تاثیر اجتماع بر ظهور نخبهها
عوامل اجتماعی شکلگیری ادبیات این دوره در ایستایی و سکون کامل خلاصه میشود. جلالالدین مولوی محصول دوران شکفتگی یک تمدن است. او در تمام جهان عصر خودش بیهمتا بوده است. اگر متفکران قرن سیزدهم میلادی را در سراسر جهان مورد بررسی قرار دهیم سهم مولانا در مقیاس بینالمللی عصرش سهم گستردهای است. با مرگ او و پایان عصر او، تمدن اسلامی محتضر میشود و در تمدن محتضر، از غولهای تفکر و اندیشه به اصطلاح امروز دیگر خبری نیست. در زمینه علم هم همین طور است. در قرن ده و یازده میلادی ابوریحان بیرونی، نه فقط در قلمرو اسلام یا آسیا بلکه در معیار جهانی، یک عالم طراز اول است.
در این دورهی مورد بحث ما کوچکترین رمقی برای این تمدن بیمار و محتضر باقی نماندهاست. ایستایی و سکونی که در زمینه اجتماعی و اقتصادی مملکت ما بود، بر ادبیات نیز تأثیر گذاشت. علتش را میتوان فئودالیسم عصر قاجاری دانست یا چیز دیگر. به هر حال نظام ایستای مردهای که روابط خودش را با زمینههای تفکر و اندیشهی جهان قطع کردهاست، یا بهتر بگویم، رابطهای اصلاً برقرار نکرده تا قطع کند، در حقیقت تکرارِ تکرارِ قرون محتضر تمدن اسلامی است. در جامعهای که روابط اجتماعی و اقتصادیاش بسیار پیچیده است، به سختی میتوان ساخت و ساختارهای ادبی حاصل از آن را بر آن زمینههای پیچیده منطبق کرد. کسانی که کلیاتی راجع به ادبیات و کلیاتی راجع به جامعهشناسی و اقتصاد میگویند اما انطباق این دو را بر همدیگر از یاد میبرند، کارشان کاغذ سیاه کردن است! باید کاری کرد مثل کارهای لوکاچ و گلدمن در اروپا و حداقل اسکارپیت در آمریکا و فرانسه.
عوامل فرهنگی تغییر، بیش و کم در پایان عصر قاجاری وجود داشتهاست. نمیشود منکر بعضی از ترجمههای آثار اروپایی در زمینه علوم ساده - مثل علم تشریح و جغرافیای علمی - شد. عوامل فرهنگی به صورت خیلی ضعیفی در عصر مورد بحث ما بودهاست. یعنی میتوان آثاری از آشنایی روشنفکران ایرانی را با آنچه در جهان پیرامون آنها میگذشته است، پیدا کرد. از قبیل اطلاعاتی در باب کمپانی هند شرقی، پیشرفتهای علمی اروپاییها و .... . اینها در کتاب.هایی هم که به صورت خیلی ساده ترجمه شد، نمودار است. سنّت زمان امیرکبیر و قائممقام اگر ادامه پیدا میکرد ای بسا ژاپن دیگری ظهور می کرد.
به عنوان ضابطه این را باید دانست که عوامل فرهنگی هیچ وقت تأثیر سریع روی ادبیات نمیگذارند. یک کتاب جامعهشناسی یا اقتصاد یا رمان که الآن ترجمه میشود اثر فوری این ترجمه بر روی ادبیات اثری طبیعی نیست؛ یعنی اگر کسی از آن تقلید کرد، این تقلید، جذب واقعی فرهنگ نیست. بعضی افراد که شعر ترجمهشده فرنگی و یا رمان ترجمهشده فرنگی را عیناً تقلید میکنند و چیزی شبیه آن به وجود میآورند، این جذب فرهنگی نیست. جذب فرهنگی آن است که جامعه روح آن اثر ترجمه شده را با تغییراتی جذب کند و نویسنده و شاعر آن را از جامعه بگیرند، نه اینکه عیناً آن را تقلید کنند. فرق است بین تقلید نابهموقع یک فرم ادبی در یک جامعه، و ریشه دواندن آن فرم ادبی در جامعه. باید مقداری از عوامل فرهنگی در جامعه جذب شود تا رمانی از نوع یولی سیس داشته باشیم. پس اگر میگوییم که جامعه آن دوره آشناییای با زمینههای فرهنگی اروپایی داشته است، نباید انتظار داشت که این آشنایی در شعر قاآنی و سروش تأثیر کند و منعکس شود. همیشه تأثیر پذیرفتن شعر و ادبیات و هنر از عوامل بیگانه خیلی دیر حاصل میشود؛ مثلاً نمیتوان تأثیر ترجمه كنت مونت کریستو را فوراً بر روی آثار ادبی آن دوره دید. همچنان که در دوره بعد مانیفست فلان شاعر اروپایی در ۱۳۲۰ منتشر میشود، اما تأثیرات آن را در دوره سوم و چهارم بحثمان - یعنی مدتها بعد از جنگ جهانی دوم - به صورت شبحی از آن و رنگ نامرییای از آن بر روی کارهای بعضی از شعرا میبینیم. پس تصور نکنید با گرفتن سریع ترجمهی چند رمان یا کتاب علمی و فلسفی تفکر فلسفی و ادبی و شعری یک جامعه بلافاصله تغییر میکند. این ترجمهها به عنوان بارور شدن از سرچشمههای فکری اثر خود را میکند؛ اما خیلی خیلی دیر و خیلی خیلی کم رنگ. پس عوامل اجتماعی تغییر و عوامل فرهنگی تغییر خیلی کم قدرت پتر از این بودند که بتوانند روی تفکر شاعران و ادیبان این دوره اثری بگذارند؛ اثری که آن اثر امروز برای ما دارای ارزشی باشد و بتوانیم به بررسی و تحلیل آن بپردازیم.
#شفیعی_کدکنی
کتاب: ادوار شعر فارسی
ص ۳۱.۳۲.۳۳
@vir486
عوامل اجتماعی شکلگیری ادبیات این دوره در ایستایی و سکون کامل خلاصه میشود. جلالالدین مولوی محصول دوران شکفتگی یک تمدن است. او در تمام جهان عصر خودش بیهمتا بوده است. اگر متفکران قرن سیزدهم میلادی را در سراسر جهان مورد بررسی قرار دهیم سهم مولانا در مقیاس بینالمللی عصرش سهم گستردهای است. با مرگ او و پایان عصر او، تمدن اسلامی محتضر میشود و در تمدن محتضر، از غولهای تفکر و اندیشه به اصطلاح امروز دیگر خبری نیست. در زمینه علم هم همین طور است. در قرن ده و یازده میلادی ابوریحان بیرونی، نه فقط در قلمرو اسلام یا آسیا بلکه در معیار جهانی، یک عالم طراز اول است.
