نفوذ عربستان در سازمان همکاری اسلامی رو به ضعف خواهد بود
حسین علیزاده

استانبول روز ۱۳ دسامبر ۲۰۱۷ میزبان اجلاس اضطراری سران سازمان کنفرانس اسلامی بود. این اجلاس اضطراری به دعوت ترکیه، رییس دوره ای سازمان، و به منظور واکنش به اقدام ترامپ برای شناسایی اورشلیم به عنوان پایتخت اسرائیل و انتقال سفارت امریکا به این شهربرگزار گردید.

سران کشورهای اسلامی در این اجلاس خواهان به رسمیت شناخته شدن «کشور فلسطین» به پایتختی قدس شرقی از طرف جامعه بین المللی شده‌اند.

همچنین محمود عباس، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین، گفت این تشکیلات از شورای امنیت خواهد خواست تا تصمیم دونالد ترامپ را باطل اعلام کند. او گفت فلسطینیان از مجمع عمومی سازمان ملل می‌خواهند که دولت فلسطینی به عضویت کامل این سازمان در بیاید. فلسطین در حال حاضر «عضو ناظر» در سازمان ملل به شمار می رود و بنا بر این فاقد عضویت کامل است.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/41220

بنشینم و صبر پیش‌ گیرم
هومان دوراندیش

این روزها که سلبریتی‌ها در حال توبه سیاسی هستند و بابت حمایت از حسن روحانی در انتخابات ریاست جمهوری اظهار پشیمانی می‌کنند، ممکن است ذهنمان درگیر این سؤال شود که فضل تقدم با مرغ است یا تخم مرغ! یعنی این سلبریتی‌ها بودند که برای روحانی رأی جمع کردند یا که حمایت آن‌ها از روحانی موجب افزایش اعتبار اجتماعی‌شان شد؟

جواب این سؤال آن قدرها هم سخت نیست اگر به این واقعیت توجه کنیم که این «جنبش دموکراسی‌خواه جامعه ایران» بود که روحانی را در سال ۹۲ به عنوان رئیس‌جمهور کشور انتخاب کرد؛ و سلبریتی‌هایی که صدای این جنبش باشند، ولو ۴۵ دقیقه یا حتی به اندازه نطقی چند دقیقه‌ای در یک میتینگ سیاسی، روزگار آب که نه، سیلاب در آسیاب محبوبیتشان می‌ریزد. ولی آیا قرار است این مشاهیر محترم به ما بیاموزند که کدام سیاست‌مدار در حال پیمودن «راه دشوار آزادی» است؟

در عالم سیاست وقتی که کار به تعیین راه از بی‌راهه می‌کشد، سلبریتی‌ها هم «یکی‌ از بسیار»ند. دریبل‌زن قهار یا بازی‌گر جوانی که در کل عمرش، احتمالاً حتی یک مقاله هم درباره «گذار به دموکراسی» نخوانده است و از فراز و فرود دموکراتیزاسیون در اسپانیا و کره جنوبی و لهستان و آفریقای جنوبی و … اطلاع چندانی ندارد (و یا به کلی بی‌اطلاع است)، پشیمانی‌اش از رأی دادن به این یا آن سیاست‌مداری که مطالبات دموکراتیک یک ملت را – ولو کج‌دار و مریز- نمایندگی می‌کند، به‌راستی چقدر اهمیت دارد؟

مردم ایران آن قدر سیاسی هستند که در بزنگاه «انتخاب دشوار»، ورزشکاران و هنرپیشه‌ها را «مراجع تقلید سیاسی» خودشان ندانند. فریب یک موج زودگذر توئیتری را نباید خورد. موسم انتخابات که فرا رسد و گل سیاست که بشکفد، این اقلیت پشیمان خواهند گفت «در موسم گل ز توبه یارب توبه». در ایران دو دهۀ اخیر، آزادی‌خواهان مشهور و نامشهوری که به فردای بهتر «امیدوار» بوده‌اند (حتی در سال ۸۴)، در انتخابات ریاست‌جمهوری به کاندیدایی رأی داده‌اند که با دموکراسی و «جامعۀ باز» دست کم دشمنی نداشته.

