Forwarded from پاکیزهمغز (یادداشتهای روزانه)
📚 ضیاءُالشِّهاب
شرح فارسی شِهابالأخبارِ قاضیِ قُضاعی
صفحهٔ ۴۸
✍️ جویا جهانبخش و ...
✅ سخت سنجیدنی است با این عبارت از عهد عتیق (مزامیر ۱۱۱:۱۰، امثال سلیمان ۱:۷ و ۹:۱۰):
αρχή σοφίασ φόβοσ θεού
(arche sophias phobos theon)
(آرخه سوفیاس فوبوس تئون)
ابتدای حکمت، ترسِ خداوندست.
که کلماتش، همه، ریشههای کلماتی متداول در زبانهای لاتین و ژرمن هستند:
arche: archeology, archetype, architect
sophia: philosophy, sophism
phob: phobia, hydrophobe, acrophobia
theo: theology, theosophy, theocracy
شرح فارسی شِهابالأخبارِ قاضیِ قُضاعی
صفحهٔ ۴۸
✍️ جویا جهانبخش و ...
✅ سخت سنجیدنی است با این عبارت از عهد عتیق (مزامیر ۱۱۱:۱۰، امثال سلیمان ۱:۷ و ۹:۱۰):
αρχή σοφίασ φόβοσ θεού
(arche sophias phobos theon)
(آرخه سوفیاس فوبوس تئون)
ابتدای حکمت، ترسِ خداوندست.
که کلماتش، همه، ریشههای کلماتی متداول در زبانهای لاتین و ژرمن هستند:
arche: archeology, archetype, architect
sophia: philosophy, sophism
phob: phobia, hydrophobe, acrophobia
theo: theology, theosophy, theocracy
Forwarded from فرهنگستان زبان و ادب فارسی
با دریغ و اندوه درگذشت استاد کامران فانی، نویسنده، مترجم، کتابدار، دانشنامهنگار و عضو پیوستهٔ فرهنگستان زبان و ادب فارسی، را به آگاهی میرساند.
استاد فانی، زادهٔ ۲۶ فروردین ۱۳۲۳ بود و در پی دورهای بیماری امروز شنبه، ۲۲ آذرماه ۱۴۰۴ جان به جانآفرین سپرد.
وی ۱۴ مهرماه ۱۳۸۲ به عضویت پیوستهٔ فرهنگستان زبان و ادب فارسی درآمد.
روابطعمومی فرهنگستان زبان و ادب فارسی با تسلیت درگذشت این دانشمند نامدار و شخصیت برجستهٔ ادبی و فرهنگی، برای ایشان آمرزش و آرامش روان آرزو میکند.
روابطعمومی فرهنگستان زبان و ادب فارسی
@theapll
استاد فانی، زادهٔ ۲۶ فروردین ۱۳۲۳ بود و در پی دورهای بیماری امروز شنبه، ۲۲ آذرماه ۱۴۰۴ جان به جانآفرین سپرد.
وی ۱۴ مهرماه ۱۳۸۲ به عضویت پیوستهٔ فرهنگستان زبان و ادب فارسی درآمد.
روابطعمومی فرهنگستان زبان و ادب فارسی با تسلیت درگذشت این دانشمند نامدار و شخصیت برجستهٔ ادبی و فرهنگی، برای ایشان آمرزش و آرامش روان آرزو میکند.
روابطعمومی فرهنگستان زبان و ادب فارسی
@theapll
Forwarded from تالار آینه
🔺🔻🔺
خَیْرُالکَلامِ استاد کامرانِ فانی
سالها پیش، در حدودِ سالِ ۱۳۷۱ ه.ش.، نزدِ استاد کامرانِ فانی، از بیمُبالاتیهایِ یکی از ناشرانِ بِنام و مُوَجَّهْنما گِلِه میکردم و با شگفتی میگفتم که: چرا چُنین ناشرِ اسمورَسمداری باید به نشرِ فُلان مُهمَلات و بَهمان اَراجیف اهتمام کند؟! استاد فانی مرا اندرز میگفت و هُشدار میداد که هیچگاه حُسنِ شهرت و وجاهتِ ناشر یا دیگر چیزها را مُنافیِ دَستیازیِ او به فضائحِ فرهنگی نباید پنداشت! استاد فانی در این میان عبارتی کوتاه گفت که در خاطرم نقش بسته است و بارها در درازنایِ این سالها صِدقِ سخنِ حکیمانهاش را آزمودهام. گفت:
«در ایران هیچ چیزی دَلیلِ هیچ چیزی نمیشَوَد!».
راست گفت. ... خَیْرُ الکَلامِ ما قَلَّ وَ دَلّ.
«پَنْدِ حَکیمْ مَحضِ صَوابَست و عیْنِ خیْر
فَرخُنْده آن کَسی که به سَمْعِ رِضا شَنید»
ج.ج.
