ایدئولوژیک شدن بهداشت
چه کسی «شان» ارزیابی واکسن کرونا را دارد؟
https://www.zeitoons.com/84484
زیتون ـ یلدا امیری: آنجا که پای یک بیماری همهگیر به میان میآید حتی سیاستمداران هم ناچارند به هشدارها و توصیههای پزشکان و پژوهشگران عمل کنند. اما گویا جمهوری اسلامی از این قاعده هم مستثنی است. سیاست و ایدئولوژی از مرزهای بهداشتی و درمانی در جمهوری اسلامی عبور کرده و امروز به جای متخصصان، سیاستمداران هستند که نه با اتکا به نظر کارشناسان که حتی خلاف نظر آنان در مورد سلامت مردم تصمیم میگیرند.
نمونه بارز چنین رویکردی دستور سیاسی و مستقیم رهبر جمهوری اسلامی در خصوص واکسن کرونا بود، آیتالله خامنه چندی پیش تعارف را کنار گذاشت و حکمی مبنی بر ممنوعیت خرید واکسن کرونا از کشورهای آمریکا و انگلستان داد، حکمی که میتواند به قیمت جان بسیاری از مردم ایران تمام شود. اما ظاهرا رهبر جمهوری اسلامی خود را صاحب جان و مال مردم میداند، از آن سو وزیر بهداشت، بالاترین مقام حوزه سلامت کشور هم، «رهبر» را در جایگاه «پدر» ملت نشانده و این حق را به او میدهد.
پس از ممنوعیت واکسنهای آمریکایی و انگلیسی موضوع واردات واکسنهای چینی و خصوصا روسی و اخیرا هندی مطرح شده است. حالا مجوز استفاده اضطراری از واکسن اسپوتنیک روسی در داخلی ایران در حالی صادر شده که این واکسن هنوز در انتظار تایید بینالمللی است و مجوز سازمان بهداشت جهانی را هم دریافت نکرده و جزئیاتی از نحوه تولید آن منتشر نشده. همین موضوع با مخالفت و اعتراض مینو محرز یکی از مقامهای علمی کمیته ستاد ملی مبارزه با کرونا روبرو شده است.
مخالفت با واکسن روسی
مینو محرز یکی از اعضای علمی کمیته ستاد ملی مبارزه با کرونا است که بلافاصله مخالفت خود را با واردات واکسن روسی اعلام کرد. او یک روز پیش از اعلام خبر ورود واکسن روسی هم گفته بود که «هیچگاه از روسیه واکسن تهیه نمیکنیم.» این بدان معناست که تا قبل از سفر اخیر ظریف، وزیر امور خارجه ایران به روسیه این خرید اساسا در دستور کار دولت قرار نداشت و یا اگر هم بود با مقامات علمی کمیته ستاد ملی مبارزه با کرونا در میان گذاشته نشد.
محرز، پزشک، رئیس مرکز تحقیقات ایدز ایران و استاد دانشگاه علوم پزشکی تهران است. او متخصص بیماریهای عفونی است و زمینه اصلی فعالیتش بیماری ایدز است. این پزشک همچنین به عنوان کارشناس سازمان جهانی بهداشت درباره بیماری ایدز در ایران و منطقه مدیترانه شرقی پژوهش میکند. انتخاب محرز اعتباری علمی به اقدامات کمیته ستاد ملی مبارزه با کرونا داد.
مینو محرز در اعتراض به استفاده از واکسن روسی گفت: «معلوم نیست از چه زمانی تاکنون سازمان غذا و داروی کشور جزو منابع بینالمللی شدهاند؟ سازمان غذا و داروی ایران زمانی میتواند دارو و واکسنی را تایید کند که پیش از آن دارو یا واکسن مورد تایید سازمان بهداشت جهانی قرار گرفته باشد. وقتی دارو یا واکسنی هنوز مورد تایید هیچ منبعی نیست، سازمان غذا و داروی داخلی نمیتواند آن را تایید و توزیع کند. وقتی هنوز هیچ اطلاعاتی از واکسن درز نشده، بر حسب چه فرآیندی آن را تایید میکنند؟»
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84484
چه کسی «شان» ارزیابی واکسن کرونا را دارد؟
https://www.zeitoons.com/84484
زیتون ـ یلدا امیری: آنجا که پای یک بیماری همهگیر به میان میآید حتی سیاستمداران هم ناچارند به هشدارها و توصیههای پزشکان و پژوهشگران عمل کنند. اما گویا جمهوری اسلامی از این قاعده هم مستثنی است. سیاست و ایدئولوژی از مرزهای بهداشتی و درمانی در جمهوری اسلامی عبور کرده و امروز به جای متخصصان، سیاستمداران هستند که نه با اتکا به نظر کارشناسان که حتی خلاف نظر آنان در مورد سلامت مردم تصمیم میگیرند.
نمونه بارز چنین رویکردی دستور سیاسی و مستقیم رهبر جمهوری اسلامی در خصوص واکسن کرونا بود، آیتالله خامنه چندی پیش تعارف را کنار گذاشت و حکمی مبنی بر ممنوعیت خرید واکسن کرونا از کشورهای آمریکا و انگلستان داد، حکمی که میتواند به قیمت جان بسیاری از مردم ایران تمام شود. اما ظاهرا رهبر جمهوری اسلامی خود را صاحب جان و مال مردم میداند، از آن سو وزیر بهداشت، بالاترین مقام حوزه سلامت کشور هم، «رهبر» را در جایگاه «پدر» ملت نشانده و این حق را به او میدهد.
پس از ممنوعیت واکسنهای آمریکایی و انگلیسی موضوع واردات واکسنهای چینی و خصوصا روسی و اخیرا هندی مطرح شده است. حالا مجوز استفاده اضطراری از واکسن اسپوتنیک روسی در داخلی ایران در حالی صادر شده که این واکسن هنوز در انتظار تایید بینالمللی است و مجوز سازمان بهداشت جهانی را هم دریافت نکرده و جزئیاتی از نحوه تولید آن منتشر نشده. همین موضوع با مخالفت و اعتراض مینو محرز یکی از مقامهای علمی کمیته ستاد ملی مبارزه با کرونا روبرو شده است.
مخالفت با واکسن روسی
مینو محرز یکی از اعضای علمی کمیته ستاد ملی مبارزه با کرونا است که بلافاصله مخالفت خود را با واردات واکسن روسی اعلام کرد. او یک روز پیش از اعلام خبر ورود واکسن روسی هم گفته بود که «هیچگاه از روسیه واکسن تهیه نمیکنیم.» این بدان معناست که تا قبل از سفر اخیر ظریف، وزیر امور خارجه ایران به روسیه این خرید اساسا در دستور کار دولت قرار نداشت و یا اگر هم بود با مقامات علمی کمیته ستاد ملی مبارزه با کرونا در میان گذاشته نشد.
محرز، پزشک، رئیس مرکز تحقیقات ایدز ایران و استاد دانشگاه علوم پزشکی تهران است. او متخصص بیماریهای عفونی است و زمینه اصلی فعالیتش بیماری ایدز است. این پزشک همچنین به عنوان کارشناس سازمان جهانی بهداشت درباره بیماری ایدز در ایران و منطقه مدیترانه شرقی پژوهش میکند. انتخاب محرز اعتباری علمی به اقدامات کمیته ستاد ملی مبارزه با کرونا داد.
مینو محرز در اعتراض به استفاده از واکسن روسی گفت: «معلوم نیست از چه زمانی تاکنون سازمان غذا و داروی کشور جزو منابع بینالمللی شدهاند؟ سازمان غذا و داروی ایران زمانی میتواند دارو و واکسنی را تایید کند که پیش از آن دارو یا واکسن مورد تایید سازمان بهداشت جهانی قرار گرفته باشد. وقتی دارو یا واکسنی هنوز مورد تایید هیچ منبعی نیست، سازمان غذا و داروی داخلی نمیتواند آن را تایید و توزیع کند. وقتی هنوز هیچ اطلاعاتی از واکسن درز نشده، بر حسب چه فرآیندی آن را تایید میکنند؟»
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84484
انتخابات ۱۴۰۰ ایران: آن سپاهی با کتوشلوار آمد
سعید برزین
قرار است انتخابات ریاست جمهوری در خرداد ۱۴۰۰ برگزار شود. بررسی شرایط موجود و احتمال شرکت برخی از فرماندهان سپاه در این انتخابات و تصرف قوه مجریه توسط آنها نشان میدهد که:
یک – اینکه نظامیان با کت و شلوار در حوزه سیاسی حضور پیدا کنند به معنای عدم دخالت سپاه در حوزه سیاست نیست.
دو – سپاه نفوذ خود را در حوزههای اقتصادی و سیاسی افزایش خواهد داد.
سه – سهم سپاه از جایگاه رهبر آینده بیشتر خواهد شد.
چهار – توازن قدرت در داخل جبهه اصولگرایان میان سپاه، روحانیت و احزاب سیاسی، باید مدیریت شود.
پنج – رقابت سیاسی در داخل خود سپاه احتمالا افزایش پیدا خواهد کرد.
شش – چنین انتخاباتی با استقبال عمومی برگزار نخواهد شد و مشروعیت نظام را تقویت نخواهد کرد.
گکت و شلوار یا لباس فرم؟
ورود نظامیان به قوه مجریه غیر رسمی و با لباس غیر نظامی خواهد بود. اما پوشیدن کتوشلوار را نباید به معنای جدایی تشکیلاتی و سیاسی نیروهای سپاهی از بدنه سپاه فرض کرد. برعکس! استعفا از پست سپاهی و پوشیدن لباس غیر نظامی احتمالا شکل ظاهری قضیه خواهد بود. برای مثال، حتی میتوان تصور کرد که اگر نامزد مستعفی در انتخابات موفق نشود فورا لباس نظامی خواهد پوشید و به پست خود باز خواهد گشت. این نوع رفت و آمد بین دستگاههای نظامی و غیرنظامی در میان سپاهیان مسبوق به سابقه است؛ به عنوان مثال، محسن رضایی و محمد اسماعیل کوثری. زمانیکه نیاز بوده لباس نظامی به تن کرده اند و زمانیکه خواسته اند کتوشلوار پوشیده اند. بدینسان آمد و رفت میان قوه مجریه و سپاه با تغییر لباس فرم صورت خواهد گرفت.
توسعه نفوذ سیاسی و اقتصادی سپاه
تشکیل کابینه توسط اعضای (سابق) پاسداران به معنای توسعه نفوذ سپاه در عرصههای سیاست خارجی، اقتصادی و امنیتی خواهد بود. مهمترین حوزه نفوذ سپاه در سیاست خارجی، مشخصا در منطقه خاورمیانه است. برای نمونه، جواد ظریف گفته وزیر خارجه در تدوین سیاستهای منطقهای ایران «نقش محدودتری» دارد. قاسم سلیمانی هم در پیام معروف خود به ژنرال دیوید پترائوس (فرمانده ارشد آمریکایی در عراق) گفت که خودش (یعنی سلیمانی) سیاست ایران را در عراق، لبنان، غزه و افغانستان تعیین میکند. با روی کار آمدن یک نظامی در قوه مجریه، حوزه نفوذ سپاه در سیاست خارجی به مراتب وسیعتر خواهد شد.
در همین حال، شاهد توسعه نفوذ سپاه در حوزه اقتصادی هم خواهیم بود.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84458
سعید برزین
قرار است انتخابات ریاست جمهوری در خرداد ۱۴۰۰ برگزار شود. بررسی شرایط موجود و احتمال شرکت برخی از فرماندهان سپاه در این انتخابات و تصرف قوه مجریه توسط آنها نشان میدهد که:
یک – اینکه نظامیان با کت و شلوار در حوزه سیاسی حضور پیدا کنند به معنای عدم دخالت سپاه در حوزه سیاست نیست.
دو – سپاه نفوذ خود را در حوزههای اقتصادی و سیاسی افزایش خواهد داد.
سه – سهم سپاه از جایگاه رهبر آینده بیشتر خواهد شد.
چهار – توازن قدرت در داخل جبهه اصولگرایان میان سپاه، روحانیت و احزاب سیاسی، باید مدیریت شود.
پنج – رقابت سیاسی در داخل خود سپاه احتمالا افزایش پیدا خواهد کرد.
شش – چنین انتخاباتی با استقبال عمومی برگزار نخواهد شد و مشروعیت نظام را تقویت نخواهد کرد.
گکت و شلوار یا لباس فرم؟
ورود نظامیان به قوه مجریه غیر رسمی و با لباس غیر نظامی خواهد بود. اما پوشیدن کتوشلوار را نباید به معنای جدایی تشکیلاتی و سیاسی نیروهای سپاهی از بدنه سپاه فرض کرد. برعکس! استعفا از پست سپاهی و پوشیدن لباس غیر نظامی احتمالا شکل ظاهری قضیه خواهد بود. برای مثال، حتی میتوان تصور کرد که اگر نامزد مستعفی در انتخابات موفق نشود فورا لباس نظامی خواهد پوشید و به پست خود باز خواهد گشت. این نوع رفت و آمد بین دستگاههای نظامی و غیرنظامی در میان سپاهیان مسبوق به سابقه است؛ به عنوان مثال، محسن رضایی و محمد اسماعیل کوثری. زمانیکه نیاز بوده لباس نظامی به تن کرده اند و زمانیکه خواسته اند کتوشلوار پوشیده اند. بدینسان آمد و رفت میان قوه مجریه و سپاه با تغییر لباس فرم صورت خواهد گرفت.
توسعه نفوذ سیاسی و اقتصادی سپاه
تشکیل کابینه توسط اعضای (سابق) پاسداران به معنای توسعه نفوذ سپاه در عرصههای سیاست خارجی، اقتصادی و امنیتی خواهد بود. مهمترین حوزه نفوذ سپاه در سیاست خارجی، مشخصا در منطقه خاورمیانه است. برای نمونه، جواد ظریف گفته وزیر خارجه در تدوین سیاستهای منطقهای ایران «نقش محدودتری» دارد. قاسم سلیمانی هم در پیام معروف خود به ژنرال دیوید پترائوس (فرمانده ارشد آمریکایی در عراق) گفت که خودش (یعنی سلیمانی) سیاست ایران را در عراق، لبنان، غزه و افغانستان تعیین میکند. با روی کار آمدن یک نظامی در قوه مجریه، حوزه نفوذ سپاه در سیاست خارجی به مراتب وسیعتر خواهد شد.
در همین حال، شاهد توسعه نفوذ سپاه در حوزه اقتصادی هم خواهیم بود.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84458
Zeitoons
انتخابات ۱۴۰۰ ایران: آن سپاهی با کتوشلوار آمد
انتخابات ۱۴۰۰ ایران: آن سپاهی با کتوشلوار آمد | سایت مستقل تحلیلی خبری
اسم رمز: دشمنی با آمریکا
بنیادگرایی؛ جاییکه جمهوری اسلامی و طالبان بههم میرسند
زیتون ـ محمدرضا سرداری:بیش از یک هفته است که هیاتی از گروه طالبان به ایران و روسیه سفر کرده و در حال ملاقات با مقامات ارشد دو کشور هستند. در قالب این سفر روز گذشته این هیات با محمد جواد ظریف دیدار کرد.
این در حالی است که هیات مذاکره کننده صلح در افغانستان اعلام کرده که طالبان مذاکرات صلح را رها کرده است. گروه طالبان در افغانستان پس از شکست در جنگ با آمریکا و کنار رفتن از قدرت چندین بار به تهران سفر کرده و حتی با رهبر جمهوری اسلامی نیز دیدار کرده بودند. آخرین دیدار رسمی ایران با این گروه به سال ۹۷ باز میگردد. آن دیدار در زمانی صورت گرفت که داعش پس از شکست در عراق و سوریه به افغانستان کوچ کرده بود و ردپای جنگجویان داعشی در آن سرزمین دیده میشد. از این رو جمهوری اسلامی در سیاستی مشترک با روسیه خواستار مهار داعش در مرزهای شرقی با توسل به نیروی طالبان بود.
پیشتر دولت ترامپ در آمریکا نیز سلسله مذاکراتی را با گروه طالبان آغاز کرده بود. هدف آمریکائیها رسیدن به یک توافق امنیتی با این گروه برای خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان بود که پس از وعده آزادی ۵۰۰۰ زندانی طالب محقق شد. طالبان نیز متعهد شدند تا با دولت فعلی افغانستان برای مشارکت در ساختار سیاسی و قدرت وارد مذاکره شود. دولت افغانستان زندانیان طالب را پیش از آغاز مذاکرات درون افغانی آزاد کرد. اما موقعیت فعلی طالبان در افغانستان چیست و طالبان در تهران در جستجوی چیست؟
نگاه افغانستانیها به موقعیت و دورنمای طالبان به قدرت
از دید تحلیلگران افغان، طالبان میخواهند دوباره به موقعیت گذشته خویش در پیش از ۱۱ سپتامبر بازگردد و «امارت اسلامی افغانستان» را احیا کند. از این رو طالبها هیچ تمایلی به ادغام در حکومت فعلی افغانستان ندارند. از این رو تلاش دارند که رهبران کنونی کابل از قدرت کنار بروند و زمینه برای تشکیل حکومت موقت متشکل از جریانها و گروههای اجتماعی فراهم شود.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84515
بنیادگرایی؛ جاییکه جمهوری اسلامی و طالبان بههم میرسند
زیتون ـ محمدرضا سرداری:بیش از یک هفته است که هیاتی از گروه طالبان به ایران و روسیه سفر کرده و در حال ملاقات با مقامات ارشد دو کشور هستند. در قالب این سفر روز گذشته این هیات با محمد جواد ظریف دیدار کرد.
