شعر فارسی (از رودکی تا نیما) ویر
13K subscribers
299 photos
427 videos
7 files
78 links
Download Telegram
که با نخستین سنگ‌ها آغاز می‌شود
انسان با نخستین درد.



احمد شاملو



@vir486
❤2
من مرثیه‌خوان دلِ دیوانه خویشم.



اخوان‌ثالث




@vir486
❤2👍2
چندان که غم به جان تو بارید
باران به کوهسار نیامد.



اخوان‌ثالث




@vir486
❤2
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
برسان باده که غم روی نمود ای ساقی

محمدرضا #شجریان
حسین #علیزاده
کیهان #کلهر
همایون شجریان

همنوا با بم




@vir486
🔥2
اشکم ولی به پایِ عزیزان چکیده‌ام
خارم ولی به سایه‌ی گل آرمیده‌ام

با یاد رنگ و بوی تو، ای نوبهارِ عشق
هم چون بنفشه سر به گریبان کشیده‌ام

چون خاک در هوای تو از پا فِتاده‌ام
چون اشک در قفای تو با سر دویده‌ام

من جلوه‌یِ شباب ندیدم به عمرِ خویش
از دیگران حدیثِ جوانی شنیده‌ام

از جام عافیت، مِی نابی نخورده‌ام
وَز شاخِ آرزو گل عیشی نچیده‌ام

موی سپید را فَلَکم رایگان نداد
این رشته را به نقدِ جوانی خریده‌ام

ای سروِ پای بسته، به آزادگی مَناز
آزاده من، که از همه عالم بریده‌ام

گر می‌گریزم از نظرِ مردمان، رَهی
عیبم مکن که آهویِ مردم‌ ندیده‌ام...


غزل "حدیثِ جوانی"
"استاد رهی معیری"

@vir486
❤3👍1
در هیچ زبانی آنهمه ذمّ ریا و دورنگی و دکانداریِ متشرّعانه و سوء استفاده از زهد و دین به طنز یا جِدّ نیامده است که در زبان فارسی آمده. خود این یک مکتب و یک تیره‌ی فکری شد، و حتّی به ایجاد فرقه‌ی «ملامتی» منجر گشت که آخرین چاره‌ی حفظِ دین را در تظاهر به بی‌دینی می‌جست.
از نظر متفکّرانِ آزاده‌ی ایران، زیانِ عالِمانِ بی‌حقیقت بیشتر از جبّارانِ تازیانه به دست بوده است؛ چه، آنان دین را از درون خالی کرده بودند و همه‌ی امور را بر گِردِ کاکُلِ «ظواهر» می‌چرخاندند که این «ظواهر» در جهت تسلّطِ هر چه بیشترِ زور پسندان و نخاله‌ها بر ساده‌ها و ضعیف‌ها نتیجه بخش می‌شد. حافظ خلاصه‌ی وضع را در چند کلمه گفته است:
آتشِ زهد و ریا خرمنِ دین خواهد سوخت.


محمّد‌علی اسلامی نُدوشن


@vir486
❤2
ابر بارنده به دریا می‌گفت:
گر نبارم تو کجا دریایی؟
در دلش خنده‌کنان دریا گفت:
ابر بارنده
تو هم از مایی
(حمید مصدق)



@vir486
👍2
با همه‌ی بی سر و سامانی‌ام
باز به دنبال پریشانی‌ام

طاقت فرسودگی‌ام هیچ نیست
در پی ویران شدنی آنی‌ام

آمده‌ام بلکه نگاهم کنی
عاشق آن لحظه‌ی طوفانی‌ام

دلخوش گرمای کسی نیستم
آمده‌ام تا تو بسوزانی‌ام

آمده‌ام با عطش سال‌ها
تا تو کمی عشق بنوشانی‌ام


محمدعلی بهمنی




@vir486
👍3
مسکین خر اگر چه بی‌تمیزست
چون بار همی‌برد عزیزست

گاوان و خران رنج‌بُردار
به ز آدمیان مردم‌آزار


سعدی( گلستان)







@vir486
👏3
نماند ستمگارِ بد روزگار
بماند بر او لعنتِ پایدار


سعدی( گلستان)






@vir486
👍2
جمعه‌ی ساکت
جمعه‌ی متروک
جمعه‌ی چون کوچه‌های کهنه، غم‌انگیز
جمعه‌ی اندیشه‌های تنبل بیمار
جمعه‌ی خمیازه‌های موذی کشدار
جمعه‌ی بی‌انتظار
جمعه‌ی تسلیم

خانه‌ی خالی
خانه‌ی دلگیر
خانه‌ی در بسته بر هجوم جوانی
خانه‌ی تاریکی و تصور خورشید
خانه‌ی تنهایی و تفأل و تردید
خانه‌ی پرده، کتاب، گنجه، تصاویر

آه، چه آرام و پر غرور گذر داشت
زندگی من چو جویبار غریبی
در دل این جمعه‌های ساکت متروک
در دل این خانه‌های خالی دلگیر
آه، چه آرام و پر غرور گذر داشت...



