بنده بر کار کارشناسی تأکید میکنم، منتها یک نکته ای اینجا وجود دارد در انتخاب کارشناس: گاهی اوقات، در مواردی، ته نشین های ذهنیِ غلطِ یک کارشناس، با ادبیّات کارشناسی به میدان می آید، با لباس کارشناسی به میدان می آید، آن وقت مشکل درست میکند و آن نظرات غلط حاکم بر ذهن آن کارشناس را یا خصوصیّات اخلاقی او را به شما تحمیل میکند. از کارشناس هایی استفاده نکنیم که دنبال نسخه های نسخ شده ی خارجی اند. بعضی اوقات یک نسخه ی اقتصادی یا اجتماعی یا فرض کنید که سیاسی در خارج، پنجاه سال پیش یا هفتاد سال پیش مطرح شده، بعد هم نسخ شده، ما حالا آن نسخه را بیاوریم اینجا مطرح کنیم! | رهبر شهید انقلاب اسلامی
@syjebraily
@syjebraily
چیز خاصی نیست! ارز رانتی ۱۸۰ هزار تومانی حذف شده و نرخ ۲۷۴ هزار تومانی بازار #آزاد به عنوان نرخ رسمی کشور پذیرفته شده است.
۲۰۰ هزار دلار را با دلار ۱۸۰ هزار تومان میفروختند ۳۶ میلیارد تومان، الان فروختهاند ۵۴ میلیارد تومان.
ارز هم متعلق به خود صادرکننده است و قیمتگذاری هم حرام است!
علت تورم هم جنگ و تحریم و نقدینگی و نخودسیاه های دیگر است.
@syjebraily
۲۰۰ هزار دلار را با دلار ۱۸۰ هزار تومان میفروختند ۳۶ میلیارد تومان، الان فروختهاند ۵۴ میلیارد تومان.
ارز هم متعلق به خود صادرکننده است و قیمتگذاری هم حرام است!
علت تورم هم جنگ و تحریم و نقدینگی و نخودسیاه های دیگر است.
@syjebraily
هر ملّتی اگر میخواهد مبتلای به محاصره ی فلج کننده ی دشمن نشود، باید از اوّل چشم را باز کند، بیدار باشد؛ وقتی دید دشمن سراغ یک ملّت دیگر رفت، خود را با آن ملّت مظلوم و زیر ستم شریک بداند، به او کمک کند، با او همکاری کند تا دشمن آنجا موفّق نشود. اگر دشمن آنجا موفّق بشود می آید سراغ این نقطه ی بعدی. ما مسلمانها سالهای متمادی از این حقیقت غفلت کرده ایم، نتایجش را هم دیده ایم؛ امروز دیگر نباید غفلت کنیم؛ باید حواسمان جمع باشد. ما باید کمربند دفاع را، کمربند استقلال طلبی را، [کمربند] عزّت را، از افغانستان تا یمن، از ایران تا غزّه و لبنان، در همه ی کشورهای اسلامی و ملّتهای اسلامی محکم ببندیم|رهبر شهید انقلاب اسلامی
@syjebraily
@syjebraily
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
آقای دکتر پزشکیان!
برای دشمن کوچه باز نکنید!
در کشور شورش خیابانی درست نکنید!
مستضعفین را با بیارزش کردن پولشان فقیرتر و محرومتر نکنید!
از سیاست معیشتسوز و نابرابری ساز «گران کنیم، یارانه بدهیم» دست بردارید!
چه بر سرتان آوردهاند که با تجربه خونین دیماه هم بیدار نشدهاید؟!
@syjebraily
برای دشمن کوچه باز نکنید!
در کشور شورش خیابانی درست نکنید!
مستضعفین را با بیارزش کردن پولشان فقیرتر و محرومتر نکنید!
از سیاست معیشتسوز و نابرابری ساز «گران کنیم، یارانه بدهیم» دست بردارید!
چه بر سرتان آوردهاند که با تجربه خونین دیماه هم بیدار نشدهاید؟!
@syjebraily
Forwarded from
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
📽 ۱۵ متر خانه نیست قبره!
دکتر سید یاسر جبرائیلی:
مسکن یعنی محل سکونت و آرامش؛ نظام سرمایهداری میخواهد آرامش را از خانه بگیرد.
🔻 حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد
@HokmranOnline
دکتر سید یاسر جبرائیلی:
مسکن یعنی محل سکونت و آرامش؛ نظام سرمایهداری میخواهد آرامش را از خانه بگیرد.
🔻 حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد
@HokmranOnline
امشب به اتفاق خانواده در مجموعه شهدای هفتم تیر، به تماشای نمایش پرمضمون تالاریست نشستیم.
درس تاریخ اسلام و ایران برای امروز ما بود.
به همه دستاندرکاران خدا قوت عرض میکنم.
@syjebraily
درس تاریخ اسلام و ایران برای امروز ما بود.
به همه دستاندرکاران خدا قوت عرض میکنم.
