تالار آینه
2.25K subscribers
1.03K photos
169 videos
139 files
293 links
ترا آئینه آگه سازد از زیبائی و زشتی
Download Telegram
#سحرگاهی

کَرَم کُن، نَه پَرخاش و کین‌آوَری؛
که عالَم به زیرِ نِگین آوَری

چو کاری بَرآیَد به لُطف و خَوشی،
چه حاجَت به تُندیّ و گَردَن‌کَشی؟


#سعدی
#بوستان

@talar_ayne
🟢

اِستِخاره با قرآنِ بزرگ یا قرآنِ کوچک؟


فقیهِ بزرگوار، آیة‌الله کریمیِ جَهرُمی، فَرموده‌اَند:

"در اوایلِ فروردینِ سالِ ۱۳۴۶ توفیق حاصل شد و در خدمتِ حضرتِ آیة‌اللهِ‌العظمی حاج شیخ لطف‌الله صافی - دامَت برکاتُه -* به کربلا و زیارتِ عَتَباتِ مقدّسه نایل گردیدیم. در این سفر، چند روز در یکی از شهرهای مرزی بودیم. روزی در مسجدِ آن شهر، شخصی آمد و از ایشان درخواستِ استخاره کرد. معظّم‌له** با یک قرآنِ جیبی استخاره کردند و استخاره بد آمد. گویا آن شخص انتظار داشت خوب بیاید، بنا بر این نگران شد و گفت: «اجازه بدهید تا قرآنِ بزرگ بیاورم و با آن استخاره کنید!»

این هم یک نوع طرزِ تفکّر است که گمان می‌کرد خوبی و بدیِ استخاره مربوط به بزرگی و کوچک‌بودنِ قرآن است. عِلاوه بر این استخاره‌ای می‌خواست که خوب بیاید!

استخاره برای انسانِ مردّد است که بخواهد با این نوع توسّل، یک راه را از میان دو یا چند راه، پیدا کند و اگر از اوّل به قصدِ خوب آمدن، به استخاره روی می‌آورد، بهتر است استخاره نکند و با توکّل به خدا واردِ عمل شود.".

(خاطراتِ قرآنی، آیة‌الله علیِ کریمیِ جَهرُمی، قم: مؤسّسهٔ بوستانِ کتاب، ۱۳۹۶ ه.ش.، ص ۱۴۴).

#قرآنیات

*اکنون بایَدِمان گفت: رضوان الله تعالی علیه.
**"معظّم‌له" تعبیرِ نادُرُست و ناشیوائی است که مع‌الاَسَف در حوزه‌ها رایج شده است. از بُن، در زبانِ تازی، در این مقام، «تعظیم» با حرفِ جرِّ «ل» به کار نمی‌رود تا بخواهیم از آن «معظّم‌له» بسازیم. در فارسی هم بآسانی به جای آن مثلًا می‌توان گفت: آن بزرگوار.

@talar_ayne
هِفدَهُمِ ماهِ مُبارَکِ رَمَضان، سال‌گَردِ پیروزیِ شکوهمندِ توحید بر شِرک در «جنگِ بَدر»، گرامی باد!

جَنگِ بَدر، رُخدادی شِگَرف بود که در آن خداوندِ سُبحان اِسلام را عِزَّتی دوچَندان داد و کُفر و شِرک را خوارتر و رُسواتر از پیش ساخت.

جَنگِ بَدر، جلوه‌گاهِ حَماسیِ اِخلاصِ کَسانی چون اَمیرِمُؤمنان عَلیّ بن اَبی‌طالِب صَلَواتُ اللهِ و سَلامُهُ عَلَیْهِما بود؛ حَماسه و اِخلاصی که هیچ‌گاه از حافظهٔ فرهنگِ اِسلامی زُدوده نخواهَد شُد و هَمواره چونان مِثالی عالی و اُمیدآفرین از خُلوصِ عَمَل و رُسوخِ باور، اِلهام‌بَخشِ نَسل‌هایِ آیندهٔ اِسلام خواهَد مانْد.

این روزِ ارجمند، بر همهٔ مسلمانان خُجَسته است. خُجَسته‌تَر باد!
🤲💐💐💐💐🤲

@talar_ayne
#سحرگاهی

گفتند: جَماعَتی را می‌بینیم که تو را غیبت می‌کنند.
گفت:
اگر خدایْ مرا بخواهد آمرزید، هیچ زیان ندارد مرا آنچه ایشان گویند؛
و اگر نخواهد آمرزید، پس من سَزایِ آنم که ایشان می‌گویند.



