۱۰ بهمن زادروز حمید مصدق
وای باران..
باران
پرِ مرغان نگاهم را شُست.
خواب رویای فراموشیهاست
خواب را دریابم
که در آن دولت خاموشیهاست
من شکوفایی گل.های امیدم را در رویاها میبینم
و ندایی که به من میگوید
گر چه شب تاریک است
دل قوی دار
سحر نزدیک است..
@vir486
وای باران..
باران
پرِ مرغان نگاهم را شُست.
خواب رویای فراموشیهاست
خواب را دریابم
که در آن دولت خاموشیهاست
من شکوفایی گل.های امیدم را در رویاها میبینم
و ندایی که به من میگوید
گر چه شب تاریک است
دل قوی دار
سحر نزدیک است..
@vir486
❤6👍2🔥1👌1
تحقیقی در شباهتهای بین مولوی، سوررئالیستها، رمبو و فروید.
بخش اول
بين سوررئالیسم غرب و عرفان شرق تشابهاتی هست. نخست در اینکه هر دو به دنبال نوعی ذهنیت مطلق میگردند. هردو میخواهند در نوعی کمال غیرفیزیکی گونهای کمال غيرعيني و اوج غير قابل لمس معنوی و روحی غرق شوند. عارف از طریق سمبولها وعلامات و اشارات دنیای کثرت ( تصاویر کلید) به منبع اصلی آن تصویر بزرگ، یعنی عالم وحدت راه مییابد. در هر گام که عارف بر میدارد، اشیا و تصاویر و سمبولها را وسیله قرار میدهد تا خود را در بیخودی مستحیل و مستغرق کند. سیر سلوك عارف از مرتبتی به مرتبتی دیگر و بالاخره استحاله او در معبود و یا عالم وحدت و هویت مشابه یافتن با تصویر بزرگ معبود خود نوعی اسطوره انسانی است؛ نوعی شعر است که از قوه به فعل درآمده است. به این معنی که در یک شعر نیز تصویری پدید میآید که به منزله مرتبت نخستین سلوک است، تصویری دیگر بر اساس آن و در جهت تکمیل و تکوین آن آفریده میشود و تصاویر دیگر نیز بر روی همان تصاویر مثل مراتب مختلف عرفان مثل پلههای يک نردبان و بیش از همه مثل نمای بیرونی مکانها و معابد مقدس هند. - تاشعر به اوج خود برسد و تمام شود در سیر تکاملی عارف، سير تكاملي يك شعر نیز گاهی دیده میشود عارف ذرهای است که با اشتیاق و شتاب به سوی آفتاب معبود میرقصد تا در کانون آن خود را نابود کند.
طلا در مس
#رضا_براهنی
جلد نخست
ص۱۸۲و۱۸۳
@vir486
بخش اول
بين سوررئالیسم غرب و عرفان شرق تشابهاتی هست. نخست در اینکه هر دو به دنبال نوعی ذهنیت مطلق میگردند. هردو میخواهند در نوعی کمال غیرفیزیکی گونهای کمال غيرعيني و اوج غير قابل لمس معنوی و روحی غرق شوند. عارف از طریق سمبولها وعلامات و اشارات دنیای کثرت ( تصاویر کلید) به منبع اصلی آن تصویر بزرگ، یعنی عالم وحدت راه مییابد. در هر گام که عارف بر میدارد، اشیا و تصاویر و سمبولها را وسیله قرار میدهد تا خود را در بیخودی مستحیل و مستغرق کند. سیر سلوك عارف از مرتبتی به مرتبتی دیگر و بالاخره استحاله او در معبود و یا عالم وحدت و هویت مشابه یافتن با تصویر بزرگ معبود خود نوعی اسطوره انسانی است؛ نوعی شعر است که از قوه به فعل درآمده است. به این معنی که در یک شعر نیز تصویری پدید میآید که به منزله مرتبت نخستین سلوک است، تصویری دیگر بر اساس آن و در جهت تکمیل و تکوین آن آفریده میشود و تصاویر دیگر نیز بر روی همان تصاویر مثل مراتب مختلف عرفان مثل پلههای يک نردبان و بیش از همه مثل نمای بیرونی مکانها و معابد مقدس هند. - تاشعر به اوج خود برسد و تمام شود در سیر تکاملی عارف، سير تكاملي يك شعر نیز گاهی دیده میشود عارف ذرهای است که با اشتیاق و شتاب به سوی آفتاب معبود میرقصد تا در کانون آن خود را نابود کند.
