دریغ است ایران که ویران شود
زیرساخت ایران ارث پدری هیچ کسی نیست، متعلق به ملت ایران است


جنگ، ویرانی به‌همراه دارد و هیچ انسان وطن‌دوستی نمی‌تواند از تخریب زیرساخت‌های کشور دفاع کند. زدن زیرساخت‌ها، چه کوچک و چه بزرگ، فاجعه‌ای است که سال‌ها طول می‌کشد جبران شود و فشارش مستقیماً بر دوش مردم می‌افتد؛ مردمی که نه در تصمیم‌گیری‌ها نقشی داشته‌اند و نه از نتایج آن بهره‌ای برده‌اند.

اما آنچه امروز ایران را در معرض چنین خطری قرار داده، یک عامل روشن دارد: جمهوری اسلامی. حکومتی که طی ۴۷ سال با کوبیدن بر طبل جنگ، دخالت‌های پرهزینه و سیاست‌های تنش‌زا، کشور را به این نقطه رسانده است. پروژه غنی‌سازی اورانیوم تا سطوحی که توجیهی جز کاربرد نظامی برای آن متصور نبود، و صرف صدها میلیارد دلار از منابع کشور در این مسیر، بخشی از این روند است؛ منابعی که می‌توانست صرف آبادانی و رفاه مردم شود.

در کنار آن، حمایت مالی و نظامی از گروه‌هایی مانند حماس، حزب‌الله، حوثی‌ها و حشدالشعبی تحت عنوان «محور مقاومت»، برنامه‌ریزی برای درگیری‌های منطقه‌ای، هدایت یا نسبت داده شدن به عملیات‌های تروریستی در کشورهای مختلف، نوشتن شعار نابودی اسرائیل بر موشک‌ها و صرف هزینه‌های کلان برای حمایت از حکومت سوریه با عنوان «دفاع از حرم»، همگی ایران را در مسیر یک تقابل پرهزینه و خطرناک قرار داده‌اند.

در تمام این سال‌ها، مردم ایران هیچ نقشی در این تصمیم‌ها نداشته‌اند. این حوزه‌ها همواره خط قرمز حکومت بوده و حتی رسانه‌ها و روزنامه‌ها نیز اجازه نقد و اظهار نظر آزاد درباره آن‌ها را نداشتند. در نتیجه، هزینه سیاست‌هایی که بدون رضایت مردم اتخاذ شده، امروز به شکل تهدیدی گسترده علیه زندگی و آینده آن‌ها بازگشته است.

زیرساخت‌های ایران، دارایی ملت است، نه ابزار بازی‌های سیاسی و نظامی. اما این حکومت نشان داده که برای بقای خود، حتی حاضر است کشور را به سمت ویرانی بکشاند. از نابودی منابع آب و محیط‌زیست تا فرسایش صنعت، اقتصاد و سرمایه انسانی، روندی که سال‌ها ادامه داشته، امروز در قالب خطر جنگ به اوج خود رسیده است.

جمهوری اسلامی نه‌تنها امروز، بلکه در تمام این سال‌ها زیرساخت‌های ایران را تضعیف و تخریب کرده و اکنون نیز کشور را به مسیری سوق داده که می‌تواند به یک فاجعه تمام‌عیار ختم شود.


در چنین شرایطی، بی‌تفاوتی جایز نیست؛ اما بیش از هر چیز، نیازمند نگاهی مسئولانه و همبستگی واقعی هستیم. این زمانِ متهم‌کردن یکدیگر یا عمیق‌تر کردن شکاف‌ها نیست. جنگ نه با خواست مردم آغاز شده و نه سرنوشت آن در دست مردم رقم خورده، اما آنچه می‌تواند آینده را تغییر دهد، اراده جمعی مردم برای پایان‌دادن به ریشه‌های این ویرانی است.

ایرانیان، با هر نگاه و گرایشی، اگر به جای تقابل با یکدیگر، به سوی درک متقابل و همدلی حرکت کنند، می‌توانند نیرویی بسازند که از هر بحران و تهدیدی قدرتمندتر است. حتی آنانی که امروز، از سر نگرانی و دلسوزی برای ایران، به حکومت نزدیک شده‌اند، مخاطب این دعوت‌اند: دفاع از حکومتی که کشور را به این مسیر کشانده و در طول سال‌ها جان و زندگی هزاران ایرانی را گرفته، راه نجات ایران نیست.

ایران، میهن همه ماست؛ نه متعلق به یک جریان، نه در انحصار یک قدرت. حتی آنان که امروز تحت تأثیر روایت‌ها و تبلیغات رسمی حکومت قرار کرفته‌اند، بخشی از همین ملت‌اند و می‌توانند در مسیر نجات کشور نقش داشته باشند. آینده ایران، تنها با کنار گذاشتن مرزبندی‌های فرساینده و با ایستادن در کنار یکدیگر ساخته می‌شود.

نجات ایران، در گرو همین همبستگی است؛ همبستگی‌ای که بتواند رژیمی که منشأ این چرخه تخریب و شر ویران‌گر است را متوقف کند و کشور را از مسیری که به سوی نابودی می‌رود، بازگرداند.

#نه_به_جمهوری_اسلامی #جنگ #ایران #همبستگی #نجات_ایران

@Tavaana_TavaanaTech