این در حالی است که هیات مذاکره کننده صلح در افغانستان اعلام کرده که طالبان مذاکرات صلح را رها کرده است. گروه طالبان در افغانستان پس از شکست در جنگ با آمریکا و کنار رفتن از قدرت چندین بار به تهران سفر کرده و حتی با رهبر جمهوری اسلامی نیز دیدار کرده بودند. آخرین دیدار رسمی ایران با این گروه به سال ۹۷ باز میگردد. آن دیدار در زمانی صورت گرفت که داعش پس از شکست در عراق و سوریه به افغانستان کوچ کرده بود و ردپای جنگجویان داعشی در آن سرزمین دیده میشد. از این رو جمهوری اسلامی در سیاستی مشترک با روسیه خواستار مهار داعش در مرزهای شرقی با توسل به نیروی طالبان بود.
پیشتر دولت ترامپ در آمریکا نیز سلسله مذاکراتی را با گروه طالبان آغاز کرده بود. هدف آمریکائیها رسیدن به یک توافق امنیتی با این گروه برای خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان بود که پس از وعده آزادی ۵۰۰۰ زندانی طالب محقق شد. طالبان نیز متعهد شدند تا با دولت فعلی افغانستان برای مشارکت در ساختار سیاسی و قدرت وارد مذاکره شود. دولت افغانستان زندانیان طالب را پیش از آغاز مذاکرات درون افغانی آزاد کرد. اما موقعیت فعلی طالبان در افغانستان چیست و طالبان در تهران در جستجوی چیست؟
نگاه افغانستانیها به موقعیت و دورنمای طالبان به قدرت
از دید تحلیلگران افغان، طالبان میخواهند دوباره به موقعیت گذشته خویش در پیش از ۱۱ سپتامبر بازگردد و «امارت اسلامی افغانستان» را احیا کند. از این رو طالبها هیچ تمایلی به ادغام در حکومت فعلی افغانستان ندارند. از این رو تلاش دارند که رهبران کنونی کابل از قدرت کنار بروند و زمینه برای تشکیل حکومت موقت متشکل از جریانها و گروههای اجتماعی فراهم شود.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84515
Zeitoons
بنیادگرایی؛ جاییکه جمهوری اسلامی و طالبان بههم میرسند
بنیادگرایی؛ جاییکه جمهوری اسلامی و طالبان بههم میرسند | سایت مستقل تحلیلی خبری
❤1
آیا جمهوری اسلامی دشمن اسرائیل است؟
چهل و سه سال جنگ با آسیابهای بادی
زیتون- سولماز ایکدر: چند سال پیش ابراهیم نبوی، طنزپرداز معاصر، در مصاحبهای با بیبیسی فارسی آقای خامنهای را «جاسوس اسرائیل» خواند؛ طنز تلخی که آثار واقعی آن را نمیتوان انکار کرد.
دیروز، بهدنبال انفجاری در نزدیکی سفارت اسرائیل در هند، یک نامه حاوی اشاره به نامهای قاسم سلیمانی و محسن فخریزاده، با «وعده انتقام» و «تهدید» به اینکه رویدادهای بیشتری از این دست «در راه خواهد بود»، پیدا شد.
به نقل از «ایندیا تودی» گروهی با عنوان «جیش الهند» در بیانیهای یک و نیم صفحهای که در محل انفجار پیدا شده، ضمن به عهده گرفتن مسئولیت این انفجار، از قاسم سلیمانی، فرمانده سپاه قدس یاد کرده است. شبکه محلی «والا»ی هند هم نوشته است که نیروهای امنیتی از چند ایرانی به ظن دست داشتن در این حمله بازجویی کردهاند.
برخی از گمانهزنیها میگوید که این جدیدترین اقدام جمهوری اسلامی در مقابله با اسرائیل است، تلاشی که از ۱۶ مرداد ۱۳۵۸، پس از بمباران جنوب لبنان توسط نیروهای دفاعی اسرائیل، با سخنرانی روحالله خمینی آغاز شد و همچنان ادامه دارد. رهبر انقلابِ ایران پس از آن بمباران گفته بود «اسراییل یک غده سرطانی است و باید از روی زمین محو گردد».و این آغازی بود برای نزدیک به چهل و سه سال شعار «مرگ بر اسرائیل» و تلاش برای «نابودی اسرائیل».
به نظر میرسد که تلاش جمهوری اسلامی برای نابودی اسرائیل شامل طیف نسبتا وسیعی از اقدامات و ادعاهاست؛ گاهی به صورت نیابتی است، مانند آنچه «جیش الهند» در مقابل سفارت اسراییل در هند انجام داد، گاه با نوشتن شعار بر روی یک موشک، گاه به واسطه تصویب قانون در مجلس و زمانی هم با رسمیت نشناختن اسرائیل در میادین ورزشی و محرومیت ورزشکاران ایرانی.
دولت را مکلف میکنیم به نابودی اسرائیل به «فضل الهی»
نمایندگان مجلس دی ماه امسال طرحی را برای بررسی و تصویب ارائه دادهاند که دولت را مکلف میکند دست به اقداماتی جهت «نابودی» اسرائیل تا سال ۱۴۲۰ بزند.
این طرح تحت عنوان «اقدام متقابل ایران در برابر ترور شهید قاسم سلیمانی» ارائه شد و از جمله اهداف مورد اشاره در این طرح «اخراج آمریکا از منطقه»، «اجرای انتقام سخت» و «مقابله با اقدامات اسرائیل» است.
یکی از عجیبترین بخشهای این طرح ۱۶ مادهای، ماده پنجم آن است که در آن دولت مکلف شده اقداماتی را با هدف ایجاد «ترتیبات نابودی اسرائیل تا سال ۱۴۲۰» اجرا کند. در صورت بدل شدن این طرح به قانون، دولت ایران موظف خواهد شد ظرف ۶ ماه حصر غزه را شکسته و اولین محموله کالاهای اساسی را رایگان و یا در برابر دریافت وجه به این منطقه ارسال کند.
تعیین تاریخ نابودی اسرائیل در طرح مجلس هم ظاهرا با توجه به پیشبینی پنج سال پیش رهبر جمهوری اسلامی، علی خامنهای٬ انجام شده که گفته بود تا ۲۵ سال دیگر «به فضل الهی، چیزی به نام رژیم صهیونیستی در منطقه وجود نخواهد داشت.»
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84538
چهل و سه سال جنگ با آسیابهای بادی
زیتون- سولماز ایکدر: چند سال پیش ابراهیم نبوی، طنزپرداز معاصر، در مصاحبهای با بیبیسی فارسی آقای خامنهای را «جاسوس اسرائیل» خواند؛ طنز تلخی که آثار واقعی آن را نمیتوان انکار کرد.
دیروز، بهدنبال انفجاری در نزدیکی سفارت اسرائیل در هند، یک نامه حاوی اشاره به نامهای قاسم سلیمانی و محسن فخریزاده، با «وعده انتقام» و «تهدید» به اینکه رویدادهای بیشتری از این دست «در راه خواهد بود»، پیدا شد.
به نقل از «ایندیا تودی» گروهی با عنوان «جیش الهند» در بیانیهای یک و نیم صفحهای که در محل انفجار پیدا شده، ضمن به عهده گرفتن مسئولیت این انفجار، از قاسم سلیمانی، فرمانده سپاه قدس یاد کرده است. شبکه محلی «والا»ی هند هم نوشته است که نیروهای امنیتی از چند ایرانی به ظن دست داشتن در این حمله بازجویی کردهاند.
برخی از گمانهزنیها میگوید که این جدیدترین اقدام جمهوری اسلامی در مقابله با اسرائیل است، تلاشی که از ۱۶ مرداد ۱۳۵۸، پس از بمباران جنوب لبنان توسط نیروهای دفاعی اسرائیل، با سخنرانی روحالله خمینی آغاز شد و همچنان ادامه دارد. رهبر انقلابِ ایران پس از آن بمباران گفته بود «اسراییل یک غده سرطانی است و باید از روی زمین محو گردد».و این آغازی بود برای نزدیک به چهل و سه سال شعار «مرگ بر اسرائیل» و تلاش برای «نابودی اسرائیل».
به نظر میرسد که تلاش جمهوری اسلامی برای نابودی اسرائیل شامل طیف نسبتا وسیعی از اقدامات و ادعاهاست؛ گاهی به صورت نیابتی است، مانند آنچه «جیش الهند» در مقابل سفارت اسراییل در هند انجام داد، گاه با نوشتن شعار بر روی یک موشک، گاه به واسطه تصویب قانون در مجلس و زمانی هم با رسمیت نشناختن اسرائیل در میادین ورزشی و محرومیت ورزشکاران ایرانی.
دولت را مکلف میکنیم به نابودی اسرائیل به «فضل الهی»
نمایندگان مجلس دی ماه امسال طرحی را برای بررسی و تصویب ارائه دادهاند که دولت را مکلف میکند دست به اقداماتی جهت «نابودی» اسرائیل تا سال ۱۴۲۰ بزند.
این طرح تحت عنوان «اقدام متقابل ایران در برابر ترور شهید قاسم سلیمانی» ارائه شد و از جمله اهداف مورد اشاره در این طرح «اخراج آمریکا از منطقه»، «اجرای انتقام سخت» و «مقابله با اقدامات اسرائیل» است.
یکی از عجیبترین بخشهای این طرح ۱۶ مادهای، ماده پنجم آن است که در آن دولت مکلف شده اقداماتی را با هدف ایجاد «ترتیبات نابودی اسرائیل تا سال ۱۴۲۰» اجرا کند. در صورت بدل شدن این طرح به قانون، دولت ایران موظف خواهد شد ظرف ۶ ماه حصر غزه را شکسته و اولین محموله کالاهای اساسی را رایگان و یا در برابر دریافت وجه به این منطقه ارسال کند.
تعیین تاریخ نابودی اسرائیل در طرح مجلس هم ظاهرا با توجه به پیشبینی پنج سال پیش رهبر جمهوری اسلامی، علی خامنهای٬ انجام شده که گفته بود تا ۲۵ سال دیگر «به فضل الهی، چیزی به نام رژیم صهیونیستی در منطقه وجود نخواهد داشت.»
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84538
Zeitoons
چهل و سه سال جنگ با آسیابهای بادی
چهل و سه سال جنگ با آسیابهای بادی | سایت مستقل تحلیلی خبری
👏1
مغالطهی «توسّل به مرجع کاذب» در نقل خواب و کرامت
ع.ایماگر
https://www.zeitoons.com/84550
یکی از مغالطههای رایج «توسّل به مرجع کاذب» (appeal to authority) است که در آن برای اثبات امری به کارشناس یا منبعی ارجاع داده میشود که صلاحیّت کافی برای اظهارنظر در آن باره را ندارد و در حقیقت نه تنها مرجعیّت ندارد بلکه مرجع کاذب (false authority) به شمار میرود. برای مثال:
الف. نمونهی آشنای این مغالطه در دوران ما اظهارنظرهای گوناگون کسانی است که به عنوان سلبریتی شناخته میشوند. به استثنای برخی افراد پرفالور شبکههای مجازی که هیچ هنری جز داشتن دنبالکتتدگان زیاد ندارند، این افراد معمولاً در یک زمینه تخصّص دارند، مثلاً بازیگر سینما یا خوانندهاند امّا بسته به شرایط روز دربارهی بسیاری مسائل (سیاست، مذهب، دانش و…) اظهار نظر میکنند؛ تا اینجای کار مشکلی نیست چون اقتضای آزادی بیان است ولی مشکل از جایی شروع میشود که طرفداران آنها بخواهند درستی یا نادرستی عمل یا عقیدهای را با ارجاع به سخن آنان موجّه جلوه دهند.
ب. کارشناسان دینی نیز فقط در رشتهی خود صاحبنظرند. آنها آزادند اگر بخواهند خارج از آن نظری بدهند امّا سخن آنها با معیاری بروندینی سنجیده خواهد شد و آنها حق ندارند از اعتبار دین برای اظهارنظر خود در زمینهای دیگر خرج کنند. در یکسال گذشته که شاهد بحران کرونا بودیم، افراد زیادی مدّعی درمان این بیماری با داروهایی شدند که نام پیشوایان دین (امام کاظم و …) را بر خود داشت و در مرحلهای بالاتر مدّعی وجود طبّی به نام «طبّ اسلامی» شدند که البتّه در عمل ناکارایی خودش را نشان داد. این افراد گرچه در یک زمینهی خاص مثل فقه درس خوانده اند امّا تلاش کردهاند و میکنند که تقدّس و احترامی را که متدیّنان برای دین و پیشوایان دین قائلند به زمینهای دیگر ببرند و از آن استفاده کنند.
ج.توسّل به خواب، کشف و کرامت
یک. نمونهی حادتر مثال فوق توسّل به خواب، کشف، کرامت و سخنان مدّعیان عرفان در اثبات یا نفی چیزی خارج از صلاحیّت گویندگان آن است. چندی پیش سخنان صدیقی دربارهی مصباح یزدی بحثبرانگیز شد. وی مدّعی شد که او در حالی که غسل میّت داده میشد، چشم باز کرده و به غسّال لبخند زده است. صدیقی این «کرامت» را برای این منظور نقل میکرد که جایگاه والای مصباح را نشان دهد و بگوید که احتمالاً جزو اولیای الهی است چون چنین کاری از افراد عادی سر نمیزند. مصباح یزدی چه در عرصهی دانش و چه در عرصهی سیاست کارنامهی مشخّصی دارد که با استفاده از عقل متعارف سنجیده میشود و چشمبازکردن فرضی پس از مرگ ذرّهای بر جایگاه او یا هیچکس دیگر نمیافزاید.
صدیقی پس از چندی و دیدن نقد مخالفان در لفّافه حرفش را پس گرفت ولی توجّه به یک نکته لازم است: بسیاری از سخنان صدیقی و امثال صدیقی از همین قماش است و انکار اجباری یک نمونه مشکلی را حل نمیکند. صدیقی در جای دیگری از سخنانش میگوید که مصباح پیش از فوت گفته که باغی را برایم مهیّا کردهاند که تا دو هفتهی دیگر به آنجا میروم و ایشان دقیقاً دو هفته بعد فوت کرد. این گفته نیز از لحاظ اعتبار دقیقاً مانند نمونهی اوّل است ولی کسی به آن حساسیّت نشان نداد.
دو. چندسال پیش و در زمان ریاستجمهوری احمدینژاد که نقل اینگونه مسائل به اوج خود رسیده بود و نامبرده از داشتن هالهی نور پیرامون خود در سازمان ملل سخن میگفت، سخن یکی از مدّعیان عرفان نزدیک به احمدینژاد دربارهی زلزله بحثبرانگیز شد. عزیزالله خوشوقت که نام وی در برخی پروندههای سیاسی نیز به عنوان فتوادهنده دیدهی میشود، گفت که تهران بهخاطر رواج گناه مردمانش در معرض عذاب و زلزله است. با ترک گناه، برگزاری مراسم دعاخوانی و صدقهدادن به مؤمنین مستحق باید از آن جلوگیری کرد.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84550
ع.ایماگر
https://www.zeitoons.com/84550
یکی از مغالطههای رایج «توسّل به مرجع کاذب» (appeal to authority) است که در آن برای اثبات امری به کارشناس یا منبعی ارجاع داده میشود که صلاحیّت کافی برای اظهارنظر در آن باره را ندارد و در حقیقت نه تنها مرجعیّت ندارد بلکه مرجع کاذب (false authority) به شمار میرود. برای مثال:
الف. نمونهی آشنای این مغالطه در دوران ما اظهارنظرهای گوناگون کسانی است که به عنوان سلبریتی شناخته میشوند. به استثنای برخی افراد پرفالور شبکههای مجازی که هیچ هنری جز داشتن دنبالکتتدگان زیاد ندارند، این افراد معمولاً در یک زمینه تخصّص دارند، مثلاً بازیگر سینما یا خوانندهاند امّا بسته به شرایط روز دربارهی بسیاری مسائل (سیاست، مذهب، دانش و…) اظهار نظر میکنند؛ تا اینجای کار مشکلی نیست چون اقتضای آزادی بیان است ولی مشکل از جایی شروع میشود که طرفداران آنها بخواهند درستی یا نادرستی عمل یا عقیدهای را با ارجاع به سخن آنان موجّه جلوه دهند.
ب. کارشناسان دینی نیز فقط در رشتهی خود صاحبنظرند. آنها آزادند اگر بخواهند خارج از آن نظری بدهند امّا سخن آنها با معیاری بروندینی سنجیده خواهد شد و آنها حق ندارند از اعتبار دین برای اظهارنظر خود در زمینهای دیگر خرج کنند. در یکسال گذشته که شاهد بحران کرونا بودیم، افراد زیادی مدّعی درمان این بیماری با داروهایی شدند که نام پیشوایان دین (امام کاظم و …) را بر خود داشت و در مرحلهای بالاتر مدّعی وجود طبّی به نام «طبّ اسلامی» شدند که البتّه در عمل ناکارایی خودش را نشان داد. این افراد گرچه در یک زمینهی خاص مثل فقه درس خوانده اند امّا تلاش کردهاند و میکنند که تقدّس و احترامی را که متدیّنان برای دین و پیشوایان دین قائلند به زمینهای دیگر ببرند و از آن استفاده کنند.
ج.توسّل به خواب، کشف و کرامت
یک. نمونهی حادتر مثال فوق توسّل به خواب، کشف، کرامت و سخنان مدّعیان عرفان در اثبات یا نفی چیزی خارج از صلاحیّت گویندگان آن است. چندی پیش سخنان صدیقی دربارهی مصباح یزدی بحثبرانگیز شد. وی مدّعی شد که او در حالی که غسل میّت داده میشد، چشم باز کرده و به غسّال لبخند زده است. صدیقی این «کرامت» را برای این منظور نقل میکرد که جایگاه والای مصباح را نشان دهد و بگوید که احتمالاً جزو اولیای الهی است چون چنین کاری از افراد عادی سر نمیزند. مصباح یزدی چه در عرصهی دانش و چه در عرصهی سیاست کارنامهی مشخّصی دارد که با استفاده از عقل متعارف سنجیده میشود و چشمبازکردن فرضی پس از مرگ ذرّهای بر جایگاه او یا هیچکس دیگر نمیافزاید.