#پند_پیران
#کامران_فانی
#احوال_ملک_دارا
@talar_ayne
خَیْرُالکَلامِ استاد کامرانِ فانی
سالها پیش، در حدودِ سالِ ۱۳۷۱ ه.ش.، نزدِ استاد کامرانِ فانی، از بیمُبالاتیهایِ یکی از ناشرانِ بِنام و مُوَجَّهْنما گِلِه میکردم و با شگفتی میگفتم که: چرا چُنین ناشرِ اسمورَسمداری باید به نشرِ فُلان مُهمَلات و بَهمان اَراجیف اهتمام کند؟! استاد فانی مرا اندرز میگفت و هُشدار میداد که هیچگاه حُسنِ شهرت و وجاهتِ ناشر یا دیگر چیزها را مُنافیِ دَستیازیِ او به فضائحِ فرهنگی نباید پنداشت! استاد فانی در این میان عبارتی کوتاه گفت که در خاطرم نقش بسته است و بارها در درازنایِ این سالها صِدقِ سخنِ حکیمانهاش را آزمودهام. گفت:
«در ایران هیچ چیزی دَلیلِ هیچ چیزی نمیشَوَد!».
راست گفت. ... خَیْرُ الکَلامِ ما قَلَّ وَ دَلّ.
«پَنْدِ حَکیمْ مَحضِ صَوابَست و عیْنِ خیْر
فَرخُنْده آن کَسی که به سَمْعِ رِضا شَنید»
ج.ج.
#پند_پیران
#کامران_فانی
#احوال_ملک_دارا
@talar_ayne
کتابی ارزنده_جهانبخش@talar_ayne.pdf
1.6 MB
📎کِتابی اَرزَنده که «دو بار» و «دو جور» به «چاپِ دُوُم» رسید!
نوشتهیِ #جویا_جهانبخش
چاپشده در: نشریهی #آینه_پژوهش، سال سی و ششم، مهر و آبان ۱۴۰۴، ش ۲۱۴، صص ۴۶۳ ـ ۴۶۷.
@talar_ayne
نوشتهیِ #جویا_جهانبخش
چاپشده در: نشریهی #آینه_پژوهش، سال سی و ششم، مهر و آبان ۱۴۰۴، ش ۲۱۴، صص ۴۶۳ ـ ۴۶۷.
@talar_ayne
عمر_کوتاه،هنر_ماندگار_جهانبخش@talar_ayne.pdf
1.7 MB
📎جایِ چُنین کِتابها هیچگاه دَر زُبالهدان نیست!
(دَربارۀ یکی دو تَعبیر از کِتابِ عُمْر کوتاه، هُنر ماندگار)
نوشتهیِ #جویا_جهانبخش
چاپشده در: نشریهی #آینه_پژوهش، سال سی و ششم، مهر و آبان ۱۴۰۴، ش ۲۱۴، صص ۴۵۷ ـ ۴۶۱.
@talar_ayne
(دَربارۀ یکی دو تَعبیر از کِتابِ عُمْر کوتاه، هُنر ماندگار)
نوشتهیِ #جویا_جهانبخش
چاپشده در: نشریهی #آینه_پژوهش، سال سی و ششم، مهر و آبان ۱۴۰۴، ش ۲۱۴، صص ۴۵۷ ـ ۴۶۱.
@talar_ayne
Forwarded from کاتبان
🔸 انتشار هفتمین اثر از مجموعۀ «مطالعات ایرانی _ اسلامی»:
🔸 کتاب بوستان به مَثابَت سیاستنامه نوشتۀ جویا جهانبخش
🔹 حمید عطائی نظری
کتاب بوستان به مَثابَت سیاستنامه که به قلم استاد دانشمند جناب آقای جویا جهانبخش (عضو فرهنگستان زبان و ادب فارسی) نگاشته شده است هفتمین کتابی است که در مجموعۀ «مطالعات ایرانی _ اسلامی» انتشار مییابد. پژوهندۀ فاضل در کتاب ارزندۀ حاضر به بازکاوی یکی از جوانب مهمّ و در عین حال مغفولِ میراث و اندیشۀ سعدی، یعنی افکار و ایستارها و رهنمودهای سیاسی وی آنچنان که در کتاب بوستان بازتاب یافته است، پرداخته و در صدد بازنمودن این نکته برآمده است که سعدی جز آنکه آموزگار اخلاق و عشقورزی و زندگی شادمانه است، مدرّس سیاستمداری و حکمرانی نیز بهشمار میآید و کتاب ارجمند بوستان را باید مهمترین نوشتۀ سیاسی سعدی دانست که از بُن، "سیاستنامه"، بَل "نصیحةالمُلوک" است.