در این دورهی مورد بحث ما کوچکترین رمقی برای این تمدن بیمار و محتضر باقی نماندهاست. ایستایی و سکونی که در زمینه اجتماعی و اقتصادی مملکت ما بود، بر ادبیات نیز تأثیر گذاشت. علتش را میتوان فئودالیسم عصر قاجاری دانست یا چیز دیگر. به هر حال نظام ایستای مردهای که روابط خودش را با زمینههای تفکر و اندیشهی جهان قطع کردهاست، یا بهتر بگویم، رابطهای اصلاً برقرار نکرده تا قطع کند، در حقیقت تکرارِ تکرارِ قرون محتضر تمدن اسلامی است. در جامعهای که روابط اجتماعی و اقتصادیاش بسیار پیچیده است، به سختی میتوان ساخت و ساختارهای ادبی حاصل از آن را بر آن زمینههای پیچیده منطبق کرد. کسانی که کلیاتی راجع به ادبیات و کلیاتی راجع به جامعهشناسی و اقتصاد میگویند اما انطباق این دو را بر همدیگر از یاد میبرند، کارشان کاغذ سیاه کردن است! باید کاری کرد مثل کارهای لوکاچ و گلدمن در اروپا و حداقل اسکارپیت در آمریکا و فرانسه.
عوامل فرهنگی تغییر، بیش و کم در پایان عصر قاجاری وجود داشتهاست. نمیشود منکر بعضی از ترجمههای آثار اروپایی در زمینه علوم ساده - مثل علم تشریح و جغرافیای علمی - شد. عوامل فرهنگی به صورت خیلی ضعیفی در عصر مورد بحث ما بودهاست. یعنی میتوان آثاری از آشنایی روشنفکران ایرانی را با آنچه در جهان پیرامون آنها میگذشته است، پیدا کرد. از قبیل اطلاعاتی در باب کمپانی هند شرقی، پیشرفتهای علمی اروپاییها و .... . اینها در کتاب.هایی هم که به صورت خیلی ساده ترجمه شد، نمودار است. سنّت زمان امیرکبیر و قائممقام اگر ادامه پیدا میکرد ای بسا ژاپن دیگری ظهور می کرد.
به عنوان ضابطه این را باید دانست که عوامل فرهنگی هیچ وقت تأثیر سریع روی ادبیات نمیگذارند. یک کتاب جامعهشناسی یا اقتصاد یا رمان که الآن ترجمه میشود اثر فوری این ترجمه بر روی ادبیات اثری طبیعی نیست؛ یعنی اگر کسی از آن تقلید کرد، این تقلید، جذب واقعی فرهنگ نیست. بعضی افراد که شعر ترجمهشده فرنگی و یا رمان ترجمهشده فرنگی را عیناً تقلید میکنند و چیزی شبیه آن به وجود میآورند، این جذب فرهنگی نیست. جذب فرهنگی آن است که جامعه روح آن اثر ترجمه شده را با تغییراتی جذب کند و نویسنده و شاعر آن را از جامعه بگیرند، نه اینکه عیناً آن را تقلید کنند. فرق است بین تقلید نابهموقع یک فرم ادبی در یک جامعه، و ریشه دواندن آن فرم ادبی در جامعه. باید مقداری از عوامل فرهنگی در جامعه جذب شود تا رمانی از نوع یولی سیس داشته باشیم. پس اگر میگوییم که جامعه آن دوره آشناییای با زمینههای فرهنگی اروپایی داشته است، نباید انتظار داشت که این آشنایی در شعر قاآنی و سروش تأثیر کند و منعکس شود. همیشه تأثیر پذیرفتن شعر و ادبیات و هنر از عوامل بیگانه خیلی دیر حاصل میشود؛ مثلاً نمیتوان تأثیر ترجمه كنت مونت کریستو را فوراً بر روی آثار ادبی آن دوره دید. همچنان که در دوره بعد مانیفست فلان شاعر اروپایی در ۱۳۲۰ منتشر میشود، اما تأثیرات آن را در دوره سوم و چهارم بحثمان - یعنی مدتها بعد از جنگ جهانی دوم - به صورت شبحی از آن و رنگ نامرییای از آن بر روی کارهای بعضی از شعرا میبینیم. پس تصور نکنید با گرفتن سریع ترجمهی چند رمان یا کتاب علمی و فلسفی تفکر فلسفی و ادبی و شعری یک جامعه بلافاصله تغییر میکند. این ترجمهها به عنوان بارور شدن از سرچشمههای فکری اثر خود را میکند؛ اما خیلی خیلی دیر و خیلی خیلی کم رنگ. پس عوامل اجتماعی تغییر و عوامل فرهنگی تغییر خیلی کم قدرت پتر از این بودند که بتوانند روی تفکر شاعران و ادیبان این دوره اثری بگذارند؛ اثری که آن اثر امروز برای ما دارای ارزشی باشد و بتوانیم به بررسی و تحلیل آن بپردازیم.
#شفیعی_کدکنی
کتاب: ادوار شعر فارسی
ص ۳۱.۳۲.۳۳
@vir486
👍4
من اینجا ریشه در خاکم
من اینجا عاشق این خاک اگر آلوده یا پاکم
من اینجا تا نفس باقیست میمانم
من از اینجا چه میخواهم، نمیدانم
امید روشنایی گر چه در این تیرهگیها نیست
من اینجا باز در این دشت خشک تشنه میرانم
من اینجا روزی آخر از دل این خاک با دست تهی
گل بر میافشانم
من اینجا روزی آخر از سِتیغ کوه چون خورشید
سرود فتح میخوانم
و میدانم
تو روزی باز خواهی گشت.
#فریدون_مشیری
#وطن
@vir486
من اینجا عاشق این خاک اگر آلوده یا پاکم
من اینجا تا نفس باقیست میمانم
من از اینجا چه میخواهم، نمیدانم
امید روشنایی گر چه در این تیرهگیها نیست
من اینجا باز در این دشت خشک تشنه میرانم
من اینجا روزی آخر از دل این خاک با دست تهی
گل بر میافشانم
من اینجا روزی آخر از سِتیغ کوه چون خورشید
سرود فتح میخوانم
و میدانم
تو روزی باز خواهی گشت.