صدیقی پس از چندی و دیدن نقد مخالفان در لفّافه حرفش را پس گرفت ولی توجّه به یک نکته لازم است: بسیاری از سخنان صدیقی و امثال صدیقی از همین قماش است و انکار اجباری یک نمونه مشکلی را حل نمیکند. صدیقی در جای دیگری از سخنانش میگوید که مصباح پیش از فوت گفته که باغی را برایم مهیّا کردهاند که تا دو هفتهی دیگر به آنجا میروم و ایشان دقیقاً دو هفته بعد فوت کرد. این گفته نیز از لحاظ اعتبار دقیقاً مانند نمونهی اوّل است ولی کسی به آن حساسیّت نشان نداد.
دو. چندسال پیش و در زمان ریاستجمهوری احمدینژاد که نقل اینگونه مسائل به اوج خود رسیده بود و نامبرده از داشتن هالهی نور پیرامون خود در سازمان ملل سخن میگفت، سخن یکی از مدّعیان عرفان نزدیک به احمدینژاد دربارهی زلزله بحثبرانگیز شد. عزیزالله خوشوقت که نام وی در برخی پروندههای سیاسی نیز به عنوان فتوادهنده دیدهی میشود، گفت که تهران بهخاطر رواج گناه مردمانش در معرض عذاب و زلزله است. با ترک گناه، برگزاری مراسم دعاخوانی و صدقهدادن به مؤمنین مستحق باید از آن جلوگیری کرد.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84550
سایت خبری تحلیلی زیتون
مغالطهی «توسّل به مرجع کاذب» در نقل خواب و کرامت | سایت خبری تحلیلی زیتون
یکی از مغالطههای رایج «توسّل به مرجع کاذب» (appeal to authority) است که در آن برای اثبات امری به کارشناس یا منبعی ارجاع داده میشود که صلاحیّت کافی برای اظهارنظر در آن باره را ندارد و در حقیقت نه تنها مرجعیّت ندارد بلکه مرجع کاذب (false authority) به شمار…
«رانتی»، «تورم زا»، «انحرافی»
چرا هیچکس با لایحه بودجه ۱۴۰۰ موافق نیست؟
زیتون ـ مهسا محمدی: لایحه بودجه ۱۴۰۰ روی دست دولت و مجلس ماند. نه مجلس آن را تصویب کرد و نه حتی دولت دیگر آن را بعد از اصلاحات کمیسیون تلفیق قبول دارد. از این رو به نظر نمیرسد که کسی از رد کلیات لایحه بودجه ناراحت باشد، بودجهای که به گفته کارشناسان حداقل ۶ ماه در دولت بررسی و کار کارشناسی شده بود و حدود دو ماه هم در کمیسیون تلفیق.
باقر قالیباف، رییس مجلس، میگوید که رد کلیات لایحه بودجه برای «هدایت» دولت بوده چرا که مجلس آن را «تورمزا و رانتی» تشخیص داده است. حسن روحانی، رییس دولت هم که اساسا به جلسه دفاع از بودجهاش در مجلس نرفته بود در پاسخ به انتقادات مجلسیان می گوید که «تغییر در شاکله بودجه به معیشت مردم و مدیریت اقتصاد کشور ضربه میزند.»
بر اساس گزارشها این لایحه با ۹۹ رای موافق، ۱۴۸ مخالف و ۱۲ ممتنع از مجموع ۲۶۲ رای ماخوذه به تصویب مجلس نرسید.
در این میان بعد از صدور رای رد کلیات لایحه بودجه، محمد خدابخشی، عضو کمیسیون برنامه و بودجه گفت که از اساس اشتباه شده و «برخی از نمایندگان نمیدانستند که به لایحه بودجه رای میدهند یا گزارش کمیسیون تلفیق مجلس، از این رو برخی از نمایندگان اشتباهی رای دادند..»
دولت چه می گوید؟
از ۱۲ آذر ماه که دولت لایحه بودجه ۱۴۰۰ را به مجلس برد تا روز گذشته که کلیات آن رد شد، کشمکش دامنهداری میان دولت و مجلس بر سر آن جریان داشت. مجلس لایحه را بازنگرداند اما آن را برای یک جراحی اساسی به کمیسیون تلفیق برد. جرح و تعدیل انجام شد و دولت هم در مخالفت با تغییرات اساسی اعمال شده در این کمیسیون میگوید که «لایحه»اش به «طرح» بدل شده و دیگر از آنچه مد نظرش بود اثری در آن نیست. کار تا جایی بالا گرفت که دولت اعلام کرد که این لایحه ـ طرح اگر تایید هم بشود آن را اجرا نخواهد کرد.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84572
چرا هیچکس با لایحه بودجه ۱۴۰۰ موافق نیست؟
زیتون ـ مهسا محمدی: لایحه بودجه ۱۴۰۰ روی دست دولت و مجلس ماند. نه مجلس آن را تصویب کرد و نه حتی دولت دیگر آن را بعد از اصلاحات کمیسیون تلفیق قبول دارد. از این رو به نظر نمیرسد که کسی از رد کلیات لایحه بودجه ناراحت باشد، بودجهای که به گفته کارشناسان حداقل ۶ ماه در دولت بررسی و کار کارشناسی شده بود و حدود دو ماه هم در کمیسیون تلفیق.
باقر قالیباف، رییس مجلس، میگوید که رد کلیات لایحه بودجه برای «هدایت» دولت بوده چرا که مجلس آن را «تورمزا و رانتی» تشخیص داده است. حسن روحانی، رییس دولت هم که اساسا به جلسه دفاع از بودجهاش در مجلس نرفته بود در پاسخ به انتقادات مجلسیان می گوید که «تغییر در شاکله بودجه به معیشت مردم و مدیریت اقتصاد کشور ضربه میزند.»
بر اساس گزارشها این لایحه با ۹۹ رای موافق، ۱۴۸ مخالف و ۱۲ ممتنع از مجموع ۲۶۲ رای ماخوذه به تصویب مجلس نرسید.
در این میان بعد از صدور رای رد کلیات لایحه بودجه، محمد خدابخشی، عضو کمیسیون برنامه و بودجه گفت که از اساس اشتباه شده و «برخی از نمایندگان نمیدانستند که به لایحه بودجه رای میدهند یا گزارش کمیسیون تلفیق مجلس، از این رو برخی از نمایندگان اشتباهی رای دادند..»
دولت چه می گوید؟
از ۱۲ آذر ماه که دولت لایحه بودجه ۱۴۰۰ را به مجلس برد تا روز گذشته که کلیات آن رد شد، کشمکش دامنهداری میان دولت و مجلس بر سر آن جریان داشت. مجلس لایحه را بازنگرداند اما آن را برای یک جراحی اساسی به کمیسیون تلفیق برد. جرح و تعدیل انجام شد و دولت هم در مخالفت با تغییرات اساسی اعمال شده در این کمیسیون میگوید که «لایحه»اش به «طرح» بدل شده و دیگر از آنچه مد نظرش بود اثری در آن نیست. کار تا جایی بالا گرفت که دولت اعلام کرد که این لایحه ـ طرح اگر تایید هم بشود آن را اجرا نخواهد کرد.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84572
Zeitoons
چرا هیچکس با لایحه بودجه ۱۴۰۰ موافق نیست؟
چرا هیچکس با لایحه بودجه ۱۴۰۰ موافق نیست؟ | سایت مستقل تحلیلی خبری
آیا قرآن ادعاهای عبدالکریم سروش را تائید میکند؟
مصطفی حسینی طباطبائی
اخیراً مجلسی با حضور چند تن از فضلای محترم در امریکا تشکیل شد تا مقالۀ آقای دکتر عبدالکریم سروش را در موضوع «دین و قدرت» در معرض نقد قرار دهند و سپس آقای سروش به نقدهای ایشان پاسخ گوید. این کارِ پسندیده، صورت پذیرفت و گفتگوهایی انجام گرفت. ولی به نظر اینجانب پاسخ های دکتر سروش اشکالات وارد بر نظریّۀ وی را برطرف نساخت و متأسّفانه اختلافات باقی ماند.
در این مقاله، من می خواهم اشکالات مقالۀ دکتر سروش را بیشتر توضیح دهم و نقد خود را نیز بر بیانات وی بیافزایم تا إن شاء الله به مقصود اصلی که جز کشف حقیقت چیزی نیست نزدیک شویم.
اصل و اساس ادّعای آقای سروش این است که گفته اند: «قرآن کتابی است که بر قدرت تکیه می کند و پیامبراسلام هم یک شخص اقتدارگر بوده است.». سپس اصل مزبور را چنین تفسیر نموده اند: «پیامبر، نبیُّ السّیف بود. یعنی با تکیه بر قدرت می خواست دین را جا بیاندازد. اگر به زبان خوش، آمدید که آمدید و اگر ناخوش، آنوقت ما با شما معامله های دیگری می کنیم! شما همانطور که می بینید پیامبر با مشرکین اصلاً سر صلح ندارد.».
ادّعای مزبور در همان نگاه اوّل، به لحاظ قرآنی و تاریخی، خلاف واقع به نظر می رسـد زیرا قـرآن کریـم در آیۀ ۶۱ و ۶۲ از سورۀ مدنیِ انفال چنین میفرماید:
وَ إِن جَنَحُواْ لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَهَا وَ تَوَکَّلْ عَلَى اللهِ إِنَّهُ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ *
وَ إِن یُرِیدُواْ أَن یَخْدَعُوکَ فَإِنَّ حَسْبَکَ اللهُ هُوَ الَّذِی أَیَّدَکَ بِنَصْرِهِ وَ بِالْمُؤْمِنِینَ * یعنی: « اگر آنها (مشرکان) به صلح تمایل نشان دادند تو نیز به صلح گرای و بر خدا توکّل کن که او شنوا و دانا است. و اگر خواستند که بر تو نیرنگ زنند در آن صورت، خدا تو را بسنده است، او همان کسی است که تو را با یاری خود و مؤمنان تأید نمود».
به لحاظ تاریخی نیز پیامبر اسلام بنا به گزارش عموم مورّخان در سال ششم هجرت در محلّی به نام «حُدَیبِیَه» نزدیک مکّه با مشرکان صلح نمود، بدون آنکه صلح مزبور مشروط به اسلام آوردن ایشان باشد.
متأسّفانه ما سخنی از این آیات و از صلح حدیبیه در بیانات آقای سروش ملاحظه نمی کنیم و گفتار قرآنی و عمل پیامبر را با این سخن در تعارض میبینیم که آقای سروش گفته اند: «پیامبر با مشرکین اصلاً سر صلح نداشت»!
اینک اجازه می خواهم پیامد این موضوع را کمی توضیح دهم:
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84541
مصطفی حسینی طباطبائی
اخیراً مجلسی با حضور چند تن از فضلای محترم در امریکا تشکیل شد تا مقالۀ آقای دکتر عبدالکریم سروش را در موضوع «دین و قدرت» در معرض نقد قرار دهند و سپس آقای سروش به نقدهای ایشان پاسخ گوید. این کارِ پسندیده، صورت پذیرفت و گفتگوهایی انجام گرفت. ولی به نظر اینجانب پاسخ های دکتر سروش اشکالات وارد بر نظریّۀ وی را برطرف نساخت و متأسّفانه اختلافات باقی ماند.
در این مقاله، من می خواهم اشکالات مقالۀ دکتر سروش را بیشتر توضیح دهم و نقد خود را نیز بر بیانات وی بیافزایم تا إن شاء الله به مقصود اصلی که جز کشف حقیقت چیزی نیست نزدیک شویم.
اصل و اساس ادّعای آقای سروش این است که گفته اند: «قرآن کتابی است که بر قدرت تکیه می کند و پیامبراسلام هم یک شخص اقتدارگر بوده است.». سپس اصل مزبور را چنین تفسیر نموده اند: «پیامبر، نبیُّ السّیف بود. یعنی با تکیه بر قدرت می خواست دین را جا بیاندازد. اگر به زبان خوش، آمدید که آمدید و اگر ناخوش، آنوقت ما با شما معامله های دیگری می کنیم! شما همانطور که می بینید پیامبر با مشرکین اصلاً سر صلح ندارد.».
ادّعای مزبور در همان نگاه اوّل، به لحاظ قرآنی و تاریخی، خلاف واقع به نظر می رسـد زیرا قـرآن کریـم در آیۀ ۶۱ و ۶۲ از سورۀ مدنیِ انفال چنین میفرماید:
وَ إِن جَنَحُواْ لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَهَا وَ تَوَکَّلْ عَلَى اللهِ إِنَّهُ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ *
وَ إِن یُرِیدُواْ أَن یَخْدَعُوکَ فَإِنَّ حَسْبَکَ اللهُ هُوَ الَّذِی أَیَّدَکَ بِنَصْرِهِ وَ بِالْمُؤْمِنِینَ * یعنی: « اگر آنها (مشرکان) به صلح تمایل نشان دادند تو نیز به صلح گرای و بر خدا توکّل کن که او شنوا و دانا است. و اگر خواستند که بر تو نیرنگ زنند در آن صورت، خدا تو را بسنده است، او همان کسی است که تو را با یاری خود و مؤمنان تأید نمود».
به لحاظ تاریخی نیز پیامبر اسلام بنا به گزارش عموم مورّخان در سال ششم هجرت در محلّی به نام «حُدَیبِیَه» نزدیک مکّه با مشرکان صلح نمود، بدون آنکه صلح مزبور مشروط به اسلام آوردن ایشان باشد.
متأسّفانه ما سخنی از این آیات و از صلح حدیبیه در بیانات آقای سروش ملاحظه نمی کنیم و گفتار قرآنی و عمل پیامبر را با این سخن در تعارض میبینیم که آقای سروش گفته اند: «پیامبر با مشرکین اصلاً سر صلح نداشت»!
اینک اجازه می خواهم پیامد این موضوع را کمی توضیح دهم:
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84541
سایت خبری تحلیلی زیتون
آیا قرآن ادعاهای عبدالکریم سروش را تائید میکند؟ | سایت خبری تحلیلی زیتون
اخیراً مجلسی با حضور چند تن از فضلای محترم در امریکا تشکیل شد تا مقالۀ آقای دکتر عبدالکریم سروش را در موضوع «دین و قدرت» در معرض نقد قرار دهند و سپس آقای سروش به نقدهای ایشان پاسخ گوید. این کارِ پسندیده، صورت پذیرفت و گفتگوهایی انجام گرفت. ولی به نظر اینجانب…
در آمدی بر شکستِ عقلانیتِ بلخی
حسین مرادی
درآمد:
سُفرۀ خرد و خردگرایی در پهنایِ تاریخ ــــ گاه پیوسته و گاه گسسته ــــ در مراکز و تمدنهای بسیاری پهن شده و بر تارکِ ظلمتهای مشبع از ناعقلانیت و جهل درخشیده است. شاید در گزارش از خردگرایی و عقلانیتِ برهانی گزارشِ گاهینهتر از یونانِ باستان وجود نداشته باشد؛ آنگونه که اخبارِ به دست آمده از منابعِ مکتوبِ یونان باستان در رابطه با عقلانیت برهانی ـــ فلسفی تضمین میکند که یونان زیستجهانِ آغازین برهان و فلسفه و یونانیان به عنوان پیشگامِ عقلانیتِ فلسفی در بستر تاریخ ظاهر شده اند. صرفِ نظر از احتمال منشأ شرقی داشتنِ فلسفه و خردگرایی یونانی[۱]اما مسلم است که پس از فروپاشیِ دولتشهرهای یونانی، سر رسیدنِ دورههای یونانیمآبی و مکاتبِ التقاطی و مآلا بنبست عقلانیت فلسفی در یونان و روم و فتح اسکندریه از سوی مسلمانان، میراث عقلانیِ یونانیان به سوی شرق متمایل شد و مراکزِ شرقیِ یونانیمآبی کوشیدند تا از میراثِ یونانی با تمسک به عقلانیت و اندیشه پاسداری نمایند. از اینرو گذشته از دیگر مراکزِ یونانیمآبی؛ جایگاهِ پارسیان به طور عام و بلخِ باختری به طور خاص، که با پارادایمِ یونانیِ عقلانیت بهبهترین وجه ممکن کنار آمد، قابل تأمل است. با اینکه جایگاهِ بلخ به عنوان خاستگاهِ تفکر در فرهنگ پارسی ـــ اسلامی مبرهن و محفوظ است، اما عناصرِ ایدئولوژیک و منظرهای ناسیونالیستی اسبابِ انکارِ آنرا فراهم آورده و بر مهدِ عقلانیتِ شکستخوردۀ بلخی پردۀ فراموشی کشیده است. درین جستار، کوشش میشود تا نخست نقبی به نقاط کورِ عقلانیتِ بلخی زده شود و سپس شکستِ آن در جهان اسلام و نیز تداوم و شامگاهِ آن در غربِ قرونوسطایی و اسلام بررسی گردد: تبیین بلخیتِ تفکر اروپایی در قرون وسطی ـــ البته بیشتر با محوریتِ نحلۀ دومنیکن ــــ که کوشیدند عقلانیتِ برهانی را با پارادایمِ بلخیِ آن دریافت کنند و در امر اندیشه به سلکِ خردگرایی بلخی سلوک نمایند؛ از نقاط عزیمت این مقاله شمرده میشود.عقلانیتِ برهانی بلخی؛ تعبیر اساسیتری سنت مشائی در فلسفۀ اسلامی است و شکستِ آن را مترادف با شکستِ فلسفۀ اسلامی نباید گرفت؛ زیرا فلسفۀ اسلامی در حکمت اشراق و متعالیه ادامه یافته است.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84622
حسین مرادی
درآمد:
سُفرۀ خرد و خردگرایی در پهنایِ تاریخ ــــ گاه پیوسته و گاه گسسته ــــ در مراکز و تمدنهای بسیاری پهن شده و بر تارکِ ظلمتهای مشبع از ناعقلانیت و جهل درخشیده است. شاید در گزارش از خردگرایی و عقلانیتِ برهانی گزارشِ گاهینهتر از یونانِ باستان وجود نداشته باشد؛ آنگونه که اخبارِ به دست آمده از منابعِ مکتوبِ یونان باستان در رابطه با عقلانیت برهانی ـــ فلسفی تضمین میکند که یونان زیستجهانِ آغازین برهان و فلسفه و یونانیان به عنوان پیشگامِ عقلانیتِ فلسفی در بستر تاریخ ظاهر شده اند. صرفِ نظر از احتمال منشأ شرقی داشتنِ فلسفه و خردگرایی یونانی[۱]اما مسلم است که پس از فروپاشیِ دولتشهرهای یونانی، سر رسیدنِ دورههای یونانیمآبی و مکاتبِ التقاطی و مآلا بنبست عقلانیت فلسفی در یونان و روم و فتح اسکندریه از سوی مسلمانان، میراث عقلانیِ یونانیان به سوی شرق متمایل شد و مراکزِ شرقیِ یونانیمآبی کوشیدند تا از میراثِ یونانی با تمسک به عقلانیت و اندیشه پاسداری نمایند. از اینرو گذشته از دیگر مراکزِ یونانیمآبی؛ جایگاهِ پارسیان به طور عام و بلخِ باختری به طور خاص، که با پارادایمِ یونانیِ عقلانیت بهبهترین وجه ممکن کنار آمد، قابل تأمل است. با اینکه جایگاهِ بلخ به عنوان خاستگاهِ تفکر در فرهنگ پارسی ـــ اسلامی مبرهن و محفوظ است، اما عناصرِ ایدئولوژیک و منظرهای ناسیونالیستی اسبابِ انکارِ آنرا فراهم آورده و بر مهدِ عقلانیتِ شکستخوردۀ بلخی پردۀ فراموشی کشیده است. درین جستار، کوشش میشود تا نخست نقبی به نقاط کورِ عقلانیتِ بلخی زده شود و سپس شکستِ آن در جهان اسلام و نیز تداوم و شامگاهِ آن در غربِ قرونوسطایی و اسلام بررسی گردد: تبیین بلخیتِ تفکر اروپایی در قرون وسطی ـــ البته بیشتر با محوریتِ نحلۀ دومنیکن ــــ که کوشیدند عقلانیتِ برهانی را با پارادایمِ بلخیِ آن دریافت کنند و در امر اندیشه به سلکِ خردگرایی بلخی سلوک نمایند؛ از نقاط عزیمت این مقاله شمرده میشود.عقلانیتِ برهانی بلخی؛ تعبیر اساسیتری سنت مشائی در فلسفۀ اسلامی است و شکستِ آن را مترادف با شکستِ فلسفۀ اسلامی نباید گرفت؛ زیرا فلسفۀ اسلامی در حکمت اشراق و متعالیه ادامه یافته است.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84622
سایت خبری تحلیلی زیتون
در آمدی بر شکستِ عقلانیتِ بلخی | سایت خبری تحلیلی زیتون
درآمد: سُفرۀ خرد و خردگرایی در پهنایِ تاریخ ــــ گاه پیوسته و گاه گسسته ــــ در مراکز و تمدنهای بسیاری پهن شده و بر تارکِ ظلمتهای مشبع از ناعقلانیت و جهل درخشیده است. شاید در گزارش از خردگرایی و عقلانیتِ برهانی گزارشِ گاهینهتر از یونانِ باستان وجود نداشته…
«سیاست ما عین مداحی ماست»
ادبِ مداحانِ «آقا»
زیتون ـ یلدا امیری: هیتلر در ابتدای نخستوزیری خود در آلمان نازی توانست کشور را از بحران اقتصادی به سلامت بیرون ببرد. گفته میشود قسمتی از آنچه که از او مردی با اندیشههای اهریمنی و جنایتکارانه ساخت، کسانی بودند که در حزب نازی، نخبگان نظامی و کارتلهای اقتصادی در مسابقهای خستگیناپذیر تملق او را میگفتند.
