زيتون | Zeitoons@
9.79K subscribers
1.89K photos
310 videos
30 files
5.98K links
وب‌سايت خبری-‌تحليلی زيتون
www.Zeitoons.com

تریبونی «مستقل» با روی‌کردی حرفه‌ای برای بازتاب اخبار، تحلیل و اندیشه.

ایمیل: Sardabir.Zeitoons@Gmail.com

تلگرام: @Zeitoons
@Zeitoons :اینستاگرام
توییتر:@Zeitoons
فیس‌بووک:
Download Telegram
کلاب هاوس در زیتون | ۴۳

«جنبش سبز» در کلاب‌هاوس


زیتون: «کلاب‌هاوس در زیتون» ستونی است روزانه که به اتاق‌های سیاسی این شبکه اجتماعی سرک می‌کشد…
***

▫️بیانیه میرحسین موسوی روز گذشته توانست حواس‌ها را به خودش جلب کند. میرحسین موسوی در سالگرد کودتای انتخاباتی ۸۸ بیانیه ای صادر کرد و در آن اعلام کرد که در کنار کسانی خواهد ایستاد که از انتخابات‌های تحقیرآمیز و مهندسی شده به جان آمده‌اند. همین چند خط بیانیه باعث شد خیلی از حامیان جنبش سبز، اصلاح­طلبان و افرادی که از لحاظ فکری با این دو طیف زاویه دارند برداشت‌های خودشان را از آن به کلاب هاوس بیاورند. کلاب جنبش سبز بلافاصله پس از این بیانیه اتاقی راه اندازی کرد. این کار باری دیگر پس از بیانیه زهرا رهنورد هم انجام شده بود که پس از حمله سایبری به اتاق و پخش صداهای مزاحم در اتاق نیمه کاره ماند و اتاق دیگری برای ادامه مباحث راه اندازی شد.

https://bit.ly/3xhJsrl

🔹اما در اتاق روز گذشته یکی از حاضران در مورد برداشت‌های مختلف و مصادره به مطلوب کردن این بیاینه توسط عده‌­ای برای رای دادن گفت که این مشکل را از دوران مدرسه با معلم‌های ادبیات داشتیم: «یعنی اگر حافظ در شعری گفته بود عزیزم شب بیا خانه ما هم باز می‌گفتند منظور حافظ عشق الهی است. حال همین افراد می گویند بیانیه میرحسین دو پهلو است. دیگر چطور می توانستند صریحتر بیان کنند؟ این ها همان هایی هستند که از بیانیه خانم زهرا رهنورد این برداشت را ارائه می دادند که جمهوریت در خطر است و باید در انتخابات شرکت کرد.»

🔹یکی دیگر از اعضای اتاق از اختلافات بین جنبش سبزی‌ها و اصلاح­طلبان گفت و به این اشاره کرد که در ایران قسمتی از سیاست حتما با عاطفه ممزوج می‌شود: «من هم الان کمی حال غریبی داریم و بعد از چندین روز امیدواری وجودم را فرا گرفته و حقیقتا خوشحالم. ما مدتهاست در واقع یک اختلاف و چالشی داریم با دوستان اصلاح طلب. من جنبش سبزی به دوستان اصلاح طلبم احترام می‌گذارم. آن‌ها می‌توانند مش سیاسی خود را انتخاب کنند ولی به قول آقای حجاریان درست نیست کسی روی دو صندلی بنشیند.»

🔹متن کامل در وبسایت زیتون:

https://www.zeitoons.com/88664

©
@Zeitoons
زندگی در خیابان | ۱۶

جنبش‌های اجتماعی؛ مدل سازمانی، شکست و پیروزی


▫️زیتون-طاها پارسا: در این روزنوشت‌ها، مفاهیم و مقدمات علمی جنبش‌های اجتماعی معرفی می‌شوند و جنبش‌های معاصر و نزدیک از جمله جنبش تنباکو، جنبش ۵۷، جنبش دوم خرداد، جنبش اصلاحات، جنبش سبز و… در مقام مثال و نمونه به صورت موردی مطالعه خواهند شد. رویکرد این نوشته‌ها به جنبش‌های اجتماعی جامعه‌شناسانه است، عنوان اصلی این مجموعه «زندگی‌ در خیابان» است اما عنوان فرعی هر بخش متفاوت خواهد بود.
[...]

🔹مروری تاریخی بر  جنبش‌های اجتماعی، نشان می‌دهد که جنبش‌های اجتماعی با همه تفاوت‌ها، از مراحل تکوینی نسبتاً مشابهی برخوردارند:

✓ در مرحله‌ی اول، جنبش‌ها اغلب  با یک هیجان اجتماعی و اعتراضِ سازمان‌نیافته  ظاهر می‌شوند که در آن  معترضان  محورِ اصلی توجه‌اند.
✓ در مرحله‌ی دوم، علت‌های اعتراض و دلایل نارضایتی تببین‌ شده و موضوع منازعه و اهداف روشن‌تر می‌شوند .
✓ در مرحله‌ی سوم، سازمان ِ جنبش شکل می‌گیرد و فعالیت‌ها منسجم‌تر می‌شود.
✓ در مرحله‌ی نهایی و در صورت موفقیتِ جنبش، خواست‌های جنبش نهادینه می‌شود و جنبش‌های به اندام‌های نهادی جامعه برمی‌گردند.

🔹تفکیک و تشخیص این مراحل به روشنی امکان‌پذیر نیست اما همین روندِ  طبیعیِ شکل‌گیری، تفاوت سازمانی جنبش‌های اجتماعی را با سازمان‌های رسمی  آشکار می‌کند. یعنی، بر خلاف سازمان‌های رسمی که بر اساس یک طرح پیشینی طراحی می‌شوند و در همان مرحله‌ی اول ساختار سازمانی آن‌ها بر اساس یک الگوی بوروکراتیک اجرا می‌شود؛ مدل‌های سازمانی جنبش‌ها در حینِ عمل، ابداع می‌شوند و به‌تدریج خود را بر محیط انطباق می‌دهند. به عبارتی دیگر،  ساختار سازمانی یک جنبش، یک انتخاب طبیعی و یک گزینش استراتژیک است و اساس این استراتژی در جنبش‌های وسیع توان جذب منابع و قابلیت بسیج عمومی است.

🔹آن‌گونه که از مدیریت، موفقیت و یا شکست یک سازمان سخن می‌رود، نمی‌توان از رهبری، موفقیت و یا پیروزی یک جنبش سخن گفت. اصولاً  به‌کارگیری اصطلاحات مدیریت سازمانی در تحلیل جنبش‌های اجتماعی با تردید جدی روبروست. در جنبش‌ها اصطلاحاتی چون استراتژی، تاکتیک، مدیریت، عضویت،  تقسیمِ کار و حتی موفقیت و شکست یا غایب‌اند و یا به نحوی متفاوت و با تعابیری مختلف به‌کار می‌روند. مثلاً به‌جای «عضویت» در سازمان، از «مشارکت» در جنبش سخن می‌رود؛ «وظیفه» در سازمان  جای خود را به  «مسئولیت و احساسِ تعلق» در جنبش  می‌دهد؛ «فعالیت منظم»  و تدریجی و دائمِ یک سازمان ، با «دوره‌های نهفتگی و رفتارهای فصلی» یک جنبش یکی نیستند؛ در حالی‌که «تشویق‌های مادی و تضمین‌های رسمی» با کنترل اعضاء در  سازمان  ممکن می‌شود اما  اعضای یک جنبش اجتماعی به «تشویق های معنوی و تضمین‌های غیر رسمی»  همراه با عدم کنترل همراه‌اند. هویت سیال، مرزهای نامشخص، کارکرد متفاوت، سازماندهی سست و حضور ایده‌های فردی، پیوندهای متفاوت، فقدان استراتژی فرهنگی و مرکزی  و بسیاری تفاوت‌های دیگر در شبکه‌های جنبش، آن‌ها را به کلی از یک سازمان متفاوت می‌کنند. حتی مفاهیم «شکست» و «پیروزی» از این تفاوت‌ها مستثنی نیستند و با تعابیر مختلف مواجه‌اند و گاه جای خود را به «نفوذ» و «گسترش» و «تاثیرگذاری» می‌دهند…

🔹متن کامل در وبسایت زیتون:

https://www.zeitoons.com/88700

۱۵: رهبری در جنبش‌های اجتماعی
۱۴: جنبش اجتماعی به‌مثابه یک «شبکه»
۱۳: جنبش اجتماعی به‌مثابه «هویت جمعی»
۱۲: برسازی هویت در منازعه
۱۱: جنبش اجتماعی، فرهنگ، پادجنبش‌ها
۱۰: جنبش اجتماعی و قانون
۹: جنبش‌های اجتماعی و حکومت
۸: جنبش‌های اجتماعی و دموکراسی
۷: قانونِ بی‌وجدان و حقِ اعتراض
۶: دولتِ بی‌وجدان و حقِ اعتراض
۵: جنبش اجتماعی به‌مثابه «ساختار فرصت سیاسی»
۴: جنبش اجتماعی به‌مثابه «بسیج منابع» 
۳: جنبش اجتماعی به مثابه‌ «یک رفتار جمعی»
۲: ساختارهای پایه و جنبش اجتماعی
۱: معرفی زبان و مفاهیم پایه

©
@Zeitoons
انتخابات ۱۴۰۰ و گذار از جمهوریت به حکومت اسلامی

📝مهدی نوربخش


▫️ بعد از انقلاب اسلامی در ایران، انتخابات فراز و نشیب‌های فراوانی را پشت سر گذاشته است،  اما در هیچ دوره‌ای  انتخابات اینچنین بر آینده کشور تاثیر گذار نبوده و برای تغییرات بنادین در سیاست آن سرنوشت ساز تلقی نمی‌شد. این اولین انتخاباتی است که عملا نظام ولایت فقیه کوشش می‌کند که از جمهوریت نظام گذشته و در زمان رهبر فعلی زمینه‌ را برای انتقال قدرت٬ آن گونه که او می‌خواهد٬ طراحی کند.

