به یزدان که تا در جهان زنده‌ام
به کینِ سیاوش دل آگنده‌ام

کین‌خواهی سیاوش.

در جنگ ایران و توران که به کین‌خواهی سیاوش انجام گرفت، کاموس فرمانده‌ی سپاه توران به جنگجویان چنین می‌گوید:

همه گرز و تیغ و کمند آورید
به ایرانیان تنگ و بند آورید

تازه اونجا جنگ جوانمردانه و برابر بود.
پهلوان با همه‌ی آلاتش در برابر پهلوان دیگر با همه‌ی سلاح‌هایش.

و چه قدر ما در جنگ تنهاییم و تنها سلاح‌مان، امید و غرور ملی‌مان هست.

این بیت بیان‌کننده‌ی حال ماست.

سپهر بابا..


این‌روزها
در گریه‌هایم
در بغض‌های شکسته‌ام
در کلماتم
در نگاه‌هایم
تو را
هر لحظه
بغل می‌کنم برادر.

حتی هنگامی‌که برای خوابیدن آماده می‌شوم
بالشتت را کنار بالشتم می‌گذارم.

پیش ازین تو را نمی‌شناختم
و ای کاش دلیل آشنایی ما گلوله نبود
مرگ‌ نبود
بلکه رقصی بود در پهنای پارکی
یا در کرسی دانشگاهی
یا پشت چراغ قرمزی
و یا سفری در واگنی مشترک.

اگر آشنای ما نیستی
چرا
چرا؟
یک‌نفر بگوید چرا؟
اینهمه برای غریبه‌ها چشمانم اشکبارست.

حال و روز ما
همین‌قدر تلخ
و همین‌قدر گزنده...

چه‌ها که بر سر ما رفت و کس نزد آهی
به مردمی که جهان سخت ناجوانمرد است

شاهنامه این درس رو میده که تنها اومدن و خوردن و خوابیدن نیست.

شرف و نام باید محفوظ بماند.