مدیحهسرایی بخش جداییناپذیری از تاریخ ایران هم هست. مداحان در دربار پادشاهان ایرانی وظیفه داشتند تا از هر چه سلطان میگوید و انجام میدهد، تمجید کنند. حتی این موضوع در اطرافیان محمد رضا پهلوی که پادشاهی نسبتا مدرن بود هم دیده میشود. اسدالله علم در کتاب خاطراتش میگوید که او تنها از اواسط نیمه اول دهه ۱۳۵۰ بود که بالاخره توانست با وجود تحسین و تمجیدهایی که از تلاشها و اقدامات شاه در شئون مختلف میشد، بهتدریج نگرانیهای خود را درباره چالشهای پیش روی نظام شاهنشاهی به شاه منتقل کند. به این معنا که تا پیش از آن علم جرات مطرح کردن چنین مسائلی را نداشته است.
«مداحی» در ادبیات دینی به معنی گفتن مدح ائمه و پیامبر اسلام است. اما همین کار در جمهوری اسلامی کارکردی چندگانه و بسیار تعیین کننده یافت. مداحان از یک سو مجیزگویان قدرت سیاسی هستند و از سوی دیگر ایدئولوژی دینی جمهوری اسلامی را تبلیغ میکنند و همزمان هر وقت که نیاز باشد در سیاست روز دخالت میکنند. از این رو بیجهت نیست که رهبر جمهوری اسلامی هرازگاهی جلساتی اختصاصی با این صنف برگزار میکند.
رهبر جمهوری اسلامی روز گذشته، ۱۵ بهمن هم به مناسبت تولد فاطمه زهرا و روز زن نشستی تصویری با جمعی از مداحان برگزار کرد. اما در سخنانش بیشتر از آنکه از زنان سخن بگوید به مداحان پرداخت و مداحی را پدیدهای ویژه و منحصر بفرد خواند.
آیت الله خامنهای و مداحان
آیت الله خامنه ای در نشست اخیر خود با مداحان وظیفه آنها را گسترش الگوی «زیست نبوی» معرفی کرد و گفت: «موضوع کار مداح از عالیترین موضوعات یعنی ستایشگری اهلبیت، و وظیفه او گسترش دادن الگوی زیست نبوی، علوی و فاطمی و ترویج اندیشهها و درسهای آن بزرگواران است. هیئت باید به شکل هیئت باقی بماند. بنابراین، قالب و شکل مداحی را حفظ کنید و نگذارید با استفاده از ابزارهای خارج از قالب مداحی، هیئتها به محیطهای دیگر تبدیل شوند.»
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84600
ادبِ مداحانِ «آقا»
زیتون ـ یلدا امیری: هیتلر در ابتدای نخستوزیری خود در آلمان نازی توانست کشور را از بحران اقتصادی به سلامت بیرون ببرد. گفته میشود قسمتی از آنچه که از او مردی با اندیشههای اهریمنی و جنایتکارانه ساخت، کسانی بودند که در حزب نازی، نخبگان نظامی و کارتلهای اقتصادی در مسابقهای خستگیناپذیر تملق او را میگفتند.
مدیحهسرایی بخش جداییناپذیری از تاریخ ایران هم هست. مداحان در دربار پادشاهان ایرانی وظیفه داشتند تا از هر چه سلطان میگوید و انجام میدهد، تمجید کنند. حتی این موضوع در اطرافیان محمد رضا پهلوی که پادشاهی نسبتا مدرن بود هم دیده میشود. اسدالله علم در کتاب خاطراتش میگوید که او تنها از اواسط نیمه اول دهه ۱۳۵۰ بود که بالاخره توانست با وجود تحسین و تمجیدهایی که از تلاشها و اقدامات شاه در شئون مختلف میشد، بهتدریج نگرانیهای خود را درباره چالشهای پیش روی نظام شاهنشاهی به شاه منتقل کند. به این معنا که تا پیش از آن علم جرات مطرح کردن چنین مسائلی را نداشته است.
«مداحی» در ادبیات دینی به معنی گفتن مدح ائمه و پیامبر اسلام است. اما همین کار در جمهوری اسلامی کارکردی چندگانه و بسیار تعیین کننده یافت. مداحان از یک سو مجیزگویان قدرت سیاسی هستند و از سوی دیگر ایدئولوژی دینی جمهوری اسلامی را تبلیغ میکنند و همزمان هر وقت که نیاز باشد در سیاست روز دخالت میکنند. از این رو بیجهت نیست که رهبر جمهوری اسلامی هرازگاهی جلساتی اختصاصی با این صنف برگزار میکند.
رهبر جمهوری اسلامی روز گذشته، ۱۵ بهمن هم به مناسبت تولد فاطمه زهرا و روز زن نشستی تصویری با جمعی از مداحان برگزار کرد. اما در سخنانش بیشتر از آنکه از زنان سخن بگوید به مداحان پرداخت و مداحی را پدیدهای ویژه و منحصر بفرد خواند.
آیت الله خامنهای و مداحان
آیت الله خامنه ای در نشست اخیر خود با مداحان وظیفه آنها را گسترش الگوی «زیست نبوی» معرفی کرد و گفت: «موضوع کار مداح از عالیترین موضوعات یعنی ستایشگری اهلبیت، و وظیفه او گسترش دادن الگوی زیست نبوی، علوی و فاطمی و ترویج اندیشهها و درسهای آن بزرگواران است. هیئت باید به شکل هیئت باقی بماند. بنابراین، قالب و شکل مداحی را حفظ کنید و نگذارید با استفاده از ابزارهای خارج از قالب مداحی، هیئتها به محیطهای دیگر تبدیل شوند.»
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84600
👍1
دشوارهی «تواتر»
عدنان فلاحی
https://www.zeitoons.com/84626
آقای محمد حسینی در نوشتاری با عنوان «نواندیشان دینی و غرابت مفهومی یک حدیث» که در سایت زیتون منتشر شده است، ضمن اشاره به نوشتار نگارنده دربارهی خبر واحد «اُمرت أن اقاتلَ الناس…» با استناد به سخن برخی محدثان عصر مملوکی و دوران متأخر مدعی شدهاند که این روایت متواتر بوده و در صدور آن نباید شک کرد. میکوشم در چند نکته این ادعا را راستیآزمایی کنم.
الف) معنای تواتر
حقیقت این است که فقها در تحدید و تعیین معنای متواتر و نیز در تعیین مصادیق آن هیچ اتفاق نظری ندارند. غلوها و زیادهرویهای برخی محدثین در متواتر خواندن بسیاری از احادیث نیز این موضوع را تغییر نخواهد داد. برای تبیین این موضوع میشود به شافعی (۲۰۴هـ) مراجعه کرد. شافعی معارف دینی را منحیث ارزش و اعتبار معرفتشناسانه به دو بخش تقسیم میکند: علم عامه یا اخبار عامه، و اخبار خاصه. این نوعی تقسیمبندیست که میتوان آن را معادل تقسیمبندی اصولیان بعد از شافعی دربارهی دوگانهی خبر واحد و خبر متواتر دانست؛ چراکه شافعی در تعریف علم عامه میگوید: «علم عامه که هیچ بالغ عاقلی راهی به جهل نسبت به آن ندارد… مثل نمازهای پنجگانه، وجوب روزه ماه رمضان، حج در صورت استطاعت، زکات در اموال، حرمت زنا و قتل و سرقت و خمر و هرآنچه که شبیه به این موارد باشد…»[۱]. شافعی سپس دربارهی علم عامه میگوید: «این علم عام، مجال نقل غلط یا تأویل و نزاع را ندارد»[۲].
بنابراین علم عامه که متواترات هم جزیی از آن هستند مجال شک و چون و چرا ندارند چنانکه خطیب بغدادی (۴۶۳هـ) در تعریف متواتر میگوید: «خبر متواتر آن است که عدهای آن را گزارش کنند به طوری که تعداد آنها به حدی باشد که عادتاً، اتفاق همگیشان بر کذب مُحال باشد»[۳].
اما آیا میتوان هر حدیثی را به صرف اینکه در قرن سوم و چهارم هجری مشهور شده متواتر خواند؟ غزالی (۵۰۵هـ) میگوید: «درجهی تواتر چنین است که امکان شک در [صحتِ] آن وجود نداشته باشد مثل علم به وجود انبیا و شهرهای معروف و غیره. ضمن این که متواتر در تمام اعصار یکی پس از دیگری تا عصر نبوت جاری باشد پس آیا میتوان گمان کرد که در یکی از این دورهها عدد تواتر [راویان] دچار نقص شود؟ شرط تواتر چنین نقصی را نمیپذیرد چنانکه در مورد قرآن چنین تواتری وجود دارد اما در مورد غیرقرآن، درک چنین تواتری مبهم است»[۴].
بنابراین برخلاف غلو محدثین در تعداد احادیث متواتر، این احادیث بسیار کمیاب هستند چنانکه فقیه و محدث برجستهی شافعی، نَوَوی (۶۷۶هـ)، میگوید: «حدیث متواتر بسیار کمیاب است به حدی که تقریباً در روایات محدّثین یافت نمیشود»[۵] و شاطبی (۷۹۰هـ) نیز بر این نکته تأکید میکند: «دشوار است که حدیثی متواتر از رسول الله (ص)، پیدا شود»[۶].
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84626
عدنان فلاحی
https://www.zeitoons.com/84626
آقای محمد حسینی در نوشتاری با عنوان «نواندیشان دینی و غرابت مفهومی یک حدیث» که در سایت زیتون منتشر شده است، ضمن اشاره به نوشتار نگارنده دربارهی خبر واحد «اُمرت أن اقاتلَ الناس…» با استناد به سخن برخی محدثان عصر مملوکی و دوران متأخر مدعی شدهاند که این روایت متواتر بوده و در صدور آن نباید شک کرد. میکوشم در چند نکته این ادعا را راستیآزمایی کنم.
الف) معنای تواتر
حقیقت این است که فقها در تحدید و تعیین معنای متواتر و نیز در تعیین مصادیق آن هیچ اتفاق نظری ندارند. غلوها و زیادهرویهای برخی محدثین در متواتر خواندن بسیاری از احادیث نیز این موضوع را تغییر نخواهد داد. برای تبیین این موضوع میشود به شافعی (۲۰۴هـ) مراجعه کرد. شافعی معارف دینی را منحیث ارزش و اعتبار معرفتشناسانه به دو بخش تقسیم میکند: علم عامه یا اخبار عامه، و اخبار خاصه. این نوعی تقسیمبندیست که میتوان آن را معادل تقسیمبندی اصولیان بعد از شافعی دربارهی دوگانهی خبر واحد و خبر متواتر دانست؛ چراکه شافعی در تعریف علم عامه میگوید: «علم عامه که هیچ بالغ عاقلی راهی به جهل نسبت به آن ندارد… مثل نمازهای پنجگانه، وجوب روزه ماه رمضان، حج در صورت استطاعت، زکات در اموال، حرمت زنا و قتل و سرقت و خمر و هرآنچه که شبیه به این موارد باشد…»[۱]. شافعی سپس دربارهی علم عامه میگوید: «این علم عام، مجال نقل غلط یا تأویل و نزاع را ندارد»[۲].
بنابراین علم عامه که متواترات هم جزیی از آن هستند مجال شک و چون و چرا ندارند چنانکه خطیب بغدادی (۴۶۳هـ) در تعریف متواتر میگوید: «خبر متواتر آن است که عدهای آن را گزارش کنند به طوری که تعداد آنها به حدی باشد که عادتاً، اتفاق همگیشان بر کذب مُحال باشد»[۳].
اما آیا میتوان هر حدیثی را به صرف اینکه در قرن سوم و چهارم هجری مشهور شده متواتر خواند؟ غزالی (۵۰۵هـ) میگوید: «درجهی تواتر چنین است که امکان شک در [صحتِ] آن وجود نداشته باشد مثل علم به وجود انبیا و شهرهای معروف و غیره. ضمن این که متواتر در تمام اعصار یکی پس از دیگری تا عصر نبوت جاری باشد پس آیا میتوان گمان کرد که در یکی از این دورهها عدد تواتر [راویان] دچار نقص شود؟ شرط تواتر چنین نقصی را نمیپذیرد چنانکه در مورد قرآن چنین تواتری وجود دارد اما در مورد غیرقرآن، درک چنین تواتری مبهم است»[۴].
بنابراین برخلاف غلو محدثین در تعداد احادیث متواتر، این احادیث بسیار کمیاب هستند چنانکه فقیه و محدث برجستهی شافعی، نَوَوی (۶۷۶هـ)، میگوید: «حدیث متواتر بسیار کمیاب است به حدی که تقریباً در روایات محدّثین یافت نمیشود»[۵] و شاطبی (۷۹۰هـ) نیز بر این نکته تأکید میکند: «دشوار است که حدیثی متواتر از رسول الله (ص)، پیدا شود»[۶].
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84626
سایت خبری تحلیلی زیتون
دشوارهی «تواتر» | سایت خبری تحلیلی زیتون
آقای محمد حسینی در نوشتاری با عنوان «نواندیشان دینی و غرابت مفهومی یک حدیث» که در سایت زیتون منتشر شده است، ضمن اشاره به نوشتار نگارنده دربارهی خبر واحد «اُمرت أن اقاتلَ الناس…» با استناد به سخن برخی محدثان عصر مملوکی و دوران متأخر مدعی شدهاند که این روایت…
سلبریتیها و کرونا
کرونا را ول کن، غضنفر را بچسب
زیتون-احسان نادرپور: در روزهایی که اینستاگرام و تلگرام جای تلویزیون و رادیو را گرفته و صفحات سلبریتیها و اینفلوئنسرها جایگزین رسانههای رسمی شده است، سخت میشود از مجاری رسمی و معتبر چیزی را آموزش داد. با فرض اینکه مجاری رسمی و در کنترل حاکمیت خود منبع معتبری برای آموزش در میان بحرانهایی مانند پاندمی کرونا باشند، این منابع کوچک و بزرگ غیررسمی و خودمختار میتوانند خطرساز باشند.
سلبریتیهایی که بدون داشتن سواد مرتبط در مورد نحوه برخورد با اتفاقات مختلف، از کرونا گرفته تا روانشناسی کودک «لایو» برگزار کرده یا مصاحبه میکنند در کنار ناکارآمدی حاکمیت یکی دیگر از چالشهای جدی جامعه امروز ایران در مقابله با کرونا هستند و در این میان کروناست که پیروزمندانه و به سرعت از مردم، مسئولان و سلبریتیها پیشی گرفته و از همه اقشار قربانی میگیرد.
