20101119134228-338.pdf
153.5 KB
نامه نگاری های شاه اسماعیل و کارل پنجم
بنام خدا
منابع تاریخی درباره ی کوروش دو دسته اند:
منابع یونانی و منابع اسرائیلی
این منابع می باید سه دسته بودند:
دو دسته ی پیشین به اضافه ی منابع ایرانی
این مسئله مورد تردید است که چرا منبع باستانی مستقل با منشا ایرانی درباره ی کوروش موجود نیست؟
این چنین میتوان حدس زد که منابع ایرانی و کتابخانه های ایرانی در کتاب سوزی های حملات اعراب از میان رفته است.
این حدس قابل بررسی بیشتر علمی ست.
چرا که بسیاری از آثار دیگر ایرانیان از قبیل کتاب ها و کتابخانه ها که در آثار تمدن های دیگر به آن ها اشاره شده است، در تاریخ مفقود شده اند.
آنچه مسلم است باید واقعیت کوروش، را از میان راست ودروغ های منابع موجود، با تحلیل های علمی بی تعصب دریافت.
مورخین یهودی نو و به عبارتی صهیونیست، با مددگری از متون کهن یهودی از کوروش وجه المصالحه ای تاریخی ساخته و پرداخته اند ؛برای تاریخ بافی درباره ی مقوله ی ارض موعود و سرزمین اسرائیل و اورشلیم.
آنان کوروش را تقدیس میکنند تا با پر رنگ کردن این یافته یا یافته ی تاریخی که کوروش یهودیان بابل را در بازگشت به اورشلیم آزاد گذاشت، و یا (نصرت داد) خود را در تئوری ارض موعود، محق جلوه دهند :
چنین دیدگاه تاریخی با نیت مستشرقین انگلیسی که بر سیاست باستانگرای حکومت پهلوی نیز موثر بودند، گره خورده است .
به هم رسیدن اشتراکات منفعتی
این دو گروه به هم از یک سو یک کوروش مقدس و منزه را برای عده ای ساخت که می توان به اعتبار آن، مذهب را با تهمت عرب زدگی، از زندگی ایرانیان کنار زد و با باستانگرایی جایگزین کرد ؛
چنان که بسیاری در حکومت پهلوی، پیدا و نهان بر آن اهتمام ورزیده بودند ....
از سوی دیگر عده ای را در مقام مخالفت با کوروش مشترک با اسرائیل تحریک بر آن کرد که به کوروش حمله ور شده و با استناد به نوشته های مغرضانه ی هرودت ، کوروش را لعن و تقبیح کنند.
اگر منصفانه و علمی به ماجرا نگاه کنیم هیچکدام از این دو دیدگاه سندیت تاریخی ندارد.
اسناد کهن یهودی که کوروش را منجی نامیده اند، گرفتار غرض ورزی ها و داستان بافی های بنی اسرائیلی هستند که در پی اسطوره سازی از او به نفع دیانت یهودی بودند.
حتی امروزه مستشرقین بی غرض در نفس ماجرای بازگرداندن یهودیان به اورشلیم توسط کوروش ابراز تردیدید می کنند
(یوزف ویزه هوفر) باستان شناس آلمانی در کتاب خود دلایلی بر این مسئله ذکر میکند (کتاب ایران باستان، ترجمه ی مرتضی ثاقب فر نشر ققنوس)
از دیگر سو اسناد یونانی بالاخص هرودت نیز زیر سوال هستند
هرودت بالذاته فردی بود شرق ستیز که با هخامنشیان عداوتی سر سختانه داشت ؛
او اقوام و سلاطین شرقی را با واژه های زشت و اغراق آمیز توصیف کرده است.
هرچند تاریخ نگاری او از جنبه هایی واجد برخی خصایص منطبق با علم تاریخ است ،اما استناد به آرای او
برای قضاوت در باره ی کوروش، نیازمند تحلیل علمی ،و راستی آزمایی بینا متنی با دیگر منابع است ...
از قضا آن منابع دیگر نیز یونانی هستند! از جمله کتزیاس و گزنفون
خلاصه سخن اینکه در میان منابع یونانی :
1. هرودت گرفتار جزم اندیشی یونانی در قبال شرق است.