#فریدون_مشیری
#وطن
@vir486
🔥5👍4
رضا براهنی در انتقاد از دنیای شعری سهراب سپهری میگوید: «ما باید شاعر این دنیای آشفته بههمریخته باشیم. پشت کردن به این دنیا کار درستی نیست و متأسفانه سپهری به این دنیای آشفته پشت کرده است. در یکی از شعرهایش به نام «مسافر»، سپهری از «بادهای همواره» خواسته است که «حضورِ هیچِ ملایم» را به او نشان بدهند. ولی این جهان آنچنان به خباثت آلوده است که هرگز نمیتوان حضور هیچِ ملایم را به سپهری نشان داد... موقعی که جهان بدل به چیزی خفقانآور شده است و دو سوم دنیا گرسنه است و ملتی سادهلوح جهانی را به مسلسل بسته است، هیچِ ملایم به چه درد من و امثال من میخورد؟»
#سهراب_سپهری
#براهنی
@vir486
#سهراب_سپهری
#براهنی
@vir486
👍3❤1😁1
نقد شعر داروگ
در اين شعر سمبليك، شاعر با ايجاد تضاد بين جامعه خود (كشور استبداد زده و فقير) و كشور همسايه (رسته از استبداد) خواننده را به تفكر وا ميدارد و ميخواهد لحظهای فكر كند و علل اين امر را دريابد و سپس ضمن همراه كردن او با خود، خواهان دگرگوني شود.
اگر بخواهيم منظرههای شعر را كاملاً ببينيم و ضمن لذّت بردن از آن با تخيلات و افكار شاعر همراه شويم، بايد ديد وسيعي داشته باشيم. به اين صورت كه "كشتگاه منِ" شاعر را وسعت بخشيم و به "كشتگاه ما" تبديل كنيم. در اين صورت " كشتگاه ما" كل كشور و مردم ايران ميشود. حتا ميتوان پا را از اين هم فراتر نهاد و كشور خود را - "منِ نوعي "- يعني تمام كشورهای استبداد زده جهان دانست که اين امر از نظام فكری نيما دور نيست. همچنان كه اين تفكر در شعر "آی آدمها"ی نيما به چشم ميآيد. شاعر در بخش اول شعر، ضمن آرزوی رهايي از استبداد برای مردمان سرزمينهای استبداد زده، شنيدههای خود را از كشور همسايه با شك و ترديد و با فعل "ميگويند" بيان ميكند كه در اصطلاح امروز ميتوان گفت به نقل از افراد ناشناس يا منابع ناموثق. شايد بتوان گفته شاعر را به نوعي ديگر نيز تفسير كرد، و آن اينكه در انقلابها، افراد به دو گروه تقسيم ميشوند: انقلابي و ضدانقلابي، در اين صورت بلايي كه بر سر ضد انقلاب ميآيد از منظری " سوگواران در ميان سوگواران" است. يا در هر انقلاب علاوه بر دگرگوني، ويرانيهايي هم ايجاد ميشود. شاعر در اين بخش، جلو اين فرضيه را كه چون در كشور همسايه انقلاب غم و درد هم ايجاد كرده، پس نبايد دگرگوني صورت گيرد، ميگيرد و با تمام ناملايمات خواهان وضعيت مطلوب است.
شاعر در بخش دوم شعر، وضعيت مردم و خانوادههای كشور خود را ترسيم ميكند: مردم آه در بساط ندارند. خانهها تاريك و خالي از نشاط و سرور است. دلها از غم دوری ، اندوهگين و افسرده است. فاجعهای رخ داده كه افراد خانواده و دوستان از هم دورند. او با رنگآميزی غمگنانه اين مناظر، خواهان دگرگوني وضعيت موجود است.
حال اگر دو بخش شعر را همچون دو تابلو در كنار هم به دقت بنگريم و مقايسه كنيم، ضمن يافتن ناهمگونيهايي كه شاعر برای بيان منظور خود به كار برده است، ميتوانيم همگونيهای منفي دو ديار را هم ببينيم: در كشور همسايه با وجود دگرگوني ميگويند كه "سوگواران در ميان سوگواران" ميگريند. در اين سو (جامعه شاعر) مردم از استبداد بسيار زيان ديدهاند. عزيزان از دوری هم در رنجاند و فقر گريبان آنان را ميفشارد. شاعر با تمام اين توصيفها، درمان دردها را در دگرگوني و نابودی استبداد ميداند و اين دگرگوني را الزاماً الگوی كشور همسايه تصور نميكند، وگرنه سوگواریهای آنان را بيان نميكرد.
شاعر براي بيان شاعرانه سخنان خود، درسطرهای سوم و چهارم، برای تجسم گريه و سوگ، پنج بار واج "گ" را همراه "ر" و "و" آورده تا حس گريه و سوگ را القا كند. آوردن عبارت "سوگواران در ميان سوگواران" نيز انبوهی و بزرگي غم را نمايان ميسازد. او با بيان يك باور عاميانه كه "هر گاه قورباغه درختي در روزهای ابری بخواند، باران خواهد آمد" و با انسان پنداری "داروگ"، انتظار طولاني و شوق رسيدن به باران دگرگوني را در خواننده قوت ميبخشد. او در همين بخش با آوردن واج "ر" (٥ بار) و تناسب ابر و باران، ريزش قريب الوقوع باران را تداعي ميكند. شاعر در بخش دوم با آوردن پارادوكس "بساطي كه بساطي نيست" فقر مطلق را در كشور استبدادی به نمايش ميگذارد.او همچنين با آوردن واژه "كومه" (كلبه) به جای خانه، آن هم كلبهای تاريك و بينور و نشاط و ويران ، وضعيت زندگي آنان را نقاشي ميكند. شاعر برای غناي موسيقي شعر و به گفته خود كه "قافيه زنگ مطلب است" ، با آوردن قافيههای هم جنس و هم آهنگ " بساط - نشاط "، "ياران - باران " به زيبايي شعر افزوده و مطالب شعر را از هم جدا كرده است. در پايان بايد ياد آور شويم که قرينههای رمزی بودن اين شعر، تكرار سطر "قاصد روزان ابری، داروگ! كي ميرسد باران؟" در نيمه و پايان شعر است كه شاعر با اين تكرار و تاكيد، ذهن خواننده را به نمادين بودن باران رهنمون ميشود. قرينه نمادين ديگر اغراق در وضعيت دو كشتگاه (جامعه) ، يكي خشك و ديگري سبز، در جوار همديگر است.
#اصلان_قزللو
#نیما
@vir486
در اين شعر سمبليك، شاعر با ايجاد تضاد بين جامعه خود (كشور استبداد زده و فقير) و كشور همسايه (رسته از استبداد) خواننده را به تفكر وا ميدارد و ميخواهد لحظهای فكر كند و علل اين امر را دريابد و سپس ضمن همراه كردن او با خود، خواهان دگرگوني شود.