https://ataeinazari.kateban.com/post/5529
@kateban
🔸 کتاب بوستان به مَثابَت سیاستنامه نوشتۀ جویا جهانبخش
🔹 حمید عطائی نظری
کتاب بوستان به مَثابَت سیاستنامه که به قلم استاد دانشمند جناب آقای جویا جهانبخش (عضو فرهنگستان زبان و ادب فارسی) نگاشته شده است هفتمین کتابی است که در مجموعۀ «مطالعات ایرانی _ اسلامی» انتشار مییابد. پژوهندۀ فاضل در کتاب ارزندۀ حاضر به بازکاوی یکی از جوانب مهمّ و در عین حال مغفولِ میراث و اندیشۀ سعدی، یعنی افکار و ایستارها و رهنمودهای سیاسی وی آنچنان که در کتاب بوستان بازتاب یافته است، پرداخته و در صدد بازنمودن این نکته برآمده است که سعدی جز آنکه آموزگار اخلاق و عشقورزی و زندگی شادمانه است، مدرّس سیاستمداری و حکمرانی نیز بهشمار میآید و کتاب ارجمند بوستان را باید مهمترین نوشتۀ سیاسی سعدی دانست که از بُن، "سیاستنامه"، بَل "نصیحةالمُلوک" است.
https://ataeinazari.kateban.com/post/5529
@kateban
Forwarded from کاتبان
کاتبان
🔸 انتشار هفتمین اثر از مجموعۀ «مطالعات ایرانی _ اسلامی»: 🔸 کتاب بوستان به مَثابَت سیاستنامه نوشتۀ جویا جهانبخش 🔹 حمید عطائی نظری کتاب بوستان به مَثابَت سیاستنامه که به قلم استاد دانشمند جناب آقای جویا جهانبخش (عضو فرهنگستان زبان و ادب فارسی) نگاشته…
مقدمه و فهرست مطالب.pdf
1.5 MB
Forwarded from فرهنگسراي اصفهان (فرهنگسراي اصفهان)
بوستان به مثابت سياست نامه ـ مباحثي درباره ميراث و انديشۀ سياسي سعدي شيرازي ـ وزيري ـ سلفون ـ جویا جهانبخش ـچاپ اول 1404 ـ نشر پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی ـ 1300000 تومان
🧿
اظهارِ لطفِ عزیزانِ «فرهنگسرایِ اصفهان» دربارهٔ کتابِ «بوستان به مَثابَتِ سیاستنامه» که بیگُمان در کتابفروشیِ وابسته به خودِ ناشرِ گرامی، نه رُخ داده است و نه رُخ خواهد داد.
در خرمنِ کائنات کردم چو نگاه
یک دانه مَحَبَّت است؛ باقی همه کاه
#بوستان_بهمثابت_سیاستنامه
#مهربانی
@talar_ayne
اظهارِ لطفِ عزیزانِ «فرهنگسرایِ اصفهان» دربارهٔ کتابِ «بوستان به مَثابَتِ سیاستنامه» که بیگُمان در کتابفروشیِ وابسته به خودِ ناشرِ گرامی، نه رُخ داده است و نه رُخ خواهد داد.
در خرمنِ کائنات کردم چو نگاه
یک دانه مَحَبَّت است؛ باقی همه کاه
#بوستان_بهمثابت_سیاستنامه
#مهربانی
@talar_ayne
Forwarded from تالار آینه
🟣
اَگَرچه عَرضِ هُنَر پیشِ یار بیاَدَبیست،
زَبانْ خَموش، ولیکِن دَهان پُر از عَرَبیست
#حافظ
#غزلیات
#زبان_عربی
روزِ جَهانیِ زَبانِ عَرَبی (۱۸ دسامبر / ۲۷ آذرماه) بَر هَمهٔ دوستارانِ "لُغَتِ ضاد" فَرخُنده باد!🍀
@talar_ayne
اَگَرچه عَرضِ هُنَر پیشِ یار بیاَدَبیست،
زَبانْ خَموش، ولیکِن دَهان پُر از عَرَبیست
#حافظ
#غزلیات
#زبان_عربی
روزِ جَهانیِ زَبانِ عَرَبی (۱۸ دسامبر / ۲۷ آذرماه) بَر هَمهٔ دوستارانِ "لُغَتِ ضاد" فَرخُنده باد!🍀
@talar_ayne
Forwarded from بزرگمهر (مریم کوشا)
- از استادان برجستۀ دانشکدۀ ادبیات دانشگاه تهران بفرمایید.