@syjebraily
Forwarded from
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
📌دکتر سید یاسر جبرائیلی در واکنش به طرح گسترده «خانههای ۱۵ ـ ۲۰ متری» نوشت:
این پرفسور نیز استاد معماری و شهرسازی دانشگاه تهران هستند و کارشناس و متخصص امر تشریف دارند و از این جهت که ما سیاستمدارها تخصص مسکن نداریم، حق اظهار نظر درباره مسکن نداریم و ایشان که استاد دانشگاهاند باید برای مسکنسازی نسخه بپیچند و ما هم به نظر متخصصان احترام بگذاریم و خانه ۱۵ متری برای ملت بسازیم. از آنجائیکه منطق پشتِ تخصص ایشان مهم است و اصلا بحث متراژ ۱۵ یا ۲۵ متر نیست، میتوان به متراژهای بسیار کوچکتر هم فکر کرد و شهری ایدهآل طراحی کرد که یک قسمت فوقانی داشته باشد که در آن، سرمایه داران با ویلاهای چند هزار متری زندگی کنند و جنوب شهر را برای مستضعفان به صورت کاملا علمی بازسازی کرد؛ به نحوی که برای هر فرد، درست به اندازه یک قبر، مسکن درست کنیم تا شبها آسوده در آن آرام گیرد و در این الگوی مدرن، تحرک ملت هم کمتر است و لذا کمتر میخورند و بجای اینهمه خوردن و در مستراح خالی کردن و هزینههای اضافی فاضلاب و تصفیه و... میتوانیم غذای صرفهجویی شده را صادر و برای مملکت ارزآوری کنیم و اقتصادیتر آن است که همین مسکن، مسکن ابدی افراد هم باشد و بجای هزینه آمبولانس و کفن و دفن و تخصیص قبر در بهشت زهرا، افراد در همانجا که زندگی میکنند دفن هم بشوند و در این الگوی مسکنسازی، درب اتاق خانه ملت، سنگ قبر آیندهشان هم هست و رویش میتوانند خودشان نقاشی دلخواه را بکشند و در هزینه سنگ قبر هم صرفهجویی شود و آدرس پستیشان، آدرس مزارشان هم باشد و این هم یک صرفهجویی است و از محل این صرفهجوییها، میتوان همه آب خلیج فارس را شیرین کرد و به وسط کشور منتقل و کویر لوت را آباد کرد...
🔻 حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد
@HokmranOnline
این پرفسور نیز استاد معماری و شهرسازی دانشگاه تهران هستند و کارشناس و متخصص امر تشریف دارند و از این جهت که ما سیاستمدارها تخصص مسکن نداریم، حق اظهار نظر درباره مسکن نداریم و ایشان که استاد دانشگاهاند باید برای مسکنسازی نسخه بپیچند و ما هم به نظر متخصصان احترام بگذاریم و خانه ۱۵ متری برای ملت بسازیم. از آنجائیکه منطق پشتِ تخصص ایشان مهم است و اصلا بحث متراژ ۱۵ یا ۲۵ متر نیست، میتوان به متراژهای بسیار کوچکتر هم فکر کرد و شهری ایدهآل طراحی کرد که یک قسمت فوقانی داشته باشد که در آن، سرمایه داران با ویلاهای چند هزار متری زندگی کنند و جنوب شهر را برای مستضعفان به صورت کاملا علمی بازسازی کرد؛ به نحوی که برای هر فرد، درست به اندازه یک قبر، مسکن درست کنیم تا شبها آسوده در آن آرام گیرد و در این الگوی مدرن، تحرک ملت هم کمتر است و لذا کمتر میخورند و بجای اینهمه خوردن و در مستراح خالی کردن و هزینههای اضافی فاضلاب و تصفیه و... میتوانیم غذای صرفهجویی شده را صادر و برای مملکت ارزآوری کنیم و اقتصادیتر آن است که همین مسکن، مسکن ابدی افراد هم باشد و بجای هزینه آمبولانس و کفن و دفن و تخصیص قبر در بهشت زهرا، افراد در همانجا که زندگی میکنند دفن هم بشوند و در این الگوی مسکنسازی، درب اتاق خانه ملت، سنگ قبر آیندهشان هم هست و رویش میتوانند خودشان نقاشی دلخواه را بکشند و در هزینه سنگ قبر هم صرفهجویی شود و آدرس پستیشان، آدرس مزارشان هم باشد و این هم یک صرفهجویی است و از محل این صرفهجوییها، میتوان همه آب خلیج فارس را شیرین کرد و به وسط کشور منتقل و کویر لوت را آباد کرد...
🔻 حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد
@HokmranOnline
بر مواضع خودتان ماندگار باشید، «استقامت» کنید؛ این جور نباشد که به یک تحلیلی برسید، یک قضاوتی بکنید که انقلابی است، درست است و مورد قبول است، بعد بر اثر حتّی یک مانع کوچک، یک تردید، از آن مبنا منصرف بشوید و تبدیل بشوید به یک آدم بی تفاوت| رهبر شهید انقلاب اسلامی
@syjebraily
@syjebraily
اینکه رئیس جمهور آمریکا میگوید ما آماده هستیم با ایران مذاکره کنیم و به مذاکره دعوت [میکند] و ادّعا میکند که نامه ای فرستاده ــ که البتّه به ما نرسیده؛ یعنی به من نرسیده ــ به نظر من این فریب افکار عمومی دنیا است؛ این معنایش آن است که ما اهل مذاکره ایم، میخواهیم مذاکره کنیم، صلح کنیم، دعوا نباشد، ایران حاضر به مذاکره نیست. خب، ایران چرا حاضر به مذاکره نیست؟ به خودتان برگردید. ما چند سال نشستیم مذاکره کردیم، همین شخص، مذاکره ی تمام شده ی کامل شده ی امضاشده را از میز بیرون انداخت و پاره کرد؛ با این آدم چه جور میشود مذاکره کرد؟
