زيتون | Zeitoons@
9.79K subscribers
1.89K photos
310 videos
30 files
5.98K links
وب‌سايت خبری-‌تحليلی زيتون
www.Zeitoons.com

تریبونی «مستقل» با روی‌کردی حرفه‌ای برای بازتاب اخبار، تحلیل و اندیشه.

ایمیل: Sardabir.Zeitoons@Gmail.com

تلگرام: @Zeitoons
@Zeitoons :اینستاگرام
توییتر:@Zeitoons
فیس‌بووک:
Download Telegram
تبلیغاتی یا انتخاباتی؟
رونمایی «غیر رسمی» از «آقا»

https://www.zeitoons.com/83272

زیتون ـ محمدرضا سرداری
: رهبر جمهوری اسلامی، حاضر در جمع و بدون ماسک، این روزها تنها در قالب یک مستند آرشیوی و «غیر رسمی» قابل مشاهده است. طی سه شب اخیر گزیده‌ای از دیدارهای آیت الله ‌خامنه‌ای با چهره‌های علمی و هنری نزدیک به حکومت در ایران از شبکه‌های مختلف صدا و سیما پخش شد.

در این مستند از آیت‌الله خامنه‌ای چندین تصویر متفاوت که گاه متناقض هم می‌شود، ارائه شده است. تصاویری که در غیاب اطلاعات دقیق و شفاف از او، درباره آن فقط در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های خارج از کشور گمانه‌زنی و در رسانه‌های حامی حکومت حماسه‌سرایی شده است. بیت رهبر این بار اما خواسته تا به برخی از تصاویر مورد تاکید خود رسمیت بخشد و  تصاویری که به زعم خودش چهره‌ای مخدوش از وی ساخته را ترمیم کند. اما چه تصاویری در این مستند از ولی مطلقه فقیه ارائه شده و چرا در این مقطع زمانی این مستند از صدا و سیما پخش شد؟

دیدار خامنه‌ای با جمعی از شاعران و نویسندگان
بخش زیادی از این مستند به دیدارهای رهبر جمهوری اسلامی با شاعران و نویسندگانی گذشت که بسیاری از آنان با بکار بردن لفظ «آقا» میزان ارادت خویش را به وی نشان می‌دادند. شعر و موسیقی یکی از حوزه‌های مورد علاقه رهبر ۸۱ ساله جمهوری اسلامی است، اما در دوره رهبری وی ده‌ها نویسنده و شاعر توسط ماموران امنیتی جمهوری اسلامی در قالب قتل‌های زنجیره‌ای و یا سایر پروژه‌ها به قتل رسیدند. جزییات قتل حمید حاجی زاده شاعر کرمانی و فرزندش کارون را همین ماه پیش و پس از گذشت ۲۳ سال خانواده وی افشا کردند.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/83272
رئیس انجمن بین‌المللی روزنامه‌نگاران ایران در گفت‌وگو با زیتون
علی مزروعی: هرگونه توصیه را به فدراسیون درباره زم تکذیب می‌کنم

https://www.zeitoons.com/83296

زیتون
ـ روزنامه‌نگار «بودن» یا «نبودن»؟ حالا گویی برای روح‌الله زم مسئله این است. اعدام از سوی دشمنان و انکار از سوی دوستان؟

ماجرا از وقتی آغاز شد که سکوت فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران در مورد اعدام شدن روح‌الله زم، مورد اعتراض قرار گرفت. اگرچه زیتون نخستین رسانه‌ای بود که در گزارشی این «سکوت» را برجسته کرد اما توییت یکی از روزنامه‌نگاران برای پیگیری این سکوت، موجی از اعتراض و انتقاد برانگیخت. کامبیز غفوری نوشت «فدراسیون در پاسخ به همکارانم در اسکاندیناوی، گفت بخش فارسی ⁦روزنامه‌نگار بودن زم را تایید نکرده و او را فعال پروپاگاندا نامیده. لاجرم عمومی می‌پرسم: داستان چیست همکاران؟»

موج اعتراض‌ها خیلی زود فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران را به‌واکنش واداشت؛ سکوتش را شکست، اما ابهام‌ها را بیشتر کرد. فدراسیون اعدام روح‌الله زم را محکوم کرد و آن‌را یک «جنایت وحشتناک» خواند اما اعلام کرد با توصیه نهاد «انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران» وابسته به فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران، مدیر کانال تلگرام «آمدنیوز» را به عنوان روزنامه‌نگار به رسمیت نمی‌شناسد.

نگاه‌ها، اعتراض‌ها به سوی انجمن صنفی روزنامه‌نگاران رفت اما حالا رئیس هیات مدیره انجمن، در گفت‌وگو با زیتون، «هر گونه توصیه» درباره‌ی روح‌الله زم به فدراسیون را «تکذیب» می‌کند و می‌گوید «فدراسیون نه از بنده و نه از نهاد انجمن نظری نخواست» و مسئولیت این تصمیم متوجه مدیران فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران است.

فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران در سال ۲۰۱۹، در گزارشی دیگر، روح‌الله زم را روزنامه‌نگار خوانده بود و علی مزروعی، فردی که از سوی فدراسیون مسئول شاخه ایران شناخته می‌شود، مسئولیت هرگونه تناقض را متوجه آن فدراسیون می‌کند و البته نه از جای‌‌گاه حقوقی و نه از از منظر یک روزنامه‌نگار به‌صلاح‌ نمی‌داند در مورد روزنامه‌نگار بودن یا نبودن زم نظر بدهد و می‌گوید نظرش «می‌تواند اسباب مناقشه شود».

در ادامه‌ی گفت‌وگو با علی مزروعی، از نسبت فعلی او و فرزندش با فدراسیون و رسانه‌های فارسی‌زبان این نهاد پرسیدیم تا برخی دیگر از ابهامات احتمالی این ماجرا روشن شود و او صبورانه جواب داد.
خواننده این گفت‌وگو باشید::


https://www.zeitoons.com/83296
دختران خیابان انقلاب؛ شکوه یک اعتراض

زیتون ـ شیوا نظرآهاری
: در روزهای آغازین دی ماه ۹۶ که کشور درگیر اعتراضات مردمی به گرانی و فساد بود، زنی در خیابان انقلاب تهران، در حالی که لباسی یکدست تیره پوشیده بود، شال سفیدش را بر سر چوب زد و از جعبه مخابرات روبروی شیرینی معروف فرانسه، بالا رفت. برای دقایقی بدون هیچ حرف و حرکتی آنجا ایستاد و سپس ناپدید شد.

تصویری از اعتراض درخشان و یگانه او به حجاب اجباری ساعاتی بعد به شبکه‌های اجتماعی راه یافت. با اینحال در میان خیل عظیم آدم‌هایی که همیشه در خیابان انقلاب حضور دارند، تصویر یا فیلم  چندان واضحی از چهره او ثبت نشد. انگار مردم حاضر در صحنه هم به نوعی مسخ اعتراض آرام زن شده بودند. زنی که کسی نمی‌دانست چه اتفاقی برایش افتاده. اسمش چه بوده. دستگیر شده یا آزاد است. فعال بوده یا زنی عادی و به عصیان آمده. حالا کجاست؟ همه این سوالات باعث شد تا نام او به دختر خیابان انقلاب مشهور شود و حرکتی که او آغاز کرد به یکی از اصیل‌ترین کنش‌های اعتراضی در ایران بعد از انقلاب بدل شود. اعتراضی با نام «دختران خیابان انقلاب».