فروغ فرخزاد





@vir486
👍3🔥1
‍ تحلیل و زیبایی شناسی شعری سپید از سروده های فروغ فرخزاد

دلم گرفته‌است
دلم گرفته‌است
به ایوان می‌روم و انگشتانم را
بر پوست کشیده‌ی شب می‌کشم
چراغ‌های رابطه تاریک‌اند
چراغ‌های رابطه تاریک‌اند
کسی مرا به آفتاب معرّفی نخواهدکرد
کسی مرا به میهمانیِ گنجشک‌ ها نخواهد برد
پرواز را به‌ خاطر بسپار
پرنده مُردنی ‌ست

فروغ فرخزاد در هشتم دی ۱۳۱۳ شمسی در تهران متولّد شد و در بیست و چهارم بهمن ۱۳۴۵ در سی و دو سالگی در اثر سانحه رانندگی درگذشت. از این شاعر برجسته معاصر پنج مجموعه شعر با نام های: اسیر، دیوار، عصیان، تولدی دیگر و ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد به یادگار مانده است.
فروغ با انتشار دفتر شعر « تولدی دیگر» جایگاه خود را به عنوان شاعری ممتاز در ادب معاصر تثبیت کرد. آثار وی به چند زبان از جمله: انگلیسی، فرانسوی، اسپانیایی، آلمانی و... ترجمه شده اند.

شعر زیبای « پرنده مُردنی ست» از فروغ مانند انشایی است که از سه بخش مقدمه، بدنه و نتیجه گیری تشکیل شده است. این سروده با مصراع « دلم گرفته است» آغاز می شود و آزردگی خاطر شاعر را از بابت موضوعی به نمایش می گذارد که در ادامه شاهد آن هستیم. تکرار این مصراع و نیز سطر« چراغ های رابطه تاریکند» برای تأکید روی موضوعی است که شاعر از مخاطب خود انتظار دارد تا پیگیر آن باشد.
تکرار مصراع در شعر شاعران برای تأکید یا زیبایی است و اگر جز این باشد، حشو ( تکرار زاید) محسوب می شود.

شاعرِ تنها، آزردگی خاطر و اندوه خود را با حضور در ایوان خانه با شب در میان می گذارد و از آنجا که شب تداعی گر تنهایی و دلتنگی است، خود را صاحب دردی مشترک با شب می داند و با او احساس قرابت دارد.
او از اینکه می بیند در جامعه، رابطه و ارتباط بین افراد کمرنگ و حتی بیرنگ است، رنج می برد. شاعر رابطه را به چراغی تشبیه کرده است که روشن بودن آن به معنای وجود ارتباط بین افراد و خاموش بودن آن بیانگر قطع ارتباط یا کمرنگ بودن رابطه میان انسان ها است. ناراحتی شاعر در این است که این رابطه و صمیمیّت در بین آدم ها برقرار نیست و با تکرار مصراع ضمن تأکید آن، اوج دلگیری و آزردگی خود را نسبت به این موضوع نشان می دهد و اینکه چرا انسان ها همدیگر را به آفتاب یعنی روشنی، آگاهی، حقیقت، گرمی و صمیمیّت و معرفت معرفی و دعوت نمی کنند.

تناسب واژگان« انگشتان» و « پوست» از یک سو و « شب»، « تاریکی»، « چراغ» و « آفتاب» از سویی دیگر با چاشنی تضاد چشم نواز است. شاعر با جان بخشی به شب و با کشیدن انگشتان خود بر پوست شب با او چون انسانی ارتباط برقرار می کند. در ضمن تکرار صامت « ش» در« انگشتانم را بر پوست کشیده ی شب می کشم» نغمه حروف ( واج آرایی) زیبایی ایجاد کرده و انگار پژواک واژه شب در گوش طنین انداز می شود.

