❤12🥰2👌1
عزیزانی که اهل شعر و مشاعره هستند کانال #شوکران_شعر رو از دست ندهید.
انتخاب و گزینش تکبیتهای ناب.
👆👆👆👆👆👆👆👆
انتخاب و گزینش تکبیتهای ناب.
👆👆👆👆👆👆👆👆
👍2👏2
سرو سایهفکن
#اسلامی_ندوشن
ایرانیانِ باستانی به تناوبِ روزگارِ خوش و ناخوش معتقد بودهاند. یک دورهی گشایش میتوانست تنگی به دنبال بیاورد و از نو گشایش.
شاید توجیهش آن باشد که زندگیِ آسوده، تنبلی و غفلت میآورد و منجر به انقراض و زبونی میشود؛ در مقابل، تحمّلِ عُسرت جامعه را آمادهی تلاش و چارهجویی میکند. در زندگیِ تمدّنها و حکومتها این وضع دیده شده است. البتّه بعضی ملّتها چنان در مذلّت و تَدَنّی غرق میشوند که نیروی ادامهی حیات از آنها سلب میگردد، چون عاد و ثمود و آشور و دهها قوم دیگر که یا به کلّی مضمحل شدند و یا تغییر ماهیّت دادند.
"چنین است کارِ سپهرِ بلند
گهی شاد دارد گهی مُستمند"
@vir486
#اسلامی_ندوشن
ایرانیانِ باستانی به تناوبِ روزگارِ خوش و ناخوش معتقد بودهاند. یک دورهی گشایش میتوانست تنگی به دنبال بیاورد و از نو گشایش.
شاید توجیهش آن باشد که زندگیِ آسوده، تنبلی و غفلت میآورد و منجر به انقراض و زبونی میشود؛ در مقابل، تحمّلِ عُسرت جامعه را آمادهی تلاش و چارهجویی میکند. در زندگیِ تمدّنها و حکومتها این وضع دیده شده است. البتّه بعضی ملّتها چنان در مذلّت و تَدَنّی غرق میشوند که نیروی ادامهی حیات از آنها سلب میگردد، چون عاد و ثمود و آشور و دهها قوم دیگر که یا به کلّی مضمحل شدند و یا تغییر ماهیّت دادند.
"چنین است کارِ سپهرِ بلند
گهی شاد دارد گهی مُستمند"
@vir486
👍10👏2❤1🕊1
#فریدون_مشیری
شبی دور از تو « اما با تو » تا صبح
در آن دورانِ شیرین ره سپردم
تو را با خود به آنجاها که یک عمر
غمت جانِ مرا میبرد بردم
هزاران بار دستت را به گرمی
به روی سینه ی تنگم فشردم
وفاهای تو را یک یک ستودم
خطاهای تو را ده ده شمردم
زحد بگذشت چون خودکامگیهات
صفای خویش را افسوس خوردم
به چشم خویشتن دیدی در این عشق
تو در من زیستی من در تو مُردم
کانال ادبی ویر
@vir486
شبی دور از تو « اما با تو » تا صبح
در آن دورانِ شیرین ره سپردم
تو را با خود به آنجاها که یک عمر
غمت جانِ مرا میبرد بردم
هزاران بار دستت را به گرمی
به روی سینه ی تنگم فشردم
وفاهای تو را یک یک ستودم
خطاهای تو را ده ده شمردم
زحد بگذشت چون خودکامگیهات
صفای خویش را افسوس خوردم
به چشم خویشتن دیدی در این عشق
تو در من زیستی من در تو مُردم
کانال ادبی ویر
@vir486
👍5❤2👏2🔥1🥰1
شهسوار در غزل حافظ کیست؟
معشوق یا ممدوح؟
((شهسوارِ من که مه آیینهدار روی اوست
تاجِ خورشیدِ بلندش خاک نعلِ مرکب است))
**
((تو خود چه لعبتی ای شهسوارِ شیرینکار
که توسنی چو فلک رامِ تازیانهی توست))
کُنیهی شاهشجاع ابوالفوارس است و شهسوار بهترین ترجمهی معنوی آن است به فارسی. به قرینهی مذکور و قرینهی ستودن ممدوح بصفت حُسن و جمال میتوان گفت که غزل دربارهی شاه شجاع است زیرا بطوریکه مورخین نوشتهاند شاه شجاع صاحب جمال و خوش سیما بوده خودش هم بطوریکه از دیوانش برمیآید خود را به صفت زیبایی میستاید.
