برکترو استارشات؛ داستان ظهور و افول بلندپروازانهترین پروژه سفر میانستارهای
▪️پروژه برکترو استارشات در سال ۲۰۱۶ با هدفی جاهطلبانه معرفی شد: ارسال گروهی از نانوفضاپیماهای مجهز به بادبان نوری بهسمت پروکسیما قنطورس، نزدیکترین ستاره به منظومهی شمسی. ایدهی اصلی این بود که با پرتاب هزاران فضاپیمای فوقسبک از زمین و تاباندن پرتوهای لیزر قدرتمند به بادبانهای بازتابندهی آنها، بتوان سرعت فضاپیماها را به ۲۰ درصد سرعت نور رساند.
▪️نانوفضاپیماهای طراحیشده اندازهای در حد تراشهی گوشیهای هوشمند داشتند و روی آنها بادبانی فوقسبک و براق نصب میشد تا نیروی لیزر از روی زمین بتواند فضاپیماها را در مدت تنها ۱۰ دقیقه به سرعتی باورنکردنی برساند. اما چالشهای مهندسی پروژه بسیار فراتر از انتظار بود: از ساخت بادبانهای مقاوم و بازتابنده تا همترازی هزاران لیزر روی زمین و طراحی سامانهای برای ارسال داده از فاصلهی ۴٫۲ سال نوری.
▪️حتی در صورت موفقیت، مأموریت محدودیتهای بزرگی داشت. فضاپیماها نمیتوانستند در مقصد توقف کنند و تنها چند ثانیه فرصت داشتند تا از کنار پروکسیما قنطورس بگذرند و دادههایی از سیارههای پیرامون آن ارسال کنند. انتقال همین حجم اندک داده به زمین نیز به فناوریهای ارتباطی بسیار پیشرفته نیاز داشت و ارزش علمی آن در مقایسه با هزینه و زمان صرفشده چندان چشمگیر نبود.
▪️اکنون، پس از گذشت حدود یک دهه، پروژهی برکترو استارشات تقریباً به پایان رسیده است و بودجهی وعدهدادهشدهی صد میلیون دلاری آن نیز هرگز بهطور کامل تأمین نشد. بااینحال، پژوهشهای حاصل از این برنامه، دیدگاه بشر را نسبت به امکانپذیری سفرهای میانستارهای تغییر داد و زمینهی درک عمیقتر فناوریهای آینده را فراهم کرد. شاید اجرای مأموریتی در مقیاس برکترو استارشات را باید به آیندگان سپرد؛ نسلی که ابزارها و دانش لازم برای لمس ستارگان را در اختیار خواهد داشت.
#برکترو_استارشات
🔗 داستان بلندپروازانهترین سفر میانستارهای را در زومیت بخوانید
🆔 @thezoomit
▪️پروژه برکترو استارشات در سال ۲۰۱۶ با هدفی جاهطلبانه معرفی شد: ارسال گروهی از نانوفضاپیماهای مجهز به بادبان نوری بهسمت پروکسیما قنطورس، نزدیکترین ستاره به منظومهی شمسی. ایدهی اصلی این بود که با پرتاب هزاران فضاپیمای فوقسبک از زمین و تاباندن پرتوهای لیزر قدرتمند به بادبانهای بازتابندهی آنها، بتوان سرعت فضاپیماها را به ۲۰ درصد سرعت نور رساند.
▪️نانوفضاپیماهای طراحیشده اندازهای در حد تراشهی گوشیهای هوشمند داشتند و روی آنها بادبانی فوقسبک و براق نصب میشد تا نیروی لیزر از روی زمین بتواند فضاپیماها را در مدت تنها ۱۰ دقیقه به سرعتی باورنکردنی برساند. اما چالشهای مهندسی پروژه بسیار فراتر از انتظار بود: از ساخت بادبانهای مقاوم و بازتابنده تا همترازی هزاران لیزر روی زمین و طراحی سامانهای برای ارسال داده از فاصلهی ۴٫۲ سال نوری.
▪️حتی در صورت موفقیت، مأموریت محدودیتهای بزرگی داشت. فضاپیماها نمیتوانستند در مقصد توقف کنند و تنها چند ثانیه فرصت داشتند تا از کنار پروکسیما قنطورس بگذرند و دادههایی از سیارههای پیرامون آن ارسال کنند. انتقال همین حجم اندک داده به زمین نیز به فناوریهای ارتباطی بسیار پیشرفته نیاز داشت و ارزش علمی آن در مقایسه با هزینه و زمان صرفشده چندان چشمگیر نبود.
▪️اکنون، پس از گذشت حدود یک دهه، پروژهی برکترو استارشات تقریباً به پایان رسیده است و بودجهی وعدهدادهشدهی صد میلیون دلاری آن نیز هرگز بهطور کامل تأمین نشد. بااینحال، پژوهشهای حاصل از این برنامه، دیدگاه بشر را نسبت به امکانپذیری سفرهای میانستارهای تغییر داد و زمینهی درک عمیقتر فناوریهای آینده را فراهم کرد. شاید اجرای مأموریتی در مقیاس برکترو استارشات را باید به آیندگان سپرد؛ نسلی که ابزارها و دانش لازم برای لمس ستارگان را در اختیار خواهد داشت.
#برکترو_استارشات
🔗 داستان بلندپروازانهترین سفر میانستارهای را در زومیت بخوانید
🆔 @thezoomit
زومیت
برکترو استارشات؛ داستان ظهور و افول بلندپروازانهترین پروژه سفر میانستارهای - زومیت
یک دهه پیش، پروژهای علمی وعده سفر به ستارگان با نانوفضاپیماهایی را داد که با ۲۰ درصد سرعت نور حرکت میکنند؛ اکنون پروژه ظاهراً به آخر خط رسیده است.
👍33❤12🤯8👎3💔2🤬1😢1