💣
یک زمانی از «مکرمه‌ی فاضله»، «علی‌العجاله»، «علقه‌ی مضغه» عربی به «آبسولومان»، «شارژدافر»، «فاکولته» و «اونیورسیته» فرانسوی رسیدیم.
امروز با گفتن «لوکیشن»، «تاکسیک»، «کیوت»، «کول» و... باورمان می‌شود که امروزی و پرمایه‌ایم.

واژه‌های اکسپایر، فیو، رل، دیت، کراش، رست، لاکچری، پارت، پابلیک، استایل، آف، آفر، سیزن، آنلاک، آنباکس، منیج، دیتیل، لول، نایس، الردی، هندل، متریال، رسپی، فاند، پکیج، وایب، گایز، کوکی، جیم، ریسرچ، اکسپرت، سینیور، اکسسوری، استاکر، تایم، اکس، کالکشن، کاستوم، لانچ، پنیک‌اتک، اسکینی، یونیک، لیترالی، تراپی، گس‌وات، اسپویل، نچرال، پوزیشن، میک‌آپ، پروداکت، ترینینگ، دارک، وایرال، کوئیز، ریت، فان، کاپل، ترن‌آف، رسپشن، ویو، ری‌اکشن، اینتراکشن و بسیاری واژه‌های دیگر در همین چندسال گذشته در زبان نوشتاری و گفتاری روزانه‌ای ما پرکاربرد شده‌اند. واژه‌هایی که برابر پارسی دارند و بیشترشان برابرهای آسان و آشنایی‌اند.

به خاک کشیدن یک زبان، آن‌گونه که در فرتور(عکس) می‌بینید، نه تنها نشانه‌ی پرمایگی نیست، که نشانه‌ی بی‌مایگی، دانش اندک، ناآشنایی با واژه‌ها و کم خواندن است.

✍ #پریسا_امام‌وردیلو
💣 @AdabSar