راز تحمل طعم ترش: پرندگان چگونه برای خوردن میوههای بسیار اسیدی تکامل پیدا کردهاند؟
بسیاری از پرندگان با اشتیاق میوههای بسیار ترش را مصرف میکنند؛ رفتاری که آنها را از انسانها و سایر پستانداران متمایز میکند. دلیل این تفاوت، یک سازگاری تکاملی منحصربهفرد است که در گیرندههای چشایی آنها رخ داده. یک جهش ژنتیکی که بیش از ۲۰ میلیون سال پیش اتفاق افتاد، باعث شده است پرندگان طعم ترش را با شدت کمتری حس کنند و به منابع غذایی متنوعتری دسترسی داشته باشند.
گیرنده اصلی طعم ترش در مهرهداران، پروتئینی به نام OTOP1 است. پژوهشگران با بررسی این گیرنده در موشها، کبوترها و قناریها دریافتند که عملکرد آن در پرندگان متفاوت است. در حالی که گیرنده موش با افزایش اسیدیته فعالتر میشود، نسخه پرندگان در شرایط بسیار اسیدی (مانند آب لیمو) سرکوب میشود. این سرکوب فعالیت به این معنی است که پرندگان طعم ترش را ضعیفتر درک میکنند و میتوانند میوههایی را بخورند که برای پستانداران غیرقابلتحمل است.
محققان با ایجاد جهش در ژن کدکننده OTOP1، موفق به شناسایی چهار اسید آمینه کلیدی شدند که مسئول این تحمل هستند. یکی از این اسیدهای آمینه به نام G378، تقریباً به طور انحصاری در پرندگان آوازخوان مانند قناری وجود دارد. این گونهها نسبت به کبوترها که فاقد این تغییر ژنتیکی هستند، تحمل بسیار بیشتری نسبت به طعم ترش دارند و این نشان میدهد که تنها یک اسید آمینه میتواند این توانایی را به طور چشمگیری افزایش دهد.
بررسیهای تکاملی نشان میدهد که این ویژگی، یعنی تحمل بالای طعم ترش، بین ۲۳ تا ۳۴ میلیون سال پیش در جد مشترک پرندگان آوازخوان پدیدار شده است. ظهور این توانایی با تکامل حس چشایی شیرین در همین گروه از پرندگان همزمان بود. این تکامل همزمان به پرندگان کمک کرد تا بتوانند طعمهای مختلف میوهها را بهتر از یکدیگر تشخیص دهند و رژیم غذایی خود را بهینه کنند.
این سازگاری یک مزیت اکولوژیکی مهم برای پرندگان ایجاد کرده است. با خوردن میوههای ترش و نارس، آنها از رقابت غذایی با پستانداران، که اغلب میوههای شیرین را ترجیح میدهند، اجتناب میکنند. این انعطافپذیری غذایی به پرندگان، بهویژه گونههای مهاجر که برای سفرهای طولانی به انرژی نیاز دارند، کمک کرده است تا در محیطهای مختلف زنده بمانند و به یکی از موفقترین گروههای جانوری در سراسر جهان تبدیل شوند.
#پرندگان #تکامل
🔗 متن کامل این گزارش علمی را بخوانید.
🆔 @thezoomit
بسیاری از پرندگان با اشتیاق میوههای بسیار ترش را مصرف میکنند؛ رفتاری که آنها را از انسانها و سایر پستانداران متمایز میکند. دلیل این تفاوت، یک سازگاری تکاملی منحصربهفرد است که در گیرندههای چشایی آنها رخ داده. یک جهش ژنتیکی که بیش از ۲۰ میلیون سال پیش اتفاق افتاد، باعث شده است پرندگان طعم ترش را با شدت کمتری حس کنند و به منابع غذایی متنوعتری دسترسی داشته باشند.
گیرنده اصلی طعم ترش در مهرهداران، پروتئینی به نام OTOP1 است. پژوهشگران با بررسی این گیرنده در موشها، کبوترها و قناریها دریافتند که عملکرد آن در پرندگان متفاوت است. در حالی که گیرنده موش با افزایش اسیدیته فعالتر میشود، نسخه پرندگان در شرایط بسیار اسیدی (مانند آب لیمو) سرکوب میشود. این سرکوب فعالیت به این معنی است که پرندگان طعم ترش را ضعیفتر درک میکنند و میتوانند میوههایی را بخورند که برای پستانداران غیرقابلتحمل است.
