به نقل از وطن امروز
رضا شیبانی
غزل غلامعلی مهدی‌خانی غزل استخوان‌داری است؛ هم رنگ و بوی کهن دارد و هم گرایش‌های معتدل نوگرایی. به این غزل، آرکائیک هم گفته می‌شود یا به قول خودمان غزل عتیقه‌ای. عتیقه در عین کهن بودن، کهنه نیست و دیدنش تازگی دارد. این هنر که شاعر مرز بین کهن و کهنه را دریابد، بزرگ هنری است شایان تجلیل و تحسین که در مهدی‌خانی این هنر نیکو موج می‌زند:
بیا به کشت دلم، خوشه خوشه درد ببین
نه شوق سبزه، غم یک خزان زرد ببین
***
بوی گل از غنچه چون از تنگی جا می‌گریزد
نیست بی‌معنی که او هم از دل ما می‌گریزد
نیست قهرش هم چنان پروانه از این گل به آن گل
آهوان را ماند او، صحرا به صحرا می‌گریزد
چنین گرایش‌های آرکائیستی که گاهی نیز با اسلوب معادله‌ها و نازک‌خیالی‌های سبک هندی گره می‌خورد، از تجربه‌های شیرین تغزل در روزگار ما است. آقای مهدی‌خانی البته علاوه بر خوش‌ذوق بودن، شاعری با سواد بالای ادبی است که می‌تواند چنین الفتی بین اندیشه‌های امروزین و شیوه‌های دیروزی برقرار کند. تجربه ثابت کرده جمع این دو، جمع اضداد است و در صورت ذره‌ای سهل‌انگاری، می‌تواند به فاجعه تشتت زبان منجر شود.
به بهانه نقد این کتاب باید عرض کنم که به گمان من، آرکائیسم، راه درست شعر امروز است. اساسا شعر، هنری است عتیقه که ریشه در گذشته دارد. این عتیقه اولا نمودار فرهنگ گذشته و اصیل یک ملت است و از گذشته آن ملت حفاظت می‌کند و از دیگر سو، قرار است پایه نوگرایی در شئونات زندگی مردم باشد. نوگرایی پایه می‌خواهد و بهترین پایه و اساس برای آن اتفاقا سنت است. ادبیات نه‌تنها تمرین فرهنگ و زندگی است که متن مرجع رمز‌های وراثتی در فرهنگ ملت‌هاست. آقایان و خانم‌هایی که به یکباره چنان نوگرا می‌شوند که همه چیز را به فراموشی می‌سپارند و دم از مدرنیته مطلق می‌زنند یا خناسانی هستند که کمر به نابودی تاریخ ملت بسته‌اند یا احمق‌هایی که هیچ از فرهنگ و ادبیات نمی‌دانند و در بهترین، سالم‌ترین و خوش‌بینانه‌ترین حالت، برای پیدا کردن شریک زندگی در محافل ادبی وول می‌خورند. اینجا عرصه مسخره‌بازی نیست. سنت ادبی یک ملت، بیسکویت کارامل نیست که کسی بگوید من خوشم نمی‌آید و...
من شاعرانی همچون مهدی‌خانی را پاس می‌دارم و ارج می‌نهم. اینان شاعرانی هستند که ارزش و ارجمندی فرهنگی دارند. قابل احترامند و شنیدن تک تک بیت‌های‌شان، انسان را لبریز از حس احترام می‌کند. شاعرانی که در شعرهای‌شان توارث صفات فرهنگی ملت‌ساز، صفاتی که ما را به عنوان یک ملیت- فرهنگ برقرار داشته است، وجود دارد. همان توارثی که فردوسی بنا نهاده و هزار سال است در ادبیات ما، با تمام انتقاداتی که بر آن ممکن است وارد باشد، ساری و جاری است.