دختر خیابان انقلاب کجاست؟
این اولین هشتگی بود که برای زن ناشناس ساخته شد. کاربران در شبکه‌های اجتماعی مرتب این سوال را تکرار می‌کردند و خواهان روشن شدن وضعیت او بودند. بعدا از سوی منابع نزدیک به حاکمیت خبرهایی منتشر شد مبنی بر اینکه او زنی است که دارای تعادل روحی نبوده و بعد از این اقدام به تیمارستان فرستاده شده است. نام او نیز اولین‌بار توسط نسرین ستوده که پیگیر پرونده‌اش شده بود به رسانه‌ها راه پیدا کرد. «ویدا موحد» نام داشت و گفته می‌شد که بعد از بازداشت چند ساعته آزاد شد. اما در روزها و هفته‌های بعد زنان دیگری درست بر روی همان سکوی مخابراتی در خیابان انقلاب، اعتراض او را تکرار کردند.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/83342
گزارش از سخنرانی عبدالکریم سروش
دین یک «قدرت» است
عبدالکریم سروش

از متن :

این نواندیش دینی و استاد بازنشسته دانشگاه، سپس به  لزوم پیروزی اسلام بر سایر ادیان در قرآن اشاره کرد و بر این نکته دست گذاشت که پیامبر اسلام، مفهوم عدالت را هم بازتعریف کرد و هر چه می‌کرد عین عدالت می‌دانست:« آیات قرآن که می‌گوید خدا این پیامبر را فرستاده تا بر همه ادیان پیروز شود. این حرف ساده‌ای نبود. یعنی این عزم ماست ما تصمیم گرفتیم که این کار بشود و بنابراین باید بشود. من یک جمله‌ای را از مولانا برای شما بخوانم. در فیه ما فیه میگوید محمد قتل و غارت می‌کرد و در عین حال او ظالم نبود، دیگران ظالم بودند. یعنی حق او بود. و محمد اگر بر سر کسی می‌تاخت، حتما باید میتاخت. و این چیزی نبود که بر او خرده بگیریم. لازم می‌دید و لازمه پیشرفت او بود که این چنین بکند و در واقع این را هم انجام می‌داد. کتاب اسلام از فضل الحمان زمانی نوشته شده بود که آنجا کمونیسم برقرار بود. در آنجا می‌گوید بعضی اسلام را متهم می‌کنند که با شمشیر گسترش پیدا کرد. بعضی ها هم در مقابلش سخن می‌گویند که این‌گونه نبوده است. خود ایشان هم می‌گوید بله با شمشیر بوده و من منکر این نیستم و شواهد تاریخی به همین امر گواهی می‌دهد. و برایش مثال می‌آورد که چگونه شوروی وقتی می‌خواهد گسترش دهد چیزی را که خودش حق می‌داند و حتی گاهی لازم میبیند به جاهای دیگر لشگرکشی بکند و نیرو ببرد برای اینکه قائل است به اینکه آنچه او میگوید عدالت است و امپریالیست ظلم است و تبعیض، و اینها می‌خواهند عدل را بگسترانند. عین این ماجرا را در مورد پیامبر اسلام می‌بینیم. ایشان قائل بود پیام عدالتی برای خلق آورده و اگر جایی بی‌عدالتی می‌دید حق خودش می‌دانست که آنجا را تسخیر کند و بگیرد. او دیگر اشاره‌ای نمی‌کند که پیروانش هم این درس را از او گرفتند. یعنی ما وقتی می‌گوییم که مسلمین بعد از پیامبر اسلام چرا رفتند، کشورگشایی کردند. در اینکه ممکن است در این کشورگشایی‌شان کارهای خطا هم کرده باشند، که ما منکر هیچکدام هم نیستیم، اما من می‌خواهم بگویم آن‌ها این درس را از او گرفتند. این روحیه را پیامبر به آنها داد که باید گسترش بدهید باید فتح کنید. بالاخره پیامبر وقتی در مدینه قدرت به‌دست آورد آمد و مکه را فتح کرد. حتی در یکی دو سال آخر عمرشان ایشان تا نزدیکی حکومت مسیحی آن زمان هم لشگرکشی کرد که البته موفق نبود.

نکته دیگری که مورد اشاره عبدالکریم سروش قرار گرفت تفکیک  جدیدی میان «اسلام» و «ایمان» بود:«یک نکته ای را که مایلم اشاره کنم تفکیک بین اسلام و ایمان است. پیامبر دو چیز آورد یکی «اسلام»، یکی «ایمان». ایمان امری قلب‌ ست. یعنی شما قلبا به اندیشه‌ای مومن و خاضع بشوید ولی اسلام یعنی تسلیم. این تسلیم، تسلیم قلبی نیست. ایمان تسلیم قلبی‌ست. اسلام یک تسلیم حکومتی‌ست. مسلمان کسی‌ست که تسلیم حکومت اسلام شده است. و محمد قبول داشت این را و می‌گفت در دلتان هم ایمان ندارید در کشور اسلامی باید اظهار اسلام بکنید. تسلیم قدرت اسلام بشوید. اتفاقا مسلمان‌ها به جاهای دیگری که حمله کردند و رفتند اسلام را با خودشان بردند و از آنها می‌خواستند که تسلیم قدرت بشوند و اتفاقا این را هم خوب فهمیده بودند. مردم نمی‌خواستند مسلمان بشوند. می‌گفتند به هر دینی که هستید باقی بمانید اما تسلیم ما بشوید و زیر سلطه قدرت و حکومت ما بیایید. آیه قرآن هم شاهد قوی و روشنی بر این ماجراست: «قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا قُلْ لَمْ تُؤْمِنُوا وَلَکِنْ قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا یَدْخُلِ الْإِیمَانُ فِی قُلُوبِکُمْ» بعضی از این اعراب می‌گویند ما ایمان آوردیم. به آنها بگو شما ایمان نیاوردید شما اسلام آوردید و هنوز ایمان وارد دل شما نشده است. یعنی اینکه ما تسلیم این قدرت شده‌ایم ما دیگر سرکشی نمی‌کنیم ما سرمان را انداخته‌ایم پایین و مخالفت نمی‌کنیم چون می‌دانیم عاقبتمان چیست. ولی همین اسلام را قرآن قبول دارد. یعنی میگوید شما مسلمان باشید به این معنا. تسلیم باشید، بقیه‌اش را بروید با خدا حسابتان را حل کنید که ایمان داشتید، نداشتید؟ پا روی حق گذاشتید یا خیر دیگر بقیه‌اش می‌شود حساب اخروی

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/83402
پول‌های سپاه از کجا می‌آیند؟
حفظ عمق استراتژیک با پول‌های «سیاه»

زیتون- سولماز ایکدر
: هربار که اعضای حماس یا حزب‌الله لبنان لب یه سخن باز می‌کنند و در سخنرانی‌هایشان به ایران اشاره می‌کنند٬ جمهوری اسلامی با چالشی جدید مواجه می‌شود.
جریان‌های سیاسی نزدیک به جمهوری اسلامی در لبنان٬ فلسطین و نوار غزه البته برای اقناع افکار عمومیِ خود به «کمک‌های سرشار جمهوری اسلامی» اشاره می‌کنند، اما سخنان آنان ترجمه می‌شود و به گوش ایرانیان می‌رسد.
حسن نصرالله برای نشان دادن میزان اهمیت جمهوری اسلامی بین مردم منطقه می‌گوید که «حتی پول خوراک و پوشاک ما را هم جمهوری اسلامی تامین می‌کند»؛ دبیرکل حزب الله لبنان برای تهدید آمریکا در رابطه با تحریم‌ بانک‌های لبنان می‌گوید« تا زمانی که جمهوری اسلامی پول دارد٬ ما هم پول داریم» و مردم ایران در خیابان‌ها خطاب به مقامات جمهوری اسلامی شعار می‌دهند: «غزه را رها کن٬ فکری به حال ما کن».
رهبران جریان‌های مسلح حامی جمهوری اسلامی اما چاره‌ای جز این برای توجیه دلیل حضور نظامی و امنیتی جمهوری اسلامی در کشورهایشان ندارد. مسئولان جمهوری اسلامی نیز حتی قدمی برای توجیه افکار عمومی خود برنمی‌دارند و اعتراضات را با خشونت سرکوب می‌کنند.
اخیرا باز هم سخنان نماینده دولت حماس و دبیر کل حزب‌الله لبنان جنجال آفرید.

