تالار آینه
2.25K subscribers
1.03K photos
169 videos
139 files
293 links
ترا آئینه آگه سازد از زیبائی و زشتی
Download Telegram
Forwarded from ترجمه‌پژوهی (Hasan Hashemi_Minabad)
نوستالژی هم نوستالژی‌های قدیم

در مدرسه معادل‌های سردستی‌ای برای برخی از ساختارهای انگلیسی به ما یاد داده‌اند که در بزرگسالی هم از آنها دست نمی‌کشیم. به ما گفته‌اند که used to یعنی عادت داشتن به کاری در گذشته، و همین عبارت دست از سر بسیاری از مترجمان برنمی‌دارد.

اول اینکه معادل طبیعی و سرراست be used to، و would در همین معنا، فعل گذشتهٔ استمراری است. دیگر اینکه راه‌های دیگری هم هست، مثلاً:

Nostalgia isn't what it used to be.
نوستالژی هم همان نوستالژی‌های قدیم.

‎حسن هاشمی‌میناباد


#ترجمه‌پژوهی
#be_used_to
#would
Forwarded from اصفهان خبر
🔺آرامگاه استاد فرشچیان به «صائبیه اصفهان» تبدیل می‌شود

🔹مدیر منطقه یک شهرداری اصفهان: مقرر شده تا محل مقبره صائب را به «صائبیه اصفهان» تبدیل کنیم تا همچون حافظیه شیراز، مکانی شاخص برای اهل فرهنگ و هنر ایجاد شود.

🔹 این مکان جایگاه ویژه‌ای برای استاد فرشچیان خواهد داشت و در آینده به محلی برای برگزاری نشست‌های تخصصی هنرمندان تبدیل می‌شود. طرح‌های ویژه و خلاقانه‌ای هم برای این فضا در نظر گرفته شده است و از همه دستگاه‌ها و هنرمندان دعوت می‌کنیم در این مسیر همراهی کنند.

📌پایگاه اصفهان خبر
@khabar_isf
🔻
استاد علیِ صُلح‌جو:

... در توصیف جایگاه ویراستار باید گفت:

۱. ویراستارِ قابل کسی است که قادر به تشخیص نوشتهٔ غیرقابل ویرایش باشد و آن را رد کند.

۲. ویراستار به هیچ وجه نباید خود را صاحب اثر بداند.

۳. ویراستار نباید سبک نوشته را تغییر دهد.

به نظر من با رعایت این سه شرط می‌توان چارچوب اصلی جایگاه ویراستار را در حوزهٔ نشر تعیین کرد.



📚 مجلّه‌ٔ فَردان، ش ۱۱، ص ۴۲ و ۴۳.

#ویرایش
#پند_پیران
#نکته

@talar_ayne
🟣

گُفتار دَر میانِ صَواب و خَطا بُوَد
اَز خامُشان خَطا نَشَنیدَه‌سْت هیچ کَس*


#صائب
#سور_سخن

*مقصود آن است که: در آنچه آدمی می‌گوید هم احتمالِ درستی می‌رود و هم احتمالِ نادرستی؛ و به عبارت دیگر، کسی که سخن می‌گوید از امکانِ خَطاگُفتَن مصون نیست؛ ولی کسانی که ساکت باشند، از احتمالِ لغزش در گفتار و خَطاگُفتَن مصونیّت دارند.

@talar_ayne
📚 معلّمِ ثالث (زندگینامۀ میرِداماد)
صفحهٔ ۱۹۶ و ۱۹۷

✍️ جویا جهانبخش
📚 معلّمِ ثالث (زندگینامۀ میرِداماد)
پی‌نوشتِ صفحهٔ ۲۶۳

✍️ جویا جهانبخش
🔻
اُستاد دکتر اُمیدِ طَبیب‌زاده:

ریزه‌کاری‌هایِ ویرایِش تَمامی نَدارَد.

📚 مجلّه‌ٔ فَردان، ش ۱۱، ص ۵۲.