تاریخ عصر حافظ
#دکتر_قاسم_غنی
ج اول
کانال ادبی ویر
@vir486
معشوق یا ممدوح؟
((شهسوارِ من که مه آیینهدار روی اوست
تاجِ خورشیدِ بلندش خاک نعلِ مرکب است))
**
((تو خود چه لعبتی ای شهسوارِ شیرینکار
که توسنی چو فلک رامِ تازیانهی توست))
کُنیهی شاهشجاع ابوالفوارس است و شهسوار بهترین ترجمهی معنوی آن است به فارسی. به قرینهی مذکور و قرینهی ستودن ممدوح بصفت حُسن و جمال میتوان گفت که غزل دربارهی شاه شجاع است زیرا بطوریکه مورخین نوشتهاند شاه شجاع صاحب جمال و خوش سیما بوده خودش هم بطوریکه از دیوانش برمیآید خود را به صفت زیبایی میستاید.
تاریخ عصر حافظ
#دکتر_قاسم_غنی
ج اول
کانال ادبی ویر
@vir486
👍12👌3🔥1
❤7👍4🔥1👏1
#غلط_ننویسیم
بازرسین
واژهٔ بازرس فارسی است و جمع بستن آن با «ین»، علامت جمع عربی در حالت نصب و جر، غلط است. بهجای آن باید گفت: بازرسان.
کانال ادبی ویر
@vir486
بازرسین
واژهٔ بازرس فارسی است و جمع بستن آن با «ین»، علامت جمع عربی در حالت نصب و جر، غلط است. بهجای آن باید گفت: بازرسان.
کانال ادبی ویر
@vir486
👍16👏1👌1
درود دوستان. جهت تبلیغ و تبادل در دو کانال «شعر پارسی» و «ویر (از رودکی تا نیما)» میتوانید با آیدی زیر در ارتباط باشید:
@Rodin66
@Rodin66
@Rodin66
@Rodin66
#عبید_زاکانی
ساقيا باز خرابيم بده جامی چند
پختهای چند فرو ريز به ما خامی چند
صوفی و گوشهی محراب و نکونامی و زرق
ما و ميخانه و دردیکش و بدنامی چند
باده پيش آر که بر طرف چمن خوش باشد
مطربی چند و گلی چند و گلاندامی چند
چشم و لب پيش من آور چو رسد باده به من
تا بود نیقل مرا شِکر و بادامی چند
باده در خانه اگر نيست برای دل ما
رنجه شو تا در ميخانه بنِه گامی چند
در بهای مي گلگون اگرت زر نبود
خرقهی ما به گرو کن بستان جامی چند
ذکر سجاده و تسبيح رها کن چو عبيد
نشوی صيد بدين دانه بنه دامی چند
کانال ادبی ویر
@vir486
ساقيا باز خرابيم بده جامی چند
پختهای چند فرو ريز به ما خامی چند
صوفی و گوشهی محراب و نکونامی و زرق
ما و ميخانه و دردیکش و بدنامی چند
باده پيش آر که بر طرف چمن خوش باشد
مطربی چند و گلی چند و گلاندامی چند
چشم و لب پيش من آور چو رسد باده به من
تا بود نیقل مرا شِکر و بادامی چند
باده در خانه اگر نيست برای دل ما
رنجه شو تا در ميخانه بنِه گامی چند
در بهای مي گلگون اگرت زر نبود
خرقهی ما به گرو کن بستان جامی چند
ذکر سجاده و تسبيح رها کن چو عبيد
نشوی صيد بدين دانه بنه دامی چند
کانال ادبی ویر
@vir486
🔥4❤3👍1👏1
این کوزهگر دهر
سیدعلیمیرافضلی
جامی است که عقل آفرین میزندش
صد بوسه ز مهر بر جبین میزندش
این کوزهگر دهر، چنین جام لطیف
میسازد و باز بر زمین میزندش.
منسوب به خیام
رباعی بالا که در ردیف رباعیات خاص خیامانه است و اندوهی عمیق را در مخاطب بر میانگیزد، نخستین بار در اواسط قرن نهم هجری، حدود سه قرن بعد از مرگ خیام، به کاروان رباعیات منسوب به او پیوسته است (طربخانه، گرد آمده در ۸۶۷ ق). از آن دست رباعیات هم نیست که چندین مدعی یا گویندۀ پیشنهادی داشته باشد. فقط در مجموعه رباعیات منسوب به خیام حضور بههم رسانده است، ولاغیر. با این حال، هم از پشتوانۀ حمایت متون کهن بی بهره است و هم از ساختار رباعیات اصیل خیام در آن خبری نیست و من آن را از خیام نمیدانم. اگرچه اغلب خیامپژوهان معاصر، از قبیل هدایت و فروغی، با خیال راحت، آن را به حساب خیام گذاشتهاند. احمد شاملو نیز آن را دکلمه کرده است. نام هدایت و شاملو، برای بسیاری از مخاطبان ادبیات، از هر حجّتی قویتر است و چند و چون کردن در روایت آنها، در نزد هوادران متعصب این دو، گناهی است نابخشودنی.