اگر بخواهيم منظرههای شعر را كاملاً ببينيم و ضمن لذّت بردن از آن با تخيلات و افكار شاعر همراه شويم، بايد ديد وسيعي داشته باشيم. به اين صورت كه "كشتگاه منِ" شاعر را وسعت بخشيم و به "كشتگاه ما" تبديل كنيم. در اين صورت " كشتگاه ما" كل كشور و مردم ايران ميشود. حتا ميتوان پا را از اين هم فراتر نهاد و كشور خود را - "منِ نوعي "- يعني تمام كشورهای استبداد زده جهان دانست که اين امر از نظام فكری نيما دور نيست. همچنان كه اين تفكر در شعر "آی آدمها"ی نيما به چشم ميآيد. شاعر در بخش اول شعر، ضمن آرزوی رهايي از استبداد برای مردمان سرزمينهای استبداد زده، شنيدههای خود را از كشور همسايه با شك و ترديد و با فعل "ميگويند" بيان ميكند كه در اصطلاح امروز ميتوان گفت به نقل از افراد ناشناس يا منابع ناموثق. شايد بتوان گفته شاعر را به نوعي ديگر نيز تفسير كرد، و آن اينكه در انقلابها، افراد به دو گروه تقسيم ميشوند: انقلابي و ضدانقلابي، در اين صورت بلايي كه بر سر ضد انقلاب ميآيد از منظری " سوگواران در ميان سوگواران" است. يا در هر انقلاب علاوه بر دگرگوني، ويرانيهايي هم ايجاد ميشود. شاعر در اين بخش، جلو اين فرضيه را كه چون در كشور همسايه انقلاب غم و درد هم ايجاد كرده، پس نبايد دگرگوني صورت گيرد، ميگيرد و با تمام ناملايمات خواهان وضعيت مطلوب است.
شاعر در بخش دوم شعر، وضعيت مردم و خانوادههای كشور خود را ترسيم ميكند: مردم آه در بساط ندارند. خانهها تاريك و خالي از نشاط و سرور است. دلها از غم دوری ، اندوهگين و افسرده است. فاجعهای رخ داده كه افراد خانواده و دوستان از هم دورند. او با رنگآميزی غمگنانه اين مناظر، خواهان دگرگوني وضعيت موجود است.
حال اگر دو بخش شعر را همچون دو تابلو در كنار هم به دقت بنگريم و مقايسه كنيم، ضمن يافتن ناهمگونيهايي كه شاعر برای بيان منظور خود به كار برده است، ميتوانيم همگونيهای منفي دو ديار را هم ببينيم: در كشور همسايه با وجود دگرگوني ميگويند كه "سوگواران در ميان سوگواران" ميگريند. در اين سو (جامعه شاعر) مردم از استبداد بسيار زيان ديدهاند. عزيزان از دوری هم در رنجاند و فقر گريبان آنان را ميفشارد. شاعر با تمام اين توصيفها، درمان دردها را در دگرگوني و نابودی استبداد ميداند و اين دگرگوني را الزاماً الگوی كشور همسايه تصور نميكند، وگرنه سوگواریهای آنان را بيان نميكرد.
شاعر براي بيان شاعرانه سخنان خود، درسطرهای سوم و چهارم، برای تجسم گريه و سوگ، پنج بار واج "گ" را همراه "ر" و "و" آورده تا حس گريه و سوگ را القا كند. آوردن عبارت "سوگواران در ميان سوگواران" نيز انبوهی و بزرگي غم را نمايان ميسازد. او با بيان يك باور عاميانه كه "هر گاه قورباغه درختي در روزهای ابری بخواند، باران خواهد آمد" و با انسان پنداری "داروگ"، انتظار طولاني و شوق رسيدن به باران دگرگوني را در خواننده قوت ميبخشد. او در همين بخش با آوردن واج "ر" (٥ بار) و تناسب ابر و باران، ريزش قريب الوقوع باران را تداعي ميكند. شاعر در بخش دوم با آوردن پارادوكس "بساطي كه بساطي نيست" فقر مطلق را در كشور استبدادی به نمايش ميگذارد.او همچنين با آوردن واژه "كومه" (كلبه) به جای خانه، آن هم كلبهای تاريك و بينور و نشاط و ويران ، وضعيت زندگي آنان را نقاشي ميكند. شاعر برای غناي موسيقي شعر و به گفته خود كه "قافيه زنگ مطلب است" ، با آوردن قافيههای هم جنس و هم آهنگ " بساط - نشاط "، "ياران - باران " به زيبايي شعر افزوده و مطالب شعر را از هم جدا كرده است. در پايان بايد ياد آور شويم که قرينههای رمزی بودن اين شعر، تكرار سطر "قاصد روزان ابری، داروگ! كي ميرسد باران؟" در نيمه و پايان شعر است كه شاعر با اين تكرار و تاكيد، ذهن خواننده را به نمادين بودن باران رهنمون ميشود. قرينه نمادين ديگر اغراق در وضعيت دو كشتگاه (جامعه) ، يكي خشك و ديگري سبز، در جوار همديگر است.
#اصلان_قزللو
#نیما
@vir486
👍3👏2❤1🔥1
داروگ
خشک آمد کشتگاه من
در جوار کشت همسایه.
گر چه می گویند: « می گریند روی ساحل نزدیک
سوگواران در میان سوگواران.»
قاصد روزان ابری، داروگ! کی می رسد باران؟
بر
بساطی که بساطی نیست
در درون کومه ی تاریک من که ذره ای با آن نشاطی نیست
و جدار دنده های نی به دیوار اطاقم دارد از خشکیش می ترکد
ـــ چون دل یاران که در هجران یاران ـــ
قاصد روزان ابری، داروگ! کی می رسد باران؟
#داروگ
#نیما
@vir486
خشک آمد کشتگاه من
در جوار کشت همسایه.
گر چه می گویند: « می گریند روی ساحل نزدیک
سوگواران در میان سوگواران.»