در جواب این حرف من، عنصرِ داخلیِ مقاله نویسِ فلان روزنامه میگوید «خب آقا! دو نفری که با همدیگر جنگ دارند و می نشینند برای صلح مذاکره میکنند، اینها هم به هم اعتماد ندارند؛ نداشتن اعتماد مانع مذاکره نیست»؛ این اشتباه است؛ همان دو نفری که برای صلح دارند مذاکره میکنند، اگر به وفای به آنچه قرارداد میشود مطمئن نباشند، مذاکره نمیکنند؛ چون میدانند کار بیهوده ای است، کار مهملی است. در مذاکره باید انسان مطمئن باشد که طرف مقابل به آنچه متعهّد شد عمل خواهد کرد. وقتی میدانیم عمل نمیکند، چه مذاکره ای؟ بنابراین، دعوت به مذاکره و اظهار مذاکره فریب افکار عمومی است|رهبر شهید انقلاب اسلامی
https://htni.ir/l/229
در جواب این حرف من، عنصرِ داخلیِ مقاله نویسِ فلان روزنامه میگوید «خب آقا! دو نفری که با همدیگر جنگ دارند و می نشینند برای صلح مذاکره میکنند، اینها هم به هم اعتماد ندارند؛ نداشتن اعتماد مانع مذاکره نیست»؛ این اشتباه است؛ همان دو نفری که برای صلح دارند مذاکره میکنند، اگر به وفای به آنچه قرارداد میشود مطمئن نباشند، مذاکره نمیکنند؛ چون میدانند کار بیهوده ای است، کار مهملی است. در مذاکره باید انسان مطمئن باشد که طرف مقابل به آنچه متعهّد شد عمل خواهد کرد. وقتی میدانیم عمل نمیکند، چه مذاکره ای؟ بنابراین، دعوت به مذاکره و اظهار مذاکره فریب افکار عمومی است|رهبر شهید انقلاب اسلامی
https://htni.ir/l/229
«در برنامهٔ پنجسالهٔ دهم سوریه پیشبینی شده بود که ۷۷ درصد مسکن جدید از طریق بازار تأمین شود. اما سازندگان خصوصی بیشتر سراغ خانههایی رفتند که مشتریان ثروتمند داشتند و سود بیشتری نصیبشان میکردند. به تعبیر گولدن، حل مسئلهٔ مسکن به بازاری سپرده شده بود که برای پاسخدادن به تقاضای لوکس خانه میساخت. به همین دلیل، افزایش ساختوساز لزوماً خانهدارشدن مردم را آسانتر نمیکرد: خانههای گرانقیمت بیشتری ساخته میشد، اما خانوادههای جوان، مهاجران و کارگران کمدرآمد همچنان ناچار بودند به ملک خانواده تکیه کنند، در سکونتگاههای غیررسمی یا حاشیههای دوردست شهر زندگی کنند، یا فضای کوچکی را با افراد بیشتری شریک شوند. گرانی زمین و مسکن، فاصلهٔ نسلها و طبقات را نیز بیشتر میکرد. مالکان، بیآنکه ملکشان را بفروشند، ثروتمندتر میشدند؛ مستأجران بخش بیشتری از درآمدشان را صرف اجاره میکردند؛ و جوانان برای آغاز زندگی مستقل بیشازپیش به دارایی پدر و مادر وابسته میشدند. حتی بنگاههای صنعتی نیز باید برای زمین و محل فعالیت هزینهٔ بیشتری میپرداختند. در چنین وضعی، دسترسی به زمین تعیین میکرد چه کسی بتواند از رونق شهر سود ببرد. تصمیمهای شهرداری، مجوزهای سرمایهگذاری، ثروت موروثی و نفوذ صاحبان کسبوکار به یکدیگر گره میخوردند؛ نزدیکی به مراکز قدرت به فرصت سودآوری تبدیل میشد و نتیجهٔ آن در چهرهٔ شهر دیده میشد.»
از کتاب در دست انتشار «از بازار اجتماعی تا گسست اجتماعی»| سید یاسر جبرائیلی
@syjebraily
از کتاب در دست انتشار «از بازار اجتماعی تا گسست اجتماعی»| سید یاسر جبرائیلی
@syjebraily
برای فهم اقتدار سیاسی باید به رابطهای توجه کرد که میان «تصمیم عمومی» و «زندگی خصوصی» برقرار میشود. تصمیم دولت در خلأ اجرا نمیشود؛ مردم باید پیامدهای آن را در معیشت خود جذب کنند. این کار به منابع و نهادهایی نیاز دارد که امکان ادامهٔ زندگی را فراهم کنند: درآمدی قابل اتکا، دسترسی به خدمات و راهی برای مطالبهٔ جبران آسیبهای ناشی از تصمیمهای سیاسی. هرگاه این امکانات ضعیف شوند، اجرای فرمان توسط حکومت همچنان ممکن است، اما تحمل پیامدهای آن توسط ملت دشوارتر میشود. بنابراین، دوام فرمانبرداری مردم، بهتنهایی میزان توان جامعه برای ادامهدادن زندگی در شرایط موجود را نشان نمیدهد.
اهمیت اجتماعیِ اصلاحات اقتصادی را باید در همین نقطه جستوجو کرد. اگر دولت حمایت خود از تامین یک نیاز ضروری مردم را کاهش دهد، خودِ نیاز از میان نمیرود. هزینهٔ تأمین آن باید از راه دیگری پرداخت شود. خانوار ممکن است کار بیشتری انجام دهد، مصرف را پایین بیاورد، بدهکار شود یا بخشی از دارایی خود را بفروشد. در چنین وضعی، کاهش تعهد دولت میتواند با افزایش تعهدی همراه شود که خانواده ناچار است بر عهده بگیرد. ارزیابی اصلاحات اقتصادی دولت بشار اسد به بررسی این «انتقال مسئولیت» نیاز دارد؛ زیرا بهبود حساب مالی یک نهاد، بهخودیِخود نشان نمیدهد هزینهٔ اجتماعیِ تأمین نیاز نیز کاهش یافته است. اصلاحات نئولیبرال در سوریه، در سالهای نخست، ارقام اقتصاد کلان را بهبود بخشید، اما هزینه جراحیها را روی دوش طبقات محروم گذاشت.