از فریاد سحر تا انکار بهروز
این روزها جشنواره فیلم فجر در ایران در جریان است و بحثها حول رعایت شدن یا نشدن پروتکلهای بهداشتی در این فستیوال فیلم داغ است. در میان اظهار نظرهای گوناگون اما بهروز افخمی، کارگردان، تیر خلاص را زده است. افخمی با اظهارنظرش در مورد جدی نبودن ویروس کرونا موجب تعجب تعداد زیادی از مردم شد.
او پس از بالا گرفتن انتقادات در اجرا نشدن پروتکلها در جریان جشنواره فیلم فجر، ویروس کرونا را «یک برنامه جهانی وحشت» خواند که از سوی آمریکا و انگلیس طراحی شده است و ادعا کرد که این برنامه جهانی با اهداف سیاسی شکل گرفته و ما در ایران «کاسه داغتر از آش» شدهایم. افخمی در مصاحبهی دیگری مدعی شد که در کاخ جشنواره فجر فقط جلوی ماموران انتظامات از ماسک استفاده میکرده تا آنها ناراحت نشوند! و به محض رفتن آنها دوباره ماسکش را در میآورد و بدون ماسک به سالن سینما میرفت. او البته در این میان تنها نبود و مسعود فراستی هم گویا با او هم نظر است و برای همین در سالن سینما و کاخ جشنواره از ماسک استفاده نمیکند.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84625
کرونا را ول کن، غضنفر را بچسب
زیتون-احسان نادرپور: در روزهایی که اینستاگرام و تلگرام جای تلویزیون و رادیو را گرفته و صفحات سلبریتیها و اینفلوئنسرها جایگزین رسانههای رسمی شده است، سخت میشود از مجاری رسمی و معتبر چیزی را آموزش داد. با فرض اینکه مجاری رسمی و در کنترل حاکمیت خود منبع معتبری برای آموزش در میان بحرانهایی مانند پاندمی کرونا باشند، این منابع کوچک و بزرگ غیررسمی و خودمختار میتوانند خطرساز باشند.
سلبریتیهایی که بدون داشتن سواد مرتبط در مورد نحوه برخورد با اتفاقات مختلف، از کرونا گرفته تا روانشناسی کودک «لایو» برگزار کرده یا مصاحبه میکنند در کنار ناکارآمدی حاکمیت یکی دیگر از چالشهای جدی جامعه امروز ایران در مقابله با کرونا هستند و در این میان کروناست که پیروزمندانه و به سرعت از مردم، مسئولان و سلبریتیها پیشی گرفته و از همه اقشار قربانی میگیرد.
از فریاد سحر تا انکار بهروز
این روزها جشنواره فیلم فجر در ایران در جریان است و بحثها حول رعایت شدن یا نشدن پروتکلهای بهداشتی در این فستیوال فیلم داغ است. در میان اظهار نظرهای گوناگون اما بهروز افخمی، کارگردان، تیر خلاص را زده است. افخمی با اظهارنظرش در مورد جدی نبودن ویروس کرونا موجب تعجب تعداد زیادی از مردم شد.
او پس از بالا گرفتن انتقادات در اجرا نشدن پروتکلها در جریان جشنواره فیلم فجر، ویروس کرونا را «یک برنامه جهانی وحشت» خواند که از سوی آمریکا و انگلیس طراحی شده است و ادعا کرد که این برنامه جهانی با اهداف سیاسی شکل گرفته و ما در ایران «کاسه داغتر از آش» شدهایم. افخمی در مصاحبهی دیگری مدعی شد که در کاخ جشنواره فجر فقط جلوی ماموران انتظامات از ماسک استفاده میکرده تا آنها ناراحت نشوند! و به محض رفتن آنها دوباره ماسکش را در میآورد و بدون ماسک به سالن سینما میرفت. او البته در این میان تنها نبود و مسعود فراستی هم گویا با او هم نظر است و برای همین در سالن سینما و کاخ جشنواره از ماسک استفاده نمیکند.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84625
Zeitoons
کرونا را ول کن، غضنفر را بچسب
کرونا را ول کن، غضنفر را بچسب | سایت مستقل تحلیلی خبری
چه کسی کنوانسیون وین را نقض کرد؟
اسدالله اسدی و «بسته کنسولی»
زیتون ـ محمدرضا سرداری: صدور حکم بیست سال زندان برای اسدالله اسدی، دبیر سوم سفارت جمهوری اسلامی در اتریش در دادگاه شهر آنتورپن بلژیک واکنش های مختلفی را چه در داخل ایران و چه در محافل اروپایی و جهانی داشته است. بسیاری صدور چنین حکمی را برای یک دیپلمات جمهوری اسلامی بیسابقه توصیف کردهاند. سخنگوی وزارت خارجه ایران نیز صدور چنین حکمی را محکوم کرده و آن را نقض کنوانسیون وین که به دیپلماتها مصونیت قضایی میدهد، خوانده است.
امیر سعدونی، بمبگذاری که مواد منفجره را از اسدی تحویل گرفت.
اسدالله اسدی از سوی دادگاه متهم به برنامهریزی برای انفجار کنگره سراسری سازمان مجاهدین خلق در پاریس است. بر اساس مستنداتی که دادگاه در اختیار دارد و در رسانههای اروپایی بازتاب یافته، اسدی تیر ماه ۱۳۹۷ بمبی را که در قالب یک از ایران به اتریش آورده؛ با خودروی خویش به همراه خانوادهاش به لوزامبورگ منتقل کرده و پس از هماهنگی با زوجی ساکن آنتورپن، بمب را درون جعبه پیتزا جاسازی و در یک پمپ بنزین تحویل آنان داده است. اما در این هنگام دوربینهای مدار بسته وی را رصد کرده و عملیات لو میرود. زوجی که قصد بمبگذاری داشتند در بروکسل بازداشت شدند. آنها ماده منفجره «تری استون تری پراکسید» و یک چاشنی انفجاری در اتومبیل داشتند. اسدی نیز حین بازگشت به اتریش در آلمان دستگیر میشود.
در زمینه لو رفتن این عملیات تروریستی روایتهای مختلفی مطرح شده است. نخست گفته شد این عملیات از سوی موساد لو رفته است. اما ترکیب بازداشتشدگان نشان میدهد که دیپلمات جمهوری اسلامی با کمک برخی از هواداران سازمان مجاهدین خلق درصدد اجرای این عملیات بوده است.
از جایی که بمبگذاران ساکن شهر آنتورپن در شمال بلژیک هستند، دادگاه این شهر وظیفه رسیدگی به این پرونده را عهده دار شد و دولت آلمان نیز که اسدی را با دفترچهای رمزدار شامل شماره تماسهای رابطین وی در اروپا، تعدادی تلفن همراه و مقداری پول نقد بازداشت کرده بود، به بلژیک مسترد کرد. اما پرسش اینجا است که چطور شد که مصونیت سیاسی و قضایی یک «دیپلمات» در اروپا نقض شد، متهم به اتریش، محل خدمتش، مسترد نشد و نهایتا به حبسی درازمدت محکوم گردید.
واکنش حقوقی جمهوری اسلامی به حکم اسدالله اسدی مقامات وزارت خارجه جمهوری اسلامی در واکنش به حکم دادگاه بلژیک کوشیدند تا با استناد به کنوانسیون وین حکم صادره را مخدوش کنند. به گفته وزارت امور خارجه «تمامی مراحل بازداشت آقای اسدی، فرآیند قضایی و صدور حکم اخیر، غیر قانونی و نقض آشکار موازین حقوق بین الملل، بویژه کنوانسیون ۱۹۶۱ وین در خصوص روابط دیپلماتیک بوده و جمهوری اسلامی ایران آن را به هیچ عنوان به رسمیت نمیشناسد.»
پیشتر وزارت امور خارجه با احضار سفیر آلمان در ایران، نسبت به استرداد اسدی از آلمان به بلژیک اعتراض کردهبود، تا به امروز تنها واکنش و حمایت دیپلماتیک جمهوری اسلامی از دبیر سوم سفارت جمهوری اسلامی در وین همین بوده است.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84651
اسدالله اسدی و «بسته کنسولی»
زیتون ـ محمدرضا سرداری: صدور حکم بیست سال زندان برای اسدالله اسدی، دبیر سوم سفارت جمهوری اسلامی در اتریش در دادگاه شهر آنتورپن بلژیک واکنش های مختلفی را چه در داخل ایران و چه در محافل اروپایی و جهانی داشته است. بسیاری صدور چنین حکمی را برای یک دیپلمات جمهوری اسلامی بیسابقه توصیف کردهاند. سخنگوی وزارت خارجه ایران نیز صدور چنین حکمی را محکوم کرده و آن را نقض کنوانسیون وین که به دیپلماتها مصونیت قضایی میدهد، خوانده است.
امیر سعدونی، بمبگذاری که مواد منفجره را از اسدی تحویل گرفت.
اسدالله اسدی از سوی دادگاه متهم به برنامهریزی برای انفجار کنگره سراسری سازمان مجاهدین خلق در پاریس است. بر اساس مستنداتی که دادگاه در اختیار دارد و در رسانههای اروپایی بازتاب یافته، اسدی تیر ماه ۱۳۹۷ بمبی را که در قالب یک از ایران به اتریش آورده؛ با خودروی خویش به همراه خانوادهاش به لوزامبورگ منتقل کرده و پس از هماهنگی با زوجی ساکن آنتورپن، بمب را درون جعبه پیتزا جاسازی و در یک پمپ بنزین تحویل آنان داده است. اما در این هنگام دوربینهای مدار بسته وی را رصد کرده و عملیات لو میرود. زوجی که قصد بمبگذاری داشتند در بروکسل بازداشت شدند. آنها ماده منفجره «تری استون تری پراکسید» و یک چاشنی انفجاری در اتومبیل داشتند. اسدی نیز حین بازگشت به اتریش در آلمان دستگیر میشود.
در زمینه لو رفتن این عملیات تروریستی روایتهای مختلفی مطرح شده است. نخست گفته شد این عملیات از سوی موساد لو رفته است. اما ترکیب بازداشتشدگان نشان میدهد که دیپلمات جمهوری اسلامی با کمک برخی از هواداران سازمان مجاهدین خلق درصدد اجرای این عملیات بوده است.
از جایی که بمبگذاران ساکن شهر آنتورپن در شمال بلژیک هستند، دادگاه این شهر وظیفه رسیدگی به این پرونده را عهده دار شد و دولت آلمان نیز که اسدی را با دفترچهای رمزدار شامل شماره تماسهای رابطین وی در اروپا، تعدادی تلفن همراه و مقداری پول نقد بازداشت کرده بود، به بلژیک مسترد کرد. اما پرسش اینجا است که چطور شد که مصونیت سیاسی و قضایی یک «دیپلمات» در اروپا نقض شد، متهم به اتریش، محل خدمتش، مسترد نشد و نهایتا به حبسی درازمدت محکوم گردید.
واکنش حقوقی جمهوری اسلامی به حکم اسدالله اسدی مقامات وزارت خارجه جمهوری اسلامی در واکنش به حکم دادگاه بلژیک کوشیدند تا با استناد به کنوانسیون وین حکم صادره را مخدوش کنند. به گفته وزارت امور خارجه «تمامی مراحل بازداشت آقای اسدی، فرآیند قضایی و صدور حکم اخیر، غیر قانونی و نقض آشکار موازین حقوق بین الملل، بویژه کنوانسیون ۱۹۶۱ وین در خصوص روابط دیپلماتیک بوده و جمهوری اسلامی ایران آن را به هیچ عنوان به رسمیت نمیشناسد.»
پیشتر وزارت امور خارجه با احضار سفیر آلمان در ایران، نسبت به استرداد اسدی از آلمان به بلژیک اعتراض کردهبود، تا به امروز تنها واکنش و حمایت دیپلماتیک جمهوری اسلامی از دبیر سوم سفارت جمهوری اسلامی در وین همین بوده است.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84651
سایت خبری تحلیلی زیتون
اسدالله اسدی و «بسته کنسولی» | سایت خبری تحلیلی زیتون
زیتون ـ محمدرضا سرداری: صدور حکم بیست سال زندان برای اسدالله اسدی، دبیر سوم سفارت جمهوری اسلامی در اتریش در دادگاه شهر آنتورپن بلژیک واکنش های مختلفی را چه در داخل ایران و چه در محافل اروپایی و جهانی داشته است. بسیاری صدور چنین حکمی را برای یک دیپلمات جمهوری…
اصلاحطلبی مرد؛ زنده باد تحولخواهی
ابوذر علوی
۱- جبهه موسوم به اصلاحات و اصلاحطلبان که بعد از خرداد ۶۰ عنان اختیار کشور را به دست گرفته و تا فوت آقای خمینی در مسند قدرت بودند و کارنامه عملکرد ایشان برخلاف منافع ملت و حقوق بشر بوده، در اواخر دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰ که از قدرت کنار گذاشته شدند، رویکردی انتقادی به شیوه حکمرانی جریان حاکم زیر نظر رهبری جدید داشته و ضمن تحول در برخی از حوزه های فکری به جهت نزدیک شدن به جریانات منتقد ملی گرا، توانستند اعتماد تحولخواهان ملی را جلب و با راهبرد ایشان در انتخابات ۷۶ پیروز گردند.
۲- در دوره ۸ ساله موسوم به دوره اصلاحات اما عملکرد آقای خاتمی به عنوان رئیس جمهوری با پشتوانه آرایی بالا از عموم ملت ایران، در حوزه های توسعه سیاسی قابل قبول نبود و توان ایستادن پای منافع ملی و مقابله با جریان اقتدارگرای موجود در حاکمیت را نداشته که نمود عینی آن را می توان در حوادث کوی دانشگاه در سال ۷۸ و تصویب قانون مطبوعات و لوایح دوگانه تقدیمی به مجلس که هرگز به تصویب نرسید و مساله انرژی هسته ای و مذاکره با آمریکا مشاهده کرد.
۳- دوره ۸ ساله اصلاحات در سال ۸۴ با روی کارآمدن دولتی واپسگرا که خروجی دولت اصلاحات تلقی میشد به پایان رسید. لیکن علیرغم تاثیر جریانات تحولخواهی در انتخابات ۸۸، متاسفانه مواضع آقای خاتمی و اکثر اصلاحطلبان در این مقطع تاریخی شفاف نبوده و با پا پس کشیدن، به نوعی به ما فهماند که هرگز شهامت مقابله با جریان تمامیت خواه موجود را ندارد.
۴- لیکن پس از ۴ سال این بار نیز با کمک جریانات تحول خواه و جلب اعتماد ایشان مجددا ریاست جمهوری، مجلس و شوراها، به لیست امید مورد حمایت آقای خاتمی محول شد. لیکن فرجام اعتماد به دولت اصلاح طلبان و دولت تدبیر و امید مورد حمایت اصلاح طلبان، چیزی جز خیانت به امید ملت، رانتخواری در قدرت و ثروت و جلب منفعت شخصی و سلب اعتماد عمومی نبود.
۵- پس از تشکیل دولت روحانی در سال ۹۲، اکثر اصلاح طلبان به ویژه نیروهای میانی این جریان، فرصت تشکیل مجدد احزابی را، همچون ندای ایرانیان و اتحاد ملت را که جایگزین جبهه مشارکت بودند، یافته و فضای ورود به قدرت برایشان هموار شد به گونه ای که پس از انتخابات ۹۶، نیروهای زیادی از بدنه این جریان در پستها و مناصب مختلف و حتی مناصب مدیریتی وارد شدند. و همین ورود مجدد به قدرت توسط ایشان، در مواضع ایشان در مقابله با حوادث اجتماعی تزلزل ایجاد می کرد.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84691
ابوذر علوی
۱- جبهه موسوم به اصلاحات و اصلاحطلبان که بعد از خرداد ۶۰ عنان اختیار کشور را به دست گرفته و تا فوت آقای خمینی در مسند قدرت بودند و کارنامه عملکرد ایشان برخلاف منافع ملت و حقوق بشر بوده، در اواخر دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰ که از قدرت کنار گذاشته شدند، رویکردی انتقادی به شیوه حکمرانی جریان حاکم زیر نظر رهبری جدید داشته و ضمن تحول در برخی از حوزه های فکری به جهت نزدیک شدن به جریانات منتقد ملی گرا، توانستند اعتماد تحولخواهان ملی را جلب و با راهبرد ایشان در انتخابات ۷۶ پیروز گردند.
۲- در دوره ۸ ساله موسوم به دوره اصلاحات اما عملکرد آقای خاتمی به عنوان رئیس جمهوری با پشتوانه آرایی بالا از عموم ملت ایران، در حوزه های توسعه سیاسی قابل قبول نبود و توان ایستادن پای منافع ملی و مقابله با جریان اقتدارگرای موجود در حاکمیت را نداشته که نمود عینی آن را می توان در حوادث کوی دانشگاه در سال ۷۸ و تصویب قانون مطبوعات و لوایح دوگانه تقدیمی به مجلس که هرگز به تصویب نرسید و مساله انرژی هسته ای و مذاکره با آمریکا مشاهده کرد.
۳- دوره ۸ ساله اصلاحات در سال ۸۴ با روی کارآمدن دولتی واپسگرا که خروجی دولت اصلاحات تلقی میشد به پایان رسید. لیکن علیرغم تاثیر جریانات تحولخواهی در انتخابات ۸۸، متاسفانه مواضع آقای خاتمی و اکثر اصلاحطلبان در این مقطع تاریخی شفاف نبوده و با پا پس کشیدن، به نوعی به ما فهماند که هرگز شهامت مقابله با جریان تمامیت خواه موجود را ندارد.