می‌گویند حافظ، حافظه ملت ما است؛ راست گفته‌اند. نه فقط حافظ که شعر ایرانی حافظه ملت ما است و شنیدن و خواندنش در غربت‌های دور، حس ایرانی بودن را برای هر ایرانی زنده می‌کند. حتی آدم‌های قوم‌گرا هم بعضا با شعر فارسی است که دوباره به یاد می‌آورند ایرانی هستند. نقل این خاطره شنیدنی است. مرحوم دکتر جواد هیات، پزشک و نویسنده تبریزی که از جمله شخصیت‌های ترک‌گرا در دهه‌های اخیر بود، می‌گوید روزگاری که در ترکیه بودم، یک روز با شنیدن شعری از سعدی با آواز یک خواننده دوره‌گرد ایرانی، زیر گریه زدم و دلم هوای وطن کرد! این کارکرد‌های پنهان و زیرپوستی شعر ایرانی است که بی‌سر و صدا به فرهنگ ملی خدمت می‌کند. ولو با شعری که برای ابرو و زلف معشوق است. شعر مهدی‌خانی هم با کمال افتخار از این دسته شعر‌های استخوان‌دار فرهنگی است:
به باغ‌مان دم اردیبهشت جان بدهد
اگر خزان به درختان‌مان امان بدهد
یا
چون شکستم خویش را از ما و من فارغ شدم
همچو بوی گل ز قید پیرهن فارغ شدم...
بگذارید یک بار دیگر شعر مهدی‌خانی را در چند کلمه توصیف کنم. این شعر حتی با بعضی نقاط ضعف، یک نقطه قوت دارد. شعر مهدی‌خانی، شعر ایرانی است.
@zahrdaroo
رضا شیبانی
غزل غلامعلی مهدی‌خانی غزل استخوان‌داری است؛ هم رنگ و بوی کهن دارد و هم گرایش‌های معتدل نوگرایی. به این غزل، آرکائیک هم گفته می‌شود یا به قول خودمان غزل عتیقه‌ای. عتیقه در عین کهن بودن، کهنه نیست و دیدنش تازگی دارد. این هنر که شاعر مرز بین کهن و کهنه را دریابد، بزرگ هنری است شایان تجلیل و تحسین که در مهدی‌خانی این هنر نیکو موج می‌زند:
بیا به کشت دلم، خوشه خوشه درد ببین
نه شوق سبزه، غم یک خزان زرد ببین
***
بوی گل از غنچه چون از تنگی جا می‌گریزد
نیست بی‌معنی که او هم از دل ما می‌گریزد
نیست قهرش هم چنان پروانه از این گل به آن گل
آهوان را ماند او، صحرا به صحرا می‌گریزد
چنین گرایش‌های آرکائیستی که گاهی نیز با اسلوب معادله‌ها و نازک‌خیالی‌های سبک هندی گره می‌خورد، از تجربه‌های شیرین تغزل در روزگار ما است. آقای مهدی‌خانی البته علاوه بر خوش‌ذوق بودن، شاعری با سواد بالای ادبی است که می‌تواند چنین الفتی بین اندیشه‌های امروزین و شیوه‌های دیروزی برقرار کند. تجربه ثابت کرده جمع این دو، جمع اضداد است و در صورت ذره‌ای سهل‌انگاری، می‌تواند به فاجعه تشتت زبان منجر شود.
به بهانه نقد این کتاب باید عرض کنم که به گمان من، آرکائیسم، راه درست شعر امروز است. اساسا شعر، هنری است عتیقه که ریشه در گذشته دارد. این عتیقه اولا نمودار فرهنگ گذشته و اصیل یک ملت است و از گذشته آن ملت حفاظت می‌کند و از دیگر سو، قرار است پایه نوگرایی در شئونات زندگی مردم باشد. نوگرایی پایه می‌خواهد و بهترین پایه و اساس برای آن اتفاقا سنت است. ادبیات نه‌تنها تمرین فرهنگ و زندگی است که متن مرجع رمز‌های وراثتی در فرهنگ ملت‌هاست. آقایان و خانم‌هایی که به یکباره چنان نوگرا می‌شوند که همه چیز را به فراموشی می‌سپارند و دم از مدرنیته مطلق می‌زنند یا خناسانی هستند که کمر به نابودی تاریخ ملت بسته‌اند یا احمق‌هایی که هیچ از فرهنگ و ادبیات نمی‌دانند و در بهترین، سالم‌ترین و خوش‌بینانه‌ترین حالت، برای پیدا کردن شریک زندگی در محافل ادبی وول می‌خورند. اینجا عرصه مسخره‌بازی نیست. سنت ادبی یک ملت، بیسکویت کارامل نیست که کسی بگوید من خوشم نمی‌آید و...