از کتاب در دست انتشار «از بازار اجتماعی تا گسست اجتماعی»| سید یاسر جبرائیلی
@syjebraily
اهمیت اجتماعیِ اصلاحات اقتصادی را باید در همین نقطه جستوجو کرد. اگر دولت حمایت خود از تامین یک نیاز ضروری مردم را کاهش دهد، خودِ نیاز از میان نمیرود. هزینهٔ تأمین آن باید از راه دیگری پرداخت شود. خانوار ممکن است کار بیشتری انجام دهد، مصرف را پایین بیاورد، بدهکار شود یا بخشی از دارایی خود را بفروشد. در چنین وضعی، کاهش تعهد دولت میتواند با افزایش تعهدی همراه شود که خانواده ناچار است بر عهده بگیرد. ارزیابی اصلاحات اقتصادی دولت بشار اسد به بررسی این «انتقال مسئولیت» نیاز دارد؛ زیرا بهبود حساب مالی یک نهاد، بهخودیِخود نشان نمیدهد هزینهٔ اجتماعیِ تأمین نیاز نیز کاهش یافته است. اصلاحات نئولیبرال در سوریه، در سالهای نخست، ارقام اقتصاد کلان را بهبود بخشید، اما هزینه جراحیها را روی دوش طبقات محروم گذاشت.
از کتاب در دست انتشار «از بازار اجتماعی تا گسست اجتماعی»| سید یاسر جبرائیلی
@syjebraily
نئولیبرالیسم یعنی کالاییسازی همه ساحات زندگی انسان، یعنی بازارسازی برای همه نیازهای انسان، یعنی اداره همه نهادهای انسانی به شکل بنگاه...
#نه_به_نئولیبرالیسم
@syjebraily
#نه_به_نئولیبرالیسم
@syjebraily
مدافعان «هدفمندسازی یارانهها» معمولاً میپرسند دولت چقدر میپردازد. پرسش مهمتر این است که پیامد نامطمئن تغییر قیمت و درآمد را چه کسی تحمل میکند؟
حمایت قیمتی، خانوار و تولیدکننده را از «بخشی» از نوسان مصون نگه میدارد. از این جهت، یارانه فقط ردیفی در بودجه نیست، نوعی تضمین سیاسی هم هست. اما وقتی این حمایت به مبلغی ثابت تبدیل میشود، ماهیت تعهد عوض میشود. دولت از آن پس فقط پرداخت مبلغی معین را بر عهده دارد و خانوار باید فاصلهٔ آن مبلغ با هزینهٔ متغیر نیازهایش را خودش مدیریت کند. حتی اگر مبلغ پرداختی امروز با حمایت دیروز برابر باشد، بار عدمقطعیت از دوش دولت برداشته و بر دوش خانواده گذاشته شده است.
همین ابهام در عدد «یارانه» هم دیده میشود. طبق گزارش صندوق بینالمللی پول، قیمت داخلی فرآوردههای نفتی سوریه تا ۱۹۹۹ بهطور متوسط بالاتر از قیمت جهانی بود. از ۲۰۰۰ به بعد، با بالا رفتن قیمت جهانی، «یارانهٔ پنهان» محاسبهشده بزرگ شد، بیآنکه خزانه لزوماً پول بیشتری بپردازد. کافی بود قیمت مرجع خارجی بالا برود تا عدد یارانه بزرگتر شود!
نیاز انسان با ناتوانی از پرداخت، از میان نمیرود. کسی که توان خرید درمان ندارد همچنان به درمان نیاز دارد. جامعه ممکن است مدتی با کار بیشتر، قرض و فروش دارایی، ظاهر زندگی را حفظ کند، اما در این مدت پشتوانهٔ فردایش را خرج امروز میکند. این کتاب روایت همین فرسایش در سوریه است.
از کتاب در دست انتشار «از بازار اجتماعی تا گسست اجتماعی»| سید یاسر جبرائیلی
@syjebraily
حمایت قیمتی، خانوار و تولیدکننده را از «بخشی» از نوسان مصون نگه میدارد. از این جهت، یارانه فقط ردیفی در بودجه نیست، نوعی تضمین سیاسی هم هست. اما وقتی این حمایت به مبلغی ثابت تبدیل میشود، ماهیت تعهد عوض میشود. دولت از آن پس فقط پرداخت مبلغی معین را بر عهده دارد و خانوار باید فاصلهٔ آن مبلغ با هزینهٔ متغیر نیازهایش را خودش مدیریت کند. حتی اگر مبلغ پرداختی امروز با حمایت دیروز برابر باشد، بار عدمقطعیت از دوش دولت برداشته و بر دوش خانواده گذاشته شده است.
همین ابهام در عدد «یارانه» هم دیده میشود. طبق گزارش صندوق بینالمللی پول، قیمت داخلی فرآوردههای نفتی سوریه تا ۱۹۹۹ بهطور متوسط بالاتر از قیمت جهانی بود. از ۲۰۰۰ به بعد، با بالا رفتن قیمت جهانی، «یارانهٔ پنهان» محاسبهشده بزرگ شد، بیآنکه خزانه لزوماً پول بیشتری بپردازد. کافی بود قیمت مرجع خارجی بالا برود تا عدد یارانه بزرگتر شود!
