرانی ها در ورزش ها ی انفرادی موفق ترند چون کار جمعی بلد نیستند ، یا این که ایرانی ها اگر دو نفر باشند حزب تشکیل می دهند و اگر سه نفر شدند انشعاب می کنند ، فقط دو روایت از عدم اشتیاق ایرانی ها به فعالیت های جمعی است.روایت هایی که به دلیل کثرت ، به کلیشه هایی برای داوری رفتار ایرانیان تبدیل شده است.
اما در این زمینه ما با یک تناقض روبرو هستیم. ایرانیان از یک سو در سطح مشارکت خانوادگی ، فامیلی و همسایگی ( شب نشینی های خانوادگی ، روضه های زنانه و شرکت در مراسم عزاداری محرم و ... ) دارای آمار مشارکت قابل توجهی هستند ( به روایت یکی از محققان ) و از سوی دیگر مشارکت در سطوحی مانند حضور در تشکل های مدنی- اجتماعی (NGO) ها ، احزاب سیاسی و .. به هیچ عنوان قابل تامل نیست ( نیم درصد حضور در مقایسه با حضور شش درصدی کشوری مانند کنیا ).
یا این که بیش از 90 درصد شهروندان با شوراها یا دیگر گروه های علمی ، صنفی ، سیاسی همکاری نمی کنند . هم چنین میزان عدم همکاری مردم با مدارس، بسیج ، گروه های خیریه و ورزشی به بیش از 70 درصد می رسد.
از این مقایسه چه نتیجه ای می توان گرفت : در ابتدا بهتر است میان دو نوع مشارکت "جهادی" و " نهادی" تمایز قائل شویم . مشارکت "جهادی" را به حضور آحاد جامعه در کنار یکدیگر بدون محدودیت های سازمانی و تشکیلاتی اطلاق می کنیم که می توان آن را مشارکت "هیاتی" هم نامید. در مشارکت "جهادی" کنش گران نیم نگاهی هم به کسب ثواب اخروی دارند و می کوشند میان دین و دنیا جمع کرده و رضایت خداوند را نیز کسب کنند.( مجالس قرآنی، روضه های زنانه ، هیات های عزاداری محرم و ... ) از این مقوله هستند.
در سوی دیگر مشارکت" نهادی " قرار می گیرد که در آن شهروندان برای تحقق اهداف دنیوی از جمله کسب قدرت ( احزاب ) ، گره گشایی از معضلات اجتماعی ( NGO ) ها یا دستیابی به اهداف اقتصادی (شرکت های تعاونی ) و ...گرد هم جمع می شوند.در مشارکت "نهادی" میزان تقسیم کار و سازمان یافتگی افزایش می یابد و هر کدام از اعضاء وظایف خاصی را بر عهده می گیرند. در این میان نقش حکومت در افزایش مشارکت " جهادی" و کاهش مشارکت " نهادی" نیز قابل توجه است.
بسیار طبیعی است که حکومت از مشارکتی حمایت کند که صبغه کمابیش مذهبی داشته و در آینده داعیه سهم خواهی در قدرت سیاسی را از حاکمیت نداشته باشد ،ولی مشارکت " نهادی" می تواند منجر به بسیج مردم حول خواست هایی متفاوت با حکومت منجر شود.
از همین رو در ایران و در ادوار گوناگون همواره نوعی نگاه امنیتی به مشارکت" نهادی" وجود داشته است.
اما نکته مهم این است که هیچ جامعه ای برای گذار به توسعه متوازن و پایدار گریزی از حرکت به سوی گسترش مشارکت" نهادی" ندارد. جامعه تمایز یافته ی امروزین با تفکیک بیش از پیش نقش ها و کاهش تاثیر گذاری دولت بر تحولات پیچیده اجتماعی مواجه است . رشد فزاینده آسیب های اجتماعی ایجاب می کند که حکومت به سمت و سوی تشویق و تسهیل مشارکت "نهادی" حرکت کند . مشارکتی که می تواند با ایجاد پیوندهای شبکه ای و اعتمادآفرین در فضای حقیقی، زمینه ساز افزایش سرمایه اجتماعی در جامعه باشد.
Telegram.me/solati_mehran
Telegram
مهران صولتی
دانش آموخته دکترای جامعه شناسی سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
🍀 هر کسی را نمی توان معلم نامید ؛ معلم ، اسیر منطق قدرت و بازار نمی شود . معلم منطق خودش را دارد ؛ آزادگی و عزت نفس . دریاوش بر ساحل عطشناک نوآموزان گوهر دانش می ریزد و خورشید وار ؛ بی طمع و خست بر بهره گیرندگان معرفت می پاشد.
🌺 روز معلم بر همه معلمان گرامی خجسته باد🌺
@solati_mehran
🌺 روز معلم بر همه معلمان گرامی خجسته باد🌺
@solati_mehran
🔹 این نوع مرگ با آدم حرف می زند !! 🔹
🌱مهران صولتی /حلق آویز شدن یکی از شهروندان تهرانی از پل عابرپیاده میرداماد ، نه از باب وقوع خودکشی ( رویدادی که در جهان مرسوم است ) ، بلکه از منظر مکان ، شخصیت و شیوه ی انجام ، قابلیت تحلیل می یابد.
تهران تاکنون شاهد خودکشی هایی در مترو بوده که به دلیل "عادی شدن مرگ" در کشور، واکنش چندانی را موجب نشده است.اما مرگ اخیر با آدم حرف می زند !