اوج تراژدی در این رباعی، در مصراع چهارم آن رخ داده است؛ همچون واگویۀ تلخی از تصویری دهشتبار. نفس که به حرف «باز» میرسد، همچون آهی سنگین از سینه برون میآید. همحرفی «ز» در مصراع چهارم، خشم و دریغ فروخفته در شعر را بیشتر مینمایاند. هر بار که رباعی را میخوانم، حزنی عجیب به من دست میدهد.
گاهی که میگوییم فلان رباعی از خیام نیست، این سخن در نگاه عدهای چنان جلوه میکند که ما منکر ارزشهای معنوی و زیباشناختی آن رباعی هستیم. اما از این نکتۀ ساده غفلت میکنند که بهترین رباعی تاریخ زبان فارسی هم میتواند از خیام نباشد و سرودۀ یک شاعر گمنام باشد. شاید گفتن این حرف، ساده و پیش پا افتاده به نظر برسد؛ اما یادم از سخن صادق هدایت میآید که در مقدمۀ ترانههای خیام گفته است: «اگر بخواهیم نسبت این رباعیات را از خیام معروف سلب بکنیم، آیا به کی آنها را نسبت خواهیم داد؟ اصلاً آیا کس دیگری را بجز خیام سراغ داریم که بتواند این طور ترانهسرایی بکند؟» (ص ۶۳ – ۶۴). مشابه همین استدلال را مجتبی مینوی در مقدمۀ نوروزنامه کرده است. نوروزنامه، رسالهای است که در صحت انتساب آن به خیام بحث و گفتگوی زیادی شده است. مینوی پس از برشمردن ویژگیهای کتاب، گوید:« کلیۀ این ممیزات در هر کتابی جمع شد، اگر در خود کتاب هم تألیف آن به خیام نسبت داده نشده باشد، من آن را از خیام میدانم» (ص بیست و شش). البته این رساله محصول سالهای جوانی مینوی است و مقدمۀ این کتاب و ترانههای خیام صادق هدایت، و اشارات هر دو نویسنده به نظرات یکدیگر، نشان میدهد که در آن سالها، مینوی و هدایت سخت تحت تأثیر هم بودهاند و سعی میکردند در این قبیل اظهار نظرهای خام، از یکدیگر پیشی بگیرند.
●
آنچه مرا به یاد این رباعی انداخت، خواندن شعر کوتاه چاپ نشدهای از استاد هوشنگ ابتهاج (سایه) بود در شمارۀ اخیر مجله ارزشمند بخارا (شمارۀ ۱۲۰، مهر و آبان ۱۳۹۶، ص ۱۱)، با عنوان واگویه:
جامی است آفرین زدۀ عقل
جانمایۀ امید هنرمند
ای روزگار کوزهگر پیر
آن بوسه بر جبین زدنش چیست؟
آنگاه بر زمین زدنش چیست؟
شعر استاد سایه، که خدایش تندرست دارد، بازسرایی همان رباعی منسوب به خیام است در قالب نیمایی. شعر «واگویه»، به تاریخ شهریور ۱۳۴۰ سروده شده و محصول سالهای جوانی اوست و به احتمال بسیار، آزمونی بوده است برای او در سنجیدن تواناییهای ذهنی و زبانی خود در برگردان مضامین کهن به زبان دوران خودش. بازسرایی یا بازآفرینی یک اثر موفق، کار پُر خطر و دشواری است و احتمال آنکه نتیجۀ کار چیزی شود در حد همین شعر ناموفق، زیاد است. نقل این شعر متوسط بعد از نیم قرن به عنوان اثری چاپ نشده، فقط به کار عدهای از محققان میآید که به آبشخورهای فکری شاعر بزرگ روزگار ما پی ببرند و تلاش او را برای رسیدن به زبانی سخته و پخته، پیگیری کنند. شعر مذکور، فاقد ابتکار و خلاقیت است؛ اما به عنوان تمرین زبانی برای یک شاعر جوان، شایستۀ شماتت بسیار نیست.
کانال ادبی ویر
@vir486
سیدعلیمیرافضلی
جامی است که عقل آفرین میزندش
صد بوسه ز مهر بر جبین میزندش
این کوزهگر دهر، چنین جام لطیف
میسازد و باز بر زمین میزندش.