محققان با ایجاد جهش در ژن کدکننده OTOP1، موفق به شناسایی چهار اسید آمینه کلیدی شدند که مسئول این تحمل هستند. یکی از این اسیدهای آمینه به نام G378، تقریباً به طور انحصاری در پرندگان آوازخوان مانند قناری وجود دارد. این گونهها نسبت به کبوترها که فاقد این تغییر ژنتیکی هستند، تحمل بسیار بیشتری نسبت به طعم ترش دارند و این نشان میدهد که تنها یک اسید آمینه میتواند این توانایی را به طور چشمگیری افزایش دهد.
بررسیهای تکاملی نشان میدهد که این ویژگی، یعنی تحمل بالای طعم ترش، بین ۲۳ تا ۳۴ میلیون سال پیش در جد مشترک پرندگان آوازخوان پدیدار شده است. ظهور این توانایی با تکامل حس چشایی شیرین در همین گروه از پرندگان همزمان بود. این تکامل همزمان به پرندگان کمک کرد تا بتوانند طعمهای مختلف میوهها را بهتر از یکدیگر تشخیص دهند و رژیم غذایی خود را بهینه کنند.
این سازگاری یک مزیت اکولوژیکی مهم برای پرندگان ایجاد کرده است. با خوردن میوههای ترش و نارس، آنها از رقابت غذایی با پستانداران، که اغلب میوههای شیرین را ترجیح میدهند، اجتناب میکنند. این انعطافپذیری غذایی به پرندگان، بهویژه گونههای مهاجر که برای سفرهای طولانی به انرژی نیاز دارند، کمک کرده است تا در محیطهای مختلف زنده بمانند و به یکی از موفقترین گروههای جانوری در سراسر جهان تبدیل شوند.
#پرندگان #تکامل
🔗 متن کامل این گزارش علمی را بخوانید.
🆔 @thezoomit
زومیت
راز تحمل طعم ترش: پرندگان چگونه برای خوردن میوههای بسیار اسیدی تکامل پیدا کردهاند؟ - زومیت
جهشهای ژنتیکی که بیش از ۲۰ میلیون سال پیش رخ دادند، موجب شدند پرندگان توانایی تحمل اسیدیته بالا را پیدا کنند و تنوع غذایی بیشتری داشته باشند.
❤56🗿18👍6🤬3
این پرندگان دریایی سبک زندگی عجیبی دارند: هنگام پرواز تقریباً بیوقفه مدفوع میکنند
🕊️ کبوترهای دریایی رگهدار (Calonectris leucomelas) عادتی شگفتانگیز دارند: آنها تقریباً همیشه در حال پرواز مدفوع میکنند. این کشف تصادفی توسط یک زیستشناس ژاپنی به نام لئو اوساکا انجام شد که دوربینها را رو به عقب روی این پرندگان نصب کرده بود.
📊 این پرندگان بهطور میانگین هر ساعت پنج بار مدفوع میکنند و با این کار میتوانند تا ۵ درصد از وزن بدن خود را از دست بدهند. این رفتار به سبک ماندن و صرفهجویی در انرژی برای پرواز کمک میکند.
🔬 دانشمندان معتقدند این کار علاوهبر حفظ بهداشت و جلوگیری از بیماریهایی مانند آنفلوانزای پرندگان، به چرخه مواد مغذی در اقیانوس نیز کمک میکند و حتی ممکن است راهی برای دوری از جلب توجه شکارچیان باشد.
#محیط_زیست #پرندگان
🔗 دلایل رفتار عجیب پرندگان دریایی در زومیت
🆔 @thezoomit
🕊️ کبوترهای دریایی رگهدار (Calonectris leucomelas) عادتی شگفتانگیز دارند: آنها تقریباً همیشه در حال پرواز مدفوع میکنند. این کشف تصادفی توسط یک زیستشناس ژاپنی به نام لئو اوساکا انجام شد که دوربینها را رو به عقب روی این پرندگان نصب کرده بود.
📊 این پرندگان بهطور میانگین هر ساعت پنج بار مدفوع میکنند و با این کار میتوانند تا ۵ درصد از وزن بدن خود را از دست بدهند. این رفتار به سبک ماندن و صرفهجویی در انرژی برای پرواز کمک میکند.
🔬 دانشمندان معتقدند این کار علاوهبر حفظ بهداشت و جلوگیری از بیماریهایی مانند آنفلوانزای پرندگان، به چرخه مواد مغذی در اقیانوس نیز کمک میکند و حتی ممکن است راهی برای دوری از جلب توجه شکارچیان باشد.
#محیط_زیست #پرندگان
🔗 دلایل رفتار عجیب پرندگان دریایی در زومیت
🆔 @thezoomit
😁127❤9🤬7👍3🗿2