یک جور اعتراض نمادین را در خود پنهان دارد. اعتراض "حاشیه" علیه " متن"! اعتراضی نجیبانه و از سر استیصال ! فراخوانی به فقر فزاینده و افزایش نابرابری میان دهک های بالا و پایین جامعه !
خودکشی مردی میانسال ، در یکی از شمالی ترین مناطق تهران آن هم با تجربه یکی از دردناک ترین مرگ ها ، می تواند نشانه ای از بازنمایی نوعی" احساس درماندگی عمیق" باشد .
شاید فرزندی بیکار یا معتاد...اجاره ای عقب افتاده ... اثاثیه ای بیرون ریخته شده...بدهی عقب افتاده.... همه این ها می تواند ما را در جامعه کنونی به اوج بی پناهی پرت کند.
جامعه ای که در آن تمام ارزش ها و اصالت ها با" پول" خرید و فروش می شوند ، "کالایی شدن" چون تیزابی تمام آرمان های انسانی و اخلاقی را در خود حل می کند و از آن ها لوازمی تزئینی برای پر کردن ویترین یک حیات جمعی فراهم می سازد تا یادمان نرود که " مصرف" تا چه حد می تواند جذاب و لذت بخش باشد ،
در جامعه ای که هر روز درک مصائب" حاشیه" برای" متن" دشوارتر می شود ؛ یا باید در انتظار شورش های کور و بی هدف بود، یا تسلیم شدن به فقر ، اعتیاد و سرانجام مرگ !
حال مصیبت جایی است که "مرگ" هم به جای ایجاد تاثر و تامل در شهروندان ، درگیر مناسکی تکراری شده است . عادتی برای بازنمایی " نوع دوستی" له شده در میان چرخ دنده های توسعه ای که در غیاب انسان، هم چنان به حرکت خود ادامه می دهد.
این نوع مرگ با آدم حرف می زند ! مصیبت های " حاشیه" ای را فریاد می کند که برای جلب توجه "متن" به مصائب خود ، چیزی جز "جان" خویش را در اختیار ندارد !
آخرین تیر ترکش بدبختی و تیره روزی ! " عادت مرگ " را باید برهم زد ولو به دردناک ترین شیوه ! ولی مرد میانسال نمی داند که داستان تراژیک مرگش فقط دو سه روزی بیشتر در شبکه های اجتماعی به اشتراک گذاشته می شود . تهران همه تلخی ها را خیلی زود در خود هضم می کند...
Telegram.me/solati_mehran
🌱مهران صولتی /حلق آویز شدن یکی از شهروندان تهرانی از پل عابرپیاده میرداماد ، نه از باب وقوع خودکشی ( رویدادی که در جهان مرسوم است ) ، بلکه از منظر مکان ، شخصیت و شیوه ی انجام ، قابلیت تحلیل می یابد.
تهران تاکنون شاهد خودکشی هایی در مترو بوده که به دلیل "عادی شدن مرگ" در کشور، واکنش چندانی را موجب نشده است.اما مرگ اخیر با آدم حرف می زند !
یک جور اعتراض نمادین را در خود پنهان دارد. اعتراض "حاشیه" علیه " متن"! اعتراضی نجیبانه و از سر استیصال ! فراخوانی به فقر فزاینده و افزایش نابرابری میان دهک های بالا و پایین جامعه !
خودکشی مردی میانسال ، در یکی از شمالی ترین مناطق تهران آن هم با تجربه یکی از دردناک ترین مرگ ها ، می تواند نشانه ای از بازنمایی نوعی" احساس درماندگی عمیق" باشد .
شاید فرزندی بیکار یا معتاد...اجاره ای عقب افتاده ... اثاثیه ای بیرون ریخته شده...بدهی عقب افتاده.... همه این ها می تواند ما را در جامعه کنونی به اوج بی پناهی پرت کند.
جامعه ای که در آن تمام ارزش ها و اصالت ها با" پول" خرید و فروش می شوند ، "کالایی شدن" چون تیزابی تمام آرمان های انسانی و اخلاقی را در خود حل می کند و از آن ها لوازمی تزئینی برای پر کردن ویترین یک حیات جمعی فراهم می سازد تا یادمان نرود که " مصرف" تا چه حد می تواند جذاب و لذت بخش باشد ،
در جامعه ای که هر روز درک مصائب" حاشیه" برای" متن" دشوارتر می شود ؛ یا باید در انتظار شورش های کور و بی هدف بود، یا تسلیم شدن به فقر ، اعتیاد و سرانجام مرگ !
حال مصیبت جایی است که "مرگ" هم به جای ایجاد تاثر و تامل در شهروندان ، درگیر مناسکی تکراری شده است . عادتی برای بازنمایی " نوع دوستی" له شده در میان چرخ دنده های توسعه ای که در غیاب انسان، هم چنان به حرکت خود ادامه می دهد.
این نوع مرگ با آدم حرف می زند ! مصیبت های " حاشیه" ای را فریاد می کند که برای جلب توجه "متن" به مصائب خود ، چیزی جز "جان" خویش را در اختیار ندارد !
آخرین تیر ترکش بدبختی و تیره روزی ! " عادت مرگ " را باید برهم زد ولو به دردناک ترین شیوه ! ولی مرد میانسال نمی داند که داستان تراژیک مرگش فقط دو سه روزی بیشتر در شبکه های اجتماعی به اشتراک گذاشته می شود . تهران همه تلخی ها را خیلی زود در خود هضم می کند...