از موشک تا اجاره‌خانه
محمود الزهار٬ وزیر خارجه دولت حماس٬ در گفت‌وگویی به مناسبت سالگرد کشته شدن قاسم سلیمانی، فرمانده پیشین نیروی قدس سپاه پاسداران٬ خبر از بذل و بخشش ۲۲ میلیون دلاری او به حماس داد.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/83343
پرونده ویژه | شلیک به آسمان ۵
خانواده‌های جانباختگان پرواز ۷۵۲: اول حقیقت، بعد غرامت

زیتون ـ محمدرضا سرداری:
در حالی که تنها یک هفته تا سالگرد سرنگونی هواپیمای مسافربری پی ۷۵۲ اوکراین با موشک پدافند ضد هوایی سپاه پاسداران باقی مانده، معاون حقوقی دولت اعلام کرده که قصد دارد صد و پنجاه هزار دلار به خانواده هر قربانی غرامت پرداخت کند. رقمی که ۱۰ برابر نرخ رسمی دیه برای انسان کامل بر اساس قانون جزای جمهوری اسلامی است. طبق اعلام قوه قضائیه، نرخ دیه در سال ۹۹ در ماه عادی ۳۳۰ میلیون تومان است. پیشتر اختصاص دویست میلیون یورو از محل اعتبارات صندوق توسعه ملی منتفی شده بود.

اما چرا جمهوری اسلامی حاضر شده ۱۰ برابر نرخ رسمی دیه را به قربانیان بپردازد؟ آیا بحث تطمیع خانواده‌های قربانیان مطرح است یا چنین نرخی طی توافقی دو جانبه با دولت اوکراین یا مطابق قوانین بین‌المللی تعیین شده است؟ به گفته معاونت حقوقی ریاست جمهوری، با رعایت عرف و رویه بین‌المللی میزان خسارت محاسبه شده است.

واکنش خانواده ها به رقم تعیین شده برای غرامت
پس از اعلام خبر پرداخت غرامت، تعدادی از بازماندگان در گفت گو با رسانه‌های فارسی زبان خارج از ایران به این خبر واکنش نشان دادند. مهرداد زارعی، پدر آراد زارعی یکی از سرنشینان جان باخته این سانحه، به شبکه ایران اینترنشنال گفته که خانواده‌ها خواستار دریافت دیه یا غرامت نیستند بلکه خواهان دادخواهی‌اند. به گفته وی جمهوری اسلامی همچنان می‌کوشد تا با راضی کردن خانواده‌ها به دریافت غرامت، آنان را از دادخواهی منصرف سازد.

علیرضا قندچی که همسرش فائزه و فرزندانش درسا و پارسا را در آن تراژدی از دست داده به بی‌بی‌سی فارسی گفته مسئله دریافت غرامت گرچه برای خانواده ها خصوصا آنان که سرپرست خانواده را از دست داده اند؛ مهم است اما در حال حاضر اولویت خانواده ها نیست. بلکه خانواده ها ابتدا منتظر دریافت پاسخ پرسش‌هایی هستند که بارها درباره علت شلیک به هواپیمای ۷۵۲ مطرح شده است. عظمت اژدری، که خواهرش غنیمت اژدری یکی دیگر از سرنشینان آن هواپیما بود نیز به بی بی سی گفته دریافت غرامت یکی از مراحل دادخواهی است و پیش از آن که غرامتی دریافت شود ابتدا باید نتیجه تحقیقات درباره علت شلیک به این هواپیما مشخص شود. وی نیز تاکید کرده که پیش از روشن شدن حقیقت غرامتی دریافت نخواهد کرد.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/83409
رواداری در اسلام
عبدالجواد فلاطوری | ترجمه: سید محمد باقر تلغری زاده


متن زیر ترجمه یکی از سخنرانی های مرحوم استاد عبد الجواد فلاطوری است، که متاسفانه تاریخ دقیق آن معلوم نیست. این متن به مناسبت بیست و چهارمین سالگرد درگذشت آن مرحوم از کتابی به نشانی زیر برگرفته شده است:
Prof. Dr. A. Falaturi: Dialog zwischen Christentum und Islam, Islamische Akademie Deutschland, 2. Auflage, S.58-65, Hamburg 2002.
سید محمد باقر تلغری زاده

روا داری در اسلام
من نمی خوام این سخنرانی را به عنوان یک مسلمان ایراد کنم، یعنی قصدم ادای شهادتین و بیان چکیده ای از اصول عقاید [مسلمانی] نیست، بلکه بر آنم تا با توجه به موضوع سخنمان، همچون یک ناظر خارجی [و بی طرف و با نگاهی برون دینی ] قرآن و دیگر منابع اسلام را مورد توجه قرار دهم و درباره آنها اندیشه و تامل کنم.
این کار را از جمله به این دلیل انجام می دهم، که خوشبختانه در این جا گروهی از شنوندگان غیر مسلمان، به ویژه مسیحیان، مهمان ما هستند، که فقط یک بررسی بی طرفانه ی این موضوع مشکل می تواند برای آنها، همچنان که برای مسیحیان دیگر نیز سودمند باشد. اگر آدم در این جا، در غرب مسیحی، از “رواداری در اسلام” سخن به میان بیاورد، واژه رواداری معمولا – چنانکه اغلب در کتاب های درسی [مدارس آلمان] هم همین طور است – پرسش از خشونت در اسلام را در ذهن تداعی می کند.
اگر گفته شود: اسلام روادار است، در آن صورت باید منتظر پرسش های زیر بود:
پس این جنگ ها، یا حتی این جنگ های مقدس (جهاد ها) چه بودند؟ پس چرا مسلمان ها خشونت بکار بردند؟ چرا کوشیدند دیگران را با زور و خشونت به آیین اسلام در بیاورند؟ در واقع مفاهیم بسیاری با موضوع “خشونت در اسلام” گره خورده اند، که به نوبه خود تشکیل یک مجموعه می دهند، که نمی توان از تجزیه و تحلیل آن خودداری ورزید. در این جا می کوشم تا [صرفا] به آنچه که ضروری است بسنده کنم.
اکنون پس از این مقدمه می خواهم – تا آنجا که ممکن است – به بحث درباره مفهوم رواداری در اسلام ، نخست از جهت دینی – کلامی، سپس از نظر اجتماعی و سرانجام از منظر تاریخی تا دوران معاصر، بپردازم.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/83446
مغالطه‌نکردن سهل است و ممتنع
طاها پارسا

حسن خمینی، نوه‌ی آیت‌الله خمینی، در دیدار با مدیران گزینش شهرداری تهران، گفته است: «نمی توان به بخشی از وصیت‌نامه امام خمینی مومن باشیم و به قسمتی از آن کافر»

این سخن حسن خمینی تیتر اول یا دوم تعدادی از روزنامه‌های ‌جریان اصلی امروز ایران شده است.

ظاهرا سخن درست و ادعای محکمی به‌نظر می‌رسد! به همین دلیل نظر روزنامه‌ها را هم به خود جلب کرده و آن‌را برجسته کرده‌اند. خوانندگان بسیاری هم ممکن است این ادعا را خیلی راحت بپذیرند و حتی بر نکته‌سنجی گوینده آفرین بگویند. (شما هم ممکن است یکی از همین خواننده‌ها باشید!)

اما، بدون توجه به سویه‌های سیاسی این ماجرا، بیاید کمی درباره‌ی آن تامل کنیم.
این «ادعا»اشاره به یک تعبیر نسبتا مشهور قرآنی دارد؛ «نؤمن ببعض و نکفر ببعض». قرآن در سوره‌ی نساء این تعبیر را برای کسانی به‌کار می‌برد که برخی از سخنان پیامبر یا پیامبران را می‌پذیرند و بعضی را نمی‌پذیرند و با این کار می‌خواهند تفرقه‌ای بیاندازند یا راهی میانه بجویند. قرآن تاکید می‌کند که این‌گونه افراد کافرند و مستحق عذاب.