در ادامه شاعر به حال گنجشک ها غبطه می خورد که با هیاهوی فراوان و جیک جیک های کر کننده شان، دائم با یکدیگر گفت و گو و رابطه دارند. او ضمن گِله از دوری و عدم ارتباط بین انسان ها، خواهان رابطه ای گنجشک گونه میان افراد جامعه است و می خواهد کسی او را به میهمانی گنجشک ها دعوت کند.

اوج کار شاعر را در بند پایانی شعر نظاره گر هستیم. شاعر پس از مقدمه و توضیح دل نگرانی خود از تاریکی چراغ های رابطه، نتیجه گیری زیبایی را انجام می دهد که به عنوان ضرب المثل وردِ زبان ها است.
در سه سطر پایانی شعر، مراعات نظیر در کلمات گنجشک ها، پرواز و پرنده چشمگیر است.
او از ما می خواهد که پرواز را به خاطر بسپاریم، چرا که پرنده مُردنی است. پرنده ای که در آسمان در حال پرواز است، بیش از این که خودش توجه ما را جلب کند، پروازش برای ما چشم نواز و به خاطر ماندنی است.
انسان ها به دنیا می آیند و پس از دوره ای کوتاه از این سرا رخت برمی بندند، امّا آن چیزی که از انسان ها به خاطر و به یادگار می ماند، پندار نیک، گفتار نیک و کردار نیک شان است.

برخورداری از مضامین والا، تناسب و هماهنگی در حروف و کلمات، تکرار بجای برخی از مصراع ها، بهره گیری از عناصر خیال چون: مراعات نظیر، واج آرایی، تشخیص، تشبیه و ...، سبب شده است تا این سروده فروغ به عنوان یکی از زیباترین اشعار سپید معاصر به حساب آید.

عباس_رسولی_املشی







@vir486
👍4
حسبي و حسبك
أن تظلي دائماً
سِرّاً يُمزِّقني
و ليسَ يُقالُ

[همین کافی‌ست
رازی باشی
که ویرانم می‌کند
اما افشا نمی‌شود...]

#نزار_قبانی





@vir486
👍2
اندیشیدن
در سکوت.

آن که می ‌اندیشد
به ‌ناچار دَم فرو می‌ بندد 
اما آنگاه که زمانه
زخم‌ خورده و معصوم
به شهادت ‌اش طلبد
به هزار زبان سخن خواهد گفت ...

#احمد_شاملو / مدایح بی صله






@vir486
👍4
می‌توان خواند از جبینِ خاک، احوال مرا
بس که پیش یار حرفم بر زمین افتاده‌است

صائب


@vir486
👍2
یک پنجره برای دیدن
یک پنجره برای شنیدن
یک پنجره که مثل حلقه‌ی چاهی
در انتهای خود به قلبِ زمین می‌رسد
و باز می‌شود به سوی وسعت این مهربانیِ مکرر آبی رنگ
یک پنجره که دست‌های کوچک تنهایی را
از بخشش شبانه‌ی عطر ستاره‌های کریم
سرشار می‌کند
و می‌شود از آنجا
خورشید را به غربت گل‌های شمعدانی مهمان کرد
یک پنجره برای من کافیست


فروغ فرخزاد




@vir486
👍2
باید خریدارم شوی تا من خریدارت شوم
وز جان و دل یارم شوی تا عاشق زارت شوم

من نیستم چون دیگران، بازیچه بازیگران
اول به دام آرم تو را، وآنگه گرفتارت شوم

#رهی_معیری


@vir486
👍2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
زغال یا ذغال؟!

در رابطه با پسوند «ال» در زبان پارسی ...

@vir486
👍3
آن که مست آمد و دستی به دل ما زد و رفت
درِ این خانه ندانم به چه سودا زد و رفت

خواست تنهایی ما را به رخ ما بکشد
تنه‌ای بر در این خانه‌ی تنها زد و رفت

دل تنگش سر گل چیدن ازین باغ نداشت
قدمی چند به آهنگ تماشا زد و رفت

مرغ دریا خبر از یک شب طوفانی داشت
گشت و فریاد کشان بال به دریا زد و رفت

چه هوایی به سرش بود که با دست تهی
پشت پا بر هوس دولت دنیا زد و رفت

بس که اوضاع جهان در هم و ناموزون دید
قلم نسخ برین خط چلیپا زد و رفت

دل خورشیدی‌اش از ظلمت ما گشت ملول
چون شفق بال به بام شب یلدا زد و رفت

همنوای دل من بود به هنگام قفس
ناله‌ای در غم مرغان هم آوا زد و رفت

هوشنگ_ابتهاج





@vir486
👍4