@AdabSar

اندیشه را زبان گواراست پارسی 
هر واژه یک نگینه‌ی گویاست پارسی 

از هر دهن ز بس‌که دل انگیز می‌چمد 
گویی سـروش بردن دل‌هاست پارسی 

شب‌ها نیوشه، کودک گهواره‌ی مرا 
شـــیرینی ترانه‌ی فرداست پارسی 

برخاست از «دهار» و فرا رفت هر کنار 
بس پهنه را هنـــرکده آراســـت پارسی 

آوازه‌ســــاز بلخ و سَــمَرکند و دامغان 
شیراز و غزنه، توس و هریوا ست پارسی 

فردوســی و سنایی و خیام و مولوی 
حافظ فروغ و رابعه‌ی ماست پارسی 

از رودکی و حنظله تا روزگار من 
آمو ترین سروده‌ی دریاست پارسی 

پیشــــینه‌ی تو را ز چه آغاز سر نهم؟ 
زیرا هزاره‌هاست که برپاست پارسی 

نازم به یادگار نیاکانـــی‌ام، نگــــر 
پیداست هر چکامه که زیباست پارسی 

برگیزه‌ی شناســـــه‌ی من، وخش چامه‌ام 
ای خوش که سرزمین مرا خاست پارسی 

پرپر کنــــم درود، « بهارِ سعید » را 
در پیش پا اگر که پذیراست پارسی

#بهار_سعیـد
@AdabSar

@AdabSar
هم‌میهنم


هم‌میهنم! ز چیست که همتا نمی‌شویم؟
هم‌باغ و هم‌بهــــار و هم‌آوا نمی‌شویم؟ 

از هر گُرُه، تبار و زبانی به یک چمن 
گل‌های گونه‌گونه‌ی زیبا نمی‌شـویم؟ 

میهن فراخ و گلشن گســــترده دامنش 
ازچشم تنگ ماست، اگر جا نمی‌شویم 

روزی که دست خود بگذاری به دست من 
در گوشــــه‌های تفرقه تنها نمی‌شــــویم 

این پهنه مادر همه‌ی ماست، از چه رو 
هم‌دامنان مهـــــر و مدارا نمی‌شویم؟ 

امروزه گر بزرگیِ ما دشمنی ماست 
ما دوســـتان کودک فردا نمی‌شویم 

هرچه بهار اخش سمن بوده هیچگه 
پاییــــز لاله‌های دگـــرها نمی‌شویم 

ای هـــم‌دیار من، که منم هـــم‌دیار تو 
پس از کجا، چگونه، چرا «ما» نمی‌شویم؟

#بهار_سعیـد
@AdabSar