این تعبیر قرآنی به مکالمات و مجادلات روزمره وارد شده و حکم ضرب‌المثلی را یافته که اگر به‌جا و درست استفاده شود، معمولا قانع‌کننده است. مثلا موجر می‌تواند به مستاجر بگوید که نمی‌شود نسبت به اجاره‌نامه «نؤمن ببعض و نکفر ببعض» باشد، یعنی نمی‌تواند بخش‌هایی از اجاره‌نامه را بپذیرد و بخش‌هایی را نپذیرد چون اجارنامه‌ یک قرارداد واحد است.

اما آیا در مورد متن یک کتاب یا یک مقاله می‌شود از این تمثیل استفاده کرد؟ یعنی آیا می‌شود به مخاطب گفت شما نسبت به این کتاب نمی‌توانید «نؤمن ببعض و نکفر ببعض» باشید بلکه باید تمام ادعاها و تحلیل‌های متن این کتاب را بپذیرید و یا باید همه‌اش را رد کنید؟! پاسخ آشکارا منفی است. واضح است که در این‌جا از این تمثیل استفاده درستی نشده است، چون در هر نوشته‌ای ادعاها و گزاره‌های درست و نادرستی «ممکن» است به‌چشم بخورد. پس می‌شود بخشی از آن‌ها را پذیرفت و بخشی را هم نپذیرفت.

وصیت‌نامه‌ی سیاسی-تحلیلی آقای خمینی (۲۹ صفحه) هم که امروزه در دانشگاه‌های کشور هم تدریس می‌شود، یک نوشته، مقاله یا جزوه است سرشار از گزاره‌های متعدد با ادعاها و تحلیل‌های متنوع. طبیعی است که می‌شود به بعضی از آن مومن بود و پذیرفت‌شان و به قسمت‌هایی از آن کافر شد و نقد کرد و نپذیرفت.

یعنی ادعای حسن خمینی، برخلاف ظاهر بدیهی و درست آن، یک ادعای بدون دلیل و  بلکه یک سخن «نادرست» است. یعنی از قضا برعکس قاعده این است که نسبت به چنین متن‌هایی که به دانشکاه‌ها هم راه یافته، «نؤمن ببعض و نکفر ببعض» بود.

اما چرا روزنامه‌ها و سردبیران و بسیاری از مخاطبان آن‌ها و حتی احتمالا خود حسن خمینی هم، دچار چنین خطایی شده‌اند. موضوع ظاهرا ساده است اما در عمل ممتنع است.

معمولا «ادعای بدون دلیل» را کسی نمی‌پذیرد، مگر این‌که  یک «استدلال‌نما» جای دلیل را بگیرد و شنونده را فریب دهد. این استدلال‌نما، همان «مغالطه» است که با زندگی روزمره‌ی ما عجین شده است و هر روز کلاه‌های زیادی از ما و دیگران برمی‌دارد؛ در بسیاری سخنان و نوشته‌ها و تویت‌هایمان مرتکب آن می‌شویم و غالبا بدون آن‌که متوجه باشیم بر نتایجی نادرست پا می‌فشاریم و تعصب می‌ورزیم.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/83435
از نشان ملی مادران قاسم‌پرور تا حمله به اسرائیل در خواب
در «مکتب حاج قاسم سلیمانی»

https://www.zeitoons.com/83457

زیتون ـ یلدا امیری
: حسین بشیریه، پژوهشگر علوم سیاسی معتقد است نظام سیاسی جمهوری اسلامی در حال فرسایش است و یکی از وجوه این فرسایش فروپاشی اسطوره‌های قدرت است. از نگاه او این فرسایش حکایت از بحران گسترده‌تری در پیکره نظام سیاسی دارد. بشیریه از اسطوره‌های مفهومی مانند عدالت، اخلاقی کردن سیاست، مبارزه با امپریالیسم و جمهوریت یا سلطنت زدایی نام می‌برد.

حال، جمهوری اسلامی تلاش می‌کند اسطوره‌های جدیدی برای تحت تاثیر قرار دادن مردم بسازد. قاسم سلیمانی، فرمانده سابق سپاه قدس که توسط نیروهای آمریکایی در عراق کشته شد چه پیش از مرگ و چه حالا یکی از سوژه‌های حاکمیت برای این اسطوره‌سازی است اما در شرایطی که ایران با مشکلات اقتصادی بسیاری روبروست چقدر هزینه این اسطوره‌سازی می‌شود؟

مکتب سلیمانی چیست؟
بیلبوردها و پوسترهای بزرگ از چهره قاسم سلیمانی در آستانه سالگرد مرگ او در بسیاری از خیابان‌های تهران و کلان شهرهای ایران آویخته شده است. البته این تمامی ماجرا نیست. برگزاری جشنواره، ساخت فیلم، برگزاری مسابقه و نقل خاطرات و سخنانی که برخی از آنها عجیب و بزرگنمایی شده است همگی از تصمیم حاکمیت برای به تعویق انداختن تاریخ انقضای تصویر سلیمانی حکایت دارد.

البته اسطوره‌سازی از قاسم سلیمانی موضوعی است که برخی مقامات جمهوری اسلامی علنا به آن اشاره می کنند. حمید شاه آبادی، رئیس ستاد رسانه ای «مکتب حاج قاسم سلیمانی» در این مورد می‌گوید: «بعضا کشورهایی که قهرمانی هم ندارند از نداشته های خود اسطوره می سازند در حالی که با وجود چنین اسطوره‌هایی در کشور و باتوجه به ویژگی‌های شخصیتی حاج قاسم باید تلاش شود از منش، سلوک و طرز فکر این قهرمان ملی الهام گرفته و رفتار سیاسی، اجتماعی، فردی و مدیریتی او به عنوان الگو در جامعه ساری و جاری گردد.»

پس از مرگ قاسم سلیمانی ستادی با نام ستاد رسانه‌ای «مکتب حاج قاسم سلیمانی» تشکیل شد که یکی از اقداماتش تولید برنامه‌هایی برای صدا و سیما در ارتباط با قاسم سلیمانی است.

نشان دادن نقشه حمله به اسرائیل در خواب
حسین امیرعبدالهیان، دستیار رییس مجلس در امور بین الملل، که سخنگوی ستاد قاسم سلیمانی نیز است ۱۰ دی ماه در یک برنامه تلویزیونی در سخنانی عجیب گفت: «در سفری که به سوریه داشتیم برخی از دوستان سردار سلیمانی گفتند که در برخی از عملیاتی که بر علیه نیروهای صهیونیستی در منطقه انجام می دهند، بعضی شب ها سردار به خواب دوستان می آید و نقشه راه اجرای عملیات را به ما نشان می دهد.»


https://www.zeitoons.com/83457
حاصلِ عمر مصباح یزدی چه بود؟
سروش دباغ

روزگاری، پیش از سفر به انگلستان برای ادامه تحصیل در رشته فلسفه، به سبب انس و علاقه وافرم به مباحث فلسفه اسلامی، افزون بر آثارِ فلسفی مرحوم طباطبایی نظیر «بدایه الحکمه»،«نهایه الحکمه» و «اصول فلسفه و روش رئالیسم»، برخی از آثار شیخ محمد تقی مصباح یزدی نظیر «آموزش فلسفه» و شرح ایشان بر «نهایه الحکمه» و «اسفار اربعه» را خواندم و از آن‌ها بهره بردم. مرحوم مصباح یزدی، ذهن فلسفیِ منظمی داشت و در تقریر مباحث فلسفه اسلامی، توانمند بود. روزگاری که ایران، فلسفه اخلاق تدریس می‌کردم، کتاب «‌فلسفه اخلاق» ایشان را نیز خواندم و آن‌را نیکو یافتم و به دانشجویانم معرفی کردم؛ هر چند بعدا از جناب مصطفی ملکیان شنیدم که عموم مباحث فلسفی اخلاقِ غرب در آن اثر، محصول زحماتِ ایشان است، نه جناب مصباح یزدی.