#عطار
#تذکرة_الاولیاء
#ذکر_یحیی_بن_معاذ
@talar_ayne
چهارشَنبه‌سوری (۱)

جَشْنِ چهارشَنبه‌سوری، اَز آن‌ْجا که یک سُنَّتِ باستانی به نَظَر می‌رَسیده است و نیز از آنْ‌جا که آتَش و آتَش‌اَفروختَن دَر آن جایْگاهی کانونی دارَد، دَر نَظَرِ بسیاری اَز عَوام، سُنَّتی ریشه‌دار دَر آیینِ زَرْدُشْت پِنْداشته شُده است؛ حال آن که ... جَشْنِ چهارشَنبه‌سوری، از بُنْ، سِرِشتی نازَرْدُشْتی دارَد، و با مَراتِبِ تَکریمِ آتَش دَر آیینِ زَرْدُشْت نیز سازگار نَمی‌نمایَد. پَریدَن اَز رویِ آتَش، دَستِ کَم دَر قِرائِتِ رَسْمیِ کیشِ زَرْدُشْتی، کِرداری پَسَندیده نیست و إِهانَت به آتَش مَحْسوب می‌شَوَد. حَتّیٰ خَبَر داریم که یک‌بار بی‌تَوَجُّهی به هَمین نُکته و پَریدَنِ بَرخی اَز دانِشْجویانِ زَرْدُشْتیِ ایرانی اَز رویِ آتَش دَر هِندوستان مَسْأَله‌ساز شُده و خَشْمِ پارسیانِ زَرْدُشْتی را دَر آنْ‌جا بَرانگیخته بوده است.

@talar_ayne

(دنباله در فرستهٔ سپسین👇👇👇)
چهارشَنبه‌سوری (۲)

بدین تَرتیب، جایِ تَعَجُّبی نَدارَد که رَواجِ بَرگُزاریِ چهارشَنبه‌سوری دَر میانِ زَرْدُشْتیان، أَمْری مُستَحْدَث است واز بُنْ زَرْدُشْتیان جَدیدًا به این مَراسِم إِقبال نِشان داده‌اند و سابِقًا شایَد شَکْلی اَز آن دَر خُرَّمْشاهِ یَزد بَرگُزار می‌شُده است که اِحتِمالًا هَمْتایِ جَشْنِ سُنَّتیِ "هیٖرُمبا" بوده. مَراسِمِ آتَش‌اَفروزیِ موسوم به "هیرُمبا" که اِمْروزه دَر بَهار (دَر دَهۀ سوُمِ فَروَردین ماه) بَرگُزار می‌شَوَد، دَر أَصلْ، یک آتَش‌اَفروزیِ زَمِستانی بوده است و بَرخی آن را مُعادِلِ جَشْنِ سَده دانِسته‌اند.
فارِغ اَز سِرِشْتِ نازَرْدُشْتیِ چهارشَنبه‌سوریِ کُنونی، سَرگُذَشتِ چهارشَنبه‌سوری نیز چَنْدان روشَن نیست.
بَرخی اَز بَررَسَندگان، "سوری" را دَر "چهارشنبه‌سوری" به واژۀ «سور» به مَعْنایِ جَشْن و بَزْم و ضیافَت نِسبَت داده‌اند، و بَرخی دیگَر، «سور» را دَر اینْ‌جا، ریختِ دیگَری اَز واژۀ "سُرْخ" دانِسته‌اند. اِحتِمالِ أَخیر پَذیرُفْتَنی‌تَر می‌نمایَد؛ کَما این که "چهارشَنبه‌سوری" را دَر اِصفَهانِ قدیم «چارشَمبه‌سُرخی» می‌گُفتَند. «گُلِ سوری» نیز دَر أَدَبیّاتِ فارسی به مَعْنایِ "گُلِ سُرخ" است. "سُرخی" دَر این جَشْن، هَم با سُرخْ‌بودَنِ آتَش دَر پیْوَند تَوانَد بود، و هَم با گُلْگونی و بَراَفروخْتگیِ چِهْرۀ مُشارَکَتْ‌کُنَندگان دَر جَشْن که اَز رویِ آتَش می‌پَرَند. به یاد داشته باشیم که گُلگونگیِ چِهْره، دَر لِسانِ قُدَما، حِکایَتْگر از نَشاط و سَلامَت نیز بود.

