💫
زندهترین زنده مرا میهن است
هرکه دم از مرگ زند دشمن است
کامِ وطندوست پر از خنده باد
تا که جهان هست وطن زنده باد
#مصطفی_بادکوبه_ای
@AdabSar
زندهترین زنده مرا میهن است
هرکه دم از مرگ زند دشمن است
کامِ وطندوست پر از خنده باد
تا که جهان هست وطن زنده باد
#مصطفی_بادکوبه_ای
@AdabSar
@AdabSar
کیست دم از مرگِ وطن میزند
زخم دگر بر دل من میزند
کیست که دلدادهی خورشید نیست
در دلِ او پرتو امید نیست
کیست که یأس است شعارِ دلش
مرگ چکد از سخنِ باطلش
یاسِ دل کیست که پژمرده است
آب ز آبشخورِ کین خورده است
مرگِ وطن حرف وطندوست نیست
این سخن از خامهی یک اجنبیست
میهنِ ما زندهترین میهن است
هرکه دم از مرگ زند دشمن است
مهدِ اهورای سپنتاست این
کشورِ جاوید اوستاست این
خطهی بس کاوه و بس بابک است
کشور صد آرش و صد مزدک است
میهنِ فردوسیِ والانژاد
پهنهی رزم و وطنِ عدل و داد
مرگ کجا کشور ایران کجا؟
مرگ کجا مهد دلیران کجا؟
گرچه گهی غم به دل ما نشست
حرمت میخانهی میهن شکست
لیک نمردهست و نمیرد وطن
رنگِ عدم را نپذیرد وطن
دل سخن نغز به بار آورد
یاد ز گفتار بهار آورد...
مذهب ما مذهب ایرانی است
کیش اهورایی انسانی است
مذهب ما مذهب شمشیر نیست
مکتب خون و غم و تکفیر نیست
مظهر آزادی ما کوروش است
او که نبی است نه آدمکش است
خاکِ وطن حملهی چنگیز دید
یورش آن وحشی خونریز دید
خون جگر خورد ولیکن نمرد
جان به سلامت ز چنان ورطه برد
چون به سرِ دار بشد سربدار
حب وطن گشت یلان را شعار
باز وطن سرور و سردار شد
دشمن ایران به سر دار شد
خون سیاووش چو آید به جوش
شعر وطن را بسراید سروش
ما نسپاریم وطن را به کس
تا که بود در تنمان یک نفس
چون که وطن تا به ابد زنده است
جان به رهش دادنم ارزنده است
ور نه خردمند نخواهد سپرد
جان به ره تودهی خاکی که مرد
دم مزن از مرگِ وطن دم مزن
خانه ی امید تو بر هم مزن
زندهترین زنده مرا میهن است
هرکه دم از مرگ زند دشمن است
کام وطندوست پر از خنده باد
تا که جهان هست وطن زنده باد
#مصطفی_بادکوبه_ای
@AdabSar
کیست دم از مرگِ وطن میزند
زخم دگر بر دل من میزند
کیست که دلدادهی خورشید نیست
در دلِ او پرتو امید نیست
کیست که یأس است شعارِ دلش
مرگ چکد از سخنِ باطلش
یاسِ دل کیست که پژمرده است
آب ز آبشخورِ کین خورده است
مرگِ وطن حرف وطندوست نیست
این سخن از خامهی یک اجنبیست
میهنِ ما زندهترین میهن است
هرکه دم از مرگ زند دشمن است
مهدِ اهورای سپنتاست این
کشورِ جاوید اوستاست این
خطهی بس کاوه و بس بابک است
کشور صد آرش و صد مزدک است
میهنِ فردوسیِ والانژاد
پهنهی رزم و وطنِ عدل و داد
مرگ کجا کشور ایران کجا؟
مرگ کجا مهد دلیران کجا؟
گرچه گهی غم به دل ما نشست
حرمت میخانهی میهن شکست
لیک نمردهست و نمیرد وطن
رنگِ عدم را نپذیرد وطن
دل سخن نغز به بار آورد
یاد ز گفتار بهار آورد...
مذهب ما مذهب ایرانی است
کیش اهورایی انسانی است
مذهب ما مذهب شمشیر نیست
مکتب خون و غم و تکفیر نیست
مظهر آزادی ما کوروش است
او که نبی است نه آدمکش است
خاکِ وطن حملهی چنگیز دید
یورش آن وحشی خونریز دید
خون جگر خورد ولیکن نمرد
جان به سلامت ز چنان ورطه برد
چون به سرِ دار بشد سربدار
حب وطن گشت یلان را شعار
باز وطن سرور و سردار شد
دشمن ایران به سر دار شد
خون سیاووش چو آید به جوش
شعر وطن را بسراید سروش
ما نسپاریم وطن را به کس
تا که بود در تنمان یک نفس
چون که وطن تا به ابد زنده است
جان به رهش دادنم ارزنده است
ور نه خردمند نخواهد سپرد
جان به ره تودهی خاکی که مرد
دم مزن از مرگِ وطن دم مزن
خانه ی امید تو بر هم مزن
زندهترین زنده مرا میهن است
هرکه دم از مرگ زند دشمن است
کام وطندوست پر از خنده باد
تا که جهان هست وطن زنده باد
#مصطفی_بادکوبه_ای
@AdabSar