🍃 جزئیاتی از نحوه درگذشت و محل دفن ابراهیم یزدی

زیتون– پیکر ابرهیم یزدی٬ دبیر کل نهضت آزادی٬ برای انجام مراسم تشیع و تدفین به ایران بازگردانده خواهد شد.
به گزارش «زیتون» دکتر ابراهیم یزدی در مکانی که در بهشت زهرا٬ در جوار پدرش برای خود آماده کرده بود٬ دفن خواهد شد.

مهدی نوربخش٬ داماد ابراهیم یزدی به «زیتون» گفت که دبیر کل نهضت آزادی روزی که درگذشت٬ برخلاف روزهای پیش از آن٬ بسیار شاداب و سر حال بود. اما به ناگهان دچار تنگی نفس شده و در راه انتقال به بیمارستان٬ در آمبولانس کاملا بیهوش می‌شود. در نهایت در اورژانس بیمارستان ازمیر از احیای او ناامید می‌شوند.

دکتر ابراهیم یزدی از اعضای جبهه ملی ایران بود و در سال ۱۳۴۰ در تاسیس نهضت آزادی ایران نقش داشت.
او در جریان انقلاب از مشاوران آیت‌الله خمینی و همراه او در نوفل‌لوشاتو بود و بعد از پیروزی انقلاب به عضویت شورای آن در آمد.

ابراهیم یزدی پس از پیروزی انقلاب مدتی معاون نخست وزیر، وزیر امور خارجه و همین طور نماینده دوره اول مجلس بود.

پس از استعفای دولت موقت در اعتراض به حمله دانشجویان پیرو خط امام به سفارت آمریکا٬ ابراهیم یزدی در کسوت منتقد رویه جمهوی اسلامی بارها بازداشت شد.
http://zeitoons.com/34046

یادنامه ابراهیم یزدی
پرونده ویژه زیتون

زیتون– چهار دهه از «انقلاب نخواستن‌ها و ندانستن‌ها» گذشته است و حالا همه از «شکوری و صبوری» او می‌گویند؛ شاهدی بر این‌که هنوز هم نمی‌دانیم چه می‌خواهیم. درگذشت ابراهیم یزدی، دبیر کل نهضت آزادی ایران، معاون نخست‌وزیر و وزیر امور خارجه دولت موقت، بهانه‌ای است که کارنامه انقلابی‌گری و اصلاح‌طلبی یکی از پیشتازان و بانیان انقلاب ۵۷ را مرور کنیم. مجموعه‌ی گزارش‌ها، گفت‌وگو‌ها و یادداشت‌های اختصاصی زیتون را در این پرونده بخوانید.
http://zeitoons.com/34097

یادنامه ابراهیم یزدی
پرونده ویژه زیتون

زیتون– چهار دهه از «انقلاب نخواستن‌ها و ندانستن‌ها» گذشته است و حالا همه از «شکوری و صبوری» او می‌گویند؛ شاهدی بر این‌که هنوز هم نمی‌دانیم چه می‌خواهیم. درگذشت ابراهیم یزدی، دبیر کل نهضت آزادی ایران، معاون نخست‌وزیر و وزیر امور خارجه دولت موقت، بهانه‌ای است که کارنامه انقلابی‌گری و اصلاح‌طلبی یکی از پیشتازان و بانیان انقلاب ۵۷ را مرور کنیم.

مجموعه‌ی گزارش‌ها، گفت‌وگو‌ها و یادداشت‌های اختصاصی زیتون را در این پرونده بخوانید.
با آثار و گفتارهایی از: علیرضا علوی تبار، عبدالعلی بازرگان، صادق زیباکلام، فرخ نگهدار، عباس عبدی، حسن یوسفی اشکوری، مهدی نوربخش، سروش دباغ، احسان محرابی، مهدی تاجیک، سولماز ایکدر و...
http://zeitoons.com/34097

یادنامه ابراهیم یزدی
پرونده ویژه زیتون

زیتون– چهار دهه از «انقلاب نخواستن‌ها و ندانستن‌ها» گذشته است و حالا همه از «شکوری و صبوری» او می‌گویند؛ شاهدی بر این‌که هنوز هم نمی‌دانیم چه می‌خواهیم. درگذشت ابراهیم یزدی، دبیر کل نهضت آزادی ایران، معاون نخست‌وزیر و وزیر امور خارجه دولت موقت، بهانه‌ای است که کارنامه انقلابی‌گری و اصلاح‌طلبی یکی از پیشتازان و بانیان انقلاب ۵۷ را مرور کنیم. مجموعه‌ی گزارش‌ها، گفت‌وگو‌ها و یادداشت‌های اختصاصی زیتون را در این پرونده بخوانید.

