این دو بیت انوری فوق‌العاده‌ست. این زبان فارسی چه قابلیت‌ها که نداره. مگه میشه بدشانسی و بداقبالی رو ازین زیباتر نشون داد.

هر بلایی کز آسمان آید
گر چه بر دیگری قضا باشد

به زمین نارسیده گوید
خانه‌ی انوری کجا باشد

انوری




@vir486

از قضا شاهنامه نیز خود دستاورد شکست و ناکامی است؛ شکستی چندصد ساله از عرب‌ها و افول سامانیان و چرخشی ناکام در تاریخ ایران. وقتی ناتوانی در عرصه‌ی تاریخ واقعی رخ می‌نماید نیاز به روایت و تاریخ‌پردازی آشکارتر می‌شود. ابومنصور عبدالرزاق و شاهنامه‌سرایان و فردوسی از واقعیت نادلپذیر زمان به خاطره‌ی دلپذیر گذشته روی می‌آورند؛ نه برای گریز ناممکن از زمانه‌ای که در آن‌اند بلکه برای آنکه نهیب حادثه بنیادشان از جا نبرد. شاهنامه جویای پایگاهی است در گذشته برای ایستادن در زمان حال و پیدایش آن از نیاز ایرانیان برای زنده بودن و خود ماندن سرچشمه می‌گیرد. این کتاب پیروزی کلام است بر «عمل» اگر در ورزیدن و پروردن تاریخ که کار آدمی است - نامرادیم در سخن که شاهکار آدمی است - کامرواییم.



ارمغان مور
شاهرخ مسکوب
ص۱۲۳


@vir486

به بازیگری مانَد این چرخِ مَست
که بازی برآرد به هفتاد دست

زمانی به خنجر زمانی به تیـغ
زمانی به باد و زمانی به میـغ

زمانی به دســـــــــتِ یکی ناسزا
زمانی خود از درد و سختی رها

زمانی دهد تخت و گنـــج و کلاه
زمانی غم و رنج و خواری و چاه

شاهنامه فردوسی


@vir486

امیدواریم آن روز چندان دور نباش

به مناسبت ۷ آبان‌...


@vir486

زن: جز دروغ چه راهی مانده‌بود؟ گفتند تو زنان را نمی‌نگری. گفتند تو به شمشیر دست نمی‌بری! کجا برود زنی که شوهرش را لای جرز کرده‌اند و کودکش پیش چشمش زنده در گور شده؟ کجا برود آن که نه سقفی دارد و نه بالینی؟ چه کسی انتقام او را می‌گیرد؟ چه کسی اشک او را در تاریکی می‌بیند و ته سفره‌ا‌ی جلویش می‌ریزد؟ در به دری که امیدش پهلوان باشد و بشنود که او درد زنان را نمی‌شنود چه باید بکند جز پوشیدن بدل جامه‌ی مردان؟

پهلوان: کلافه من اشک را طاقت نمی‌آورم.


عیارنامه
بهرام بیضایی

@vir486

قسمتی از وصیت‌نامه‌ی ابوالقاسم حالت

اهدای‌عضو

بعدِ مرگم نه به خود زحمتِ بسیار دهید
نه به من بر سرِ گور و کفن آزار دهید

نه پیِ گور‌کن و قاری و غسال روید
نه پی سنگِ لحد پول به حجار دهید

بِه که هر عضوِ مرا از پسِ مرگم به کسی
که بِدان عضو بُود حاجتِ بسیار دهید

این دو چشمانِ قوی را به فلان چشم‌چَران
که دگر خوب دو چشمش نکند کار دهید

وین زبان را که خداوندِ زبان بازی بود
به فلان هوچیِ رند، از پیِ گفتار دهید

کله‌ام را که همه عمر پر از گچ بوده‌است
راست تحویلِ "علی اصغرِ گچ کار" دهید

وین دلِ سنگِ مرا هم که بُود سنگِ سیاه
به فلان سنگ‌تراشِ تهِ بازار دهید

کلیه‌ام را به فلان رِند عرق‌خوار که شد
از عرق، کلیه‌ی او پاک لت و پار دهید

ریه‌ام را به جوانی که ز دود و دمِ بنز
در جوانی ریه‌ی او شده بیمار دهید

جگرم را به فلان بی‌جگرِ بی‌غیرت
کمرم را به فلان مردکِ زن بار دهید

چانه‌ام را به فلان زن که پیِ وراجی‌ست
معده‌ام را به فلان مردِ شکم‌خوار دهید

گر سرِ سفره خورَد فاطمه‌ی بی‌دندان غم
بِه که دندانِ مرا نیز به آن یار دهید




@vir486

احمق مردا که دل درین جهان بندد! که نعمتی بدهد و زشت بازستاند.