هر چقدر مصباح یزدی در حوزه فلسفه اسلامی مفید و توانمند بود؛ در حوزه دیانت و سیاست و اجتماع، متاسفانه کارنامه دل‌آزار و ناتراشیده و ناموجهی داشت. روزگاری، در دهه هفتاد شمسی، به حق «تئوریسین خشونت» نام گرفت. هم افرادی که قتل‌های محفلی در شهر کرمان را مرتکب شدند، در دادگاه صراحتا گفتند در انجام این اعمال، تحت تاثیر سخنان مصباح یزدی بودیم. هم ایشان صراحتا در سالگرد کشته شدن نواب صفوی در شهر قم، از نبودِ «غیرت نوابی» دربرخورد با دگراندیشان دینی گله کرد و تلویحا مخاطبان را به سرکوب این جماعتِ دگراندیش دعوت کرد. هم در کتاب « گفتمان مصباح»، صراحتا جوانان انقلابی را تشویق می کند که اگر مسئولان در امر به معروف و نهی از منکر کوتاهی کردند، خود وارد میدان شوید و به وظایف خود عمل کنید. کسی این‌گونه آشکارا دعوت به خودسری و بی‌اعتناییِ به قانون و اعمال خشونت می‌کرد و به سبب مستظهر بودنِ به هسته قدرت، به جایی هم پاسخگو نبود. افزون بر این، در عموم مواضع سیاسی مصباح یزدی، افزون بر مغایرت با منافع ملی، بی‌توجهی به حقوق بنیادین شهروندان و انسان‌های پیرامونی موج می‌زد؛ که ایشان برای اجرای اجباری احکام شریعت؛ تمسک جستن به خیلی از امور را روا می‌دانست و پروای «شهودهای اخلاقی عرفیِ» عموم خلایق را نداشت.

عموم نواندیشان دینیِ متاخر، از این حیث با مرحوم مصباح یزدی هم‌داستان نیستند؛ که دلبسته به‌دست دادنِ قرائتی انسانی و اخلاقی از سنت دینی‌اند و از همین منظر احکام فقهی اجتماعی را در ترازوی اخلاق و عدالت توزین کرده‌اند و«مشروعیت سیاسیِ» متخذ از دیانت و فقاهت را موجه نمی‌دانند.

امروز می‌اندیشیدم که چه خوب است وقتی از این سرای خاکی رخت بر می‌بندیم و «‌آخر الامر گِل کوزه گران» می‌شویم، نامی نیک از خود بر جای گذاریم. طی سه- چهار ماه اخیر، چهار نفر از مشاهیراین مُلک روی در نقاب خاک کشیدند: محمدرضا شجریان، محمد ملکی، شیخ محمد یزدی و شیخ محمدتقی مصباح یزدی. هم شجریان، «آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست»، نامی نیک از خود برجای گذاشت و هم محمد ملکی؛ که رنج خود و راحت یاران را طلبیدند و به سمت بی‌سو پرواز کردند و «‌پشت حوصله نورها» به آرامی دراز کشیدند. به سهم خُرد خویش و در مقام ادای دِین، آخرین اثرم «ردّ آبی روایت» را به روح بلند شجریان تقدیم کردم، همو که « نغمه های آسمانی اش، مونس اوقات تنهایی من» است.
امیدوارم، در روزگاری نه چندان دور، نگرش و مشی و مرامِ ملال‌انگیز و دل‌آزار محمد یزدی و محمد تقی مصباح یزدی از میان ما رخت بربندد و کمتر ...

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/83481
روحِ مصباح‌ یزدی و گلوی عبدالکریم سروش؟
چند نکته در باب «دین و قدرت» به روایت سروش

https://www.zeitoons.com/83494

سخنرانی دو هفته پیش عبدالکریم سروش در نسبت میان «دین و قدرت» معرکه‌ی آرا شده و البته حواشی متعددی را هم به‌دنبال داشته است. مطابق معمول اغلبِ نظریه‌های ایشان، کژ‌خوانی و روایت‌های سستی از آن هم رایج شده و مبنای نقد و نظر قرار گرفته است. حتی کسی پس از درگذشت مصباح یزدی از حلول روح او در سروش نوشته بود!  ظاهرا پنجاه درصد ماجرا درست است چون عبدالکریم سروش این‌بار از موضوعی سخن می‌گوید که پروژه‌ی فکری و عملی مصباح یزدی بود اما مواجهه‌ی سروش با آن متفاوت است؛ به قول حافظ: من و انکار شراب این چه حکایت باشد/ غالبا این‌قدرم عقل و کفایت باشد.

آقای سروش در این نظریه به‌اختصار می‌گوید:«دین یک قدرت است. اسلام از وقتی متولد شد از منظر یک قدرت متولد شد. قرآن یک کتابی ست که بر قدرت تاکید می کند و پیامبر یک شخصیت اقتدارگرا بود که معنی قدرت خوب می‌فهمید و آگاهانه از آن بهره می‌گرفت و می‌‌کوشید از این قدرتی که خودش به‌نام دین [اسلام]  تولید کرده و به صحنه آورده، پاسداری کند. او می‌دانست این قدرت مثل هر قدرت دیگری با دیگر قدرت‌ها وارد تعامل می‌شود. بده بستان می‌کند با قدرت های دیگر من‌جمله با قدرت سیاسی و این قدرت برای تثبیت خود به یکی از چیزهایی که احتیاج قوی دارد همین ارعاب و ترساندن است. گاهی ما اسم «قدرت» را می‌آوریم فکر می‌کنیم عمل مذمومی‌ست. مخصوصا یکی بعد از لیبرالیسم، یکی هم بعد از انحطاط تصوفِ ما قدرت چیز مذمومی شمرده می‌شود. ولی خب این‌گونه نیست و بدون قدرت قدم از قدم نمی‌شود برداشت و ما قدرت لزوما بد نداریم. می‌شود که قدرت و اقتدار جنبه مثبت و نیکویی هم داشته باشد»(تلخیص از نگارنده است اما به رویت آقای سروش هم رسیده است. متن کامل را این‌جا ببینید)

و اما چند نکته:
۱. آن‌چه عبدالکریم سروش در این سخنرانی گفته است، پیشتر هم شنیده شده است غالبا از سوی مستشرقین و اسلام‌ستیزان. اما مطابق معمول نظریه‌های قبلی ایشان اعم از «قبض و بسط شریعت» و «بسط تجربه نبوی»، سروش در پرداختن به این موضوع‌ها متدلوژی خودش را دارد و این متد قضیه را شنیدنی و خواندنی و متفاوت می‌کند.  در این‌جا تفاوت اصلی هم این است که سروش وفاداری به دین را در این نظریه لحاظ می‌کند و مصلحانه سخن می‌گوید و خشونت‌هایی را که رخ داده است انکار نمی‌کند بلکه آن را غیر دینی و غیراسلامی و حتی غیراخلاقی نمی‌خواند و از آن‌ها دفاع جدی دارد. خلاصه‌اش این است: بازی قدرت همین است. دین اسلام و شخص محمد هم مستثنی نیستند. به«‌زبان» امروز در مورد دیروز قضاوت نکنیم و حرف‌های امروز را به «زبان» دیروز نزنیم.

۲
. توییتر فارسی، برخلاف کارکرد اصلی این پلاتفرم، جایی برای برجسته‌سازی و درج خبر نیست بلکه محل کنش‌گری است. غلبه‌ی این پلتفرم و کارکرد آن نزد نخبگان سیاسی، عده‌ای را وسوسه کرده است که نظریه‌ی سروش را هم در ۲۸۰ کاراکتر طرح و نقد کنند؛ نظریه‌ای که سروش دست کم ۳۰ جلسه را برای طرح آن سپری کرده است و پشتوانه‌ی چند دهه اسلام‌شناسی و اسلام‌پژوهی و مطالعه قرآن و سنت را دارد. حاصل این برخوردهای توییتری غالبا مغالطه‌ی پهلوان‌پنبه است. در نوشته‌ای جداگانه و هم‌زمان آفت این مغالطه را با طرح دو نمونه از توییتر آقای عطاالله مهاجرانی آورده‌ام. (در این‌جا بخوانیدش)

۳. خیلی‌ها این نظریه‌ی سروش را حمل بر تجدیدنظر کلی او گرفته‌اند. بعضی‌ها او را از اسلام خارج و گروهی از اسلام رحمانی اخراج کرده‌اند. اما سروش در ابتدای سخنرانی خود از یک «غفلت» سخن می‌گوید و نه یک تجدیدنظر. به‌گمانم سخن همین است. سروش حداکثر آن‌چه را پیشتر به آن تصریح نداشت و یا نمی‌گفت یا نگفته بود، اقرار می‌کند. تناقضی کلی در ادعای فعلی و ادعاهای قبلی سروش درباره‌ی دین و پیامبر اسلام دیده نمی‌شود. من بیش از هر کس تاثیر محمدرضا نیکفر را در این تصریح و اقرار نمی‌توانم نادیده بگیرم. وقایع تاریخی دهه گذشته  و حتی مهاجرت  و زیست دوگانه‌ی سروش هم بی‌تاثیر نیستند اما پرداختن به این موضوع فرصتی جداگانه می‌طلبد.

