ادبسار
🔷🔶🔹🔸 @AdabSar 🔅آشنایی با نامهای ایرانی «فرنود» 💬 "فرنود"، نام پسرانهی ایرانی به چمار(معنی) شَوَند و برابر پارسی واژگان دلیل و برهان است. هرچند واژهی برهان تازی شدهی واژهی پارسی پَروَهان است. برای آشنایی با برابرهای "فرنود" به این پیوند بنگرید: t.me/AdabSar/5739…
📚 @AdabSar 📖
🔅 آشنایی با ماتیکان(کتاب) دساتیر*
دساتیر، نام ماتیکانی است که در زمان صفویان، گروهی از پارسیان شیراز که به هند کوچ کرده بودند، به سرکردگی آذرکیوان دست به نگارش آن زده و این ماتیکان را از آن پیامبری دروغین به نام «ساسان پنجم» دانستند.
این دفتر به زبانی است که همسانی با دیگر زبانها ندارد و اینگونه بر میآید که برساختهی خود آذرکیوان باشد. زبان آن را خود آذرکیوان میدانست و آن را به پارسی برگرداند. در برگردان پارسی آن، آذرکیوان کوشید تنها واژگان پارسی بهکار برد و برای جایگزینی واژگان پارسی به جای تازی، دست به واژهسازی زد.
شماری از این واژگان از زبان سانسکریت، اوستایی و زند و پازند(نوشتههای زرتشتی به زبان پهلوی) گرفته شده و بر پایهی بنیادهای زبانشناسی و ریشهشناسیک ساخته شدهاند. چندی از این واژگان امروز در زبان پارسی کاربردی شدهاند و به دیوان سرایندگان نیز راه یافتهاند.
چند نمونه از واژگان دساتیر:
فرشاد: خرد و روان گویال کیوان(سیاره مریخ)
فرسار: نیروی داد
فرنود: دلیل و برهان
فرساد: دانشمند(دانشمند پارسی است)
فرزبد یا فرزبود: حکمت
دهناد: نظام و سامانمندی
فروزه: صفت
سفرنگ: تفسیر کتاب خدا
فرجود: معجزه
فرنوش: روان و خرد فلک ماه!!
✍🏻برگرفته از دایرهالمعارف فارسی
نویسنده: #غلامحسین_مصاحب
📚 @AdabSar 📖
از سویی، شماری از پژوهندگان برپاد(مخالف) واژهسازی دساتیر هستند و یا بر آن خرده گرفتهاند:
«…در سدهی یازده مهی(قمری)، گروهی بنام «آذر کیوان» شیوهای نو در واژهسازی پایهگذاری کردند که خوشبختانه چندان گسترش نیافت. در روزگار شاه عباس بزرگ صفوی که همزمان با پادشاهی اکبرشاه در هند بود (963 تا 1014 مهی)، موبدی زرتشتی بنام آذرکیوان از مردم شیراز یا کنارههای آن به همراه چندی از پیروانش به هندوستان کوچید و آنجا که بازار دینسازی گرم بود و اکبرشاه خواستار آفرینش و گسترش آیینی فراگیر و همگانی بود، آذر کیوان آمیزهای از زرتشتی، اسلام، صوفیگری و آیین جوکیهای هندو را به نام دین باستانی پدیدار ساخت و نسکی از پیش خود فراهم آورد و آن را «دساتیر» نام نهاد…»
✍🏻بریدهای از نوشتار پژوهشی «پیشینهی واژهپردازی در پارسی پس از اسلام»
نویسنده: #مهیار_دیباور
دنبالهی این نوشتار را در این پیوند بخوانید:
http://iranboom.ir/shekar-shekan/zaban-pajohi/12362-pishine-vaje-pardazi-dar-parsi.html
پینوشت*: دساتیر چندینه(جمع) واژهی پارسی دستور است که به نادرست به روش تازی چندینه شده است.
📚 @AdabSar 📖
🔅 آشنایی با ماتیکان(کتاب) دساتیر*
دساتیر، نام ماتیکانی است که در زمان صفویان، گروهی از پارسیان شیراز که به هند کوچ کرده بودند، به سرکردگی آذرکیوان دست به نگارش آن زده و این ماتیکان را از آن پیامبری دروغین به نام «ساسان پنجم» دانستند.
این دفتر به زبانی است که همسانی با دیگر زبانها ندارد و اینگونه بر میآید که برساختهی خود آذرکیوان باشد. زبان آن را خود آذرکیوان میدانست و آن را به پارسی برگرداند. در برگردان پارسی آن، آذرکیوان کوشید تنها واژگان پارسی بهکار برد و برای جایگزینی واژگان پارسی به جای تازی، دست به واژهسازی زد.
