در این مقاله علمی، فرض بنيادين رژيم جهانی منع اشاعه سلاح‌های هسته‌ای مبنی بر اينكه «محدودسازی گسترش تسليحات هسته‌ای به صلح منجر می‌شود» را به چالش کشیده و استدلال کرده‌ایم كه بازدارندگی هسته‌ای مؤثرترين سازوكار برای تضمین صلح است.

#صلح_از_طریق_اشاعه

https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_11507.html?lang=en

فناوری‌های برترساز با دولت تماشاگر ساخته نمی‌شوند

معاون علمی و فناوری رئیس‌جمهور گفته است: «دولت نباید به یک مجموعه بزرگ اجرایی برای تولید فناوری تبدیل شود. دولت نباید خود به شرکت‌داری و تولیدکننده فناوری تبدیل شود، بلکه باید در بخش‌هایی که برای کشور اولویت دارند، نقش هدایتگر داشته باشد و با ایجاد تقاضای واقعی، به حرکت اکوسیستم کمک کند.»
این جهت‌گیری، که می‌توان آن را در چارچوب رویکردی مبتنی بر واسپاری هرچه بیشتر وظایف دولت به بازار تحلیل کرد، با الزامات پیشتازی ایران در فناوری‌های برترساز سازگاری ندارد. در این اظهارنظر، سه خلط مفهومی وجود دارد:
نخست، خلط دولت فناور با دیوان‌سالاری اداری. این فرض که ساختارهای دولتی به دلیل کندی و انعطاف‌ناپذیری قادر به همگامی با تحولات سریع فناوری نیستند، ناشی از تعمیم ویژگی‌های دستگاه‌های اداری به تمام نهادهای عمومی است. درحالی‌که آزمایشگاه‌های ملی، سازمان‌های پژوهشی مأموریت‌محور و بنگاه‌های فناور دولتی می‌توانند در پیشرفته‌ترین مرزهای دانش فعالیت کنند. مسئله، دولتی یا خصوصی بودن نیست؛ مسئله، کیفیت سازمان‌دهی و توانمندی نهادی است.
دوم، خلط تولید فناوری با شرکت‌داری تجاری. تولید فناوری الزاماً به معنای تأسیس شرکت‌های دولتی برای عرضه محصولات تجاری و رقابت با بنگاه‌های خصوصی نیست. دولت می‌تواند خود متولی پژوهش‌های بنیادی، توسعه فناوری‌های حساس، تولید دانش فنی و ایجاد زیرساخت‌های انحصاری راهبردی باشد، بی‌آنکه لزوماً وارد بازار محصولات مصرفی شود. محروم کردن دولت از نقش تولیدکنندگی فناوری به بهانه پرهیز از شرکت‌داری، به معنای محدود کردن یکی از مهم‌ترین ابزارهای اقتدار ملی است.
سوم، خلط توسعه فناوری با توسعه بازار فناوری. افزایش تعداد شرکت‌های دانش‌بنیان، گسترش زیست‌بوم استارتاپی و ایجاد تقاضا، لزوماً به معنای دستیابی به فناوری‌های برترساز نیست. منطق بنگاه خصوصی عمدتاً تابع بازده سرمایه و فرصت‌های سودآوری است، حال آنکه دستیابی به فناوری‌های راهبردی مستلزم سرمایه‌گذاری‌های عظیم، پذیرش ریسک‌های بلندمدت و پیگیری اهدافی است که ممکن است هیچ‌گاه از منظر تجاری سودآور نباشند، اما برای استقلال و امنیت ملی حیاتی باشند.
تجربه چین و آمریکا نیز برخلاف این تصور است که دولت باید صرفاً نقش تسهیل‌گر و تنظیم‌گر داشته باشد. در چین، دولت از طریق آکادمی علوم، مؤسسات پژوهشی و بنگاه‌های دولتی مستقیماً در تولید فناوری مشارکت دارد. در آمریکا نیز سازمان‌هایی مانند دارپا، ناسا و آزمایشگاه‌های ملی، نقشی فراتر از هدایت بازار ایفا می‌کنند. بخش مهمی از ظرفیت فناورانه این کشورها محصول سرمایه‌گذاری مستقیم، سازمان‌دهی مأموریت‌های ملی و مشارکت فعال دولت در تولید دانش و فناوری است.
فناوری‌های برترساز، پیش از آنکه کالایی برای عرضه در بازار باشند، منابع قدرت ملی‌اند. کشوری که تولید فناوری‌های حیاتی خود را صرفاً به محاسبات سود و زیان بنگاه‌های اقتصادی واگذار کند، ممکن است صاحب بازاری پررونق از شرکت‌های فناور شود، اما الزاماً صاحب قدرت فناورانه مستقل نخواهد شد.
درست است که دولت نباید جایگزین همه بنگاه‌های خصوصی شود؛ اما نباید از جایگاه تولیدکننده، مالک و حافظ ظرفیت‌های راهبردی فناوری نیز عقب‌نشینی کند.
ما نیازمند دولتی توسعه‌گرا، توانمند و مأموریت‌محور هستیم که بتواند ظرفیت علمی، صنعتی و فناورانه کشور را در خدمت استقلال و قدرت ملی سازمان دهد.
@syjebraily