Telegram.me/solati_mehran
Telegram
مهران صولتی
دانش آموخته دکترای جامعه شناسی سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
🔹 فریب تلگرام را نخوریم !! 🔹
🌱مهران صولتی/تلگرام به عنوان جذاب ترین شبکه اجتماعی برای ایرانیان به آمیزه ای از فرصت ها و تهدیدها تبدیل شده است. این اپلیکیشن پرطرفدار در این مدت توانسته به مهم ترین ابزار سرگرمی ایرانیان تبدیل و بخش عمده ای از اوقات فراغت آنان پر کند . کار به آن جا رسیده که برخی از جامعه شناسان از "تلگرامی شدن روابط اجتماعی" سخن می گویند.به جز خلق برخی فرصت های اجتماعی از قبیل ایجاد پیوندهای ضعیف میان کنش گران ، فرصت های تبلیغاتی و کارآفرینی ، پیدا کردن دوستان قدیمی و امکانی برای تجدید خاطرات گذشته ، ارتباط گیری سهل و سریع تر با برخی از اعضای فامیل که احیانا به لحاظ جغرافیایی از ما فاصله دارند و ...، می توان از پاره ای تهدیدها نیز در این میان سخن گفت ؛ غرق شدن نوجوانان در جذابیت شبکه های اجتماعی و افت تحصیلی ، کاهش آمار کتاب خوانی، گسترش ارتباطات فرا زناشویی و ...از جمله این آسیب ها هستند.ولی در این یادداشت بناست از برخی غفلت ها سخن بگذریم که از رهگذر استفاده فراوان از تلگرام عارض می شود. غفلت هایی که برخی اوقات نادیده انگاشته می شوند و حتی ممکن است به عنوان یک مطلوبیت معرفی و پذیرفته شوند ( تلگرامی شدن انتخابات هفتم اسفند )
🔹کنش گری از نوع تلگرام ؛ موقت، فصلی و سطحی است ( تشکیل کمپین های مختلف هم از فرط تکرار به سمت لوث شدن پیش می رود ). این کنش گری غفلت آور است چون حضور اجتماعی کنش گران را به گذاشتن و لایک کردن چند پست روزانه فرو می کاهد و نوعی ارضاء اجتماعی و احساس استغنا از فعالیت های چهره به چهره را جایگزین می سازد.( در غرب هم فیس بوک و سایر شبکه ها ، جایگزین جنبش های اجتماعی نشده اند )
🔹تلگرام می تواند مطالعه سطحی برخی پست های جذاب را جانشین مطالعه عمیق کند . از همین رو ما شاهد رشد فزاینده ظهور تحلیل گران اجتماعی و صاحب نظران امور دینی در فضای تلگرام هستیم . لذا ما با نوعی "آشوب ذهنی" در مخاطبان مواجه هستیم که دقیقا نقطه مقابل دستیابی به نوعی" انسجام ذهنی" ناشی از وارد شدن به سیر مطالعاتی عمیق و کارشناسانه کتاب ها هستیم.
🔹تلگرام می تواند این توهم را ایجاد کند که هماهنگی های مجازی در شبکه های اجتماعی می تواند به هماهنگی در فضاهای حقیقی بینجامد. به طور مثال فراخوان های پرشور در تلگرام به برگزاری یک اجتماع صنفی - سیاسی ، می تواند صاحبان یک کمپین را به این اشتباه بیندازد که تمام اعضاء موجود در یک گروه تلگرامی از آن جا که با اصل تجمع مقاومت آمیز مخالفت نکرده اند( سکوت علامت رضایت است ) در آن حضور خواهند یافت ( رویدادی که معمولا به دلیل عدم تحقق ، منجر به ایجاد یاس و ناامیدی نزد صاحبان تجمع شده است ). حال آن که همراهی در سطح حضور حقیقی نیازمند پیوندهای استوار و مستقیم افراد است و این فراتر از پیوندهای ضعیف و غیر مستقیم تلگرامی می باشد.
🔹تلگرام می تواند این توهم را ایجاد کند که می توان مشکلات ناشی از نبود توافق بر سر بنیادهای سیاست در ایران (تحزب ، رقابت و به رسمیت شناختن مخالف سیاسی ) را با نوعی بسیج توده ای و کسب آراء بیشتر در انتخاباتی از جنس انتخابات 7 اسفند حل و فصل کرد حال آن که چنین امری نیازمند توافق پایدار در سطوح فوقانی قدرت می باشد (برجام 2 ). بنابراین گره گشایی تلگرامی از سیاست ایران می تواند منجر به کج فهمی موضوع اصلی شود.
🔸نکته پایانی : تلگرام باید به عنوان یک مکمل مد نظر باشد نه به عنوان یک جایگزین . روابط تلگرامی از غنا ، گرما و پایداری کافی برای پی گیری اهداف بلند اجتماعی و سیاسی برخوردار نیستند . غفلت از این نکته می تواند موجبات یاس و ناامیدی کنش گران را فراهم آورد.