اگر حمایت سلبریتی‌ها از این سیاست‌مدار یا آن جنبش دموکراسی‌خواه، نه ناشی از موج‌سواری سیاسی با هدف افزایش محبوبیت اجتماعی، بلکه برآمده از خرد سیاسی و اعتقاد راستین به جامعه‌ای باز و دموکراتیک بوده، بهتر است این روزها آیۀ یأس نخوانند و آکسیون سیاسی خودشان را به فضیلت صبر و سکوت بیارایند؛ که گاهی صبر دنباله کار و عمل آدمی‌ست.

اینکه سعدی گفته است «بنشینم و صبر پیش گیرم/ دنبالۀ کار خویش گیرم»، شاید یک معنایش هم این باشد که صبر و عمل دوستان قدیم‌اند. برزگر و بلبل هم بی‌صبوری به میوه و گل نمی‌رسند. در فصل انتخابات، حمایت از سیاست‌مداری که مظهر دموکراسی‌خواهی یک ملت شده، فضل و هنر چندانی نمی‌خواهد. در آن بادیه، کم‌وبیش معلوم است بادِ بخت به پرچم کدام نیکبخت می‌وزد. کسی که در چنان ایامی جانب «مردِ محبوب»‌ را می‌گیرد و شش ماه بعد پشیمان می‌شود، یا عقل سیاسی ندارد یا آرمان سیاسی. تجربۀ سال ۸۴ ثابت کرده است که مردم ایران اگر نخواهند رأی بدهند، گوششان به حرف خردمندان هم پنبه است؛ سلبریتی‌ها که دیگر جای خود دارند.

پس اساساً بحث مرغ و تخم مرغ در میان نیست. واقعیت این است که – به قول مولانا – باده از ما مست شد نی ما از او/ قالب از ما هست شد نی ما از او. آری، سلبریتی‌ها بیش از آنکه برای روحانی رأی جمع کنند، بر اعتبار و محبوبیت خودشان افزودند؛ چراکه با «ما» همراهی کردند. و «ما» یعنی اکثریت آزادی‌خواهان گمنام و پایدار این دیار.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/41258

تراژدی فلسطین
حسن یوسفی اشکوری

فرمان نامتعارف، ظالمانه و یک‌سویه‌ی رئیس‌جمهور نامتعادل آمریکا مبنی بر به رسمیت شناختن اورشلیم یا بیت‌المقدس به‌عنوان پایتخت یک‌پارچه دولت ظالم و نژادپرست اسرائیل، بار دیگر تراژدی فلسطین را زنده کرد و بر زخمی کهنه و عمیق در خاورمیانه و بلکه در جهان نمک پاشید.

در این یادداشت کوتاه می‌خواهم در آغاز به تأسیس دولت اسرائیل اشاره کنم و با این بیان کوتاه نشان دهم که چگونه این دولت کودتایی و برآمده از یک توطئه جهانی و شماری از یهودیان قوم‌گرا و فاشیست عمدتا غربی از حدود یک قرن پیش گام‌به‌گام در سرزمین فلسطین، چون دملی چرکین ریشه دوانده و ظاهرا قرار نیست به زودی درمان شود و بعد به چند نکته مهم اشاره خواهم کرد.

بگویم مراد گزارش تاریخی این دوران نیست بلکه قصد آن است که چند سرفصل چگونگی تشکیل دولت غاصب اسرائیل تا سال ۱۹۴۸ را بازگویم تا کسانی که هیچ اطلاعی از رخدادهای فاجعه‌بار این شجره خبیثه ندارند اندکی با خبر شوند. تحقق این نقشه طی چند مرحله و یا در چند گام اجرایی شد. بدین ترتیب:

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/41305

بودجه‌ی ۹۷، آشفتگی اقتصادی و آشفتگی استدلالی
داریوش محمدپور

بودجه‌ی ۹۷ اشکالات و عیوب زیادی دارد اما بخشی از بودجه – که شاید در قیاس با ابعاد دیگرش حاشیه‌ای باشد – بازتاب وسیعی در فضای مجازی پیدا کرد: عوارض خروج از کشور و افزایش تصاعدی آن تحت عناوین مبهم و متغیر. یادداشتی که می‌نویسم سنجش ستون‌های اصلی مواضع مدافعان این افزایش عوارض است. آن‌چه در زیر می‌آید بعضی از نقدهای اساسی است که تأمل در آن‌ها شاید بتواند در بازنگری در صورت‌بندی بودجه مؤثر واقع شود.