🔹این انتخابات گذاری‌ست از جمهوریت نظام به «حکومت اسلامی»؛ آنچه محافظه کاران افراطی ولائی سال‌ها در مورد آن تبلیغ کرده بودند و اکنون رهبر جمهوری اسلامی ایران فکر می‌کند باید محقق شود. اما سه عامل مهم که در طول سال‌های گذشته آرام آرام زمینه را برای تغییرات بنیادین در سیاست و بافت قدرت فراهم آورده، نهایتا امروز به گذار از جمهوریت منجر شدند.
اولین عامل، انهدام نهاد دولت و تبدیل آن به کارگزار توسط نیروهای امنیتی و رهبری جمهوری اسلامی است. دومین عامل، نقش دولت‌های احمدی نژاد و روحانی در ایجاد زمینه برای یک دولت کارگزار و سومین عامل، بی کفایتی سیاسی اصلاح طلبان و ضعف مبرم حرکت اصلاح طلبی در ایران است، که نهایتا زمینه را برای ایجاد یک دولت مطلق العنان و اقتدارگرا بوجود آورده است.

🔹انهدام دولت انتخابی و تبدیل آن به کارگزار: اولین فردی که بعد از انقلاب دست سپاه را بعد از پایان جنگ با عراق در اقتصاد کشور باز کرد، علی اکبر هاشمی رفسنجانی، بود. آقای خامنه‌ای این نهاد نظامی را تشویق کرد تا در سیاست کشور وارد شده و به ایجاد زیر ساخت‌های مخفی و غیر مخفی امنیتی کشور همت گمارد. بعد از انتخاب او در مجلس خبرگان برای جانشینی آیت‌الله خمینی و قبول مسئولیت برای منصب ولی فقیه که از حمایت و اصرار هاشمی رفسنجانی برخوردار بود، اقای خامنه‌ای جلسه ویژه‌ای با رهبران سپاه برقرار کرد و در این جلسه به آنها گوشزد کرده بود که انقلاب بدون پاسداری آنها از نظام موجود پایدار نخواهد ماند. از این نقطه عملا و گام بگام سپاه به نهادسازی امنیتی داخلی همت گماشته و با حمایت او وارد سیاست کشور شده تا بعنوان یک نهاد موثر در سیاست کشور تاثیر گذاشته و همچنین بعنوان بازوی سرکوبگر نظام اجازه ندهد که امنیت نظام ولایت فقیه با چالش داخلی روبرو گردد.

🔹آیت‌الله خمینی در تاریخ ۱۶ دیماه سال ۶۶ خطاب به آقای خامنه‌ای نوشت: «از بیانات جنابعالی در نماز جمعه اینطور ظاهر میشود که شما حکومت را که به معنای ولایت مطلقه ای از جانب خدا به نبی اکرم واگذار شده و اهم احکام الهی است و بر جمیع احکام شرعیه الهیه تقدم دارد، صحیح نمیدانید. و تعبیر باینکه اینجانب گفته ام حکومت در چهارچوب احکام الهی دارای اختیار است، به کلی بر خلاف گفته های اینجانب بود…باید عرض کنم حکومت شعبه ای از ولایت مطلقه رسول الله است، یکی از احکام اولیه اسلام است و مقدم بر تمام احکام فرعیه، حتی نماز، روزه و حج است.»
در جواب به این انتقاد،  آقای خامنه‌ای در سه خطبه نماز جمعه ۲، ۹ و ۱۶ بهمن همان سال نظرات کاملا تغییر یافته خود را در مورد جایگاه ولایت فقیه در نظم فعلی کشور اعلام کرد. عصاره حرف او این بود که «کار ولى فقیه، اداره‌ جامعه بر مبناى اسلام است و اگر بنا بر مصلحت، دستورى صادر ‌کند، آن دستور، حکم‌الله و براى همه‌ى مردم واجب‌الاطاعه است.» به بیان دیگر «هر آنچه را که ولى‌فقیه به عنوان قانون وضع و یا اجرا مى‌کند، همان احکام‌الله است…. مشروعیت تمام دستگاه‌ها، اعم از دستگاه‌هاى قانون‌گذار، قوه‌ى مجریه و قوه‌ى قضاییه، ناشی از ارتباط و اتصال آنها به ولى‌فقیه است و حتى مجلس هم بخودی خود حق قانون‌گذارى ندارد.

🔹متن کامل در وبسایت زیتون:

https://www.zeitoons.com/88670

©
@Zeitoons
هزینه‌های بی‌فایده برای «حفظ نظام»

▫️زیتون ـ یلدا امیری
: جمهوری اسلامی در طول چهار دهه گذشته تلاش کرد مردم را قانع کند که انتخابات موقعیتی یگانه برای مشارکت در تعیین سرنوشت‌شان است. با وجود این در عمل همواره محاسبه «هزینه–فایده» نظام بر انتخاب مردم اولویت داشته است. از همان نخستین انتخابات در دی ماه ۱۳۵۸ که این «فایده» تا حدی با خواست و مردم هم‌جهت بود و بنی‌صدر به‌اعتبار نزدیکی به آیت الله خمینی ‏پیروز شد، تا انتخابات ۱۴۰۰ که چند روز دیگر در سایه محدودیت‌های شدید برگزار می‌شود، ‏جمهوری اسلامی تلاش کرده انتخابات را کنشی «معنی‌دار» نشان دهد و هر بار با هزینه‌ی بیشتر و بیشتر.

🔹عقلانیتی که کارگزاران جمهوری اسلامی بدان باور دارند، بر پایه اصل هزینه و فایده به معنای رعایت منافع ملی استوار نیست، چرا که «حفظ نظام از اوجب واجبات است» و «کسب و اثبات مشروعیت قدرت» مهمترین هدف جمهوری اسلامی در برگزاری انتخابات است.

🔹بر اساس منطق  رهبر جمهوری اسلامی بهترین راه تضمین تداوم قدرت، غیر رقابتی کردن بازار سیاست است. در واقع آیت‌الله خامنه‌ای و هوادارنش با اجتناب از رفتار متعارف و معقول، به تصمیمات پرهزینه بدون در نظر گرفتن تبعات آنها برای مردم تمایل دارند. حال اما این منطق انحصار قدرت و حذف رقبا قبل از صندوق رای توسیع یافته و در میان تمامی ارکان نظام و افراد وابسته به آن شایع شده است. اخبار حاکی از آن است که نامزد خاص و مورد حمایت نظام در راستای غیر رقابتی‌تر کردن انتخابات بعد از رقبای جناح‌های دیگر، حالا سعی در حذف نامزدهای جبهه خود دارد.

▫️فشار و تهدید برای انصراف
رئیسی در مناظره‌های انتخاباتی گفته بود که معتقد به رقابت و مشارکت است. اکنون اما بر اساس اخباری که به «زیتون» رسیده رئیسی، مشاوران و اعضای اصلی ستاد او با اعمال فشار و حتی تهدید قصد دارند هم‌قطار دیگر خود، امیرحسین قاضی زاده هاشمی را وادار به کناره‌گیری از انتخابات کنند. یکی از اعضای ستاد قاضی‌زاده اعلام کرده که این نامزد انتخابات تا کنون در مقابل این فشارها کوتاه نیامده است.
این وضعیت البته نشان از درگیری‌ها و شکاف درونی جناح حاکم با وجود در دست داشتن هم ابزار کنترل و حذف دارد.

🔹متن کامل در وبسایت زیتون:

https://www.zeitoons.com/88699

©
@Zeitoons
کلاب هاوس در زیتون | ۴۴

صف‌بندی نمایندگان سابق علیه شورای نگهبان


زیتون: «کلاب‌هاوس در زیتون» ستونی است روزانه که به اتاق‌های سیاسی این شبکه اجتماعی سرک می‌کشد…
***

▫️آرزوهای ما را کشتند، ما مردیم!
ساگرد انتخابات خرداد ۸۸ و بیانیه میرحسین موسوی باعث شد که فضای خیلی‌ها به آن سال‌ها برگردد. برای همین عده‌­ای در کلاب هاوس اتاقی راه انداختند و سر درش نوشتند: «۱۲سال پیش در یک روز شنبه­‌ای آرزوهای ما را کشتند و ما مردیم» همه نشستند کنار هم و از خاطرات آن ۲۳ خرداد معروف گفتند. روزی که همه با شوک شنیدن خبر پیروزی احمدی نژاد شروع کردند. تعداد زیادی از افراد در این اتاق بالا آمدند تا از خاطرات شخصی خود از آن روز و آن روزها بگویند. یکی از این گفت که از کنار دانشگاه می‌گذشت و اعتراض دانشجویان را بهت زده نگاه میکرد. دیگری از بهت کوچه میرعماد میگفت که احمدی نژادی ها چند متری پایین­تر و پیش از اعلام رسمی نتایج به جشن و پایکوبی پرداخته بودند و دقایقی بعد به ستاد مرکزی مهندس موسوی در آن کوچه حمله شد.

🔹یکی دیگر با بغض از خاطره‌­ای گفت که برای اولین بار در جمع عمومی مطرحش می­‌کرد. از اولین گاز اشک آوری که همه چیز را تا چند دقیقه تیره و تار کرد و وقتی به خودش آمد آثار خون را دید. دنبال منبع خون که می‌گشت چشمش به پسری افتاد که تا چند دقیقه قبلش کنار آنها شعار می‌داد. پسر غرق خون شده بود و او سعی می­کرد تا جلوی  خونریزی را بگیرد. از پسر اسمش را پرسید و آخرین چیزی که از زبان او شنید این بود که «نذارید راحت تموم شه». سرانجام آن پسر را از او جدا می­‌کنند و می‌­برند.

🔹عضو دیگر این اتاق از این گفت که سال‌ها از دانشگاه‌های مختلف در دنیا پذیرش داشت و به علت ممنوع الخروج شدن از سال ۸۸  آنها را از دست داده بود. یکی دیگر از رابطه عاطفی اش گفت که به خاطر اختلاف عقیده در مورد سال ۸۸ به پایان رسیده بود.

[...]
https://bit.ly/3glr3Ei

▫️نگهبانِی برای  نظام
شورای نگهبان طبق روال خود در حال مهندسی انتخابات است. پس از ردصلاحیت‌های گسترده شورای نگهبان در انتخابات ریاست جمهوری اخیر نقش این نهاد در مهندسی انتخابات وارد مرحله جدیدی شد. روز گذشته اتاقی در کلاب هاوس به راه افتاد تا در مورد نقش این نهاد با نمایندگان سابق و اسبق مجلس صحبت کند. «شورای نگهبان و قبضه قدرت» نام این اتاق بود.