Telegram.me/solati_mehran
🌱مهران صولتی/تلگرام به عنوان جذاب ترین شبکه اجتماعی برای ایرانیان به آمیزه ای از فرصت ها و تهدیدها تبدیل شده است. این اپلیکیشن پرطرفدار در این مدت توانسته به مهم ترین ابزار سرگرمی ایرانیان تبدیل و بخش عمده ای از اوقات فراغت آنان پر کند . کار به آن جا رسیده که برخی از جامعه شناسان از "تلگرامی شدن روابط اجتماعی" سخن می گویند.به جز خلق برخی فرصت های اجتماعی از قبیل ایجاد پیوندهای ضعیف میان کنش گران ، فرصت های تبلیغاتی و کارآفرینی ، پیدا کردن دوستان قدیمی و امکانی برای تجدید خاطرات گذشته ، ارتباط گیری سهل و سریع تر با برخی از اعضای فامیل که احیانا به لحاظ جغرافیایی از ما فاصله دارند و ...، می توان از پاره ای تهدیدها نیز در این میان سخن گفت ؛ غرق شدن نوجوانان در جذابیت شبکه های اجتماعی و افت تحصیلی ، کاهش آمار کتاب خوانی، گسترش ارتباطات فرا زناشویی و ...از جمله این آسیب ها هستند.ولی در این یادداشت بناست از برخی غفلت ها سخن بگذریم که از رهگذر استفاده فراوان از تلگرام عارض می شود. غفلت هایی که برخی اوقات نادیده انگاشته می شوند و حتی ممکن است به عنوان یک مطلوبیت معرفی و پذیرفته شوند ( تلگرامی شدن انتخابات هفتم اسفند )
🔹کنش گری از نوع تلگرام ؛ موقت، فصلی و سطحی است ( تشکیل کمپین های مختلف هم از فرط تکرار به سمت لوث شدن پیش می رود ). این کنش گری غفلت آور است چون حضور اجتماعی کنش گران را به گذاشتن و لایک کردن چند پست روزانه فرو می کاهد و نوعی ارضاء اجتماعی و احساس استغنا از فعالیت های چهره به چهره را جایگزین می سازد.( در غرب هم فیس بوک و سایر شبکه ها ، جایگزین جنبش های اجتماعی نشده اند )
🔹تلگرام می تواند مطالعه سطحی برخی پست های جذاب را جانشین مطالعه عمیق کند . از همین رو ما شاهد رشد فزاینده ظهور تحلیل گران اجتماعی و صاحب نظران امور دینی در فضای تلگرام هستیم . لذا ما با نوعی "آشوب ذهنی" در مخاطبان مواجه هستیم که دقیقا نقطه مقابل دستیابی به نوعی" انسجام ذهنی" ناشی از وارد شدن به سیر مطالعاتی عمیق و کارشناسانه کتاب ها هستیم.
🔹تلگرام می تواند این توهم را ایجاد کند که هماهنگی های مجازی در شبکه های اجتماعی می تواند به هماهنگی در فضاهای حقیقی بینجامد. به طور مثال فراخوان های پرشور در تلگرام به برگزاری یک اجتماع صنفی - سیاسی ، می تواند صاحبان یک کمپین را به این اشتباه بیندازد که تمام اعضاء موجود در یک گروه تلگرامی از آن جا که با اصل تجمع مقاومت آمیز مخالفت نکرده اند( سکوت علامت رضایت است ) در آن حضور خواهند یافت ( رویدادی که معمولا به دلیل عدم تحقق ، منجر به ایجاد یاس و ناامیدی نزد صاحبان تجمع شده است ). حال آن که همراهی در سطح حضور حقیقی نیازمند پیوندهای استوار و مستقیم افراد است و این فراتر از پیوندهای ضعیف و غیر مستقیم تلگرامی می باشد.
🔹تلگرام می تواند این توهم را ایجاد کند که می توان مشکلات ناشی از نبود توافق بر سر بنیادهای سیاست در ایران (تحزب ، رقابت و به رسمیت شناختن مخالف سیاسی ) را با نوعی بسیج توده ای و کسب آراء بیشتر در انتخاباتی از جنس انتخابات 7 اسفند حل و فصل کرد حال آن که چنین امری نیازمند توافق پایدار در سطوح فوقانی قدرت می باشد (برجام 2 ). بنابراین گره گشایی تلگرامی از سیاست ایران می تواند منجر به کج فهمی موضوع اصلی شود.
🔸نکته پایانی : تلگرام باید به عنوان یک مکمل مد نظر باشد نه به عنوان یک جایگزین . روابط تلگرامی از غنا ، گرما و پایداری کافی برای پی گیری اهداف بلند اجتماعی و سیاسی برخوردار نیستند . غفلت از این نکته می تواند موجبات یاس و ناامیدی کنش گران را فراهم آورد.