دولت می‌تواند از شهروندان‌اش مالیات بگیرد ولی این مالیات گرفتن چه مستقیم باشد چه غیرمستقیم باید نخست تابع ضابطه باشد و بعد هم شفاف باشد یعنی روشن باشد تحت چه عنوانی مالیات اخذ می‌شود و محل مصرف مالیات کجاست و بر حسب چه موازین و اصولی این مبلغ برای مالیات وضع شده است و مضاف بر آن مالیات باید متناسب و معقول باشد. افزایش عوارض خروج از کشور آن هم به شکل تصاعدی فاقد تمامی عناصر فوق است. لذا فی نفسه در افزایش عوارض خروج از کشور اشکالی نیست ولی این شکل اخذ عوارض و با این همه آشفتگی در توجیه حاکی از اشکالی در جای دیگری از صورت‌بندی بودجه یا در بهترین حالت شلختگی و بی‌تدبیری در معقول کردن آن است. ستون فقرات نقد بودجه‌ی ۹۷ به طور کلی و عوارض خروج از کشور به عنوان یکی از مصادیق آن عدم شفافیت و فقدان ضابطه‌ی روشن است. این شیوه‌ی بودجه‌بندی نه پیش‌بینی‌پذیر است نه قاعده‌مند. بر خلاف مدعای بعضی از مدافعان بودجه‌بندی فعلی هیچ راهی وجود ندارد که بتوان پیش‌بینی کرد یا قاعده‌ای را نشان داد که از طریق آن با بودجه‌بندی فعلی وضع اقتصادی دهک‌های پایین بهبود پیدا می‌کند و شکاف فقیر و غنی کمتر می‌شود.

در توضیحات مختلفی که از مسؤولین و مدافعان این افزایش شنیده‌ایم این ناهماهنگی و آشفتگی به صراحت دیده می‌شود. توضیح محمد باقر نوبخت این بوده که این مبلغ از شهروندانی که تمکن سفر به خارج از کشور دارند اخذ می‌شود تا گردشگری داخلی رونق پیدا کند. استدلال البته استدلال سستی است و پریشان‌گویی‌های آقای نوبخت در جای‌جای سخنان‌اش هویداست. این نوع از استدلا‌ل‌ را حسین معززی‌نیا در یادداشتی فیس‌بوکی نقد کرده که نیازی به تکرارش نیست و علاقه‌مندان به نقد این موضع می‌توانند همان‌جا آن را بخوانند.

استدلال دیگری حاکی از این است که (و این استدلال نزدیک است به توجیه آقای نوبخت): عده‌ای مرفه در جامعه زندگی می‌کنند و نشان مرفه بودن‌شان سفر خارجی رفتن است و جامعه اقشاری کم درآمد و فقیر دارد. عوارض خروج از کشور مالیات گرفتن از این عده از مرفهان (و طبقه‌ی متوسط) است برای بهبود وضع فقرا.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/41333

«نقص مدرک» چگونه نقصی است؟
پیمان عارف

۱- وقتی ۱۱ سال پیش محمدمهدی زاهدی وزیر علوم ریاضی‌خوان و البته اصول‌گرای دولت اول احمدی‌نژاد ضمن پذیرش وجود دانشجویان ستاره‌دار آن‌ها را متهم به جرایمی چون زنا و شرب خمر کرد، در پاسخ او یادداشتی نوشتم با عنوان «در نکوهش رذالت» و ضمن بازخوانی وضعیت ۱۷ دانشجوی ستاره‌دار آن روزها -که خود جزو نخستین‌شان بودم- به او یادآور شدم که دروغ نه تنها هیچ‌گاه فضیلت نبوده و نخواهد بود بلکه رذیلتی است واضح و مبرهن که جز بی‌آبرویی برای فاعل آن نتیجه‌ای به بار نیاورده و نخواهد آورد.

چنین نیز شد و نهایتا هم آن وزیر و هم رئیس دولت آن وزیر به یکی از بدنام‌ترین اصحاب سیاست معاصر ایران تبدیل شدند و دولت‌شان نیز جز در صفحات تاریک تاریخ ایران جای نگرفت!