من شاعرانی همچون مهدی‌خانی را پاس می‌دارم و ارج می‌نهم. اینان شاعرانی هستند که ارزش و ارجمندی فرهنگی دارند. قابل احترامند و شنیدن تک تک بیت‌های‌شان، انسان را لبریز از حس احترام می‌کند. شاعرانی که در شعرهای‌شان توارث صفات فرهنگی ملت‌ساز، صفاتی که ما را به عنوان یک ملیت- فرهنگ برقرار داشته است، وجود دارد. همان توارثی که فردوسی بنا نهاده و هزار سال است در ادبیات ما، با تمام انتقاداتی که بر آن ممکن است وارد باشد، ساری و جاری است.
می‌گویند حافظ، حافظه ملت ما است؛ راست گفته‌اند. نه فقط حافظ که شعر ایرانی حافظه ملت ما است و شنیدن و خواندنش در غربت‌های دور، حس ایرانی بودن را برای هر ایرانی زنده می‌کند. حتی آدم‌های قوم‌گرا هم بعضا با شعر فارسی است که دوباره به یاد می‌آورند ایرانی هستند. نقل این خاطره شنیدنی است. مرحوم دکتر جواد هیات، پزشک و نویسنده تبریزی که از جمله شخصیت‌های ترک‌گرا در دهه‌های اخیر بود، می‌گوید روزگاری که در ترکیه بودم، یک روز با شنیدن شعری از سعدی با آواز یک خواننده دوره‌گرد ایرانی، زیر گریه زدم و دلم هوای وطن کرد! این کارکرد‌های پنهان و زیرپوستی شعر ایرانی است که بی‌سر و صدا به فرهنگ ملی خدمت می‌کند. ولو با شعری که برای ابرو و زلف معشوق است. شعر مهدی‌خانی هم با کمال افتخار از این دسته شعر‌های استخوان‌دار فرهنگی است:
به باغ‌مان دم اردیبهشت جان بدهد
اگر خزان به درختان‌مان امان بدهد
یا
چون شکستم خویش را از ما و من فارغ شدم
همچو بوی گل ز قید پیرهن فارغ شدم...
بگذارید یک بار دیگر شعر مهدی‌خانی را در چند کلمه توصیف کنم. این شعر حتی با بعضی نقاط ضعف، یک نقطه قوت دارد. شعر مهدی‌خانی، شعر ایرانی است.
@zahrdaroo
غزلی از کتاب #سکوت_کاهگلی .
کجاست عشق که با اشتباه خوش باشیم
شبیه شعله به عمر تباه خوش باشیم
کجاست برق که مانند ابر های کبود
به سر کشیدن یک جرعه آه خوش باشیم
کجاست باد که مثل درخت در پاییز
به دست خشک و سر بی کلاه خوش باشیم
خیال برکه ی ما را ، به هم بریز! ای سنگ!
که ما چقدر به رویای ماه خوش باشیم
که ما چقدر به جبر زمان برنده شویم؟
بیا به باختنی دلبخواه خوش باشیم
بیا که در تب این راه های بی مقصد
شبیه قله ی "نا سر به راه" خوش باشم
نماز صبح به خفتن قضا نخواهد شد
اگر که تا به سحر با گناه خوش باشیم
گناه به ! که سر سفره های الا الله
به نیم زمزمه ی لا اله خوش باشیم
#رضا_شیبانی
#سکوت_کاهگلی #غزل_فارسی #شعر_فارسی #شعر #شعر_آذربایجان #شعر_جوان_ایران
@zahrdaroo
کجاست عشق که با اشتباه خوش باشیم
شبیه شعله به عمر تباه خوش باشیم
کجاست برق که مانند ابر های کبود
به سر کشیدن یک جرعه آه خوش باشیم
کجاست باد که مثل درخت در پاییز
به دست خشک و سر بی کلاه خوش باشیم
خیال برکه ی ما را ، به هم بریز! ای سنگ!