سیاست غیر از زرنگی‌های زشت و خدعه‌ها و نقشه‌های غیراخلاقی برای شکست دادن رقیب و به دست آوردن مقام و حتی غیر از حکومت کردن و تسلط بر خلق است.
سیاست یعنی احساس وابستگی به یک اجتماع و آگاهی نسبت به وضع و سرنوشت جمعی و حس مسئولیت فرد در برابر آن و داشتن یک وجدان گروهی یا اجتماعی و شرکت در حیات و حرکت و رنج و کار و مسیر اجتماعی که فرد در آن زندگی می کند و با آن اشتراک احساس و سرنوشت دارد| دکتر علی شریعتی
@syjebraily

عدالت؛ مصداقی یا ساختاری؟!

عدالت‌خواهی مصداقی همیشه شورانگیز است. قصه دارد، قربانی دارد، ظالم دارد، و درام اخلاقی‌اش تماشاگر را به وجد می‌آورد. فریاد بر سر یک ظلم آشکار، افشای یک فساد، یا دفاع از یک مظلوم، تصویرهایی می‌سازد که روح را تهییج می‌کند و احساسات را به حرکت درمی‌آورد.
اما درست در همان لحظه‌ای که مردم غرق در خشم یا ترحم‌اند، ساختاری که زاینده همان ظلم است، بی‌صدا خود را بازتولید می‌کند. عدالت مصداقی، مانند درمان یک زخم است بر بدنی که بیماری درونش هنوز در جریان است.
عدالت‌خواهی مصداقی، چون برق می‌درخشد اما دوام ندارد. هرچند گاه از دل آن آگاهی یا اصلاحی جزئی پدید می‌آید، اما اغلب به‌جای درمان ریشه، تنها چهره عارضه را پاک می‌کند. چرا؟ چون عدالت مصداقی، عدالت را در رویداد می‌بیند، نه در سیستم. در حالیکه عدالت، اگر قرار است ماندگار شود، باید در «ساختار مناسبات»، در «نهادها»، در «قواعد تولید و توزیع قدرت و ثروت» و در «صورت‌بندی عقلانیت جمعی» تحقق یابد، نه در واکنش‌های هیجانی به مصادیق گذرا.
عدالتِ ساختاری، آرام است، بی‌هیاهو است، اما عمیق است. جذابیت رسانه‌ای ندارد، چون ظالمش چهره ندارد و مظلومش نام ندارد؛ اما دشمنش ریشه در قوانین، در نظم تولید و توزیع ثروت و در شکل اندیشیدن انسان‌ها دارد. عدالت ساختاری در پی تغییر این «ساختار ناعادل» است، نه فقط مجازات این «فرد ظالم».
عدالت مصداقی می‌خواهد ظالم را رسوا کند، عدالت ساختاری می‌خواهد «ظلم را ناممکن» کند.
در نگاهِ عدالت‌خواهی مصداقی، عدالت امری اخلاقی است؛ باید کسی خطا کرده باشد تا عدالت معنا پیدا کند. اما در نگاه ساختاری، عدالت امری هستی‌شناختی و نهادی است؛ باید «جهان اجتماعی» به‌گونه‌ای دیگر چیده شود تا انسان‌ها بدون نیاز به قهرمانان عدالت‌خواه، در جهان عادلانه زندگی کنند. عدالت مصداقی به دنبال قهرمان است، عدالت ساختاری به دنبال قانون. عدالت مصداقی در پی فریاد است، عدالت ساختاری در پی فهم.
عدالت‌خواهی مصداقی، اگر از عدالت ساختاری جدا شود، دیر یا زود به نمایش عدالت بدل می‌شود؛ به بازاری از افشاگری‌ها، اتهام‌ها و مظلوم‌نمایی‌ها که از احساسات مردم ارتزاق می‌کند. اما عدالت‌خواهی ساختاری، هرچند کُند و دشوار، انسان‌ها را از اسارت در اخلاق لحظه‌ای نجات می‌دهد و آنان را به تفکر درباره «شرایط امکان عدالت» فرا می‌خواند.
اگر عدالت ساختاری محقق شود، عدالت‌خواهی مصداقی دیگر ضرورتی نخواهد داشت، زیرا «سازوکارها» چنان تنظیم می‌شوند که ظلم پیش از آنکه رخ دهد، خنثی شود. همان‌گونه که بدن سالم نیاز به پانسمان ندارد، جامعه عادل نیز نیازی به افشاگر ندارد. عدالت‌خواهی مصداقی نتیجه جامعه‌ای است که ساختارهایش ناعادلانه‌اند؛ نشانه تب بدن بیمار است. اما عدالت‌خواهی ساختاری، معماری سلامت است؛ طراحی بدن اجتماعی به گونه‌ای که تب دیگر تکرار نشود.
جامعه‌ای که عدالت را در مصادیق می‌جوید، همواره محتاج منجی است؛ اما جامعه‌ای که عدالت را در ساختار می‌جوید، به بلوغ عقلانی رسیده است. عدالت مصداقی می‌خواهد کسی بیاید و ظلم را بردارد؛ عدالت ساختاری می‌خواهد دیگر هیچ‌کس توان ظلم نداشته باشد.
مخلص کلام اینکه، عدالت مصداقی، صدای درد است؛ اما عدالت ساختاری، درمان آن. صدای درد، هرچند شریف است، اما اگر به درمان نیانجامد، خود به بخشی از بیماری بدل می‌شود. جامعه‌ای که فقط فریاد عدالت سر می‌دهد، بی‌آنکه بنیان‌های ناعادلانه را برکَنَد، محکوم به تکرار بی‌پایان همان فریادهاست.
@syjebraily

