This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
حسین پناهی در سریال آژانس دوستی در حال معرفی متفکرین بزررررررگی مانند پدوفیل دوبوار، سارتر و همچنین رفیق ماکسیم گورکی است؛ آنهم با تعابیری تحسین برانگیز و عاشقانه.
سریال معروف آژانس دوستی تولید سال ۱۳۷۸ است که از شبکه اول تلویزیون ج.ا پخش میشد.
سریال معروف آژانس دوستی تولید سال ۱۳۷۸ است که از شبکه اول تلویزیون ج.ا پخش میشد.
👍1
مارکسیسم فرهنگی بعد از تجربهء بلشویکها کلیت هدفشان نابودی بنیان خانواده و بیپدرسازی اجتماع بوده است. اینان با تضعیف نهاد خانواده، امروزه معیار خوبی و بدی را که از پدر به پسر منتقل میشد لغو کردند و به طور کلی قواعد و معیارهای اخلاقی را از طریق مدیا و مدارس دولتی انتقال میدهند. همینطور وظیفه نگهداری و حمایت از کودک هم دیگر بر عهده مادر و پدر نیست بلکه بر عهده دولت قرار گرفته است و خانواده اگر هم واقعا برقرار باشد نقش پرستار را دارد. این رویه بر روی فردی که به طور کلی پدری ندارد با سرعت بیشتری اثر میگذارد. خلاصه که دولت بردگان خودش را میسازد که مثل زالو از بدن قشر شاغل و مولد تغذیه کنند.
Forwarded from LiberTorch (Pouya)
انسانها سه دسته هستند:
کسانی که اتفاقات را رقم میزنند
کسانی که از آنهایی که اتفاقات را رقم میزنند میگیرند
و کسانی که نمیدانند چه اتفاقی دارد میافتد
کسانی که اتفاقات را رقم میزنند
کسانی که از آنهایی که اتفاقات را رقم میزنند میگیرند
و کسانی که نمیدانند چه اتفاقی دارد میافتد
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
آیا ترامپ به پایان راه رسیده است؟
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
خوشآمدگویی گرم حکومت ونزوئلا به ظریف
👍1
Forwarded from جناب گاو
فرق بین پوپولیسم و دموکراسی
پوپولیست با دموکرات چه فرقی دارد؟!
کلمه دموکراسی از ریشه یونانی demo به معنی مردم میآید، و پوپولیسم نیز از ریشه لاتین populus، باز هم به معنی مردم. ولی گذشته از این شباهت در ریشهشناسی دو کلمه، امروزه کاربرد این دو واژه چه تفاوتی دارند؟ چرا فیالمثل اوباما یک دموکرات نامیده میشود (فارغ از نام حزبش!)، و ترامپ یک پوپولیست؟ فرق مصدق دموکرات با احمدینژاد پوپولیست چیست؟
در واقع فرق ظریفی بین یک دموکرات و یک پوپولیست هست! شباهتشان در آن است که هر دو متکی به رای مردم و مقبولیت مردمیاند. ولی تفاوتِ ظریفشان در آن است که دموکرات، برخلاف پوپولیست، مورد تاییدِ قشر روشنفکر و دانشگاهی و بوروکرات و تکنوکرات و به خصوص اصحاب رسانههاست. این تاییدِ این ازمابهتران است که این دو را از هم متمایز میکند، حتی اگر این دو سیاستهایشان کاملاً یکی باشد، یا حتی اگر سیاستهای آن پوپولیستِ لعنتی بهتر و درستتر از این جنابِ دموکرات باشد.
مثلاً احمدینژاد، که پوپولیست اقتصادی مینامندش، در عمل و در سیاستهای اقتصادی چه فرق اساسی با دولتهای قبل و بعد از خود داشت؟ آیا افزایش نقدینگی و تورم در زمان او کمتر بود؟ نه آن که سیاستهایش درست بود، که مسلماً نبود! ولی این که احمدینژاد پوپولیست اقتصادی نامیده میشود، به خاطر ایننبود که در کل سیاستهای اقتصادیش خیلی بدتر از دیگر دولتها بود، بلکه به این خاطر بود که جماعت روشنفکر و بوروکرات دوستش نداشتند. در مقایسه، دولتِ میرحسین موسویِ دموکرات خیلی سیاستهای بدتری داشت، و حتی اگر آنها را به حساب جنگ بگذاریم، در زمان کاندیداتوریِ ریاستجمهوریش هم مشاورین اقتصادی که انتخاب کرده بود چیز بهتری را نوید نمیداد.
از آن طرف مصدق دموکرات نامیده میشود، همان مصدق که سیاستهای اقتصادیش چپی، و برنامه ملیسازی نفتش کلاً عوامفریبانه بود، همان مصدق که دموکراسی مملکت را خیابانی کرد، برخلاف قانون اساسی عمل کرد، و با لجبازیهایش یک شاه جوان که خیلی هم در کارها دخالت نمیکرد به سوی تبدیل به یک شاه همهکاره و مداخلهجو سوق داد....