نیاز انسان با ناتوانی از پرداخت، از میان نمیرود. کسی که توان خرید درمان ندارد همچنان به درمان نیاز دارد. جامعه ممکن است مدتی با کار بیشتر، قرض و فروش دارایی، ظاهر زندگی را حفظ کند، اما در این مدت پشتوانهٔ فردایش را خرج امروز میکند. این کتاب روایت همین فرسایش در سوریه است.
از کتاب در دست انتشار «از بازار اجتماعی تا گسست اجتماعی»| سید یاسر جبرائیلی
@syjebraily
Forwarded from
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
نسخه آمریکایی اقتصاد، جایگزین قانون اساسی اسلامی شد!
🔸 «قانون اساسیمون رو انداختیم تو سطل آشغال و نسخههای صندوق بینالمللی پول رو از آمریکا گرفتیم!»
🔸 برشی از سخنان دکتر جبرائیلی در نشست دانشجویی «مذاکرات، همه راهحل نیست!» در دانشگاه علوم و تحقیقات.
🔻 حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد
@HokmranOnline
🔸 «قانون اساسیمون رو انداختیم تو سطل آشغال و نسخههای صندوق بینالمللی پول رو از آمریکا گرفتیم!»
🔸 برشی از سخنان دکتر جبرائیلی در نشست دانشجویی «مذاکرات، همه راهحل نیست!» در دانشگاه علوم و تحقیقات.
🔻 حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد
@HokmranOnline
مه ۲۰۰۸، چند هفته پیش از موسم برداشت گندم و جو، دولت بشار اسد قیمت هر لیتر گازوئیل را یکشبه از ۷٫۳ به ۲۵ لیر رساند، یعنی افزایشی نزدیک به ۲۴۰ درصد.
برای جبران، حقوق کارکنان دولت ۲۵ درصد بالا رفت و هر خانوار سهیمه خرید حداکثر هزار لیتر گازوئیل ارزانتر گرفت. اما افزایش حقوق فقط به کارمند دولت میرسید و سهمیه هزار لیتری نیز فقط بخشی از مصرف خانه را پوشش میداد. این سهمیه کفاف سوخت مورد نیاز پمپی که آب را از چاه بالا میکشید، تراکتوری که زمین را شخم میزد و کامیونی که محصول را به بازار میبرد، نداد.
سال بعد سهمیه سوخت هزار لیتری برچیده شد. به جایش ۱۰ هزار لیر پول نقد پرداخت شد، آن هم صرفا برای خانوارهایی که دولت آنها را واجد شرایط تشخیص میداد، یعنی حدود نیمی از خانوارها. در همان سال قیمت کود کشاورزی نیز «آزاد» و تقریباً دو برابر شد.
این تصمیمها در شرایطی گرفته شد که شمال شرق سوریه درگیر خشکسالیای بود که از ۲۰۰۶ آغاز شده بود. در فصل زراعی ۲۰۰۷–۲۰۰۸ برداشت محصول دیم شدیداً افت کرد و سوریه، که سالها صادرکنندهٔ گندم بود، به واردات روی آورد. کشاورزی که برداشتش نصف شده بود، حالا باید برای سوخت و کود دو تا سه برابر پول میداد.
خشکسالی شوکی طبیعی بود، اما اینکه چه کسی زیر بار آن کمر خم کند، تصمیمی سیاسی بود. هزینه این سیاست را خانوار روستایی پرداخت. نتیجه را در آمار هم میشد دید: میان ۲۰۰۱ و ۲۰۱۰، نرخ مشارکت نیروی کار از ۵۲ درصد به کمتر از ۴۳ درصد رسید و بیشترین افت در روستاها بود.
سیاستی که به توصیه صندوق بینالمللی پول و با هدف ادعایی رفع کسری بودجه و مبارزه با قاچاق سوخت به لبنان و اردن اجرا شد، نهایتا به هم معیشت روستائیان سوریه آسیب زد، هم به امنیت غذایی این کشور.
از کتاب در دست انتشار «از بازار اجتماعی تا گسست اجتماعی»| سید یاسر جبرائیلی
@syjebraily
برای جبران، حقوق کارکنان دولت ۲۵ درصد بالا رفت و هر خانوار سهیمه خرید حداکثر هزار لیتر گازوئیل ارزانتر گرفت. اما افزایش حقوق فقط به کارمند دولت میرسید و سهمیه هزار لیتری نیز فقط بخشی از مصرف خانه را پوشش میداد. این سهمیه کفاف سوخت مورد نیاز پمپی که آب را از چاه بالا میکشید، تراکتوری که زمین را شخم میزد و کامیونی که محصول را به بازار میبرد، نداد.
سال بعد سهمیه سوخت هزار لیتری برچیده شد. به جایش ۱۰ هزار لیر پول نقد پرداخت شد، آن هم صرفا برای خانوارهایی که دولت آنها را واجد شرایط تشخیص میداد، یعنی حدود نیمی از خانوارها. در همان سال قیمت کود کشاورزی نیز «آزاد» و تقریباً دو برابر شد.
این تصمیمها در شرایطی گرفته شد که شمال شرق سوریه درگیر خشکسالیای بود که از ۲۰۰۶ آغاز شده بود. در فصل زراعی ۲۰۰۷–۲۰۰۸ برداشت محصول دیم شدیداً افت کرد و سوریه، که سالها صادرکنندهٔ گندم بود، به واردات روی آورد. کشاورزی که برداشتش نصف شده بود، حالا باید برای سوخت و کود دو تا سه برابر پول میداد.
خشکسالی شوکی طبیعی بود، اما اینکه چه کسی زیر بار آن کمر خم کند، تصمیمی سیاسی بود. هزینه این سیاست را خانوار روستایی پرداخت. نتیجه را در آمار هم میشد دید: میان ۲۰۰۱ و ۲۰۱۰، نرخ مشارکت نیروی کار از ۵۲ درصد به کمتر از ۴۳ درصد رسید و بیشترین افت در روستاها بود.
