هر وقت سعی می‌کنم لبخند بزنم،
احساس می‌کنم به آن‌چه در درونم است
خیانت می‌کنم.

داستایفسکی

‏به‌دست خلقِ عالم کاسهٔ دریوزه می‌بینم
گدا چون پادشه گردد، گدا سازد جهانی را..



حزین لاهیجی

ایران
پیوسته ترا دستِ خدا باد نگهبان...


برای چند نفر باید غم بخوریم و اشک بریزیم.
حمید مهدوی

ز خونِ یلان کشور آغشته شد...

خرنامه
میرزاده عشقی
 
 
دردا و حسرتا که جهان شد به کام خر!
زد چرخ سفله، سکه‌ی دولت به نام خر!

خر سرور ار نباشد؛ پس هر خر از چه روی؟
گردد همی ز روی ارادت غلام خر!

افکنده‌است سایه، هما بر سر خران
افتاده‌است طایرِ دولت به دامِ خر

خر‌بنده‌ی خران شد، آزادگان دهر!
پهلو زن است چرخ، به این احتشام خر

خرها تمام محترمند! اندرین دیار!
باید نمود از دل و جان احترام خر

خرها وکیل ملت و ارکان دولتند
بنگر که بر چه پایه رسیده مقام خر؟

شد دائمی ریاست خرها به ملک ما
ثبت است بر جریده عالم دوام خر

هنگامه‌ای به پاست، به هر کنج مملکت
از فتنه خواص پلید و عوام خر

آگاه از سیاست کابینه، کس نشد
نبود عجب که «نیست» معین مرام خر

روزی که جلسه وزرا، منعقد شود
دربار چون طویله شود ز ازدحام خر

در غیبت وزیر، معاون شود کفیل
گوساله‌ایست نایب و قائم مقام خر

یارب «وحید ملک» چرا می‌خورد پلو؟
گر کاه و یونجه است، به دنیا طعام خر

گفتم به یک وزیر، که من بنده توام
یعنی منم ز روی ارادت غلام خر

این شعر را به نام «سپهدار» گفته‌ام
تا در جهان بماند، پاینده نام خر

خرهای تیزهوش، وزیران دولتند
یا حبذا ز رتبه و شأن و مقام خر

از آن الاغ‌تر وکلایند، از این گروه
تثبیت شد به خلق جهان احتشام خر

شخص رئیس دولت ما، مظهر خر است
نبود به جز خر، آری قائم مقام خر

چون نسبت وزیر به خر، ظلم بر خر است
انصاف نیست، کاستن از احترام خر

گفتا سروش غیب، به گوش «امین ملک»
زین بیشتر، زمانه نگردد به کام خر

«سردار معتمد» خرکی هست جرت غوز
کز وی همی به ننگ شد، آلوده نام خر

امروز روز خرخری و خرسواری است
فردا زمان خرکشی و انتقام خر

عجیب واقعه‌ای و غریب حادثه‌ای
أنَا اصْطَبَرتُ قَتیلاً و قاتِلی شاکی!


                                   حافظ


حادثه‌ی عجیبی‌ست که من به عنوان کشته‌شده و مقتول صبر پیش گرفته‌ام و قاتل از من شکایت کرده‌است.

يا ليتَ جورَ بني مَروان عادَ لَنا
وأن عدل بني العباس في النار

أبو عطاء السندي 



(ای کاش ظلم و ستم بني‌مروان به ما برمی‌گشت و عدالت و دادگری بنی‌عباس به جهنم فرو می‌رفت.)

ای‌کاش

به نوبت‌اند ملوک اندرین سپنج سرای
کنون که نوبتِ تُست ای ملک به عدل گرای

سپنج‌سرا: کنایه از دنیا، منزل عاریتی

قصاید سعدی

از مُلکِ وجودم؛ اثری عشقِ تو نگذاشت
چون کشورِ سلطانِ ستمکار خرابم



حزین‌لاهیجی

فردوسی وطن‌پرست بوده و به تمام سرزمین نیاکان خود یعنی ایران بسیار عشق داشته و شور مخصوصی آشکار می‌سازد چنانکه این خیال بر احساسات مذهبی او فائق آمده، همه جا وطن‌پرستیش بر مذهب فزونی می‌جوید و هر جا که در شاهنامه به شکست ایران بر می‌خورد ناله‌های جانسوز برآورده مانند آنکه عزیزترین کسانش از دست رفته زاری می‌کند و می‌نالد.

همه جای جنگی سواران بُدی
نشستنگه شهریاران بُدی
کنون جای سختی و جای بلاست
نشستنگه تیز چنگ اژدهاست

سخن و سخنوران بدیع الزمان فروزانفر