یا چرا سیاستهای اوباما دموکراتیک است، ولی سیاستهای ترامپ پوپولیستی؟ واقعاً چه تفاوت اساسی در سیاستهای اقتصادی داشتند؟ هر دو ماشینهای چاپ پول در فِد (بانک مرکزی آمریکا) را با بالاترین سرعت روشن نگاه داشتند. اگر از این دو یکی عوامفریبانهتر عمل کرده باشد بیشک اوباما با برنامههای رفاه اجتماعیش است. همچنین در مورد سیاست خارجی و مداخلههای نظامی آمریکا! بر عکسِ تصور رایج، آنقدر که در زمان اوباما این مداخلهها زیاد بود در زمان ترامپ نبود! یا چرا باید سیاستهای اقتصادی ناسیونالیستی را پوپولیستی حساب کرد، ولی سیاستهای انترناسیونالیستی را، که به وضوح غیردموکراتیکاند، نه؟! چرا سیاستهای حمایتی ملیگرایانه از صنایع پوپولیستی شمرده میشود، ولی همکاری کامل کل شاکله سازمانهای بینالمللی مثل صندوق جهانی پول که به هیچ جا جوابگو نیستند و بوروکراسیهای بینالمللی بسیار ناکارآمدند دموکراتیک حساب شود؟
صحبت از درستی سیاستهای پوپولیستی نیست! صحبت از این است که تفاوتی بین دموکرات و پوپولیست نیست. دموکراسی در سطح بزرگ (کشوری) خواهناخواه به عوامفریبی و حکومت عوامفریبان میانجامد. در این باره در قسمت بعد بیشتر خواهم گفت....
(ادامه دارد)
پوپولیست با دموکرات چه فرقی دارد؟!
کلمه دموکراسی از ریشه یونانی demo به معنی مردم میآید، و پوپولیسم نیز از ریشه لاتین populus، باز هم به معنی مردم. ولی گذشته از این شباهت در ریشهشناسی دو کلمه، امروزه کاربرد این دو واژه چه تفاوتی دارند؟ چرا فیالمثل اوباما یک دموکرات نامیده میشود (فارغ از نام حزبش!)، و ترامپ یک پوپولیست؟ فرق مصدق دموکرات با احمدینژاد پوپولیست چیست؟
در واقع فرق ظریفی بین یک دموکرات و یک پوپولیست هست! شباهتشان در آن است که هر دو متکی به رای مردم و مقبولیت مردمیاند. ولی تفاوتِ ظریفشان در آن است که دموکرات، برخلاف پوپولیست، مورد تاییدِ قشر روشنفکر و دانشگاهی و بوروکرات و تکنوکرات و به خصوص اصحاب رسانههاست. این تاییدِ این ازمابهتران است که این دو را از هم متمایز میکند، حتی اگر این دو سیاستهایشان کاملاً یکی باشد، یا حتی اگر سیاستهای آن پوپولیستِ لعنتی بهتر و درستتر از این جنابِ دموکرات باشد.
مثلاً احمدینژاد، که پوپولیست اقتصادی مینامندش، در عمل و در سیاستهای اقتصادی چه فرق اساسی با دولتهای قبل و بعد از خود داشت؟ آیا افزایش نقدینگی و تورم در زمان او کمتر بود؟ نه آن که سیاستهایش درست بود، که مسلماً نبود! ولی این که احمدینژاد پوپولیست اقتصادی نامیده میشود، به خاطر ایننبود که در کل سیاستهای اقتصادیش خیلی بدتر از دیگر دولتها بود، بلکه به این خاطر بود که جماعت روشنفکر و بوروکرات دوستش نداشتند. در مقایسه، دولتِ میرحسین موسویِ دموکرات خیلی سیاستهای بدتری داشت، و حتی اگر آنها را به حساب جنگ بگذاریم، در زمان کاندیداتوریِ ریاستجمهوریش هم مشاورین اقتصادی که انتخاب کرده بود چیز بهتری را نوید نمیداد.
از آن طرف مصدق دموکرات نامیده میشود، همان مصدق که سیاستهای اقتصادیش چپی، و برنامه ملیسازی نفتش کلاً عوامفریبانه بود، همان مصدق که دموکراسی مملکت را خیابانی کرد، برخلاف قانون اساسی عمل کرد، و با لجبازیهایش یک شاه جوان که خیلی هم در کارها دخالت نمیکرد به سوی تبدیل به یک شاه همهکاره و مداخلهجو سوق داد....