Telegram.me/solati_mehran
Telegram
مهران صولتی
دانش آموخته دکترای جامعه شناسی سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
🔹 چگونه ایران بهتری بسازیم ؟ 🔹
🌱 مهران صولتی /زمانی که از عمل " ساختن " آن هم در ابعاد یک کشور سخن می گوییم ، واقعا به دنبال چه چیزی هستیم؟ چگونه این امر امکان پذیر است؟ با وضعیتی که در آن با مجموعه ای از معضلات به یکدیگر کلاف شده مواجهیم ، چه برخوردی می توانیم داشته باشیم ؟ با سیطره ساختارهای ستبر و متصلب چه می توانیم بکنیم ؟ آیا سه تجربه دوران ساز مشروطیت ، ملی شدن نفت و انقلاب اسلامی کافی نیست تا ما را از توهم ایجاد تغییرات معنادار خارج کند ؟ می بینید ! تا سخن از " ساختن " به میان می آید همه آمادگی داریم تا این استدلال های کمابیش منطقی را بر صفحه ذهن خود جاری سازیم.و چه کسی است که با آوردن این دلایل ، حرف دل یک نسل خسته را به صد زبان تکرار نکرده باشد. ولی برای خروج ما ایرانیان از نوعی بی عملی و فلجگان سیاسی راه های دیگری هم وجود دارد. همان ها که ما را به حرکت به سوی تغییر فرا می خوانند :
🔹 ابتدا باید میان ساختن " بهترین ایران " ، با " ایرانی بهتر" تمایز قائل شویم . تحولات ژرف یکصد سال اخیر و انقلاب های برآمده از آن تا کنون به دنبال ساخت " بهترین ایران " بوده اند همچنان که دکتر شریعتی " طراحی جامعه ایده آل " را به عنوان افق تلاش های صادقانه فکری خود ترسیم می کرد. البته همه داستان بر سر تفاوت همان " تر " و " ترین " است .وجه ناگزیر چنین تفکری می تواند به میان کشیدن پای نوعی ایدئولوژی باشد که قرار است برای جزئی ترین اعمال ما انسان ها هم آیین نامه و مرام نامه بنویسد . امری که در جهان بسیار پیچیده امروز مستلزم صرف منابع بسیار و محکوم به شکست است.ولی ساختن "ایرانی بهتر " نوعی اصلاحات گام به گام را پیشنهاد می کند تا بتواند دامنه تغییرات را ارزیابی و از ورود به عرصه تحولات غیر قابل پیش بینی و ویران گر اجتناب نماید .
🔹ساختن " ایرانی بهتر " مستلزم هموار سازی مسیرهای مشارکت شهروندان است . این مشارکت از ابعاد اقتصادی آغاز و به سایر عرصه ها تسری می یابد. متاسفانه وضعیت کشور در زمینه آمار مشارکت مطلوب نیست. از جمعیت 79 میلیون نفری کشور فقط حدود 22 میلیون نفر شاغلند که در این زمینه نسبت زنان به مردان در بازار اشتغال 13 به 87 درصد است.در زمینه مشارکت های اجتماعی اوضاع از این هم ناگوارتر است . مطابق آمار بیش از 90 درصد شهروندان با شوراها یا دیگر گروه های علمی ،صنفی یا سیاسی همکاری نمی کنند. همچنین میزان عدم همکاری مردم با مدارس ، بسیج ، گروه های خیریه و ورزشی به بیش از 70 درصد می رسد .روشن است که در چنین شرایطی بسیاری از مشکلات اجتماعی ، فرهنگی و ... حل نشده باقی می نامند. از سوی دیگر عدم مشارکت مردم عرصه را برای ترکتازی یک دولت رانتی و نفتی در عرصه تعیین سرنوشت شهروندان بیش از پیش فراهم می سازد ( قدرت دولت را فقط می توان با قدرت شهروندان مهار کرد) .البته در این زمینه باید میان دو نوع مشارکت جهادی ( توده وار ) مردم با مشارکت نهادی( سازمانی ) شهروندان تمایز قائل شد. اگر چه در سال های گذشته ایران شاهد مشارکت جهادی بوده است ولی ساخت " ایرانی بهتر " به جد مستلزم مشارکت نهادی و مدنی شهروندان در قالب تشکل های غیر دولتی می باشد.
🔹ساختن " ایرانی بهتر" به جد نیازمند بهبود وضعیت سرمایه اجتماعی در ایران است . اگر این نوع سرمایه را متشکل از دو مولفه " پیوند " و " اعتماد " اجتماعی بدانیم ، باید اذعان کنیم که در این زمینه وضعیت نامطلوبی داریم.در زمینه عدم وجود ، یا ضعف مفرط پیوندهای شبکه ای ، در بند پیشین به شواهدی اشاره کردیم. " پیوند " و " اعتماد " در این زمینه همبسته اند ، و با کاهش مشارکت ، اعتماد شهروندان به دیگران ، نهادها و حکومت دچار افول می شود . باز هم مطابق آمارها ، در سال 84 ، بیش از 70 درصد مردم میزان چاپلوسی ، دورویی ، تقلب و کلاهبرداری را در جامعه "زیاد " ارزیابی کرده اند .از سوی دیگر بیش از 50 درصد مردم میزان گذشت ، امانت داری ، انصاف ، تعهد و صداقت در جامعه را "کم" دانسته اند ( پرواضح است که به دلیل تاثیر مخرب دولت پیشین در فروپاشی بنیان های اخلاقی جامعه ، این آمارها هم اکنون در وضعیت اسف بارتری به سر می برند ) . روشن است که در صورت عدم بهبود وضعیت رو به سقوط سرمایه اجتماعی ، باید منتظر شکل گیری بحران های ملی و منطقه ای باشیم. قرار گرفتن ایران در منطقه خطرخیز خاورمیانه که چندی است در آتش رادیکالیسم سیاسی -مذهبی می سوزد ایجاب می کند که حساسیت نسبت به این امر در همگان به ویژه دولت افزایش یابد.
نکته پایانی : نباید تصور کرد که ساخت " ایرانی بهتر " اقدامی دولتی است ، به عکس باید بیاموزیم که علاج درد" عدم مشارکت" شهروندان و عواقب آن هم از مسیر " مشارکت بیشتر " ایشان می گذرد.