طلا در مس
#رضا_براهنی
جلد نخست
ص۱۸۲و۱۸۳
@vir486
❤3👍1🔥1👏1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
یکی روز شاه جهان سوی کوه
گذر کرد با چند کس همگروه
پدید آمد از دور چیزی دراز
سیه رنگ و تیره تن و تیز تاز
دو چشم از بر سر چو دو چشمه خون
ز دودِ دهانش جهان تیرهگون
نگه کرد هوشنگ باهوش و سنگ
گرفتش یکی سنگ و شد تیز چنگ
به زور کیانی رهانید دست
جهانسوز مار از جهانجوی جست
بر آمد به سنگ گران سنگ خُرد
همان و همین سنگ بشکست گُرد
فروغی پدید آمد از هر دو سنگ
دل سنگ گشت از فروغ آذرنگ
نشد مار کشته ولیکن ز راز
از این طبع سنگ آتش آمد فراز
جهاندار پیش جهان آفرین
نیایش همی کرد و خواند آفرین
که او را فروغی چنین هدیه داد
همین آتش آنگاه قبله نهاد
بگفتا فروغی است این ایزدی
پرستید باید اگر بخردی
شب آمد بر افروخت آتش چو کوه
همان شاه در گرد او با گروه
یکی جشن کرد آن شب و باده خْوَرد
سده نام آن جشن فرخنده کرد
ز هوشنگ ماند این سده یادگار
بسی باد چون او دگر شهریار
جشن سده در هندوستان.
@vir486
گذر کرد با چند کس همگروه
پدید آمد از دور چیزی دراز
سیه رنگ و تیره تن و تیز تاز
دو چشم از بر سر چو دو چشمه خون
ز دودِ دهانش جهان تیرهگون
نگه کرد هوشنگ باهوش و سنگ
گرفتش یکی سنگ و شد تیز چنگ
به زور کیانی رهانید دست
جهانسوز مار از جهانجوی جست
بر آمد به سنگ گران سنگ خُرد
همان و همین سنگ بشکست گُرد
فروغی پدید آمد از هر دو سنگ
دل سنگ گشت از فروغ آذرنگ
نشد مار کشته ولیکن ز راز
از این طبع سنگ آتش آمد فراز
جهاندار پیش جهان آفرین
نیایش همی کرد و خواند آفرین
که او را فروغی چنین هدیه داد
همین آتش آنگاه قبله نهاد
بگفتا فروغی است این ایزدی
پرستید باید اگر بخردی
شب آمد بر افروخت آتش چو کوه
همان شاه در گرد او با گروه
یکی جشن کرد آن شب و باده خْوَرد
سده نام آن جشن فرخنده کرد
ز هوشنگ ماند این سده یادگار
بسی باد چون او دگر شهریار
جشن سده در هندوستان.
@vir486
👍12👏3🔥1
دوخاصیت عجیب در کلام حافظ عبارت است از تنوع وتکرار. تنوع وتکرار؟ آری ، دو امر متضاد.
تکرار در بعضی سخنانش هست وگویی بیشتر مربوط است به اندیشههایی ثابت. بیبقایی عمر، ناپایداری جهان، و ضرورت کامجویی، یک قسمت ازاین اندیشه هاست. اینکه دنیا تکرار مکررات است و ازین فسانه و افسون هزار دارد یاد، اینکه چون فرجام کار جهان روشن نیست، بهتر از فکر می و جام چه خواهد بودن؟ و اینکه چون آخرالامر گل کوزه گران خواهی شد، پس باید حالیا فکر سبویی کرد و بادهیی؛ همهی اینها اندیشههایی است که شاعر را به هرجا میرود و به هر چه میاندیشد دنبال میکند و این است سر تکرار در کلام او. امّا شاعر نیز به تفکرش محدود است نه سیرش. با دقت در همه چیز تامّل میکند، با علاقه همه چیز را درک و بررسی میکند و از هیچ چیز سرسری نمیگذرد.