بَرخی گُفته‌اند که چهارشَنبه‌سوری ریخْتِ تَحَوُّلْ‌یافتۀ یک جَشْنِ زَرْدُشْتی به نامِ هَمَسپَثمَئِدَیَه (هَمَس‌پَتْ‌مَیدیم /هَمَسپَتْمَدَم) است. بَعضِ رُسومِ دیگَرِ زَرْدُشْتیان نیز به عنوانِ مَنْشَإِ اِحْتِمالیِ چهارشَنبه‌سوری مَجالِ طَرح داده شُده‌اند؛ و بَعید نیست براستی أَصلِ آتَش اَفروختَن دَر روزهایِ پایانیِ سال، به نوعی ریشه دَر بَعضِ رُسومِ زَرْدُشْتیانِ قَدیم داشته باشَد؛ لیک چهارشَنبه‌سوریِ کُنونی، با کیْفیّاتی که دارَد، البَتّه نَمی‌توانَد رَسْمی زَرْدُشْتی دَر شُمار آیَد.
دَر گاهْشُماریِ سُنَّتیِ زَرْدُشْتی، شیوۀ غالِبْ، تَقسیمْ‌بَندیِ ماه به قالب‌هایِ هَفت‌روزه نَبوده است. به دیگَر سُخَن، بیشینۀ زَرْدُشْتیان دَر ایرانِ باستان، با چیزی به عنوانِ "هَفْته" سَر و کار نَداشته‌اند و لِذا چهارشَنبۀ آخِرِ سال هَم نَداشته‌اند تا بخواهَند دَر آن چهارشَنبه‌سوری داشته باشَند!
اَفزون بَر این، - چُنان که گُفته شُد - پَریدَن اَز رویِ آتَش بدین ریخْت که دَر چهارشَنبه‌سوریِ مُتَعارَف و مَرسوم می‌شِناسیم، با آن تَعظیم و تَکریم که زَرْدُشْتیان اَز بَرایِ آتَش ضَرور می‌دانَند، چَندان تَناسُبی نَدارَد.
وانْگَهی اگَر بِپذیریم که بُنْیادِ چهارشَنبه‌سوری - آنْ‌گونه که بَرخی گُفته‌اند - بَر نوعی مُواجَهَه با نُحوسَتِ چهارشنبه‌ است، بَعید است باوَر به نُحوسَتِ چهارشَنبه‌ که از باورهایِ عامیانۀ عَرَبی بوده است، با کیشِ زَرْدُشْت و ایرانِ باستان پیْوَندی داشته بوده باشَد.
بَرخی خواسته‌اند پیْدائیِ چهارشَنبه‌سوری را با پاره‌ای از رُخدادهایِ قیامِ مُخْتارِ ثَقَفی یا با واقِعَۀ به‌قَتلْ‌رَسیدنِ مُتَوَکِّل خَلیفۀ عَبّاسی پیْوَند بزَنَند؛ لیک شَواهِدِ تاریخی اَز این پِنْدار‌ها نیز چَنْدان پُشْتیبانی نَمی‌کُنَند.
دَر ایران، پَس اَز اِنقِلابِ ۱۳۵۷ هـ.ش.، بَرخی اَز نِهادهایِ رَسمی کوشیدَند بَرگُزاریِ مَراسِمِ چهارشَنبه‌سوری را مَنْع کُنَند؛ بویژه از آن رویْ که آن را به نوعی با سُنَّتِ "پَرَستِشِ آتَش" و شَعائِرِ غیْرِإِسلامی مَربوط می‌اِنْگاشتَند؛ لیک به دَلائِلی که شایَد جایِ گُفت‌وگوی اَز آن‌ها اینْ‌جا نَباشَد، توفیقِ چَنْدانی دَر این مُمانَعَت حاصِل نَکَردَند.
به هَر رویْ، چهارشَنبه‌سوری، خوب یا بَد، سازَنده یا تَباهی‌آفرین، خُرافی یا غیْرِخُرافی، شوخی یا جِدّی، هَرچه هَست، هیچ پیْوَندِ اُستوار و سازگاریِ روشَنی با سُنَّتِ زَرْدُشْتی نَدارَد، وَلی بَرخی اَز زَرْدُشْتیان دَر زَرْدُشْتی وانمودکَردَنِ آن، یا اِدِّعایِ ریشۀ زَرْدُشْتیِ یَقینی اَز بَرایِ آن، إِصْرارِ مَعْنی‌دارِ تَأَمُّلْ‌بَرانْگیزی دارَند.