🔹جلال جلالی زاده، نماینده مجلس ششم که در گروه حاضر بود از تجربیاتش در مورد تقابل شورای نگهبان با مجلس و اینکه شورای نگهبان در مقابل قوانین مترقی مصوب مجلس همیشه مقاومت می‌کند، گفت: «اگر مجلس از اصلاح طلبان باشد که تمام تلاششان را می‌کنند تا مجلس موفق نباشد. در مجلس ششم ما این تجربه را داشتیم که شورای نگهبان اجازه تصویب قوانین مربوط به حقوق شهروندی را نمی­‌داد. برای مثال اگر مجلس در مقابل مصوبات مجلس مقاومت نمی­‌کرد لزومی به تشکیل مجمع تشخیص مصلحت نظام نبود. لایحه‌های دولت‌های روحانی و خاتمی نیز پس از تصویب مجلس با مقاومت‌های شورای نگهبان مواجه می‌شد. و گاهی سبب می‌شد که مصوبه مجلس تبدیل به شیر بی یال و دم و اشکم شود. مخالفت شورای نگهبان با مصوبات مجلس ششم و موافقت‌هایش با مصوبات مجلس هفتم نشان می‌دهد که چقدر عملکرد این شورا جانبدارانه است و تنها از مجلسی حمایت می‌کند که همسوی با ایشان باشد.»

🔹متن کامل در وبسایت زیتون:

https://www.zeitoons.com/88682

©
@Zeitoons
👍1
بیانیه‌ی ۱۱۰ نفر از فعالان سیاسی و مدنی
«نه»ی ملی به استبداد، ارتجاع و نقض حاکمیت ملی

زیتون
– جمعی از فعالان سیاسی، اجتماعی، حقوق بشری و صنفی در اعتراض به برگزاری «انتخابات مهندسی شده و تحقیرآمیز» بیانیه‌ای صادر کردند.

در این بیانیه با اشاره به اینکه «روند تعمیق و تأثیرگذاری متقابل بحران‌های تودرتوی اقتصادی، اجتماعی، و سیاسی از دهه ۱۳۶۰ تا اعتراضات به انتخابات ۱۳۸۸، اعتراضات دی ماه ۱۳۹۶ ، اعتراضات آبان ۱۳۹۸ و بسیاری اعتراضات گسترده و محدود اینک به نقطه‌ی عطفی تعیین‌کننده رسیده» اضافه کردند: «جامعه‌ی ایران در معرض دگرگونی دورانی و کیفی تازه‌ای‌ قرار گرفته است.»

به گزارش «زیتون» در ادامه این بیانیه آمده است: «نظام حکمرانی جمهوری اسلامی بر سر دوراهی تن دادن به اصلاحات ساختاری در چشم‌اندازی مردم‌سالارانه، دمکراتیک و عدالت‌طلبانه،یا‌ پیش‌رفتن به‌سمت تمرکز و انحصار قدرت در افقی روحانی‌-نظامی‌سالار،آشکارا و چنان‌که تصمیم اخیر رد صلاحیت‌ها نیز نشان داد، از مدتها پیش مسیر دوم را برگزیده است.»

امضا کنندگان این بیانیه در بخش پایانی آن تاکید کردند:‌ «سرنوشت کشور از این پس نه در میانه‌ و صحنه‌ی انتخابات تحقیرآمیز و مهندسی شده که در سپهر عمومی و در میدان حیات هرروزین اجتماعی رقم خواهد خورد. بر این اساس ما نیز همصدا با مردمِ به تنگ آمده از استبداد، ارتجاع، بی‌عدالتی،  فساد و دروغ «نه» بزرگ را فریاد می‌زنیم.»

متن کامل این بیانیه که برای انتشار در اختیار «زیتون» قرار گرفته٬ به شرح زیر است:

https://www.zeitoons.com/88764

امضاء‌کنندگان:
هادی احتظاظی- پیمان احمدی-  رضا اسدی-حسن اسدی‌ زیدآبادی-کمال اطهاری-رضا اقاخانی- سید مجید الهامی- اکبر امینی­ارمکی-اکبر امینی-ابوطالب آدینه وند-هاشم آقاجری-زهرا آقاخانی-سیدیعقوب آل‌شفیعی‌فومنی-محمود باقری-عشرت بستجانی-قربان بهزادیان­نژاد-مسعود پدرام-مهسا تاجیک-مصطفی تنها-حسین ثاقب- حسین جزایری- امین چالاکی- سیاوش حاتم-احمد رضا حائری-محمد علی حسن نژاد-بهزاد حق پناه-عبدالکریم حکیمی-محمدسعید حنایی‌کاشانی-محمد حیدرزاده-حوریه خانپور- ابراهیم خوش سیرت-رضا دبیر-مجید دری-خسرو دلیرثانی-معصومه دهقان-راحله راحمی پور-محمدصادق­ربانی-علیرضا رجایی-محترم رحمانی-زهرا رحیمی-یونس­رستمی-بهمن رضاخانی-سعید رضادوست-ملیحه رضایی-سیاوش رضاییان-حسین رفیعی-رضا رئیس طوسی-رقیه زارع­پور­حیدری-مهدی زمانی-افسانه سادات-علیرضاساریخانی-حسین سربندی-پروانه سلحشوری-عبدالفتاح سلطانی-محمد سیف زاده-احسان شریعتی-قاسم شعله سعدی- نادر شکر ریز-سعید شهرتاش-فیروزه صابر-طاهره طالقانی-علی طهماسبی-احمد عالی نژاد-محمدلطیف عباس‌پناه-احد عبدالحسین‌وند-روئین عطوفت-نسرین غلامحسین‌زاده-فریده فتحی-منوچهر فتحی-منیژه فتحی-میلاد فدایی­اصل-حسین فلّاح-محمد تقی فلاحی-عزیز قاسم زاده-ابوالفضل قدیانی-نظام الدین قهاری-احمد رضا کارخانه چین-محمّد کارخانه‌چین- رحمان کارگشا-ملیحه کریم الدینی-محمد کریمی- الناز کیانی-سمانه گلاب- فاطمه گوارایی-حسین لقمانیان-رضا مالکی-حسین مجاهد-مصطفی محب­کیا-سیران محمدحسینی-مهدی محمودیان- محمد محمدی اردهالی-سیدجلال مدبر-سعید مدنی-عبد الله مرادی-شکرالله مسیح پور-مهدی مظفری-میثم معتمدنیا- احمد معصومی-ژاله مکی- سیدعبدالرسول موسوی- عبدالله مومنی-عبدالله ناصری طاهری-حسین نوریزاده-مصطفی نیلی-صدیقه وسمقی- سید محمود هاشمی-احمد هادوی-محمّدامین هادوی-بهاره هدایت-مریم یحیوی-
زندگی در خیابان | بخش آخر

آیا می‌توان جنبش سبز را سازمان‌دهی کرد؟

▫️زیتون-طاها پارسا
:

🔹چارچوب های موجود در یک جنبش وسیع را می‌توان ذیل ۴ عنوانِ کلی دسته‌بندی کرد و امکان شناسایی آن‌ها را فراهم کرد:

🔹چارچوب ضدِ نظام: این چارچوب هم‌زمان مشروعیت و کارآمدیِ نظام و هویت مشروعیت‌بخش را به چالش می‌کشد. کسانی که به کارکرد نظام اعتمادی ندارند و با ایدئولوژی غالبِ نظام مخالف‌اند  به  این چارچوب می‌پیوندند.

🔹چارچوب آرایش مجدد: این چارچوب به تجدید ساختار سیاسی نظام بر مبنای هویت‌های جدید  می‌اندیشد، اما این تجدید ساختار به‌معنی مشروعیت‌زدایی کامل از اعضا و نهادها و رویه‌های موجود نیست. کسانی که به فرصت‌هایی که توسط نظام ایجاد می‌شود اطمینان دارند و این فرصت‌ها را برای عمل مستقیم مناسب می‌بینند، به تقویت این چارچوب می‌اندیشند.

🔹چارچوب  شمول و فراگیری: این
چارچوب شکاف‌های اصلی و ساختاری  نظام را به چالش نمی‌کشد و بر این باور است که ورود بازیگران جدید به ترکیب نظام سیاسی تاثیر می‌گذارد. کسانی که   با رویکردی جدلی و انتقادی، به لزوم  رسمیت یافتن بازیگران جدید و کسب مشروعیت برای آنها تاکید دارند، در این چارچوب جای می‌گیرند.

🔹چارچوب احیاء: این چارچوب یک چارچوب حداقلی است و اعتقاد دارد که شکاف‌های درون نظام  محدود و قابل ترمیم‌اند. در این بستر منطقی‌ترین گزینه ورود به سازمان‌های سیاسی موجود به منظور جهت دادن به آن‌ها و احیای ساختار آن‌ها از درون است‌. کسانی که به بازی در چارچوب فعلی نظام و فرصت‌های محدود آن راضی‌اند، در این چارچوب محصور می‌شوند.
اتحاد چارچوب و چارچوبِ مسلط
یکی از شرایط لازم برای موفقیت ِ سازمان یک جنبش، «اتحاد چارچوب» است. یعنی در یک جنبش مدرنِ گسترده، علی‌رغم هویت سیال و ساختار شبکه‌ای و برخورداری از تفسیرها و چارچوب‌های متنوع و متکثر ، «بایستی» اتحاد چارچوب وجود داشته باشد.

🔹موثرترین عاملی که می‌تواند به اتحاد چارچوب کمک کند، ارائه‌ی تفسیرهای جدید از ارزش‌ها و هنجارهاست. تفسیرهای جدید می‌توانند تفاسیر فردی و چارچوب‌های گروهی را متحد کند و اتحادهای تاکتیکی و استراتژیک را به اتحادهای فرهنگی تبدیل کنند. اتحاد فرهنگی بسان یک منبع عظیم می‌تواند به بسیج منابع و افزایش انگیزه‌ها و همبستگی‌های دائم کمک کند و به  گسترش کمی و کیفی جنبش بیانجامد.