یا چرا سیاستهای اوباما دموکراتیک است، ولی سیاستهای ترامپ پوپولیستی؟ واقعاً چه تفاوت اساسی در سیاستهای اقتصادی داشتند؟ هر دو ماشینهای چاپ پول در فِد (بانک مرکزی آمریکا) را با بالاترین سرعت روشن نگاه داشتند. اگر از این دو یکی عوامفریبانهتر عمل کرده باشد بیشک اوباما با برنامههای رفاه اجتماعیش است. همچنین در مورد سیاست خارجی و مداخلههای نظامی آمریکا! بر عکسِ تصور رایج، آنقدر که در زمان اوباما این مداخلهها زیاد بود در زمان ترامپ نبود! یا چرا باید سیاستهای اقتصادی ناسیونالیستی را پوپولیستی حساب کرد، ولی سیاستهای انترناسیونالیستی را، که به وضوح غیردموکراتیکاند، نه؟! چرا سیاستهای حمایتی ملیگرایانه از صنایع پوپولیستی شمرده میشود، ولی همکاری کامل کل شاکله سازمانهای بینالمللی مثل صندوق جهانی پول که به هیچ جا جوابگو نیستند و بوروکراسیهای بینالمللی بسیار ناکارآمدند دموکراتیک حساب شود؟
صحبت از درستی سیاستهای پوپولیستی نیست! صحبت از این است که تفاوتی بین دموکرات و پوپولیست نیست. دموکراسی در سطح بزرگ (کشوری) خواهناخواه به عوامفریبی و حکومت عوامفریبان میانجامد. در این باره در قسمت بعد بیشتر خواهم گفت....
(ادامه دارد)
🗽تکنولوژی به خودی خود بد نیست
⚜رضا دهدار
انقلاب صنعتی در طول قرن نوزدهم، فرآیند جدیدی که ما هماکنون در پیرامون خود می بینیم را آغاز کرد. وقتی که سرمایه داری، تصور و ساختار تولیدی جامعه را برهم زد. نکته مهم در ارتباط با ساختار جدید این بود که به افراد امکان میداد تا ثمره کار خود را به دست آورند، و با اجازه دادن به انباشت سرمایه، انگیزه هایی جدید و طلایی را برای کارگران و کارآفرینان فراهم کرد. انباشت سرمایه پیش نیاز جامعه مرفه است، بدون آن هیچ سرمایه گذاری پایدار یا رشد اقتصادی حاصل نمیشود.
با این حال بسیاری از مردم نگران این هستند که فناوری و تکنولوژی به زودی می تواند ما را از دور خارج کنند و در واقع عدهای هم هستند که معتقدند فناوریهای جدید ما را از بین میبرند. حتی کسی مثل استفان هاوکینگ پیشبینی کرده بود که رباتها سرانجام جهان را به دست می گیرند و از اینرو سرمایه داری را یک تهدید بزرگ تلقی میکرد و معتقد بود که رشد سریع تکنولوژی، نابرابری و فقر ناپایدار را به همراه خواهد داشت زیرا تکنیک های تولید خودکار، به جای نیروهای انسانی خواهد نشست. این گونه ترسها به نظرم ناشی از ناآگاهی نسبت به تاریخ اقتصادی است.
به تعبیر موری راتبارد؛ اقتصاددان مکتب اتریشی در کتاب "اقتصاد و دولت"، همواره کمبود نیروی کار وجود داشته است، به این معنی که ماشینها کار را منسوخ نمیکنند، بلکه به نوعی دستگاه های صرفه جویی در کار هستند که کالاها را به طرز چشمگیری ارزانتر در اختیار مصرف کنندگان میگذارند. نیروی انسانی همیشه برای برخی از فرآیندهای تولید - مانند نگهداری از ماشین آلات مورد نیاز است- بنابراین غیرقابل تصور است که هر صنعت نوینی بتواند بدون انسان دوام بیاورد. اما عدهای هم به درستی نگران این هستند که ابزارهای تکنولوژیک جدید به عنوان برگ برنده دولتها در امر کنترل و سرکوب مردم استفاده بشوند. نگارنده کلیت این حرف را رد نمیکند ولی دولتها از زمان پیدایششان از ابزارهای نوین متناسب با هر دورهای برای پیشبرد اهداف خود بهرهگیری کردهاند. دولتها از دستگاه هایی مثل گیوتین در اروپای قرون وسطی تا توپ های جنگی بر علیه حقوق فردی و شرافت بشر سوء استفاده کرده اند. بنابراین، دولت در هر دوره و بسته به زمان خود به اعمال خشونت علیه بشریت با استفاده از فنآوری همان دوره مبادرت ورزیده است. یک روز از فنآوری تبر، روز دیگر شمشیر و حالا تکنولوژی بایومتریک و این روند تا زمان سیطره دولت ادامه خواهد داشت.
همانگونه که فعالین بازار در قرن بیستم، در تأمین نیازها و خواستههای مردم از فنآوری جدید بهره بردند اما بالعکس دولتها از فنآوریهای جدید برای گسترش زرادخانه های تسلیحاتی شان استفاده کردند. هر دو جنگ جهانی اول و دوم در قرن بیستم دقیقا نتیجه افزایش باورنکردنی ثروت و رفاه بود. در قرن بیست و یکم نیز شرایط مانند سابق است و هیچ تغییری حاصل نشده. امروز هم، جهان درگیر جنگ و فاجعههایی است که توسط دولتها صورت گرفته است. مقصر اصلی روی آوردن فنآوری به سمت اهداف نابسامان ، دولت است. وگرنه اصل تکنولوژی که بد نیست.