2. گزنفون بیش از حد گرفتار استفاده ابزاری از تاریخ برای اندرزهای اخلاقی است و به شکل غیر علمی درباره ی کوروش، به جای روایت تاریخی ، داستانهای اخلاقی می گوید. بنابراین نمی توان چندان نکته ی تاریخی از شرح حال او درباره ی کوروش بدست آورد .
او نگاهی تقریبا مثبت به کوروش دارد.
۳.کتزیاس یا کتسیاس ؛ پزشک دربار هخامنشی بوده و از میان یونانیان، نزدیکترین نگاه را به ایرانیان داشته است .
در واقع میتوان نگاه مثبت او به کوروش را یک نگاه ایرانی دانست؛ هرچند میل به داستان سرایی و در واقع مورخ نبودن او، اثر او را در حد یک رپرتاژ داستانی کاهش می دهد.
اگر بخواهیم با استناد تحلیلی به تمام این منابع تاریخی به یک قضاوت نهایی درباره ی کوروش برسیم، پذیرش این نکته که کوروش انسانی وارسته بوده است بیشتر به حق نزدیک است تا آنچه هرودت درباره ی کوروش گفته است .
البته معتقدم هر دو نگاه تقدیس و تقبیح، دور از واقعیات تاریخی است؛ آن هم تاریخی که چنین منابع مخدوش و تحریف شده دارد که بعضا اقوام و ملت ها و ادیان مختلف با هزاران نفع و ضرر در پس پرده ی آن تحریف ها بوده اند.
اما اگر منصف باشیم می بینیم برآیند نگاه تاریخ به کوروش مثبت است.
حتی هرودت که کوروش را خونخوار معرفی می کند در میان سخنان خشمگینانه ی خود درباره ی کوروش مراتبی از صفات نیکوی او را خواسته یا ناخواسته بروز میدهد .
در واقعا میتوان گفت کوروش پادشاهی مقتدر، جنگاوری کارکشته و مسلط به فنون رزم بوده که فتوحات استراتژیک به دست آورده و در برخورد با دشمنان جلوه های پر رنگ از جوان مردی را به نمایش گذاشته است.
البته اگر کتیبیه کوروش را هم مورد تحلیل قرار دهیم، بی حب و بغض پ
منابع تاریخی درباره ی کوروش دو دسته اند:
منابع یونانی و منابع اسرائیلی
این منابع می باید سه دسته بودند:
دو دسته ی پیشین به اضافه ی منابع ایرانی
این مسئله مورد تردید است که چرا منبع باستانی مستقل با منشا ایرانی درباره ی کوروش موجود نیست؟
این چنین میتوان حدس زد که منابع ایرانی و کتابخانه های ایرانی در کتاب سوزی های حملات اعراب از میان رفته است.
این حدس قابل بررسی بیشتر علمی ست.
چرا که بسیاری از آثار دیگر ایرانیان از قبیل کتاب ها و کتابخانه ها که در آثار تمدن های دیگر به آن ها اشاره شده است، در تاریخ مفقود شده اند.
آنچه مسلم است باید واقعیت کوروش، را از میان راست ودروغ های منابع موجود، با تحلیل های علمی بی تعصب دریافت.
مورخین یهودی نو و به عبارتی صهیونیست، با مددگری از متون کهن یهودی از کوروش وجه المصالحه ای تاریخی ساخته و پرداخته اند ؛برای تاریخ بافی درباره ی مقوله ی ارض موعود و سرزمین اسرائیل و اورشلیم.
آنان کوروش را تقدیس میکنند تا با پر رنگ کردن این یافته یا یافته ی تاریخی که کوروش یهودیان بابل را در بازگشت به اورشلیم آزاد گذاشت، و یا (نصرت داد) خود را در تئوری ارض موعود، محق جلوه دهند :
چنین دیدگاه تاریخی با نیت مستشرقین انگلیسی که بر سیاست باستانگرای حکومت پهلوی نیز موثر بودند، گره خورده است .
به هم رسیدن اشتراکات منفعتی
این دو گروه به هم از یک سو یک کوروش مقدس و منزه را برای عده ای ساخت که می توان به اعتبار آن، مذهب را با تهمت عرب زدگی، از زندگی ایرانیان کنار زد و با باستانگرایی جایگزین کرد ؛
چنان که بسیاری در حکومت پهلوی، پیدا و نهان بر آن اهتمام ورزیده بودند ....