- بدیعالزمان فروزانفر و مدرس رضوی از استادان این دانشکده بودند. اینها استادان درجۀ اول این دانشکده بودند. جلالالدین همایی هم درس میداد که استاد جامعالاطرافی بود. شاید بشود گفت که در آن روزگار هیچکس جامعیت استاد همایی را نداشت. در دورۀ لیسانس، کمکم استاد همایی به من توجه خاصی نشان دادند، چون شعر میخواندم و نظراتم را راجع به شاهنامه بیان میکردم. خانۀ استاد در خیابان پامنار بود. استاد همایی بعدازظهرها، مخصوصاً در ماه رمضان، مینشست و من میرفتم برایش نان و پنیر میخریدم و در دانشکده افطار میکردیم. همچنین همه ایام سال وقتیکه میخواست به خانه برود من همراه وی میرفتم و وقتی در راه چیزهایی میخرید به او کمک میکردم تا به خانهاش ببرد. من به استاد همایی تعلقی بیش از استادی و شاگردی داشتم. حتی بیشتر از دیگرانی که آنجا بودند به ایشان وابسته بودم. درواقع با انس و الفتی که بعد از دورۀ دانشجویی نسبت به وی پیدا کرده بودم بیشتر از دیگران او را میشناختم. باید بگویم که استاد همایی خیلی دیر به دانشگاه راه پیدا کرده بود چون ظاهراً در دانشکدۀ ادبیات دانشگاه تهران مقاومتی برای حضور وی وجود داشت. همایی سالها در تبریز معلمی کرده بود و میدانید که او از استادان حوزه علمیۀ اصفهان و به «میرزا جلال شاعر» مشهور بود. همینطور یکی از مشهورترین مدرسان درس «مطول» در آن روزگار بود. درسهای حوزوی را تا آخر خوانده بود و ریاضیات قدیم و نجوم میدانست. کاری که همایی روی التفهیم اثر ابوریحان بیرونی کرده است منحصراً کار خود اوست. شاید کسان دیگری هم بودند که اطلاعاتی راجع به نجوم داشتند ولی کار همایی استثنائی است. استاد همایی جامعیتی داشت که موجب برتری وی بر سایرین شده بود. همایی در کلاسهای درس هیمنۀ خاصی داشت. تدریس وی را در کلاس میدیدم و اینکه به شعر و عرفان تسلط بینظیری داشت، درحالیکه درس مهمی هم به او نمیدادند. استاد همایی را نمیبردند که در دورۀ دکتری ادبیات فارسی درس بدهد چون با وی غرضورزی داشتند. حتی سالها استاد همایی را به دانشگاه دعوت نکرده بودند. مشهور بود که استاد فروزانفر با او بخل داشت و نمیخواست که وارد دانشگاه بشود. وقتی هم که آمده بود. درسهای مربوط به سالهای اول، دوم را تدریس میکرد و برای دورههای بالاتر دعوت نشده بود. ارادت من به استاد همایی از جاذبههای زندگیام بود.
نقل از: شاعر مشتعل (مصاحبه تاریخ شفاهی با مظاهر مصفّا)، بهکوشش پیمانه صالحی، سازمان اسناد و کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران، ۱۴۰۱ (با تلخیص)
https://t.me/bozorgmehr_persianlt
- از استادان برجستۀ دانشکدۀ ادبیات دانشگاه تهران بفرمایید.
- بدیعالزمان فروزانفر و مدرس رضوی از استادان این دانشکده بودند. اینها استادان درجۀ اول این دانشکده بودند. جلالالدین همایی هم درس میداد که استاد جامعالاطرافی بود. شاید بشود گفت که در آن روزگار هیچکس جامعیت استاد همایی را نداشت. در دورۀ لیسانس، کمکم استاد همایی به من توجه خاصی نشان دادند، چون شعر میخواندم و نظراتم را راجع به شاهنامه بیان میکردم. خانۀ استاد در خیابان پامنار بود. استاد همایی بعدازظهرها، مخصوصاً در ماه رمضان، مینشست و من میرفتم برایش نان و پنیر میخریدم و در دانشکده افطار میکردیم. همچنین همه ایام سال وقتیکه میخواست به خانه برود من همراه وی میرفتم و وقتی در راه چیزهایی میخرید به او کمک میکردم تا به خانهاش ببرد. من به استاد همایی تعلقی بیش از استادی و شاگردی داشتم. حتی بیشتر از دیگرانی که آنجا بودند به ایشان وابسته بودم. درواقع با انس و الفتی که بعد از دورۀ دانشجویی نسبت به وی پیدا کرده بودم بیشتر از دیگران او را میشناختم. باید بگویم که استاد همایی خیلی دیر به دانشگاه راه پیدا کرده بود چون ظاهراً در دانشکدۀ ادبیات دانشگاه تهران مقاومتی برای حضور وی وجود داشت. همایی سالها در تبریز معلمی کرده بود و میدانید که او از استادان حوزه علمیۀ اصفهان و به «میرزا جلال شاعر» مشهور بود. همینطور یکی از مشهورترین مدرسان درس «مطول» در آن روزگار بود. درسهای حوزوی را تا آخر خوانده بود و ریاضیات قدیم و نجوم میدانست. کاری که همایی روی التفهیم اثر ابوریحان بیرونی کرده است منحصراً کار خود اوست. شاید کسان دیگری هم بودند که اطلاعاتی راجع به نجوم داشتند ولی کار همایی استثنائی است. استاد همایی جامعیتی داشت که موجب برتری وی بر سایرین شده بود. همایی در کلاسهای درس هیمنۀ خاصی داشت. تدریس وی را در کلاس میدیدم و اینکه به شعر و عرفان تسلط بینظیری داشت، درحالیکه درس مهمی هم به او نمیدادند. استاد همایی را نمیبردند که در دورۀ دکتری ادبیات فارسی درس بدهد چون با وی غرضورزی داشتند. حتی سالها استاد همایی را به دانشگاه دعوت نکرده بودند. مشهور بود که استاد فروزانفر با او بخل داشت و نمیخواست که وارد دانشگاه بشود. وقتی هم که آمده بود. درسهای مربوط به سالهای اول، دوم را تدریس میکرد و برای دورههای بالاتر دعوت نشده بود. ارادت من به استاد همایی از جاذبههای زندگیام بود.
