Люксембург боғида сайр қилиб юрсам, мактаб ўқувчилари қўлларида дафтарлар билан ҳпйкалларга қараб бир нарсаларни ёзиб юришган экан. Ўқитувчилари уларга вазифа бериб ўзлари кузатиб турибди.

Улар нимани ёзяпти экан деб қарасам, боғнинг асосий қисмида Франция тарихидаги энг машҳур 20 қироличанинг ҳайкаллари ўрнатилган экан. Ўқувчилар уларни бирма-бир қидириб топишлари, улар ҳақида ҳайкалга битилган маълумотларни ёзиб олиб, кейинчалик дарсда ўқитувчисига айтиб беришлари керак экан.

Авваламбор, Франция пойтахтининг энг катта боғларининг юрагига давлат тарихидаги аёлларнинг ҳайкалларини ўрнатишгани ижобий ҳолат бўлса, ўқувчиларга Франция тарихини бу тарзда ўргатишни педагогик томонда самарали деб топдим.

Ўрнак олса бўладиган ҳолат экан.