سیاستی که به توصیه صندوق بینالمللی پول و با هدف ادعایی رفع کسری بودجه و مبارزه با قاچاق سوخت به لبنان و اردن اجرا شد، نهایتا به هم معیشت روستائیان سوریه آسیب زد، هم به امنیت غذایی این کشور.
از کتاب در دست انتشار «از بازار اجتماعی تا گسست اجتماعی»| سید یاسر جبرائیلی
@syjebraily
بسم الله الرحمن الرحیم
حضرت آیتالله حاج آقای صادق آملی لاریجانی (دامت برکاته)
رئیس محترم مجمع تشخیص مصلحت نظام
سلام علیکم
ارتحال ملکوتی عالم ربانی، فقیه عالیقدر و مرجع بزرگوار جهان تشیع، حضرت آیتالله العظمی وحید خراسانی (قدس سره الشریف)، موجب تأثر و تألم عمیق گردید.
بیتردید عمر پربرکت آن مرجع وارسته در مسیر ترویج معارف اهلبیت عصمت و طهارت (علیهمالسلام)، پاسداری از حریم فقاهت و صیانت از میراث گرانسنگ تشیع، سرمایهای ماندگار برای حوزههای علمیه و جهان اسلام خواهد بود و فقدان این عالم فرزانه، ضایعهای بزرگ برای جامعه علمی و دینی به شمار میرود.
اینجانب ضمن عرض تسلیت این مصیبت جانکاه به محضر حضرتعالی، حوزههای علمیه، بیت مکرم و شاگردان و ارادتمندان آن فقید سعید، از درگاه خداوند متعال برای آن عالم ربانی، علو درجات و حشر با اولیای الهی و برای بازماندگان و عموم ارادتمندان، صبر جمیل و اجر جزیل مسئلت مینمایم.
سید یاسر جبرائیلی
دبیرکل حزب تمدن نوین اسلامی
حضرت آیتالله حاج آقای صادق آملی لاریجانی (دامت برکاته)
رئیس محترم مجمع تشخیص مصلحت نظام
سلام علیکم
ارتحال ملکوتی عالم ربانی، فقیه عالیقدر و مرجع بزرگوار جهان تشیع، حضرت آیتالله العظمی وحید خراسانی (قدس سره الشریف)، موجب تأثر و تألم عمیق گردید.
بیتردید عمر پربرکت آن مرجع وارسته در مسیر ترویج معارف اهلبیت عصمت و طهارت (علیهمالسلام)، پاسداری از حریم فقاهت و صیانت از میراث گرانسنگ تشیع، سرمایهای ماندگار برای حوزههای علمیه و جهان اسلام خواهد بود و فقدان این عالم فرزانه، ضایعهای بزرگ برای جامعه علمی و دینی به شمار میرود.
اینجانب ضمن عرض تسلیت این مصیبت جانکاه به محضر حضرتعالی، حوزههای علمیه، بیت مکرم و شاگردان و ارادتمندان آن فقید سعید، از درگاه خداوند متعال برای آن عالم ربانی، علو درجات و حشر با اولیای الهی و برای بازماندگان و عموم ارادتمندان، صبر جمیل و اجر جزیل مسئلت مینمایم.
سید یاسر جبرائیلی
دبیرکل حزب تمدن نوین اسلامی
فاجعهٔ خاموش بانکداری خصوصی در سوریه
مارس ۲۰۰۱ دولت بشار اسد طی فرمانی مجوز تأسیس بانکهای خصوصی را صادر کرد. وعده این بود که پساندازهایی که در خانههای مردم و بانکهای لبنان خوابیده، به چرخهٔ تولید بازگردد و کارخانه و شغل بسازد.
بانکهای خصوصی مثل قارچ روئیدند. طس کمتر از چهار سال ۶۶ شعبه گشودند و حدود سهچهارم سپردههای تازهٔ کشور را جذب کردند. تا سال ۲۰۰۹، دوازده بانک خصوصی یکچهارم داراییهای نظام بانکی را در اختیار داشتند. پول مردم به این بانکها رفت. اما مسئله این بود از آنجا به کجا رفت؟
این بانکها فقط حدود یکچهارم سپردهها را به تولید وام دادند و نزدیک به ۸۰ درصد همین وامها به تجارت و خدمات رسید، از جمله خرید خودرو. در کل نظام بانکی، میان ۲۰۰۸ و ۲۰۱۰، بخش تجارت ۵۱ درصد اعتبارات را گرفت و به صنعت فقط ۷ درصد رسید. در کشوری که قرار بود از وابستگی به نفت رها شود، کارخانههای تولیدی کمتر از یکدهم وامها را دریافت کردند.
صندوق بینالمللی پول در سال ۲۰۱۰ توصیه کرد که همان معدود طرحهای اعطای وام با نرخ سود پایینتر توسط بانکهای دولتی هم کنار گذاشته شود تا بانکها «بر اساس معیارهای خود» وام بدهند. معیار بانک روشن بود: پولی که زودتر برگردد. وام واردات چند ماهه برمیگشت؛ نوسازی کارخانه چند سال زمان میبرد!
حاصل، تصویری متناقض بود. فوریهٔ ۲۰۱۱، چند هفته پیش از شورش، «مدین دابت» اقتصاددان سوری، از بانکهایی گفت که نقدینگی مازاد داشتند، در کشوری که بیکاری و مزدهای ناکافی گریبان مردمش را گرفته بود. پول بود، کار نبود. سرمایه به سوی املاک، گردشگری و امور مالی میرفت. قیمت مسکن در برخی سالها سالانه ۳۰ تا ۴۰ درصد بالا رفت و تا نیمی از خانوادهها در سکونتگاههای غیررسمی خانه میساختند.