که ما چقدر به رویای ماه خوش باشیم
که ما چقدر به جبر زمان برنده شویم؟
بیا به باختنی دلبخواه خوش باشیم
بیا که در تب این راه های بی مقصد
شبیه قله ی "نا سر به راه" خوش باشم
نماز صبح به خفتن قضا نخواهد شد
اگر که تا به سحر با گناه خوش باشیم
گناه به ! که سر سفره های الا الله
به نیم زمزمه ی لا اله خوش باشیم
#رضا_شیبانی
#سکوت_کاهگلی #غزل_فارسی #شعر_فارسی #شعر #شعر_آذربایجان #شعر_جوان_ایران
@zahrdaroo
فرمول دندانی انسان و دندان طمع:
.
دندان های آدمیزاد به مرور می افتند و از بین می روند. پیری روزگار بی دندانی ست.اما یک دندان است که هر چه آدمی پیر تر شد ، تیز تر می ود: دندان طمع.
.
دندانی که در هیچ کدام از کتاب های آناتومی نشانی از آن نیست.اما در همه جنگ ها ، در همه مناسبات نامردانه و در همه ی نگاه های زشت می شود نشانه های آن را دید. هر چه درد می کشیم از دندان طمع است!
#دندان_درد #فرمول_دندانی_انسان #دندانپزشکی
@zahrdaroo
.
دندان های آدمیزاد به مرور می افتند و از بین می روند. پیری روزگار بی دندانی ست.اما یک دندان است که هر چه آدمی پیر تر شد ، تیز تر می ود: دندان طمع.
.
دندانی که در هیچ کدام از کتاب های آناتومی نشانی از آن نیست.اما در همه جنگ ها ، در همه مناسبات نامردانه و در همه ی نگاه های زشت می شود نشانه های آن را دید. هر چه درد می کشیم از دندان طمع است!
#دندان_درد #فرمول_دندانی_انسان #دندانپزشکی
@zahrdaroo
👍1
4_5990195264302875688.mp3
14.2 MB
خیلی زیباست.گوش کنید.بعضی موسیقی ها آدمیزاد را نوازش می کنند.احساس می کنی گربه ای هستی در مهربانی دستانی نوازشگر
@zahrdaroo
@zahrdaroo
روزی مرد هنرمندی بود
برای خودش خانه و بوم نقاشی خودش را داشت
اما عاشق یک بازیگر زن بود
کسی که گل ها را خیلی دوست می داشت
برای همین مرد خانه ش را فروخت
نقاشی ها و سقف بالای سرش را هم فروخت
و با تمام آن پولها
دریایی سرشار از گل خرید
یک میلیون ، یک میلیون و یک میلیون گل سرخ
از پنجره ، پنجره و پنجره ای که تو آنها را به نظاره بنشینی .
آن مرد ی که عاشق بود صمیمانه و صادقانه عاشق بود
تمام زندگی اش را به خاطر تو تبدیل به گل ها کرده .
صبحی که در کنار پنجره از خواب برخواهی خاست
ممکن است که هوش از سرت برود ؟
مانند امتداد یک رویا
همه جا غرق در گل است
روحت به لرزه در خواهد آمد
کدام میلیونری چنین حیله نابخردانه ای کرده است ؟
اما دقیقا زیر پنجره ای که نفس میکشی
یک هنرمند فقیر ایستاده است .
یک میلیون ، یک میلیون و یک میلیون گل سرخ
از پنجره ، پنجره و پنجره ای که تو آنها را به نظاره بنشینی .