🔹اتحادِ چارچوب یک فرایند است و در یک جنبشِ موفق، در هر مرحله، اتحاد چارچوب تقویت می‌شود و این تقویت به شکل‌گیری «چارچوب مسلط» می‌انجامد. در عمل، چارچوب مسلط  هنگامی شکل می‌گیرد که:
✓ حاوی عناصر و تفاسیر مختلف از واقعیت باشد تا عناصر و تفاسیر از هم جا نمانند.
✓ خواسته‌هایش در تضاد کامل با تاریخ و ارزش‌های اساسی نباشد تا به فقدان مشروعیت متهم نشود .
✓ از هویت‌های جنجالی بپرهیزد و با هویت‌های تثبیت‌شده و بازیگران موثر ارتباط داشته باشد تا فرصت‌های تعامل را از دست ندهد.
✓ در رجوع به گذشته و تولید نمادها خلاقیت داشته باشد تا به بنیادگرایی متهم نشود.
✓ به میراث‌های سنتی و فرهنگی از منظر جدید بنگرد.
✓ از قواعد مسلط به افکار عمومی  استفاده کند
✓ ارتباطی پویا با نهادهای رسمی داشته باشد.
✓ به بازآفرینی جامعه و همبستگی‌های ارتباطی و کارکردی و ملی توجه داشته باشد.
✓ با تعابیری مانندِ خودی‌ها و غیرخودی‌ها به فروپاشی جامعه  کمک نکند.
✓ به جای کسب قدرت، به بازآفرینی جامعه بیاندیشد.
✓ در هر مرحله به نظامی بیاندیشد که از پایگاه بالقوه  سیاسی و اجتماعی در جامعه برخوردار باشد
✓ به مزیت‌های ذاتی جنبش و شبکه توجه داشته باشد  و با بحث‌های اقناعی و گفتمان قدرت و هویت مسلط  با این مزایا روبرو نشود.
✓ در هر مرحله به برآورده شدن اهداف مشترک بپردازد.

🔹متن کامل در وبسایت زیتون:

https://www.zeitoons.com/88742

©
@Zeitoons
جنبشِ مطالبه‌ی مشترک ملّی

📝حامد وکیلی


▫️۱- این روزها همه به طرق مختلف از اتفاقی که دارد می‌افتد خبر داده‌ایم. از نامه‌نگاری‌های شخصیت‌های محافظه‌کاری مانند علی لاریجانی و محسن هاشمی و نامه‌های بی‌ملاحظه شخصیت‌هایی مانند علی مطهری می‌توان به‌روشنی دریافت که اتفاق مهمی درحال افتادن است. میرحسین موسوی برای اولین‌بار پیامی روشن از حصر می‌دهد و سیدمحمدخاتمی نیز پیامی مبهم برای «فصل سرنوشت» می‌دهد. همه این‌ها حکایت از این می‌کند اتفاقی درحال رخ دادن است. البته صحنه واضح‌تر از آن شده که این‌سان نشانه‌شناسی بخواهد. همه متوجه شده‌ایم که یک جراحی عظیم درکار است. این همه ناکوکی و شگفتی و همه خون‌ریزی‌های احتمالی در آینده، همه از سرِ این جراحی نابهنگام توسط صحنه‌گردانان و البته مقاومت نامنسجمِ صحنه است. به‌گمانم خیلی درپیچیدن با موضوع نمی‌خواهد. قلق و لکنت زبان امثال من بی‌مورد است. رسماً خوداعلام کرده‌اند که وارد فرآیند خالص‌سازی شده‌اند. لذا بدون تعارف بپذیریم که فرآیند حذف و تصفیه آغاز شده است و اصلاح‌طلبانی که گمان می‌کنند می‌توانند با سعه‌صدر این دوران را بگذرانند تا امکان‌های حداقلی سیاست‌ورزی سوخته نشود، به نظرم دریافت دقیقی از صحنه ندارند. امروز مانند نودو دو یا هشتادوهشت نیست. هاضمه‌ای که تاب لاریجانی را ندارد هیچ کدام از حداقلی‌ترین اصلاح‌طلب‌ها را هم نمی‌پذیرد. اصلاً «اصلاح» را در

🔹همین حذف‌ها می‌بینند! اساساً مسئله فراتر از حذف لاریحانی‌ها است. شاید دلیل تردید خاتمی در پیامش همین باشد. او همیشه موضعی می‌گرفت که امکان‌های حداقلی ازبین نرود. موضعی که به‌نظرم قابل درک بود. اما اکنون خود نیز دچار تردید شده در اینکه چنین «امکان حداقلی» دیگر موجود باشد.

▫️۲– بگذارید یک مسئله را به طور صریح با خود حل کنیم. صندوق رای تنها میراث یکصدسال آزادی‌خواهی و تحول‌خواهی ملت ایران است. قطعاً از هیچ امری برای حفظ آن نباید دریغ کرد. اما آیا رفتن پای صندوق رای، امروز تنها راهِ حفظِ امکانِ صندوق رای است؟ به‌نظر می‌رسد نمی‌توان به‌طور قطعی، دست‌کم در این دوره، این سخن را تایید کرد. مخاطبی که این سخن مرا همدلی با جنبش اپوزوسیونِ «رای_بی_رای» تلقی نکند، بهتر و دقیق‌تر می‌تواند با مراد نویسنده مواجهه داشته باشد و از این گفت‌وگو دریافت بهداشتی‌تری می‌تواند داشته باشد.

🔹متن کامل در وبسایت زیتون:

https://www.zeitoons.com/88757

©
@Zeitoons
چرا رأی نمی‌دهم؟
محمد جواد اکبرین
 
یک: قدرت در برابر قدرت
انتخابات در جمهوری اسلامی در دوره‌های قبل هم «انتخابات آزاد» نبود اما «رقابتی» بود و این آخرین کارکردِ باقی مانده از انتخابات بود. در این رقابتی بودن راهی وجود داشت تا با روش «قدرت در برابر قدرت» کسی را انتخاب کنیم که بتواند قدرت مطلقه را تا جایی مهار کند که جامعه بتواند نفس بکشد، شکل و جمع پیدا کند، سفره‌اش خالی نباشد و راه دشوار اصلاح و تغییر را ادامه دهد. این آخرین فرصت موجود در چارچوب نظامی بود که جمهوریتِ در حال احتضارش را تجربه می‌کرد.
«قدرت در برابر قدرت» یا همان «توازن قوا» به این معناست که اگر نامزدی در انتخابات باشد با کارنامه‌ای که نشان دهد اقتدار حقیقی و اعتبار حقوقی‌اش می‌تواند در برابر قدرت مطلقه گرهی از کار فروبسته‌ی ایران بگشاید باید به او رأی داد. به همین علت استفاده از فرصت «توازن قوا» مقدم بر تحریم انتخابات بود. اما در این دوره مطلقا قدرتی وجود ندارد که بتواند کاری از پیش ببرد و انتخابات آخرین کارکرد خود را از دست داده است. به عنوان نمونه آقای همتی، نامزد این دوره‌ی برخی از اصلاح‌طلبان در مصاحبه‌ای که دو سال پیش از تلویزیون ایران پخش شد حتی جرأت نکرد جلوی مجریِ عضو جبهه پایداری که از فتنه ۸۸ می‌گفت بایستد، چه رسد بخواهد جلوی دولت پنهان مقاومت کند و البته جریان پشتیبان او نیز ناتوان‌تر از گذشته است. در این ساختار، حتی کسانی که اعتبار و اقتدار داشتند هم به «تدارکاتچی» تبدیل شدند، کاریکاتورهای بی‌اعتبار و بی‌اقتدار که جای خود دارند. این شرایط مضحک از انتخاب و قدرت، با هیچ منطقی قابل توجیه نیست. این بار اگر قدرتی قرار است در برابر قدرت مطلقه قرار داده شود «قدرتِ رأی ندادن» است.

دو: پس گرفتن چک سفید از حکومت و جریان‌های سیاسی
تجربه نشان داده در انتخابات نباید چک سفید داد، نه به حکومت و نه به نامزدها و جریان‌های سیاسی. باید تضمینی وجود داشته باشد تا وعده‌ها محقق شود. عادت کردیم که از یک‌طرف وقتی ولایت مطلقه و نهادهایش هزار مانع بر سر دولت منتخب مردم ایجاد می‌کنند دولت هم بگوید «خواستم ولی نگذاشتند» و پاسخ ندهد که مگر تجربه‌ی دولت‌های قبل پیش رویت نبود؟ اگر نمی‌گذارند چرا آمدی و وعده‌های ناشدنی و نارسیدنی دادی؟ و اگر راه‌هایی بلد بودی برای خروج از این بن‌بست، چرا آن راه‌ها را به کار نگرفتی و تسلیم فشارها شدی؟ نه تنها منتخبان به این پرسش‌ها پاسخ نمی‌دهند بلکه جریان‌های حامی‌شان هم مسئولیت شکست‌شان را بر عهده نمی‌گیرند. از سوی دیگر حکومت هم دولت‌ها را ملامت می‌کند و آنها را متهم به ناتوانی و تقصیر می‌کند. تمام این وضعیت، ناشی از چکِ بدون تضمینی است که به حکومت و نامزدها و جریان‌های سیاسی داده شده است. یک‌بار باید صدور این چک متوقف شود و بدون تضمینِ مشخص و دقیق برای نقد این چک، در اختیار هیچ‌کس قرار نگیرد.

سه: پس گرفتن حق امضا از نظام
تا کنون نظام هر بلایی بر سر اقتصاد، فرهنگ، سیاست و جامعه آورد، هر وقت در داخل و خارج مورد اعتراض قرار گرفت گفت مردم به من رأی داده‌اند. رهبری گفت هر رأی در انتخابات رأی به نظام است و وزیر خارجه نظام حتی گفت مردم خودشان انتخاب کرده‌اند که این‌‌گونه زندگی کنند. وقتی صدای ما شنیده نمی‌شود و قرار است هر بار با امضا و رأی خودمان ناتوان‌تر شویم باید امضاءمان را پس بگیریم تا نظام نتواند برای ویرانی ایران از رأی و اعتبار امضای ما مایه بگذارد و خود را مشروع و موجّه نشان دهد.