بنابراین شاید مهمترین پرسش در زمانه ما این باشد که ما هرچقدر که به جلو پیش برویم ، چگونه از فنآوریهای جدید و فراگیر اطرافمان استفاده خواهیم کرد: به عنوان نیرویی به نفع بشریت و رهایی از بیماری هایمان، گسترش طول عمرمان و افزایش آسایش های مادی- یا به عنوان نیرویی واپس گرا که به درد و رنج و مرگ ما منتهی میشود که به ضرر ما عمل می کند؟ مسئله اصلی این است.
⚜رضا دهدار
انقلاب صنعتی در طول قرن نوزدهم، فرآیند جدیدی که ما هماکنون در پیرامون خود می بینیم را آغاز کرد. وقتی که سرمایه داری، تصور و ساختار تولیدی جامعه را برهم زد. نکته مهم در ارتباط با ساختار جدید این بود که به افراد امکان میداد تا ثمره کار خود را به دست آورند، و با اجازه دادن به انباشت سرمایه، انگیزه هایی جدید و طلایی را برای کارگران و کارآفرینان فراهم کرد. انباشت سرمایه پیش نیاز جامعه مرفه است، بدون آن هیچ سرمایه گذاری پایدار یا رشد اقتصادی حاصل نمیشود.
با این حال بسیاری از مردم نگران این هستند که فناوری و تکنولوژی به زودی می تواند ما را از دور خارج کنند و در واقع عدهای هم هستند که معتقدند فناوریهای جدید ما را از بین میبرند. حتی کسی مثل استفان هاوکینگ پیشبینی کرده بود که رباتها سرانجام جهان را به دست می گیرند و از اینرو سرمایه داری را یک تهدید بزرگ تلقی میکرد و معتقد بود که رشد سریع تکنولوژی، نابرابری و فقر ناپایدار را به همراه خواهد داشت زیرا تکنیک های تولید خودکار، به جای نیروهای انسانی خواهد نشست. این گونه ترسها به نظرم ناشی از ناآگاهی نسبت به تاریخ اقتصادی است.
به تعبیر موری راتبارد؛ اقتصاددان مکتب اتریشی در کتاب "اقتصاد و دولت"، همواره کمبود نیروی کار وجود داشته است، به این معنی که ماشینها کار را منسوخ نمیکنند، بلکه به نوعی دستگاه های صرفه جویی در کار هستند که کالاها را به طرز چشمگیری ارزانتر در اختیار مصرف کنندگان میگذارند. نیروی انسانی همیشه برای برخی از فرآیندهای تولید - مانند نگهداری از ماشین آلات مورد نیاز است- بنابراین غیرقابل تصور است که هر صنعت نوینی بتواند بدون انسان دوام بیاورد. اما عدهای هم به درستی نگران این هستند که ابزارهای تکنولوژیک جدید به عنوان برگ برنده دولتها در امر کنترل و سرکوب مردم استفاده بشوند. نگارنده کلیت این حرف را رد نمیکند ولی دولتها از زمان پیدایششان از ابزارهای نوین متناسب با هر دورهای برای پیشبرد اهداف خود بهرهگیری کردهاند. دولتها از دستگاه هایی مثل گیوتین در اروپای قرون وسطی تا توپ های جنگی بر علیه حقوق فردی و شرافت بشر سوء استفاده کرده اند. بنابراین، دولت در هر دوره و بسته به زمان خود به اعمال خشونت علیه بشریت با استفاده از فنآوری همان دوره مبادرت ورزیده است. یک روز از فنآوری تبر، روز دیگر شمشیر و حالا تکنولوژی بایومتریک و این روند تا زمان سیطره دولت ادامه خواهد داشت.
همانگونه که فعالین بازار در قرن بیستم، در تأمین نیازها و خواستههای مردم از فنآوری جدید بهره بردند اما بالعکس دولتها از فنآوریهای جدید برای گسترش زرادخانه های تسلیحاتی شان استفاده کردند. هر دو جنگ جهانی اول و دوم در قرن بیستم دقیقا نتیجه افزایش باورنکردنی ثروت و رفاه بود. در قرن بیست و یکم نیز شرایط مانند سابق است و هیچ تغییری حاصل نشده. امروز هم، جهان درگیر جنگ و فاجعههایی است که توسط دولتها صورت گرفته است. مقصر اصلی روی آوردن فنآوری به سمت اهداف نابسامان ، دولت است. وگرنه اصل تکنولوژی که بد نیست.
بنابراین شاید مهمترین پرسش در زمانه ما این باشد که ما هرچقدر که به جلو پیش برویم ، چگونه از فنآوریهای جدید و فراگیر اطرافمان استفاده خواهیم کرد: به عنوان نیرویی به نفع بشریت و رهایی از بیماری هایمان، گسترش طول عمرمان و افزایش آسایش های مادی- یا به عنوان نیرویی واپس گرا که به درد و رنج و مرگ ما منتهی میشود که به ضرر ما عمل می کند؟ مسئله اصلی این است.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
محمد هاشمی یک واقعیتی را بیان می کند که البته حرف جدید، و قصاری هم نیست...