از سوی دیگر عده ای را در مقام مخالفت با کوروش مشترک با اسرائیل تحریک بر آن کرد که به کوروش حمله ور شده و با استناد به نوشته های مغرضانه ی هرودت ، کوروش را لعن و تقبیح کنند.
اگر منصفانه و علمی به ماجرا نگاه کنیم هیچکدام از این دو دیدگاه سندیت تاریخی ندارد.
اسناد کهن یهودی که کوروش را منجی نامیده اند، گرفتار غرض ورزی ها و داستان بافی های بنی اسرائیلی هستند که در پی اسطوره سازی از او به نفع دیانت یهودی بودند.
حتی امروزه مستشرقین بی غرض در نفس ماجرای بازگرداندن یهودیان به اورشلیم توسط کوروش ابراز تردیدید می کنند
(یوزف ویزه هوفر) باستان شناس آلمانی در کتاب خود دلایلی بر این مسئله ذکر میکند (کتاب ایران باستان، ترجمه ی مرتضی ثاقب فر نشر ققنوس)
از دیگر سو اسناد یونانی بالاخص هرودت نیز زیر سوال هستند
هرودت بالذاته فردی بود شرق ستیز که با هخامنشیان عداوتی سر سختانه داشت ؛
او اقوام و سلاطین شرقی را با واژه های زشت و اغراق آمیز توصیف کرده است.
هرچند تاریخ نگاری او از جنبه هایی واجد برخی خصایص منطبق با علم تاریخ است ،اما استناد به آرای او
برای قضاوت در باره ی کوروش، نیازمند تحلیل علمی ،و راستی آزمایی بینا متنی با دیگر منابع است ...
از قضا آن منابع دیگر نیز یونانی هستند! از جمله کتزیاس و گزنفون
خلاصه سخن اینکه در میان منابع یونانی :
1. هرودت گرفتار جزم اندیشی یونانی در قبال شرق است.
2. گزنفون بیش از حد گرفتار استفاده ابزاری از تاریخ برای اندرزهای اخلاقی است و به شکل غیر علمی درباره ی کوروش، به جای روایت تاریخی ، داستانهای اخلاقی می گوید. بنابراین نمی توان چندان نکته ی تاریخی از شرح حال او درباره ی کوروش بدست آورد .
او نگاهی تقریبا مثبت به کوروش دارد.
۳.کتزیاس یا کتسیاس ؛ پزشک دربار هخامنشی بوده و از میان یونانیان، نزدیکترین نگاه را به ایرانیان داشته است .
در واقع میتوان نگاه مثبت او به کوروش را یک نگاه ایرانی دانست؛ هرچند میل به داستان سرایی و در واقع مورخ نبودن او، اثر او را در حد یک رپرتاژ داستانی کاهش می دهد.
اگر بخواهیم با استناد تحلیلی به تمام این منابع تاریخی به یک قضاوت نهایی درباره ی کوروش برسیم، پذیرش این نکته که کوروش انسانی وارسته بوده است بیشتر به حق نزدیک است تا آنچه هرودت درباره ی کوروش گفته است .
البته معتقدم هر دو نگاه تقدیس و تقبیح، دور از واقعیات تاریخی است؛ آن هم تاریخی که چنین منابع مخدوش و تحریف شده دارد که بعضا اقوام و ملت ها و ادیان مختلف با هزاران نفع و ضرر در پس پرده ی آن تحریف ها بوده اند.
اما اگر منصف باشیم می بینیم برآیند نگاه تاریخ به کوروش مثبت است.
حتی هرودت که کوروش را خونخوار معرفی می کند در میان سخنان خشمگینانه ی خود درباره ی کوروش مراتبی از صفات نیکوی او را خواسته یا ناخواسته بروز میدهد .
در واقعا میتوان گفت کوروش پادشاهی مقتدر، جنگاوری کارکشته و مسلط به فنون رزم بوده که فتوحات استراتژیک به دست آورده و در برخورد با دشمنان جلوه های پر رنگ از جوان مردی را به نمایش گذاشته است.