چهار: مقاومت در برابر نظامِ تحقیر
نظام جمهوری اسلامی «نظام تحقیر» است. مدعا این نیست که نظام مرتکب تحقیر می‌شود؛ مدعا این است که سرشت و ساختارش بر تحقیر است. به عبارت دیگر تحقیر، فعل او نیست، بلکه وصف اوست. اگر فعل او بود عجیب نبود؛ چنان‌که دنیا پر است از حکومت‌هایی که فعل غیرعادلانه دارند اما ساختار آنها به شهروندان این امکان را می‌دهد که با ارجاع به قانون، وضعیت را تغییر دهند. اما فراز و نشیب چهل سال گذشته و آزمودن همه ظرفیت‌ها و روزنه‌ها نشان می‌دهد که ما با یک «تحقیر سیستماتیک» مواجه‌ایم. …
متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/88775
خطای استراتژیک عبدالکریم سروش
📝عزیز قاسم‌زاده

▫️عبدالکریم سروش در متنی که منتشر کرده حمایت خود را از همتی اعلام کرد. برای نگارنده که سال‌ها به جد در تعقیب آرای معرفتی او بوده و عاشقانه به بهانه ولادت عبدالکریم سروش سه شعر او را به آواز خوانده و در کانال رسمی او منتشر شده، این حمایت نهایت تحیر و درد را برانگیخت. حجم عظیم انتقادهای تند طرفداران سروش در چند صد کامنت، به‌درستی تفاوت و شکاف نگاه او و مخاطبانش در مواجهه با انتخابات پیش رو را به نمایش می‌گذارد. چرا سروش دچار این خطای استراتژیکی شده است؟

۱.سروش به ویژه در سال‌های هجرت بحث‌های مثنوی، تفسیر کیمیای سعادت، انجیل و قرآن و تفسیر گلستان سعدی را در کنار انتشار چند کتاب(کلام محمد،رویای محمد،خدا چون عشق،قصه ارباب معرفت ۲ و نصیحه الملوک) به رشته تحریر در آورد که معارفی آموزنده برای جویندگان مکتب اوست.او دو سال قبل در مقایسه‌ای میان شاه و خمینی، سخنانی گفت که نه تنها اعتراضات مخالفان جمهوری اسلامی را در پی داشت بلکه دوستداران او هم دچار شوک شدند. این بار هم با حمایت خود از همتی و مقایسه ناموزون همتی با جمال عبدالناصر تعجب همگان را برانگیخته است. مسئله مهم این است که اگر قرار است دکتر سروش فیلسوف نظری باقی بماند، چرا باید در انتخابات و آن هم انتخاباتی چنین انتصابانه از خود هزینه کند و اگر قرار است او موضع‌گیری داشته باشد، از امر انتخابات مسائل مهم‌تری هست که معمولا دکتر در آنها ورود نکرده و به طریق اولی ورود در آن مظالم رفته به ملت و به بانگ بلند محکوم کردنش، امری به مراتب اخلاق‌ تر می‌نماید.

۲– چنین انتخاباتی با ترم‌های معرفتی ارائه شده سروش هیچ نسبتی ندارد. یکی از اشکالات سروش به خاتمی و جریان اصلاح طلبان نداشتن تئوری روشن و بصیرت در نظر و شجاعت در عمل بود. آیا انتخاب همتی که ورژن دست چندم خاتمی هم نیست، این دغدغه دکتر سروش را رفع می نماید؟

۳. تمام نظر‌سنجی ها حکایت از عدم مشارکت مردم در انتخابات پیش روست. علاوه بر اینکه به لحاظ کارکردی و نتیجه‌گرایی این حمایت خطای محاسباتی بزرگی است، فاصله رای رئیسی و همتی هم در میان مشارکت‌کنندگان حداقلی، بسیار زیادتر از حد معمول هست. ازاینرو شرکت در این انتخابات، مشروعیت دادن کسانی است که چنین انتخابات غیر عادلانه و غیرآزادی را فراهم آورده‌اند.

۴. جایگاه مشروعیت این انتخابات، در مدل مشروعیت سه‌گانه ماکس وبر(کاریزمایی،سنتی و دموکراتیک) چه به لحاظ فرم و چه محتوا مبتنی بر کدام یک از مؤلفه های سه گانه فوق می باشد که فیلسوفی چون سروش را به موضع انتخاب کردن با وجود فقدان مشروعیت های سه گانه فوق کشانیده است؟

🔹متن کامل در وبسایت زیتون:

https://www.zeitoons.com/88788

©
@Zeitoons
انتخابات و مغالطات؛ رأی‌ندادن و رأی‌دادن
📝طاها پارسا

▫️در فضای انتخاباتی ۱۴۰۰، دوگانه‌ی رأی‌دادن و رأی ندادن، پررنگ از همیشه میان معترضان به جمهوری اسلامی و سیاست‌های او شکل گرفته است. معترضان تلاش می‌کنند دلایلی برای تصمیم خود ارائه دهند و یا پیدا کنند. از آن‌جا که غالبا این نوع تصمیم‌ها به یک «علت» استوار است و نه یک «دلیل»، بازار مغالطات هم به‌شدت داغ و پر رونق می‌شود. در این یادداشت به برخی از رایج‌ترین این مغالطات می‌پردازم.

▫️مغالطه البته.. اما
این مغالطه وقتی شکل می‌گیرد که گوینده هنگام سخن‌گفتن خطایی را مرتکب می‌شود و گمان می‌کند اشاره کردن به آن خطا می‌تواند آن را به‌عنوان مقدمه توجیه کند و به‌پشتوانه آن استدلال بورزد. فرد مغالطه‌کار سعی می‌کند با عبارت «البته… اما…» پیشاپیش نقدهای احتمالی را دفع کند و یا پس از شنیدن نقدها، آن‌ها را نپذیرد و بگوید «البته خودم هم که به این نکته اشاره کردم اما …». حال‌آن‌که اقرار به یک سخن نادرست آن‌را موجه نمی‌کند و چیزی را تغییر نمی‌دهد. مثلا گاهی می‌شنویم: «شاید بگویی غیبت می‌شود، نمی‌خواهم غیبت کنم اما فلانی آدم تنبلی است» و یا «ببینید، البته حق با شماست و من اشکالتان را قبول دارم اما توجه داشته باشید که ما حق داریم که این موضع را بگیریم».

در انتخابات ۱۴۰۰ هم مثلا از طرف معترضانی که می‌خواهند رأی بدهند، بسیار می‌شنویم «البته من می‌دانم ناصر همتی سابقه و توانایی و نفوذ حسن روحانی را ندارد و ممکن است از او هم رئیس‌جمهوری ضعیف‌تری باشد یا مثل او به تعهداتش عمل نکند اما در وضعیت فعلی باید حتما به باید کسی رأی‌داد». گوینده‌ی این سخن مرتکب مغالطه شده است و احتمالا متوجه نیست که هیچ استدلالی برای رأی‌دادن اقامه نکرده است. ممکن است او دلایل دیگری برای رأی‌دادن داشته باشد اما این سخن فقط مغالطه است. یعنی صرف این‌که پذیرفته است و اقرار می‌کند همتی رئیس‌جمهور ضعیف‌تری از روحانی است، نمی‌تواند از آن عبور کند و این خطا را موجه سازد.

▫️مغالطه ادعای ابطال‌ناپذیر (مهمل‌گویی)
این مغالطه وقتی انجام می‌شود که در مقدمه استدلال گزاره‌ای وجود داشت باشد که درستی آن معلوم نیست و یا نمی‌توان درستی و نادرستی آن را نشان داد. یعنی مقدمه استدلال ابطال‌ناپذیر است. فرض کنید فردی که در تهران به‌دنیا آمده است و وضعیت مالی مناسبی ندارد بگوید«اگر در شیراز به‌دنیا آمده بودم، اکنون ثروتمند بودم». این جمله‌ی شرطی اگرچه به لحاظ منطقی «درست» است اما همان‌قدر اعتبار دارد که طرف بگوید «اگر در شیراز به‌دنیا آمده‌بودم، اکنون از گرسنگی مرده بودم». به لحاظ فرم منطقی، در یک ترکیب شرطی (اگر P آن‌گاه Q ) اگر گزاره اول نادرست باشد، گزاره دوم بی‌خاصیت می‌شود. در این مواقع، اگرچه ساختار استدلال درست است اما سخن مهملی بیان می‌شود،
در انتخابات ۱۴۰۰، وقتی غلامعلی کرباسچی در مقام دفاع از رأی‌دادن (به همتی) مورد انتقاد قرار گرفت که «همتی کارنامه‌ی قابل دفاعی ندارد و در دوران ریاست او بر بانک مرکزی، قیمت دلار چند برابر شده» گفت:«اگر کسی غیر از همتی رئیس بانک مرکزی بود، قیمت دلار بسیار بیشتر افزایش می‌یافت». واضح است که این ادعا غیرقابل راستی‌آزمایی است و ابطال‌ناپذیر است چون کسی غیر از همتی رئیس بانک‌مرکزی نبوده و اکنون نمی‌تواند باشد. لذا مغالطه‌ی کرباسچی و این گروه از حامیان رأی‌دادن همان‌قدر اعتبار معنایی دارد که کسی مدعی شود«اگر کسی غیر از همتی رئیس بانک مرکزی بود، قیمت الار اکنون ۷ ریال می‌شد».

▫️مغالطه‌ی ذوالحدین جعلی (بد و بدتر)
«انتخاب میان بد و بدتر» الگوی رایجی در رأی‌دادن مخصوصا در ایران است. بر اساس این الگو،فردی که تصمیم‌گرفته است رأی بدهد، اگرچه از هیچکدام از نامزدهای انتخاباتی را نماینده‌ی خواسته‌های خود نمی‌داند، اما به کسی رأی می‌دهد که خطر و ضرر کمتری برای آینده کشور داشته باشد و با این‌کار به تشخیص خودش انتخابی اخلاقی و سیاست‌ورزی قابل دفاعی خواهد داشت.اما در انتخابات ۱۴۰۰، الگوی انتخاب میان بد و بدتر یا با تعابیر جدید «به‌هم‌زدن بازی» و «زدن زیر میز» ، از سوی کسانی که می‌خواهندرأی‌بدهند، اسباب استفاده از گونه‌ای مغالطه‌ی «یا این یا آن» و اگر دقیق‌تر بخواهیم بگوییم مغالطه‌ی «ذوالحدین جعلی شده است…

🔹متن کامل در وبسایت زیتون:

https://www.zeitoons.com/88783

© @Zeitoons
چون نیک بنگری، همه تزویر می‌کنند
📝محمدرضا سرداری

▫️اتفاق مبارکی افتاده است. از رهبر جمهوری اسلامی تا اصلاح‌طلبان بروکرات با کنار گذاشتن اجماع و ائتلاف به گدایی رای مشغول‌اند. علی خامنه‌ای که خود را‌ از این صحنه‌آرایی خطرناک کنار کشیده و این بار کاسه و کوزه را سر شورای نگهبان شکسته است؛ به مردم توصیه کرده پای صندوق رای بروند و افراد خانواده، دوستان، همکاران، معاشرین، آحاد مردم و کسانی که با آنها سر و کار دارند را به شرکت در انتخابات دعوت کنند. آیا او نیز همچون اصلاح طلبان حامی شرکت در انتخابات نگران جمهوریت نظام است؟!