اما راستش را بخواهید آن زمان که «در نکوهش رذیلت» را برای محمد مهدی زاهدی می نوشتم هیچ‌گاه گمان نمی‌کردم که ۱۱ سال بعد نیز در حالی که باز هم ستاره بر دوش دارم مجبور به نوشتن درباره وزیر علوم دولتی باشم که خود برای نجات از آن جهنم پیشین برای سرکار آوردنش کوشیده و از جمله دل به وعده «بساط ستاره‌داری را جمع خواهم کرد» رئیس جمهورش بسته بوده‌ام.

هیچ گمان نمی‌کردم که وزیر علوم دولتی که در راس آن یک حقوق‌دان و نه سرهنگ ایستاده چنین به دوربین بنگرد و مبتلا بدان عارضه که میرحسین موسوی ۸ سال پیش چنان هنرمندانه و معمارانه برای افکار عمومی ایرانیان تصویرش کرد ؛ به راحتی دروغ بگوید و ادعا کند «دانشجوی ستاره‌دار نداریم ؛ تنها یک عده نقص پرونده داریم!»

وزیر علوم باغبانی‌دان مان می‌گوید مشکل نقص پرونده است و البته توضیح نمی‌دهد چه چیزی در پرونده دانشجویان محروم از تحصیل ناقص است که اجازه تحصیل را از آنها سلب می‌کند.
متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/41375

شناخت نوین از امپریالیسم
حمید آصفی


ما به یک تحلیل امروزی از سرمایه‌داری جهانی نیاز داریم برای اینکه بدون شناخت سرمایه‌داری جهانی امکان شناخت و تحلیل آرایش طبقاتی داخلی وجود ندارد.

‌ما از یک واژه به نام امپریالیسم مدام استفاده می‌کنیم. امپریالیسم به مثابه استعماری، امپریالیسم و امپریالیسم نو. مرحله دوم تا قرن نوزدهم ادامه دارد. این دو نوع امپریالیسم را می‌شود از همدیگر تفکیک کرد که به این گونه آخری می‌گویند امپریالیسم نو این امپریالیسم هم از نیمه اول و دوم قرن بیستم است و تا می‌رسیم به سال ۱۹۹۰ شروع نقطه عطف آن است و تاکنون ادامه دارد که همین مرحله جهانی شدن سرمایه‌داری است و سرمایه‌داری رقابتی حاکم است و این با انقلاب دوم تکنولوژی همراه شده است که بعضی ها به آن انقلاب سوم می‌گویند.

این انتظار می‌رود که به جایی با انقلابات سوم که وارد آن شده‌ایم تحولات روبنایی هم با آن صورت بگیرد. سرمایه‌داری دوران اولیه برای انباشت سرمایه‌اش کاملاً خصلت استعماری دارد و غارتگر است با انقلاب اول تکنولوژیک در واقع سرمایه‌داری سازمان یافته« organized capitalism»را ایجاد می‌کند که به این سرمایه‌داری سازمانی فردی نیز می‌گویند. در دوره اولیه سرمایه‌داری، غارت‌گری در واقع ترکیب اولیه‌اش صدور کالا و خروج ثروت است اندکی هم مواد اولیه در آن هم مطرح است زیرا تولید هنوز به مرحله انبوه نرسیده است. زمانی که تولید انبوه «Mass production»می‌شود این نیاز دارد که مواد اولیه‌اش را از کشورهای پیرامونی جذب کند همانند نفت و مس و …به تمام مواد اولیه کشورهای دیگر نیاز پیدا می‌کند زیرا تولید انبوه به مصرف منابع «Mass consumption»فراوان نیاز دارد. برای همین هم اقتصادهای جزیره‌ای«lsland economies» سرمایه‌داری آغاز می‌شوند از کشوری طلا و از دیگری کائوچو و یا … می‌خواهد و به صورت مداومی دامنه این نیازهایش به مواد اولیه کشورهای دیگر گسترش پیدا می‌کند و به خاطر همین سرمایه‌داری در کشورهای پیرامونی خصلت نیمه مستعمره نیمه فئودالی پیدا می‌کند.