۴- لیکن پس از ۴ سال این بار نیز با کمک جریانات تحول خواه و جلب اعتماد ایشان مجددا ریاست جمهوری، مجلس و شوراها، به لیست امید مورد حمایت آقای خاتمی محول شد. لیکن فرجام اعتماد به دولت اصلاح طلبان و دولت تدبیر و امید مورد حمایت اصلاح طلبان، چیزی جز خیانت به امید ملت، رانتخواری در قدرت و ثروت و جلب منفعت شخصی و سلب اعتماد عمومی نبود.
۵- پس از تشکیل دولت روحانی در سال ۹۲، اکثر اصلاح طلبان به ویژه نیروهای میانی این جریان، فرصت تشکیل مجدد احزابی را، همچون ندای ایرانیان و اتحاد ملت را که جایگزین جبهه مشارکت بودند، یافته و فضای ورود به قدرت برایشان هموار شد به گونه ای که پس از انتخابات ۹۶، نیروهای زیادی از بدنه این جریان در پستها و مناصب مختلف و حتی مناصب مدیریتی وارد شدند. و همین ورود مجدد به قدرت توسط ایشان، در مواضع ایشان در مقابله با حوادث اجتماعی تزلزل ایجاد می کرد.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84691
سایتِ خبریتحلیلی
اصلاحطلبی مرد؛ زنده باد تحولخواهی - سایتِ خبریتحلیلی
۱- جبهه موسوم به اصلاحات و اصلاحطلبان که بعد از خرداد ۶۰ عنان اختیار کشور را به دست گرفته و تا فوت آقای خمینی در مسند قدرت بودند و کارنامه عملکرد ایشان برخلاف منافع ملت و حقوق بشر بوده، در اواخر دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰ که از قدرت کنار گذاشته شدند، رویکردی…
همه مصائب از علی خامنهای است
ابوالفضل قدیانی
نظام استبداد دینی به ریاست علی خامنهای همچنان مشغول ظلم و سرکوب و تنگ کردن حلقهٔ اختناق است. نامهٔ محمد نوریزاد خطاب به سازمان «حقوق بشر جهانی» ملل متحد را خواندم. قبلا هم نامهٔ دردمندانهٔ همسر محترم ایشان خانم ملکی را خوانده بودم. به تصریح هر دو نامه،سازمان پزشکی قانونی برای محمد نوریزاد عدم تحمل کیفر صادر کرده است. طبق نظر پزشکی قانونی وی باید آزاد و بیرون زندان به معالجهٔ خود بپردازد. نگه داشتن زندانی پس از نظر پزشکی قانونی در زندان، خلاف قانون و سوء استفاده از قدرت و قانونشکنی و ظلمی مضاعف بر زندانیان بیمار است.
نامهٔ از سر استیصال و استمدادطلبانهٔ زندانی مظلوم حسن صادقی از زندان رجاییشهر در بارهٔ بیماری همسر محترمش خانم فاطمه مثنی محبوس در زندان اوین منتشر شد. وی در بخشی از نامه گفته است : «نماینده دادستان ( امین وزیری) و رئیس زندان به وضوح از وضعیت وخیم همسرم با خبر هستند و عمدا از اعزام به بیمارستان و بستری شدن او جلوگیری می کنند» .در آن نامه به شدت به رئیس قوه قضائیه و دیگر مسئولان مربوطه اعتراض کرده و از نهادهای حقوق بشری و مردم خواسته تا صدای وی و همسر بیمارش باشند.
محمد نوری زاد، هاشم خواستار،سپهری، لعل محمدی و افراد دیگری که در دو لیست ۱۴ نفره به درستی و شجاعانه از علی خامنهای خواستهاند استعفا دهد و نیز خواهان تغییر نظام جمهوری اسلامی شدهاند، از حقوق ابتدایی شهروندی خود که آزادی بیان است استفاده کردهاند حق مسلم آنًهاست که این حکومت سرکوبگر را نخواهند. خواستاران استعفا و تغییر نظام هیچگونه جرمی مرتکب نشدهاند بلکه از حقوق اولیه خود استفاده کردهاند، کما این که هیچ یک از زندانیان سیاسی جرمی مرتکب نشدهاند و ظالمانه و غیر قانونی و خلاف حقوق بشر در حبس استبداد به سر میبرند آن هم نا-برخوردار از حقوق اولیه زندانی .
چرا باید کیوان صمیمی در سن کهولت به خاطر دفاع از آزادی کینهتوزانه زندانی شود؟ چرا باید نسرین ستوده به خاطر دفاع ازموکلان بیپناه با تنی بیمار در زندان باشد؟ چرا باید اسماعیل عبدی به خاطر دفاع از حقوق معلمان با اتهامات واهی بعد از اتمام زندانش مجدداً به زندان بازگردانده شود؟ چرا باید فرهاد میثمی به خاطر دفاع از مردم بدون یک روز مرخصی سالها در زندان بماند؟ چرا باید جعفر عظیمزاده به خاطر دفاع از حقوق کارگران مظلوم در زندان به سر برد؟ چرا آرش صادقی با آن جسم رنجور و بیماری شدید بدون یک روز مرخصی در زندان بماند؟ چرا باید آتنا دائمی و گلرخ ایرائی به خاطر مخالفت با استبداد در حبس باشند؟ چرا باید صبا کرد افشاری به خاطر مخالفت با حجاب اجباری به ۲۴ سال زندان محکوم شود و اخیراً هم با ضرب و شتم به بند زندانیان خطرناک منتقل شود؟ چرا باید زینب جلالی با تحمل بیش از ۱۲ سال زندان بدون یک روز مرخصی به مکانی نا معلوم منتقل گردد و موجب نگرانی خانواده اش شود؟ چرا باید سهیل عربی به خاطر افشای وضعیت اسفبار و غیر انسانی زندان تهران بزرگ کینهتوزانه در زندان بماند؟ چرا باید برای فشار مضاعف روی محمد نوریزاد فرزندش علی را به زندان بیفکنند و هزاران چرای دیگر …
آنچه بر شمردم از باب نمونه بود.من نمی دانم هم اکنون چند هزار زندانی سیاسی در زندانهای نظام استبداد دینی به سر میبرند اما این را میدانم که تمامی آنها غیر قانونی و با سوء استفاده از قدرت به بند کشیده شدهاند، چون طبق همین قانون اساسی پر عیب و تناقض که باید از بن و بنیاد تغییر کند، شهروندان حق اعتراض، انتقاد و مخالفت و تشکیل اجتماعات و راه پیمایی علیه حاکم و حکومت را دارند. اگر قانون اساسی هم این حق را به رسمیت نمیشناخت باز هم مردم حق همهگونه اعتراض،انتقاد، مخالفت و برپایی راهپیمایی و متینگ را داشتند چون کشور و قدرت از آن مردم است که متاسفانه توسط نظام استبداد دینی و رئیس آن علی خامنهای غصب شده است. البته دیر یا زود مردم با جنبش همگانی خود آن را پس خواهند گرفت چرا که راهی جز این برای مردم باقی نگذاشتهاند. لازم است تکرار کنم که خشونتپرهیزترین و مسالمتآمیزترین روش تغییر نظام ، استعفای علی خامنهای و رفراندم تغییر نظام جمهوری اسلامی و جایگزین شدن نظام جمهوری دموکراتیک سکولار است.
در هر صورت اگر اتفاق ناگواری برای محمد نوریزاد، فاطمه مثنی، نسرین ستوده و دیگر زندانیان بیمار رخ دهد مسئول اصلی رخداد مستبد امروز ایران علی خامنهای است که باید پاسخگو باشد، چون که تمامی این مصائب از استبداد مطلقهٔ او و سلطهٔ همه جانبهاش بر تمامی امور و شئون کشور ناشی می شود .
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84694
ابوالفضل قدیانی
نظام استبداد دینی به ریاست علی خامنهای همچنان مشغول ظلم و سرکوب و تنگ کردن حلقهٔ اختناق است. نامهٔ محمد نوریزاد خطاب به سازمان «حقوق بشر جهانی» ملل متحد را خواندم. قبلا هم نامهٔ دردمندانهٔ همسر محترم ایشان خانم ملکی را خوانده بودم. به تصریح هر دو نامه،سازمان پزشکی قانونی برای محمد نوریزاد عدم تحمل کیفر صادر کرده است. طبق نظر پزشکی قانونی وی باید آزاد و بیرون زندان به معالجهٔ خود بپردازد. نگه داشتن زندانی پس از نظر پزشکی قانونی در زندان، خلاف قانون و سوء استفاده از قدرت و قانونشکنی و ظلمی مضاعف بر زندانیان بیمار است.
نامهٔ از سر استیصال و استمدادطلبانهٔ زندانی مظلوم حسن صادقی از زندان رجاییشهر در بارهٔ بیماری همسر محترمش خانم فاطمه مثنی محبوس در زندان اوین منتشر شد. وی در بخشی از نامه گفته است : «نماینده دادستان ( امین وزیری) و رئیس زندان به وضوح از وضعیت وخیم همسرم با خبر هستند و عمدا از اعزام به بیمارستان و بستری شدن او جلوگیری می کنند» .در آن نامه به شدت به رئیس قوه قضائیه و دیگر مسئولان مربوطه اعتراض کرده و از نهادهای حقوق بشری و مردم خواسته تا صدای وی و همسر بیمارش باشند.
محمد نوری زاد، هاشم خواستار،سپهری، لعل محمدی و افراد دیگری که در دو لیست ۱۴ نفره به درستی و شجاعانه از علی خامنهای خواستهاند استعفا دهد و نیز خواهان تغییر نظام جمهوری اسلامی شدهاند، از حقوق ابتدایی شهروندی خود که آزادی بیان است استفاده کردهاند حق مسلم آنًهاست که این حکومت سرکوبگر را نخواهند. خواستاران استعفا و تغییر نظام هیچگونه جرمی مرتکب نشدهاند بلکه از حقوق اولیه خود استفاده کردهاند، کما این که هیچ یک از زندانیان سیاسی جرمی مرتکب نشدهاند و ظالمانه و غیر قانونی و خلاف حقوق بشر در حبس استبداد به سر میبرند آن هم نا-برخوردار از حقوق اولیه زندانی .
چرا باید کیوان صمیمی در سن کهولت به خاطر دفاع از آزادی کینهتوزانه زندانی شود؟ چرا باید نسرین ستوده به خاطر دفاع ازموکلان بیپناه با تنی بیمار در زندان باشد؟ چرا باید اسماعیل عبدی به خاطر دفاع از حقوق معلمان با اتهامات واهی بعد از اتمام زندانش مجدداً به زندان بازگردانده شود؟ چرا باید فرهاد میثمی به خاطر دفاع از مردم بدون یک روز مرخصی سالها در زندان بماند؟ چرا باید جعفر عظیمزاده به خاطر دفاع از حقوق کارگران مظلوم در زندان به سر برد؟ چرا آرش صادقی با آن جسم رنجور و بیماری شدید بدون یک روز مرخصی در زندان بماند؟ چرا باید آتنا دائمی و گلرخ ایرائی به خاطر مخالفت با استبداد در حبس باشند؟ چرا باید صبا کرد افشاری به خاطر مخالفت با حجاب اجباری به ۲۴ سال زندان محکوم شود و اخیراً هم با ضرب و شتم به بند زندانیان خطرناک منتقل شود؟ چرا باید زینب جلالی با تحمل بیش از ۱۲ سال زندان بدون یک روز مرخصی به مکانی نا معلوم منتقل گردد و موجب نگرانی خانواده اش شود؟ چرا باید سهیل عربی به خاطر افشای وضعیت اسفبار و غیر انسانی زندان تهران بزرگ کینهتوزانه در زندان بماند؟ چرا باید برای فشار مضاعف روی محمد نوریزاد فرزندش علی را به زندان بیفکنند و هزاران چرای دیگر …
آنچه بر شمردم از باب نمونه بود.من نمی دانم هم اکنون چند هزار زندانی سیاسی در زندانهای نظام استبداد دینی به سر میبرند اما این را میدانم که تمامی آنها غیر قانونی و با سوء استفاده از قدرت به بند کشیده شدهاند، چون طبق همین قانون اساسی پر عیب و تناقض که باید از بن و بنیاد تغییر کند، شهروندان حق اعتراض، انتقاد و مخالفت و تشکیل اجتماعات و راه پیمایی علیه حاکم و حکومت را دارند. اگر قانون اساسی هم این حق را به رسمیت نمیشناخت باز هم مردم حق همهگونه اعتراض،انتقاد، مخالفت و برپایی راهپیمایی و متینگ را داشتند چون کشور و قدرت از آن مردم است که متاسفانه توسط نظام استبداد دینی و رئیس آن علی خامنهای غصب شده است. البته دیر یا زود مردم با جنبش همگانی خود آن را پس خواهند گرفت چرا که راهی جز این برای مردم باقی نگذاشتهاند. لازم است تکرار کنم که خشونتپرهیزترین و مسالمتآمیزترین روش تغییر نظام ، استعفای علی خامنهای و رفراندم تغییر نظام جمهوری اسلامی و جایگزین شدن نظام جمهوری دموکراتیک سکولار است.
در هر صورت اگر اتفاق ناگواری برای محمد نوریزاد، فاطمه مثنی، نسرین ستوده و دیگر زندانیان بیمار رخ دهد مسئول اصلی رخداد مستبد امروز ایران علی خامنهای است که باید پاسخگو باشد، چون که تمامی این مصائب از استبداد مطلقهٔ او و سلطهٔ همه جانبهاش بر تمامی امور و شئون کشور ناشی می شود .
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84694
Zeitoons
همه مصائب از علی خامنهای است
همه مصائب از علی خامنهای است | سایت مستقل تحلیلی خبری
حرفهای قطعی، شرایط نامعلوم
مذاکره ایران و آمریکا؛ حکایت مرغ و تخممرغ
زیتون ـ مهسا محمدی: جو بایدن و علی خامنهای، هر دو میگویند اولین کسی نخواهند بود که به میز مذاکره باز میگردند. احیای توافق هستهای ایران، یا شروع مذاکرات برای رسیدن به توافق جدید، آن چیزی بود که تهران بیصبرانه آن را انتظار میکشید و بر سرکار آمدن یک رییسجمهور دمکرات در ایالات متحده آنان را یک قدم به این خواسته نزدیکتر کرد.
حالا اما بحث نه بر سر مفاد توافق احتمالی پیشرو که بر سر آن است که چه کسی برای رسیدن به نقطه آغازینِ پیش از خروج ایالات متحده از برجام، پا پیش بگذارد. آمریکایی که با سکانداری ترامپ تحریمهای گستردهای را علیه ایران وضع و اجرا کرد یا ایرانی که با مصوبه مجلس انقلابی در کار غنیسازی اورانیوم است. در این میان دولت روحانی هم در جهت میانداری برای نجات «برجاماش» گاه ظریف را با پیشنهاداتی مانند «همگامسازی بازگشت کشورها» به دیدار سران کشورهای مختلف میفرستد، زمانی میگوید مصوبه مجلس برای کاهش گام به گام تعهدات را اجرا نخواهد کرد و گاهی هم تشر میزند این ایران نیست که باید اول به میز مذاکره برگردد.
حرفهای «قطعی»
روز گذشته آیتالله خامنهای در دیدار با فرماندهان و خلبانان نیروی هوایی ارتش درباره مذاکرات بر سر توافق هستهای گفت که تنها ایران «حق شرط گذاشتن در برجام را دارد» چرا که به گفته او ایران به همه تعهداتش عمل کرد، «نه آمریکا و ۳ کشور اروپایی که کل تعهدات را زیر پا گذاشتند.» او با تاکید بر اینکه این حرف قطعیاش است خطاب به این کشورها گفت: «اگر میخواهند ایران به تعهدات برگردد، آمریکا باید همه تحریمها را لغو کند و ما راستیآزمایی کنیم و ببینیم درست است آنوقت به تعهدات برگردیم.»
همزمان در ایالات متحده هم رئیس دولت در سخنانی در شبکه سیبیاس گفت که تحریمها علیه ایران را تا وقتی این کشور گام اول را در زمینه توقف غنیسازی برندارد، کاهش نخواهد داد.
جو بایدن در پاسخ به سوال مجری که پرسیده بود: «آیا آمریکا ابتدا تحریمها را با هدف برگرداندن ایران به میز مذاکره بر خواهد داشت؟» گفت: «نه». مجری در ادامه پرسید:«[یعنی] آنها [ایرانیها] باید اول غنیسازی اورانیوم را کنار بگذارند؟» و رییس جمهور ایالات متحده به علامت مثبت سر خود را تکان داد.
این حرفهای قطعی از سوی رهبران کشورها در حالی ایراد میشود که تحرکات بدنهی دیپلماسی دو کشور لزوما موید این قطعیت نیست.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84678
مذاکره ایران و آمریکا؛ حکایت مرغ و تخممرغ
زیتون ـ مهسا محمدی: جو بایدن و علی خامنهای، هر دو میگویند اولین کسی نخواهند بود که به میز مذاکره باز میگردند. احیای توافق هستهای ایران، یا شروع مذاکرات برای رسیدن به توافق جدید، آن چیزی بود که تهران بیصبرانه آن را انتظار میکشید و بر سرکار آمدن یک رییسجمهور دمکرات در ایالات متحده آنان را یک قدم به این خواسته نزدیکتر کرد.
حالا اما بحث نه بر سر مفاد توافق احتمالی پیشرو که بر سر آن است که چه کسی برای رسیدن به نقطه آغازینِ پیش از خروج ایالات متحده از برجام، پا پیش بگذارد. آمریکایی که با سکانداری ترامپ تحریمهای گستردهای را علیه ایران وضع و اجرا کرد یا ایرانی که با مصوبه مجلس انقلابی در کار غنیسازی اورانیوم است. در این میان دولت روحانی هم در جهت میانداری برای نجات «برجاماش» گاه ظریف را با پیشنهاداتی مانند «همگامسازی بازگشت کشورها» به دیدار سران کشورهای مختلف میفرستد، زمانی میگوید مصوبه مجلس برای کاهش گام به گام تعهدات را اجرا نخواهد کرد و گاهی هم تشر میزند این ایران نیست که باید اول به میز مذاکره برگردد.