خصوصیسازی نظام بانکی فقط تغییر مالکیت چند شعبه نبود. تصمیم دربارهٔ اینکه پسانداز یک ملت صرف چه شود، از سیاست توسعه گرفته و به معیار سود سهامداران سپرده شد. سهامدارانی که اغلب به شبکههای نزدیک به قدرت پیوند داشتند، و در ۲۰۱۰ سقف سهم شرکای خارجیشان هم از ۴۹ به ۶۰ درصد رسید.
از کتاب در دست انتشار «از بازار اجتماعی تا گسست اجتماعی» | سید یاسر جبرائیلی
@syjebeaily
مارس ۲۰۰۱ دولت بشار اسد طی فرمانی مجوز تأسیس بانکهای خصوصی را صادر کرد. وعده این بود که پساندازهایی که در خانههای مردم و بانکهای لبنان خوابیده، به چرخهٔ تولید بازگردد و کارخانه و شغل بسازد.
بانکهای خصوصی مثل قارچ روئیدند. طس کمتر از چهار سال ۶۶ شعبه گشودند و حدود سهچهارم سپردههای تازهٔ کشور را جذب کردند. تا سال ۲۰۰۹، دوازده بانک خصوصی یکچهارم داراییهای نظام بانکی را در اختیار داشتند. پول مردم به این بانکها رفت. اما مسئله این بود از آنجا به کجا رفت؟
این بانکها فقط حدود یکچهارم سپردهها را به تولید وام دادند و نزدیک به ۸۰ درصد همین وامها به تجارت و خدمات رسید، از جمله خرید خودرو. در کل نظام بانکی، میان ۲۰۰۸ و ۲۰۱۰، بخش تجارت ۵۱ درصد اعتبارات را گرفت و به صنعت فقط ۷ درصد رسید. در کشوری که قرار بود از وابستگی به نفت رها شود، کارخانههای تولیدی کمتر از یکدهم وامها را دریافت کردند.
صندوق بینالمللی پول در سال ۲۰۱۰ توصیه کرد که همان معدود طرحهای اعطای وام با نرخ سود پایینتر توسط بانکهای دولتی هم کنار گذاشته شود تا بانکها «بر اساس معیارهای خود» وام بدهند. معیار بانک روشن بود: پولی که زودتر برگردد. وام واردات چند ماهه برمیگشت؛ نوسازی کارخانه چند سال زمان میبرد!
حاصل، تصویری متناقض بود. فوریهٔ ۲۰۱۱، چند هفته پیش از شورش، «مدین دابت» اقتصاددان سوری، از بانکهایی گفت که نقدینگی مازاد داشتند، در کشوری که بیکاری و مزدهای ناکافی گریبان مردمش را گرفته بود. پول بود، کار نبود. سرمایه به سوی املاک، گردشگری و امور مالی میرفت. قیمت مسکن در برخی سالها سالانه ۳۰ تا ۴۰ درصد بالا رفت و تا نیمی از خانوادهها در سکونتگاههای غیررسمی خانه میساختند.
خصوصیسازی نظام بانکی فقط تغییر مالکیت چند شعبه نبود. تصمیم دربارهٔ اینکه پسانداز یک ملت صرف چه شود، از سیاست توسعه گرفته و به معیار سود سهامداران سپرده شد. سهامدارانی که اغلب به شبکههای نزدیک به قدرت پیوند داشتند، و در ۲۰۱۰ سقف سهم شرکای خارجیشان هم از ۴۹ به ۶۰ درصد رسید.
از کتاب در دست انتشار «از بازار اجتماعی تا گسست اجتماعی» | سید یاسر جبرائیلی
@syjebeaily
از حقوق انسانی تا صفوف خیریه
آوریل ۲۰۱۱، یک ماه پس از آغاز اعتراضات سوریه، رسلان خضور اقتصاددان سوری در نشستی در دمشق پرسشی مطرح کرد که ده سال سیاست اجتماعی کشور را در خود خلاصه میکرد: آیا اینهمه تأکید بر «مسئولیت اجتماعی بخش خصوصی» قرار است جای خالی نقش اجتماعی دولت را پر کند؟ پاسخ خودش روشن بود: بنگاه برای سود کار میکند و کارش با خیریه یکی نیست.
این پرسش از خلأ نیامده بود. در دههٔ ۲۰۰۰، دولت سوریه به نام «اقتصاد بازار اجتماعی» گامبهگام از تعهدات اجتماعی خود عقب نشست. یارانهها کاهش یافت و استخدام دولتی کند شد. بیمارستانهای دولتی از سال ۲۰۰۳ از بیماران پول گرفتند سهمیه همگانی سوخت جای خود را به کمک نقدی داد که برای گرفتنش باید نیازت را ثابت میکردی. بیش از چهارپنجم کارکنان بخش خصوصی هم بیمه نداشتند. جای خالی دولت را بازار پر نکرد، چون بازار مشغول ساختن ویلا و هتل برای خریداران متمکن بود. خیریهها پرش کرد.
شمار انجمنهای ثبتشده در سوریه تنها در دو سال، از ۵۸۶ مورد در ۲۰۰۴ به ۱۱۸۷ مورد در ۲۰۰۶ رسید و حدود ششصد مورد از آنها خیریه بودند. مدیر اتحادیهٔ انجمنهای خیریهٔ دمشق دلیلش را بیپرده گفت: «بدترشدن شرایط اجتماعی و تمایل دولت به کاستن از مسئولیتهایش». حتی پیش از این جهش، در سال ۲۰۰۳، حدود سیصد انجمن ۸۴۲ میلیون لیره میان بیش از ۷۲ هزار خانواده توزیع کرده بودند.
