@AdabSar

چو از برابرم آیی دلم گسسته شود
چو بگذری ز بَرم خاطرم شکسته شود

به باغ ما گذری کن چو باد نوروزی
که گل طَبق‌طَبق و لاله دسته‌دسته شود

مبند بر لبِ نوشین رهِ سخن بگذار
که مرهمِ دلِ ریشِ هزار خسته شود

چنان به بوی گلت دَم به خود فرو دزدم
که در قفس نفسِ مرغِ روح بسته شود

چنان به یاد قدت در بغل کشم خود را
که دل چو بارِ صنوبر به سینه خسته شود

کسی که صید به پای خود افتدش در قید
چرا مقیّدِ مرغِ ز دام جَسته شود

وصال یار میسر شود ولی روزی
که رشته‌های تعلق ز هم گسسته شود

زمانه ایمن از آهم نشست می‌ترسم
که گرمِ خاستن این شعله‌ی نشسته شود

خوش است کسب هنر گر قبولِ استادی
به یاری فلک و طالع خجسته شود

ز باغ عشق گلی چند چیده‌ام «شانی»
که زیبد ار به سرِ دستِ یار دسته شود

#شانی_تکلو
@AdabSar