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
نادر نادرپور؛ مترجم و نویسنده ایرانی در این ویدئو توضیح میدهد که واژه روشنفکر در ایران با حزب توده وارد ادبیات عامیانه شده است.
روشنفکری در ایران زاییده تفکر چپ است و عملاً یکی از پایه های عقب ماندگی ایران معاصر.
روشنفکری در ایران زاییده تفکر چپ است و عملاً یکی از پایه های عقب ماندگی ایران معاصر.
زمانی که دوتوکویل به آمریکا رفت شاهد ۱۳ میلیون انسان عمدتاً کشاورز و مقید به اصول مذهبی و کلیسا بود که در مقایسه با زادگاه خودش یعنی فرانسه، که چندی قبل راهبهها را به سکس با کشیشها وادار کرده بود، اختلاف عجیبی داشت. بنیان شکل گیری و استقلال آمریکا زمینههای دینی بسیاری دارد و در جنبش استقلال علاوه بر منافع مادی، منافع معنوی و دینی هم درگیر و عامل اتحاد بوده و امروزه هم در مذهب پروتستان، بیشترین تعداد شاخهها در آمریکا هستند. در حزب جمهوریخواه نیز یکی از شاخه های قوی، نئوکنسرواتیوها هستند که مسیحیت را به جد نمایندگی میکنند و همینطور جناح راست مسیحی در طرف دیگر قرار دارد. خلاصه آنکه آمریکای اورجینال در شهرهای بزرگ و هالیوود پیدا نمیشود بلکه آمریکا را باید در شهرهای کوچک و اجتماعات محلی آن مانند روستاها یافت. حالا اگر شما به تمام حقوق فردی و اجتماعی از آزادی تا مالکیت هم بنگرید، عمدتاً حاصل قرائتهای مذهبی جدید هستند، آن سنت سیاسی که حقوق طبیعی برای فرد در نظر میگیرد خود برخواسته از دیانت مسیحی است و از آسمان نیامده بلکه از دل سنت مسیحی بود که حقوق طبیعی و آزادی انسان زاده شد. پس یک سنت پویای سیاسی با اجتماعی از انسان های طبقه متوسط که به دنبال منافع خود بودند به علاوه مذهب وحدت بخش باعث بوجود آمدن سرزمینی شد که امروز به آن ایالات متحده میگویند.
🗽سراب نخبهگرایی مردم ایران
⚜رضا دهدار
پیشرفت اقتصادی را نمیشود مهندسی کرد. نمیشود الگوی واحدی را برای آن در نظر گرفت. فقط میتوان انسانها را آزاد گذاشت تا هر کس بنا بر شرایط شخصی خود به دنبال ترجیحات ذهنی و رفع نیازهایش برود. هیچ برنامه دقیقی که بتواند رشد کیفی اقتصاد را اندازه بگیرد، وجود ندارد. تنها بازار آزاد است که رشد کیفی ایجاد میکند.
مردم عموما فریب بزرگی اقتصادها را میخورند. جیدیپی اصلا شاخص خوبی برای توسعه کیفی نیست. لوکزامبورگ به مراتب بازار قدرتمندتری نسبت به چین دارد. لیختناشتاین هم همینطور. فراموش نکنیم که جیدیپی شوروی هم بالا بود و اقتصادانان غربی مانند ساموئلسون، مبهوت و شیفته آن شده، و معتقد بودند که در آینده، شوروی غرب را پشت سر خواهد گذاشت ولی عملاً شوروی فروپاشید به این خاطر که رشد مصنوعی دوامی ندارد.
عموم کشورهای در حال توسعه مانند چین، برزیل، آفریقای جنوبی و حتی ایران هم یک فرمت تقریبا مشابهاند. توسعه نخبهگرا هیچ جا شاخص کیفی را نمیسنجد. ایران از نظر جیدیپی وضعیت بهتری نسبت به نروژ دارد اما سطح کیفی زندگی نروژیها کجا و مردم ایران کجا؟ بروکراتها در این کشورها برای رشد اقتصادی برنامهریزی میکنند و هیچ بهایی به بازار آزاد نمیدهند. شرکتهای قدرتمند و بزرگ هم وصل به دولت هستند.
ایلان ماسک وقتی به آلمان میرود تا از کارخانه تسلا بازدید کند، نیازی ندارد تا خانم مرکل؛ صدراعظم آلمان را ملاقات کند اما وقتی به ترکیه میرود، حتماً باید با رجب طیب اردوغان دیدار کند. اقتصاد دولتی و نخبهگرا کلی با بازارآزاد توفیر دارد. برای همین وقتی ترامپ اقتصاد ایران را تحریم میکند، اوضاع بسیار وخیم میشود. اقتصاد چین با اینکه مثلاً بزرگترین بانکهای دنیا را دارد، باز هم این "ترین" اصلا کیفی نیست. چون دولتی است. به ضرب چماق دولت کار میکند. اگر آمریکا به بانک ملی چین چپ نگاه کند، دچار بحران میشود، چون تحت تاثیر مستقیم تنش سیاسی قرار میگیرد. چون بازار آزادی وجود ندارد.