نقل از: شاعر مشتعل (مصاحبه تاریخ شفاهی با مظاهر مصفّا)، بهکوشش پیمانه صالحی، سازمان اسناد و کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران، ۱۴۰۱ (با تلخیص)
https://t.me/bozorgmehr_persianlt
Telegram
بزرگمهر
جای دارو شعر مینوشم...
@MaryamKoosha84
@MaryamKoosha84
Forwarded from بزرگمهر (مریم کوشا)
دانشگاههای ما منتظرند کسانی بیایند پشت در اتاق رؤسای دانشگاه التماس کنند یا وسیلهای برای ملاقات فراهم کنند. دانشگاهها به دنبال استادان نمیروند، یعنی کسانی که شایستگی استادی دارند، باید بیایند، وسایلی ترتیب بدهند تا به دانشگاه راه یابند؛ درحالیکه دانشگاه باید به همه زوایای مملکت توجه داشته باشد که ببیند چه کسی میتواند شاهنامهشناس باشد یا مولانا تدریس کند. بایستی به هر کیفیتی است حتی التماس کند که او را برای تدریس بیاورد.
در روزگاری که من دانشجو بودم بعضی از این تنگنظریها وجود داشت. هروقت دو نفر از استادانم را به یاد میآورم از ته دلم، آه و تأسف برمیخیزد. یکی بدیعالزمان کردستانی استاد ادبیات عرب در دارالفنون بود که شاید در همه مملکت مثل او نداشتیم اما دانشگاه لیاقت نداشت که امثال او را جذب کند. او شرم و حجب فوق العادهای داشت و زندگیِ آمیخته با مناعتِطبع را میگذراند. در دورهای مایل بود در دانشکدۀ ادبیات دانشگاه تهران تدریس کند ولی اهل تشبث و منّتکشی نبود. من در دارالفنون شاگرد او بودم و میدیدم که معجزهگرِ تدریس بود. قوت حافظهاش به قدری بود که اگر فردی در یک شعر عربی اشکال داشت بهمحض اینکه لغت مشکل را میخواند ذهن وی آن شعر را پیدا میکرد و میگفت که مشکلت در این شعر است.
دیگر، محمد فرزان از دانشمندان درجه اول ادب فارسی بود که دانشگاه همت نکرد منت او را بکشد و برای همیشه از داشتن چنین استادی محروم ماند. کسان دیگری که به دانشگاه آمده بودند خوب و درجه اول بودند ولی فضایل اخلاقی از دانش جداست. دانش مرحوم فرزان بینظیر و مناعت اخلاقیَش فوقالعاده بود. استادانی مثل خانلری و مینوی به او اعتقاد داشتند و قول او را حجت میدانستند. فضیلت اخلاقی فرزان چنان بود که اگر میخواست از کتابی انتقاد کند و مسلماً انتقادش هم درست بود روی نکتهها انگشت میگذاشت. ابتدا آن انتقادها را به صورت خصوصی برای مؤلف و مصحح میفرستاد و نمیخواست در روزنامه و مجله آبروی کسی را ببرد.
دانشگاه این بخت و اقبال را نداشت که سراغ چنین استادانی برود، ولی افرادی با فشار واسطهها و قدرتها، با تقلب و حقهبازی به دانشگاه میآمدند. بعضیها رفتند و عدهای هستند ولی بهرحال جای اهل فضل و فضیلت را گرفته و عرصه را بر دیگران تنگ کردهاند و حاصل کار آنها هم چیزی نیست. از باب خودخواهی و ضعفی که در مقابل قدرتها داشتیم یا از بیم از دست دادن شغلمان اشخاص ناباب را به عضویت هیئت علمی در آوردهایم و نرفتهایم منت چنین استادانی را بکشیم. من این تجربه را دارم که در طول بیست سال، یک شعر با متن را میخواندم و از کنار آن میگذشتم ولی وقتی همان مطلب را از زبان استاد همایی میشنیدم تازه متوجه میشدم که در آن اختصاصاتی وجود دارد که تا آن زمان متوجه نشده بودم. گاه کیفیت خواندن دو بیت از زبان فروزانفر مرا به معنای دقیق آن رهنمون میکرد و اینکه دقایقی در این بیتها بود که تا آن زمان دقت نکرده بودم.