آن مرد ، کسی که عاشق بود ، صمیمانه و صادقانه عاشق بود ،
تمام زندگی اش را به خاطر تو تبدیل به گل ها کرده است
ملاقات بسیار کوتاه بود
شب هنگام قطاری بازیگر زن را به دوردست ها برد
اما در تمام زندگی زن همواره
یک موسیقی دیوانه کننده از گل های سرخ وجود داشت
مرد هنرمند تنها زندگی کرد
سختی های بسیاری را تاب آورد
اما در تمام طول زندگی اش
میدان بزرگی پر از گل داشت
(ترجمه از خودم نیست)
@zahrdaroo
برای خودش خانه و بوم نقاشی خودش را داشت
اما عاشق یک بازیگر زن بود
کسی که گل ها را خیلی دوست می داشت
برای همین مرد خانه ش را فروخت
نقاشی ها و سقف بالای سرش را هم فروخت
و با تمام آن پولها
دریایی سرشار از گل خرید
یک میلیون ، یک میلیون و یک میلیون گل سرخ
از پنجره ، پنجره و پنجره ای که تو آنها را به نظاره بنشینی .
آن مرد ی که عاشق بود صمیمانه و صادقانه عاشق بود
تمام زندگی اش را به خاطر تو تبدیل به گل ها کرده .
صبحی که در کنار پنجره از خواب برخواهی خاست
ممکن است که هوش از سرت برود ؟
مانند امتداد یک رویا
همه جا غرق در گل است
روحت به لرزه در خواهد آمد
کدام میلیونری چنین حیله نابخردانه ای کرده است ؟
اما دقیقا زیر پنجره ای که نفس میکشی
یک هنرمند فقیر ایستاده است .
یک میلیون ، یک میلیون و یک میلیون گل سرخ
از پنجره ، پنجره و پنجره ای که تو آنها را به نظاره بنشینی .
آن مرد ، کسی که عاشق بود ، صمیمانه و صادقانه عاشق بود ،
تمام زندگی اش را به خاطر تو تبدیل به گل ها کرده است
ملاقات بسیار کوتاه بود
شب هنگام قطاری بازیگر زن را به دوردست ها برد
اما در تمام زندگی زن همواره
یک موسیقی دیوانه کننده از گل های سرخ وجود داشت
مرد هنرمند تنها زندگی کرد
سختی های بسیاری را تاب آورد
اما در تمام طول زندگی اش
میدان بزرگی پر از گل داشت
(ترجمه از خودم نیست)
@zahrdaroo
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
جهان باید به افتخار مردانی که آشپزی بلدند کلاه از سر بردارد.اما حیف که جهان کلاه ندارد.این کلاه را خانم ها از سر دنیا برداشته اند.من برای اولین بار افشاگری می کنم.آیا می دانید بزرگ ترین آشپزهای دنیا مرد هستند؟ آیا می دانید ۹۵ درصد رستوران ها و غذاهای خانگی آشپز مرد دارند؟
تا کی با لفظی برساخته به نام کدبانو دستاوردهای مردانه را به نام خانم ها می نویسید؟ آیا می دانید قرمه سبزی را برای اولین بار در قرن ششم یک مرد ایرانی به نام ابن قرمه سبزواری ابداع کرد؟ او پسر عمویی داشت به نام ابن قیمه که در رقابت با او غذایی به نام قیمه را پخت.حتی شیرین پلو را هم برای اولین بار خسرو پرویز پادشاه ساسانی ابداع کرد و صرفا به خاطر عشقی که به شیرین داشت نام آن را شیرین پلو گذاشت!
@zahrdaroo
تا کی با لفظی برساخته به نام کدبانو دستاوردهای مردانه را به نام خانم ها می نویسید؟ آیا می دانید قرمه سبزی را برای اولین بار در قرن ششم یک مرد ایرانی به نام ابن قرمه سبزواری ابداع کرد؟ او پسر عمویی داشت به نام ابن قیمه که در رقابت با او غذایی به نام قیمه را پخت.حتی شیرین پلو را هم برای اولین بار خسرو پرویز پادشاه ساسانی ابداع کرد و صرفا به خاطر عشقی که به شیرین داشت نام آن را شیرین پلو گذاشت!