قاصد روزان ابری، داروگ! کی می رسد باران؟
بر
بساطی که بساطی نیست
در درون کومه ی تاریک من که ذره ای با آن نشاطی نیست
و جدار دنده های نی به دیوار اطاقم دارد از خشکیش می ترکد
ـــ چون دل یاران که در هجران یاران ـــ
قاصد روزان ابری، داروگ! کی می رسد باران؟
#داروگ
#نیما
@vir486
❤10👍6🔥1
امروز بوسههای تو یادم آمد
در این زمین زیبای بیگانه
و کاکل کوتاه موهایت
و دستهایت
و شانههایت
و آن مورب نورانی از چشمهایت
چیزی میان مشکی و عسل و خرمایی
اینها تمام حافظهی من نیست
تنها اشارههایی از فاصله است
#رضا_براهنی
@vir486
در این زمین زیبای بیگانه
و کاکل کوتاه موهایت
و دستهایت
و شانههایت
و آن مورب نورانی از چشمهایت
چیزی میان مشکی و عسل و خرمایی
اینها تمام حافظهی من نیست
تنها اشارههایی از فاصله است
#رضا_براهنی
@vir486
❤7🔥3👍2
#خیام_فیلسوف
بخش دوم
خیام مانند اغلب علمای آنزمان بقلب و احساسات خودش اکتفا نمیکند، بلکه مانند يك دانشمند بتمام معنی، آنچه را که در طی مشاهدات و منطق خود بدست میآورد، میگوید. معلوم است امروزه اگر کسی بطلان افسانههای مذهبی را ثابت بنماید چندان کار مهمی نکرده است، زیرا از روی علوم، خودبخود باطل شدهاست، ولی اگر زمان و محیط متعصبِ خیام را در نظر بیاوریم کار او بی اندازه مقام او را بالا میبرد.
اگرچه خیام در کتابهای علمی و فلسفی خودش که بنا بدستور و خواهش بزرگان زمان خود نوشته، رویه کتمان و تقیه را از دست نداده و ظاهراً جنبه بیطرف بخود میگیرد، ولی در خلال نوشتههای او میشود بعضی مطالب علمی که از دستش در رفته ملاحظه نمود. مثلا در «نوروزنامه» (ص۴) میگوید: «بفرمان ایزد تعالی حالهای عالم دیگرگون گشت و چیزهای نو پدید آمد. مانند آنک در خور عالم و گردش بود. آیا از جمله آخر، فورمول معروف Adaptation du milieu استنباط نمیشود؟ زیرا او منکر است که خدا موجودات را جدا جدا خلق کرده و معتقد است که آنها بفراخور گردش عالم با محیط توافق پیدا کردهاند. این قاعده علمی که در اروپا ولوله انداخت آیا خیام در ۸۰۰ سال پیش بفراست دریافته و حدس زده است؟ در همین کتاب (ص (۳) نوشته: و ایزد تعالی آفتاب را از نور بیافرید و آسمانها و زمینها را بدو پرورش داد. پس این نشان که علاوه بر فیلسوف و شاعر ما با یکنفر عالم طبیعی سروکار داریم. ولی در ترانه.های خودش خیام این کتمان و تقیه را کنار گذاشته. زیرا درین ترانهها که زخم روحی او بوده بهیچوجه زیر بار کرم خورده اصول و قوانین محیط خودش نمیرود، بلکه بر عکس از روی منطق همه مسخرههای افکار آنان را بیرون میآورد.
جنگ خیام با خرافات و موهومات محیط خودش در سرتاسر ترانههای او آشکار است و تمام زهر خنده.های او شامل حال زهاد و فقها و الهیون میشود و بقدری با استادی و زبردستی دماغ آنها را میمالاند که نظیرش دیده نشده. خیام همه مسائل ماوراء مرگ را با لحن تمسخرآمیز و مشكوك و بطور نقل قول با «گویند» شروع میکند:
گویند: «بهشت و حور عین خواهد بود.. (۸۸)
گویند مرا بهشت با حور خوش است.. (۹۰)
گویند مرا که دوزخی باشد مست.. (۸۷)
در زمانیکه انسان را آینه جمال الهی و مقصود آفرینش تصور میکردهاند و همه افسانههای بشر دور او درست شده بود که ستارههای آسمان برای نشان دادن سرنوشت او خلق شده و زمین و زمان و بهشت و دوزخ برای خاطر او بر پا شده و انسان دنیای کهین و نمونه و نماینده جهان مهین بوده چنانکه باباافضل میگوید:
افلاك و عناصر و نبات و حیوان
عکسی از وجود روشن کامل ماست
خیام با منطق مادی و علمی خودش انسان را جام جم نمیداند. پیدایش و مرگ او را همانقدر بیاهمیت میداند که وجود و مرگ یك مگس.
آمد شدن تو اندرین عالم چیست؟
آمد مگسی پدید و ناپیدا شد!
د حال ببینیم در مقابل نفی و انکار مسخره آلودی که از عقاید فقها و علما میکند خودش نیز راهحلی برای مسائل ماوراء طبیعی پیدا کرده؟ در نتیجه مشاهدات و تحقیقات خودش خیام باین مطلب برمیخورد که فهم بشر محدود است از کجا میآئیم و بکجا میرویم؟ کسی نمیداند، و آنهایی که صورت حق بجانب بخود میگیرند و در اطراف این قضایا بحث مینمایند جز یاوهسرائی کاری نمیکنند؛ خودشان و دیگران را گول میزنند. هیچکس به اسرار ازل پی نبرده و نخواهد برد و یا اصلا اسراری نیست و اگر هست در زندگی ما تأثیری ندارد مثلا جهان چه محدث و چه قدیم باشد آیا به چه درد ما خواهد خورد؟
چون من رفتم جهان محدث چه قدیم
تاکی ز حدیث پنج و چار ای ساقی؟
بما چه که وقت خودمان را سر بحث پنج حواس و چهار عنصر بگذرانیم؟ پس به امید و هراس موهوم و بحث چرند، وقت خودمان را تلف نکنیم. آنچه گفتهاند و بهم بافتهاند، افسانهی محض میباشد. معمای کائنات نه بوسیله علم و نه بدستیاری دین هرگز حل نخواهد شد و بهیچ حقیقتی نرسیدهایم. در وراء این زمینی که رویش زندگی میکنیم نه سعادتی هست و نه عقوبتی گذشته و آینده دو عدم است و ما بین دو نیستی که سرحد دو دنیاست دمی را که زندهایم دریابیم استفاده بکنیم و در استفاده شتاب بکنیم. بعقیده خیام کنار کشتزارهای سبز و خرم پرتو مهتاب که در جام شراب ارغوانی هزاران سایه منعکس میکند آهنگ دلنواز چنگ ساقیان ماهرو، گلهای نوشکفته یگانه حقیقت زندگی است که مانند کابوس هولناکی میگذرد. امروز را خوش باشیم، فردا را کسی ندیده این تنها آرزوی زندگی است.
حالی خوش باش زانکه مقصود اینست.