گزارش:

از «قلندری» خمینی تا وزارت و زندان / احسان محرابی
حزبی که حاشیه‌نشین سیاست شد؛ نهضت آزادی در قاب تاریخ / مهدی تاجیک

گفت‌وگو

ابراهیم یزدی، دموکرات یا ناسیونالیست؟/ گفت‌وگو با علی‌رضا علوی‌تبار
ابراهیم یزدی با میراث مهندس بازرگان کار چندانی نمی‌توانست بکند/ گفت‌وگو با عباس عبدی
حرف‌های یزدی و قطب‌زاده باورهای امام بود/ گفت‌وگو با صادق زیباکلام
ابراهیم یزدی به مشی مصدق و بازرگان وفادار ماند / گفت‌و‌گو با مهدی نوربخش
یزدی از بازرگان انقلابی‌تر بود/ گفت‌و‌گو با ماشاالله شمس الواعظین

یادداشت

در سوگ سالک «شصت سال صبوری و شکوری» / عبدالعلی بازرگان
یزدی از فردای روشن گفت/ سولماز ایکدر
وارث آب و خرد و روشنی / سروش دباغ
دکتر یزدی و سعه صدرش / پیمان عارف
جایگاه نگاه دکتر یزدی از دیروز تا فردا / فرخ نگهدار
صدای انقلاب و وجدان انقلاب / حسن یوسفی اشکوری
برای ابراهیم یزدی از آن‌سوی گریه‌ها / محمد رهبر
عروج پیرمرد و ما / علی کلایی
ابراهیم یزدی؛ سیبل انقلاب / سعیا حیدری

متن کامل در وب‌سایت زیتون:

http://zeitoons.com/34097

«هستۀ سخت» نواندیشی دینی باید محفوظ بماند
گفت‌وگو با علیرضا علوی‌تبار

از متن :
همان طور که عرض کردم «نمادها و نشانه‌های دینی» که در دین‌شناسی مهم‌اند، یکی «متن وحیانی» است و دیگری «الگوی زیستن پیامبر». اجازه بدهید در مورد آن‌ها قدری مستقل از هم بحث کنم. در مورد متن وحیانی (یا به طور مشخص قرآن) توجه به چند نکته ضروری است. نکتۀ اول این است که اگر روشنفکری می‌خواهد در مورد قرآن نظری طرح نماید قبل از هر چیز باید مجهز به یک «نظریۀ تفسیر متن» (theory of text interpretation) باشد. تفسیر یعنی تلاش برای پرده‌برداری و دستیابی به «معنا»ی متن. نظریۀ تفسیر مشخص می‌کند که اولاً خود تفسیر و بویژه «معنا»یعنی چه؟ ثانیاً چگونه و طی چه فرایند و سازوکاری می‌توان به معنای متن دست یافت. و چه عواملی در این فهم معنا موثرند؟ ثالثا در جریان تفسیر متن باید چه هنجارهایی را رعایت کرد و بایدها و نبایدهای حوزۀ تفسیر متن کدامند؟ بدون یک نظریۀ تفسیر متن منقح و مشخص، بحث در مورد قرآن بیشتر به سوی اسلام‌سرایی سیر می‌کند تا اسلام‌شناسی. به نظر می‌رسد بخشی از نواندیشان دینی ما فاقد چنین نظریۀ روشن و چکش‌خورده‌ای هستند.

