رژیم حقوقی جدید برای عبور و مرور از تنگه هرمز باید چنین باشد:
کشورها به سه دسته «متخاصم»، «غیرمتخاصم» و «همسایگان دوست» تقسیم شوند.
شناورهای مرتبط با کشورهای متخاصم اجازه عبور نداشته باشد؛
کشورهای غیرمتخاصم با پرداخت عوارض عبور کنند؛
و به همسایگان دوست، اجازه تردد رایگان داده شود.
@syjebraily

دکتر جبرائیلی در اجتماع عظیم مردمی: پایان بخش این جنگ باید «پیمان برائت» باشد
#پیمان_برائت

@HokmranOnline

«ضرورت اطاعت از امام» چگونه می‌تواند مصداق «کلمه حق یراد بها الباطل» باشد؟

@syjebraily

تنها سخن جدید محمد جواد ظریف در این نوشته، افزوده شدن تنگه هرمز به امتیازهایی است که ایران باید بدهد.
بماند که روشن نیست چرا از یک رسانه آمریکایی، جمهوری اسلامی را خطاب قرار داده است!
@syjebraily

✨چرا ایده پاکستان برای توقف جنگ خلاف منافع ایران است؟

دولت پاکستان یک چارچوب برای پایان جنگ ارائه کرده است که به شرح ذیل است:
1️⃣ مرحله فوری
▫️آتش‌بس بلافاصله آغاز می‌شود.
▫️تنگه هرمز بلافاصله باز می‌شود.

2️⃣ مرحله پیگیری؛ ۱۵ تا ۲۰ روز
▫️توافق نهایی جامع صلح مذاکره می‌شود.
▫️موقتاً «توافق اسلام‌آباد» نامیده می‌شود.
شامل موارد زیر:
▪️ایران با محدودیت‌هایی در برنامه هسته‌ای موافقت می‌کند.
▪️تحریم‌ها رفع می‌شود.
▪️دارایی‌های مسدود شده آزاد می‌شود.
▪️چارچوب منطقه‌ای گسترده‌تر برای امنیت هرمز تعیین می‌شود.

اگر این چارچوب را نه در سطح ظاهری «توقف جنگ»، بلکه در سطح توزیع واقعی قدرت، اهرم‌ها و زمان‌بندی امتیازدهی تحلیل کنیم، به‌وضوح می‌بینیم که به‌صورت نامتوازن طراحی شده و در وضعیت فعلی، بیشتر در خدمت کاهش قدرت چانه‌زنی ایران است تا تثبیت آن.
اشکال اصلی در همان «مرحله فوری» است. بازگشایی تنگه هرمز هم‌زمان با آتش‌بس، به معنای واگذاری مهم‌ترین اهرم فشار ایران پیش از دریافت هرگونه امتیاز عینی است. در منطق جنگ نامتقارن، ابزار برتری ایران،توانایی ایجاد اختلال در شریان انرژی جهانی است. وقتی این اهرم بدون اخذ امتیازهای معنی‌دار و تضمین‌های سخت و قابل راستی‌آزمایی کنار گذاشته شود، طرف مقابل عملاً به وضعیت «تنفس استراتژیک» می‌رسد، بدون اینکه هزینه‌ای پرداخته باشد.
از منظر زمان‌بندی نیز، طراحی مرحله دوم (۱۵ تا ۲۰ روز مذاکره) به‌شدت مسئله‌دار است. این بازه زمانی، یک شکاف خطرناک بین امتیاز نقد ایران و وعده‌های نسیه طرف مقابل ایجاد می‌کند. تجربه‌های مشابه نشان داده که در این فاصله، موازنه سیاسی و نظامی به‌سرعت تغییر می‌کند و فشارها برای تحمیل شروط بیشتر افزایش می‌یابد، در حالی که ابزارهای فشار ایران قبلاً خنثی شده‌اند.
مهم‌تر از آن، محتوای «توافق اسلام‌آباد» است. در این چارچوب، تعهدات ایران (محدودیت هسته‌ای) مشخص، فوری و قابل اندازه‌گیری است، اما امتیازات طرف مقابل (رفع تحریم‌ها و آزادسازی دارایی‌ها) ذاتاً زمان‌بر، قابل تعلیق و وابسته به سازوکارهای سیاسی پیچیده هستند.
مسئله بعدی، بحث «چارچوب امنیتی منطقه‌ای برای هرمز» است. این بند، در ظاهر همکاری‌محور است، اما در عمل می‌تواند به معنای چندجانبه‌سازی کنترل هرمز و کاهش نقش حاکمیتی ایران باشد. به بیان دقیق‌تر، ایران از موقعیت یک بازیگر تعیین‌کننده به یک عضو در یک رژیم امنیتی تبدیل می‌شود.
خلاصه کلام اینکه این طرح ایران را از موقعیت «دارنده اهرم فعال در میدان» به موقعیت «مذاکره‌کننده برای بازپس‌گیری امتیازات اقتصادی» منتقل می‌کند.
این معماری، حتی اگر به توقف کوتاه‌مدت درگیری منجر شود، در میان‌مدت به تضعیف موقعیت راهبردی ایران خواهد انجامید و باید فوراً با آن اعلام مخالفت شود.
شرط فوری توقف جنگ، باید عقد پیمان «برائت» توسط کشورهای منطقه و تعطیلی پایگاه‌های نظامی آمریکا باشد. در این چارچوب، هر کشوری که به پیمان برائت می‌پیوندد، می‌تواند با پرداخت عوارض به ایران از آنکه هرمز عبور کند.
ما در جنگ، شکست نخورده‌ایم که چارچوب پیشنهادی دوستان پاکستانی را بپذیریم. جمهوری اسلامی در این جنگ به پیروزی رسیده و قواعد پایان جنگ باید طبق منافع ایران نگاشته شود.
@syjebraily

