Amir Taheri امیر طاهری

اینکه مهدی حاجتی نوشته «یک خط از فعالیت دانشجویی در ۷۰ سال گذشته به نفع ایران عمل نکرده است» با تقریب بسیار خوبی درست است.
از نقش جنبش دانشجویی در پیروزی فتنه ۵۷ و گروگان‌گیری سفارت آمریکا و انقلاب فرهنگی می‌گذرم.
بسیاری از فعالین دانشجویی می‌گویند «از دهه ۷۰ دفتر تحکیم وحدت دیگر نقش بازوی سرکوب را در داخل دانشگاه‌ها نداشت و منتقد حکومت شد و ج‌ا ناچار شد بسیج دانشجویی را تاسیس کند که رئیس آن از طرف سپاه انتخاب می‌شد نه مانند انجمن‌های اسلامی که شورای مرکزی با انتخاب دانشجویان برگزیده می‌شدند».
گرچه این صحبت درست است اما دقیق نیست.
آنچه من از فعالیت‌های سیاسی دانشجویان در دهه ۸۰ مشاهده کردم این بود که اصلاح‌طلبان نفوذ فکری گسترده‌ای بر دانشجویان منتقد داشتند.
همچنین از فعالین دانشجویی می‌شنوید که «پس از حمله به کوی دانشگاه در سال ۷۸ از خاتمی عبور کردیم و در تحریم انتخابات ۸۴ نقش مهمی داشتیم».
این هم سخن دقیقی نیست زیرا با عبور از خاتمی به رفراندوم محمد ملکی و علی افشاری و ... می‌رسیدند. همچنین نقش خاصی در انتخابات ۸۴ نداشتند. اصرار بر نقش دانشجویان در تحریم انتخابات ۸۴ بیشتر از طرف اصلاح‌طلبان مطرح می‌شد تا گناه انتخاب احمدی‌نژاد را متوجه آنان کنند.
خلاصه حرف من این است که جو دانشگاه به گونه‌ای بود که،‌ در کنار سرکوب ج‌ا، اندیشیدن به ریشه مشکل ایران غیرممکن بود.
سال‌ها طول کشید تا من توانستم،‌ دور از فضای دانشگاه در ایران، این را متوجه شوم که فتنه ۵۷ ادامه دعوای مشروطه و مشروعه بوده که مشروعه پیروز شد.
آخرین فعالیتی که من در دانشگاه دیدم در ۱۶ آذر ۸۸ بود که اعتراضات دانشجویان با جنبش سبز همراه شده بود و بعد از آن،‌ به طور کامل سرکوب شد.
شاید این موضوع نمادین باشد زیرا تمام تشکل‌های دانشجویی همواره سالروز ۱۶ آذر را گرامی می‌داشتند روزی که سه دانشجو با گرایش توده‌ای یا جبهه ملی،‌ جان خود را در اعتراض به سفر نیکسون به ایران فدا کردند!
بنابراین من چندان به افرادی که فعالیت‌های دانشجویی خود را با این گزاره «از فرصت استفاده می‌کردیم تا شاید مشکل تا حدی حل شود» توجیه می‌کنند اعتماد نمی‌کنم.

Asghar Sepehri

توصیه‌ای برادرانه:
مشکل این است که دوستان تصور می‌کنند که آنچه باید شکست بخورد تنها و تنها ج.ا است. انگار که ج.ا را واقعا در قامت یک اژدها تصور کرده باشند و بریدن سر اژدها را کافی بدانند. در صورتی که ج.ا یک سیستم سیاسی-امنیتی-فرهنگی-مافیایی در هم تنیده است. به عنوان مثال مشخصا شما می‌بایست جمعیت حاضر در پروژه‌های تحمیقی‌ نظام، شبیه این کنسرت‌ها را هم شکست دهید، حتی از حیثیت اخلاقی نیز تهی‌شان کنید. اگر قصد کردید که آن جمعیت را هم نمایندگی کنید وارد مسیری می‌شوید که انتهایش این اتفاق برایتان می‌افتد که هیچ‌کس را نمایندگی نکنید.
در انقلاب‌های ملی شما می‌بایست رادیکال‌ها را نمایندگی کنید. این رادیکال‌ها هستند که اهریمن و سازمان اجتماعی‌اش را تسلیم به اراده ملی می‌کنند. تحقیر رادیکال‌ها و به رسمیت شناختن سازمان اجتماعی اهریمن جز به شکست به هیچ چیز دیگری منجر نخواهد شد.
برای نیفتادن در چنین تله‌هایی که سرانجامش ویرانی ایران است قدم نخست می‌تواند این باشد: از هرکس که برآمده از فعالیت دانشجویی است فاصله بگیرید، آنها آلوده‌ترین ذهن‌ها را دارند. یک خط از فعالیت دانشجویی در ۷۰ سال گذشته به نفع ایران عمل نکرده است. اما در عوض ردپایشان در تمام پروژه‌های ویرانگر دیده می‌شود، از فتنه ایران‌برانداز ۵۷ تا اصلاحات و جنبش سبز تا منشور همبستگی و تا همین اکنون … . آنها مجریان تضمینی شکست‌اند، نه پرچمداران پیروزی!
#پاينده_ایران

Mehdi Hajati

@AmirTaheri4

X (formerly Twitter)

Asghar Sepehri (@AsgharSepehri) on X

👍25❤5👏1

1K views20:05