«اگر صلح هدف نهایی است، باید با این واقعیت مواجه شد که سلاح‌های هسته‌ای بیشتر ـ نه کمتر ـ ممکن است احتمال وقوع جنگ را کاهش دهند.»

#صلح_از_طریق_اشاعه

https://politicalstudy.ihcs.ac.ir/article_11507.html

شهید زندگی کرد...

@syjebraily

مقصر این دامدار بینوا نیست. از او چه انتظاری هست که از پیچیدگی‌های نظام ارزی و تبعات سوء گران‌سازی ارز و معادلات پیچیده‌تر قدرت و ثروت مطلع باشد و اظهار نظر کند. مقصر، کسانی هستند که برای توجیه سیاست‌های معیشت‌سوز و نابرابری ساز خود، دامدار و مرغدار را در مقام سیاست‌گذار می‌نشانند تا از زاویه دید محدود به دامداری و مرغداری‌شان، فردای گران‌سازی و یارانه‌دهی را روز رونق کسب و کارشان ببینند.
در فاصله حدود سه سال، دو بار سیاست گران‌سازی ارز اتفاق افتاد و هر بار شاهد تورم بی‌سابقه و ذبح دام مولد و شورش خیابانی بودیم؛ و بار آخر، دیماه ۱۴۰۴، دیدیم که چگونه شورش‌ها برای دشمن کوچه باز کرد تا امام‌مان را شهید کند.
بهای درس نگرفتن از تجربه ۱۴۰۱، خون خامنه‌ای عزیز (قدس الله نفسه الزکیه) بود.
دوباره راه افتاده‌اند که فاصله ارز ۱۸۰ هزار تومان و ۲۷۰ هزار تومان رانت و فساد است...
@syjebraily

برای اطراف جنگ حاضر، فقط و فقط یک استراتژی خروج متصور است و آن، آزمایش سلاح هسته‌ای توسط ایران است. در غیر اینصورت، ما با یک جنگ ابدی طرف هستیم.