بسم اللّه الرحمن الرحیم

مطالبه ملی برای خروج فوری از NPT


نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی

سلام علیکم؛

امروز کشور در شرایطی قرار دارد که هر تصمیم، مستقیماً با امنیت ملی و آینده ملت گره خورده است. در چنین وضعیتی، افکار عمومی به‌صورت جدی این پرسش را مطرح می‌کند که طرح سه فوریتی حمایت از حقوق هسته‌ای ملت ایران به کجا رسید؟

در روزهای اخیر، خبرهایی از قرار گرفتن طرح مدیریت تنگه هرمز در دستور کار مجلس منتشر شده است. بی‌تردید این اقدام، گامی مهم و قابل تقدیر است؛ اما واقعیت این است که به‌تنهایی پاسخگوی سطح تهدیدات موجود نیست. کنترل و مدیریت تنگه هرمز، پیش از این با مجاهدت نیروهای مسلح و تثبیت میدانی آن، به یک مزیت راهبردی برای کشور تبدیل شده و آثار خود را در معادلات منطقه‌ای نشان داده است.

امروز اما، با تداوم تهدیدات و هدف‌گیری زیرساخت‌های حیاتی کشور، نیاز به یک اقدام مکمل، قاطع و بازدارنده بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود. در چنین شرایطی، #خروج_ازNPT نه یک انتخاب صرفاً سیاسی، بلکه یک ضرورت راهبردی برای تقویت بازدارندگی و تغییر محاسبات دشمن است.

این مطالبه، دیگر محدود به یک جریان یا نگاه خاص نیست؛ بلکه به یک خواست عمومی و ملی تبدیل شده است. انتظار می‌رود مجلس شورای اسلامی، در این مقطع حساس، با درک اهمیت موضوع و پرهیز از هرگونه تعلل، نسبت به بررسی و تصویب این طرح اقدام عاجل به‌عمل آورد.

تاریخ، درباره تصمیمات امروز ما قضاوت خواهد کرد.

با احترام
محمد شیرکوند


لطفاً با امضاء و اشتراک گذاری آن در این اقدام ملی سهیم شوید:

https://www.karzar.net/293967

@shirkavand_313

دکتر جبرائیلی در اجتماع مردمی: جمهوری اسلامی در این جنگ مفاهیم قدرت و امنیت را بازتعریف کرد.
@hokmranonline

سخنگوی کاخ سفید گفته است که لبنان بخشی از آتش بس نیست. هدف از این اظهارات ایجاد شکاف بین ایران و همپیمانان کلیدی آن است.
تهران باید آتش را از سر بگیرد و هرمز مجدداً مسدود شود.
@syjebraily

جناب آقای دکتر قالیباف
انتظار است بی‌درنگ پاسخ این یاوه‌گویی را بدهید.
@syjebraily

صفحه جدید توئیتر را می‌توانید از لینک زیر دنبال بفرمائید

https://x.com/syjebraily2

این صفحه هم توسط مدعیان آزادی بیان بسته شد

به همسایگان جنوبی ایران میگویم که شما در حال دیدن یک معجزه هستید. پس درست ببینید و درست درک کنید و در جای درست بایستید و به وعده‌های دروغین شیاطین بدگمان باشید. ما هنوز منتظر واکنش مناسبی از سوی شما هستیم تا برادری و خیرخواهی خود را به شما نشان دهیم. این صورت نمیگیرد مگر با اِعراض شما از مستکبران که هیچ فرصتی را برای تحقیر شما و استثمارتان از دست نمیدهند| امام خامنه‌ای
#پیمان_برائت
@syjebraily

ما تنگه هرمز را برای دستیابی به آتش بس نبسته بودیم که با آتش بس، آن را باز کنیم. تنگه هرمز به عنوان یک سلاح علیه دشمن به کار گرفته شد و در انتقام خون رهبر شهیدمان مسدود شد. آتش این سلاح، باید همچنان اقتصاد دشمن را زیر ضرب بگیرد تا آمریکا مجبور به خروج از منطقه ما شود؛ که اگر چنین نشد، باید منتظر تکرار ترور و تهاجم باشیم.
بازگشت به موازنه سابق قدرت در منطقه، نه با الفبای غیرت می‌خواند نه با الفبای سیاست.
@syjebraily

🔻الفاظی مانند «منطق»، «حسن نیت»، «جدیت»، «ادب»، «احترام»، «اعتماد» و... در نظام آنارشیک بین الملل کمترین محلی از اعتبار ندارند.
وجه معامله و زبان مذاکره در محیط بین‌الملل فقط یک چیز است: قدرت.
دیپلماسی در خلأ عمل نمی‌کند و یک ابزار مستقل نیست.
@syjebraily