🔷💠🔹🔹
@AdabSar

🔅 پیام شما

درود!
من افغانی‌ام.
زبان پارسی گستره‌ی پهناوری دارد.
بسیار واژگان ناب و ارزنده‌ای در گفتگوی عوام مردم در افغانستان استفاده می‌شود که زبان پارسی محتاج آن واژگان است. متاسفانه به علت ستیزی که ایرانیان با اتباع پارسی زبان افغانستان دارند، این ارزش به فرودستی مبدل شده است.
برخی از آن واژگان:
بهل=بگذار
چاشت=میان روز
بیگاه=عصر_دم‌غروب
چمچه=ملاقه
کرند=کلنگ
بَلَیلو=سطحی
چوبَجی=زخمی که براثر مالیده شدن بر سطحی به وجود می‌آید
چَوکی=صندلی
چَوکات=قاب
و.....

ناگفته نماند که از میهمان‌نوازی و گرامی‌داشت ایرانیان بسیاری برخوردار شده‌ام که در پستوی خاطرم برای همیشه تابلوی مهربانی و انسانیت‌شان را چوکات زرین نافراموشی گرفته‌ام.
«ادب‌سار» بسیار خوشنودم کرد که پارسی به پاس انسانهایی چون شما زنده است.
موفقیت‌تان آرزوست.
شاد زی.

#محمد_شریفی
@AdabSar
🔷💠🔹🔹

🔷💠🔹🔹
@AdabSar
🔅پیام شما


درود!
من افغانی‌ام.
زبان پارسی گستره‌ی پهناوری دارد
بسیار واژگان ناب و ارزنده‌ای در گفتگوی عوام مردم در افغانستان استفاده می‌شود که زبان پارسی محتاج آن واژگان است. متاسفانه به علت ستیزی که ایرانیان با اتباع پارسی‌زبان افغانستان دارد این ارزش به فرودستی مبدل شده است.
برخی از آن واژگان:
بِهِل= بگذار
چاشت= میان‌روز
بیگاه= عصر، دمِ غروب
چَمچِه= ملاقه
کرند= کلنگ
بَلَیلو= سطحی
کَرَت= دفعه، تکرار
چوبَجی= زخمی که براثر مالیده‌شدن بر سطحی به‌وجود می‌آید
چَوکی= صندلی
چَوکات= قاب
و.....

فرستنده #محمد_شریفی
@AdabSar
🔷💠🔹🔹