#خیام
#صادق_هدایت
@vir486
بخش دوم
خیام مانند اغلب علمای آنزمان بقلب و احساسات خودش اکتفا نمیکند، بلکه مانند يك دانشمند بتمام معنی، آنچه را که در طی مشاهدات و منطق خود بدست میآورد، میگوید. معلوم است امروزه اگر کسی بطلان افسانههای مذهبی را ثابت بنماید چندان کار مهمی نکرده است، زیرا از روی علوم، خودبخود باطل شدهاست، ولی اگر زمان و محیط متعصبِ خیام را در نظر بیاوریم کار او بی اندازه مقام او را بالا میبرد.
اگرچه خیام در کتابهای علمی و فلسفی خودش که بنا بدستور و خواهش بزرگان زمان خود نوشته، رویه کتمان و تقیه را از دست نداده و ظاهراً جنبه بیطرف بخود میگیرد، ولی در خلال نوشتههای او میشود بعضی مطالب علمی که از دستش در رفته ملاحظه نمود. مثلا در «نوروزنامه» (ص۴) میگوید: «بفرمان ایزد تعالی حالهای عالم دیگرگون گشت و چیزهای نو پدید آمد. مانند آنک در خور عالم و گردش بود. آیا از جمله آخر، فورمول معروف Adaptation du milieu استنباط نمیشود؟ زیرا او منکر است که خدا موجودات را جدا جدا خلق کرده و معتقد است که آنها بفراخور گردش عالم با محیط توافق پیدا کردهاند. این قاعده علمی که در اروپا ولوله انداخت آیا خیام در ۸۰۰ سال پیش بفراست دریافته و حدس زده است؟ در همین کتاب (ص (۳) نوشته: و ایزد تعالی آفتاب را از نور بیافرید و آسمانها و زمینها را بدو پرورش داد. پس این نشان که علاوه بر فیلسوف و شاعر ما با یکنفر عالم طبیعی سروکار داریم. ولی در ترانه.های خودش خیام این کتمان و تقیه را کنار گذاشته. زیرا درین ترانهها که زخم روحی او بوده بهیچوجه زیر بار کرم خورده اصول و قوانین محیط خودش نمیرود، بلکه بر عکس از روی منطق همه مسخرههای افکار آنان را بیرون میآورد.
جنگ خیام با خرافات و موهومات محیط خودش در سرتاسر ترانههای او آشکار است و تمام زهر خنده.های او شامل حال زهاد و فقها و الهیون میشود و بقدری با استادی و زبردستی دماغ آنها را میمالاند که نظیرش دیده نشده. خیام همه مسائل ماوراء مرگ را با لحن تمسخرآمیز و مشكوك و بطور نقل قول با «گویند» شروع میکند:
گویند: «بهشت و حور عین خواهد بود.. (۸۸)
گویند مرا بهشت با حور خوش است.. (۹۰)
گویند مرا که دوزخی باشد مست.. (۸۷)
در زمانیکه انسان را آینه جمال الهی و مقصود آفرینش تصور میکردهاند و همه افسانههای بشر دور او درست شده بود که ستارههای آسمان برای نشان دادن سرنوشت او خلق شده و زمین و زمان و بهشت و دوزخ برای خاطر او بر پا شده و انسان دنیای کهین و نمونه و نماینده جهان مهین بوده چنانکه باباافضل میگوید:
افلاك و عناصر و نبات و حیوان
عکسی از وجود روشن کامل ماست
خیام با منطق مادی و علمی خودش انسان را جام جم نمیداند. پیدایش و مرگ او را همانقدر بیاهمیت میداند که وجود و مرگ یك مگس.
آمد شدن تو اندرین عالم چیست؟
آمد مگسی پدید و ناپیدا شد!
د حال ببینیم در مقابل نفی و انکار مسخره آلودی که از عقاید فقها و علما میکند خودش نیز راهحلی برای مسائل ماوراء طبیعی پیدا کرده؟ در نتیجه مشاهدات و تحقیقات خودش خیام باین مطلب برمیخورد که فهم بشر محدود است از کجا میآئیم و بکجا میرویم؟ کسی نمیداند، و آنهایی که صورت حق بجانب بخود میگیرند و در اطراف این قضایا بحث مینمایند جز یاوهسرائی کاری نمیکنند؛ خودشان و دیگران را گول میزنند. هیچکس به اسرار ازل پی نبرده و نخواهد برد و یا اصلا اسراری نیست و اگر هست در زندگی ما تأثیری ندارد مثلا جهان چه محدث و چه قدیم باشد آیا به چه درد ما خواهد خورد؟
چون من رفتم جهان محدث چه قدیم
تاکی ز حدیث پنج و چار ای ساقی؟
بما چه که وقت خودمان را سر بحث پنج حواس و چهار عنصر بگذرانیم؟ پس به امید و هراس موهوم و بحث چرند، وقت خودمان را تلف نکنیم. آنچه گفتهاند و بهم بافتهاند، افسانهی محض میباشد. معمای کائنات نه بوسیله علم و نه بدستیاری دین هرگز حل نخواهد شد و بهیچ حقیقتی نرسیدهایم. در وراء این زمینی که رویش زندگی میکنیم نه سعادتی هست و نه عقوبتی گذشته و آینده دو عدم است و ما بین دو نیستی که سرحد دو دنیاست دمی را که زندهایم دریابیم استفاده بکنیم و در استفاده شتاب بکنیم. بعقیده خیام کنار کشتزارهای سبز و خرم پرتو مهتاب که در جام شراب ارغوانی هزاران سایه منعکس میکند آهنگ دلنواز چنگ ساقیان ماهرو، گلهای نوشکفته یگانه حقیقت زندگی است که مانند کابوس هولناکی میگذرد. امروز را خوش باشیم، فردا را کسی ندیده این تنها آرزوی زندگی است.
حالی خوش باش زانکه مقصود اینست.
#خیام
#صادق_هدایت
@vir486
👍6👏2
❤9🔥2👏2
حکایت
باب اوّل
یکی از وزرا معزول شد و به حلقه درویشان درآمد. اثر برکت صحبت ایشان در او سرایت کرد و جمعیت خاطرش دست داد. ملک بار دیگر بر او دل خوش کرد و عمل فرمود، قبولش نیامد و گفت: معزولی به نزد خردمندان بهتر که مشغولی.
آنان که به کنج عافیت بنشستند
دندان سگ و دهان مردم بستند
کاغذ بدریدند و قلم بشکستند
وز دست زبان حرفگیران رستند
ملک گفتا: هر آینه ما را خردمندی کافی باید که تدبیر مملکت را بشاید. گفت: ای ملک نشان خردمند کافی جز آن نیست که به چنین کارها تن ندهد.