اکنون نیز همینطور است و دعوت از اهل فضل به این امر بستگی دارد که آن اشخاص چقدر از خودشان داوطلبی و شیفتگی نشان بدهند. رئیس دانشگاه نمیرود در خانه امثال کردستانی التماس بکند، عزت کند و از وی دعوت نماید. آنها منتظرند ببینند که چه کسی میآید با سماجت خودش را بر مملکت تحمیل میکند. الان دانشگاه رواج و رونق خیلی خوبی ندارد، البته من فقط از رشته خودم اطلاع دارم، شاید دانشگاه مهندسان با پزشکان درجه اولی تحویل میدهد. مهندسی که از دانشگاه تهران فارغالتحصیل میشود و در بازار کار، آهن سقف فرودگاه را محاسبه میکند ولی سواد این کار را نداشته است بعد از مدتی سقف فرو میریزد و هشتصدنفر کشته میشوند. پزشکی که قیچی را زمان جراحی در شکم بیمار جا میگذارد، شش ماه بعد چرک میکند و گند آن اشتباه درمیآید. میخواهم بگویم ادبیات اینجوری نیست و چیزی است که صدای آن پنجاه سال بعد بلند میشود. مثل داستان مولاناست که دزدی زیر دیوار خانهای را میکَند، صاحبخانه از بالا گفت: چه کار میکنی؟ گفت: دهل میزنم. گفت: اگر دهل میزنی صدایش کو؟ گفت: فردا صدایش را میشنوی. کار ادبیات هم همینطور است و فردا صدایش در میآید. الان همان فردا رسیده است، فردایی که بعضی از دلسوزان مملکت در زمینۀ شعر و ادب فارسی از آن وحشت داشتند همین امروز است. بنابراین اگر به مطالبی که در تلویزیون و رادیو بیان میشود توجه بکنید اصلا یک عبارت درست، شعر موزون و تعبیر صحیح نمیشنوید. زبان فارسی زبان تعبیر و رمز است و وسعت و امعان بیان در این زبان به دلیل بزرگانی که در آن قلمفرسایی کردهاند، از رودکی بگیرید تا ملکالشعرای بهار بینظیر است. الان دستوپای فارسیزبانان بسته شده است و باید دنبال تعبیرات مکرری بگردند که بتوانند حرفشان را ادا بکنند.
با تلخیص
نقل از: شاعر مشتعل (مصاحبه با مظاهر مصفا)، کتابخانه ملی، ۱۴۰۱
@bozorgmehr_persianlt
دانشگاههای ما منتظرند کسانی بیایند پشت در اتاق رؤسای دانشگاه التماس کنند یا وسیلهای برای ملاقات فراهم کنند. دانشگاهها به دنبال استادان نمیروند، یعنی کسانی که شایستگی استادی دارند، باید بیایند، وسایلی ترتیب بدهند تا به دانشگاه راه یابند؛ درحالیکه دانشگاه باید به همه زوایای مملکت توجه داشته باشد که ببیند چه کسی میتواند شاهنامهشناس باشد یا مولانا تدریس کند. بایستی به هر کیفیتی است حتی التماس کند که او را برای تدریس بیاورد.
در روزگاری که من دانشجو بودم بعضی از این تنگنظریها وجود داشت. هروقت دو نفر از استادانم را به یاد میآورم از ته دلم، آه و تأسف برمیخیزد. یکی بدیعالزمان کردستانی استاد ادبیات عرب در دارالفنون بود که شاید در همه مملکت مثل او نداشتیم اما دانشگاه لیاقت نداشت که امثال او را جذب کند. او شرم و حجب فوق العادهای داشت و زندگیِ آمیخته با مناعتِطبع را میگذراند. در دورهای مایل بود در دانشکدۀ ادبیات دانشگاه تهران تدریس کند ولی اهل تشبث و منّتکشی نبود. من در دارالفنون شاگرد او بودم و میدیدم که معجزهگرِ تدریس بود. قوت حافظهاش به قدری بود که اگر فردی در یک شعر عربی اشکال داشت بهمحض اینکه لغت مشکل را میخواند ذهن وی آن شعر را پیدا میکرد و میگفت که مشکلت در این شعر است.
دیگر، محمد فرزان از دانشمندان درجه اول ادب فارسی بود که دانشگاه همت نکرد منت او را بکشد و برای همیشه از داشتن چنین استادی محروم ماند. کسان دیگری که به دانشگاه آمده بودند خوب و درجه اول بودند ولی فضایل اخلاقی از دانش جداست. دانش مرحوم فرزان بینظیر و مناعت اخلاقیَش فوقالعاده بود. استادانی مثل خانلری و مینوی به او اعتقاد داشتند و قول او را حجت میدانستند. فضیلت اخلاقی فرزان چنان بود که اگر میخواست از کتابی انتقاد کند و مسلماً انتقادش هم درست بود روی نکتهها انگشت میگذاشت. ابتدا آن انتقادها را به صورت خصوصی برای مؤلف و مصحح میفرستاد و نمیخواست در روزنامه و مجله آبروی کسی را ببرد.