🔹جبهه اصلاحات فروپاشیده است. پس از دوبار رای‌گیری این جبهه نتوانست از ناصر همتی حمایت کند. سپس چندین حزب و گروه عضو این تشکیلات از حزب کارگزاران و اعتماد ملی گرفته تا مجمع سیدهادی خامنه ای برادر رهبر جداگانه بیانیه دادند و از ناصر همتی حمایت کردند. برخی اصلاح‌طلبان نیز جداگانه از همتی حمایت کردند. محسن مهرعلیزاده نیز نامزدی پوششی از کار درآمد و از حضور در انتخابات انصراف داد.
برخی می‌خواهند سه‌روز مانده، در انتخابات عصای موسی را به دریا انداخته و بازی را بر هم بزنند. ایسپا که در ایران معتبرترین موسسه نظرسنجی خوانده می‌شود؛ در آخرین نظرسنجی خویش که روزهای ۲۳ و ۲۴ خرداد برگزار شده نرخ شرکت در انتخابات را ۴۲ درصد اعلام کرده است. ۵۹ میلیون در این انتخابات واجد شرایط رای دادن هستند. یعنی تا ۳ روز پیش از انتخابات حدود ۲۱ میلیون شهروند ایرانی تصمیم گرفته اند در انتخابات شرکت کنند. سهم نامزد مورد حمایت اصلاح طلبان بروکرات طبق نظر سنجی ایسپا ۳.۷ درصد یعنی ۸۴۰ هزار رای است در حالی که ابراهیم رئیسی و محسن رضایی به ترتیب حدود ۱۳ میلیون و یک میلیون هفتصد هزار رای دارند.

🔹صحنه آرایی کاملا مشخص است. همه مخالفان اصلاح‌طلب میرحسین موسوی و جنبش سبز پس از بیانیه موسوی و رهنورد مقابل آنان صف آرایی کرده و از «فتنه سبز» اعلام برائت کردند. بهزاد نبوی که روزگاری می گفت «به موسوی خیانت نمی کنم» از همه زودتر بیانیه داد و از همتی حمایت کرد. در این معرکه برخی از چهره‌‌های خوش‌نام و سرشناس نیز همراه شده‌اند. از قرآن‌پژوهان و مولوی‌پژوهشان تا کروبی محصور همه دغدغه شرکت در انتخاباتی دارند که گفته می‌شود پیشتر نتیجه آن معلوم است. حتی برای برخی فعالان رسانه‌های اصلاح‌طلب که پیشاپیش به محضر قاضی‌القضات (همان نامزد انتخابات ریاست چ‌جمهوری ) رفته تا تجدید بیعت کنند. اصلاح‌طلبان دیگری نیز همچنان به دنبال رای الیت‌های جامعه‌اند؛ تا پاسی از شب بیدارند تا در کلاب هاوس چهره های سیاسی و فرهنگی را مجاب به حمایت از همتی کنند. غلامحسین کرباسچی که در روزهای عادی کمتر سراغی از وی می‌توان یافت؛ این روزها به شدت مشغول است تا صادق زیبا کلام را قانع به اعلام حمایت از همتی کند. در رومی دیگر عده‌ای مشغول مسعود بهنودند تا او را راضی به شرکت در انتخابات کنند اما او همچنان ناز می‌کند.

🔹برخلاف نظر کسانی که معتقدند با رای‌ندادن جمهوریت به خطر می‌افتد؛ باید صراحتا گفت که این‌بار این رای‌دادن است که جمهوریت را به مخاطره می‌افکند. شرکت‌کردن در مناسباتی که انتخابات را از معنا انداخته، مشروعیت‌دادن به انتخاباتی دروغین و غیر شفاف و غیر پاسخگو است. انتخاباتی که هیچ یک از اجزای درون آن پاسخگو نیست. انتخاباتی که مردم در آن دخالت ندارند؛ شفاف و پاسخگو نیست نمی تواند انتخاباتی راستین باشد.

🔹متن کامل در وی‌سایت زیتون:

https://www.zeitoons.com/88809
دو روز مانده به انتخابات؛ آیت‌الله خامنه‌ای
صدای تحریم شما را شنیدم

زیتون- سولماز ایکدر
: آیت‌الله خامنه‌ای٬ رهبر جمهوری اسلامی٬ برای اولین بار، در آخرین فرصت تبلیغات رسمی برای انتخابات ریاست‌جمهوری٬ یک سخنرانی عمومی داشت.
سخنرانی چهارشنبه شب رهبر جمهوری اسلامی یک اولین دیگر نیز داشت؛ او این بار «تحریم کنندگان انتخابات» را به رسمیت شناخت. هرچند آیت‌الله خامنه‌ای ضمن تاکید بر وجود «فضای سنگین تحریم در انتخابات» مدعی شد که هدف «دشمن» این است که «این انتخابات به صورت مطلوب جمهوری اسلامی انجام نگیرد.»

علی خامنه‌ای در این رابطه گفت که «عدم حضور مردم در انتخابات طبعا فاصله‌گیری مردم از نظام جمهوری اسلامی است». این نیز اولین بار بود که رهبر جمهوری اسلامی  نه تنها به تصمیم مردم برای «عدم حضور» در انتخابات اذعان کرد، بلکه تایید کرد که  مردم به این واسطه از نظام جمهوری اسلامی فاصله می‌گیرند.

راه ناپیمودنی
حتی پیش از آغاز روند انتخابات ریاست‌جمهوریِ سیزدهم٬ سرکوب خونین آبان ۹۸ و اسقاط هواپیمای اکراینی٬ فاصله‌‌ی بخشی از مردم با صندوق‌های رای را راهی «ناپیمودنی» کرده بود؛ خانواده‌ها٬ بازماندگان و آسیب‌دیدگان آن حوادث پیشاپیش اعلام کرده بودند قصد شرکت در انتخابات ریاست‌جمهوری را ندارند و از مردم نیز دعوت کرده بودند تا این انتخابات را «تحریم» کنند.
همچنین شماری از خانواده‌های کسانی که در بیش از سه دهه گذشته در زندان و خیابان و آسمان ایران به دست عوامل قضایی یا امنیتی جمهوری اسلامی کشته شده‌اند، در قالب کارزار «رای بی رای» خواستار تحریم انتخابات ریاست جمهوری شده‌ بودند.
تصمیم به تحریم اما محدود به این افراد نماند دعوت به تحریم «فعال و هدفمند» انتخابات در این دوره به شکل بی‌سابقه‌ای گسترش یافت و در طول هفته‌های گذشته برخی از نهادها و چهره‌های مخالف و منتقد جمهوری اسلامی در داخل و خارج ایران در بیانیه‌های مختلف بر تحریم انتخابات تاکید کرده‌اند.

صدها تن از فعالان سیاسی٬اجتماعی و حقوق بشری هم در داخل و خارج از کشور ضمن صدور بیانیه‌هایی اعلام کردند که «انتخابات نمایشی ـ فرمایشی» را تحریم می‌کنند.
رویکرد شورای نگهبان در روند «تایید صلاحیت» نامزدهای انتخابات ریاست‌جمهوری و رد صلاحیت چهره‌هایی مانند جهانگیری، پزشکیان، لاریجانی و مصطفی تاجزاده نیز به موج «تحریم» دامن زد.

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/88744
به حرمت برگِ «رأی»
📝سولماز ایکدر

▫️«برگ رای آخرین سهم من از دموکراسی»، این عبارت از شعارهای ستاد نسیم بود؛ نسل سومی‌های یاری‌گر میهن که سال ۸۴ پا به‌میدان گذاشته بودند تا تلاش کنند برای پاس‌داشت حقی سترگ؛ حفظ حق تعیین سرنوشت از طریق صندوق رای.

🔹ما، مثل دیگر ملت‌ها٬ حق رای را نه روی سینی نقره که به قیمت ریخته‌شدن خون به دست آوردیم. نزدیک به صد و بیست سال است که روی این خاک و برای حراست از «حقِ رای» خون ریخته می‌شود٬ اما هنوز نه خاک سیرآب شده نه «حق تعیین سرنوشت» ما تثبیت.
من یکی از همان جوانانی بودم که سال ۸۴ با شعار دفاع از «برگ رای» به عنوان آخرین سهمم از دموکراسی پا به‌میدان گذاشتم و در تمامی سال‌های بعد از آن تلاش کردم نگذارم که این «حق» را از دستم خارج کنند.

🔹در طی سال‌هایی که گذشت پیروز شدم٬ شکست خوردم٬ رأیم دزدیده شد٬ با کودتا رأیم نادیده گرفته شد و… اما مهمترین دستاوردم پافشاری بر لزوم تعیین حق سرنوشتم از طریق صندوق رأی بود.

فردا اما رأی نخواهم داد. برای اولین بار پس از ۲۲ سال بعد از اولین رأی که دادم٬ تصمیم گرفتم در انتخابات شرکت نکنم٬ این‌بار اما به حرمت «برگ رأی» است که از شرکت در انتخابات خودداری می‌کنم.

🔹انتخابات در جمهوری اسلامی هیچ گاه آزاد و سالم نبود؛ حتی رفراندوم «جمهوری اسلامی آری یا نه» نیز از منظر نحوی طرح سوال٬ سالم نبود. اما تا پیش از این دوره از انتخابات ریاست جمهوری٬ حداقل بعضا «رقابتی» بود.
به مرور اما گام‌به‌گام «انتخابات» از معنا تهی شد و ما نیز ذره‌ذره از آرمان‌هایمان عقب نشستیم. نهادهای انتخابی از معنا تهی شدند اما ما دل به‌ شعارها بستیم. دایره محذوفان روزبه‌روز گسترده‌تر شد٬ هرچند ما از «خواستن» دست برنداشتیم؛ به کم و کمتر راضی شدیم.

🔹فردا اما روزی است که شرکت در «انتخابات» نوشتن نام یکی از افرادی که توسط شورای نگهبان «احراز صلاحیت» شدند٬ توهین به حقی است که من جوانی‌ام را برای پاس‌داشت آن دادم.
بخشی از «تحریمی»‌های انتخابات پیش رو٬ همچون من٬ پس از آبان ۹۸ و اسقاط هواپیمای اکراینی فهمیدند که فاصله‌شان با صندوق‌های رأی آن‌قدر عمیق شده است که دیگر به سادگی پر نمی‌شود.

🔹سال ۹۶ مصداق «یوم المباهله» بود برای من و ما، اما پیش از این نیز بودند افرادی که تصمیم گرفتند به صندوق رأی پشت کنند. افرادی که بعد از ۸۸ ٬ ۷۶ یا سال‌های دهه ۶۰ به‌خصوص سال ۶۷ و ۶۷ و ۶۷ … به‌بعدانتخابات را بی‌اثر دانستند.

🔹رویکرد «نظام» در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۴۰۰ اما میخ آخر بود به تابوت «دموکراسی‌خواهی»٬ به‌خصوص برای نسلی که هویت سیاسی‌شان را از سال ۷۶ گرفته بودند و وفادار بودند به انتخابات.