۴. انتقاد و ایرادی که بر نظریه‌ی اخیر سروش می‌توان گرفت همان انتقادی است که بر نظریات پیشین او هم نسبتا وارد است..

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/83494
رهبر جمهوری اسلامی جای خالی آنان را چگونه پر می‌کند؟
مجمع معتمدانِ مُرده

زیتون ـ سولماز ایکدر:
طی سال گذشته  سه تن از «شیفتگان خدمت» در جمهوری اسلامی، یکی پس از دیگری به حکم ملک‌الموت از صندلی قدرت به زیر کشیده شدند؛ کهنسالانی که اغلب تا آخرین روزهای عمر حاضر به ترک مناصبشان نبودند.
ماندن این افراد بر سر منصب اما وجه دومی نیز داشت٬ خالی بودن دست رهبر جمهوری اسلامی از «یاران معتمد». معتمدان آیت‌الله خامنه‌ای گذشته از عطش سیری ناپذیر خودشان به ایفای نقش و در دست داشتن قدرت٬ باید تا آخرین لحظه بر جای خود بنشینند چون رهبر جمهوری اسلامی برای بسیاری از ایشان جایگزینی ندارد.
تا بیستمین سال پس از پیروزی انقلاب اسلامی هم تعداد افراد «درون حلقه» نزدیکان رهبران جمهوری اسلامی آنقدر بود که لازم نبود هر «فرد معتمد» حداقل در چندین منصب گوناگون قرار بگیرد.

اما ترکیبی از بی‌ا‌عتمادی رهبر فعلی و تنگ شدن دایره «خودی‌ها» به مرور کار را به جایی رساند که آیت‌الله خامنه‌ای ناچار از آن بود که رییس سابق قوه قضاییه و عضو شورای نگهبان را پیش از پایان دوران ریاستش بر قوه قضاییه٬ به ریاست مجمع تشخیص مصلحت نظام نیز بگمارد.
این تصویر بیانگر تنهایی رهبری است که حتی نمی‌تواند برای مناصبی از این دست٬ افراد مختلفی را بیابد.
تنهایی رهبر فعلی جمهوری اسلامی از بی‌اعتمادی او به چپ‌های خط امامی یا اصلاح طلبان شروع شد. تلاش‌های او برای ورود چهره‌‌های جدید و افرادی که نظرش به آنان «نزدیک» بود، مانند احمدی‌نژاد، به حلقه افراد درجه یک نظام با شکست مواجه شد. چرا که این «فرزند خلف نظام» خیلی زود نافرمان شد و حالا رهبر او را مانند استخوانی در گلو تحمل می‌کند.
در نهایت آیت‌الله علی خامنه‌ای باقی مانده است و تنی چند از افراد مورد اعتمادش که پی در پی به مناصب گوناگون منصوب می‌شوند؛ اگرچه دست مرگ هر از گاهی یکی از معتمدین را می‌رباید و می‌برد.

خدمات متقابل «آقا» و مصباح
محمدتقی مصباح یزدی، «عمارِ» رهبر جمهوری اسلامی، جمعه ۱۲ دی ماه پس از یک دوره بیماری در سن ۸۶ سالگی درگذشت.
او برخلاف بسیاری دیگر از روحانیون، هرگز وارد کار‌‌های اجرایی نشد و مسئولیت‌ حکومتی برعهده نگرفت، اما در تربیت و به ثمر رساندن گروه قابل توجهی از مدیران اجرایی در جمهوری اسلامی نقش محوری ایفا کرد.
مصباح یزدی از چهره‌های نزدیک به آیت‌الله علی خامنه‌ای محسوب می‌شد، چهره‌ای تندرو که بارها با نظریات شاذ خود پیرامون ولایت فقیه و ستایش‌هایش از رهبر جمهوری اسلامی بحث‌برانگیز شد. او یک بار در اوایل دهه ۱۳۹۰ رهبری آیت‌الله خامنه‌ای را «فراتر از لیاقت مردم» توصیف کرد؛ او همچنین مخالفت با ولایت را «شرک» می‌دانست.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/83519
دین و تجلیات تاریخی؛ نقدی بر سخنان سروش در نسبت «دین و قدرت»
عدنان فلّاحی

https://www.zeitoons.com/83551

د. عبدالکریم سروش یکی از نخستین کسانی بود که در مباحث دین‌شناسی به زبان فارسی، بحث ذاتیات و عرضیات دین را در مقاله‌ی «ذاتی و عرضی در ادیان» مطرح کرد[۱]. سروش در آن مقاله می‌کوشد نشان دهد که ادیان واجد دو سطح از آموزه‌ها و تجلیات تاریخی هستند. سطح نخست، آموزه‌های جوهری، بنیادین، فراتاریخی و «ذاتی» ادیان‌اند و سطح دوم، آموزه‌های قشری، فرعی، تاریخی و «عَرَضی». در یک تعریف دم‌دستی باید گفت که نفی ذات‌گراییِ دینی بدین معناست که دین، فاقد هسته‌ی صلب و سختی است که «ذاتِ» آن را تعیین کند بلکه دین مجموعه‌ای از تجارب و آرای تاریخیِ سیّال دینداران و دین‌شناسان است که در طول تاریخ دین متجلی شده است[۲].

عبدالکریم سروش در سیر تحول فکری خود، به تدریج عملاً از ذاتیات کاست و بر عرضیات افزود تا جایی که شارحان وی مانند د. سروش دباغ، گاه در مسیر دفاع از آرای سروش، از نفی تلقی ذات‌گرایانه در دین‌شناسی سخن به میان می‌آورند[۳]. بنابراین عبدالکریم سروش هرجا که از سوی منتقدان دیندار و غیردیندارش، به نفی ذات و بنیاد آموزه‌های دینی متهم شده است، از بطلان تلقی ذات‌گرایانه در مبحث معرفت‌شناسی دینی سخن گفته و از فقدان ذات دین دفاع کرده است. صدالبته باید گفت که هم سروش و هم شارحان وی در مواضعی، صریحاً به وجود قلیلی از ذاتیات دینی اعتراف و اقرار کرده‌اند که شخص با انکار این ذاتیات، از اسلام خارج می‌شود. ما در ادامه‌ی این نوشتار به این مبحث برخواهیم گشت.
اما د. عبدالکریم سروش در سخنرانی اخیر خود با عنوان «دین و قدرت» که گزارش مفصلی از آن در  سایت «زیتون»  منتشر شده، بیاناتی را ایراد کرده است که به نظر می‌رسد علاوه بر تضاد با برخی گفته‌های دیگر وی، به بعضی نقصان‌های دیگر نیز دچار است.
....
پ) دوگانه‌ی اسلام و ایمان
سروش در ادامه، تفسیری از تفاوت اسلام و ایمان ارائه می‌دهد و می‌نویسد: «پیامبر دو چیز آورد یکی «اسلام»، یکی «ایمان». ایمان امری قلب‌ ست. یعنی شما قلبا به اندیشه‌ای مومن و خاضع بشوید ولی اسلام یعنی تسلیم. این تسلیم، تسلیم قلبی نیست. ایمان تسلیم قلبی‌ست. اسلام یک تسلیم حکومتی‌ست. مسلمان کسی‌ست که تسلیم حکومت اسلام شده است. و محمد قبول داشت این را و می‌گفت در دلتان هم ایمان ندارید در کشور اسلامی باید اظهار اسلام بکنید. تسلیم قدرت اسلام بشوید».