مع الاسف مردم ایران هم دوست دارند تا یک دولت متخصص و نخبهسالار راس کار بیاید و همین مدل توسعه از بالا را پیش ببرد. مردم تقاضای این را ندارند تا در یک اقتصاد آزاد بتوانند کالا تولید، و بیزنس کنند. اینها که اکنون از آخوندها برگشتهاند، تقاضا دارند که یک نخبه کراواتیِ دانشگاهی برای آنها مدل توسعه را تعریف کند. با این دیدگاه مردم ایران در بهترین حالت به جایی میرسند که ترکیه یا برزیل رسید. هیچوقت بازار ایران مثل بازار کره جنوبی یا ژاپن نخواهد شد.
⚜رضا دهدار
پیشرفت اقتصادی را نمیشود مهندسی کرد. نمیشود الگوی واحدی را برای آن در نظر گرفت. فقط میتوان انسانها را آزاد گذاشت تا هر کس بنا بر شرایط شخصی خود به دنبال ترجیحات ذهنی و رفع نیازهایش برود. هیچ برنامه دقیقی که بتواند رشد کیفی اقتصاد را اندازه بگیرد، وجود ندارد. تنها بازار آزاد است که رشد کیفی ایجاد میکند.
مردم عموما فریب بزرگی اقتصادها را میخورند. جیدیپی اصلا شاخص خوبی برای توسعه کیفی نیست. لوکزامبورگ به مراتب بازار قدرتمندتری نسبت به چین دارد. لیختناشتاین هم همینطور. فراموش نکنیم که جیدیپی شوروی هم بالا بود و اقتصادانان غربی مانند ساموئلسون، مبهوت و شیفته آن شده، و معتقد بودند که در آینده، شوروی غرب را پشت سر خواهد گذاشت ولی عملاً شوروی فروپاشید به این خاطر که رشد مصنوعی دوامی ندارد.
عموم کشورهای در حال توسعه مانند چین، برزیل، آفریقای جنوبی و حتی ایران هم یک فرمت تقریبا مشابهاند. توسعه نخبهگرا هیچ جا شاخص کیفی را نمیسنجد. ایران از نظر جیدیپی وضعیت بهتری نسبت به نروژ دارد اما سطح کیفی زندگی نروژیها کجا و مردم ایران کجا؟ بروکراتها در این کشورها برای رشد اقتصادی برنامهریزی میکنند و هیچ بهایی به بازار آزاد نمیدهند. شرکتهای قدرتمند و بزرگ هم وصل به دولت هستند.
ایلان ماسک وقتی به آلمان میرود تا از کارخانه تسلا بازدید کند، نیازی ندارد تا خانم مرکل؛ صدراعظم آلمان را ملاقات کند اما وقتی به ترکیه میرود، حتماً باید با رجب طیب اردوغان دیدار کند. اقتصاد دولتی و نخبهگرا کلی با بازارآزاد توفیر دارد. برای همین وقتی ترامپ اقتصاد ایران را تحریم میکند، اوضاع بسیار وخیم میشود. اقتصاد چین با اینکه مثلاً بزرگترین بانکهای دنیا را دارد، باز هم این "ترین" اصلا کیفی نیست. چون دولتی است. به ضرب چماق دولت کار میکند. اگر آمریکا به بانک ملی چین چپ نگاه کند، دچار بحران میشود، چون تحت تاثیر مستقیم تنش سیاسی قرار میگیرد. چون بازار آزادی وجود ندارد.
مع الاسف مردم ایران هم دوست دارند تا یک دولت متخصص و نخبهسالار راس کار بیاید و همین مدل توسعه از بالا را پیش ببرد. مردم تقاضای این را ندارند تا در یک اقتصاد آزاد بتوانند کالا تولید، و بیزنس کنند. اینها که اکنون از آخوندها برگشتهاند، تقاضا دارند که یک نخبه کراواتیِ دانشگاهی برای آنها مدل توسعه را تعریف کند. با این دیدگاه مردم ایران در بهترین حالت به جایی میرسند که ترکیه یا برزیل رسید. هیچوقت بازار ایران مثل بازار کره جنوبی یا ژاپن نخواهد شد.
🗽طاعون بورکراسی اداری
مورچه کوچکی بود که هر روز صبح زود سرکار حاضر می شد و بلافاصله کار خود را شروع می کرد. مورچه خیلی کار می کرد و تولید زیادی داشت و از کارش راضی بود. سلطان جنگل (شیر) از فعالیت مورچه که بدون رئیس کار می کرد، متعجب بود. شیر فکر می کرد اگر مورچه می تواند بدون نظارت این همه تولید داشته باشد، به طور مسلم اگر رئیسی داشته باشد، تولید بیشتری خواهد داشت.