@zahrdaroo
اگر قرار بود
خستگی من عطری داشته باشد
عطر یک گل سرخ را داشت؛
خشک شده
لابلای یک کتاب عاشقانه
#رضا_شیبانی
if it was supposed that my tedium has aroma
It would have the aroma of the rose
Dried among a romantic book
#reza_sheibani
#شعر_نو #شعر_عاشقانه #شعر_جهان #ادبیات_جهان #شعر_انگلیسی
@zahrdaroo
خستگی من عطری داشته باشد
عطر یک گل سرخ را داشت؛
خشک شده
لابلای یک کتاب عاشقانه
#رضا_شیبانی
if it was supposed that my tedium has aroma
It would have the aroma of the rose
Dried among a romantic book
#reza_sheibani
#شعر_نو #شعر_عاشقانه #شعر_جهان #ادبیات_جهان #شعر_انگلیسی
@zahrdaroo
👍1
Implora (Fluta Seule)
Ocarina @HoshyariBartar
درخت های غریب
چقدر در همه جای جهان شبیه همند
زبان مشترک و درد مشترک دارند
و حرف های جهانی را
،فی المثل : زبان تبر ،
عمیق ، می فهمند ! . . .
#رضا_شیبانی
@zahrdaroo
چقدر در همه جای جهان شبیه همند
زبان مشترک و درد مشترک دارند
و حرف های جهانی را
،فی المثل : زبان تبر ،
عمیق ، می فهمند ! . . .
#رضا_شیبانی
@zahrdaroo
درد بسیار ، ولی اهل تحمل باشیم
پس بیایید که مردان توکل باشیم
برف شاید پی تنبیه طبیعت باشد
نگریزیم و کمی گرم تامل باشیم
ای خوشا در نفس مرگ شکوفا ماندن
در شب برفی دی ماه بیا گل باشیم
تا کی از ترس قفس مثل کلاغان بودن
دم بزن ای نفست گرم که بلبل باشیم
هر کسی نگذرد از خویش ، فنا خواهد شد
بگذریم از خود و در راه بقا ، پل باشیم
نیست راهی دگر ای دوست ، شهادت یا مرگ؟
کاش آن غنچه ی خونین تغزل باشیم
#رضا_شیبانی
اولین روز زمستان ۹۷
#غزل #شعر_فارسی #شعر_امروز_ایران #ادبیات_ایران
@zahrdaroo
پس بیایید که مردان توکل باشیم
برف شاید پی تنبیه طبیعت باشد
نگریزیم و کمی گرم تامل باشیم
ای خوشا در نفس مرگ شکوفا ماندن
در شب برفی دی ماه بیا گل باشیم
تا کی از ترس قفس مثل کلاغان بودن
دم بزن ای نفست گرم که بلبل باشیم
هر کسی نگذرد از خویش ، فنا خواهد شد
بگذریم از خود و در راه بقا ، پل باشیم
نیست راهی دگر ای دوست ، شهادت یا مرگ؟
کاش آن غنچه ی خونین تغزل باشیم
#رضا_شیبانی
اولین روز زمستان ۹۷
#غزل #شعر_فارسی #شعر_امروز_ایران #ادبیات_ایران
@zahrdaroo
باید فرو ریخت
از ابرهای آسمانی
باید رها شد در میان باد و طوفان
چون دانه ی برف
آرام و بی حرف
تا برنشاند سرنوشت سرد ما را
انباشته بر هم
. بر شهر ها بر دشت ها بر کوه ها نم نم .
ما می توانیم
چون لقمه ای کوچک ببلعیم
سیب جهان را
ما می توانیم
چون فاتحان بیرق زنیم این کهکشان را
#رضا_شیبانی
#شعر_نیمایی #شعر_فارسی #ادبیات_فارسی #شعر
#برف #ما_می_توانیم
@zahrdaroo
از ابرهای آسمانی
باید رها شد در میان باد و طوفان
چون دانه ی برف
آرام و بی حرف
تا برنشاند سرنوشت سرد ما را
انباشته بر هم
. بر شهر ها بر دشت ها بر کوه ها نم نم .