زاهد نیست که فقط به دوزخ و بهشت خویش بیندیشد و به گناه و ثواب. صوفی نیست که همه از وحدت و حلول دم زند و از کشف و شهود. نه شاعر ستایشگر است که فقط بخواهد حس تملق جویی یک ممدوح از خود راضی را ارضا کند نه ندیم بذله گوست که تنها در صدد باشد با شوخی و لطیفه اوقات خالی یک مفتخور بیکاره را پُر کند. رندی است که زندگی را چنانکه هست تلقی میکند و میکوشد از تمام زوایا و اسرار آن سر در بیاورد. زندگی را تحقیر نمیکند اما برای خاطر آن نیز حاضر نیست خویشتن خویش را عرضهی تحقیر سازد. زندگی را نمیپرستد اما برای اندیشههای موهوم هم دلش نمیخواهد آن را تباه کند .
کتاب از کوچهی رندان
نویسنده عبدالحسین زرینکوب
صفحه ۷۲
@vir486
تکرار در بعضی سخنانش هست وگویی بیشتر مربوط است به اندیشههایی ثابت. بیبقایی عمر، ناپایداری جهان، و ضرورت کامجویی، یک قسمت ازاین اندیشه هاست. اینکه دنیا تکرار مکررات است و ازین فسانه و افسون هزار دارد یاد، اینکه چون فرجام کار جهان روشن نیست، بهتر از فکر می و جام چه خواهد بودن؟ و اینکه چون آخرالامر گل کوزه گران خواهی شد، پس باید حالیا فکر سبویی کرد و بادهیی؛ همهی اینها اندیشههایی است که شاعر را به هرجا میرود و به هر چه میاندیشد دنبال میکند و این است سر تکرار در کلام او. امّا شاعر نیز به تفکرش محدود است نه سیرش. با دقت در همه چیز تامّل میکند، با علاقه همه چیز را درک و بررسی میکند و از هیچ چیز سرسری نمیگذرد.
زاهد نیست که فقط به دوزخ و بهشت خویش بیندیشد و به گناه و ثواب. صوفی نیست که همه از وحدت و حلول دم زند و از کشف و شهود. نه شاعر ستایشگر است که فقط بخواهد حس تملق جویی یک ممدوح از خود راضی را ارضا کند نه ندیم بذله گوست که تنها در صدد باشد با شوخی و لطیفه اوقات خالی یک مفتخور بیکاره را پُر کند. رندی است که زندگی را چنانکه هست تلقی میکند و میکوشد از تمام زوایا و اسرار آن سر در بیاورد. زندگی را تحقیر نمیکند اما برای خاطر آن نیز حاضر نیست خویشتن خویش را عرضهی تحقیر سازد. زندگی را نمیپرستد اما برای اندیشههای موهوم هم دلش نمیخواهد آن را تباه کند .
کتاب از کوچهی رندان
نویسنده عبدالحسین زرینکوب
صفحه ۷۲
@vir486
👍7👌1🕊1💯1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
مرکز سعدیشناسی.
هنرآفرینی سعدی در غزل.
ویژگیها و جوانب شخصی سعدی در غزل.
به بهانهی زادروز استاد سمیعی گیلانی
@vir486
هنرآفرینی سعدی در غزل.
ویژگیها و جوانب شخصی سعدی در غزل.
به بهانهی زادروز استاد سمیعی گیلانی
@vir486
👍5❤2🔥1👏1
تحقیقی در شباهتهای بین مولوی، سوررئالیستها، رمبو و فروید.