🔹من قصد ندارم در این انتخابات شرکت کنم٬ اما با تمامی دردی که این تصمیم دارد٬ باید قبول کنم که شرکت در انتخابات فردا و رأی‌دادن در انتخابات فرمایشی٬ غیر رقابتی و مهندسی‌شده٬ تحقیر حقی است به نام «حق تعیین سرنوشت» و بی‌حرمتی است به «برگ رأی» که تمامی سال‌های گذشته برای حفظ حرمت آن جنگیده‌ام.

🔹متن کامل در وبسایت زیتون:

https://www.zeitoons.com/88825

©
@Zeitoons
پس‌لرزه‌های سیاسی «تحقیر ۱۴۰۰»
پایان دو گفتمان

زیتون ـ محمدرضا سرداری:
انتخابات سیزده‌هم نیز بدر شد و  نام سید ابراهیم رئیسی، رئیس جمهور از پیش منتخب شورای نگهبان و رئیس فعلی قوه قضاییه تا ساعاتی دیگر رسما به عنوان فرد پیروز اعلام خواهد شد.

ستاد انتخاباتی رئیسی در نامه‌ای محرمانه که در فضای مجازی منتشر شده خبر پیروزی را به اعضای ستاد خویش ابلاغ کرده اما از آنان خواسته تا اعلام رسمی نتایج سکوت کنند. نتایج غیررسمی انتخابات نیز نشان می‌دهد رئیسی با فاصله زیادی از رقبای خویش پیشی گرفته است. ناصر همتی و محسن رضایی هم پیروزی او را تبریک گفته‌اند. اما انتخابات «تحقیر آمیز» ۱۴۰۰ با طیف‌بندی‌های سیاسی چه کرد و آرایش سیاسی اصولگرایان و اصلاح‌طلبان در دوره پساروحانی چگونه صورت‌بندی خواهد شد.

انتخابات ۱۴۰۰ و فرو ریختن مرزهای اصلاح طلبی و اصولگرایی
پیش بینی بر سر آن که دقیقا چه نوع طیف‌بندی‌های سیاسی در دوره پساروحانی می‌تواند شکل بگیرد، از هم اکنون کمی دشوار است. اما وقایع رخ داده در جامعه پس اعلام رد صلاحیت‌های شورای نگهبان شکاف عمیقی میان ساختار اصلاح طلبی و اصولگرایی ایجاد کرده یا به عبارت بهتر شکاف‌های درونی‌شان را آشکار کرد تا جایی که این دو مفهوم را از معنا تهی کرده است. این را حتی از توئیت یک اصولگرای تندرو هم می‌توان درک کرد، وقتی «همه» را دعوت به مشارکت در انتخابات می‌کند، دعوتی که طعنه‌ای به اصلاح‌طلبان در بطن خود دارد.

اگر تا دیروز علی لاریجانی و محمود احمدی نژاد در دایره اصولگرایی قرار داشتند، امروز شرایط شکل دیگری به خود گرفته است. احمدی نژاد و هوادارانش که مدت زیادی است از اصولگرایان فاصله گرفته اند با عدم شرکت در این انتخابات دیگر عملا از جریان اصولگرایی خارج شدند و حتی یک گام دیگر برای خروج از نظام برداشتند. آینده نشان خواهد داد که احتمالا احمدی نژاد پس از این انتخابات پایگاه اجتماعی بیشتری را از دست خواهد داد و عملا از معادلات حذف خواهد شد. خاندان لاریجانی نیز پس از از دست دادن مناصب خویش در سران سه قوه، این بار از رقابت در انتخابات ریاست جمهوری نیز منع شدند تا عملا در کنار دولت روحانی و جمعیت موتلفه اصلاح طلب آن قرار گیرند.

با خروج لاریجانی‌ها و احمدی نژاد از دایره اصولگرایان، واژه اصولگرایی مصادیق تازه‌ای یافت. شاید محسن رضایی که غیرمستقیم بخشی از نظامیان اصولگرا را نمایندگی می‌کند، با بدست آوردن رای قابل ملاحظه ای در این انتخابات می‌توانست نقش تازه ای در اردوگاه اصولگرایان بازی کند و به تعبیری جایگزین لاریجانی‌ها شود اما نتایج غیر رسمی انتخابات چنین چیزی را تایید نمی‌کند. در این صورت رئیسی برای مدتی بدیلی در جبهه اصولگرایی ندارد و نقشی را در این طیف سیاسی بازی می‌کند که محمد خاتمی در سال ۷۶ برای اصلاح طلبان بازی کرد.

فروپاشی جبهه اصلاحات
هر چند زمینه فروپاشی جبهه اصلاحات در انتخابات سال ۹۸ مجلس فراهم شده بود، اما در این انتخابات به عرصه ظهور کامل رسید. جبهه اصلاحات ابتدا تلاش بسیاری کرد تا با نامزدی واحد وارد عرصه انتخابات شود. محمدجواد ظریف اولین گزینه‌ای بود که می‌توانست مورد اجماع همه ۴۱ تشکل عضو قرار گیرد و با اقبال عمومی مواجه شود..

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/88875
کردیم و نکردیم
طاها پارسا

https://www.zeitoons.com/88890

۱
.
چهار سال پیش، همین‌روزها، فردای پیروزی حسن روحانی نوشتم: «شاید در این روزهای سرشار از پیروزی و شادی، ساز مخالف‌ شنیدنی نیست اما زودتر از آن‌چه که فکرش را بشود کرد، ریاست‌جمهوری «سیزدهم» فرا می‌رسد. ۱۳ در نزد ایرانیان عدد نحسی است. ابراهیم رئیسی ۱۶ میلیون رای دارد. رقیب او در ۱۴۰۰، دیگر رئیس‌جمهور مستقر نیست. مهندسی کاندیداها سهم شورای نگهبان است و معلوم نیست هیچ‌ نام آشنایی در میان آن‌ها قرار گیرد. پیش‌بینی نتیجه کار سختی نیست؛ خطر در همین نزدیکی است![…] آن‌روز تنها راه نجات، گفتمانی است که فراگیر و نافذ باشد. حزبی که واقعی و سراسری و سرشار از  نیروهای آماده به خدمت باشد. شبکه‌‌ای که گره‌های آن محکم و پیام‌های آن خواسته‌ی مردم باشد. جامعه‌ای مدنی که نهادهای آن به آسانی فرو نپاشد. ۴ سال تا ۱۴۰۰ فرصت است که جامعه‌ای مبتنی بر نهادهای مدنی بسازیم و به یاری آن نحسی «سیزده» را بدر کنیم… پستچی سه‌بار زنگ نمی‌زند»

۲.
نکردیم و بد کردیم. حالا نحسی ۱۳ ما را گرفته است. ۲۸ خرداد ۱۴۰۰ روز «تحقیر ملی» بود. پایان انتخابات ۱۴۰۰ آغاز یک تهدید مشترک است. کردیم و نکردیم. باید کمربندها را محکم‌تر از همیشه بست. در ۸۸ رأ‌ی‌مان را دزدیدند و امروز ، در ۱۴۰۰، رأی‌مان را پیش چشم‌مان مچاله کردند. «…مردمی به تنی یا افرادی از همراهان عادی خود امتیازات بی‌دلیل قائل شدند سرانجام تشخیص عقلانی خود را در مقابل خواست آنان واگذار کردند و به جاه‌ طلبان مجال دادند که در آنان طمع کنند.»

۳.
امروز روز به‌هم رسیدن است. ۲۵ خرداد دیگری است. همدیگر را پیدا کنیم. شعاری ندهیم. سکوت کنیم و بیاندیشم به کرده‌ها و نکرده‌هایمان. حالا که نتوانستیم در چهار و هشت سال گذشته یکی دو حزب سراسری و موثر بسازیم و جامعه را تنها گذاشتیم، باید به زیر همان چتر مشترک بازگردیم. حالا دیگر گفتمان مشترک ما اصلاحات نیست اما هویتِ مشترک ما سبز است.
کار تشکیلاتی و سازمانی شکست خورد باید به کار جنبشی و شبکه‌ای روی آورد. خاتمی و کروبی را نباید فراموش کرد اما باید به میرحسین پناه آورد. باید بخوانیم و بازخوانیم خود را، راه‌مان را. «وقتی که سخن از تقویت شبکه‌های اجتماعی و یا زندگی کردن راه سبز می‌شود بلافاصله می‌پرسند چگونه؟ همان‌گونه که هستید. سخن از آن نیست شبکه‌های اجتماعی که وجود ندارند را شکل دهیم و قدرتمند کنیم؛ سخن از آن است که قدرت مردم در شبکه‌های اجتماعی است که به صورت طبیعی و به هدایتی فطری درمیانشان شکل گرفته است. باید اهمیت آنها را درک کنیم.»

۴.
ما محکوم به تباهی و تحقیر نیستیم. پرروتر شده‌اند باید جسورتر بشویم. زندگی ادامه دارد. امید بذر هویت ماست.«اینجا کشور ماست و این زندگانی ماست و این ما هستیم که باید نسبت به چنین مشکلاتی نگران باشیم و حساسیت نشان دهیم. امید بذر هویت ماست. باید راه سبز امید را زندگی کنیم راه سبز را زندگی کردن یعنی هر روز و همزمان که در خانه‌هایمان و سرکارمان و در کوچه و خیابان و بر سر معیشت‌های روزمره خود هستیم این پیام با غیرقابل انکارترین ندا تکرار شود، آن گونه که مسلمان بودن و ایرانی بودن و این زمانی بودن ما تکرار می‌شود.
زندگی ادامه دارد و افراد موقتی هستند. هر جمعی و جماعتی که سرنوشت خود را به بود و نبودکسان پیوند زدند سرانجام – حداقل با فقدان او – سرخورده شدند.همه باید با هم کامیاب شویم، اگرچه برخی مژده این کامیابی را دیرتر درک کنند.»

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/88890
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🍃علی شریعتی در ۳ دقیقه

▫️قسمت اول- زندگی علی شریعتی
© @Zeitoons
۵۱/۲ درصد مردم رأی ندادند

«تحریم» انتخابات را بُرد


▫️زیتون– عبدالرضا رحمانی فضلی٬ وزیر کشور٬ عصر امروز (شنبه) در نشست خبری نتایج نهایی شمارش آرای ریاست جمهوری را اعلام کرد.
بر اساس این گزارش از کل واجدین شرایط ۵۹ میلیون  و ۳۱۰ هزار و ۳۰۷ نفر کل آرای ماخوذه، ۲۸ میلیون و ۹۳۳ هزار و ۴ نفر در انتخابات مشارکت داشتند که این مشارکت ۴۸/۸ دهم درصد است.