‌وقتی که باز توسعه پیدا می کند این صدور کالای پیشرفته همانند صنایع نساجی در مرحله صدور اولیه است و صنایع نساجی انگلیس در آن زمان چیت صادر می‌کردند ودر این دوره صدور کالاهای پیشرفته همانند کالاهای لوازم خانگی شروع می‌شوند.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/41475

تغییر گروه‌های مرجع در ایران؛
سلبریتی‌ها به جای سید‌ها

زیتون-مهدی تاجیک: تغییر گروه‌های مرجع و جابجایی‌ نمادها یکی از مولفه‌هایی است که می‌توان دگردیسی جامعه ایران را بر اساس آن ارزیابی کرد.

تحولات تکنولوژیک در واقع مهم‌ترین عامل و موتور محرک در تغییر پارادایم‌های ارزشی بوده است. شبکه‌های اجتماعی که این روزها بدل به اصلی‌ترین فضاهای عمومی در محاوره‌های شهروندان ایرانی شده‌اند راز این تغییر اجتماعی را در خود دارند.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/41518

چه کسانی از تهران موشک‌های حوثی‌ها را شلیک می‌کنند
فرزانه روستایی

موشک‌هایی که از یمن به سوی ریاض و دیگر پایگاه‌های مهم سعودی‌ها شلیک می‌شوند، می‌رود تا تبدیل به ماجرایی شود شبیه به همان بحرانی که رژیم صدام حسین را در سال ۱۹۹۸ در مسیر بی بازگشت قرار داد. جنگ یمنی ها با ریاض که نه جنگ مردم ایران است و نه این منطقه اساسا حوزه نفوذ ایران است ممکن است تبدیل به بحرانی شود که یک تنه همه بحران های لاینحلی را که ایران امروز دارد بلعیده و عملا بزرگترین بحرانی شود که کشور پس از جنگ عراق علیه ایران آن را تجربه کرده است.

به لحاظ تاثیر خطرناکی که جنگ حوثی ها و سعودی ها بر ایران می گذارد نیاز است به ۳ سوال خطیر فکر کنیم تا اگر هنوز دیر نشده پاسخی برای آن را بیابیم.

۱ــ آیا حوثی ها می دانند با موشک هایی که به سوی پایتخت عربستان سعودی شلیک می کنند عملا دارند ایران را در لبه یک پرتگاه قرار می دهند که عملا منطقه خاورمیانه را با یک تنش چند جانبه جدید مواجه می کند.

۲ــ آیا این واقعا خود حوثی ها هستند که موشک ها را از یک جایی در خاک یمن به مواضع حساس در عربستان شلیک می کنند یا اینکه شلیک این موشک ها از تهران سفارش داده می شود. آن هم بر اساس معادلاتی از ذهن‌های علیل و فرتوتی که معتقدند زدن سعودی ها با موشک هایی که مشکوک به ساخته شدن در ایران هستند هم سهم بزرگ نظامی ها و امنیتی ها در معادلات قدرت در ایران را تضمین می کند و هم رقابت های سیاسی اطراف خاک ایران را سامان می دهند.

۳ــ اگر دولت ترامپ تلاش می کند تا استنادهای کافی فراهم کند که برای وارد کردن یک ضربه نظامی متمرکز٬ کوتاه ٬ و کنترل شده به ایران لازم است٬ آیا نباید از حوثی ها خواسته شود فعلا موشک‌پرانی را متوقف کنند تا بحران از کنترل خارج نشود٬‌ یا حداقل اینکه در مجموع مانع تجمیع این استنادها شد.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/41603

مرد خاطره‌ها رفت
حسن یوسفی اشکوری

ساعتی پیش دریافتم که حسین شاه‌حسینی در نود سالگی درگذشت. خدایش رحمت کند. به بازماندگانش تسلیت می‌گویم.

نازنین‌مردی بود، از سلسله عیاران کهن. مرد اخلاق و دیانت و آزادگی و آزادی‌خواه. وطن‌دوست و سرباز وطن و دوست‌دار مردان وطن. جوان‌مرد بود و اهل فتوت. تصادفی نبود که او به زنده‌یاد هدی صابر علاقه و دل‌بستگی ویژه داشت و هدی نیز متقابلا شاه‌حسینی را در حد الگوی پهلوانی قبول داشت و می‌ستود. هر دو بر منش و سیرت پهلوانی کهن ایرانی بودند و گزاف نیست که بگویم آن دو از معدود بازماندگان سنت پهلوانی به شمار می‌رفتند. این در حالی بود که این دو تن وابسته به دو گروه اجتماعی بوده و از پیشینه خانوادگی و سیاسی و شغلی متفاوتی برخوردار بودند و بین‌شان فاصله سنی در حد پدر و پسر بود. اما منش‌ها و سیرت‌ها، فاصله‌ها را بر می‌دارد و یا کم می‌کند.