سروش در اینجا سنگ‌بنای این تفسیر خود را بر آیه‌ی الحجرات۱۴ بنا کرده است: «قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا قُل لَّمْ تُؤْمِنُوا وَلَکِن قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا یَدْخُلِ الْإِیمَانُ فِی قُلُوبِکُمْ».
او در اینجا یک خط‌کشی قاطع بین دلالت‌های گوناگون و تودرتوی اسلام و ایمان برقرار کرده است و اسلام را به معنای اطاعت محض از حاکمیت سیاسی پیامبر (ص) می‌داند که هیچ امکانی برای امتناع از آن وجود ندارد. به راستی اگر اسلام بدین معناست د.

سروش چه پاسخ یا توضیحی برای مفاد این آیات و امثالهم دارد:
«فَإنْ حَآجُّوکَ فَقُلْ أَسْلَمْتُ وَجْهِیَ لِلّهِ وَمَنِ اتَّبَعَنِ وَقُل لِّلَّذِینَ أُوْتُواْ الْکِتَابَ وَالأُمِّیِّینَ أَأَسْلَمْتُمْ فَإِنْ أَسْلَمُواْ فَقَدِ اهْتَدَواْ وَّإِن تَوَلَّوْاْ فَإِنَّمَا عَلَیْکَ الْبَلاَغُ وَاللّهُ بَصِیرٌ بِالْعِبَادِ»(آل عمران: ۲۰)[۱۳].

چنان‌که می‌بینیم در این آیه ـ که از قضا به گفته‌ی مفسرین، مدنی هم هست و در دوران قدرت سیاسی پیامبر (ص) در مدینه نازل شده است ـ بر این نکته تصریح شده که اگر اهل کتاب و سایر غیرمسلمین، از اسلام آوردن روی برتافتند چیزی بیشتر از تبلیغ دین بر عهده‌ی رسول نیست.
....

متن کامل در زیتون:


https://www.zeitoons.com/83551
چگونگی مواجهه پیامبر اسلام با مخالفان
حسن یوسفی اشکوری

اشاره:
آنچه در پی می آید فصلی از یک مجموعه است با عنوان «سیما و سیره محمد در قرآن». در سالهای ۸۵-۸۶  سلسله درس – گفتارهایی تحت همین عنوان به طور هفتگی در انجمن اسلامی مهندسین در تهران داشتم. متن بحث مکتوب می شد و در جلسه متن همراه با شرح بیشتر با مخاطبان در میان نهاده می شد. در آن گفتارها بنا بر تصویر سیما و سیره نبوی محدود بود به آیات قرآن. یکی از کاستی ها در سیره نگاری قدیم و جدید آن است که از حدود ۸۰۰ آیه قرآن در باره محمد، کمتر استفاه می شود. این مجموعه تا کنون به طور رسمی منتشر نشده است. اکنون فصلی از آن  در اینجا منتشر می شود.
 ***

این فصل ذیل عناوین زیر سامان یافته است:
۱- هدف پیامبر و بعثت او
۲- – اطاعت از پیامبر و نفی‌‌ضلالت (بشارت  مؤمنان و انذار غیرمؤمنان)
۳- آزادی ایمان
۴- نفی پیروی جاهلانه از پیامبر
۵- نفی سلطه‌گری از پیامبر
۶- چگونگی مواجهه پیامبر با مخالفان
۱- هدف پیامبر و فلسفه بعثت وی
گرچه برای فهم اسلام و سیره نبوی، شناخت کامل فلسفه این دین و اهداف و غایات آن ضروری است، اما در اینجا در حد یک مقدمه کوتاه و در حد ضرورت  به فلسفه بعثت ‌که همان هدف و انگیزه دعوت دینی و تحلیل رفتار اوست، اشاراتی می‌کنیم.[۱] برای رسیدن به این هدف از دو طریق می‌توان وارد شد: یکی از طریق اشارات مستقیم قرآن به فلسفه بعثت و دین­ اسلام، و دیگر، بیان فلسفه وجودی وحی ملفوظ یعنی قرآن. در هر دو مورد آیات قرآن بسیارند،  که تنها  به ذکر نمونه‌هایی در ‌هر مورد اکتفا می‌شود. طبق یک محاسبه حدود ۴۵ آیه در قرآن در باب بعثت پیامبر و فلسفه و هدف آن وجود دارد. اول لازم است دانسته شود که طبق آیه ۱۲۸ سوره بقره «اسلام» نام عام دین‌‌های توحیدی و ابراهیمی است:

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/83548
اتهام: قتل عام شهروندان
متهم: جمهوری اسلامی

زیتون- سولماز ایکدر
: ایرانیان به قتل می‌رسند٬ گاهی علنی همچون آن‌هایی که چهارپایه‌ها بدون طی روند قضایی از زیر پایشان کشیده می‌شود یا آن‌هایی که با شلیک پیاپی دو موشک به هواپیمای مسافربری‌شان کشته می‌شوند؛ گاه هم غیرعلنی  آرام و بی‌صدا همچون آن‌هایی که در اثر آلودگی هوا٬ مدیریت هیئتی کرونا و غیره به «قتل» می‌رسند.

هر روز در اخبار می‌‌آید که چند نفر بر اثر کرونا یا آلودگی هوا کشته شدند، یا چند نفر دیگر اعدام شدند؛ اما به «قاتل» کمتر اشاره‌ای می‌شود؛ قاتلی که گاه با سوء مدیریت٬ بی‌سوادی و برتری دادن  روش‌های فقهی و سنتی به روش‌های علمی و گاه با خشونت آشکار دست به قتل شهروندان می‌زند.

کرونا مازوت را لو داد
چند شهر بزرگ ایران از جمله تهران هر ساله زمستان درگیر آلودگی هوا بودند؛ آلودگی‌ای که مقصر آن از سوی حاکمیت «مردم» معرفی می‌شدند. امسال اما با آلودگی چندبرابری از یک سو و خانه‌نشینی مردم به دلیل شیوع بیماری کرونا و قوانین منع آمد و شد از سوی دیگر، روشن شد که مجرم آلودگی هوا هر که هست٬ مردم نیستند. میزان آلودگی هوای تهران٬ اصفهان و چند شهر بزرگ دیگر به جایی رسید که در نهایت مجرم اصلی اعلام شد: «مازوت»

این عباس شاهسونی، رییس گروه سلامت هوا و تغییر اقلیم وزارت بهداشت، بود که برای اولین بار از تاثیر سوخت مازوت بر آلودگی هوا خبر و هشدار داد که  به دلیل پایداری هوا و استفاده از «سوخت مازوت در نیروگاه‌ها» شرایط هوای شهر تهران و سایر کلا‌ن‌شهرها وضعیت بدتری پیدا می‌کند.
عیسی کلانتری٬ رییس سازمان حفاظت از محیط‌ زیست٬‌ نیز روزگذشته (یکشنبه) تایید کرد ترکیب گوگرد مازوت ایران ۳۰ هزار پی‌پی‌ام (معادل ۳ درصد) است که بسیار آلاینده است، اما در نیروگاه‌های کشور سوزانده می‌شود.
رییس سازمان حفاظت از محیط زیست هم هم‌زمان خبر داد که معاون دادستان کل کشور طی بخشنامه‌ای از سازمان حفاظت از محیط‌ زیست‌ خواسته که مانع سوزاندن مازوت در نیروگاه‌ها و صنایع نشوند: «یعنی کسی که باید قانون هوای پاک را اجرا کند، از نظر امنیتی به این نتیجه رسیده است که باید این مازوت سوزانده شود.»
ساعتی پس از انتشار خبر  توافق معاون دادستان کل کشور با استفاده از مازوت به عنوان سوخت، بیژن نامدار زنگنه٬ وزیر نفت٬ مدعی شد: «مایل نیستیم مازوت مصرف شود، اما چاره‌ای نداریم.»