(دَرآمَدی بَر شِناخْتِ دین و فَرْهَنْگِ زَرْدُشْتی، جویا جَهانْبَخْش، چ: ۲، اِصْفَهان: دَفْتَرِ تَبْلیغاتِ إِسْلامیِ حوزۀ عِلْمیّۀ قُم: شُعْبۀ اِصْفَهان / پِژوهِشْگاهِ عُلوم و فَرْهَنْگِ إِسْلامی، ۱۴۰۳ هـ.ش.، ۱ / ۴۴۰ ـ ۴۴۳).

@talar_ayne
#سحرگاهی

هَمی تا بَرآیَد به تَدبیر کار
مُدارایِ دُشمَن بِه از کارزار


#سعدی
#بوستان

@talar_ayne
#سحرگاهی

شکَست آینه‌ی بوتُراب دَر مِحراب
سَحَر غُروب نمود آفتاب دَر مِحراب

#خسرو_احتشامی
@talar_ayne
نوروز ۱۴۰۴ فرخنده باد.
#نوروز
@theapll
Forwarded from اتچ بات
‍ ‍«برخیز که می‌رود زمستان...»
خوانشِ غزلی از #سعدی
#جویا_جهانبخش

@talar_ayne
#سحرگاهی

نَخواهی که باشَد دِلَت دَردمَند،
دِل دَردمَندان بَرآوَر زِ بَند


#سعدی
#بوستان

@talar_ayne
Forwarded from اتچ بات
‍ @talar_ayne

شِبلیِ بَغداد ...

سُروده‌ای نَغز و ماندگار از
اَدیبِ سُخَنوَرِ فَقیدِ اِقلیمِ پارس،
روان‌شاد استاد هاشِمِ جاوید (۱۳۰۵-اردیبهشت ۱۳۹۷)

شِبلیِ بَغداد دَر بازار بود
روزِ باران بود و گِل بسیار بود

بَر گِلِ لَغزَنده بَرمی‌داشت گام
دَر پیَش خَلقی رَوان از خاص و عام

کودَکی چالاک، گَرمِ جَست و خیز
چَرخ می‌زَد گِردِ شِبلی تُند و تیز

رو به کودَک کَرد کای جانِ پدَر!
تا نَلَغزی اَندَکی آهِسته‌تَر

طِفلِ بازی‌گوش لَختی ایستاد
پَس به شِبلی گُفت خَندان‌روی و شاد:

تو نَلَغزی ای پدَرجان! هوش دار
کَز پیَت لَغزَند خَلقی بی‌شُمار


📎خوانشِ شعری از #هاشم_جاوید
#جویا_جهانبخش

@talar_ayne
#سحرگاهی

زِ مَشْرِق تا به مَغْرِب گَر اِمامَست،
اَمیرُالْمُؤْمِنینْ حَیْدَر تَمامَست


#عطار
#الهی‌نامه

#أشهد_أن_عليا_ولی_الله
@talar_ayne
#سحرگاهی

عاقِبَت از ما غُبار مانَد؛ زِنْهار!
تا زِ تو بَر خاطِری غُبار نَمانَد

#سعدی
#غزلیات

@talar_ayne
Forwarded from اتچ بات
‍ ‍ حُسْنِ تو دایِم بِدین قَرار نَمانَد
مَسْتِ تو جاوید دَر خُمار نَمانَد