شماری از این واژگان از زبان سانسکریت، اوستایی و زند و پازند(نوشتههای زرتشتی به زبان پهلوی) گرفته شده و بر پایهی بنیادهای زبانشناسی و ریشهشناسیک ساخته شدهاند. چندی از این واژگان امروز در زبان پارسی کاربردی شدهاند و به دیوان سرایندگان نیز راه یافتهاند.
چند نمونه از واژگان دساتیر:
فرشاد: خرد و روان گویال کیوان(سیاره مریخ)
فرسار: نیروی داد
فرنود: دلیل و برهان
فرساد: دانشمند(دانشمند پارسی است)
فرزبد یا فرزبود: حکمت
دهناد: نظام و سامانمندی
فروزه: صفت
سفرنگ: تفسیر کتاب خدا
فرجود: معجزه
فرنوش: روان و خرد فلک ماه!!
✍🏻برگرفته از دایرهالمعارف فارسی
نویسنده: #غلامحسین_مصاحب
📚 @AdabSar 📖
از سویی، شماری از پژوهندگان برپاد(مخالف) واژهسازی دساتیر هستند و یا بر آن خرده گرفتهاند:
«…در سدهی یازده مهی(قمری)، گروهی بنام «آذر کیوان» شیوهای نو در واژهسازی پایهگذاری کردند که خوشبختانه چندان گسترش نیافت. در روزگار شاه عباس بزرگ صفوی که همزمان با پادشاهی اکبرشاه در هند بود (963 تا 1014 مهی)، موبدی زرتشتی بنام آذرکیوان از مردم شیراز یا کنارههای آن به همراه چندی از پیروانش به هندوستان کوچید و آنجا که بازار دینسازی گرم بود و اکبرشاه خواستار آفرینش و گسترش آیینی فراگیر و همگانی بود، آذر کیوان آمیزهای از زرتشتی، اسلام، صوفیگری و آیین جوکیهای هندو را به نام دین باستانی پدیدار ساخت و نسکی از پیش خود فراهم آورد و آن را «دساتیر» نام نهاد…»
✍🏻بریدهای از نوشتار پژوهشی «پیشینهی واژهپردازی در پارسی پس از اسلام»
نویسنده: #مهیار_دیباور
دنبالهی این نوشتار را در این پیوند بخوانید:
http://iranboom.ir/shekar-shekan/zaban-pajohi/12362-pishine-vaje-pardazi-dar-parsi.html
پینوشت*: دساتیر چندینه(جمع) واژهی پارسی دستور است که به نادرست به روش تازی چندینه شده است.
📚 @AdabSar 📖
🙏1
Forwarded from ادبسار
📚 @AdabSar 📖
🔅 آشنایی با ماتیکان(کتاب) دساتیر*
دساتیر، نام ماتیکانی است که در زمان صفویان، گروهی از پارسیان شیراز که به هند کوچ کرده بودند، به سرکردگی آذرکیوان دست به نگارش آن زده و این ماتیکان را از آن پیامبری دروغین به نام «ساسان پنجم» دانستند.
این دفتر به زبانی است که همسانی با دیگر زبانها ندارد و اینگونه بر میآید که برساختهی خود آذرکیوان باشد. زبان آن را خود آذرکیوان میدانست و آن را به پارسی برگرداند. در برگردان پارسی آن، آذرکیوان کوشید تنها واژگان پارسی بهکار برد و برای جایگزینی واژگان پارسی به جای تازی، دست به واژهسازی زد.
شماری از این واژگان از زبان سانسکریت، اوستایی و زند و پازند(نوشتههای زرتشتی به زبان پهلوی) گرفته شده و بر پایهی بنیادهای زبانشناسی و ریشهشناسیک ساخته شدهاند. چندی از این واژگان امروز در زبان پارسی کاربردی شدهاند و به دیوان سرایندگان نیز راه یافتهاند.
چند نمونه از واژگان دساتیر:
فرشاد: خرد و روان گویال کیوان(سیاره مریخ)
فرسار: نیروی داد
فرنود: دلیل و برهان
فرساد: دانشمند(دانشمند پارسی است)
فرزبد یا فرزبود: حکمت
دهناد: نظام و سامانمندی
فروزه: صفت
سفرنگ: تفسیر کتاب خدا
فرجود: معجزه
فرنوش: روان و خرد فلک ماه!!