Telegram.me/solati_mehran
🌱 مهران صولتی /زمانی که از عمل " ساختن " آن هم در ابعاد یک کشور سخن می گوییم ، واقعا به دنبال چه چیزی هستیم؟ چگونه این امر امکان پذیر است؟ با وضعیتی که در آن با مجموعه ای از معضلات به یکدیگر کلاف شده مواجهیم ، چه برخوردی می توانیم داشته باشیم ؟ با سیطره ساختارهای ستبر و متصلب چه می توانیم بکنیم ؟ آیا سه تجربه دوران ساز مشروطیت ، ملی شدن نفت و انقلاب اسلامی کافی نیست تا ما را از توهم ایجاد تغییرات معنادار خارج کند ؟ می بینید ! تا سخن از " ساختن " به میان می آید همه آمادگی داریم تا این استدلال های کمابیش منطقی را بر صفحه ذهن خود جاری سازیم.و چه کسی است که با آوردن این دلایل ، حرف دل یک نسل خسته را به صد زبان تکرار نکرده باشد. ولی برای خروج ما ایرانیان از نوعی بی عملی و فلجگان سیاسی راه های دیگری هم وجود دارد. همان ها که ما را به حرکت به سوی تغییر فرا می خوانند :
🔹 ابتدا باید میان ساختن " بهترین ایران " ، با " ایرانی بهتر" تمایز قائل شویم . تحولات ژرف یکصد سال اخیر و انقلاب های برآمده از آن تا کنون به دنبال ساخت " بهترین ایران " بوده اند همچنان که دکتر شریعتی " طراحی جامعه ایده آل " را به عنوان افق تلاش های صادقانه فکری خود ترسیم می کرد. البته همه داستان بر سر تفاوت همان " تر " و " ترین " است .وجه ناگزیر چنین تفکری می تواند به میان کشیدن پای نوعی ایدئولوژی باشد که قرار است برای جزئی ترین اعمال ما انسان ها هم آیین نامه و مرام نامه بنویسد . امری که در جهان بسیار پیچیده امروز مستلزم صرف منابع بسیار و محکوم به شکست است.ولی ساختن "ایرانی بهتر " نوعی اصلاحات گام به گام را پیشنهاد می کند تا بتواند دامنه تغییرات را ارزیابی و از ورود به عرصه تحولات غیر قابل پیش بینی و ویران گر اجتناب نماید .
🔹ساختن " ایرانی بهتر " مستلزم هموار سازی مسیرهای مشارکت شهروندان است . این مشارکت از ابعاد اقتصادی آغاز و به سایر عرصه ها تسری می یابد. متاسفانه وضعیت کشور در زمینه آمار مشارکت مطلوب نیست. از جمعیت 79 میلیون نفری کشور فقط حدود 22 میلیون نفر شاغلند که در این زمینه نسبت زنان به مردان در بازار اشتغال 13 به 87 درصد است.در زمینه مشارکت های اجتماعی اوضاع از این هم ناگوارتر است . مطابق آمار بیش از 90 درصد شهروندان با شوراها یا دیگر گروه های علمی ،صنفی یا سیاسی همکاری نمی کنند. همچنین میزان عدم همکاری مردم با مدارس ، بسیج ، گروه های خیریه و ورزشی به بیش از 70 درصد می رسد .روشن است که در چنین شرایطی بسیاری از مشکلات اجتماعی ، فرهنگی و ... حل نشده باقی می نامند. از سوی دیگر عدم مشارکت مردم عرصه را برای ترکتازی یک دولت رانتی و نفتی در عرصه تعیین سرنوشت شهروندان بیش از پیش فراهم می سازد ( قدرت دولت را فقط می توان با قدرت شهروندان مهار کرد) .البته در این زمینه باید میان دو نوع مشارکت جهادی ( توده وار ) مردم با مشارکت نهادی( سازمانی ) شهروندان تمایز قائل شد. اگر چه در سال های گذشته ایران شاهد مشارکت جهادی بوده است ولی ساخت " ایرانی بهتر " به جد مستلزم مشارکت نهادی و مدنی شهروندان در قالب تشکل های غیر دولتی می باشد.
🔹ساختن " ایرانی بهتر" به جد نیازمند بهبود وضعیت سرمایه اجتماعی در ایران است . اگر این نوع سرمایه را متشکل از دو مولفه " پیوند " و " اعتماد " اجتماعی بدانیم ، باید اذعان کنیم که در این زمینه وضعیت نامطلوبی داریم.در زمینه عدم وجود ، یا ضعف مفرط پیوندهای شبکه ای ، در بند پیشین به شواهدی اشاره کردیم. " پیوند " و " اعتماد " در این زمینه همبسته اند ، و با کاهش مشارکت ، اعتماد شهروندان به دیگران ، نهادها و حکومت دچار افول می شود . باز هم مطابق آمارها ، در سال 84 ، بیش از 70 درصد مردم میزان چاپلوسی ، دورویی ، تقلب و کلاهبرداری را در جامعه "زیاد " ارزیابی کرده اند .از سوی دیگر بیش از 50 درصد مردم میزان گذشت ، امانت داری ، انصاف ، تعهد و صداقت در جامعه را "کم" دانسته اند ( پرواضح است که به دلیل تاثیر مخرب دولت پیشین در فروپاشی بنیان های اخلاقی جامعه ، این آمارها هم اکنون در وضعیت اسف بارتری به سر می برند ) . روشن است که در صورت عدم بهبود وضعیت رو به سقوط سرمایه اجتماعی ، باید منتظر شکل گیری بحران های ملی و منطقه ای باشیم. قرار گرفتن ایران در منطقه خطرخیز خاورمیانه که چندی است در آتش رادیکالیسم سیاسی -مذهبی می سوزد ایجاب می کند که حساسیت نسبت به این امر در همگان به ویژه دولت افزایش یابد.