همای بر همه مرغان از آن شرف دارد
که استخوان خورد و جانور نیازارد
سیهگوش را گفتند: تو را ملازمت صحبت شیر به چه وجه اختیار افتاد؟ گفت: تا فضله صیدش میخورم و از شر دشمنان در پناه صولت او زندگانی میکنم. گفتندش: اکنون که به ظلّ حمایتش در آمدی و به شکر نعمتش اعتراف کردی چرا نزدیک تر نیایی تا به حلقه خاصانت در آرد و از بندگان مخلصت شمارد؟ گفت: همچنان از بطش او ایمن نیستم.
اگر صد سال گبر آتش فروزد
اگر یک دم در او افتد بسوزد
افتد که ندیم حضرت سلطان را زر بیاید و باشد که سر برود و حکما گفتهاند: از تلوّن طبع پادشاهان بر حذر باید بودن که وقتی به سلامی برنجند و دیگر وقت به دشنامی خلعت دهند. و آوردهاند که ظرافت بسیار کردن هنر ندیمان است و عیب حکیمان.
تو بر سر قدر خویشتن باش و وقار
بازی و ظرافت به ندیمان بگذار
#سعدی
#گلستان
#غلامحسین_یوسفی
@vir486
باب اوّل
یکی از وزرا معزول شد و به حلقه درویشان درآمد. اثر برکت صحبت ایشان در او سرایت کرد و جمعیت خاطرش دست داد. ملک بار دیگر بر او دل خوش کرد و عمل فرمود، قبولش نیامد و گفت: معزولی به نزد خردمندان بهتر که مشغولی.
آنان که به کنج عافیت بنشستند
دندان سگ و دهان مردم بستند
کاغذ بدریدند و قلم بشکستند
وز دست زبان حرفگیران رستند
ملک گفتا: هر آینه ما را خردمندی کافی باید که تدبیر مملکت را بشاید. گفت: ای ملک نشان خردمند کافی جز آن نیست که به چنین کارها تن ندهد.
همای بر همه مرغان از آن شرف دارد
که استخوان خورد و جانور نیازارد
سیهگوش را گفتند: تو را ملازمت صحبت شیر به چه وجه اختیار افتاد؟ گفت: تا فضله صیدش میخورم و از شر دشمنان در پناه صولت او زندگانی میکنم. گفتندش: اکنون که به ظلّ حمایتش در آمدی و به شکر نعمتش اعتراف کردی چرا نزدیک تر نیایی تا به حلقه خاصانت در آرد و از بندگان مخلصت شمارد؟ گفت: همچنان از بطش او ایمن نیستم.
اگر صد سال گبر آتش فروزد
اگر یک دم در او افتد بسوزد
افتد که ندیم حضرت سلطان را زر بیاید و باشد که سر برود و حکما گفتهاند: از تلوّن طبع پادشاهان بر حذر باید بودن که وقتی به سلامی برنجند و دیگر وقت به دشنامی خلعت دهند. و آوردهاند که ظرافت بسیار کردن هنر ندیمان است و عیب حکیمان.
تو بر سر قدر خویشتن باش و وقار
بازی و ظرافت به ندیمان بگذار
#سعدی
#گلستان
#غلامحسین_یوسفی
@vir486
👍5👏3💯1
گمان بد
روستاییمردی تبرِ خویش گم کرد. بدگمان شد که مگر پسرِ همسایه دزدیدهاست، و به مراقبت او پرداخت. در رفتار و لحنِ کلاماش همه حالتی عجیب یافت؛ چیزی که گواهی میداد که دزدِ تبر اوست.
اندکی بعد، روستایی تبرش را بازیافت، مگر آخرین باری که به آوردنِ هیمه رفته بود، تبر در کوه برجای مانده بود.
چون بار دیگر به مراقبت پسرِ همسایه پرداخت، در رفتار و کلام او هیچ چیز عجیبی نیافت، هیچ چیز گواهی نمیداد که دزد تبر اوست..
#لی_تسه
#افسانههای_کوچک_چینی
#احمد_شاملو
@vir486
روستاییمردی تبرِ خویش گم کرد. بدگمان شد که مگر پسرِ همسایه دزدیدهاست، و به مراقبت او پرداخت. در رفتار و لحنِ کلاماش همه حالتی عجیب یافت؛ چیزی که گواهی میداد که دزدِ تبر اوست.
اندکی بعد، روستایی تبرش را بازیافت، مگر آخرین باری که به آوردنِ هیمه رفته بود، تبر در کوه برجای مانده بود.
چون بار دیگر به مراقبت پسرِ همسایه پرداخت، در رفتار و کلام او هیچ چیز عجیبی نیافت، هیچ چیز گواهی نمیداد که دزد تبر اوست..
#لی_تسه
#افسانههای_کوچک_چینی
#احمد_شاملو
@vir486
👍11😁2
حکایت
باب اوّل
ظالمی را حکایت کنند که هیزم درویشان خریدی به حیف و توانگران را دادی به طرح، صاحبدلی بر او گذر کرد و گفت:
ماری تو که هر که را ببینی بزنی
یا بوم که هر کجا نشینی بکنی
زورت ار پیش میرود با ما
با خداوند غیب دان نرود
زورمندی مکن بر اهل زمین
تا دعایی بر آسمان نرود
حاکم از گفتن او برنجید و روی از نصیحت در هم کشید و بر او التفات نکرد. تا شبی که آتش مطبخ در انبار هیزمش افتاد و سایر املاکش بسوخت و از بستر نرمش به خاکستر گرم نشاند. اتفاقاً همان شخص بر او بگذشت و دیدش که با یاران همیگفت ندانم این آتش از کجا در سرای من افتاد. گفت از دود دل درویشان.
حذر کن ز دود درونهای ریش
که ریش درون عاقبت سر کند
به هم بر مکن تا توانی دلی
که آهی جهانی به هم بر کند
بر تاج کیخسرو نبشته بود:
چه سالهای فراوان و عمرهای دراز
که خلق بر سر ما بر زمین بخواهد رفت
چنان که دست به دست آمدهست ملک به ما
به دستهای دگر همچنین بخواهد رفت
#سعدی
#گلستان
#غلامحسین_یوسفی
@vir486
باب اوّل
ظالمی را حکایت کنند که هیزم درویشان خریدی به حیف و توانگران را دادی به طرح، صاحبدلی بر او گذر کرد و گفت:
ماری تو که هر که را ببینی بزنی
یا بوم که هر کجا نشینی بکنی
زورت ار پیش میرود با ما
با خداوند غیب دان نرود
زورمندی مکن بر اهل زمین
تا دعایی بر آسمان نرود
حاکم از گفتن او برنجید و روی از نصیحت در هم کشید و بر او التفات نکرد. تا شبی که آتش مطبخ در انبار هیزمش افتاد و سایر املاکش بسوخت و از بستر نرمش به خاکستر گرم نشاند. اتفاقاً همان شخص بر او بگذشت و دیدش که با یاران همیگفت ندانم این آتش از کجا در سرای من افتاد. گفت از دود دل درویشان.