شاه‌حسینی از جوانی و در نهضت ملی مصدق را کشف کرد و دل‌بسته آن «پیرمرد احمدآبادی» شد. او را در حد یک معشوق دوست داشت. پس از کودتا در شمار فعالان صف اول نهضت مقاومت ملی بود. بعدها از اعضای کادر مرکزی جبهه ملی شد. در دولت بازرگان رئیس سازمان تربیت بدنی شد. از همان زمان بود که با نام حسین شاه‌حسینی آشنا شدم. او را هیچ نمی‌شناختم اما وقتی سیمای او را در تلویزیون می‌دیدم، نمی‌دانستم که تخصص او چیست و چه اندازه با این مسئولیت تناسب دارد. در آن زمان تنها چیزی که با شغل و مسئولیتش تناسب داشت، اندام درشت و سیمای پهلوانی‌اش بود. البته بعدها که از نزدیک با او آشنا شدم، دانستم او به واقع یک «پهلوان» است، پهلوان به معنای کهن ایرانی‌اش؛ هر چند ممکن است با ورزش به معنای مدرن آن چندان نسبتی نداشته باشد. البته او در سه دهه اخیر، در عین عضویت در شورای مرکزی جبهه ملی، بیشتر در شورای فعالان ملی–مذهبی فعال بود و با این مجموعه همدلی و همراهی و ارتباط داشت. پیوند او با هدی صابر نیز در همین شبه تشکیلات شکل گرفت و تداوم یافت.

شاه‌حسینی به مهندس عزت الله سحابی در حد یک لیدر و پیش‌گام اعتقاد و باور داشت. سخت شیفته اخلاق و صداقت و نیک‌دلی و وطن‌خواهی وی بود. از آغاز همکاری تا پایان عمر سحابی، با او و طیف ملی–مذهبی صمیمانه همکاری کرد

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/41664

🍃پیام تسلیت جمعی از فعالان مدنی و سیاسی خارج از کشور ​به مناسبت درگذشت حسین شاه‌حسینی​

زیتون: جمعی از کنش‌گران ملی‌ـمذهبی و فعالان مدنی خارج از کشور درگذشت حسین شاه‌حسینی٬ از اعضای جبهه ملی را تسلیت گفتند.
این عضو شورای مرکزی جبهه ملی ایران روز گذشته در سن ۹۰ سالگی درگذشت.
حسین شاه‌حسینی متولد اسفند ۱۳۰۶ و عضو شورای مرکزی جبهه ملی ایران از اعضای هیئت رهبری جبهه ملی بود.
او در دولت موقت ایران، معاون مهندس مهدی بازرگان و نخستین رییس سازمان تربیت بدنی و رئیس کمیته ملی المپیک پس از انقلاب بود.

متن کامل این پیام که برای انتشار در اختیار «زیتون» قرار گرفته به شرح زیر است:

به‌نام خدا
هرگز نمیرد آن‌که دلش زنده شده به عشق

حسین شاه‌حسینی، از فعالان استوار و صبور و آزاده‌ی نهضت ملی ایران به سرای باقی پیوست. شاه‌حسینی، کنشگر خستگی‌ناپذیر راه آزادی و دموکراسی و استقلال ایران برای افزون بر هفت دهه بود.
مبارز فروتن و دریادل از همراهان صادق و یاران وفادار دکتر محمد مصدق، از فعالان نهضت مقاومت ملی پس از کودتای آمریکایی ـ انگلیسی ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، از اعضای رهبری جبهه ملی ایران، و نیز از اعضای ارشد شورای فعالان ملی ـ مذهبی ایران بود.
زنده‌یاد شاه‌حسینی از نزدیکان و معتمدان مرحوم آیت‌الله طالقانی به‌شمار می‌رفت. او در دولت موقت مهندس مهدی بازرگان، ریاست سازمان تربیت بدنی را برعهده داشت. جز این، وی همواره در موقعیت کنشگری صبور و پیگیر و استوار، در متن جامعه مدنی فعال بود، و برای گسترش آزادی، ایثارگرانه می‌کوشید.
در تلاش برای دفاع از حقوق اساسی ملت ایران و در مسیر سخت و دشوار مبارزه برای آزادی و دموکراسی، او پیش و پس از انقلاب بارها هدف احضار و بازداشت و تهدید امنیتی و خشونت و زندان قرار گرفت. زنده‌یاد شاه‌حسینی اما با وجود همه‌ی آزارها و رنج‌ها و محدودیت‌ها و فشارهایی که متوجه وی شد از راهی که برای ایران برگزیده بود، و باوری که به نهضت ملی و دکتر مصدق داشت پا پس نگذاشت.
ساده‌زیستی و پاکدستی و زندگی اخلاقی آن مرد وطن‌دوست، در عین تمسک وی به ارزش‌های دینی و نیز رویکرد مداراجویانه و فروتنانه‌ی آن پیر آزاده، هم‌زمان با باورش به گفت‌وگو، از این مبارز دیرپای راه آزادی و دموکراسی، الگوی ارزشمند و کمیاب پدید آورد.
باورمندی و وفاداری شاه‌حسینی به اندیشه و راه و روش سیاسی دکتر مصدق به‌گونه‌ای بود که وی تا پایان زندگی عضو اصلی شورای حفظ و نگهداری قلعه احمدآباد و نیز مسئول و متولی برگزاری آیین‌های بزرگداشت رهبر نهضت ملی ایران بود.
امضا‌کنندگان این پیام، ضمن ابراز تأسف از فقدان آن کنشگر گران‌مایه، و با تقدیم تسلیت صمیمانه به خانواده شاه‌حسینی و ملت ایران، به‌ویژه طیف گسترده نیروهای ملی و ملی ـ مذهبی در داخل کشور، برای جان به هستی پیوسته‌ی آن پیر وطن‌دوست و آزادی‌خواه، علو درجات، و نام و یادی همآره ماندگار آرزو می‌کنند.

مهرداد احمدزاده، مهدی امینی‌زاده، عبدالعلی بازرگان، ایرج باقرزاده، محمد برقعی، بیژن بهادری، محمدباقر تلغری‌زاده، رضا حاجی، محمد حیدری، تقی رحمانی، فرزانه روستایی، حمید شمس، معصومه شاپوری، جلیل ضرابی، رضا علیجانی، نورالدین غروی، فرشید فاریابی، حسن فرشتیان، مصطفی قهرمانی، مرتضی کاظمیان، هادی کحال‌زاده، محسن کدیور، علی کلایی، پروین کهزادی، مسعود لدنی، رضا مسموعی، فهیمه ملتی، مهدی ممکن، مهدی نوربخش، حسن یوسفی اشکوری
http://zeitoons.com/41725

گفت‌وگو با جمشید اسدی؛
«خودی و غیر خودی» در نظام بانکی ما «قانون» است

زیتون: بحران موسسات مالی بدهکار به چالشی درازمدت برای نظام مالی در ایران تبدیل شده است. دولت از طرفی برای پرداخت بدهی به طلبکاران این موسسات مالی ابراز ناتوانی می‌کند ولی از طرف دیگر بودجه موسسات دینی و مذهبی نزدیک به حکومت را برای سال آینده به اندازه قابل توجهی افزایش داده است.

در همین چند روز اخیر اتفاقاً گزارش صندوق بین المللی پول در مورد مشکلات نظام بانکی جمهوری اسلامی منتشر شده که حاکمیت «قوانین شل و وا رفته» را دلیل اصلی بحران بانکی در این سیستم دانسته است.
جمشید اسدی استاد اقتصاد مقیم پاریس٬ در گفت‌وگو با زیتون، حاکمیت رویکرد‌های مبتنی بر خودی و غیرخودی در سیستم بانکی جمهوری اسلامی را دلیل اصلی بروز بحران بدهی موسسات مالی و اعتباری به شهروندان می‌داند.