اما این همه‌ی واقعیت نیست ...

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/83572
مصباح یزدی؛ نظریه‌پرداز مردم‌سالاری تشریفاتی

در کمتر از یک ماه، هر دو فقیهی که شکست در انتخابات ۵ سال قبل‌ مجلس خبرگان و نبودشان در دوره جدید (و فعلی) این مجلس از سوی آیت‌الله خامنه‌ای تعبیر به «خسارت» شده بود، از دنیا رفتند؛ محمد یزدی (۱۹ آذرماه در ۸۹ سالگی) و محمدتقی مصباح یزدی (۱۲ دی ماه در ۸۶ سالگی).

در خاطر عمومی، حضور مصباح یزدی در عرصه سیاسی و رسانه‌ای طی سال‌های بعد از انقلاب، عموما به برنامه مناظره‌های ایدئولوژیک اردیبهشت سال ۶۰ و سپس سال‌های بعد از پیروزی محمد خاتمی در انتخابات سال ۷۶ محدود می‌شود. مصباح یزدی البته یک سال پیش از انتخابات سال ۷۶، با همکاری «سپاه پاسداران انقلاب اسلامی» و در دوره فرماندهی محسن رضایی، در قالب اجرای «طرح ولایت» برای دانشجویان بسیجی، هدایت یک دوره آموزشی فشرده ایدئولوژیکی را در اردوگاه سیدالشهدای آبعلی بر عهده گرفته بود. یکی از سخنرانان مدعو این اردوی تابستانی در سال ۷۵، علی‌اکبر ناطق‌نوری، رقیب انتخاباتی سال بعد خاتمی بود.

بعد از پیروزی اصلاح‌طلبان در انتخابات سال بعد، سخنرانی‌های هفتگی آیت‌الله مصباح یزدی در نماز جمعه تهران، چهره ایدئولوگ و رسانه‌‌ای وی را به سرعت برجسته کرد این در حالی بود که «به روایت هاشمی رفسنجانی در سال‌های نزدیک به پیروزی انقلاب تا حدود زیادی از مبارزه فاصله گرفته بود» (روایتی از زندگی و زمانه اکبر هاشمی رفسنجانی، صفحه ۹۶).

مصباح یزدی در اوایل انقلاب نیز دعوت محمد بهشتی، دبیر کل حزب جمهوری اسلامی، را برای عضویت در این حزب نپذیرفته بود چون «سیستم حزبی را سیستمی غیرعقلانی و غیردینی می‌دانست» (روایتی از زندگی و زمانه سید محمد حسینی بهشتی، صفحه ۱۴۱). پیش از این، به واسطه سخنرانی‌های بی‌تابانه مصباح یزدی علیه علی شریعتی، که از رگه‌های کفر و شرک در آثار شریعتی می‌گفت (از جمله در سخنرانی سال ۵۴ در اصفهان)، رابطه دو دوست قدیمی (بهشتی و مصباح‌یزدی) به سردی گراییده بود آن‌طور که بهشتی گفته بود: «بر سر این موضع‌گیری که نسبت به دکتر [شریعتی] داشتم اوقاتش با بنده تلخ شد و حتی درس خود را در موسسه‌ای که تدریس می‌کرد، ترک کرد.» (همان، صفحه ۱۰۵).

مصباح یزدی همچنین در حالی که در مناظره‌های اردیبهشت سال ۶۰ با عبدالکریم سروش در جناح «مذهبی» و در یک سمت قرار داشت، نهایتا به یکی از منتقدان جدی او بدل شد.

رابطه او با مصطفی ملکیان نیز که سال‌ها با یکدیگر در قم همکاری کرده بودند، به روایت مصطفی ملکیان در مصاحبه با شماره ۵۹ مجله «اندیشه پویا» وقتی به انتها رسید که ملکیان مطلع شد مصباح‌یزدی گفته: «ملکیان از سروش خطرناک‌تر است». ملکیان که با مصباح‌یزدی ملاقات می‌کند، با سه بار تکذیب مصباح‌یزدی مواجه می‌شود ولی محسن‌غرویان شهادت می‌دهد که از خود مصباح چنین جمله‌ای را شنیده است. مصباح یزدی در واکنش می‌گوید که «پس حتماً نقل قول کرده‌ام» و به این ترتیب رابطه ملکیان و مصباح در سال ۷۲ پایان می‌یابد.

رابطه او با اکبر هاشمی رفسنجانی نیز «خوش پایان» نبود! روزگاری مصباح یزدی خواسته بود تا «۲ تن» از شاگردان او برای ادامه تحصیل به خارج از کشور اعزام شوند.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/83631
برای قلبهایی که شکست و جانهایی که سوخت... و چه انتقامی سخت‌تر از نبودنتان

‎⁧ #من_هم_شمعی_روشن_خواهم_کرد⁩
‎⁦ #ps752justice
#خط_سوم
#هواپیمای_اوکراینی، سینما رکس، بمب‌گذاری حرم
«هدف» وسیله را توجیه نمی‌کند
 
زیتون ـ محمدرضا سرداری
: دلهره همه را فرا گرفته بود. جلوی تلویزیون و صفحه مانیتور میخکوب شده بودیم تا عکس‌العمل آمریکایی‌ها به حملات تلافی‌جویانه سپاه به عین‌الاسد را دنبال کنیم. دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا تهدید کرده بود اگر کسی از نیروهای آمریکایی در این حملات کشته شود؛ دستور داده تا به ۵۲ هدف در ایران حمله کنند. سوال این بود که از حملات موشکی سپاه به پایگاه عین الاسد در عراق تلفاتی برجای مانده یا نه. از توئیتر و کانال‌های خبری هواداران قاسم سلیمانی اخبار نگران‌کننده ای دال بر کشته شدن ده‌ها سرباز آمریکایی و به پرواز در آمدن جنگنده‌های آمریکایی بر فراز خلیج فارس می‌رسید. اخباری که خیلی زود جعلی و تبلیغاتی بودن آن مشخص شد. تا اینکه ترامپ رسما در توییتی اعلام کرد «همه چیز خوب است». بدین معنی که هیچ آمریکایی در حملات ایران کشته نشده و آمریکا نیازی به تلافی نمی‌بیند. نفس راحتی کشیدیم؛ نفسی که سحرگاه روز بعد در گلو حبس شد.

خبر تلخی آمد. یک هواپیمای مسافربری در نزدیکی تهران به دلیل نقص فنی سقوط کرده است. در حالی که حکومت و رسانه‌هایش در تدارک جشن و سرور به‌خاطر گرفتن انتقام سخت از آمریکا بودند. بیانیه پشت بیانیه صادر می‌شد، تا جایی که انگار فراموش شده بود هواپیمایی با ۱۷۶ مسافر و خدمه سقوط کرده است. علت سقوط از همان ابتدا نقص فنی اعلام شد و بسیاری هر چند با اندوه فراوان، اما آن را باور کردند. مگر می‌شد جور دیگری هم فکر کرد. ساعاتی نگذشت که اخبار تایید نشده‌ای از اصابت موشک به هواپیما از سوی رسانه‌های خارجی منتشر شد. رسانه‌های رسمی در ایران از همان ابتدا سیاست خبری تکذیب را با بارگذاری گزارش‌های انحرافی روی وب‌سایت‌های خود آغاز کردند. به طور مثال خبرگزاری ایسنا روز چهارشنبه ساعت ۱۱:۵۰ دقیقه یعنی حدود ۶ ساعت پس از سرنگون شدن پی ۷۵۲ خبری را به نقل از رویترز بارگذاری کرد که سفارت اوکراین در تهران اخبار مبتنی بر اصابت موشک یا تروریستی بودن حادثه سقوط هواپیمای بوئینگ ایرلاین اوکراینی را تکذیب و اعلام کرده که این اتفاق تنها به علت نقص موتور هواپیما رخ داده است.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/83664
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
هواپیمای اوکراینی
سینما رکس آبادان
حرم امام رضا

«هدف» وسیله را توجیه نمی‌کند