حذر کن ز دود درونهای ریش
که ریش درون عاقبت سر کند
به هم بر مکن تا توانی دلی
که آهی جهانی به هم بر کند
بر تاج کیخسرو نبشته بود:
چه سالهای فراوان و عمرهای دراز
که خلق بر سر ما بر زمین بخواهد رفت
چنان که دست به دست آمدهست ملک به ما
به دستهای دگر همچنین بخواهد رفت
#سعدی
#گلستان
#غلامحسین_یوسفی
@vir486
👍6🔥1
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﮐﺸﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩهام
ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻦ ﯾﮏ ﮐﺎﺭﮔﺮ ﺳﺎﺩهﺍﻡ
ﻭ ﺗﻮ ﺁﻥ ﺯﻧﯽ،
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖﺩﺍﺭﺩ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﭘﺰﺷﮏ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺍﻫﻤﯿﺘﯽ نمیدﻫﻢ
ﻭ ﺣﺘﯽ ﻣﺤﮑﻢﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺁﺟﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﻣﯽﭼﯿﻨﻢ
ﺣﺘﯽ ﺯﯾﺒﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﭘﯿﺶ ﺁﻭﺍﺯ میخوانم
ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻓﺮﻗﻮﻥِ ﻣﻼﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ میگیرم
ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ میخورد
ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥﻫﺎ ﺯﯾﺮ ﭘﺎﻫﺎﯾﻢ ﻣﯽﻟﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﺗﺮﺍﺯﻫﺎ ﻫﻢ ﺍﺷﺘﺒﺎه میکنند
ﻣﻦ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ
ﺩﻗﯿﻘﺎ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻓﮑﺮ میکنم
(کارل سندبرگ)
عشق یک کارگر ساده
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
▪︎دلم میخواهد در اندوه این شعر دفن شوم...!!!
@vir486
ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻦ ﯾﮏ ﮐﺎﺭﮔﺮ ﺳﺎﺩهﺍﻡ
ﻭ ﺗﻮ ﺁﻥ ﺯﻧﯽ،
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖﺩﺍﺭﺩ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﭘﺰﺷﮏ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺍﻫﻤﯿﺘﯽ نمیدﻫﻢ
ﻭ ﺣﺘﯽ ﻣﺤﮑﻢﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺁﺟﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﻣﯽﭼﯿﻨﻢ
ﺣﺘﯽ ﺯﯾﺒﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﭘﯿﺶ ﺁﻭﺍﺯ میخوانم
ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻓﺮﻗﻮﻥِ ﻣﻼﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ میگیرم
ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ میخورد
ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥﻫﺎ ﺯﯾﺮ ﭘﺎﻫﺎﯾﻢ ﻣﯽﻟﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﺗﺮﺍﺯﻫﺎ ﻫﻢ ﺍﺷﺘﺒﺎه میکنند
ﻣﻦ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ
ﺩﻗﯿﻘﺎ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻓﮑﺮ میکنم
(کارل سندبرگ)
عشق یک کارگر ساده
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
▪︎دلم میخواهد در اندوه این شعر دفن شوم...!!!
@vir486
👍14❤5🔥2👏1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🔸نقد و بررسی کتاب آذربایجان و شاهنامه
▫️با حضور: دکتر میلاد عظیمی، دکتر سجاد ایدنلو و دکتر محمدجعفر یاحقی
@vir486
▫️با حضور: دکتر میلاد عظیمی، دکتر سجاد ایدنلو و دکتر محمدجعفر یاحقی
@vir486
👍8
ما گمان میکنیم دادسرا و هیات قضات از آدمهایی جدید تشکیل شدهاند، از آدمهای روشنفکر.
زمانی این چنین بودند، اما در حال حاضر همه چیز فرق کرده. همگی کارمندان دولتی هستند که فقط منتظرند بیستم هر ماه برسد و حقوقشان را دریافت کنند و مدام در این انتظار که این حقوق افزایش یابد. مرام و مسلک شان در همین دو موضوع خلاصه می شود. هر کس را بگویید متهم، محاکمه و بعد هم محکوم میکنند ...
#لئو_تولستوی
#سروش_حبیبی
#کتاب_رستاخیز
@vir486
زمانی این چنین بودند، اما در حال حاضر همه چیز فرق کرده. همگی کارمندان دولتی هستند که فقط منتظرند بیستم هر ماه برسد و حقوقشان را دریافت کنند و مدام در این انتظار که این حقوق افزایش یابد. مرام و مسلک شان در همین دو موضوع خلاصه می شود. هر کس را بگویید متهم، محاکمه و بعد هم محکوم میکنند ...
#لئو_تولستوی
#سروش_حبیبی
#کتاب_رستاخیز
@vir486
👍8
حکایت
یاد دارم که در ایام طفولیت متعبد بودمی و شبخیز و مولع زهد و پرهیز.
شبی در خدمت پدر رحمة الله علیه نشسته بودم و همه شب دیده بر هم نبسته و مصحف عزیز بر کنار گرفته و طایفهای گرد ما خفته.
پدر را گفتم: از اینان یکی سر بر نمیدارد که دوگانهای بگزارد. چنان خواب غفلت بردهاند که گویی نخفتهاند که مردهاند.
گفت: جان پدر! تو نیز اگر بخفتی به از آن که در پوستین خلق افتی.
نبیند مدعی جز خویشتن را
که دارد پرده پندار در پیش
گرت چشم خدا بینی ببخشند
نبینی هیچ کس عاجزتر از خویش
#سعدی
#گلستان
#غلامحسین_یوسفی
@vir486
یاد دارم که در ایام طفولیت متعبد بودمی و شبخیز و مولع زهد و پرهیز.
شبی در خدمت پدر رحمة الله علیه نشسته بودم و همه شب دیده بر هم نبسته و مصحف عزیز بر کنار گرفته و طایفهای گرد ما خفته.
پدر را گفتم: از اینان یکی سر بر نمیدارد که دوگانهای بگزارد. چنان خواب غفلت بردهاند که گویی نخفتهاند که مردهاند.
گفت: جان پدر! تو نیز اگر بخفتی به از آن که در پوستین خلق افتی.
نبیند مدعی جز خویشتن را
که دارد پرده پندار در پیش
گرت چشم خدا بینی ببخشند
نبینی هیچ کس عاجزتر از خویش
#سعدی
#گلستان
#غلامحسین_یوسفی
@vir486
👍12💯2