@syjebraily

نکنید...
اگر از تجربه دیگران نیاموختید و فاجعه دیماه را رقم زدید، از تجربه خودتان بیاموزید و سیاست «گران‌کن، یارانه بده» را کنار بگذارید.
همان‌قدر که گران‌سازی ارز و پرداخت کالابرگ به سود فقرا بود، گران سازی انرژی و پرداخت یارانه هم به سود فقرا خواهد بود.

#نه_به_نئولیبرالیسم

@syjebraily

بنده بر کار کارشناسی تأکید میکنم، منتها یک نکته ای اینجا وجود دارد در انتخاب کارشناس: گاهی اوقات، در مواردی، ته نشین های ذهنیِ غلطِ یک کارشناس، با ادبیّات کارشناسی به میدان می آید، با لباس کارشناسی به میدان می آید، آن وقت مشکل درست میکند و آن نظرات غلط حاکم بر ذهن آن کارشناس را یا خصوصیّات اخلاقی او را به شما تحمیل میکند. از کارشناس هایی استفاده نکنیم که دنبال نسخه های نسخ شده ی خارجی اند. بعضی اوقات یک نسخه ی اقتصادی یا اجتماعی یا فرض کنید که سیاسی در خارج، پنجاه سال پیش یا هفتاد سال پیش مطرح شده، بعد هم نسخ شده، ما حالا آن نسخه را بیاوریم اینجا مطرح کنیم! | رهبر شهید انقلاب اسلامی
@syjebraily

سخنرانی مهم دکتر جبرائیلی در میدان ولیعصر عج تهران

https://youtu.be/VZtv-YoGVGw?si=eMo0BGOxGhqMZgQx

هر ملّتی اگر میخواهد مبتلای به محاصره ی فلج کننده ی دشمن نشود، باید از اوّل چشم را باز کند، بیدار باشد؛ وقتی دید دشمن سراغ یک ملّت دیگر رفت، خود را با آن ملّت مظلوم و زیر ستم شریک بداند، به او کمک کند، با او همکاری کند تا دشمن آنجا موفّق نشود. اگر دشمن آنجا موفّق بشود می آید سراغ این نقطه ی بعدی. ما مسلمانها سالهای متمادی از این حقیقت غفلت کرده ایم، نتایجش را هم دیده ایم؛ امروز دیگر نباید غفلت کنیم؛ باید حواسمان جمع باشد. ما باید کمربند دفاع را، کمربند استقلال طلبی را، [کمربند] عزّت را، از افغانستان تا یمن، از ایران تا غزّه و لبنان، در همه ی کشورهای اسلامی و ملّتهای اسلامی محکم ببندیم|رهبر شهید انقلاب اسلامی
@syjebraily

آقای دکتر پزشکیان!
برای دشمن کوچه باز نکنید!
در کشور شورش خیابانی درست نکنید!
مستضعفین را با بی‌ارزش کردن پولشان فقیرتر و محروم‌تر نکنید!
از سیاست معیشت‌سوز و نابرابری ساز «گران کنیم، یارانه بدهیم» دست بردارید!
چه بر سرتان آورده‌اند که با تجربه خونین دیماه هم بیدار نشده‌اید؟!

@syjebraily

📽 ۱۵ متر خانه نیست قبره!

دکتر سید یاسر جبرائیلی:
مسکن یعنی محل سکونت و آرامش؛ نظام سرمایه‌داری می‌خواهد آرامش را از خانه بگیرد.

🔻 حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد
@HokmranOnline

امشب به اتفاق خانواده در مجموعه شهدای هفتم تیر، به تماشای نمایش پرمضمون تالاریست نشستیم.
درس تاریخ اسلام و ایران برای امروز ما بود.
به همه دست‌اندرکاران خدا قوت عرض می‌کنم.