البته اگر کتیبیه کوروش را هم مورد تحلیل قرار دهیم، بی حب و بغض پ
یداست که در کلام اوبرخلاف پادشاهان آن دوران بارقه هایی از اندیشه هاي نو و متفاوت به چشم میخورد ؛
همچون تقدیس آزادی ، عدالت ، رواداری و مدارا . هرچند ما نتوانیم صدور چنین سخنان از زبان یک پادشاه را دلیل بر عدالت واقعی او بدانیم اما همین قدر میتوانیم دریابیم که برای کوروش ،حداقل در گفتار ،ارزش های مترقی وجود داشته است ؛ نکته ای که اورا از دیگر حاکمان آن دوران متمایز میکند ؛ حاکمانی که علنا به کشتار افتخار میکردند و به بردگی بردن زنان و کودکان را در شعرها و چکامه ها و رجز ها اسباب افتخار میدانستند.
همچون تقدیس آزادی ، عدالت ، رواداری و مدارا . هرچند ما نتوانیم صدور چنین سخنان از زبان یک پادشاه را دلیل بر عدالت واقعی او بدانیم اما همین قدر میتوانیم دریابیم که برای کوروش ،حداقل در گفتار ،ارزش های مترقی وجود داشته است ؛ نکته ای که اورا از دیگر حاکمان آن دوران متمایز میکند ؛ حاکمانی که علنا به کشتار افتخار میکردند و به بردگی بردن زنان و کودکان را در شعرها و چکامه ها و رجز ها اسباب افتخار میدانستند.
مرحوم پروفسور علیرضا شاپور شهبازی استاد ایرانشناسی هاروارد و از نویسندگان دایره المعارف بزرگ اسلامی ، در نوشتار های فوق به بحث ازدواج با محارم در ایران باستان پرداخته و با دلایل و مدارک مستند ثابت کرده است چنین چیزی در ایران باستان رواج و روایی نداشته است . او ثابت کرده است که این رسم یک سیاست فرقه ای در میان فرقه های کوچک در تمدن های باستانی برای در امان ماندن از هضم شدن اعضای فرقه در توده مردم بوده است .
@zahrdaroo
@zahrdaroo
باز نشر به مناسبت روز نظامی
این شعرهای ترکی ، که به دروغ به نظامی منسوب می کنند متعلق به نظامی قونوی ست . دیوان او در ۱۹۵۸ در دانشگاه استانبول توسط پروفسور هانوک ایپکتن چاپ شده است .
ایپکتن در کتاب دیگری در شرح آثار نظامی قونوی ، از وجود ۶ نسخه برای دیوان نظامی قونوی خبر داده بود و گفته بود یک نسخه در مصر است . این ها بیست سال پیش رفته اند و نسخه مصر را پیدا کرده اند . نسخه ای خطی متعلق به ۹۵۶ ، یعنی چهارصد سال بعد از نظامی گنجه ای !!! با عنوان خطی دیوان نظامی .
بعد در یک جعل وقاحت بار شعرهایی را که ایپکتن منتشر کرده حذف کرده اند و باقی را به نام دیوان نویافته ی نظامی گنجه ای بر اساس نسخه مصر ، منتشر کرده اند . بعد گند ماجرا بالا آمده؛ چون اشعاری بوده که از حافظ و سعدی در آن ها تضمین و یاد شده است و نشان می دهد نمی تواند متعلق به قرن ششم باشد .(البته برای پانترک ها ایرادی نمی کند . چون برایشان مهم نیست که نظامی دویست سال قبل از حافظ از دنیا رفته است . اصلا تاریخ مهم نیست !) به همین خاطر نشسته اند و ده پانزده سالی سکوت کرده اند .بعد حالا دوباره دست به کار شده اند و با حذف شعرهای تاریخ دار که قبلا رسوایشان کرده بود ، ادعا می کنند که سره را از ناسره جدا کرده اند !
باز گند زده اند . چون کلماتی مثل افندی و شکل های استانبولی تلفظ و نوشتار واژگان آبروریزی می کند . اما خلاصه این ها این مسائل حالی شان نیست . آدم جاعل که به پخمگی مخاطب خود ایمان آورد می تواند هر دروغی بگوید .
علامه قزوینی می گفت در مطلبی به سوره حمد می خواهم استناد کنم با اینکه هر روز سر نماز می خوانم ، اما برای استناد به قرآن کریم مراجعه می کنم .
شاید عجیب باشد اما علامه قزوینی می دانست در نویسندگی سر و کارش با شعور بی رحم مخاطب دانای ادبیات فارسی است نه خدای رحمان و رحیم.