✍🏻برگرفته از دایرهالمعارف فارسی
نویسنده: #غلامحسین_مصاحب
📚 @AdabSar 📖
از سویی، شماری از پژوهندگان برپاد(مخالف) واژهسازی دساتیر هستند و یا بر آن خرده گرفتهاند:
«…در سدهی یازده مهی(قمری)، گروهی بنام «آذر کیوان» شیوهای نو در واژهسازی پایهگذاری کردند که خوشبختانه چندان گسترش نیافت. در روزگار شاه عباس بزرگ صفوی که همزمان با پادشاهی اکبرشاه در هند بود (963 تا 1014 مهی)، موبدی زرتشتی بنام آذرکیوان از مردم شیراز یا کنارههای آن به همراه چندی از پیروانش به هندوستان کوچید و آنجا که بازار دینسازی گرم بود و اکبرشاه خواستار آفرینش و گسترش آیینی فراگیر و همگانی بود، آذر کیوان آمیزهای از زرتشتی، اسلام، صوفیگری و آیین جوکیهای هندو را به نام دین باستانی پدیدار ساخت و نسکی از پیش خود فراهم آورد و آن را «دساتیر» نام نهاد…»
✍🏻بریدهای از نوشتار پژوهشی «پیشینهی واژهپردازی در پارسی پس از اسلام»
نویسنده: #مهیار_دیباور
دنبالهی این نوشتار را در این پیوند بخوانید:
http://iranboom.ir/shekar-shekan/zaban-pajohi/12362-pishine-vaje-pardazi-dar-parsi.html
پینوشت*: دساتیر چندینه(جمع) واژهی پارسی دستور است که به نادرست به روش تازی چندینه شده است.
📚 @AdabSar 📖
🔅 آشنایی با ماتیکان(کتاب) دساتیر*
دساتیر، نام ماتیکانی است که در زمان صفویان، گروهی از پارسیان شیراز که به هند کوچ کرده بودند، به سرکردگی آذرکیوان دست به نگارش آن زده و این ماتیکان را از آن پیامبری دروغین به نام «ساسان پنجم» دانستند.
این دفتر به زبانی است که همسانی با دیگر زبانها ندارد و اینگونه بر میآید که برساختهی خود آذرکیوان باشد. زبان آن را خود آذرکیوان میدانست و آن را به پارسی برگرداند. در برگردان پارسی آن، آذرکیوان کوشید تنها واژگان پارسی بهکار برد و برای جایگزینی واژگان پارسی به جای تازی، دست به واژهسازی زد.
شماری از این واژگان از زبان سانسکریت، اوستایی و زند و پازند(نوشتههای زرتشتی به زبان پهلوی) گرفته شده و بر پایهی بنیادهای زبانشناسی و ریشهشناسیک ساخته شدهاند. چندی از این واژگان امروز در زبان پارسی کاربردی شدهاند و به دیوان سرایندگان نیز راه یافتهاند.
چند نمونه از واژگان دساتیر:
فرشاد: خرد و روان گویال کیوان(سیاره مریخ)
فرسار: نیروی داد
فرنود: دلیل و برهان
فرساد: دانشمند(دانشمند پارسی است)
فرزبد یا فرزبود: حکمت
دهناد: نظام و سامانمندی
فروزه: صفت
سفرنگ: تفسیر کتاب خدا
فرجود: معجزه
فرنوش: روان و خرد فلک ماه!!
✍🏻برگرفته از دایرهالمعارف فارسی
نویسنده: #غلامحسین_مصاحب
📚 @AdabSar 📖
از سویی، شماری از پژوهندگان برپاد(مخالف) واژهسازی دساتیر هستند و یا بر آن خرده گرفتهاند:
«…در سدهی یازده مهی(قمری)، گروهی بنام «آذر کیوان» شیوهای نو در واژهسازی پایهگذاری کردند که خوشبختانه چندان گسترش نیافت. در روزگار شاه عباس بزرگ صفوی که همزمان با پادشاهی اکبرشاه در هند بود (963 تا 1014 مهی)، موبدی زرتشتی بنام آذرکیوان از مردم شیراز یا کنارههای آن به همراه چندی از پیروانش به هندوستان کوچید و آنجا که بازار دینسازی گرم بود و اکبرشاه خواستار آفرینش و گسترش آیینی فراگیر و همگانی بود، آذر کیوان آمیزهای از زرتشتی، اسلام، صوفیگری و آیین جوکیهای هندو را به نام دین باستانی پدیدار ساخت و نسکی از پیش خود فراهم آورد و آن را «دساتیر» نام نهاد…»
✍🏻بریدهای از نوشتار پژوهشی «پیشینهی واژهپردازی در پارسی پس از اسلام»
نویسنده: #مهیار_دیباور
دنبالهی این نوشتار را در این پیوند بخوانید:
http://iranboom.ir/shekar-shekan/zaban-pajohi/12362-pishine-vaje-pardazi-dar-parsi.html
پینوشت*: دساتیر چندینه(جمع) واژهی پارسی دستور است که به نادرست به روش تازی چندینه شده است.
📚 @AdabSar 📖