📒📒📒📒📒📒📒📒📒📒📒📒📒

دَرسی بَرایِ جَوان‌تَرها و خامْ‌دَست‌ها:

هیچ‌گاه نَبایَد به صِرفِ شرکَت دَر فُلان یا بَهمان دورهٔ آموزشی، خود را بَر جَمیعِ فُنون و شُؤونِ ویراستاری و ظَرافَت‌هایِ آن مُحیط بینگاریم و مُفتیِ «یَجوز» و «لایَجوز» شَویم.

#ویرایش
#نکته

@talar_ayne
شعری از استاد محمود فرشچیان (با تخلص نقاش) در روزنامه اصفهان: دوشنبه ۶ تیرماه ۱۳۲۸
مرا تا از نیستان وصال خود جدا کردی
ز هجرت، بندبندم را چو نی، پر از نوا کردی
تمنا داشتم یک بوسه از لعب شکرخندت
عجب از خون دل خوردن، مرا حاجت روا کردی
مگر بوی سر زلف تو آرد، تا سحر هر شب
مرا چشم انتظار مقدم باد صبا کردی
خمار ای سنگدل دیدی، چو ما را از می عشقت
شکستی شیشه دل را و خون در جام ما کردی
گسستم رشته الفت ز خلق و با تو پیوستم
مرا بیگانه از خویشان و دور از اقربا کردی
کجا کردی ترحم بر من آزرده دل، ای مه
بغیر از جور، کی آخر به من مهر و وفا کردی
زر رخسار و سیم اشک دارم بهر سودایت
مرا هر چند ای شه، در ره عشقت گدا کردی
طبیبش مرگ و خون دل دوا، غم شد پرستارش
به درد عشق خود، نقاش را تا مبتلا کردی

🥀پژوهش‌های‌اصفهان‌شناسی
تاریخ اصفهان
Forwarded from از گذشته و اکنون (احمدرضا بهرامپور عمران)
گویا "لعب" اشتباه تایپی است و "لعل" درست است.
همین غزل کهن‌گرایانه که نگارگرِ جوان در‌حدودِ بیست‌سالگی‌ آن را سروده، نشان‌می‌دهد که او تا چه‌مایه در سنت‌ها و راز و رمزهای فرهنگِ سرزمینِ خود، غوطه خورده بوده‌است.
ضمناً خوب است که بدانیم سال ۱۳۲۸ تنها ده‌سال از روزگاری می‌گذشت که نیما قدم در راهِ تازه نهاده‌بود.

@azgozashtevaaknoon
📚 دقائق‌ التّأویل و حقائق‌ التّنزیل
صفحهٔ پنجاه و سه (پیشگفتار پِژوهنده)

✍️ جویا جهانبخش
🔻

صورَتِ ديوار و سَقْفِ هَر مَكان
سايۀ اَنْديشۀ مِعْمار دان‏


(مَثْنَویِ مَعْنَوی، مولَوی، د: ۶، ب: ۳۷۴۰).


#سور_سخن
#مولوی

📸 اصفهان، مسجدِ شیخ لطف‌الله

@talar_ayne
🔻

بخشی از نامهٔ رسمیِ خاوَرشناسِ سَرآمَدِ نامی، پروفسور و. ب. هِنینگ، به یکی از مُؤَسَّساتِ علمی و آموزشیِ انگلستان، در معرّفیِ استاد مجتبیٰ مینُوی:

«به استحضار می‌رساند که آقایِ مینُوی مردی فوق‌العاده دانشمند در هر دو زبانِ فارسی و عربی است؛ در فارسی هیچ‌کس در این کشور نیست که دانشش به اندازهٔ نیمی از دانسته‌هایِ او باشد. و ... در عرصهٔ ادبیّاتِ فارسی و عربی تا آن‌جا که به ایرانِ پیش از اسلام مربوط است ... از شهرتی جهان‌گیر برخوردار است و عالِمی درجه‌يك محسوب می‌شود.».

📚 مجلّه‌ٔ فَردان، ش ۱۱، ص ۱۸ (از مقالهٔ دکتر محمّدِ دِهقانی).


✏️ ایرانِ ما را می‌رَسَد تا به چُنین فرزندانش سَرفَرازی کُنَد.

📒«وَفِی ذٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ الْمُتَنَافِسُونَ»🍀


#نکته

@talar_ayne
🟣

این زَمان هَر آدَمی صَد دیو را رَهْ می‌زَنَد
رَفت آن عَهْدی که شیْطان بیم از آدَم نَداشْت!