علی ای حال؛ همین الساعه شعرهای فارسی نظامی را از ادبیات فارسی حذف کنیم ، با همه بزرگی او خللی در تمدن ایران نمی افتد . ۷۰۰ نفر پارسی سرا، هم پایه نظامی فقط در مقبره الشعرای تبریز خفته اند . و همین الان نظامی را به رژیم باکو بدهیم باز چیزی بر آنان افزوده نمی شود . با آب از بالا در چاه ریختن هیچ چاهی پر نمی شود .اما اینکه در ماجرای نظامی پافشاری می کنیم برای بیدار کردن شما از خواب است . این ذلت را که شما را مشتی نادان فرض کرده اند که هر دروغی تحویلتان می دهند ، دریابید. شما هموطنان مایید . نمی خواهیم به عنوان ترک درجه ۲ تحقیرتان کنند .
#نظامی_گنجوی#ترک#تورک#آذربایجان #باکو
@zahrdaroo
این شعرهای ترکی ، که به دروغ به نظامی منسوب می کنند متعلق به نظامی قونوی ست . دیوان او در ۱۹۵۸ در دانشگاه استانبول توسط پروفسور هانوک ایپکتن چاپ شده است .
ایپکتن در کتاب دیگری در شرح آثار نظامی قونوی ، از وجود ۶ نسخه برای دیوان نظامی قونوی خبر داده بود و گفته بود یک نسخه در مصر است . این ها بیست سال پیش رفته اند و نسخه مصر را پیدا کرده اند . نسخه ای خطی متعلق به ۹۵۶ ، یعنی چهارصد سال بعد از نظامی گنجه ای !!! با عنوان خطی دیوان نظامی .
بعد در یک جعل وقاحت بار شعرهایی را که ایپکتن منتشر کرده حذف کرده اند و باقی را به نام دیوان نویافته ی نظامی گنجه ای بر اساس نسخه مصر ، منتشر کرده اند . بعد گند ماجرا بالا آمده؛ چون اشعاری بوده که از حافظ و سعدی در آن ها تضمین و یاد شده است و نشان می دهد نمی تواند متعلق به قرن ششم باشد .(البته برای پانترک ها ایرادی نمی کند . چون برایشان مهم نیست که نظامی دویست سال قبل از حافظ از دنیا رفته است . اصلا تاریخ مهم نیست !) به همین خاطر نشسته اند و ده پانزده سالی سکوت کرده اند .بعد حالا دوباره دست به کار شده اند و با حذف شعرهای تاریخ دار که قبلا رسوایشان کرده بود ، ادعا می کنند که سره را از ناسره جدا کرده اند !
باز گند زده اند . چون کلماتی مثل افندی و شکل های استانبولی تلفظ و نوشتار واژگان آبروریزی می کند . اما خلاصه این ها این مسائل حالی شان نیست . آدم جاعل که به پخمگی مخاطب خود ایمان آورد می تواند هر دروغی بگوید .
علامه قزوینی می گفت در مطلبی به سوره حمد می خواهم استناد کنم با اینکه هر روز سر نماز می خوانم ، اما برای استناد به قرآن کریم مراجعه می کنم .
شاید عجیب باشد اما علامه قزوینی می دانست در نویسندگی سر و کارش با شعور بی رحم مخاطب دانای ادبیات فارسی است نه خدای رحمان و رحیم.
علی ای حال؛ همین الساعه شعرهای فارسی نظامی را از ادبیات فارسی حذف کنیم ، با همه بزرگی او خللی در تمدن ایران نمی افتد . ۷۰۰ نفر پارسی سرا، هم پایه نظامی فقط در مقبره الشعرای تبریز خفته اند . و همین الان نظامی را به رژیم باکو بدهیم باز چیزی بر آنان افزوده نمی شود . با آب از بالا در چاه ریختن هیچ چاهی پر نمی شود .اما اینکه در ماجرای نظامی پافشاری می کنیم برای بیدار کردن شما از خواب است . این ذلت را که شما را مشتی نادان فرض کرده اند که هر دروغی تحویلتان می دهند ، دریابید. شما هموطنان مایید . نمی خواهیم به عنوان ترک درجه ۲ تحقیرتان کنند .
