تالار آینه
2.25K subscribers
1.03K photos
169 videos
139 files
293 links
ترا آئینه آگه سازد از زیبائی و زشتی
Download Telegram
‍ پنجم آذرماه زادروز دکتر محمود امیدسالار، عضو هیئت گزینش کتاب و جایزۀ بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار

در مقابل هویت قومی دیگر مردمان آسیای غربی، هویت قومی ایرانیان نه بر مذهب، بلکه بر مجموعه‌ای از افسانه‌های غیرمذهبی متمرکز بود. بنابراین گرچه ایرانیان به‌تدریج به اسلام مشرف شدند، اما گروش آن‌ها منجر به از دست دادن هویت قومی‌شان نشد. آن‌ها توانستند تغییر مذهب بدهند و در عین حال ایرانی باقی بمانند. از همین روست که شاعر ایرانی، مهیار دیلمی، در سال ۳۹۳ق/ ۱۰۰۳م- هنگامی که فردوسی هنوز مشغول نظم شاهنامه بود- در باب اینکه شکوه پادشاهان ایران باستان و دین عرب‌ها را به ارث برده به خود می‌بالد و ملیت ایرانی و دین اسلامی‌اش را بدون احساس تناقض اظهار می‌کند:

«نیاکانم بر زمان چیره شدند و بر فراز سال و روز گام نهادند
و آنک پدرم کسری در کاخ خود،
کجاست در میان مردم پدری همچون پدر من؟
همانا که سربلندی را از بهترین پدران اخذ کرده‌ام
و دین را از بهترین پیامبران فراگرفته‌ام.
پس مجد را از دو سو احاطه کرده‌ام:
سیادت ایرانیان و دین عربان»

درست است که امثال مهیار شعوبی بوده‌اند، یعنی از نوکیشانی بودند که نسبت به تفوق قومی عرب که در زمان بنی‌امیه از آن حمایت می‌شد به‌وسیلۀ به رخ کشاندن برتری فرهنگی عجم بر فرمانفرمایان عربشان واکنش نشان می‌دادند، اما این موضوع با اسلام‌ستیزی فرق دارد. مخالفت با اعراب از جنس مخالفت با اسلام نبود، بلکه صرفاً عکس‌العملی بود در قبال توسعۀ نژادی و قومی که اعراب، آغاز به نشان دادن آن به اقوامی کردند که تحت سلطۀ ایشان درآمدند.
در مجموع برخلاف دیگر مردمان غرب آسیا که وقتی به اسلام مشرف شدند هویت قومی‌شان در هویت عربی مضمحل شد، ایرانیان موفق شدند که زبان و هویّت ملّی خودشان را حفظ کنند؛ زیرا چیزی به‌جز تعلّق مذهبی صرف، ایشان را از دیگران متمایز می‌ساخت. هویّت قومی آنها ریشه در مجموعه‌ای از افسانه‌های ملّی داشت که اکنون در حماسۀ ملّی ایران شاهنامه به جا مانده است.

[بوطیقا و سیاست در شاهنامه، دکتر محمود امیدسالار، ترجمۀ فرهاد اصلانی و معصومه پورتقی، تهران، انتشارات دکتر محمود افشار، چاپ سوم ۱۴۰۴، ص ۱۴۷-۱۵۰]

بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار؛ تعمیم زبان فارسی، تحکیم وحدت ملّی و تمامیت ارضی

@AfsharFoundation
این مرد بزرگ در نظر بنده، که از فرسنگها دورتر از وجود مبارکش به شاگردی او مباهیم، امروز یکی از بزرگترین و داناترین و عالمترین و محقّقترین و خوش‌فکرترینِ دانشمندان ماست بی هیچ شبهه. امیدوارم که سالها سایهٔ او بر سر ما مستدام باشد و طبقهٔ بلافاصله و بافاصله بعد از او ‌حق‌شناسی از او را به عهدهٔ فردا نیفکند.
چرا_دربار_غزنه_به_شاهنامه_روی_خوش_نشان_نداد_جهانبخش@talar_ayne.pdf
1.5 MB
📎 چرا دربارِ غزنه به شاهنامه رویِ خوش نشان نداد؟
نوشته‌یِ #جویا_جهانبخش 
چاپ‌شده در: نشریه‌ی #آینه‌_پژوهش، سال سی و سوم، مهر و آبان ۱۴۰۱، ش ۱۹۶، ص ۲۷_۷۹.

🌸🍃🌸🍃

این مقاله به «شاهنامه‌شناسِ اُفتادهٔ آزادهٔ تَوَهُّم‌گریز، استاد دکتر محمودِ اُمیدسالار» پیش‌کش گردید؛ و خدای را سپاس می‌گُزارَم که مُدَّعایِ بنیادینِ آن و تَبیینی که پیش می‌نِهاد، مَقبولِ خاطرِ استاد واقع شُد.

دیر زیاد آن بزرگوار خداوند🤲

@talar_ayne
📚 اینجا حدیث عاشقیست ...