نکتۀ دوم این است که اگر گوهر دین را پیام بدانید، آن هم پیام خدا به همۀ انسان‌ها و در همۀ زمان‌ها و مکان‌ها، در مورد نسبت این پیام فرازمان و فرامکان با قرآن می‌توان چند دیدگاه مختلف داشت. دیدگاه اول این است که «تمام قرآن همام تمام پیام خداست». در این دیدگاه همۀ اجزاء و عناصر قرآن مترادف با پیام فرازمان و فرامکان خداوند هستند. دیدگاه دوم این است که «قرآن دربرگیرندۀ تمام پیام خداست، اما عناصری غیر از این پیام را هم در برمی‌گیرد». مطابق این دیدگاه، شما برای درک پیام خدا به چیزی بیش از قرآن نیاز ندارید اما بخش‌هایی از قرآن حاوی پیام فرازمان و فرامکان خدا نیستند. دیدگاه سوم این است که «بخشی از قرآن، بخشی از پیام خدا را در بر می‌گیرد». یعنی اولاً همۀ اجزاء پیام خدا در قرآن نیست و همۀ قرآن هم پیام فرازمان و فرامکان خدا نیست. ممکن است کسی اساساً وجود پیام خداوند (چه به صورت کلی و یا جزئی) را در قرآن انکار کند. در این صورت دیگر قرآن از نظر دینی اهمیت خود را از دست می‌دهد و به یک متن تاریخی تبدیل می‌شود. دیدگاه سنتی مسلمانان این است که اگرچه «تمام قرآن پیام خداست» اما بخشی از این پیام در الگوی زیست پیامبر باید جستجو شود و در قرآن نیامده یا توسط انسان‌های عادی قابل درک نیست. نکتۀ سوم برمی‌گردد به تصویری که بر اساس گفته‌های خود قرآن، در میان مسلمانان از قرآن وجود دارد. قرآن‌شناسان شناخته‌شدۀ جهان اسلام سه ویژگی را برای قرآن برمی‌شمارند که به گمانم بسیار قابل تأمل هستند. اول اینکه «قرآن محکم و متشابه دارد»، دوم اینکه «قرآن ناسخ و منسوخ دارد».
سوم اینکه «قرآن ظاهر و باطن دارد». توجه به این ویژگی‌ها که مورد قبول دیدگاه سنتی نیز هست با پذیرش دیدگاه اول (همۀ کلمات قرآن پیام فرازمان و فرامکان خداست) سازگار نیست؛ بویژه ویژگی ناسخ و منسوخ داشتن. از این رو برای آنکه دین‌شناسی در حوزۀ اسلامی باقی بماند لازم نیست حتماً دیدگاه اول را بپذیریم. دیدگاه سوم (بخشی از قرآن، بخشی از پیام خداست) اگر با کفایت نمادها و نشانه‌های اسلامی برای انتقال پیام مغایرت نداشته باشد ما را در حوزۀ اسلامی حفظ می‌کند. منظورم این است که اگر دیدگاهی نداشته باشیم که ما را نیازمند به یک پیامبرتکمیل‌کننده بنماید، ما در حوزۀ اسلامی باقی می‌مانیم. به گمان من دیدگاه دوم از همه قابل قبول‌تر است و با معرفی‌ای که قرآن از خود می‌کند هم سازگارتر می‌نماید. فقط دیدگاهی که منکر هر نوع پیام الهی در قرآن است با مشکل باقی ماندن در حوزۀ باورهای اسلامی مواجه می‌شود. در این مورد «مقداری» نمی‌توان سخن گفت. در نهایت داوری در مورد اینکه ما در این حوزه قرار داریم یا از آن خارج شده‌ایم به عرف عام مسلمانان و در موارد فنی به عرف خاص دین‌شناسان بازمی‌گردد. مشابه این بحث‌ها را می‌توان دربارۀ الگوی زندگی پیامبر هم داشت. البته بحث در این‌جا راحت‌تر و بی‌مانع‌تر پیش می‌رود. بحث نقد قرآن و نقد الگوی رفتاری پیامبر را باید در این چارچوب طرح کرد. نقد قرآن و آیاتش وقتی با هدف متمایزسازی پیام خدا از غیر پیام صورت می‌گیرد یک «نقد مومنانه» است و تا هنگامی که نتیجۀ این نقد به نقض قطعی عناصر «هستۀ سخت» دینداری و نواندیشی دینی منجر نگردد به خروج از حوزۀ مسلمانی منجر نمی‌شود.

متن کامل در وب سایت زیتون :
http://zeitoons.com/34361