#نظامی_گنجوی#ترک#تورک#آذربایجان #باکو
@zahrdaroo
هجو ترک و ترکان در شعر نظامی :
(توضیح: این مطلب به معنی تایید ترک ستیزی نیست و صرفا شرحی ست از آثار نظامی .)
_هجو ترک و روس و توصیه به انداختن ترک و روس ها به جان هم از زبان اسکندر . می گوید ای بسا زهر که با زهر دیگری باید درمان شود!
اگر چه نشد ترک با روم خویش
هم از رومشان کینه با روس بیش
به پیکان ترکان این مرحله
توان ریخت بر پای روس آبله
بسا زهر کو در تن آرد شکست
به زهری دگر بایدش باز بست
_به نفرین ترکان زبان برگشاد
که بی فتنه ترکی ز مادر نزاد
_فتحنامه بهرام ساسانی در جنگ با ترکان:
تیغ از اینسان و تیر از انسان بود
شاید از خصم ازو هراسان بود
ترک از این ترکتاز ناگه او
وآنچنان زخم سخت بر ره او
همه را در بهانه گاه گریز
تیغها کند گشت و تکها تیز
آهن شه چو سخت جوشی کرد
لشگر ترک سست کوشی کرد
شه نمودار فتح را به شناخت
تیغ می‌راند و تیر می‌انداخت
درهم افکندشان به صدمه تیغ
گفتی او باد بود و ایشان میغ
لشگر ترک را ز دشنه تیز
تا به جیحون رسید گرد گریز
_در سبب سرایش لیلی و مجنون:
ترکی* صفت وفای ما نیست
ترکانه سخن سزای ما نیست
آن کز نسب بلند زاید
او را سخن بلند آید
*منظور از ترکی و ترکانه سخن، اشاره به رفتار ناپسند سلطان محمود ترک با فردوسی از زبان شروان شاه است و بی وفایی سلطان محمود و عدم وفا به وعده ای که به فردوسی داده بود . و همین طور بی ادبی اش نسبت به فردوسی (ترکانه سخن گفتن)
نظامی به شدت نسبت به فردوسی علاقه و تعصب قلبی داشت و بارها این بی وفایی و بی ادبی سلطان محمود را با لفظ کنایی ترکی کردن و ترکانه سخن گفتن هجو کرده . همین طور بارها از فردوسی با عنوان مدحی دهقان پارسی زاد ستایش کرده .مثلا :
دهقان فصیح پارسی زاد
از حال عرب چنین کند یاد
حال جای تعجب است کشوری که مبنای ناسیونالیسم خود را بر "ترکی" و تورکیت برنهاده است چگونه می تواند با ترک ستیزی نظامی گنجوی کنار آید؟
انگار ما ایرانی ها بخواهیم کارگردان فیلم سیصد را به عنوان میراث فرهنگی ایران به جهان معرفی کنیم. مسخره نیست؟
#نظامی_گنجوی #ترک#تورک#آذربایجان#باکو#تبریز#گنجه#ایران#ایرانشهر#فردوسی
@zahrdaroo
(توضیح: این مطلب به معنی تایید ترک ستیزی نیست و صرفا شرحی ست از آثار نظامی .)
_هجو ترک و روس و توصیه به انداختن ترک و روس ها به جان هم از زبان اسکندر . می گوید ای بسا زهر که با زهر دیگری باید درمان شود!