ابوالفضل بیهقی
تاریخ بیهقی، بردار کردن حسنک وزیر‌


@vir486

تو کمان کشیده و در کمین
که زنی به تیرم و من غمین

همه‌ی غمم بود از همین
که خدا نکرده خطا ‌کنی

                
هاتف اصفهانی


@vir486

ایــران برای من تداعی‌گرِ "شهر یادگار" است؛
بدین معنی که چون به عمقِ آن نگاه می‌کنم و به چند هزار سال حوادثی که بر سـرِ این سرزمین گذشته، دنیای پُر ولوله‌ای می‌بینم، که حکمِ سرنوشت این بود که ما در آن به دنیا بیاییم و چندی در آن زندگی کنیم. ایران برای من علاوه بر خاکی که میان سه آب گسترده است (اَرَس، دریای مازندران و خلیج فارس) عمقِ تاریخی دارد که بسیار پُر معناست، زیرا حدیثِ زندگی و مرگ از آن بیرون می‌آید.
چون نامِ دیگری نیست می‌توانم آن را فرّه‌ی نگهبانِ یک قوم بخوانم؛ و آن مجموعِ استعدادها و چارہ‌گریهایی است که حیاتِ ملّیِ ملّتی را از فرو افتادن باز می‌دارد.

             
دیروز، امروز، فردا
مرزهای ناپیدا
محمدعلی اسلامی‌ندوشن


@vir486

به یاد دارید حریفان باده‌پیما را.

«ای امید نیک رستگاری هر چه خاک اسفندیار است عمر تو باد که به یمن تو مرگ هست اما تباهی نیست.»

مقدمه‌ای بر رستم و اسفندیار
شاهرخ مسکوب


@vir486

ابر پنداری که با بادِ بهاری دشمن است
کابر دُر اَفشان کند چون باد مشک‌افشان کند

در میانِ لاله‌زار آید به رغم ابر، باد
تا چو گریان کرد ابر، او لاله را خندان کند

کوه و صحرا را زمانه خلعتِ صنعا دهد
باغ و بستان را هوا چون روضهٔ رضوان کند


قدرت توصیف و خیال‌پردازی قطران تبریزی به حدی است که گاهی خواننده در میان تصویرها گم می‌شود. هوای بارانی رو در نظر بیاورید که چگونه ابر و باد با هم آمیخته‌می‌شوند، آن‌یک قطرات باران را پخش می‌کند و این‌یک بوهای خوش را رها می‌کند. و زمینه سبز و سرخ زمین را نیز به خاطر داشته‌باشید.



@vir486

دکتر سجاد آیدانلو؛


یکی از کلیدواژه‌های نادرست که دستمایۀ جعل و نفاق نیز می‌شود، کلیدواژۀ «فارس» است.
از منظر تباری و نژادی و هویتی، ما فارس نداریم. هویت فارس نداریم، ملّت فارس نداریم، شاعر فارس نداریم.
این اصطلاحات نادرست است.

فارس نام استانی در ایران بوده که در طول تاریخ ایران به دلیل اینکه دو سلسلۀ تاثیرگذار هخامنشیان و ساسانیان از آنجا برخاستند، بنا بر قاعدۀ ادبی مَجاز، در متون عربی و بعضاً یونانی، فارس را به معنای ایران به کار برده‌اند.

مثلاً وقتی می‌گفتند «ملوک الفرس»، یعنی پادشاهان ایران، که آذربایجان و کردستان و خراسان و کلیۀ نواحی ایران را نیز شامل می‌شده است.

برخی به اشتباه اینگونه تلقی می‌کنند که فارس یک نژاد و هویت جدایی است که در برابر هویت تُرک و کُرد و لُر و … قرار دارد.
اینگونه نیست، ما یک هویت ایرانی داریم که تمامی مناطق و زبان‌ها و گویش‌های رایج در ایران را دربرمی‌گیرد.

زبان فارسی زبان ملّی ایرانیان است، نه یک هویت مشخص و جدایی به نام فارس.
بر اساس همین نکاتی که عرض کردم، نظامی خود را «دهقان فصیح پارسی‌زاد» لقب می‌دهد که در اینجا پارسی به معنای ایرانی است، نه فارس در تلقی اشتباه امروزین.

بر همین اساس بنده از اهالی رسانه نیز خواهش می‌کنم که از اصطلاحاتی مانند فارس، تُرک، کُرد، لُر و … استفاده نکنند؛ چرا که این کار مقدمۀ دیگری‌سازی و در ادامه نیز مقدمۀ ملت‌سازی در درون کشور می‌شود و یکپارچگی و وحدت ملی ایران را با مخاطره مواجه می‌کند.

اگر هم اصراری برای تقسیم‌بندی افراد بر اساس زبان است، از اصطلاحات فارسی‌زبان، تُرکی‌زبان، کُردی‌زبان و … استفاده کنند.
البته که بهتر است معیار تقسیم‌بندی در درون یک کشور متحد و یکپارچه، معیار جغرافیایی باشد؛ چنانچه سنت ادبی و تاریخی ما نیز بدین‌گونه بوده است. مانند خراسانی، سنندجی، تبریزی، شیرازی و … .
اگر چنین باشد، تداخل و تناقضی هم با هویت تاریخی و درازدامن ایرانی پیدا نخواهد شد.





@vir486

نجاتت می‌دهیم ایران از اندوه اسارت‌ها...

شاعر؟