متن کامل گفت‌وگو در ادامه می‌آید:
http://zeitoons.com/41727

آیا عشق بیش‌تر از نفرت تولید انگیزه نمی‌کند؟
به یاد حسین شاه‌حسینی

زیتون-رضا علیجانی: شاه‌حسینی هم رفت. چهره ای دیگر از چهرهای شاید تکرار ناشدنی…

یک وجه مهم از ویژگی های چنین چهره‌هایی مداومت و صبوری و امیدواری در همه عمرِ ارزش‌محورانه‌شان است. وجه مهم دیگر اما زیست اخلاقی بر طراز ارزش‌هایی است که بدان معتقدند. و این هر دو در زمانه ما بس گرانبهاست. زمانه عمل‌گرایی و مصلحت‌محوری افراطی و زیرپاگذاشتن ارزش‌های اخلاقی و پرنسیب‌های رفتاری از سوی بسیاری از مدعیان در درون و بیرون ساختار قدرت…

شاه‌حسینی از نوجوانی دبیرستانی و در ارتباط با خداپرستان سوسیالیست شروع کرد و در نهضت ملی شدن نفت بالید و در نهضت مقاومت ملی پس از کودتای سیاه به بار نشست و در ارتباطی گسترده با روحانیون و بازاریان و شخصیت‌ها و جریانات سیاسی و صنفی و ورزشی و… ادامه داد تا صاحب منصبی شد در حیطه ورزش پس از انقلاب و باز در بیرون قدرت قرار گرفت اما هم‌چنان به حیات ارزش مدار آزادی‌خواهانه و ملی و وطن‌دوستانه‌اش تا انتهای عمر ادامه داد که هم‌زمان عضو دیرپا و بلند مرتبه جبهه ملی بود و عضو مورد احترام همگانی در شورای فعالان ملی- مذهبی.

راز این مداومت و امیدواری در تمامی عمر چیست؟ به گمان من: عشق. شاه‌حسینی دو عشق بزرگ داشت مردم و مصدق. همین کافی بود برای یک عمر تلاش بی توقف و یاس و رکود.

او در بیش از هفت دهه از عمرش با شخصیت‌های سیاسی و صنفی و ورزشی زیادی در ارتباط نزدیک بود: مصدق و کاشانی و تختی و شمشیری و آیت‌الله زنجانی و تختی و آیت‌الله طالقانی و داریوش و پروانه فروهر و عزت‌الله سحابی و ده‌ها نفر دیگر که خاطره‌های زیادی در حافظه قوی‌اش از هر یک از آنها داشت. از همکاری‌های سیاسی‌اش با آن‌ها تا انجام خدماتی هم‌چون کمک‌رسانی به خانواده زندانیان سیاسی ولو غیرمذهبی تا حاضر شدن بر پیکر بی‌جان عزیزانش و تغسیل و تدفین آن‌ها و تا حضور در خصوصی‌ترین لایه‌های زندگی بعضی از این شخصیت‌ها و تلاش برای حل اختلافات خانوادگی‌شان! او اما از گنجینه بزرگ خاطراتش به شکل کاملا مخصوص خودش استفاده می‌کرد: انتقال تجربه و تقویت انگیزه.

شاه‌حسینی آموزگار و مدرس بزرگی بود. اما نه مدرس مسلح به عقل نظری بلکه معلم مسلط برعقل عملی. همه کسانی که با او حشر و نشری داشتند قطعا خاطراتی در این‌باره دارند که ذکر آموزندهًاش در این روزها خواهد رفت و یاد وی را بزرگ خواهد داشت. من نیز خاطرات زیادی از او دارم که چکیده همه آن‌ها همین دو عنصر است.

وقتی پس از بازداشت و فشارهای طولانی بر فعالان ملی- مذهبی و نهضت آزادی در سال ۸۰ آزاد شدیم، پس از مدتی در سال ۸۲ ما دوباره بازداشت و پس از دو سال حبس دیگر که از زندان آزاد شدیم. آن‌روزها همه دوستان و آشنایان ما را نصیحت به آرامش و رسیدن به امور شخصی و خانوادگی می‌کردند. تنها یک نفر بود که صدای متفاوتی داشت: حسین شاه‌حسینی.

متن کامل در زیتون:
http://zeitoons.com/41711