اگر چه نشد ترک با روم خویش
هم از رومشان کینه با روس بیش
به پیکان ترکان این مرحله
توان ریخت بر پای روس آبله
بسا زهر کو در تن آرد شکست
به زهری دگر بایدش باز بست
_به نفرین ترکان زبان برگشاد
که بی فتنه ترکی ز مادر نزاد
_فتحنامه بهرام ساسانی در جنگ با ترکان:
تیغ از اینسان و تیر از انسان بود
شاید از خصم ازو هراسان بود
ترک از این ترکتاز ناگه او
وآنچنان زخم سخت بر ره او
همه را در بهانه گاه گریز
تیغها کند گشت و تکها تیز
آهن شه چو سخت جوشی کرد
لشگر ترک سست کوشی کرد
شه نمودار فتح را به شناخت
تیغ می‌راند و تیر می‌انداخت
درهم افکندشان به صدمه تیغ
گفتی او باد بود و ایشان میغ
لشگر ترک را ز دشنه تیز
تا به جیحون رسید گرد گریز
_در سبب سرایش لیلی و مجنون:
ترکی* صفت وفای ما نیست
ترکانه سخن سزای ما نیست
آن کز نسب بلند زاید
او را سخن بلند آید
*منظور از ترکی و ترکانه سخن، اشاره به رفتار ناپسند سلطان محمود ترک با فردوسی از زبان شروان شاه است و بی وفایی سلطان محمود و عدم وفا به وعده ای که به فردوسی داده بود . و همین طور بی ادبی اش نسبت به فردوسی (ترکانه سخن گفتن)
نظامی به شدت نسبت به فردوسی علاقه و تعصب قلبی داشت و بارها این بی وفایی و بی ادبی سلطان محمود را با لفظ کنایی ترکی کردن و ترکانه سخن گفتن هجو کرده . همین طور بارها از فردوسی با عنوان مدحی دهقان پارسی زاد ستایش کرده .مثلا :
دهقان فصیح پارسی زاد
از حال عرب چنین کند یاد
حال جای تعجب است کشوری که مبنای ناسیونالیسم خود را بر "ترکی" و تورکیت برنهاده است چگونه می تواند با ترک ستیزی نظامی گنجوی کنار آید؟
انگار ما ایرانی ها بخواهیم کارگردان فیلم سیصد را به عنوان میراث فرهنگی ایران به جهان معرفی کنیم. مسخره نیست؟
#نظامی_گنجوی #ترک#تورک#آذربایجان#باکو#تبریز#گنجه#ایران#ایرانشهر#فردوسی
@zahrdaroo
درست در روز دادگاه حاج الهام علی اف ، روحانی منتقد رژیم باکو ، تمام پست های حمایتی از او ، توسط اینستاگرام صهیونیست قلع و قمع شد.
@zahrdaroo
@zahrdaroo
ما سه نفرو کجا میبرن؟؟؟
قصه این دولت ترکیه که پرچم خودش را هم قاطی پرچم ایران و فلسطین کرده ، همان قصه "ما سه نفرو کجا می برن؟ " است .
پلیس دو نفر آدم معروف را می گیرد . یک نفر رهگذر خودش را انداخته بود وسط و هی می گفت : ما سه نفرو کجا میبرن ؟....
کاری به مردم شریف و مسلمان ترکیه ندارم. روی حرفم با دولت ترکیه است : شما برای فلسطین چکار کردید که با ما می خواهید سه نفر شوید؟
_ در همین ترکیه اردوغانی اسرائیل و اسرائیلی ها رفت و آمد دارند . چند سال پیش در ماه رمضان در استانبول بودم.
بزرگراه ها پر بود از بنر های شهرداری استانبول در وصف ماه رمضان و قدس و فلسطین.
اما توریست های اسراییلی در میخانه های کنار خیابان در تقسیم ، با فواحش ترکیه مشروب می خوردند ...
قدس لقلقه ی زبان ترکیه است.دروغ می گویند . اندازه یک موشک ، یک فشنگ حتی یک دلار جرئت کمک به حماس و جهاد اسلامی را ندارند....
@zahrdaroo
قصه این دولت ترکیه که پرچم خودش را هم قاطی پرچم ایران و فلسطین کرده ، همان قصه "ما سه نفرو کجا می برن؟ " است .
پلیس دو نفر آدم معروف را می گیرد . یک نفر رهگذر خودش را انداخته بود وسط و هی می گفت : ما سه نفرو کجا میبرن ؟....
کاری به مردم شریف و مسلمان ترکیه ندارم. روی حرفم با دولت ترکیه است : شما برای فلسطین چکار کردید که با ما می خواهید سه نفر شوید؟
_ در همین ترکیه اردوغانی اسرائیل و اسرائیلی ها رفت و آمد دارند . چند سال پیش در ماه رمضان در استانبول بودم.
بزرگراه ها پر بود از بنر های شهرداری استانبول در وصف ماه رمضان و قدس و فلسطین.
اما توریست های اسراییلی در میخانه های کنار خیابان در تقسیم ، با فواحش ترکیه مشروب می خوردند ...
قدس لقلقه ی زبان ترکیه است.دروغ می گویند . اندازه یک موشک ، یک فشنگ حتی یک دلار جرئت کمک به حماس و جهاد اسلامی را ندارند....
@zahrdaroo