نکته پایانی : نباید تصور کرد که ساخت " ایرانی بهتر " اقدامی دولتی است ، به عکس باید بیاموزیم که علاج درد" عدم مشارکت" شهروندان و عواقب آن هم از مسیر " مشارکت بیشتر " ایشان می گذرد.
Telegram.me/solati_mehran
Telegram
مهران صولتی
دانش آموخته دکترای جامعه شناسی سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
🔹 ریاست عارف به نفع روحانی است 🔹
🌱 مهران صولتی /با نزدیک شدن به موعد گشایش مجلس دهم بحث ها پیرامون انتخاب رییس مجلس هر روز بیش از پیش در عرصه عمومی مطرح می شود .
🔹 عارف یا لاریجانی ؛ مساله این است !
حق این است که حضور امیدوارانه مردم ایران و به ویژه رای معنادار مردم تهران به لیست امید و سپس تغییر آرایش و ترکیب جناح های موجود در مجلس شرایط متفاوتی را ایجاد کرده است.هم اکنون اصلاح طلبان از این شانس برخوردارند تا ریاست مجلس آینده را در چهره دکتر عارف ببینند و بتوانند بزرگترین فراکسیون را تشکیل دهند . ولی از سوی دیگر پیچیدگی های عرصه سیاسی کشور برخی از تحلیل گران را ترغیب می کند تا از مصلحتی به نام ریاست لار یجانی بر مجلس آینده سخن برانند . در این مجال برآنم تا استدلال کنم که چرا برخلاف نظر طرفداران دولت، " ریاست عارف بر مجلس آینده برای تداوم ریاست جمهوری روحانی در دوره آینده ضروری می باشد " :
1-اگر چه می توان با این نظر سعید حجاریان موافق بود که " در مجلس آینده دو جناح وجود دارد ؛ "برجامیان" و" نابرجامیان" ، ولی اگر قرار باشد همچنان مجلس آینده به عرصه کشاکش بر سر " برجام خارجی" فروکاسته شود یک انحراف بزرگ بر سر مسیر توسعه کشور رخ می دهد. حق همان است که روحانی گفت ؛ اکنون نوبت پرداختن به " برجام داخلی" به معنای توافق جناح های موجود بر سر رسیدن به نوعی توافق بر سر تعامل هم افزای سیاسی برای حل مشکلات کشور است. از این منظر می توان گفت حتی برجام داخلی همواره مقدم بر برجام خارجی می باشد. اگر می بینیم که در مسیر حل مشکلات برجام خارجی هم به موانع جدی برخورد کرده ایم ناشی از همان عدم رعایت تقدم و تاخر آن با برجام داخلی است.
2-لاریجانی نماد به سرانجام رسیدن برجام خارجی است ولی هم اکنون کشور نیازهای دیگری از جمله گشایش در فضای سیاسی -فرهنگی پیش رو دارد که از عهده نقش آفرینی محدود لاریجانی بر نمی آید. انتخاب عارف به ریاست مجلس می تواند این پیام را به جامعه مخابره کند که اصلاح طلبان به دنبال توفیقات خرداد 92 و اسفند 94 از عزم و اراده کافی برای ایجاد تغییرات معنادار و خلق نشاط مجدد سیاسی در کشور برخوردارند ،ولی عدم انتخاب یا انصراف عارف می تواند پیام آور یاس و ناامیدی برای جامعه باشد.
3-واقعیت این است که توافق هسته ای نمی تواند چاره مشکلات ساختاری اقتصاد کشور از قبیل قاچاق ، عدم بهره وری ، سوء مدیریت اقتصادی ، کاهش تولید ، رشد فرهنگ دلالی و فساد سیستمی باشد . برداشتن تحریم ها نهایتا می تواند به افزایش سرمایه گذاری خارجی بینجامد که آن هم بدون اصلاحات ساختاری معطوف به عرصه سیاست و توازن قوا معلوم نیست راه به جایی ببرد. بنابراین تبدیل کردن برجام خارجی به مساله اول مجلس آینده می تواند هدر دادن امیدهای مردمی باشد که تا کنون امیدوارانه در عرصه انتخابات بوده اند ولی معلوم نیست که با ریاست لاریجانی همچنان تا خرداد 96 هم در عرصه باقی بمانند.
4-پیروزی روحانی در انتخابات 96 بیش از همه منوط به ایجاد امید و نشاط سیاسی در بطن جامعه می باشد. نمی توان برای همیشه از برگ مخالفان توافق هسته ای، به عنوان ابزار پیروزی در انتخابات بهره برد. وجود مشکلات جدی اقتصادی در اقشار فرودست که ناشی از رکود عمیق اقتصادی در کشور می باشد می تواند بهانه به دست پوپولیست هایی از جنس احمدی نژاد بدهد تا در غیاب اصلاح طلبان خسته از صندوق های رای ( رای آوردن لاریجانی برای ریاست ) و با طرح شعارهای عدالت طلبانه اقشار فرودست را بسیج و به طور جدی از سبد رای روحانی در سال آینده بکاهند. ولی ریاست عارف می تواند خون تازه ای از امید به تغییر ، با بازگشت اصلاح طلبان به عرصه سیاسی کشور را در رگ های جامعه جاری سازد...