بخش دوم
در سوررئالیسم نیز اشیا بطور ناخودآگاه حالتی ذهنی مییابند. شاعر با کلیدهایی که از ضمیر ناخودآگاه به عاریه گرفته، ناگهان خود را در میان اشیایی مییابد که به روح او تعلق یافتهاند. این اشیا آنقدر ذهنی و تلطیف شدهاند که شاعر با آنها احساس سازش کامل میکند، ولی میداند که این اوست که در اشیا چیزی ورای عینیت حقیقت آنها آفریدهاست. این حرکت به سوی مطلق در سوررئالیسم نوعی حرکت در جهت اشیا ذهنی شده است. اشیا آنقدر ذهنیت خود را پاك و اثیری و لطیف میکنند و آنقدر رفت و احساس مییابند که تبدیل به جلوهای از جلوههای روح آدمی یا ناخود آگاه او میشوند.
شاعر سوررئالیست به دنبال استحاله در اتمسفری است که در آن اشیا کمترین عینیت خود را داشته، بیشترین سهم ذهنیت را دارا شدهباشند. سوررئالیسم، زبان ذهن آدمی است در میان اشیایی که کمترین سهم را از واقعیت بردهاند. و عرفان زبان و بیان ذهن آدمی است در حرکت و شتاب به سوی معبودی که کمترین سهم را از عینیت برده است تنها در هویت مشابه معبود با شاعر عارف و شاعر سوررئالیست هر دو در جست و جوی گونهای مدینه ذهنی هستند اگر انسان نباشد نه وقوف به طبیعت خواهد بود و نه وقوف به مابعدالطبيعه. عارف در شتافتن به سوی معبود، میخواهد خود را برهنهتر ببیند و سوررئالیست در حذف عینیت از اشیا و ذهنی ساختن آنها میخواهد در برابر روح خود بایستد. هر دو فعالیت ذهنی هستند و در جهت کشف روان آدمی.
طلا در مس
#رضا_براهنی
جلد نخست
ص۱۸۳و۱۸۴
@vir486
بخش دوم
در سوررئالیسم نیز اشیا بطور ناخودآگاه حالتی ذهنی مییابند. شاعر با کلیدهایی که از ضمیر ناخودآگاه به عاریه گرفته، ناگهان خود را در میان اشیایی مییابد که به روح او تعلق یافتهاند. این اشیا آنقدر ذهنی و تلطیف شدهاند که شاعر با آنها احساس سازش کامل میکند، ولی میداند که این اوست که در اشیا چیزی ورای عینیت حقیقت آنها آفریدهاست. این حرکت به سوی مطلق در سوررئالیسم نوعی حرکت در جهت اشیا ذهنی شده است. اشیا آنقدر ذهنیت خود را پاك و اثیری و لطیف میکنند و آنقدر رفت و احساس مییابند که تبدیل به جلوهای از جلوههای روح آدمی یا ناخود آگاه او میشوند.
شاعر سوررئالیست به دنبال استحاله در اتمسفری است که در آن اشیا کمترین عینیت خود را داشته، بیشترین سهم ذهنیت را دارا شدهباشند. سوررئالیسم، زبان ذهن آدمی است در میان اشیایی که کمترین سهم را از واقعیت بردهاند. و عرفان زبان و بیان ذهن آدمی است در حرکت و شتاب به سوی معبودی که کمترین سهم را از عینیت برده است تنها در هویت مشابه معبود با شاعر عارف و شاعر سوررئالیست هر دو در جست و جوی گونهای مدینه ذهنی هستند اگر انسان نباشد نه وقوف به طبیعت خواهد بود و نه وقوف به مابعدالطبيعه. عارف در شتافتن به سوی معبود، میخواهد خود را برهنهتر ببیند و سوررئالیست در حذف عینیت از اشیا و ذهنی ساختن آنها میخواهد در برابر روح خود بایستد. هر دو فعالیت ذهنی هستند و در جهت کشف روان آدمی.
