می‌دونم کانال مقداری از ریل ادبیات خارج شده ولی این مسائل برای ما ادبیاتی‌ها که بیشتر در خطر چپ هستیم الزامی‌ست.


فریب چپ‌هارو نخوریم.
چپ فریبکاره.
چپ در هوا معلقه، زمینه‌ی فرهنگی در تاریخ و فرهنگ ما نداره.
چپ شاهنامه سند اصلی و هویتی مارو قبول نداره.
چنگ بیندازیم به شاهنامه.
خوندن شاهنامه مسیر رو روشن می‌کنه.


نه به چپ و اصلاح‌طلب.
توماج صالحی
روحانی
تاجزاده( ویژه‌تر)
علی‌نژاد
علی‌دوستی
نه به صورتی‌پوشان.

پروژه‌هاشون روی میزه.

از آن روزهای سخت که بر ایرانیان در حمله‌ی تازیان گذشت، آن همه کشت‌وکشتار و خونریزی برای قبولاندن رسالتی نه چندان مشهود.
از آن روزها که محمود غزنوی در ری انگشت در سوراخ کرده بود و ایرانی می‌جُست.
از آن روزها که مغولان نیشابور را شخم زدند و از بقایای سگ و گربه هم در خیابان اثری نبود.
آن روز که تیمور با دسته‌ی سلاخی‌اش به ایران رسید.
آن روز که محمود افغان وحشیانه به جان ایران و ایرانی افتاد.
و اکنون که خون بر خون انبار می‌شود، و زمین رغبت پذیرش ندارد.
همه‌ی ما در این فراز و نشیب چرخ سفله‌پرور کورسوی نگاهمان به یک چیز است امید.
گر چه جگرهامون شرحه‌شرحه‌ست، گرچه از اعماق جان آه سرد می‌کشیم، گرچه دست به دست می‌ساییم و بر ران می‌زنیم اما امیدواریم امیدوار.

‍ ایرانی صبرِ بسیار داشته است، توهین و تجاوزِ خارجی را تحمّل می‌کرده، ولی بی‌جواب نمی‌گذارده است. حساب‌ها در نزدِ او دیر و زود می‌شده، لیکن سوخت و سوز نمی‌شده؛ براساس همین شیوه بود که ابومسلم کارِ بنی‌امیّه را ساخت و خواجه نصیر کارِ بنی‌عبّاس را، و فردوسی کارِ سلطه‌ی فرهنگیِ دمشق و بغداد را.
ایران اسلامی به این نتیجه رسید که به نژادِ کسانی که بر او حکومت می‌کرده‌اند کاری نداشته باشد، فرق نمی‌کرد که ترک باشد یا مغول و یا قزلباش. خون، اهمّیّتی نداشت، مهم آن بود که این خون، رنگِ ایرانی به خود بگیرد، و حکمرانان بر وفقِ سلیقه‌ی او حکم برانند، و به زبانِ او سخن بگویند، و فرهنگِ او را دوست بدارند.
تاریخِ این چهارده قرن اخیر ایران، تاریخِ تلاشِ فکری و فرهنگی بوده است، مصروف بر آنکه لطمه‌ی مهاجم و خارجی به حدّاقل تنزّل داده شود، از میانِ تندبادِ حوادث و جنگ‌ها و غارت‌ها راهی به سوی تداومِ ایرانیّت بـاز بماند و هیچ یک از این سوانح، نه یورش، نه اشغال، و نه این اواخر استثمارِ فرنگی، ریشه‌ی آن را قطع نکند، که در نظر ایرانی: «تا ریشه در آب است، امید ثمری هست».

             

ایران و تنهایی‌اش
دکتر اسلامی ندوشن


@vir486

به یزدان که تا در جهان زنده‌ام
به کینِ سیاوش دل آگنده‌ام

کین‌خواهی سیاوش.

در جنگ ایران و توران که به کین‌خواهی سیاوش انجام گرفت، کاموس فرمانده‌ی سپاه توران به جنگجویان چنین می‌گوید:

همه گرز و تیغ و کمند آورید
به ایرانیان تنگ و بند آورید

تازه اونجا جنگ جوانمردانه و برابر بود.
پهلوان با همه‌ی آلاتش در برابر پهلوان دیگر با همه‌ی سلاح‌هایش.

و چه قدر ما در جنگ تنهاییم و تنها سلاح‌مان، امید و غرور ملی‌مان هست.

این بیت بیان‌کننده‌ی حال ماست.

سپهر بابا..


این‌روزها
در گریه‌هایم
در بغض‌های شکسته‌ام
در کلماتم
در نگاه‌هایم
تو را
هر لحظه
بغل می‌کنم برادر.

حتی هنگامی‌که برای خوابیدن آماده می‌شوم
بالشتت را کنار بالشتم می‌گذارم.

پیش ازین تو را نمی‌شناختم
و ای کاش دلیل آشنایی ما گلوله نبود
مرگ‌ نبود
بلکه رقصی بود در پهنای پارکی
یا در کرسی دانشگاهی
یا پشت چراغ قرمزی
و یا سفری در واگنی مشترک.

اگر آشنای ما نیستی
چرا
چرا؟
یک‌نفر بگوید چرا؟
اینهمه برای غریبه‌ها چشمانم اشکبارست.