حرفهای «قطعی»
روز گذشته آیتالله خامنهای در دیدار با فرماندهان و خلبانان نیروی هوایی ارتش درباره مذاکرات بر سر توافق هستهای گفت که تنها ایران «حق شرط گذاشتن در برجام را دارد» چرا که به گفته او ایران به همه تعهداتش عمل کرد، «نه آمریکا و ۳ کشور اروپایی که کل تعهدات را زیر پا گذاشتند.» او با تاکید بر اینکه این حرف قطعیاش است خطاب به این کشورها گفت: «اگر میخواهند ایران به تعهدات برگردد، آمریکا باید همه تحریمها را لغو کند و ما راستیآزمایی کنیم و ببینیم درست است آنوقت به تعهدات برگردیم.»
همزمان در ایالات متحده هم رئیس دولت در سخنانی در شبکه سیبیاس گفت که تحریمها علیه ایران را تا وقتی این کشور گام اول را در زمینه توقف غنیسازی برندارد، کاهش نخواهد داد.
جو بایدن در پاسخ به سوال مجری که پرسیده بود: «آیا آمریکا ابتدا تحریمها را با هدف برگرداندن ایران به میز مذاکره بر خواهد داشت؟» گفت: «نه». مجری در ادامه پرسید:«[یعنی] آنها [ایرانیها] باید اول غنیسازی اورانیوم را کنار بگذارند؟» و رییس جمهور ایالات متحده به علامت مثبت سر خود را تکان داد.
این حرفهای قطعی از سوی رهبران کشورها در حالی ایراد میشود که تحرکات بدنهی دیپلماسی دو کشور لزوما موید این قطعیت نیست.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84678
Zeitoons
مذاکره ایران و آمریکا؛ حکایت مرغ و تخممرغ
مذاکره ایران و آمریکا؛ حکایت مرغ و تخممرغ | سایت مستقل تحلیلی خبری
بیانیه بیش از ۴۰۰ تن از فعالان سیاسی و مدنی
«حصر» را بدون قید و شرط پایان دهید
زیتون– بیش از ۴۰۰ فعال سیاسی و مدنی ایران طی فراخوانی مشترک در آستانه پایان دهمین سال حصر خانگی مهدی کروبی، میرحسین موسوی و زهرا رهنورد خواستار پایان دادن فوری به محدودیتهای آنها شدند.
این فعالان سیاسی، مدنی و حقوق بشر تاکید کردند که حصر رهبران جنبش سبز«مغایر اصل قانونی بودن جرم و مجازات و در نتیجه عملی غیرقانونی» است.
در ادامه این بیانیه آمده است: «اقدام به حبس و حصر خودسرانه و بدون مبانی قانونی و طی هرگونه فرایند قضایی، از مصادیق بارز نقض حقوق بنیادین شهروندان است.»
امضا کنندگان تاخیر در لغو کامل و فوری این حصر را موجب استمرار تشدید خسارات ملی دانستهاند و خواستار اتمام بدون قید و شرط آن شدهاند.
میرحسین موسوی، همسرش زهرا رهنورد و مهدی کروبی از اوایل اسفندماه سال ۱۳۹۹ با تصمیم حکومت ایران در حصر خانگی قرار گرفتند. برخی از محدودیتهای آنها اخیرا با صدور اجازه تماس تلفنی و یا برخی دیدارهای مهدی کروبی کاهش یافته است.
متن کامل این بیانیه که برای انتشار در اختیار «زیتون» قرار گرفته بدین شرح است:
بهنام خدای عدالتگستر
در آستانه یازدهمین سال حصر سه شخصیت ملی کشورمان، سرکار خانم دکتر زهرا رهنورد، جناب حجت الاسلام و المسلمین حاج شیخ مهدی کروبی و جناب آقای مهندس میرحسین موسوی قرارداریم؛ حصری که مغایر اصل قانونی بودن جرم و مجازات و در نتیجه، عملی غیرقانونی بهشمار میرود. بدیهی است اقدام به حبس و حصر خودسرانه و بدون مبانی قانونی و طی هرگونه فرایند قضایی، از مصادیق بارز نقض حقوق اولیه و بنیادین شهروندان است. ما امضاءکنندگان باور داریم تأخیر در لغو کامل و فوری این حصر و اعاده کامل حقوق مدنی و سیاسی محصورین جز استمرار و تشدید خسارات ملی بهرهای در بر ندارد. لذا بایسته است پایان حصر بدون هیچ قید و شرطی انجام پذیرد و راه برای بهره بردن از این سرمایههای اجتماعی برای ساختن فردایی بهتر هموار گردد.
اسامی امضا کنندگان در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84704
«حصر» را بدون قید و شرط پایان دهید
زیتون– بیش از ۴۰۰ فعال سیاسی و مدنی ایران طی فراخوانی مشترک در آستانه پایان دهمین سال حصر خانگی مهدی کروبی، میرحسین موسوی و زهرا رهنورد خواستار پایان دادن فوری به محدودیتهای آنها شدند.
این فعالان سیاسی، مدنی و حقوق بشر تاکید کردند که حصر رهبران جنبش سبز«مغایر اصل قانونی بودن جرم و مجازات و در نتیجه عملی غیرقانونی» است.
در ادامه این بیانیه آمده است: «اقدام به حبس و حصر خودسرانه و بدون مبانی قانونی و طی هرگونه فرایند قضایی، از مصادیق بارز نقض حقوق بنیادین شهروندان است.»
امضا کنندگان تاخیر در لغو کامل و فوری این حصر را موجب استمرار تشدید خسارات ملی دانستهاند و خواستار اتمام بدون قید و شرط آن شدهاند.
میرحسین موسوی، همسرش زهرا رهنورد و مهدی کروبی از اوایل اسفندماه سال ۱۳۹۹ با تصمیم حکومت ایران در حصر خانگی قرار گرفتند. برخی از محدودیتهای آنها اخیرا با صدور اجازه تماس تلفنی و یا برخی دیدارهای مهدی کروبی کاهش یافته است.
متن کامل این بیانیه که برای انتشار در اختیار «زیتون» قرار گرفته بدین شرح است:
بهنام خدای عدالتگستر
در آستانه یازدهمین سال حصر سه شخصیت ملی کشورمان، سرکار خانم دکتر زهرا رهنورد، جناب حجت الاسلام و المسلمین حاج شیخ مهدی کروبی و جناب آقای مهندس میرحسین موسوی قرارداریم؛ حصری که مغایر اصل قانونی بودن جرم و مجازات و در نتیجه، عملی غیرقانونی بهشمار میرود. بدیهی است اقدام به حبس و حصر خودسرانه و بدون مبانی قانونی و طی هرگونه فرایند قضایی، از مصادیق بارز نقض حقوق اولیه و بنیادین شهروندان است. ما امضاءکنندگان باور داریم تأخیر در لغو کامل و فوری این حصر و اعاده کامل حقوق مدنی و سیاسی محصورین جز استمرار و تشدید خسارات ملی بهرهای در بر ندارد. لذا بایسته است پایان حصر بدون هیچ قید و شرطی انجام پذیرد و راه برای بهره بردن از این سرمایههای اجتماعی برای ساختن فردایی بهتر هموار گردد.
اسامی امضا کنندگان در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84704
سایت خبری تحلیلی زیتون
? «حصر» را بدون قید و شرط پایان دهید | سایت خبری تحلیلی زیتون
زیتون– بیش از ۴۰۰ فعال سیاسی و مدنی ایران طی فراخوانی مشترک در آستانه پایان دهمین سال حصر خانگی مهدی کروبی، میرحسین موسوی و زهرا رهنورد خواستار پایان دادن فوری به محدودیتهای آنها شدند. این فعالان سیاسی، مدنی و حقوق بشر تاکید کردند که حصر رهبران جنبش سبز«مغایر…
ده سال پس از حصر
"ارتباط من با شما قطع خواهد شد؛ اما بنده خدمت شما مردم عرض میکنم اهل برگشتن از این راه نیستم". میرحسین موسوی
•دهمین سالگرد #حصر غیرقانونی میرحسین موسوی، زهرا رهنورد و مهدی کروبی
*خط سوم
"ارتباط من با شما قطع خواهد شد؛ اما بنده خدمت شما مردم عرض میکنم اهل برگشتن از این راه نیستم". میرحسین موسوی
•دهمین سالگرد #حصر غیرقانونی میرحسین موسوی، زهرا رهنورد و مهدی کروبی
*خط سوم
بیانیه جمعی از فعالان سیاسی و مدنی
حافظهی انقلاب: ضرورت اصلاحات ساختاری
زیتون– همزمان با چهلودومین سالگرد پیروزی انقلاب ۵۷، جمعی از فعالان سیاسی، اجتماعی و حقوقبشری، در یک بیانیهی تحلیلی به «علل شکلگیری انقلاب و فروپاشی نظام سلطنتی»، چگونگی تبدیل شدن «روحانیت سیاسی به نیروی مسلط» و «مشخصات فکری-عقیدتی رهبری انقلاب» پرداخته و بر ضرورت «بازگشت به سرچشمههای فکریِ آستانهی انقلاب» و راههای «برونرفت از بنبست اصلاحاتِ حکومتی» تاکید کردند.
به گزارش «زیتون»، در بخش نخست این بیانیه «اوج و افول استبداد سیاسی»، «وابستگی حکومت به ابرقدرت امریکا»، عدم توفیق نهایی دولت «در اجرای طرحهای توسعه اقتصادی و برنامهریزیهای اجتماعی جاهطلبانه» و «بیعدالتی عمومی» ناشی از آن، «اختلاف طبقاتی فاحش» و «فساد وابستگان به حکومت و دربار و اقشار مرفه بورژوازی پایتختنشین»، «سیاست فرهنگیِ رسمی، نامنسجم، متناقضنما و میان دوگانه ملیگرایی-شووینیستی/ قومی-نژادی(آریامهری و فارسگرایی)»،«دیکتاتوری نظام تکحزبی» و سرانجام «اتّکاءِ مطلقِ نظام پیشین به شخص شاه» را بهعنوان مهمترین «علل اجتماعی-اقتصادی و دلایل سیاسی-فرهنگی» انقلاب ۵۷ برشمردهاند.
در بخش دوم این بیانیهی تحلیلی، به غیبت نهادهای صنفی و مدنی در حکومت پهلوی اشاره شده تا در «غیاب اتحادیهها و سندیکاهایی که مطالبات جامعه مدنی را نمایندگی کنند»، روحانیت بهعنوان «تنها نهادی که بهشکل سنّتی از دوران صفویه تا کنون شبکه اجتماعی منسجمِ نسبی» در اختیار داشته منسجمتر از سایر نیروها عمل کرده و رهبری انقلاب را به «روحانیت سیاسی» بسپارد.
نویسندگان بیانیه، در بخش سوم «چرخش سرمشقی-گفتمانی» در انقلاب ۵۷ را با تاکید بر «نقش رهبری روحانیت در این دگرگشت» علل اصلی ناکامی انقلاب در دستیابی به آرمانهای خود میدانند.
آنها در این بخش«نقد همهجانبه و ریشهای روند تبدیل نهضت به نظام» را «نه بهمعنای نفی انقلابهای گذشته، از مشروطه در ۱۲۸۵ تا بهمن ۱۳۵۷ بلکه نفی انحرافها، و اراده به استمرار و تحقق اهداف خاستگاهی و بلندمدت» میدانند و مینویسند:«میبایست میان دوران انقلاب و دوران استقرار نظامِ برامده از آن، تمایز قایل شد. پرسشها و خواستهای پیشینیِ انقلاب و مردم یک موضوع است و پاسخها و تصمیمهای پسینی نظام امری دیگر[…] ناکامیهای بعدی اصل و خاستگاه حقانی و مشروع این خیزشها را تخطئه نمیکند. در یک کلام، مهمترین محرکهای آغازین و خاستگاهی انقلاب عبارت بودند از آزادیخواهی و عدالتطلبی، میهندوستی و آن نوع نگرش دینی و عقیدتی که مؤیّد اخلاقی و معنوی همین خواستها و مطالبات باشد. اینهمه اما در دوران استقرار نظام و از پی دگردیسی و جابجایی مُدلواره از نواندیشی ملّی و مذهبی، و جمهوریخواهی و مردمسالاری، به اصولگراییِ ولایی و روحانیسالاری فقاهتی، بهعنوان معیارهای ارزیابی مستقل زیرسؤال رفت و در معرض سوءِظن قرار گرفت و با اتّهامات و برچسبهای التقاطیگری، لیبرالی، سوسیالی و ناسیونالی از میدان بدر شد.»
بخشهای نهایی بیانیه به درسهایی اختصاص دارد که از تجربه پیروز انقلاب و چهل سال حکومت میتوان گرفت و در آن از جمله به «سیاست انحصار و حذف غیرخودیها، « به تجربهی انحراف از انقلاب به ارتجاع»، «ضرورت توجه به مقولهی آزادیها و حقوق طبیعی، انسانی و مدنی، ارجشناسی دیگری، تساهل و تسامح نسبت به تکثر و تنوع فکری و اعتقادی است و نیز حرمت و رعایتِ حقوق اقلیتها، مخالفان، فعالان مدنی و دگراندیشان و رفع انواع تبعیضهای سیاسی، مذهبی-عقیدتی، قومی-زبانی، اجتماعی-طبقاتی، و جنسیتی» اشاره شده است.
نویسندگان در انتها سرفصل راهکارهای خود «برای پرهیز از فروپاشی و سقوط و گذار از بحرانهای هزارتوی جاری و فرونیفتادن در ورطه «ارتجاع و واپسگرایی» و «بنیادگرایی و محافظهکاریِ قهقرایی»، و برونرفت از بنبست اصلاحاتِ حکومتی» ارائه میدهند.
متن کامل این بیانیه که برای انتشار در اختیار «زیتون» قرار گرفته است، در پی میآید.
https://www.zeitoons.com/84746
حافظهی انقلاب: ضرورت اصلاحات ساختاری
زیتون– همزمان با چهلودومین سالگرد پیروزی انقلاب ۵۷، جمعی از فعالان سیاسی، اجتماعی و حقوقبشری، در یک بیانیهی تحلیلی به «علل شکلگیری انقلاب و فروپاشی نظام سلطنتی»، چگونگی تبدیل شدن «روحانیت سیاسی به نیروی مسلط» و «مشخصات فکری-عقیدتی رهبری انقلاب» پرداخته و بر ضرورت «بازگشت به سرچشمههای فکریِ آستانهی انقلاب» و راههای «برونرفت از بنبست اصلاحاتِ حکومتی» تاکید کردند.
به گزارش «زیتون»، در بخش نخست این بیانیه «اوج و افول استبداد سیاسی»، «وابستگی حکومت به ابرقدرت امریکا»، عدم توفیق نهایی دولت «در اجرای طرحهای توسعه اقتصادی و برنامهریزیهای اجتماعی جاهطلبانه» و «بیعدالتی عمومی» ناشی از آن، «اختلاف طبقاتی فاحش» و «فساد وابستگان به حکومت و دربار و اقشار مرفه بورژوازی پایتختنشین»، «سیاست فرهنگیِ رسمی، نامنسجم، متناقضنما و میان دوگانه ملیگرایی-شووینیستی/ قومی-نژادی(آریامهری و فارسگرایی)»،«دیکتاتوری نظام تکحزبی» و سرانجام «اتّکاءِ مطلقِ نظام پیشین به شخص شاه» را بهعنوان مهمترین «علل اجتماعی-اقتصادی و دلایل سیاسی-فرهنگی» انقلاب ۵۷ برشمردهاند.
در بخش دوم این بیانیهی تحلیلی، به غیبت نهادهای صنفی و مدنی در حکومت پهلوی اشاره شده تا در «غیاب اتحادیهها و سندیکاهایی که مطالبات جامعه مدنی را نمایندگی کنند»، روحانیت بهعنوان «تنها نهادی که بهشکل سنّتی از دوران صفویه تا کنون شبکه اجتماعی منسجمِ نسبی» در اختیار داشته منسجمتر از سایر نیروها عمل کرده و رهبری انقلاب را به «روحانیت سیاسی» بسپارد.
نویسندگان بیانیه، در بخش سوم «چرخش سرمشقی-گفتمانی» در انقلاب ۵۷ را با تاکید بر «نقش رهبری روحانیت در این دگرگشت» علل اصلی ناکامی انقلاب در دستیابی به آرمانهای خود میدانند.
آنها در این بخش«نقد همهجانبه و ریشهای روند تبدیل نهضت به نظام» را «نه بهمعنای نفی انقلابهای گذشته، از مشروطه در ۱۲۸۵ تا بهمن ۱۳۵۷ بلکه نفی انحرافها، و اراده به استمرار و تحقق اهداف خاستگاهی و بلندمدت» میدانند و مینویسند:«میبایست میان دوران انقلاب و دوران استقرار نظامِ برامده از آن، تمایز قایل شد. پرسشها و خواستهای پیشینیِ انقلاب و مردم یک موضوع است و پاسخها و تصمیمهای پسینی نظام امری دیگر[…] ناکامیهای بعدی اصل و خاستگاه حقانی و مشروع این خیزشها را تخطئه نمیکند. در یک کلام، مهمترین محرکهای آغازین و خاستگاهی انقلاب عبارت بودند از آزادیخواهی و عدالتطلبی، میهندوستی و آن نوع نگرش دینی و عقیدتی که مؤیّد اخلاقی و معنوی همین خواستها و مطالبات باشد. اینهمه اما در دوران استقرار نظام و از پی دگردیسی و جابجایی مُدلواره از نواندیشی ملّی و مذهبی، و جمهوریخواهی و مردمسالاری، به اصولگراییِ ولایی و روحانیسالاری فقاهتی، بهعنوان معیارهای ارزیابی مستقل زیرسؤال رفت و در معرض سوءِظن قرار گرفت و با اتّهامات و برچسبهای التقاطیگری، لیبرالی، سوسیالی و ناسیونالی از میدان بدر شد.»