طلا در مس
#رضا_براهنی
جلد نخست
ص۱۸۳و۱۸۴
@vir486
❤3👍2👏1👌1
#غلط_ننویسیم
«ها» ی بیان حرکت بین دو جزء کلمهی مرکب، حذف نمیشود، مانند:
بنویسیم ننویسیم
بهرهور بهرور
جامهدان جامدان
خانهدار خاندار
علاقهمند علاقمند
@vir486
«ها» ی بیان حرکت بین دو جزء کلمهی مرکب، حذف نمیشود، مانند:
بنویسیم ننویسیم
بهرهور بهرور
جامهدان جامدان
خانهدار خاندار
علاقهمند علاقمند
@vir486
👍14👌4👏1💯1
❤12👍2🔥2👏1👌1
Audio
#مثنویخوانی
شرح دفتر نخست مثنوی، جلسه هشتم:
مقدمهای بر قصههای مثنوی + مروری بر داستان پادشاه و کنیزک + ( شرح بیتهای ۳۶←۴۳)
شرح از دکتر پور مختار
@vir486
شرح دفتر نخست مثنوی، جلسه هشتم:
مقدمهای بر قصههای مثنوی + مروری بر داستان پادشاه و کنیزک + ( شرح بیتهای ۳۶←۴۳)
شرح از دکتر پور مختار
@vir486
👍3🔥1
❤15👍3😁1🕊1💋1
خوشا عاشقی خاصه وقتِ جوانی
خوشا با پریچهرگان زندگانی
خوشا با رفیقانِ یکدل نشستن
بهم نوش کردن میِ ارغوانی
به وقت جوانی بکن عیش زیرا
که هنگام پیری بود ناتوانی
جوانی و از عشق پرهیز کردن
چه باشد ندانی، به جز جان گرانی
جوانی که پیوسته عاشق نباشد
دریغست ازو روزگارِ جوانی
در شادمانی بُود عشق خوبان
بباید گشادن در شادمانی
#فرخیسیستانی
@vir486
خوشا با پریچهرگان زندگانی
خوشا با رفیقانِ یکدل نشستن
بهم نوش کردن میِ ارغوانی
به وقت جوانی بکن عیش زیرا
که هنگام پیری بود ناتوانی
جوانی و از عشق پرهیز کردن
چه باشد ندانی، به جز جان گرانی
جوانی که پیوسته عاشق نباشد
دریغست ازو روزگارِ جوانی
در شادمانی بُود عشق خوبان
بباید گشادن در شادمانی
#فرخیسیستانی
@vir486
❤15👍2🔥2
تحقیقی در شباهتهای بین مولوی، سوررئالیستها، رمبو و فروید
بخش سوم
تشابه دیگر بین سوررئالیسم غرب و عرفان شرق کوشش برای حذف دو عامل مکان و زمان است. ایجاد بیمکانی و بیزمانی از خصوصیات هر دو پدیده ادبی است. در ضمیر ناخودآگاه آدمی، مکانهای مختلف در هم ریختهاند. و زمان معینی وجود ندارد و پردههای خیالی گذشته و حال و ( حتی به تعبیری آینده) فرو ریختهاند و اشیا در بی.مکانی و بیزمانی وجود دارند یعنی معلوم نيست يك رؤيا، يا يك جلوهی ضمیر ناخودآگاه در چه زمان یا زمانهای دقیق و در چه مکان یا مکانهای معین اتفاق میافتد. مكان يك شيء و زمان مشاهده آن توسط کسی که خواب میبیند بطور صریح و دقیق روشن نیست. فقط نوعی اتمسفر هست و پس از بیداری، خاطره آن اتمسفر با مقداری سمبول که تاحدی نشان دهنده شخصیت درونی و چگونگی ضمیر ناخودآگاه آدمی است. انسان مرکز اصلی آن اتمسفر و سمبولها است و به همین دلیل و آندره برتون میگوید.
انسان محورِ اصلیِ گردباد است.