دانشگاه این بخت و اقبال را نداشت که سراغ چنین استادانی برود، ولی افرادی با فشار واسطهها و قدرتها، با تقلب و حقهبازی به دانشگاه میآمدند. بعضیها رفتند و عدهای هستند ولی بهرحال جای اهل فضل و فضیلت را گرفته و عرصه را بر دیگران تنگ کردهاند و حاصل کار آنها هم چیزی نیست. از باب خودخواهی و ضعفی که در مقابل قدرتها داشتیم یا از بیم از دست دادن شغلمان اشخاص ناباب را به عضویت هیئت علمی در آوردهایم و نرفتهایم منت چنین استادانی را بکشیم. من این تجربه را دارم که در طول بیست سال، یک شعر با متن را میخواندم و از کنار آن میگذشتم ولی وقتی همان مطلب را از زبان استاد همایی میشنیدم تازه متوجه میشدم که در آن اختصاصاتی وجود دارد که تا آن زمان متوجه نشده بودم. گاه کیفیت خواندن دو بیت از زبان فروزانفر مرا به معنای دقیق آن رهنمون میکرد و اینکه دقایقی در این بیتها بود که تا آن زمان دقت نکرده بودم.
اکنون نیز همینطور است و دعوت از اهل فضل به این امر بستگی دارد که آن اشخاص چقدر از خودشان داوطلبی و شیفتگی نشان بدهند. رئیس دانشگاه نمیرود در خانه امثال کردستانی التماس بکند، عزت کند و از وی دعوت نماید. آنها منتظرند ببینند که چه کسی میآید با سماجت خودش را بر مملکت تحمیل میکند. الان دانشگاه رواج و رونق خیلی خوبی ندارد، البته من فقط از رشته خودم اطلاع دارم، شاید دانشگاه مهندسان با پزشکان درجه اولی تحویل میدهد. مهندسی که از دانشگاه تهران فارغالتحصیل میشود و در بازار کار، آهن سقف فرودگاه را محاسبه میکند ولی سواد این کار را نداشته است بعد از مدتی سقف فرو میریزد و هشتصدنفر کشته میشوند. پزشکی که قیچی را زمان جراحی در شکم بیمار جا میگذارد، شش ماه بعد چرک میکند و گند آن اشتباه درمیآید. میخواهم بگویم ادبیات اینجوری نیست و چیزی است که صدای آن پنجاه سال بعد بلند میشود. مثل داستان مولاناست که دزدی زیر دیوار خانهای را میکَند، صاحبخانه از بالا گفت: چه کار میکنی؟ گفت: دهل میزنم. گفت: اگر دهل میزنی صدایش کو؟ گفت: فردا صدایش را میشنوی. کار ادبیات هم همینطور است و فردا صدایش در میآید. الان همان فردا رسیده است، فردایی که بعضی از دلسوزان مملکت در زمینۀ شعر و ادب فارسی از آن وحشت داشتند همین امروز است. بنابراین اگر به مطالبی که در تلویزیون و رادیو بیان میشود توجه بکنید اصلا یک عبارت درست، شعر موزون و تعبیر صحیح نمیشنوید. زبان فارسی زبان تعبیر و رمز است و وسعت و امعان بیان در این زبان به دلیل بزرگانی که در آن قلمفرسایی کردهاند، از رودکی بگیرید تا ملکالشعرای بهار بینظیر است. الان دستوپای فارسیزبانان بسته شده است و باید دنبال تعبیرات مکرری بگردند که بتوانند حرفشان را ادا بکنند.
با تلخیص
نقل از: شاعر مشتعل (مصاحبه با مظاهر مصفا)، کتابخانه ملی، ۱۴۰۱
@bozorgmehr_persianlt
Forwarded from تالار آینه
🟣
سَرْدَسْتْ روزْگار و دِل از مِهْر سَرْد نیٖ
مَیْ سالْخَورْد بایَد و ما سالْخَورْد نیٖ
اَز صَدْهِزار دوسْت، یکی دوسْت، دوسْت نیٖ!
وَز صَدْهِزار مَرْد، یکی مَرْد، مَرْد نیٖ!
#شاکر_بخاری (سَدۀ چَهارُم).
٭ "شاکِرِ بُخاری" را اَز بابِ نِسْبَت به "بُخارا"یِ شَریف، "بُخاری" گُفتهاند؛ لیک با این سَرمایِ گَزایَنده که ما و او اَز آن دَر فَغانیم، دور نیست که جُملگی سپاسْگُزارِ "بُخاری" نیز باشیم؛ مادام که بُخاریمان بَرقی نَباشَد و دولَتِ وِفاق به قَطْعِ بَرق نَفَرمایَد و بَرق از چَشْمِمان نَپَرانَد؛ که به جَمیعِ مَعانی «سَرْدَسْتْ روزْگار»!!!