🔹وزیر کشور در ادامه در تایید نتیجه مقدماتی شمارش آرا٬ اعلام کرد: «سید ابراهیم رییسی با ۱۷ میلیون و ۹۲۶ هزار و ۳۴۵ رای حائز مقام اول و از سوی مردم عزیز ما امانت‌دار دستگاه اجرایی و به عنوان رییس جمهوری انتخاب شد.»
طبق این گزارش رتبه دوم آرا متعلق است به آرای باطله: «آرا باطله ماخوذه ۳ میلیون ۷۲۶ هزار و ۸۷۰ رای است.» رحمانی فضلی در ادامه این نشست خبری گفت: «محسن رضایی میرقائد با سه میلیون ۴۱۲ هزار و ۷۱۲ رای و عبدالناصر همتی با دو میلیون و ۴۲۷ هزار و ۲۰۱ نفر در رتبه بعدی قرار گرفتند.»
وزیر کشور افزود: «سید امیر حسین قاضی زاده هاشمی با ۹۹۹ هزار و ۷۱۸ نفر در رتبه آخر قرار گرفت.»

🔹پیشتر جمال عرف٬ معاون سیاسی وزیر و رییس ستاد انتخابات کشور٬ آمار واجدین شرایط شرکت در انتخابات سیزدهمین دوره ریاست جمهوری٬ را پنجاه و نه میلیون و سیصد و ده هزار و سیصد و هفت نفر اعلام کرده بود.
بنابر گفته امروز وزیر کشور اما از این تعداد تنها ۲۸ میلیون و ۹۳۳ هزار و ۴ نفر در انتخابات شرکت کرده‌اند. یعنی از جمعیت واجدین شرایط سی میلیون و سی و هشت هزار و سه نفر از شرکت در انتخابات خودداری کردند.
اما از میان شرکت کنندگان نیز ۳ میلیون ۷۲۶ هزار و ۸۷۰ نفر رای باطله دادند. یعنی در مجموع بیش از چهل میلیون نفر یا انتخابات را تحریم کردند یا در قدم دوم رای باطله دادند.

▫️صدای بلند تحریم

حتی پیش از آغاز روند انتخابات ریاست‌جمهوریِ سیزدهم٬ سرکوب خونین آبان ۹۸ و اسقاط هواپیمای اکراینی٬ فاصله‌‌ی بخشی از مردم با صندوق‌های رای را راهی «ناپیمودنی» کرده بود؛ خانواده‌ها٬ بازماندگان و آسیب‌دیدگان آن حوادث پیشاپیش اعلام کرده بودند قصد شرکت در انتخابات ریاست‌جمهوری را ندارند و از مردم نیز دعوت کرده بودند تا این انتخابات را «تحریم» کنند.
همچنین شماری از خانواده‌های کسانی که در بیش از سه دهه گذشته در زندان و خیابان و آسمان ایران به دست عوامل قضایی یا امنیتی جمهوری اسلامی کشته شده‌اند، در قالب کارزار «رای بی رای» خواستار تحریم انتخابات ریاست جمهوری شده‌ بودند.

🔹تصمیم به تحریم اما محدود به این افراد نماند دعوت به تحریم «فعال و هدفمند» انتخابات در این دوره به شکل بی‌سابقه‌ای گسترش یافت و در طول هفته‌های گذشته برخی از نهادها و چهره‌های مخالف و منتقد جمهوری اسلامی در داخل و خارج ایران در بیانیه‌های مختلف بر تحریم انتخابات تاکید کرده‌اند. صدها تن از فعالان سیاسی٬اجتماعی و حقوق بشری هم در داخل و خارج از کشور ضمن صدور بیانیه‌هایی اعلام کردند که «انتخابات نمایشی ـ فرمایشی» را تحریم می‌کنند.

🔹متن کامل در وبسایت زیتون:

https://www.zeitoons.com/88910

©
@Zeitoons
چه‌کسی جانشین قاضی‌القضات می‌شود؟

▫️زیتون
– چهارمین رییس قوه قضاییه جمهوری اسلامی و هفتمین مقام ارشد قضایی پس از پیروزی انقلاب ۵۷ از امروز رسما هشتمین رییس جمهوری منتخب نظام  است. ابراهیم رئیسی حداکثر تا روز تحلیف ریاست جمهوری٬ مگر اینکه زودتر جانشینش از سوی رهبر جمهوری اسلامی انتخاب و معرفی شود٬ رییس قوه قضاییه جمهوری اسلامی است.

🔹او سال ۶۸ با حکم محمد یزدی رئیس وقت قوه قضائیه به عنوان دادستان تهران منصوب شد. پس از آن در سال ۱۳۷۳، به عنوان رئیس سازمان بازرسی کل کشور رسید و تا سال ۱۳۸۳ در این سمت باقی ماند. اما از سال ۱۳۸۳ تا ۱۳۹۳ او معاون اول قوه قضائیه شد و در سال‌های ۱۳۹۳ تا ۱۳۹۴ نیز دادستان کل کشور بود. ابراهیم رئیسی ۲۸ ماه پیش٬ پس از یک دوره تولیت بر آستان قدس رضوی دوباره به این قوه برگشت و با حکم علی خامنه‌ای به عنوان رئیس قوه قضائیه منصوب شد.

🔹پیش از او صادق لاریجانی٬ محمود هاشمی شاهرودی و محمد یزدی منصب قاضی القضاتی داشتند. پیش از سال ۶۸ اما که قوه قضاییه‌ای٬ حداقل به این نام٬ وجود نداشت٬ عبدالکریم موسوی اردبیلی و محمد بهشتی رییس دیوان عالی کشور و شورای عالی قضایی بودند.
هشتمین رییس قوه قضاییه ایران اما کیست؟
تا امروز سه نام در میان نام نامزدهای قاضی القضات بعدی پر تکرارتر است؛ علیرضا اعرافی٬ غلامحسین محسنی‌اژه‌ای و احمد مرتضوی مقدم.


🔹متن کامل در وبسایت زیتون:

https://www.zeitoons.com/88901

©
@Zeitoons
«پیش به‌سوی جمهوری سوم»

▫️زیتون ـ مهسا محمدی
: چهار سال پیش، حزب کارگزاران سازندگی که در کشاندن اصلاح‌طلبان به بازی سراسر باخت انتخابات ۱۴۰۰ نقش کلیدی را بازی کرد، در ارگان رسمی خود از «جمهوری سوم» یاد کرد و پرسید «چرا و چگونه؟».‌ بیانیه پایانی سومین کنگره این حزب هم از نوید حرکت به سوی جمهوری سوم بود. حالا کمتر از ۲۴ ساعت است که نه تنها این حزب پاسخ  سوالات خود را گرفته است بلکه به‌نظر می‌رسد نقش خود را در پایان جمهوری دوم ایفا کرده و اصلاحات را کت‌بسته تحویل رقیب داده، بی‌آن‌که تضمینی برای آغاز «جمهوری» سوم وجود داشته باشد؛ آش با جاش.

🔹یکی از ویژگی‌های شاخص انتخابات ریاست جمهوری دوره سیزدهم، نشان دادن بی‌قدرت شدن اصلاح‌طلبان بود؛ بیرون افتادن از نظام و همزمان پس زده شدن از سوی بدنه اجتماعی. باخت این بار اصلاح‌طلبان، یا به عبارت دقیق‌تر، باخت بعضی از اصلاح‌طلبان وفادار به صندوق رای در انتخابات ریاست جمهوری، با آخرین باخت‌شان در این میدان تفاوت فراوان دارد. تفاوت در همه جزئیات. هم در کنش کاندیدایی که به هر روی جبهه اصلاحات را نمایندگی می‌کرد هم در واکنش بدنه رای دهنده‌اش. عبدالناصر همتی، قبل از اعلام نتایج رسمی وزارت کشور برد رئیسی را به او تبریک گفت. بدنه‌‌ی اجتماعی نحیف و نزار شده اصلاح‌طلبان نیز قوتی برای شنبه بعد از انتخابات نداشت.

🔹چنانچه از شواهد پیداست باقی امور نیز با آنچه پیش از این در زمان پیروزی یک اصولگرا در ایران اتفاق می‌افتاد، متفاوت خواهد بود. با حذف (شاید موقتی) اصلاح‌طلبان از معادلات قدرت و قهر بدنه تقویت کننده آن از این معادلات عجیب نیست اگر بعد از این کنش‌ها و واکنش‌های اصولگرایان نیز با گذشته تفاوت کند. 

🔹اما در فضای یک‌دست شده سیاست ایرانِ امروز که نظام عطای ویترین جمهوریت و نگاه داشتن اصلاح‌طلبان در آن را به لقایش بخشیده، سیاست داخلی و خارجی چه سر و شکلی خواهد داشت؟ اوضاع اجتماعی و سیاسی و مواجهه حاکمیت با ملت چه؟ آیا تفاوت معنی‌داری در آن اتفاق می‌افتد آیا روزهای سخت‌تری در پیش است، یا نه، اصولگرایان در فراغت ناشی از یک‌دست شدن (که به معنی عدم وجود یک دینامیک درونی و تضاد منافع در میان همین یک‌دست‌ها نیست) مردم را هم کمی به حال خود رها می‌کند تا به آنان نشان دهد که «ما هم چندان بد نیستیم»؟

https://bit.ly/3iVDHf8

▫️دوران رییسی و سیاست خارجی
پیش از انتخابات، یکی از مواردی که در بین تحلیل‌گران بر سر اینکه رییسی انتخاب نظام است، تردید ایجاد می‌کرد، آینده دیپلماسی در جمهوری اسلامی بود. در تمام ۸ سال اخیر که روحانی تخم‌مرغ‌های خود را در سبد برجام گذاشته بود و به رئیس دستگاه دیپلماسی خود مفتخر بود این طور به نظر می‌رسید که پیوند ناگسستنی میان سیاست خارجی (بخش غیر نظامی آن) به طور عام و برجام به طور خاص و بروکرات‌های نظام وجود دارد، اینکه اصولگرایان زبان دیپلماسی را نمی‌دانند و از این بابت بی‌آنکه بخواهند منافع نظام را به خطر می‌اندازند، از این رو اجازه می‌دهند که «دیپلماسی»، «میدان» را بیاراید و به جهان عرضه کند.

🔹متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/88928

© @Zeitoons