بخشهای نهایی بیانیه به درسهایی اختصاص دارد که از تجربه پیروز انقلاب و چهل سال حکومت میتوان گرفت و در آن از جمله به «سیاست انحصار و حذف غیرخودیها، « به تجربهی انحراف از انقلاب به ارتجاع»، «ضرورت توجه به مقولهی آزادیها و حقوق طبیعی، انسانی و مدنی، ارجشناسی دیگری، تساهل و تسامح نسبت به تکثر و تنوع فکری و اعتقادی است و نیز حرمت و رعایتِ حقوق اقلیتها، مخالفان، فعالان مدنی و دگراندیشان و رفع انواع تبعیضهای سیاسی، مذهبی-عقیدتی، قومی-زبانی، اجتماعی-طبقاتی، و جنسیتی» اشاره شده است.
نویسندگان در انتها سرفصل راهکارهای خود «برای پرهیز از فروپاشی و سقوط و گذار از بحرانهای هزارتوی جاری و فرونیفتادن در ورطه «ارتجاع و واپسگرایی» و «بنیادگرایی و محافظهکاریِ قهقرایی»، و برونرفت از بنبست اصلاحاتِ حکومتی» ارائه میدهند.
متن کامل این بیانیه که برای انتشار در اختیار «زیتون» قرار گرفته است، در پی میآید.
https://www.zeitoons.com/84746
سایت خبری تحلیلی زیتون
حافظهی انقلاب: ضرورت اصلاحات ساختاری | سایت خبری تحلیلی زیتون
زیتون– همزمان با چهلودومین سالگرد پیروزی انقلاب ۵۷، جمعی از فعالان سیاسی، اجتماعی و حقوقبشری، در یک بیانیهی تحلیلی به «علل شکلگیری انقلاب و فروپاشی نظام سلطنتی»، چگونگی تبدیل شدن «روحانیت سیاسی به نیروی مسلط» و «مشخصات فکری-عقیدتی رهبری انقلاب» پرداخته…
ما و میراث زمامداری پیامبر
حسن یوسفی اشکوری
درآمد
در این نوشته می کوشم به این پرسش پاسخ دهم که ما به عنوان مسلمان و مؤمن به وحی و قرآن و پیامبر و میراث او امروز چه نسبتی می توانیم بین خود با میراث فرمانروایی محمد در مدینه قرن هفتم برقرار بکنیم.به طور سنتی و شایع این تفکر و باور رواج دارد که دین اسلام دین سیاسی است و نظام مطلوب و مشروع از نظر شارع (خدا و رسول) نظام دینی و تئوکراتیک است و در این نوع حکومت یا حاکمیت منشاء قدرت و دولت خدا و دینِ بر حق اوست و قانون نیز عبارت است از همان شریعت الهی و یا تشریع متخذ از دین و قواعد کلی و اصلی و ثابت دینی و خدایی. در این دیدگاه در مقام احتجاح و استدلال معمولا به سه نکته و به اصطلاح دلیل استناد میشود. یکی به واقعیت تاریخی حاکمیت سیاسی پیامبر این دین (حضرت محمد) استناد میشود و دیگر به برخی آیات قرآن و روایات و سوم به باور عمومی مسلمانان و مؤمنان در طول تاریخ اسلام تکیه میگردد. این باور چندان شایع و قدرتمند است که امروز همه آن را یک عقیده قطعی اسلامی میشمارند و کمتر کسی در آن چند گزاره تردید میکند. از آنجا که تقریبا عموم مسلمانان چنین باوری دارند و منابع اسلامی (منابع کلامی و فقهی قدیم و جدید) انباشته از این باورها و استدلالهای نقلی و گاه عقلی است، حتی غالبا نامسلمانان و پژوهشگران نیز آنها را پذیرفته و از چنین عقایدی به عنوان عقاید مسلم اسلامی یاد میکنند. البته برخی در مقام محقق صرفا روایت میکنند ولی شماری نیز برای محکوم کردن اسلام و برای اثبات ضدیت اسلام با آزادی و دموکراسی و حقوق بشر و به طور کلی تعارض اسلام با مؤلفه های دنیای مدرن از آن بهره میبرند. در بستر یک ناآگاهی و جهل نسبت به واقعیت های دین اسلام و تاریخ این دین، تفاوت چندانی بین دو گروه اسلامیان سنتی و عوام و پژوهشگران غیر مسلمان و بهویژه ضد اسلام وجود ندارد. در واقع گروهی بیتوجه و بیاطلاع از واقعیتهای تاریخی گزارههایی را به عنوان امور و عقاید مسلم دینی میپذیرند و متعصبانه از آن دفاع میکنند و گروه دیگر به استناد همین باورها و گاه مغرضانه به مدد تحریف های آشکار و پنهان تاریخی و کلامی آن را مردود میشمارند و آنها را ضد آزادی و عدالت و عقل سلیم بشری معرفی میکنند.
در این مبحث مدعای اصلی من این است که در اسلام نیز امر حکومت و «سیاست مُدُن» امری آسمانی و به اصطلاح خداسالاری (تئوکراتیک) نیست و زعامت سیاسی ده ساله نبی اسلام در مدینه نیز چنین نبوده است و در این صورت حکومت مسلمانان نیز ثبوتا و اثباتا نمیتواند خداسالار به معنای حاکمیت خدا باشد. حال جای طرح بحث تفصیلی در این زمینه نیست اما به اجمال و با استناد قرآن و مباحث انتقادی فصول پیشین (از جمله نوشتار پیشین با عنوان محمد چگونه زمامداری بود؟) و نیز از منظر تاریخی میکوشم شرحی بر این موضوع بنویسم و در حد امکان مدعای خود را تبیین و مدلل کنم.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84751
حسن یوسفی اشکوری
درآمد
در این نوشته می کوشم به این پرسش پاسخ دهم که ما به عنوان مسلمان و مؤمن به وحی و قرآن و پیامبر و میراث او امروز چه نسبتی می توانیم بین خود با میراث فرمانروایی محمد در مدینه قرن هفتم برقرار بکنیم.به طور سنتی و شایع این تفکر و باور رواج دارد که دین اسلام دین سیاسی است و نظام مطلوب و مشروع از نظر شارع (خدا و رسول) نظام دینی و تئوکراتیک است و در این نوع حکومت یا حاکمیت منشاء قدرت و دولت خدا و دینِ بر حق اوست و قانون نیز عبارت است از همان شریعت الهی و یا تشریع متخذ از دین و قواعد کلی و اصلی و ثابت دینی و خدایی. در این دیدگاه در مقام احتجاح و استدلال معمولا به سه نکته و به اصطلاح دلیل استناد میشود. یکی به واقعیت تاریخی حاکمیت سیاسی پیامبر این دین (حضرت محمد) استناد میشود و دیگر به برخی آیات قرآن و روایات و سوم به باور عمومی مسلمانان و مؤمنان در طول تاریخ اسلام تکیه میگردد. این باور چندان شایع و قدرتمند است که امروز همه آن را یک عقیده قطعی اسلامی میشمارند و کمتر کسی در آن چند گزاره تردید میکند. از آنجا که تقریبا عموم مسلمانان چنین باوری دارند و منابع اسلامی (منابع کلامی و فقهی قدیم و جدید) انباشته از این باورها و استدلالهای نقلی و گاه عقلی است، حتی غالبا نامسلمانان و پژوهشگران نیز آنها را پذیرفته و از چنین عقایدی به عنوان عقاید مسلم اسلامی یاد میکنند. البته برخی در مقام محقق صرفا روایت میکنند ولی شماری نیز برای محکوم کردن اسلام و برای اثبات ضدیت اسلام با آزادی و دموکراسی و حقوق بشر و به طور کلی تعارض اسلام با مؤلفه های دنیای مدرن از آن بهره میبرند. در بستر یک ناآگاهی و جهل نسبت به واقعیت های دین اسلام و تاریخ این دین، تفاوت چندانی بین دو گروه اسلامیان سنتی و عوام و پژوهشگران غیر مسلمان و بهویژه ضد اسلام وجود ندارد. در واقع گروهی بیتوجه و بیاطلاع از واقعیتهای تاریخی گزارههایی را به عنوان امور و عقاید مسلم دینی میپذیرند و متعصبانه از آن دفاع میکنند و گروه دیگر به استناد همین باورها و گاه مغرضانه به مدد تحریف های آشکار و پنهان تاریخی و کلامی آن را مردود میشمارند و آنها را ضد آزادی و عدالت و عقل سلیم بشری معرفی میکنند.
در این مبحث مدعای اصلی من این است که در اسلام نیز امر حکومت و «سیاست مُدُن» امری آسمانی و به اصطلاح خداسالاری (تئوکراتیک) نیست و زعامت سیاسی ده ساله نبی اسلام در مدینه نیز چنین نبوده است و در این صورت حکومت مسلمانان نیز ثبوتا و اثباتا نمیتواند خداسالار به معنای حاکمیت خدا باشد. حال جای طرح بحث تفصیلی در این زمینه نیست اما به اجمال و با استناد قرآن و مباحث انتقادی فصول پیشین (از جمله نوشتار پیشین با عنوان محمد چگونه زمامداری بود؟) و نیز از منظر تاریخی میکوشم شرحی بر این موضوع بنویسم و در حد امکان مدعای خود را تبیین و مدلل کنم.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84751
سایت خبری تحلیلی زیتون
ما و میراث زمامداری پیامبر | سایت خبری تحلیلی زیتون
درآمد در این نوشته می کوشم به این پرسش پاسخ دهم که ما به عنوان مسلمان و مؤمن به وحی و قرآن و پیامبر و میراث او امروز چه نسبتی می توانیم بین خود با میراث فرمانروایی محمد در مدینه قرن هفتم برقرار بکنیم.به طور سنتی و شایع این تفکر و باور رواج دارد که […]
وضعیت اوتیستیک یک حکومت انقلابی
سروش دباغ
امروز بیست و دوم بهمن ماه است؛ چهلودومین سالروز پیروزیِ انقلاب بهمن ۵۷.
درباره زمینه و زمانه وقوع انقلاب، در این سالیان فراوان نوشته شده و تحلیل های رنگارنگی منتشر شده است. خوش دارم، به عنوان یک دهه پنجاهی که شخصا نقشی در پیداییِ انقلاب نداشته و در چنین روزی چهار ساله بوده و پس از انقلاب، سالها در مدرسه، روزگاری که دانشآموز دبستان و راهنمایی و دبیرستان بوده، نظیر کثیری از هم نسلانش، در جشنها و مسابقات ورزشیِ دهه فجر شرکت می کرده، روایتِ خود از وضعیت کنونی را، پس از ۴۲ سال، به اختصار قلمی کنم. هر چند داخل کشور زندگی نمیکنم و از قضای روزگار، سالهاست ساکن آمریکای شمالی گشتهام؛ در عین حال، در کنار ِ کار و بار و درس و مشقم، نظیر کثیری از هموطنان، اخبار سیاسی، فرهنگی و اجتماعیِ کشور عزیزمان را رصد میکنم و دلمشغولِ تحققِ آزادی، آبادانی، امنیتِ اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و بهداشتی در آن مرز و بومم.
چنانکه در مییابم، در حال حاضر، سوگمندانه با وضعیتی مواجهیم که برای تببین آن، می توان از تعبیر «اوتیسم سیاسی»* استفاده کرد؛ نوعی در خودماندگیِ سیاسیِ مدیران سیاسیِ بلندمرتبه که آثار و نتایجِ مترتب بر آنرا، به عیان میشود دید.
در این شرایط اوتیستیک، سخنانِی که از سر دلسوزی گفته میشود، همچنین اعتراضاتِ مدنی و اجتماعیِ و اقتصادی شهروندان، شنیده نمیشود و به هیچ گرفته میشود ؛ تو گویی این سخنان که از سر صدق و ناظر به تجربه زیستهی سخت شهروندانی که با انواع محدودیت ها و تضییقات دست و پنجه نرم میکنند، گفته میشود، از سنخِ واگویی حدیث نفس است و گوش شنوایی برای آنها وجود ندارد.
تنها راهکاری که در این شرایط اوتیستیک به نظر زعمای قوم رسیده و میرسد، عبارت است از سرکوب. به همین سبب، فعالان مدنی ، کارگران، دانشجویان، روزنامهنگارانِ… متعددِ منتقد در زندان بسر میبرند و کثیری دیگر هم سرها در گلیم کشیده و سخنانِ اعتراضی خود را در محافلِ خصوصی طرح میکنند؛ چرا که طرح علنیِ آنها، هم هزینهبر است و هم فایده و حاصلی بر آن بار نمیشود. فی المثل، وقتی سخنان مسئولانِ سازمان نظام پزشکی و یکی از اعضای ستاد ملی کرونا درباره چند و چون واکسن کرونا شنیده نمیشود و بهجای پاسخ مقنع و علمی، این دلسوزان با عتاب و تهدید مواجه می شوند؛ از دیگر شهروندان چه انتظاری میرود؟
افزون بر این، این رفتار اوتیستیک دو سویه است؛ بدین معنا که کثیری از شهروندان نیز، به سببِ دیوار بلند بیاعتمادی که میان مردمان و حاکمان شکل گرفته، به سبب شنیدنِ دروغهای متعدد از مسئولان طی سالیان اخیر ؛ گوش شنوایی برای سخنان مسئولان عالیرتبه مملکت ندارند و آنها را به سمع قبول نمیشوند. طی یکسال گذشته، درباره فاجعه جانسوز هواپیمای اوکراینی، بلّیه عام کرونا و حوادث خرد و درشتِ دیگری، آنقدر سخنان متناقض از مجموعه مسئولان شنیده شده که معالاسف، اعتماد بخش کثیری از شهروندان زایل شده است.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84753
سروش دباغ
امروز بیست و دوم بهمن ماه است؛ چهلودومین سالروز پیروزیِ انقلاب بهمن ۵۷.
درباره زمینه و زمانه وقوع انقلاب، در این سالیان فراوان نوشته شده و تحلیل های رنگارنگی منتشر شده است. خوش دارم، به عنوان یک دهه پنجاهی که شخصا نقشی در پیداییِ انقلاب نداشته و در چنین روزی چهار ساله بوده و پس از انقلاب، سالها در مدرسه، روزگاری که دانشآموز دبستان و راهنمایی و دبیرستان بوده، نظیر کثیری از هم نسلانش، در جشنها و مسابقات ورزشیِ دهه فجر شرکت می کرده، روایتِ خود از وضعیت کنونی را، پس از ۴۲ سال، به اختصار قلمی کنم. هر چند داخل کشور زندگی نمیکنم و از قضای روزگار، سالهاست ساکن آمریکای شمالی گشتهام؛ در عین حال، در کنار ِ کار و بار و درس و مشقم، نظیر کثیری از هموطنان، اخبار سیاسی، فرهنگی و اجتماعیِ کشور عزیزمان را رصد میکنم و دلمشغولِ تحققِ آزادی، آبادانی، امنیتِ اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و بهداشتی در آن مرز و بومم.
چنانکه در مییابم، در حال حاضر، سوگمندانه با وضعیتی مواجهیم که برای تببین آن، می توان از تعبیر «اوتیسم سیاسی»* استفاده کرد؛ نوعی در خودماندگیِ سیاسیِ مدیران سیاسیِ بلندمرتبه که آثار و نتایجِ مترتب بر آنرا، به عیان میشود دید.
در این شرایط اوتیستیک، سخنانِی که از سر دلسوزی گفته میشود، همچنین اعتراضاتِ مدنی و اجتماعیِ و اقتصادی شهروندان، شنیده نمیشود و به هیچ گرفته میشود ؛ تو گویی این سخنان که از سر صدق و ناظر به تجربه زیستهی سخت شهروندانی که با انواع محدودیت ها و تضییقات دست و پنجه نرم میکنند، گفته میشود، از سنخِ واگویی حدیث نفس است و گوش شنوایی برای آنها وجود ندارد.
تنها راهکاری که در این شرایط اوتیستیک به نظر زعمای قوم رسیده و میرسد، عبارت است از سرکوب. به همین سبب، فعالان مدنی ، کارگران، دانشجویان، روزنامهنگارانِ… متعددِ منتقد در زندان بسر میبرند و کثیری دیگر هم سرها در گلیم کشیده و سخنانِ اعتراضی خود را در محافلِ خصوصی طرح میکنند؛ چرا که طرح علنیِ آنها، هم هزینهبر است و هم فایده و حاصلی بر آن بار نمیشود. فی المثل، وقتی سخنان مسئولانِ سازمان نظام پزشکی و یکی از اعضای ستاد ملی کرونا درباره چند و چون واکسن کرونا شنیده نمیشود و بهجای پاسخ مقنع و علمی، این دلسوزان با عتاب و تهدید مواجه می شوند؛ از دیگر شهروندان چه انتظاری میرود؟
افزون بر این، این رفتار اوتیستیک دو سویه است؛ بدین معنا که کثیری از شهروندان نیز، به سببِ دیوار بلند بیاعتمادی که میان مردمان و حاکمان شکل گرفته، به سبب شنیدنِ دروغهای متعدد از مسئولان طی سالیان اخیر ؛ گوش شنوایی برای سخنان مسئولان عالیرتبه مملکت ندارند و آنها را به سمع قبول نمیشوند. طی یکسال گذشته، درباره فاجعه جانسوز هواپیمای اوکراینی، بلّیه عام کرونا و حوادث خرد و درشتِ دیگری، آنقدر سخنان متناقض از مجموعه مسئولان شنیده شده که معالاسف، اعتماد بخش کثیری از شهروندان زایل شده است.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/84753
سایت خبری تحلیلی زیتون
وضعیت اوتیستیک یک حکومت انقلابی | سایت خبری تحلیلی زیتون
امروز بیست و دوم بهمن ماه است؛ چهلودومین سالروز پیروزیِ انقلاب بهمن ۵۷. درباره زمینه و زمانه وقوع انقلاب، در این سالیان فراوان نوشته شده و تحلیل های رنگارنگی منتشر شده است. خوش دارم، به عنوان یک دهه پنجاهی که شخصا نقشی در پیداییِ انقلاب نداشته و در چنین…