@syjebraily

📌دکتر سید یاسر جبرائیلی در واکنش به طرح گسترده «خانه‌های ۱۵ ـ ۲۰ متری» نوشت:

این پرفسور نیز استاد معماری و شهرسازی دانشگاه تهران هستند و کارشناس و متخصص امر تشریف دارند و از این جهت که ما سیاستمدارها تخصص مسکن نداریم، حق اظهار نظر درباره مسکن نداریم و ایشان که استاد دانشگاه‌اند باید برای مسکن‌سازی نسخه بپیچند و ما هم به نظر متخصصان احترام بگذاریم و خانه ۱۵ متری برای ملت بسازیم. از آنجائیکه منطق پشتِ تخصص ایشان مهم است و اصلا بحث متراژ ۱۵ یا ۲۵ متر نیست، میتوان به متراژهای بسیار کوچکتر هم فکر کرد و شهری ایده‌آل طراحی کرد که یک قسمت فوقانی داشته باشد که در آن، سرمایه داران با ویلاهای چند هزار متری زندگی کنند و جنوب شهر را برای مستضعفان به صورت کاملا علمی بازسازی کرد؛ به نحوی که برای هر فرد، درست به اندازه یک قبر، مسکن درست کنیم تا شب‌ها آسوده در آن آرام گیرد و در این الگوی مدرن، تحرک ملت هم کمتر است و لذا کمتر می‌خورند و بجای اینهمه خوردن و در مستراح خالی کردن و هزینه‌های اضافی فاضلاب و تصفیه و... می‌توانیم غذای صرفه‌جویی شده را صادر و برای مملکت ارزآوری کنیم و اقتصادی‌تر آن است که همین مسکن، مسکن ابدی افراد هم باشد و بجای هزینه آمبولانس و کفن و دفن و تخصیص قبر در بهشت زهرا، افراد در همان‌جا که زندگی می‌کنند دفن هم بشوند و در این الگوی مسکن‌سازی، درب اتاق خانه ملت، سنگ قبر آینده‌شان هم هست و رویش می‌توانند خودشان نقاشی دلخواه را بکشند و در هزینه سنگ قبر هم صرفه‌جویی شود و آدرس پستی‌شان، آدرس مزارشان هم باشد و این هم یک صرفه‌جویی است و از محل این صرفه‌جویی‌ها، می‌توان همه آب خلیج فارس را شیرین کرد و به وسط کشور منتقل و کویر لوت را آباد کرد‌...

🔻 حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد
@HokmranOnline

بر مواضع خودتان ماندگار باشید، «استقامت» کنید؛ این جور نباشد که به یک تحلیلی برسید، یک قضاوتی بکنید که انقلابی است، درست است و مورد قبول است، بعد بر اثر حتّی یک مانع کوچک، یک تردید، از آن مبنا منصرف بشوید و تبدیل بشوید به یک آدم بی تفاوت| رهبر شهید انقلاب اسلامی
@syjebraily

اینکه رئیس جمهور آمریکا میگوید ما آماده هستیم با ایران مذاکره کنیم و به مذاکره دعوت [میکند] و ادّعا میکند که نامه ای فرستاده ــ که البتّه به ما نرسیده؛ یعنی به من نرسیده ــ به نظر من این فریب افکار عمومی دنیا است؛ این معنایش آن است که ما اهل مذاکره ایم، میخواهیم مذاکره کنیم، صلح کنیم، دعوا نباشد، ایران حاضر به مذاکره نیست. خب، ایران چرا حاضر به مذاکره نیست؟ به خودتان برگردید. ما چند سال نشستیم مذاکره کردیم، همین شخص، مذاکره ی تمام شده ی کامل شده ی امضاشده را از میز بیرون انداخت و پاره کرد؛ با این آدم چه جور میشود مذاکره کرد؟
در جواب این حرف من، عنصرِ داخلیِ مقاله نویسِ فلان روزنامه میگوید «خب آقا! دو نفری که با همدیگر جنگ دارند و می نشینند برای صلح مذاکره میکنند، اینها هم به هم اعتماد ندارند؛ نداشتن اعتماد مانع مذاکره نیست»؛ این اشتباه است؛ همان دو نفری که برای صلح دارند مذاکره میکنند، اگر به وفای به آنچه قرارداد میشود مطمئن نباشند، مذاکره نمیکنند؛ چون میدانند کار بیهوده ای است، کار مهملی است. در مذاکره باید انسان مطمئن باشد که طرف مقابل به آنچه متعهّد شد عمل خواهد کرد. وقتی میدانیم عمل نمیکند، چه مذاکره ای؟ بنابراین، دعوت به مذاکره و اظهار مذاکره فریب افکار عمومی است|رهبر شهید انقلاب اسلامی
https://htni.ir/l/229