این خیریهها یک چهره نداشتند. سازمانهای مرتبط با اسماء اسد، همسر رئیسجمهور، برای توسعهٔ روستایی، آموزش، جوانان و زنان کمک خصوصی جذب میکردند. کمک به این طرحها برای صاحبان کسبوکار به راهی برای اعلام وفاداری و تقرب جستن به حکومت تبدیل شد. سرمایهداری که از امتیاز و انحصار سود برده بود، با بخشیدن بخشی از آن، هم مشروعیت اجتماعی میخرید و هم وفاداریاش را به حکومت نشان میداد.
مسئلهٔ اصلی، تغییر ماهیت حمایت بود. پیش از اجرای سیاستهای نئولیبرال، آموزش و درمان حق مردم شمرده میشد. در منطق تازه، همینها به موضوع نیکوکاری تبدیل شدند. حق را میتوان مطالبه کرد، اما صدقه را فقط میتوان درخواست کرد. شهروندی که دیروز صاحب حق بود، حالا باید در صف خیریه نیازش را ثابت میکرد. اینکه کمک ادامه پیدا کند یا نه، دیگر به ارادهٔ بخشنده و منابع او بستگی داشت، نه به قانون.
خیریه میتواند رنج را کم کند، اما نمیتواند حق ایجاد کند.
سوریهٔ دههٔ ۲۰۰۰ نشان داد که وقتی دولت عقب مینشیند و نیازهای اساسی را به بازار میسپارد، آنچه باقی میماند شهروند نیست؛ متقاضی کمک است.
از کتاب در دست انتشار «از بازار اجتماعی تا گسست اجتماعی» | سید یاسر جبرائیلی
@syjebraily
آوریل ۲۰۱۱، یک ماه پس از آغاز اعتراضات سوریه، رسلان خضور اقتصاددان سوری در نشستی در دمشق پرسشی مطرح کرد که ده سال سیاست اجتماعی کشور را در خود خلاصه میکرد: آیا اینهمه تأکید بر «مسئولیت اجتماعی بخش خصوصی» قرار است جای خالی نقش اجتماعی دولت را پر کند؟ پاسخ خودش روشن بود: بنگاه برای سود کار میکند و کارش با خیریه یکی نیست.
این پرسش از خلأ نیامده بود. در دههٔ ۲۰۰۰، دولت سوریه به نام «اقتصاد بازار اجتماعی» گامبهگام از تعهدات اجتماعی خود عقب نشست. یارانهها کاهش یافت و استخدام دولتی کند شد. بیمارستانهای دولتی از سال ۲۰۰۳ از بیماران پول گرفتند سهمیه همگانی سوخت جای خود را به کمک نقدی داد که برای گرفتنش باید نیازت را ثابت میکردی. بیش از چهارپنجم کارکنان بخش خصوصی هم بیمه نداشتند. جای خالی دولت را بازار پر نکرد، چون بازار مشغول ساختن ویلا و هتل برای خریداران متمکن بود. خیریهها پرش کرد.
شمار انجمنهای ثبتشده در سوریه تنها در دو سال، از ۵۸۶ مورد در ۲۰۰۴ به ۱۱۸۷ مورد در ۲۰۰۶ رسید و حدود ششصد مورد از آنها خیریه بودند. مدیر اتحادیهٔ انجمنهای خیریهٔ دمشق دلیلش را بیپرده گفت: «بدترشدن شرایط اجتماعی و تمایل دولت به کاستن از مسئولیتهایش». حتی پیش از این جهش، در سال ۲۰۰۳، حدود سیصد انجمن ۸۴۲ میلیون لیره میان بیش از ۷۲ هزار خانواده توزیع کرده بودند.
این خیریهها یک چهره نداشتند. سازمانهای مرتبط با اسماء اسد، همسر رئیسجمهور، برای توسعهٔ روستایی، آموزش، جوانان و زنان کمک خصوصی جذب میکردند. کمک به این طرحها برای صاحبان کسبوکار به راهی برای اعلام وفاداری و تقرب جستن به حکومت تبدیل شد. سرمایهداری که از امتیاز و انحصار سود برده بود، با بخشیدن بخشی از آن، هم مشروعیت اجتماعی میخرید و هم وفاداریاش را به حکومت نشان میداد.
مسئلهٔ اصلی، تغییر ماهیت حمایت بود. پیش از اجرای سیاستهای نئولیبرال، آموزش و درمان حق مردم شمرده میشد. در منطق تازه، همینها به موضوع نیکوکاری تبدیل شدند. حق را میتوان مطالبه کرد، اما صدقه را فقط میتوان درخواست کرد. شهروندی که دیروز صاحب حق بود، حالا باید در صف خیریه نیازش را ثابت میکرد. اینکه کمک ادامه پیدا کند یا نه، دیگر به ارادهٔ بخشنده و منابع او بستگی داشت، نه به قانون.
خیریه میتواند رنج را کم کند، اما نمیتواند حق ایجاد کند.
سوریهٔ دههٔ ۲۰۰۰ نشان داد که وقتی دولت عقب مینشیند و نیازهای اساسی را به بازار میسپارد، آنچه باقی میماند شهروند نیست؛ متقاضی کمک است.
از کتاب در دست انتشار «از بازار اجتماعی تا گسست اجتماعی» | سید یاسر جبرائیلی
@syjebraily