#صائب
#سور_سخن

@talar_ayne
📚 ملّا محمّد کاظم هزارجریبی و دو رسالهٔ غُلُوستیزانه‌اش

✍️ جویا جهانبخش
🟣

زِ سازِ مَعبَدِ رَحمَت هَمین نَواسْت بُلَنْد
که ای عَدَمْ‌صِفَتان! کاشْکی گُناه کُنید!*

 
#بیدل
#سور_سخن

*حافظ در اُفُقی زودیاب‌تَر فرموده بود:

نَصیبِ ماسْت بِهِشْت ای خُداشِناس! برو!
که مُستَحِقِّ کَرامَت گُناهْکارانَنْد!


(اَز فَوائدِ محضرِ بیدِل‌پِژوهِ هرَوی، استاد نَصیر اَحمَد فیروز).


@talar_ayne
Forwarded from نردبان فقاهت
جناب سیدهادی طباطبایی آورده است که:
سال ۵۶ که علامه طباطبایی به خاطر بیماری پارکینسون برای مداوا به انگلیس می‌­رود، شهید قدوسی ـ داماد علامه ـ به دکتر احمدی تکلیف می­‌کند که همراه وی به انگلیس برود. احمدی ۱۵ روز در لندن مصاحب با علامه می­‌شود. در آن‌جا فرصت را غنیمت دانسته و از علامه می­‌پرسد که حاج آقا! شما در نوشته­‌هایتان خیلی به اروپا تاخته‌­اید؛ اگر قبلاً آمده بودید و نظم و انضباط این‌جا را دیده بودید، آیا این‌قدر به این‌ها می‌­تاختید؟ علامه پاسخ می‌­دهد که خیر.
@Nardebane_feghahat
منوچهرِ بزرگمهر
(آذر ۱۲۸۹ در تهران– ۲۷ آبان ۱۳۶۵)

@talar_ayne
تالار آینه
منوچهرِ بزرگمهر (آذر ۱۲۸۹ در تهران– ۲۷ آبان ۱۳۶۵) @talar_ayne
🔶🔹🔸

«... وقتی که در اواخرِ بُرج من شب‌ها با دستِ خالی به خانه می‌روم و با عِلم به این‌ که چند روزِ دیگر حقوقم را می‌دهند از زن و بچّه‌ام خجالت می‌کشم، چطور می‌شود اگر واقعًا "انسانم" و نه "حیوانِ لا یَعلَم" به فکرِ آن بیچاره نیفتم که هر روز باید سرافکنده و تهی‌دست نزدِ خانوادهٔ خود برود و امیدِ وصولِ وجهی هم در سرِ ماه نداشته باشد؟

سعدی می‌گوید:

آتش از خانهٔ همسایهٔ دَرویش مَخواه؛
کآنچه بر روزنِ او می‌گُذَرَد دودِ دِلَست!

من تصدیق می‌کنم اگر ازین دودِ دل‌ها کاری ساخته بود تا به حال خرمنِ ظلم و خودپرستی در دنیا سوخته بود و اقرار دارم که نوحه‌سرائی و مرثیه‌خوانیِ تنها، دودِ دلِ این همسایه‌هایِ درویشِ ما را تبدیل به آتشِ اجاق و غذایِ گرم و مسکنِ راحت و بهداشتِ صحیح نمی‌کند. کار و فعّالیّت ... هم باید کرد.

ولی ... باید با ایرانی از راهِ دل و باطن وارد شد و به او فَهمانْد که خلاصهٔ تمامِ تعالیمِ دینی و حاصلِ جميعِ مواعظِ اخلاقی و نکتهٔ اصلیِ عقایدِ عرفانی، تَرکِ نَفس و فِداکاری و ترجیحِ مصالحِ جَمعی بر منافعِ فَردیست. ...»


(مُرَقَّعاتِ صاحب‌دِل، منوچهر بزرگمهر، تهران: انتشاراتِ شفیعی، ۱۳۹۹ ه.ش.، ص ۱۹۶ و ۱۹۷).

#منوچهر_بزرگمهر
#پند_پیران
#نکته

@talar_ayne