ما می توانیم
چون لقمه ای کوچک ببلعیم
سیب جهان را
ما می توانیم
چون فاتحان بیرق زنیم این کهکشان را
#رضا_شیبانی
#شعر_نیمایی #شعر_فارسی #ادبیات_فارسی #شعر
#برف #ما_می_توانیم
@zahrdaroo
هر مرضی یک علامت بالینی دارد.از علائم بالینی مرض مسخ شدگی ، انحطاط زیبایی شناسی ست.وقتی می بینید یک سری آدم ، از کمپلکس اصوات آزار دهنده و زشت ، لذت می برند و نام آنچه را که می شنوند ، موسیقی می دانند ، بی تردید ، مریضند.بالاخره چهارچوب فطرت انسان یک تعریف هایی دارد.هر چیزی تعریف دارد.چیزهای نازل تر از موسیقی و هنر هم تعریف دارند.
مثلا کفش تعریف دارد.شما نمی توانید کف پای یک انسان را نعل ببندید و نامش را کفش بگذارید.مگر اینکه جسم آن فرد ، مسخ شده و به اسب تبدیل شده باشد که محال است.مسخ شدن جسم آدمی دیده نشده است اما روح آدمی که بسیار هم به آن بی تفاوتیم ،در نتیجه خوراک مسموم ، به تدریج مسخ می شود و انسان از انسانیت ساقط می شود. خطر این مسخ شدگی را از روی علایق می توان تشخیص داد.علایقی که درجه ی انحراف آن ها ،به راحتی می تواند با معیار فطرت سنجیده شود.؛ فطرت انسان های دست نخورده و بکر !
#رضا_شیبانی
#مسخ #مسخ_شدگی #انسان #زیبایی_شناسی #انحطاط_زیبایی_شناسی
@zahrdaroo
مثلا کفش تعریف دارد.شما نمی توانید کف پای یک انسان را نعل ببندید و نامش را کفش بگذارید.مگر اینکه جسم آن فرد ، مسخ شده و به اسب تبدیل شده باشد که محال است.مسخ شدن جسم آدمی دیده نشده است اما روح آدمی که بسیار هم به آن بی تفاوتیم ،در نتیجه خوراک مسموم ، به تدریج مسخ می شود و انسان از انسانیت ساقط می شود. خطر این مسخ شدگی را از روی علایق می توان تشخیص داد.علایقی که درجه ی انحراف آن ها ،به راحتی می تواند با معیار فطرت سنجیده شود.؛ فطرت انسان های دست نخورده و بکر !
#رضا_شیبانی
#مسخ #مسخ_شدگی #انسان #زیبایی_شناسی #انحطاط_زیبایی_شناسی
@zahrdaroo
مهدی یراحی دلبندم ، کسی که جنگ را شروع کرد صدام بود ، نه ایران.بهتر بود به جای ریش و کلاه روسی و بازوبند سوآستیکای هیتلری ، سبیل بعثی و کلاه قرمز صدامی می گذاشتی و اینطوری آدرس غلط نمی دادی. واقعا چه چیزی از جان این جنگ هشت ساله می خواهی؟دویست سال است این کشور هر کاری خواسته تا بکند ، یک دم و دست و پایی از او کنده اند و هر پرونده باز کرده سرش را شیره مالیده و به شکل برد برد ، بازنده اش کرده اند. غیر از این جنگ هشت ساله که به برکت سربازهای شهید وطن ، یک وجب خاک نداده ایم.
شما می خواهی ادای خواننده های ضد جنگ غرب را دربیاوری.غافل از اینکه چیزی که به آن فحش می دهی ، جنگ ویتنام و حمله ناوهای اتمی آمریکا به اینور و آنور دنیا نیست.دفاع هشت ساله ی یک ملت مظلوم است از شرافت ملی و آب و خاک مادری. خجالت بکش. حیک بابه حیک!
#مهدی_یراحی #پاره_سنگ #حیک
@zahrdaroo
شما می خواهی ادای خواننده های ضد جنگ غرب را دربیاوری.غافل از اینکه چیزی که به آن فحش می دهی ، جنگ ویتنام و حمله ناوهای اتمی آمریکا به اینور و آنور دنیا نیست.دفاع هشت ساله ی یک ملت مظلوم است از شرافت ملی و آب و خاک مادری. خجالت بکش. حیک بابه حیک!
#مهدی_یراحی #پاره_سنگ #حیک
@zahrdaroo