گزارش تصویری خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا) از کتابخانهٔ عبدالکریم جربزه‌دار
در میان قفسه‌های قدیمی و بوی کاغذ کهنه، چراغ کتابخانهٔ ۶۵ سالهٔ عبدالکریم جربزه‌دار هنوز روشن است. عبدالکریم جربزه‌دار مدیر انتشارات اساطیر؛ مردی که پای فرهنگ این مرز و بوم ایستاده و بخش عمدهٔ کتاب‌هایش در حوزه‌های اسلام‌شناسی، عرفان، ادب فارسی و تاریخ ایران و اسلام است.

تصاویر 👇

https://ibna.ir/x6DvM

@AsatirPub
انتشارات اساطیر
📚 اینجا حدیث عاشقیست ... گزارش تصویری خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا) از کتابخانهٔ عبدالکریم جربزه‌دار در میان قفسه‌های قدیمی و بوی کاغذ کهنه، چراغ کتابخانهٔ ۶۵ سالهٔ عبدالکریم جربزه‌دار هنوز روشن است. عبدالکریم جربزه‌دار مدیر انتشارات اساطیر؛ مردی که پای فرهنگ…
🔺🔻🔺

آقایِ جُربُزه‌دار، فقط یک ناشر نیست. عاشقِ راستینِ «کتاب» و دِل‌دادهٔ بی‌تابِ «فرهنگِ ایرانی» است؛ و درین بیان، هیچ تعارُف و مُجامله نیست.
می‌توان دوستارِ کتاب و فرهنگِ ایرانی بود و در چیزهائی با «عبدالکریمِ جُربُزه‌دار» اختلافِ سلیقه داشت، ولی نمی‌توان به او إرادت نَوَرزید و بر عشق و شوریدگی و همّتِ بلندش در خدمتِ فرهنگی آفرین نَخوانْد.
خداوند او را یار و نِگَهْ‌دار باد!
چراغِ «انتشاراتِ أساطیر» به دستِ او و فرزندانش پیوسته روشن باد!؛ که در این زمانهٔ عُسرَت و بی‌رونقیِ کارِ کتاب، «انتشاراتِ أساطیر» هَمچُنان مایهٔ دِل‌گرمی و «خانهٔ فرهنگِ ایرانی» است.


@talar_ayne
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🖤

نسلِ ما چه خاطرهٔ حُزن‌آلودی از این نوا و نواگرِ آن دارد! نواگری که ترانه‌ای اصیل و برخاسته از دلِ تاریخِ این مردمِ رنج‌دیدهٔ محنت‌کشیده را بازخوانی می‌کرد! ... چه شَعَف‌انگیز بود بازیافتن متنِ اصلیِ دیرین و مردمیِ ترانه در کتابِ سردارِ جنگل و ...! ... نوایش هماره در گوشِ ماست.

خدایش بیامرزاد!


@talar_ayne
📚 ضیاءُ‌الشِّهاب
      شرح فارسی شِهاب‌الأخبارِ قاضیِ قُضاعی
      صفحهٔ ۲۳ / پیشگفتارِ تصحیح
✍️ جویا جهانبخش و ...
گورستان قرافهٔ مصر از امکنهٔ بسیار متبرکه است. در فضیلت آن حدیثی هست که قُرطُبی و دیگران آن را نقل کرده‌اند. قَرافه جزو «جبل مقَطَّم» است که بنا به وعدۀ خداوندی باغی از باغهای بهشت خواهد بود. مردم مصر در گورستان قبه‌های زیبا ساخته، گرد آن را دیوار می‌کشند به طوری که مقبره به صورت خانه‌ای درمی‌آید و‌ در آن اتاق‌هایی می‌سازند، و قاریانی به اجرت می‌گیرند که شب و‌ روز در مقبره با آوازِ خوش به قرائت قرآن پردازند. برخی از مصریان مدرسه و خانقاهی هم در کنار قبر می‌سازند. مردم شب‌های جمعه با زن و بچهٔ خود به گورستان می‌آیند و مقبره‌های مشهور را زیارت می‌کنند، همچنین شب نیمهٔ شعبان را در گورستان به سر می‌برند و بازاریان همه قسم خوراکی‌ها با خود می‌آورند.

📚 سفرنامهٔ ابن بطوطه
      صفحهٔ ۹۴ و ۹۵
✍️ محمّد علی موحّد
✅ برایم جالب بود که ببینم این قبرستان قَرافهٔ قاهره، الآن چه وضعی دارد؟!

عکسهای عجیبی پیدا کردم که حاکی از همزیستی زندگان با مردگان در القَرافة بود!
گورستان تاریخیِ مشهور به «شهر مردگان» یا  Cairo Necropolis که در فهرست میراث جهانی یونسکو هم ثبت شده، سالهاست تبدیل به محل زندگی و‌ سکونت افراد فقیر، بی‌خانمان و‌ مهاجرانِ روستاها شده!
ساکنان آن را از چند صد هزار نفر تا بیش از یک‌ میلیون نفر نوشته‌اند!