بنابراین شیر یک سوسک را که تجربه ریاست داشت و به نوشتن گزارشات خوب مشهور بود، به عنوان رئیس مورچه استخدام کرد. سوسک در اولین اقدام خود برای کنترل مورچه ساعت ورود و خروج نصب کرد. سوسک همچنین به همکاری نیاز داشت که گزارشات او را بنویسد و تایپ کند. سوسک بدین منظور و همچنین برای بایگانی و پاسخگویی به تلفنها یک عنکبوت استخدام کرد.
شیر از گزارش های سوسک راضی بود و از او خواست که از نمودار برای تجزیه و تحلیل نرخ و روند رشد تولیدی که توسط مورچه صورت می گیرد، استفاده کند. تا شیر بتواند این نمودار ها را در گزارش به مجمع مدیران جنگل به کار برد. سوسک برای انجام امور یک کامپیوتر و پرینتر لیزری خریداری کرد. سوسک برای اداره واحد تکنولوژی اطلاعات یک زنبور نیز استخدام کرد.
مورچه که زمانی بسیار فعال بود و در محیط کارش احساس آرامش می کرد، بورکراسی و جلسات متعددی که وقت او را می گرفت دوست نداشت. شیر به این نتیجه رسید که فردی را به عنوان مدیر داخلی واحدی که مورچه در آن کار می کرد، بکار گمارد. این پست به ملخ داده شد. اولین کار ملخ خریداری یک فرش و صندلی برای کارش بود. ملخ همچنین به کامپیوتر و کارمند نیاز داشت که آنها را از اداره قبلی خودش آورد تا به او در تهیه و کنترل بودجه و بهینه سازی برنامه ها کمک کند.
محیطی که مورچه در آن کار می کرد، حال به مکانی فاقد شور و نشاط تبدیل شده بود. دیگر هیچ کس نمی خندید و همه غمگین و نگران بودند. با مطالعه گزارش های رسیده شیر متوجه شد که تولیدات مورچه کمتر از قبل شده است.
بنابراین شیر یک جغد با پرستیژ را به عنوان مشاور عالی استخدام کرد و به او ماموریت داد تا امور را بررسی کرده، مشکلات را مشخص و راه حل ارائه نماید. جغد سه ماه وقت صرف کرد و گزارشی در چند جلد تهیه نمود و در آخر نتیجه گرفت که مشکلات پیش آمده ناشی از وجود تعداد زیاد کارمند است و باید تعدیل نیرو صورت گیرد. و بنابراین، شیر دستور داد که مورچه را اخراج نمایند زیرا مورچه دیگر انگیزهای برای کار نداشت.
مورچه کوچکی بود که هر روز صبح زود سرکار حاضر می شد و بلافاصله کار خود را شروع می کرد. مورچه خیلی کار می کرد و تولید زیادی داشت و از کارش راضی بود. سلطان جنگل (شیر) از فعالیت مورچه که بدون رئیس کار می کرد، متعجب بود. شیر فکر می کرد اگر مورچه می تواند بدون نظارت این همه تولید داشته باشد، به طور مسلم اگر رئیسی داشته باشد، تولید بیشتری خواهد داشت.
بنابراین شیر یک سوسک را که تجربه ریاست داشت و به نوشتن گزارشات خوب مشهور بود، به عنوان رئیس مورچه استخدام کرد. سوسک در اولین اقدام خود برای کنترل مورچه ساعت ورود و خروج نصب کرد. سوسک همچنین به همکاری نیاز داشت که گزارشات او را بنویسد و تایپ کند. سوسک بدین منظور و همچنین برای بایگانی و پاسخگویی به تلفنها یک عنکبوت استخدام کرد.
شیر از گزارش های سوسک راضی بود و از او خواست که از نمودار برای تجزیه و تحلیل نرخ و روند رشد تولیدی که توسط مورچه صورت می گیرد، استفاده کند. تا شیر بتواند این نمودار ها را در گزارش به مجمع مدیران جنگل به کار برد. سوسک برای انجام امور یک کامپیوتر و پرینتر لیزری خریداری کرد. سوسک برای اداره واحد تکنولوژی اطلاعات یک زنبور نیز استخدام کرد.
مورچه که زمانی بسیار فعال بود و در محیط کارش احساس آرامش می کرد، بورکراسی و جلسات متعددی که وقت او را می گرفت دوست نداشت. شیر به این نتیجه رسید که فردی را به عنوان مدیر داخلی واحدی که مورچه در آن کار می کرد، بکار گمارد. این پست به ملخ داده شد. اولین کار ملخ خریداری یک فرش و صندلی برای کارش بود. ملخ همچنین به کامپیوتر و کارمند نیاز داشت که آنها را از اداره قبلی خودش آورد تا به او در تهیه و کنترل بودجه و بهینه سازی برنامه ها کمک کند.