منسوب به خیام
رباعی بالا که در ردیف رباعیات خاص خیامانه است و اندوهی عمیق را در مخاطب بر میانگیزد، نخستین بار در اواسط قرن نهم هجری، حدود سه قرن بعد از مرگ خیام، به کاروان رباعیات منسوب به او پیوسته است (طربخانه، گرد آمده در ۸۶۷ ق). از آن دست رباعیات هم نیست که چندین مدعی یا گویندۀ پیشنهادی داشته باشد. فقط در مجموعه رباعیات منسوب به خیام حضور بههم رسانده است، ولاغیر. با این حال، هم از پشتوانۀ حمایت متون کهن بی بهره است و هم از ساختار رباعیات اصیل خیام در آن خبری نیست و من آن را از خیام نمیدانم. اگرچه اغلب خیامپژوهان معاصر، از قبیل هدایت و فروغی، با خیال راحت، آن را به حساب خیام گذاشتهاند. احمد شاملو نیز آن را دکلمه کرده است. نام هدایت و شاملو، برای بسیاری از مخاطبان ادبیات، از هر حجّتی قویتر است و چند و چون کردن در روایت آنها، در نزد هوادران متعصب این دو، گناهی است نابخشودنی.
اوج تراژدی در این رباعی، در مصراع چهارم آن رخ داده است؛ همچون واگویۀ تلخی از تصویری دهشتبار. نفس که به حرف «باز» میرسد، همچون آهی سنگین از سینه برون میآید. همحرفی «ز» در مصراع چهارم، خشم و دریغ فروخفته در شعر را بیشتر مینمایاند. هر بار که رباعی را میخوانم، حزنی عجیب به من دست میدهد.
گاهی که میگوییم فلان رباعی از خیام نیست، این سخن در نگاه عدهای چنان جلوه میکند که ما منکر ارزشهای معنوی و زیباشناختی آن رباعی هستیم. اما از این نکتۀ ساده غفلت میکنند که بهترین رباعی تاریخ زبان فارسی هم میتواند از خیام نباشد و سرودۀ یک شاعر گمنام باشد. شاید گفتن این حرف، ساده و پیش پا افتاده به نظر برسد؛ اما یادم از سخن صادق هدایت میآید که در مقدمۀ ترانههای خیام گفته است: «اگر بخواهیم نسبت این رباعیات را از خیام معروف سلب بکنیم، آیا به کی آنها را نسبت خواهیم داد؟ اصلاً آیا کس دیگری را بجز خیام سراغ داریم که بتواند این طور ترانهسرایی بکند؟» (ص ۶۳ – ۶۴). مشابه همین استدلال را مجتبی مینوی در مقدمۀ نوروزنامه کرده است. نوروزنامه، رسالهای است که در صحت انتساب آن به خیام بحث و گفتگوی زیادی شده است. مینوی پس از برشمردن ویژگیهای کتاب، گوید:« کلیۀ این ممیزات در هر کتابی جمع شد، اگر در خود کتاب هم تألیف آن به خیام نسبت داده نشده باشد، من آن را از خیام میدانم» (ص بیست و شش). البته این رساله محصول سالهای جوانی مینوی است و مقدمۀ این کتاب و ترانههای خیام صادق هدایت، و اشارات هر دو نویسنده به نظرات یکدیگر، نشان میدهد که در آن سالها، مینوی و هدایت سخت تحت تأثیر هم بودهاند و سعی میکردند در این قبیل اظهار نظرهای خام، از یکدیگر پیشی بگیرند.
●
آنچه مرا به یاد این رباعی انداخت، خواندن شعر کوتاه چاپ نشدهای از استاد هوشنگ ابتهاج (سایه) بود در شمارۀ اخیر مجله ارزشمند بخارا (شمارۀ ۱۲۰، مهر و آبان ۱۳۹۶، ص ۱۱)، با عنوان واگویه:
جامی است آفرین زدۀ عقل
جانمایۀ امید هنرمند
ای روزگار کوزهگر پیر
آن بوسه بر جبین زدنش چیست؟
آنگاه بر زمین زدنش چیست؟
شعر استاد سایه، که خدایش تندرست دارد، بازسرایی همان رباعی منسوب به خیام است در قالب نیمایی. شعر «واگویه»، به تاریخ شهریور ۱۳۴۰ سروده شده و محصول سالهای جوانی اوست و به احتمال بسیار، آزمونی بوده است برای او در سنجیدن تواناییهای ذهنی و زبانی خود در برگردان مضامین کهن به زبان دوران خودش. بازسرایی یا بازآفرینی یک اثر موفق، کار پُر خطر و دشواری است و احتمال آنکه نتیجۀ کار چیزی شود در حد همین شعر ناموفق، زیاد است. نقل این شعر متوسط بعد از نیم قرن به عنوان اثری چاپ نشده، فقط به کار عدهای از محققان میآید که به آبشخورهای فکری شاعر بزرگ روزگار ما پی ببرند و تلاش او را برای رسیدن به زبانی سخته و پخته، پیگیری کنند. شعر مذکور، فاقد ابتکار و خلاقیت است؛ اما به عنوان تمرین زبانی برای یک شاعر جوان، شایستۀ شماتت بسیار نیست.
کانال ادبی ویر
@vir486
👍9👏1👌1🕊1💯1