@talar_ayne
سَرْدَسْتْ روزْگار و دِل از مِهْر سَرْد نیٖ
مَیْ سالْخَورْد بایَد و ما سالْخَورْد نیٖ
اَز صَدْهِزار دوسْت، یکی دوسْت، دوسْت نیٖ!
وَز صَدْهِزار مَرْد، یکی مَرْد، مَرْد نیٖ!
#شاکر_بخاری (سَدۀ چَهارُم).
٭ "شاکِرِ بُخاری" را اَز بابِ نِسْبَت به "بُخارا"یِ شَریف، "بُخاری" گُفتهاند؛ لیک با این سَرمایِ گَزایَنده که ما و او اَز آن دَر فَغانیم، دور نیست که جُملگی سپاسْگُزارِ "بُخاری" نیز باشیم؛ مادام که بُخاریمان بَرقی نَباشَد و دولَتِ وِفاق به قَطْعِ بَرق نَفَرمایَد و بَرق از چَشْمِمان نَپَرانَد؛ که به جَمیعِ مَعانی «سَرْدَسْتْ روزْگار»!!!
@talar_ayne
🔷
بَرْدُ الشِّتاءِ شَديدٌ لا يُخَفِّفُهُ
إلَّا أَحاديثُ عُشَّاقٍ لِعُشَّاقِ
(شيخ سَلمان بارودیِ عِراقی)
هوا سَرْدَست و سَرْما اُسْتُخوانسوز
فَسُرْده هَمْچو روحِ این زَمانه
نَخواهَد کاسْتَنْ سَرْمایِ آن را
مَگَر گُفتارِ گَرمِ عاشِقانه
#ر_شاکر
#ادب_تازی
#احوال_ملک_دارا
@talar_ayne
بَرْدُ الشِّتاءِ شَديدٌ لا يُخَفِّفُهُ
إلَّا أَحاديثُ عُشَّاقٍ لِعُشَّاقِ
(شيخ سَلمان بارودیِ عِراقی)
هوا سَرْدَست و سَرْما اُسْتُخوانسوز
فَسُرْده هَمْچو روحِ این زَمانه
نَخواهَد کاسْتَنْ سَرْمایِ آن را
مَگَر گُفتارِ گَرمِ عاشِقانه
#ر_شاکر
#ادب_تازی
#احوال_ملک_دارا
@talar_ayne
Forwarded from فاز
اگر فکر میکنید قیمت حدوداً ۲ هزار تومان بابت هر صفحه از کتابهایی که این روزها چاپ میشود گران است، خدمتتان عرض کنم نرخ اتحادیهی فتوکپی برای کپی پشتورو صفحهای ۱۲ هزار تومان است! (تازه، این نرخ برای ابتدای سال است.)
هر ناشر برای تولید یک کتاب بیش از ۲۰ هزینه و خدمت را میخرد.
«Hossein Javid»
𝕏 👉 @Xlinguistics
هر ناشر برای تولید یک کتاب بیش از ۲۰ هزینه و خدمت را میخرد.
«Hossein Javid»
𝕏 👉 @Xlinguistics
Forwarded from اصفهان فوری
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 میدان نقش جهان اصفهان سفید پوش شد
🏙 @Esfehan_Fouri
🏙 @Esfehan_Fouri
🟣
سَرْدْمِهْری لازِمِ چَرخِ کَبود افْتاده اَست*
بَرفْ هَرگِز کَم نمیگَردَد اَزین کوهِ بُلَنْد
#صائب
#سور_سخن
*لازِمِ (چیزی) اُفتادَن: اِنفِکاکناپَذیر شُدَن از (چیزی)، جُدا نَشُدَن از (چیزی)، پیْوَسْته هَمْراهِ (چیزی) بودَن.
@talar_ayne
سَرْدْمِهْری لازِمِ چَرخِ کَبود افْتاده اَست*
بَرفْ هَرگِز کَم نمیگَردَد اَزین کوهِ بُلَنْد
#صائب
#سور_سخن
*لازِمِ (چیزی) اُفتادَن: اِنفِکاکناپَذیر شُدَن از (چیزی)، جُدا نَشُدَن از (چیزی)، پیْوَسْته هَمْراهِ (چیزی) بودَن.
@talar_ayne
Forwarded from تالار آینه
🟣
بادِ آسایشِ گیتی نَزَنَد بَر دِلِ ریش
صُبحِ صادِق نَدَمَد، تا شَبِ یَلدا نَرَوَد
#سعدی
#غزلیات
#سور_سخن
#شب_یلدا
@talar_ayne
بادِ آسایشِ گیتی نَزَنَد بَر دِلِ ریش
صُبحِ صادِق نَدَمَد، تا شَبِ یَلدا نَرَوَد
#سعدی
#غزلیات
#سور_سخن
#شب_یلدا
@talar_ayne