طلا در مس
#رضا_براهنی
جلد نخست
ص۱۸۴و۱۸۵
@vir486
بخش سوم
تشابه دیگر بین سوررئالیسم غرب و عرفان شرق کوشش برای حذف دو عامل مکان و زمان است. ایجاد بیمکانی و بیزمانی از خصوصیات هر دو پدیده ادبی است. در ضمیر ناخودآگاه آدمی، مکانهای مختلف در هم ریختهاند. و زمان معینی وجود ندارد و پردههای خیالی گذشته و حال و ( حتی به تعبیری آینده) فرو ریختهاند و اشیا در بی.مکانی و بیزمانی وجود دارند یعنی معلوم نيست يك رؤيا، يا يك جلوهی ضمیر ناخودآگاه در چه زمان یا زمانهای دقیق و در چه مکان یا مکانهای معین اتفاق میافتد. مكان يك شيء و زمان مشاهده آن توسط کسی که خواب میبیند بطور صریح و دقیق روشن نیست. فقط نوعی اتمسفر هست و پس از بیداری، خاطره آن اتمسفر با مقداری سمبول که تاحدی نشان دهنده شخصیت درونی و چگونگی ضمیر ناخودآگاه آدمی است. انسان مرکز اصلی آن اتمسفر و سمبولها است و به همین دلیل و آندره برتون میگوید.
انسان محورِ اصلیِ گردباد است.
طلا در مس
#رضا_براهنی
جلد نخست
ص۱۸۴و۱۸۵
@vir486
👍4🕊1
👍14🥰3❤2💋1
یکی از آشنایان ما حرفهای عجیبی میزند. از جمله معتقد است فلسفه هم مثل اتومبیل است که سال به سال که مدل جدیدش میآید، مدل قبل آن کهنه است و باید آن را رها کرد و او به همین دلیل همیشه در جست و جوی بورشور آخرین نمایشگاههای فلسفه است.
اما من این حرف او را نه در مورد فلسفه که در مورد ادبیات و هنر هم قبول ندارم و معتقدم افلاطون خیلی از سارتر و هیدگر مهمتر است. با آن که این آقایان در عصر فضا و لیزر میزیستند و او چند هزار سال قبل از این آقایان.
(شفیعی کدکنی، موسیقی شعر، نشر آگه، ص۳۲)
@vir486
اما من این حرف او را نه در مورد فلسفه که در مورد ادبیات و هنر هم قبول ندارم و معتقدم افلاطون خیلی از سارتر و هیدگر مهمتر است. با آن که این آقایان در عصر فضا و لیزر میزیستند و او چند هزار سال قبل از این آقایان.
(شفیعی کدکنی، موسیقی شعر، نشر آگه، ص۳۲)
@vir486
❤6👏4👍2💯2
❤8💯5😁4
چرا هنر و ابتذال با یکدیگر جمع نمیشوند؟
زیرا وقتی چیزی مبتذل، به معنی لغوی کلمه، شد، دیگر نقطهی ابهام و زمینهای برای «ادراک بی چگونه» ندارد؛ از همین جا است که گاه یک اثر برای بعضی از مردم مصداقِ هنر است و برای بعضی دیگر هنر شمرده نمیشود؛ آنها که هنر میدانندش هنوز نقطهی ادراکِ بی چگونهای در آن مییابند و آنها که آن اثر، برای آنها، هیچ نقطهی ادراکِ بلاکیفی ندارد: مشت آن هنرمند و صاحب آن اثر در برابر آنها باز است.
مثل این که بگویند: این شعر فقط وزن و قافیه دارد یا تشبیهش صورتِ دستمالی شدهی فلان تشبیهِ از فلان شاعر است یا مضمونش را دیگری با صورتی که مرکزی برای ادراک بلا کیف دارد، قبلاً، آورده است؛ برای این گونه افراد، آن اثر، دیگر مصداق هنر نخواهد بود.
اما اگر کسانی باشند که از آن گونه هوش و آگاهی برخوردار نباشند، میتوانند از چنان اثری هم احساس التذاذ هنری کنند؛ زیرا برای آنها هنوز نقطههایی از ادراک بی چگونه در آن اثر وجود دارد.