Telegram.me/solati_mehran
🌱 مهران صولتی /با نزدیک شدن به موعد گشایش مجلس دهم بحث ها پیرامون انتخاب رییس مجلس هر روز بیش از پیش در عرصه عمومی مطرح می شود .
🔹 عارف یا لاریجانی ؛ مساله این است !
حق این است که حضور امیدوارانه مردم ایران و به ویژه رای معنادار مردم تهران به لیست امید و سپس تغییر آرایش و ترکیب جناح های موجود در مجلس شرایط متفاوتی را ایجاد کرده است.هم اکنون اصلاح طلبان از این شانس برخوردارند تا ریاست مجلس آینده را در چهره دکتر عارف ببینند و بتوانند بزرگترین فراکسیون را تشکیل دهند . ولی از سوی دیگر پیچیدگی های عرصه سیاسی کشور برخی از تحلیل گران را ترغیب می کند تا از مصلحتی به نام ریاست لار یجانی بر مجلس آینده سخن برانند . در این مجال برآنم تا استدلال کنم که چرا برخلاف نظر طرفداران دولت، " ریاست عارف بر مجلس آینده برای تداوم ریاست جمهوری روحانی در دوره آینده ضروری می باشد " :
1-اگر چه می توان با این نظر سعید حجاریان موافق بود که " در مجلس آینده دو جناح وجود دارد ؛ "برجامیان" و" نابرجامیان" ، ولی اگر قرار باشد همچنان مجلس آینده به عرصه کشاکش بر سر " برجام خارجی" فروکاسته شود یک انحراف بزرگ بر سر مسیر توسعه کشور رخ می دهد. حق همان است که روحانی گفت ؛ اکنون نوبت پرداختن به " برجام داخلی" به معنای توافق جناح های موجود بر سر رسیدن به نوعی توافق بر سر تعامل هم افزای سیاسی برای حل مشکلات کشور است. از این منظر می توان گفت حتی برجام داخلی همواره مقدم بر برجام خارجی می باشد. اگر می بینیم که در مسیر حل مشکلات برجام خارجی هم به موانع جدی برخورد کرده ایم ناشی از همان عدم رعایت تقدم و تاخر آن با برجام داخلی است.
2-لاریجانی نماد به سرانجام رسیدن برجام خارجی است ولی هم اکنون کشور نیازهای دیگری از جمله گشایش در فضای سیاسی -فرهنگی پیش رو دارد که از عهده نقش آفرینی محدود لاریجانی بر نمی آید. انتخاب عارف به ریاست مجلس می تواند این پیام را به جامعه مخابره کند که اصلاح طلبان به دنبال توفیقات خرداد 92 و اسفند 94 از عزم و اراده کافی برای ایجاد تغییرات معنادار و خلق نشاط مجدد سیاسی در کشور برخوردارند ،ولی عدم انتخاب یا انصراف عارف می تواند پیام آور یاس و ناامیدی برای جامعه باشد.
3-واقعیت این است که توافق هسته ای نمی تواند چاره مشکلات ساختاری اقتصاد کشور از قبیل قاچاق ، عدم بهره وری ، سوء مدیریت اقتصادی ، کاهش تولید ، رشد فرهنگ دلالی و فساد سیستمی باشد . برداشتن تحریم ها نهایتا می تواند به افزایش سرمایه گذاری خارجی بینجامد که آن هم بدون اصلاحات ساختاری معطوف به عرصه سیاست و توازن قوا معلوم نیست راه به جایی ببرد. بنابراین تبدیل کردن برجام خارجی به مساله اول مجلس آینده می تواند هدر دادن امیدهای مردمی باشد که تا کنون امیدوارانه در عرصه انتخابات بوده اند ولی معلوم نیست که با ریاست لاریجانی همچنان تا خرداد 96 هم در عرصه باقی بمانند.
4-پیروزی روحانی در انتخابات 96 بیش از همه منوط به ایجاد امید و نشاط سیاسی در بطن جامعه می باشد. نمی توان برای همیشه از برگ مخالفان توافق هسته ای، به عنوان ابزار پیروزی در انتخابات بهره برد. وجود مشکلات جدی اقتصادی در اقشار فرودست که ناشی از رکود عمیق اقتصادی در کشور می باشد می تواند بهانه به دست پوپولیست هایی از جنس احمدی نژاد بدهد تا در غیاب اصلاح طلبان خسته از صندوق های رای ( رای آوردن لاریجانی برای ریاست ) و با طرح شعارهای عدالت طلبانه اقشار فرودست را بسیج و به طور جدی از سبد رای روحانی در سال آینده بکاهند. ولی ریاست عارف می تواند خون تازه ای از امید به تغییر ، با بازگشت اصلاح طلبان به عرصه سیاسی کشور را در رگ های جامعه جاری سازد...
Telegram.me/solati_mehran
Telegram
مهران صولتی
دانش آموخته دکترای جامعه شناسی سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran
@mehran_solati : ارتباط با نویسنده
https://instagram.com/solati_mehran