اِیْ گُلِ خَنْدانِ نوشِکُفْته! نِگَهْ دار
خاطِرِ بُلْبُل؛ که نوبَهار نَمانَد

حُسْنِ دِلآویز پَنْجه‌ایسْت نِگارین*
تا به قیامَت بَر او نِگار** نَمانَد

عاقِبَت از ما غُبار مانَد؛ زِنْهار!
تا زِ تو بَر خاطِری غُبار نَمانَد

پارْ گُذَشْت آنْچه دیدی از غَم و شادی
بُگْذَرَد امْسال و هَمْچو پارْ نَمانَد

هَم*** بدِهَد دَورِ روزْگار مُرادَت
وَر نَدِهَد، دَورِ روزْگار نَمانَد

سَعْدیِ شوریده! بی‌قَرار چِرایی؟!
دَر پَیِ چیزی که بَرْقَرار نَمانَد

شیوۀ عِشْق اخْتیارِ أَهْلِ أَدَب نیسْت
بَلْ چو قَضا آیَد اخْتیار نَمانَد



*نِگارین: آراسْته و زیبا و مُنَقَّش؛ نِگارْکَرْده، نِگارْبَسْته، آراسْته به نَقْش و نِگاری که با حَنا پَدید می‌آوَرْده‌اَنْد؛ حَنابَسْته؛ آرایِشْ‌داده‌شُده با رَنْگی که اَز حَنا ساخْته می‌شُده اَسْت.
**نِگار: نَقْش و رَنْگ به‌ویژه نَقْش و رَنْگی که با حَنا پَدید آوَرْده می‌شُده و نوعی آرایِش و بَزَک مَحْسوب می‌گَرْدیده اَسْت.
***هَم: بِالْأَخَره، عاقِبَت، بِالْمَآلْ.


خوانشِ غزلی از #سعدی
#جویا_جهانبخش

@talar_ayne
#سحرگاهی

گَر نَخواهَد خواسْت عُذْرَم هیچ‌کَس،
عُذْرخواهِ جُرمِ مَن، عَفْوِ تو بَس!

#عطار
#مصیبت‌نامه

اِلٰهی! العَفْو!

@talar_ayne
برای «ایران»، آن هم در آن بُرهه و در فرایند نوشدنی ناگزیر، «وحدت ملّی» بسیار پُربها و خطیر می‌نمود و فروغی بدین وحدت ملّی اهتمام و اعتنای بسیار داشت. شرح پُرأهمّیّتی دربارة وحدت ملّی در آن سخنرانی که در أوّل بهمن 1312 ﻫ.ش. در تالار دارالمعلّمین عالی دربارة فردوسی إیراد کرده است به دست داده25 که نقل آن ما را مقصود خویش دور خواهد کرد و خواهندگان خود به متن مطبوع آن سخنرانی رجوع خواهند فرمود. باری، او فردوسی را حافظ عمود خیمـﮥ این وحدت می‌دانست و بدرست اعتقاد داشت که «فردوسی... ملّیّت ایرانی را إحیا کرده»26 و «قباله و سند نجابتِ ملّت ایران را تنظیم فرموده»27 است.

در آن سالها که (بجا یا نابجا) کشورهای منطقه هریک درصدد فرانمودن هویّت ملّی بودند، فروغی بدین متنبّه بود که فردوسی در این زمینه چه سرمایـﮥ عظیمی در اختیار ما نهاده است.

او در این باره سخن جالب توجّهی از آتاتُرک نقل کرده؛ و این سخن از آتاتُرک که می‌دانیم دست‌اندرکار نوعی هویّت‌سازی (و اگر خواستید بگوئید: جَعلِ هویّت) بود، بسیار تنبُّه‌آفرین است. مرحوم فروغی گفته است:

اتاترک به من گفت: شما ایرانیها قَدرِ ملّیّت خود را نمی‌شناسید، و معنی آن را نمی‌فهمید، و نمی‌دانید که ریشه داشتن و حقّ آب و گل داشتن در قسمتی از زمین، چه نعمتی عظیم است، و ملّیّت وقتی مصداق پیدا می‌کند که آن ملّت را بزرگان أدب و حکمت و سیاست، و در معارف و تمدّن بشری سابقـﮥ ممتد باشد. شما قدر و قیمت بزرگان خود را نمی‌شناسید و عظمت شاهنامه را درنمی‌یابید که این کتاب سند مالکیّت و ملّیّت و ورقـﮥ هویّت شماست؛ و من ناگزیرم برای ملّت تُرک چُنین سوابقی دست و پا کُنم!

از مقاله ی فروغی و خلاصـﮥ شاهنامه
نویسنده: جویا جهانبخش
🔻
نموداری از یک زندگیِ پاکِ سالِمِ بابَرَکَت: سیمایِ نورانیِ عالِمِ رَبّانی و مَرجِعِ دینیِ والامَقام، فَقیهِ نَبیهِ نَزیه و رِجالیِ مُحَقِّقِ مُدَقِّق، حَضرَتِ آیَةالله حاج سَیِّد موسی شبیریِ زَنجانی (دامَ ظِلُّهُ الوارِف) که دَر یک‌صدسالگی هَمچُنان رونَق‌افزایِ مَجالِسِ دانِش و دین اند.❤️🌹

@talar_ayne
🟣
#سحرگاهی

مَشو از صُحبَتِ بی‌بَرگ‌ونَوایان غافِل
که شَبِ قَدر نهان دَر رَمَضان می‌باشَد
 


#صائب
#سور_سخن
@talar_ayne