پس در فاصلهی زبان روزمره و حرفهای مکرّر کوچه و بازارِ مردم، از یک سوی و شاهکارهای مسلّمِ شعرِ جهان از سوی دیگر، همیشه، مجموعهی بیشماری از طیفهای هنری، با شدت و ضعفِ بسیار، وجود خواهد داشت تا مخاطب و داورِ این موضوع چه کسانی باشند.
محمدرضا شفیعیکدکنی
زبان شعر در نثر صوفیه، صص ۷۴ و ۷۵
@vir486
زیرا وقتی چیزی مبتذل، به معنی لغوی کلمه، شد، دیگر نقطهی ابهام و زمینهای برای «ادراک بی چگونه» ندارد؛ از همین جا است که گاه یک اثر برای بعضی از مردم مصداقِ هنر است و برای بعضی دیگر هنر شمرده نمیشود؛ آنها که هنر میدانندش هنوز نقطهی ادراکِ بی چگونهای در آن مییابند و آنها که آن اثر، برای آنها، هیچ نقطهی ادراکِ بلاکیفی ندارد: مشت آن هنرمند و صاحب آن اثر در برابر آنها باز است.
مثل این که بگویند: این شعر فقط وزن و قافیه دارد یا تشبیهش صورتِ دستمالی شدهی فلان تشبیهِ از فلان شاعر است یا مضمونش را دیگری با صورتی که مرکزی برای ادراک بلا کیف دارد، قبلاً، آورده است؛ برای این گونه افراد، آن اثر، دیگر مصداق هنر نخواهد بود.
اما اگر کسانی باشند که از آن گونه هوش و آگاهی برخوردار نباشند، میتوانند از چنان اثری هم احساس التذاذ هنری کنند؛ زیرا برای آنها هنوز نقطههایی از ادراک بی چگونه در آن اثر وجود دارد.
پس در فاصلهی زبان روزمره و حرفهای مکرّر کوچه و بازارِ مردم، از یک سوی و شاهکارهای مسلّمِ شعرِ جهان از سوی دیگر، همیشه، مجموعهی بیشماری از طیفهای هنری، با شدت و ضعفِ بسیار، وجود خواهد داشت تا مخاطب و داورِ این موضوع چه کسانی باشند.
محمدرضا شفیعیکدکنی
زبان شعر در نثر صوفیه، صص ۷۴ و ۷۵
@vir486
👍3👏2🕊2
👏13👍5💋4❤1
#شفیعی_کدکنی
دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم
وين درد نهانسوز نهفتن نتوانم
تو گرم سخن گفتن و از جام نگاهت
من مست چنانم كه شنفتن نتوانم
شادم به خيال تو چو مهتاب شبانگاه
گردامن وصل تو گرفتن نتوانم
چون پرتو ماه ايم وچون سايه ديوار
گامي ز سر كوی تو رفتن نتوانم
دور از تو من سوخته در دامن شبها
چون شمع سحر یک مزه خفتن نتوانم
فرياد ز بیمهريت ای گل كه در اين باغ
چون غنچه پاييز شكفتن نتوانم
ای چشم سخنگو تو بشنو ز نگاهم
دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم
@vir486
دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم
وين درد نهانسوز نهفتن نتوانم
تو گرم سخن گفتن و از جام نگاهت
من مست چنانم كه شنفتن نتوانم
شادم به خيال تو چو مهتاب شبانگاه
گردامن وصل تو گرفتن نتوانم
چون پرتو ماه ايم وچون سايه ديوار
گامي ز سر كوی تو رفتن نتوانم
دور از تو من سوخته در دامن شبها
چون شمع سحر یک مزه خفتن نتوانم
فرياد ز بیمهريت ای گل كه در اين باغ
چون غنچه پاييز شكفتن نتوانم
ای چشم سخنگو تو بشنو ز نگاهم
دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم
@vir486
❤9👍2🥰2👏2💯1