محیطی که مورچه در آن کار می کرد، حال به مکانی فاقد شور و نشاط تبدیل شده بود. دیگر هیچ کس نمی خندید و همه غمگین و نگران بودند. با مطالعه گزارش های رسیده شیر متوجه شد که تولیدات مورچه کمتر از قبل شده است.
بنابراین شیر یک جغد با پرستیژ را به عنوان مشاور عالی استخدام کرد و به او ماموریت داد تا امور را بررسی کرده، مشکلات را مشخص و راه حل ارائه نماید. جغد سه ماه وقت صرف کرد و گزارشی در چند جلد تهیه نمود و در آخر نتیجه گرفت که مشکلات پیش آمده ناشی از وجود تعداد زیاد کارمند است و باید تعدیل نیرو صورت گیرد. و بنابراین، شیر دستور داد که مورچه را اخراج نمایند زیرا مورچه دیگر انگیزهای برای کار نداشت.
🗽انسان همیشه کنشگر بوده است
⚜محمد خواجهزاده
آیا «تجارت فراگیر کالا»، «طریقه تولید و مصرف» را عوض کرد؟ یعنی تجارت مقدم بر تولید بود؟ بدون تولید، تاجران چه چیزی میفروختند؟ مشخص است که رابطه منطقی، تقدم تولید بر تجارت است. حالا باید دید چه شد که امکان تجارت به نقاط دوردست به صورت گستردهتری فراهم شد. جز رشد تکنولوژی تولید و جز رشد ارتباطات و وسایل حمل و نقل که معنای دیگرش شکلگیری تکنولوژی جدید در قالب راهآهن و تلگراف و امثالهم بود. حال در این فرآیند چه تحول معناداری در نقش و سرشت کنشگران به وجود آمد؟ بورژوا چه عصای معجزهآسایی داشت که زمیندار نداشت؟ معلوم است که هیچ تفاوتی از این منظر در کار نبود.
نیروی کار فعال بر روی زمین به واسطهی تحول در روابط تولید رفت، و در کارخانه مشغول به کار شد. آن تضاد منافع در بین فئودالها هم معضلی مختص به یک دوره خاص نبود. مگر همین حالا منافع شرکتهای بزرگ در تضاد نیست. کلی دعوای حقوقی و تبلیغ برای کاهش سهم بازار رقیب و از میدان به در کردن حریف در جریان است که اصلاً نسبتی با زمین و روابط فئودالی هم ندارد. من منکر فراگیر شدن تجارت جهانی در عصر جدید نیستم، اما توضیح و صورتبندی معطوف به گسست و مدرنیسم را نمیفهمم. آن عواملی که فئودالیته را دچار چالش کرد در هر مناسبات اقتصادی دیگری هم وجود دارد. پس به نظرم این رویکرد به تاریخ که تا قبل انقلاب صنعتی کُنش و منطق اقتصادی حاکم نبود که تا حدی طنین مارکسیستی هم دارد، قابل فهم نیست.
⚜محمد خواجهزاده
آیا «تجارت فراگیر کالا»، «طریقه تولید و مصرف» را عوض کرد؟ یعنی تجارت مقدم بر تولید بود؟ بدون تولید، تاجران چه چیزی میفروختند؟ مشخص است که رابطه منطقی، تقدم تولید بر تجارت است. حالا باید دید چه شد که امکان تجارت به نقاط دوردست به صورت گستردهتری فراهم شد. جز رشد تکنولوژی تولید و جز رشد ارتباطات و وسایل حمل و نقل که معنای دیگرش شکلگیری تکنولوژی جدید در قالب راهآهن و تلگراف و امثالهم بود. حال در این فرآیند چه تحول معناداری در نقش و سرشت کنشگران به وجود آمد؟ بورژوا چه عصای معجزهآسایی داشت که زمیندار نداشت؟ معلوم است که هیچ تفاوتی از این منظر در کار نبود.
نیروی کار فعال بر روی زمین به واسطهی تحول در روابط تولید رفت، و در کارخانه مشغول به کار شد. آن تضاد منافع در بین فئودالها هم معضلی مختص به یک دوره خاص نبود. مگر همین حالا منافع شرکتهای بزرگ در تضاد نیست. کلی دعوای حقوقی و تبلیغ برای کاهش سهم بازار رقیب و از میدان به در کردن حریف در جریان است که اصلاً نسبتی با زمین و روابط فئودالی هم ندارد. من منکر فراگیر شدن تجارت جهانی در عصر جدید نیستم، اما توضیح و صورتبندی معطوف به گسست و مدرنیسم را نمیفهمم. آن عواملی که فئودالیته را دچار چالش کرد در هر مناسبات اقتصادی دیگری هم وجود دارد. پس به نظرم این رویکرد به تاریخ که تا قبل انقلاب صنعتی کُنش و منطق اقتصادی حاکم نبود که تا حدی طنین مارکسیستی هم دارد، قابل فهم نیست.